Nafrat-hamma his qila olgan tuygʻudir.

Minyoonsua

Zamonaviy dunyoda top-milliarderlar oilasi — bu shunchaki odamlar emas, ular hamma taniydigan eng mashhur insonlardir. Odamlar ularning ijtimoiy tarmoqlardagi mukammal suratlariga, qimmatbaho mashinalari va hashamatli hayotiga qarab, goʻyo ertakda yashashadi deb oʻylashadi. Ammo eng chiroyli narsalar ham ichkaridan juda tez chiriydi. Janob Kimning ulkan biznesi xuddi shunday edi: tashqaridan yaltiroq va havas qilarli, ichkaridan esa odamni tiriklayin yutib yuboradigan darajada shafqatsiz.

Bu oilada his-tuygʻular xuddi pullar kabi hisob-kitob qilinardi. Janob Kim oʻz oilasining milliardlik boyligini yanada kattalashtirish, biznes dunyosidagi mavqeini yoʻqotmaslik uchun ota-onasining aytganidan chiqolmadi. U oʻzidan koʻra ancha past, oʻzining darajasiga mutlaqo toʻgʻri kelmaydigan bir qizga uylanishga majbur boʻldi. Janob Kim uchun bu nikoh — shunchaki shartnoma edi, xolos. U xotiniga hech qachon insondek qaramadi, u faqat nafrat sochadigan odam edi.

Uzoq kutilgan oʻgʻil tugʻilgan kecha shahar xususiy klinikasining eng qimmat VIP palatasida nafratning ilk urugʻi ekildi. Qiynoqli, soatlab davom etgan operatsiyadan soʻng, zoʻrgʻa nafas olayotgan ayol goʻdagining oppoq yuziga termildi. Uning mayda barmoqlaridan oʻpib, pichirladi: Taehyung.

Ammo palata eshigi shafqatsizlarcha ochilib, ichkariga Janob Kim kirib keldi. Uning yuzida ota boʻlganlik quvonchi yoki xotiniga nisbatan ozgina boʻlsa-da rahmat tuygʻusi yoʻq edi. Faqatgina jirkanish va kibr bor edi. Hali oʻziga kelmagan, tanasi ogʻriqdan qaltirayotgan ayolning vujudiga erining ayovsiz, ogʻir zarbalari tushdi. Hech qanday sababsiz... Shunchaki u oʻzining majburiy hayotidan nafratlanardi va bu gʻazabni ojiza ayoldan oldi. Ona oʻz bolasini bir marta toʻyib hidlay olmadi ham. Goʻdak endigina bir oylik boʻlganida, Janob Kim bergan jismoniy va ruhiy azoblarga, har kungi kamsitishlarga dosh berolmagan ona oʻz joniga qast qildi.

Haqiqat shuki, ba'zan senga eng yaqin boʻlishi kerak boʻlgan inson, hayotingni tugatish uchun birinchi boʻlib pichoq qayrayotgan odam boʻlib chiqadi.

Xotinining oʻlimi Janob Kim uchun fojia emas, shunchaki ortiqcha muammoning hal boʻlishi edi. U oʻlimdan soʻng hech narsa boʻlmagandek oʻzining boy hayotini, ishlarini davom ettirdi va koʻp oʻtmay oʻziga mos, badavlat va juda nufuzli oilaning qiziga uylandi.

Yangi rafiqa —Kim Xonim bu sovuq uyga qadam qoʻyganida, unga birinchi boʻlib Taehyungni koʻrsatishdi. Eri unga: "Bu bolani chetlashtir, u men uchun yoʻq", deb aytgan edi. Ammo yangi Kim Xonim boshqacha chiqdi. U tashqi dunyoning pullari bilan koʻzi koʻr boʻlib ketmagan ayol edi. Kichkina Taehyungning yetim, mungli koʻzlarini koʻrgach, yuragida haqiqiy onalik hissi uygʻondi. U erining taqiqlarini sindirib, goʻdakni bagʻriga bosdi. Otasi oʻz qonidan boʻlgan oʻgʻlini chetga surib qoʻyganda, bu oʻgay ona unga eng toza mehrni berdi. U Taehyung uchun oʻz hayotini tikishga ham tayyor edi.

Yillar oʻtdi. Xonim Kim eriga yana bir oʻgʻil va keyinchalik bir qiz tugʻib berdi. Janob Kim bu yangi farzandlarini boshiga koʻtarar, ularning har bir injiqligini pul bilan qondirardi. Taehyung esa u uchun shunchaki keraksiz bir buyum kabi edi — bor, ammo hech qanday qiymatga ega emas. Biroq ona farzandlarini hech qachon ajratmadi, u uchtasiga ham birdek qaradi, birdek mehr berdi.

Taehyung 7 yoshga toʻlganida, u atrofidagi hayot qanchalik soxta va iflos ekanini biladigan darajada aqlli bola edi. U Kim Xonim uning haqiqiy onasi emasligini bilardi. Lekin uni dunyodagi har qanday insondan koʻra koʻproq yaxshi koʻrardi. Chunki bu qaqshatqich sovuq uydagi yagona iliq quyosh shu ayol edi.

Ammo Janob Kimning yuragidagi zahar yillar davomida kichik uka va singilning ham ongiga quyildi. Otasining Taehyungni kamsitishini koʻrib ulgʻaygan bolalar, sekin-asta akalarini begonalashtirib, unga xoʻjayindek qarashni boshladilar. 7 yoshli bola oʻz uyida mutlaqo yolgʻiz qoldi.

Nihoyat, Janob Kim soʻnggi qarorini aytdi. U Taehyungni muzdek kabinetiga chaqirib, unga sovuqqonlik bilan tikildi:

— Sen bu yerdan ketasan. Fransiyaga. Oʻsha yerda yashaysan va eng nufuzli maktabda oʻqiysan, — dedi u xuddi kerak boʻlmagan eski kiyimni chetga olib tashlayotgandek xotirjamlik bilan.

Ona dod solib yigʻladi, erining qarshisiga tiz choʻkdi, 7 yoshli bolani bagʻridan yulib olmasliklarini soʻradi. Ammo milliarderning gapi qonun edi. U Taehyungning koʻzlariga qarab soʻnggi shartni aytdi:

— Qachonki mening ulkan biznesimni, kompaniyalarimni boshqara oladigan, mening darajamga yetadigan mukammal odam boʻlib qaytsang, seni oʻgʻlim deb tan olaman. Aks holda, sen men uchun hech kimsan.

Bolalik — bu kelajakning poydevori. Va agar u poydevorga faqat nafrat va azob quyilgan boʻlsa, undan faqat shafqatsiz qasoskor yetishib chiqadi.

Shunday qilib, Taehyung oʻzining yagona suyanchi boʻlgan onasidan, oilasidan va shahridan yiroqqa — Fransiyaning sovuq va begona muhitiga yuborildi. U yerda uni hech kim quchoq ochib kutib olgani yoʻq. Ammo u yigʻlamadi. Uning ichida shunday bir nafrat olovi yondiki, bu narsa uni eng aʼlochi, eng kuchli va eng sovuqqon boʻlishga majbur qildi. U yuksala boshladi. Chunki u bir kun kelib qaytishini va bu hamma boylikni otasining qoʻlidan tortib olishini bilardi...

Yillar xuddi taqvim varaqlaridek birin ketin tarixga aylanaverdi, lekin bu uydagi sovuqlik zarracha oʻzgarmadi. Taehyung begona yurtda, Fransiyaning muzdek havosida yolgʻiz ulgʻaydi. U shunchaki oʻqigani yoʻq, u tomirlaridagi nafratni tirik saqlash uchun yashadi. Har bir imtihonda, har bir sinovda faqat birinchi boʻldi. Undan keyingi oʻrinlar u uchun oʻlim bilan barobar edi.

~~~~~

Oʻqishni eng yuqori natijalar bilan tamomlagan kunida ham uning koʻzlarida quvonch koʻrmadim. Negaligini bilasizmi? Chunki u diplomini qoʻliga olganida ham, ich-ichidan: "Otam baribir meni qabul qilmasa-chi, oʻsha maxluq baribir meni itday koʻchaga haydasachi?" degan vahima bilan yashardi. Bu qoʻrquv uni yanada shafqatsizroq boʻlishga majbur qildi.

~~~~~

U kutilmagan ishni qildi — otasining eshigini tilanib borishni xohlamadi. Hali endigina oʻn sakkiz yoshga toʻlganida, oʻzining shaxsiy ishini boshladi. Odamlar oʻn sakkiz yoshida shunchaki oʻyin-kulgi qilib yurganda, Taehyung tunlarni uxlamay, tishini tishiga qoʻyib mehnat qilardi. Atigi ikki yil... Atigi ikki yil ichida u shaharning qoq markazida oʻzining ulkan, muhtasham binosini qad rostladi. U biznes olamining eng yuqori choʻqqisiga shunchalik tez koʻtarildiki, buni koʻrgan odamlar yoqasini ushlardi.

Oʻgʻlining bu muvaffaqiyatini, oʻsha ulkan binoni eshitgan Janob Kimning munosabati birdan oʻzgardi. U endi davralarda, boylar oʻrtasida oʻgʻli bilan faxrlanib gapiradigan boʻldi. "Bu mening qonim, mening oʻgʻlim" deb maqtanardi. Ammo bu shunchaki tashqi koʻrinish edi. Janob Kim oʻsha-oʻsha shafqatsiz, yuragida zarracha odamiylik qolmagan toshbagʻir maxluqligicha qolgandi. U faqat kuchlilarni tan olardi, Taehyung esa endi juda kuchli edi.

Taehyung chetda oʻz imperiyasini qurayotgan bir vaqtda, bu yerdagi Kimlar xonadonida mutlaqo boshqa manzara hukmron edi. Kichik oʻgʻil — yosh janob ulgʻaydi, ammo u sira akasiga oʻxshamasdi. Tarbiyasi butkul buzilgan, pul va kibr koʻzini koʻr qilgan bir nusxa boʻlib yetishdi. Kim xonim tunu kun yigʻlab, unga toʻgʻri yoʻl koʻrsatishga qancha urinmasin, foydasi boʻlmadi. Chunki orqasida otasidek togʻdek suyanchigʻi bor edi. Janob Kim har bir iflosligini pul bilan yopib, uni battar taltaytirib yuborgandi. Bola oʻz bilganidan qolmas, odamlarni it oʻrnida koʻrmasdi. Yosh xonim, ya'ni yosh janobning singlisi ham xuddi shunday edi. Ular otasining soyasida yashab, tarbiyasiz, kibrli va surbet boʻlib ulgʻayishdi. Bu uyning ichi tashqaridan jannatdek koʻrinsa-da, aslida tarbiyasi buzilgan maxluqlar uyasiga aylanib boʻlgandi.

Bu dunyoda hamma narsaning oʻz narxi bor. Janob Kimning muhtasham saroyida ham yashashning narxi juda qimmat edi — u yerda omon qolish uchun odam oʻzligini, gʻururini butkul oʻldirishi kerak. Shisha va poʻlatdan qurilgan qimmatbaho devorlar ortida, quyosh nuri hech qachon tushmaydigan burchaklarda xizmatkorlarning hayoti oʻtardi. Oʻsha yerda yashayotgan bir baxtsiz ona va uning qizi — Yuna bor edi.

Yunaning onasi yoshligida bir erkakni jinni boʻlib sevadigan boʻldi. Koʻzlari koʻr edi uning. Ota-onasi oyoq tirab qarshilik qilganda, "U bilan birga ochdan oʻlishga ham tayyorman!" deb, hamma yaqinlaridan, oilasidan kechib oʻsha pastkash erkak bilan ketdi. Shoshilganidan hatto qonuniy nikohdan ham oʻtishmadi. Ayol oʻzini baxtli deb oʻyladi, to qornidagi goʻdak dunyoga kelguncha. Erkak oʻgʻil kutar edi, uning erkaklik kibrini koʻklarga koʻtaradigan voris soʻrardi. Ammo tugʻuruqxonada shifokorlar uning qoʻliga qizchani tutqazishganda, u iflosning basharasi qotib qoldi. Erkak oʻylab ham oʻtirmadi.Ertasiga ertalab hech narsa demasdan, xotinini ham, beshikdagi goʻdakni ham shifoxonaning sovuq karavotida tashlab, pullarni olib butkul gʻoyib boʻldi. Goʻdak oʻgʻil emas, qiz boʻlib tugʻilgani uchun oʻz qonidan kechib ketdi, it.

Ayol bagʻrida bir kunlik bola bilan koʻchada qoldi. Orqaga yoʻl yoʻq, ota-onasining eshigiga borishga yuzi chidamasdi. Oldinda esa faqat ochlik va oʻlim. Chorasiz qolgan ona yigʻlayotgan goʻdagini koʻtarib, Kimlar xonadoniga xizmatkor boʻlib ishga kirdi. Yillar shu xoʻrlik ichida oʻtdi.

Aslida, Janob Kim ham, Kim xonim ham bu xizmatkor ayolga va uning qizi Yunaga yomon munosabatda emasdi. Ular bu ikki ojizani hurmat qilishar, mehnatini qadrlab, vaqtida haqini toʻlashardi. Muammo ularda emas, balki ularning ortidan kelayotgan tarbiyasiz yirtqichlarda edi.

Bir kuni saroyning ulkan oshxonasida oʻn toʻrt yoshli Yuna onasining yonida turib, pol artayotgan edi. Qoʻllari sovuq suvdan qizarib ketgan, tizzalari ogʻriqdan qaltirardi. Shu payt eshikni tepib, Janob Kimning taltaygan, tarbiyasi buzilgan oʻgʻli — yosh janob kirib keldi. Orqasidan esa kibrli yosh xonim ergashib olgandi. Yosh janobning qoʻlida qimmatbaho sharbat bor edi. U Yunaning onasi arang yaltiratib artib qoʻygan polga qarab, ataylab stakandagi hamma narsani toʻkib yubordi.

Toʻgʻri art, ssen iflos jonzot, — dedi yosh janob labini burib, onaning yuziga qarab.

— Mana shu yerda dogʻ qolibdi. Koʻzing qayerda sseni?

Ona shosha-pisha tiz choʻkdi, uning yoshli koʻzlari polga toʻkildi.

— Kechirasiz, yosh janob... Hozir, hozir boshqadan artib yuboraman, — dedi ovozi qaltirab.

Yosh xonim esa chekkada turib, baland ovozda kulib yubordi:

— Akajon, bularga gapirish befoyda. Koʻchadagi tilanchilar baribir iflosligicha qoladi. Ularning qoni shunaqa, pastkash!

Yuna onasining bu qadar yerga urilishini, bu ikki yosh boyvachchaning surbetligini koʻrib, ichida nimadir uzilib ketgandek boʻldi. U qoʻlidagi latta bilan yosh janobga tikilib, tishlarini gʻijirlatdi. Buni koʻrgan bola battar quturdi. U yaqinlashib, Yunaning sochidan qattiq ushladi va boshini pastga qaratib, oʻsha oʻzi toʻkkan iflos suvga deyarli tiqib yuborayozdi.

Ona bolaning oyoqlariga yopishib, yigʻlab yolvordi:

— Yosh janob, iltimos, u hali bola, tushunmaydi! Uni qoʻyib yuboring!

Shu payt shovqinni eshitib, xonaga Kim xonim va Janob Kim kirib kelishdi. Kim xonim oʻgʻlining bu vahshiyligini koʻrib, dahshatga tushdi. U yugurib kelib, yosh janobni chetga tortdi va uning yuziga tarsaki tushirdi:

— Nima qilyapsan, iflos?! Senga shunaqa tarbiya bergandimmi?! Bular ham inson! Qachon odam boʻlasanlar senlar?! — deb baqirdi Kim xonim oʻgʻli va qiziga qarab.

Biroq, Janob Kimning reaksiyasi butkul boshqacha boʻldi. U xizmatkorlarni oʻzi hurmat qilsa-da, farzandlarining kibri sinishini zarracha xohlamasdi. U shafqatsiz koʻzlari bilan xizmatkor ayolga tikildi:

— Bolalarimning injiqligiga chidab yashasang, yasha. Yoqmasa, eshik ochiq, — dedi u sovuqqonlik bilan.

Keyin esa xotiniga — Kim xonimga qayrildi. Uning koʻzlarida vahshiy bir gʻazab yondi. Janob Kim xotinining sochidan changallab, oʻzining shaxsiy xonasi tomon sudrab ketdi. Oʻsha kecha yopiq eshiklar ortidan Kim xonimning ayanchli faryodlari va Janob Kimning ogʻir, shafqatsiz zarbalari eshitilib turdi. U xotinini qoniga belab kaltaklarkan, qulogʻiga pichirlardi: — Mening farzandlarimga qoʻl koʻtarishga qanday hadding sigʻdi, ssen ahmoq xotin?! Ularni urushishga seni haqqing yoʻq!

Eshik ortida esa Yuna yerda, oʻsha iflos suvning ichiga yiqilgancha yotardi. Uning koʻzlarida yosh yoʻq edi. Faqatgina qora, tubsiz va inson oʻylashga ham qoʻrqadigan nafrat olovi yona boshladi. U yerdagi latta kabi ezilgan onasiga, ichkarida kaltaklanayotgan yaxshi ayol Kim xonimga va oʻzlarini Xudo deb hisoblayotgan bu oilaning maxluqlar haqida oʻylardi.

Bu dunyoda ba'zilar oltin taxtda oʻtirib vahshiylashadi, boshqalar esa oʻsha taxt poyida, yerga toʻkilgan qon va koʻzyosh ichida nafratdan maxluqqa aylanadi.

Yuna oʻsha kuni tushundi: agar u hozir kuchli boʻlmasa, bu odamlar uning onasini ham, oʻzini ham tiriklayin parchalab tashlashadi. Uning ichida bitta qaror qatʼiylashdi — u bu uydagi hamma boylarni bir kun kelib oʻz oyoqlari ostida sudralishga majbur qiladi.

Tungi soat o‘n ikkiga yaqinlashgani sayin, Kimlar xonadonining dabdabali dahlizlari tirik odam yashamaydigan ulkan, muzdek qabrga o‘xshab qolardi. Hamma chiroqlar o‘chirilgan, faqat shisha devorlardan tushayotgan oy nuri polga g‘alati, uzun soyalar tashlardi.

Yuna o‘n sakkiz yoshga to‘lgan o‘sha bahorda uning tengdoshlari kelajak orzulari, nufuzli universitetlar haqida gaplashishardi. Yunaning ham o‘qishga kirish, bu jahannamdan qutulish niyati bor edi. Ammo taqdir uning orzulari ustidan shunchaki kulgandek bo‘ldi. Uyidagi sharoit, aniqrog‘i, onasining kundan-kunga og‘irlashib, to‘shakka mixlanib borayotgan ahvoli unga boshqa yo‘l qoldirmadi. Onasiga har kuni juda qimmat dorilar kerak edi. Agar o‘sha dorilar o‘z vaqtida ichilmasa, u ayol nafas olishdan to‘xtashini Yuna yaxshi bilardi. Pul... Hamma narsa pullarning iflos hidi bilan o‘lchanadigan dunyoda Yuna o‘zini ikki barobar ko‘proq qiynashga majbur bo‘ldi.

U kunduzi o‘z ishini qilsa, kechasi bilan soat o‘n ikkigacha qo‘shimcha ishlar uchun navbatchilikda qolardi. Bu vaqtda odatda bitta ham xizmatkor ishlamas, hamma o‘zining xonasiga kirib ketgan bo‘lardi. Biroq kibrli Kimlar oilasi uchun yarim tunda ham quldek xizmat qiladigan tirik qul kerak edi. Va aynan Yuna, hamma narsadan voz kechib, shu og‘ir ishni o‘z bo‘yniga oldi. Unga hozir or-nomus emas, har qanday yo‘l bilan topiladigan ko‘p pul kerak edi.

Soat millari tungi o‘n ikkiga yaqinlashganda, Yuna oshxonadagi oxirgi idishlarni artib bo‘ldi. Uning vujudi shu qadar charchagan ediki, barmoqlari latta ushlashga ham botina olmasdi. Kunduzgi og‘ir mehnat yetmagandek, kechasi bilan tik oyoqda turish uning bor-budini so‘rib olgandi. Ko‘zlariga og‘ir uyqu qo‘nar, endigina o‘sha siniq to‘shagiga shoshilib, bir necha soat bo‘lsa-da ko‘z yumishni o‘ylayotgandi. Charchoqdan oyoqlarini arang sudrab bosib, dahliz bo‘ylab ketayotganida, yuqori qavatdan yosh janobning xonasidan qo‘ng‘iroq ovozi chalindi.

Yana ish. Aynan o‘sha charchoq jonidan o‘tib, o‘lish yoqasiga kelgan lahzada.

Yunaning ichida shunday bir g‘azab va nafrat portladiki, u lablarini qonaguncha tishladi. Yuragi nafratdan shunchalik tez urardiki, agar qo‘lida pichoq bo‘lsa, tepada buyruq berayotgan o‘sha boyvachchani o‘ylab o‘tirmay bo‘g‘izlashga tayyor edi. Lekin u tishini tishiga qo‘ydi. Onasining xonasidagi dori qutilarini ko‘z oldiga keltirdi.

Yarim tunda yuqori qavatdagi o‘sha sovuq xonaga shakar qo‘shilmagan, achchiq qahva va ba'zi kichik hujjatlar solingan yukni olib chiqish kerak edi. Yuna titrayotgan qo‘llari bilan qahva qaynatdi. Qahvaning achchiq hidi uning nafrat bilan to‘lgan tomirlariga yopishib ketgandek bo‘ldi. Patnisni ko‘tarib, qadam-va qadam tepaga ko‘tarildi. Har bir pillapoya uning g‘ururini yanchib tashlayotgandek tuyulardi.

Nihoyat, o‘sha qorong‘u dahliz oxiridagi og‘ir, qora eshik qarshisida to‘xtadi. Xonadan hech qanday tovush eshitilmasdi, go‘yo u yerda odam emas, vahshiy bir maxluq o‘z o‘ljasini kutib yotgandek edi. Yuna chuqur nafas oldi, koʻzlaridagi g‘azab olovini yashirishga urinib, eshikni sekin uch marta taqillatdi.

Taq...taq... taq...

Kiring, — eshitildi ichkaridan o‘sha tanish, odamning suyak-suyagigacha o‘tib ketadigan muzdek ovoz. Bu yosh janob edi.

Eshikni ochib ichkariga qadam qo‘ygan Yuna patnisni mahkam qisdi. Xonada faqat bitta kichik chiroq yonib turar, yigit esa oyna oldida, shahar chiroqlariga tikilib turgancha turardi. U orqasiga o‘g‘rilmay, sovuqqonlik bilan gap boshladi:

Kechikyapsan, Yuna. Mening uyimda pullar soniyalar bilan hisoblanishini bilmaysanmi?

Yuna patnisni stol ustiga qo‘yarkan, ovozini maksimal darajada sovuq va rasmiy tutishga urindi:

— Qahvangiz, yosh janob. Boshqa buyrug‘ingiz bo‘lmasa, men ketaman.

Ba'zan hayot senga shunday achchiq zarba beradiki, sen o‘sha og‘riqdan baqirishni ham unutasan. Chunki ichingdagi nafrat har qanday jismoniy kuyishdan kuchliroq bo‘ladi.

Qorong‘ulik xona burchaklariga qora zardobdek yoyilgan, sovuq havo esa o‘pkagacha yetib borib, nafasni bo‘g‘ardi. Xonada faqat bir-biriga urilayotgan tishlar va dahshatdan tezlashgan yurak urishining zaif sadosi eshitilardi.

Yuna bir qadam orqaga chekindi. Uning nigohida o‘lim oldi qo‘rquvi va so‘nggi ilinj aralashib ketgandi. U faqat bir narsani — ushbu tutqunlikdan, sovuq devorlar va uning zulmatga chulg‘angan soyasidan qochishni istardi. Ammo u eshik tomon talpingan lahzada, havodan keskir va shafqatsiz bir harakat yorib o‘tdi.

Yosh janob qizning ikkilanib bosgan qadamlarini yirtqichdek sezib, soniyalar ichida uning yo‘lini kesti.

TARS!

Eshikning og‘ir metall korpusi ramkaga zarb bilan urildi. Xona devorlari titrab ketdi. Yuna cho‘chib tushib, orqaga tisarildi. Yigit esa sovuq, xotirjam va dahshatli darajada beshavqat harakat bilan eshik kalitini buradi. Temir tilchalarning bir-biriga ishqalanishidan chiqqan sovuq ovoz Yuna uchun qamoqxona eshiklarining abadiy yopilishidek eshitildi.

Yigit kalitni sug‘urib oldi-da, uni loqaydlik bilan xonaning eng qorong‘u burchagiga otib yubordi. Kalitning marmar polga tegib jaranglashi Yunaning ichida so‘nggi umid shishasini chil-chil qildi.

Dunyoning eng dahshatli qamoqxonasi — panjaralari temirdan emas, chorasizlikdan yasalgan xonadir. Va Yuna hozir aynan o‘sha devorsiz, ammo qochib bo‘lmas panjaralar ichida qolganini tushundi.

— "Bir tun"ga nima deysan, Yuna? — yigitning ovozi past, biroq tomirlardagi qonni muzlatib qo‘yadigan darajada o‘tkir va sovuq edi. Uning qorong‘ulikda miltillagan ko‘zlari shafqatsiz bir o‘yindan zavq olayotgan yirtqichning nigohini eslatardi.

Yuna dahshatdan eshitilarsiz ravishda orqaga chekila boshladi. Uning titroq oyoqlari o‘zi boyagina keltirib qo‘ygan qahva stoli chetiga urilib ketay deganda, yigitning baquvvat, sovuq qo‘llari qizning bilagidan mahkam changalladi. Shafqatsiz kuch bilan uni o‘ziga tortdi-da, ketidan shohona, ammo muzdek karavot ustiga uloqtirib yubordi.

Yuna yumshoq, ammo sovuq mato ustiga yiqilarkan, nafas ololmay qoldi. U zudlik bilan qaddini ko‘tarishga urinib, ko‘zlaridagi achchiq nafrat va qo‘rquv bilan yigitga tikildi.

— Nima qilyapsiz?! — Yunaning ovozi titrab chiqdi, ammo unda g‘urur alomatlari hali o‘chmagandi. — Menga ketishimga ruxsat bering! Ish vaqtim allaqachon tugagan. Ketishim kerak!

Yigit uning yoniga kelmadi ham. U shunchaki qo‘llarini shimining yonchoqlariga solib, qizga yuqoridan kamsituvchi, sovuq nigoh bilan tikildi.

— Sen allaqachon tun yarmida, soat o‘n ikkida mening xonamga o‘z oyoqlaring bilan kirib kelding, — dedi u, har bir so‘zini pichoqdek qizning yuragiga sanchib.

— Bu nima deganingiz?! Axir... axir o‘zingiz buyurdingiz! Men shunchaki topshiriqni... — Yuna o‘zini oqlashga, mantiqqa yopishishga urindi.

Yigit yengil, sovuq va istehzo bilan kulib qo‘ydi. Bu kulgu xonadagi tunsiz sukunatda nihoyatda dahshatli eshitildi.

— Demak, men senga buyurdim... Lekin agar buni men tan olmasam-chi? — Yigit bir qadam oldinga bosib, Yunaning ustiga soya solib keldi. — Hozir bu yerga kimdir kirib kelsa ham, yarim tunda mening xonamda turibsan. Va men shunchaki: "U o‘zi yonimga kelib shallaqilik qildi" desam... Xo‘sh, kimga ishonishadi deb o‘ylaysan? Mengami yoki bir arzimas xizmatkorgami? Shunday ekan, ovozingni o‘chir. Sharmanda bo‘lib, battar xor bo‘lmasliging uchun.

Yunaning tomoq qismiga achchiq xursinish kelib tiqildi. Uning ichidagi g‘urur va or-nomus alanga ola boshladi.

— Men shunchaki buyruqni bajardim! Men sizga fohisha emasman... Ko‘chadagi past fohishalaringizdan emasman! — dedi Yuna ko‘zlarida yosh, ammo ovozida nafrat bilan.

Yigit uning yoniga sekin egildi. Uning qo‘li Yunaning titrayotgan jag‘iga tegdi — bu tegish yumshoqlik emas, balki mulkdorning o‘z buyumiga teginishidagi sovuq hafsalasizlik edi.

— Sen mening xizmatkorimsan, — dedi yigit shivirlab, uning nafasi Yunaning yuzini muzlatib yubordi. — Nima aytsam, bajarishga majbursan. Xohishimni qondirish ham shular jumlasiga kiradi. Sen hali toza bo‘lsang kerak-a? Men hali hech qachon tozalikning ta’mini his qilib ko‘rmaganman... Demak, bugun buni tatib ko‘rar ekanman-da?

Ba'zan insonni jismonan zanjirlash shart emas, uning ruhini haqorat so‘zlari bilan bir umrga majruh qilish yetarli.

— Tegmang menga! — Yuna uning qo‘lini siltab tashlashga urindi.

— Xo‘sh, nima qilasan? — Yigit bitta ham muskuli qimirlamay, sovuqlik bilan savol berdi. — Baqirasanmi? Kimnidir chaqirasanmi? Nima qila olasan? Qo‘lingdan hech narsa kelmaydi. Bu saroydagi har bir jonzot menga ishonadi, senga emas.

Yuna o‘sha soniyalarda o‘zining qanchalar chorasiz, ojiz va yakka-yolg‘iz ekanligini butun borlig‘i bilan his qildi. Ichidagi nimadir — uning dunyoga, adolatga bo‘lgan ishonchi shisha idish kabi yerga tushib, chil-chil bo‘lib ketdi. U o‘zining ich-ichidan sinayotganini, parchalanayotganini eshitdi. Bu holatga tushishiga u aybdor emasdi, ammo jazo uning bo‘yniga tushayotgandi.

Nima bo‘lsa bo‘lsin... Ammo men nomusimni topshirib qo‘ymayman!" — degan so‘nggi jasorat uchquni uning ko‘zlarida yondi

Yuna birdan karavotdan sapchib turdi va bor kuchi bilan xona eshigi tomon otildi. U bo‘g‘zida to‘planib qolgan bor dardi va qo‘rquvini ovoziga jamlab baqira boshladi:

— Kim bor?! Yordam bering! Kim...

Uning ovozi oxirigacha yetib bormadi.

Ortidan yetib kelgan yigitning sovuq va baquvvat qo‘li Yunaning uzun sochlaridan shafqatsizlarcha changalladi va uni ortga — qattiq, muzdek polga qaratib uloqtirib yubordi.

BUM!

Yuna polga qattiq yiqildi. Tizzalari va tirsaklaridagi og‘riq butun tanasiga tarqaldi. Soch tomirlaridagi achishish ko‘zlaridan yosh bo‘lib oqib tushdi.

Yigit uning tepasida qip-qizil olovsiz, sovuq va dahshatli zulmat kabi paydo bo‘ldi. U egilib, yiqilib yotgan qizning yuziga tikildi.

— Baqir-chaqirlaring bilan nimadir o‘zgaradi deb o‘ylaysanmi? — dedi u, ovozida hech qanday g‘azab yo‘q edi, faqatgina mutloq hukmronlik va shafqatsizlik bor edi. — Sen butunlay meniki bo‘lasan. Qo‘limdan seni hozirning o‘zida hech kim tortib ololmaydi. Va agar yana shunday ahmoqona qiliqlar qiladigan bo‘lsang... bu sen uchun juda badalga tushadi.

.............................

Min Yoonsua

Bosh vazir hikoyasini tugatib, yosh qirolga qoʻrqibgina qaradi. Yosh shoh Jimin esa eshitganlaridan soʻng daxshatli haqiqatni toʻliq anglab, chuqur oʻyga tolgan edi.

Jimin deraza yonida turib, chuqur xayollar ummoniga g‘arq bo‘ldi. Uning miyasida bir-biridan qaltis va jiddiy rejalar zanjiri yarala boshladi. Yosh shohning ko‘zlaridagi qat’iyat ortida qanday mudhish yoki xayrli g‘oyalar yashiringanini tasavvur ham qilolmagan bosh vazir esa, uning yonida tosh qotgandek tilsiz turardi. Vazir hukmdorning xayolidan o‘tayotgan o‘ylarni ham, bu sir kelajakdagi qarorlarga qanday ta’sir qilishini ham bilmay, ich-etini yerdi.

Nihoyat, vazir bu og‘ir sukunatga chidab turolmadi. Yuragidagi xavotir va ikkilanishni yashirolmay, yosh shoh Jiminga yuzlandi:

Shohim... Mana, endi bor haqiqat sizga ayon bo‘ldi. Ammo bu sirni bilgan taqdiringizda ham... endi nima qilmoqchisiz? — deya so‘radi u pichirlab.

Vazir yosh shohning bu o‘ylari qirollik boshiga baxt keltiradimi yoki kulfat — bundan bexabar holda, hamon hayronlik va hadik bilan uning ko‘zlariga tikilib turardi.

Jimin sekin ortiga o‘girildi. Uning lablarida yashirin, sovuq bir tabassum o‘ynadi.

Men hozirgina bir ajoyib g‘oyani o‘yladim, — deb gap boshladi Jimin, vazirga tomon bir-ikki qadam bosib. — Demak, Aurora haqida hozircha butun mamlakat umuman bilmas ekan-da

Ha, toʻgʻri aytasiz, shohim. Xoʻsh, endi nima qilmoqchisiz? Bu mudhish haqiqatni bilganingiz bilan... rejalaringiz qanday amalga oshadi?" deya soʻradi bosh vazir xavotir bilan

Shahzoda Jimin sekin bosh vazirga yuzlandi. Uning koʻzlarida halokatli va ayni damda jozibali bir uchqun porlab turardi.

"Umuman olganda, endi rejalarimiz butkul oʻzgardi. Toj kiyish marosimi uchun ajoyib va kutilmagan bir tuhfa, yaqinlarimiz uchun katta syurpriz tayyorlaymiz. Bunga nima deysiz, bosh vazir?" deb gap boshladi Shahzoda Jimin.

U lab chetida sirli tabassum bilan soʻzida davom etdi:

Siz yaxshisi hoziroq boring-da, marosim ishlarini oxiriga yetkazing. Qolgan barcha koʻngilsizliklar mening muammom. Aytgancha, ketishdan avval Birinchi qirolicha Morganaga aytib qoʻying, mening xonamga kirishni unutmasin."

Shahzoda Jiminning soʻzlaridagi qatʼiyat qarshisida soʻzsiz qolgan bosh vazir taʼzim bajo keltirib, xonani tark etdi.

U chiqqach, Shahzoda Jimin ulkan deraza yoniga yaqinlashdi va tashqaridagi sokinlikka tikildi. Muhtasham saroy ulugʻvor, balki butun qirollik tarixini oʻzgartirib yuboradigan tantanali bazmga deyarli shay edi. U

Shahzoda Jimin chalkash va ogʻir xayollar iskanjasida butkul oʻyga botdi.

Sukunat ichra kechgan bu uzoq oʻylarni eshikning ohista taqillashi boʻldi. Shahzoda Jimin xayollarini yigʻishtirib, sekin ortiga oʻgirildi. U sirliligini yoʻqotmagan holda, xona markazidagi oʻz saltanat taxtini egalladi. Nigohlarini eshikka qadab, rasmiy va vahimali ovozda buyurdi

"Kiring."

Eshik sekinlik bilan ochilib, Birinchi qirolicha Morgana koʻrindi. U har bir qadamini oʻylab bosgandek ohista odimlab, Shahzoda Jiminning roʻparasiga keldi va bosh egib taʼzim qildi.

"Meni chaqirtirgan ekansiz, qirolim. Huzuringizga keldim... Menda qandaydir muhim gapingiz bormi?" deya gap boshladi Birinchi qirolicha Morgana.

Shahzoda Jimin oʻtirgan joyida unga sovuq tikildi.

"Albatta, sizni kutayotgandim, Birinchi qirolicha Morgana. Menga ayting-chi, buyurganimdek, unga, ya'ni Auroraga ovqatini berib keldingizmi?" deb soʻradi Shahzoda Jimin.

"Ha, unga ovqat kirgizib berdim," deya past ovozda tasdiqladi Birinchi qirolicha Morgana.

"Juda yaxshi," dedi Shahzoda Jimin ovozi zaharxandadek eshitilib. "Shu vaqtgacha mendan yashirib kelingan hamma narsadan xabar topdim. Barcha sirlar menga ayon."

Birinchi qirolicha Morgananing yuzidagi xavotir oʻrnini hayrat va nimgadir yengillik aralash ajib bir ifoda egalladi.

"Demak... bosh vazir sizga hammasini aytib beribdi-da? Xoʻsh, mendan yana biror xohishingiz bormi, biron narsa istaysizmi?" deb soʻradi Birinchi qirolicha Morgana.

"Ha, ayni hozir bir narsani juda ham istayapman," dedi Shahzoda Jimin va uning lablarida sovuq jilmayish paydo boʻldi. "Ammo bu istagimni bajara olasizmi, yoʻqmi, gap shunda."

"Nima haqida gap ketayotganini bilmayman-ku, ammo aytsangiz... bajarilishiga toʻliq kafolat berolmasam ham, har holda oʻylab koʻrishim mumkin," deb javob berdi Birinchi qirolicha Morgana. U yosh shohning ortida nimalar yashiringanini ich-ichidan seza boshlagan edi.

"Maqsadga oʻtamiz," deb gapni qisqa qildi Shahzoda Jimin, ovozini qatʼiy va buyruqomuz ohangga keltirib. "Qizingiz qamalgan xonaning kalitini hoziroq menga olib kelib bering. Eshik, albatta, qulflangan holda boʻlsin."

Bu talabdan Birinchi qirolicha Morgana dahshatga tushdi, uning nafasi boʻgʻziga tiqilib, sarosimaga tushdi.

"Bu... bu sizga nima uchun kerak, qirolim? Undan nima istaysiz?" deya soʻradi Birinchi qirolicha Morgana xavotirlanib.

"Shunchaki aytganimni qiling, shu sizga yetarli. Keyin hammasini oʻzingiz bilib olasiz," dedi Shahzoda Jimin qat'iy ohangda.

"Qirolim, qanday xavfli rejalarni tuzgansiz, miyangizda nimalar aylanyapti, bilmayman... Lekin men buni qilolmayman! Axir men unga muntazam ovqat kirgizib turishim kerak, uni och qoldirolmayman!" deya Birinchi qirolicha Morgana xavotir bilan buyruqni bajara olmasligini aytdi.

Shahzoda Jiminning nigohlari toshdek qotdi, koʻzlarida qahr va sovuqlik aks etdi.

"Demak, mening buyrugʻimga qarshi chiqishga jurʼat qilyapsiz, shundaymi? Unda yaxshi. Bundan buyon unga ovqatni faqat oʻzim kirgizib beraman!" dedi Shahzoda Jimin.

Birinchi qirolicha Morgana joyida qotib qoldi. Lablari titrar, aytmoqchi boʻlgan soʻzlari tomogʻiga tiqilib qolgan edi.

"Lekin qirolim..." deya oldi u zoʻrgʻa.

Shahzoda Jimin uning gapini boʻlib, ovoziga yanada qatʼiy va muzdek sovuq ohang berdi.

"Siz borib aytganimni qiling va oʻsha kalitni menga olib kelib bering! Shu ondan boshlab tepadagi minoraga chiqish hammaga mutlaqo taqiqlanadi!" deya buyurdi u.

Birinchi qirolicha Morgana yana nimadir deb eʼtiroz bildirmoqchi boʻlib ogʻiz juftlagan edi hamki, Shahzoda Jimin uning soʻzini keskin kesdi.

"Nahotki buyrugʻimni hali ham tushunib yetmagan boʻlsangiz? Yoki shunchaki bu yerdan ketish niyatingiz yoʻqmi?" dedi yosh shoh oʻtkir nigohlarini unga qadab.

Birinchi qirolicha Morgana uning koʻzlaridagi qatʼiyat qarshisida ortga chekinishga majbur boʻldi.

"Buyrugʻingiz bosh ustiga, shohim..." deya pichirladi u.

Qirolicha yosh shohning roʻparasiga kelib, soʻnggi bor yana bir ogʻiz gapirmoqchi boʻlib unga qaradi. Ammo Shahzoda Jimin buni darhol anglab, unga shunchaki xonadan chiqib ketishni buyurgandek ishora qildi. Qirolicha endi ortiqcha eʼtiroz bildirish befoyda ekanini tushundi va jimlikda xonani tark etdi.

Qirollik dahlizida eshikni ohista yopib, endigina qadam tashlamoqchi boʻlgan Birinchi qirolicha Morganani ortidan kelgan sovuqqon ovoz toʻxtatdi.

Xonada qolgan Shahzoda Jimin eshik ortidan unga qatʼiy qilib tayinladi.

Oʻrtamizda boʻlib oʻtgan bu gaplarni va men bilib qolgan ishlarni hech kimga aytmaysiz. Buni shunchaki sir saqlaysiz. Gaplarim tushunarli boʻldi degan umiddaman. Endi esa ketishingiz mumkin."

Birinchi qirolicha Morgana dahlizda turgancha boshini egdi.

"Hop, qirolim," deya javob berdi u va nihoyat saroy yoʻlagi boʻylab ketdi.

Yoʻlda borarkan, qirolicha oʻzining ahvoli nima boʻlishi, ayniqsa, endi malika Avroraning taqdiri qanday kechishi haqida oʻylardi. Shahzoda Jimin hamma narsani bilib qolganini Katta qirol Qirol Valeriusga qanday qilib aytishni bilmay, boshi qotgandi. Umuman olganda, endi u yosh shohning qatʼiy buyrugʻiga koʻra, bu haqda keksa qirolga hech narsa aytolmasdi ham.

Shu tariqa, qirolicha ketgach, uning ortidan jiddiy nigohlar bilan kuzatib turgan Shahzoda Jimin asta-sekin oʻz xonasini tark etdi. Shu vaqtgacha dabdabali saroy oshxonasiga deyarli qadami tegmagan yosh hukmdor toʻgʻri qirollik oshxonasiga kirib bordi. U u yerdagi bosh oshpazga yuzlanib, shaxsan oʻzi uchun maxsus va eng tansiq taomlardan tayyorlab berishni buyurdi.

Koʻp oʻtmay, Shahzoda Jimin ovqat toʻla issiq idishni qoʻliga olib, oshxonadan chiqdi. U yoʻlak boʻylab odimlar ekan, choʻntagida oʻsha sirli minoraning eshik kaliti borligiga ishonch hosil qilish uchun qoʻli bilan sekingina paypaslab qoʻydi. Atrofga ehtiyotkorlik bilan koʻz yugurtirib, uni hech kim kuzatmayotganini anglagach, tezkor qadamlar bilan oʻsha sirli va kimsasiz minoraga yoʻl oldi.

Nihoyat, oʻsha qorongʻu xona va ogʻir temir eshik qarshisiga kelgan Shahzoda Jimin qoʻlidagi ovqat idishini sekingina tosh polga qoʻydi. Choʻntagidan kalitni chiqarib, dahliz devorida yonib turgan mashʼalani qoʻliga oldi va eshik qulfiga soldi. Kalit burildi va temir eshik gʻiyqillab ochila boshladi.

Eshik ochilish ovozini eshitgan malika Avrora oʻsha zahoti boshini koʻtardi va tovush kelgan tomonga intizorlik bilan qaradi. Mehribon onasi keldi deb oʻylab, hayajonlanganidan qoʻlidagi moʻyqalami sekingina polga sirgʻalib tushdi. U ohistalik bilan rasm chizayotgan joyidan oʻrnidan tura boshladi.

Ichkariga odimlagan Shahzoda Jimin ortidan ogʻir temir eshikni darhol yopdi. U bir qoʻlidagi mashʼala bilan qorongʻu va sovuq xonaning atrofini yoritgancha, ikkinchi qoʻlidagi ovqat toʻla idishni kichkina yogʻoch stol ustiga qoʻydi.

Unga tomon ohista qadam tashlayotgan malika Avrora gap boshladi.

"Keldingizmi, oyijon? Nega buncha kech qoldingiz? Axir tezda qaytib kelishingizni aytgandingiz-ku..." deya pichirladi u muloyim ovozda.

Shahzoda Jimin mashʼalani devordagi temir halqaga oʻrnatdi va qizning qop-qora, harakatsiz koʻzlariga qararkan, ogʻir ovozda gapirdi.

"Men onangiz emasman..."

Malika Avrora yillar davomida eshitmagan begona va qalin ovozni — bir erkak kishining ovozini eshitishi bilan butun vujudi qattiq titrab ketdi. U qoʻrquvdan ortiga tisarila boshladi. Hayotida birinchi marotaba bunday kutilmagan vaziyatga tushayotgan qiz nima qilishini bilmay qolgandi.

Derazadan tushib turgan mayin oy nuri xonaning deyarli yarmini yoritib turardi. Xona burchagida, deraza yonida tartibsiz sochilib yotgan rasmlar va boʻyoqlar hamon oʻsha joyida betartib yotar, malika Avrora aynan bugun chizishni boshlagan oʻsha eng soʻnggi rasm esa hali oxiriga yetkazilmagan, chala edi.

Atrofdagi sochilib yotgan oʻsha chizmalarning ustidan vahima ichida qochishga urinayotgan malika Avrora kutilmaganda suratlardan biriga qoqilib, chalishib ketdi va ortiga qulay boshladi.

Aynan shu soniyada, Shahzoda Jimin chaqqonlik bilan oldinga intildi. U malika Avroraning nozik qoʻllaridan tutib qoldi va qiz yiqilib ketmasligi uchun uni oʻz koʻksiga qarata qattiq tortdi.

Xonaga bir muddat ogʻir va ayni damda sirli sukunat choʻkdi. Malika Avroraning nozik vujudi Shahzoda Jiminning keng va baquvvat koʻksiga kelib urildi. Shahzodaning bir qoʻli qizning belidan mahkam quchib, uni yiqilishdan asrab qolgan, ikkinchi qoʻli esa uning titrayotgan kaftlarini mahkam tutib turardi.

Qorongʻu va sovuq minoraga derazadan sanchilib kirgan oy nuri ularning yuzini yoritib turar, havoda faqatgina yerga tushib ketgan moʻyqalamning ohista dumalashi va ikkisining tez-tez urayotgan yurak ovozlari eshitilardi.

Malika Avrora hayotida birinchi bor onasidan boshqa insonning, ayniqsa, bir erkakning haroratini bunchalik yaqin his qilayotgan edi. Qoʻrquv va hayajondan uning nafasi boʻgʻziga tiqildi, yuzlari lovullab qizib ketdi. U qorongʻulikda harakatsiz qolgan koʻr koʻzlarini Shahzoda Jimin tomonga qaratdi. Goʻyo uning his-tuygʻulari koʻzi orqali koʻrishga urinayotgandek edi.

"Kim... kimsiz?" deb pichirladi malika Avrora, ovozi qaltirab.

U Shahzoda Jiminning issiq koʻksidan muloyimlik bilan uzoqlashishga harakat qildi, ammo qoʻrquvdan oyoqlari unga boʻysunmasdi.

Shahzoda Jimin qizning qoʻrquvdan qaltirayotganini his qilib, quchogʻini biroz boʻshatdi, biroq uning mayin kaftlarini qoʻyib yubormadi.

"Ogʻirgi a ekansiz-a....... Qoʻrqmang," dedi Shahzoda Jimin hayratlanarli darajada mayin va sokin ovozda. Uning ovozi hozirgina pastda — vazir va qirolicha qarshisida yangragan sovuqqon ovozdan butkul farqli edi. "Men sizga zarar yetkazish uchun kelmadim, malikam."

Shahzoda Jimin pastga egilib, qizning oyogʻi ostida yotgan oʻsha chala chizilgan suratni bir qoʻli bilan oldi va unga ohista puflab, changini ketkazdi. Keyin esa suratni stol ustiga qoʻyib, yana malika Avroraga yaqinlashdi.

Bu yer juda sovuq ekan..." deya pichirladi Shahzoda Jimin.

U oʻz yelkasidagi shohona issiq plashini yechdi va ohista malikaning titrayotgan yelkasiga tashladi. Uning bu harakati shunchalik muloyim va ehtiyotkorona ediki, malika Avrora beixtiyor uning gʻamxoʻrligidan tasalli topib, biroz tinchlana boshladi.

"Bunchalik sovuqqa qanday chidash mumkin axir?" deya gapini davom ettirdi Shahzoda Jimin, xonadagi sharoitdan qattiq norozi boʻlib. "Sizga taʼsir qilmayotgan boʻlsa ham, suratlar namuncha betartib sochilib yotibdi? Nahotki bularni yigʻishtirish uchun biror odam topilmasa? Ularni tezroq yigʻishtirib olgan maʼqul. Tagʻin yiqilib ketmang."

Malika Avrora nima boʻlayotganini tushunolmay qoldi. Hayotida birinchi marotaba his qilayotgan bu begona erkak avvaliga unga nihoyatda muloyimlik bilan munosabatda boʻlib, yiqilishdan qutqarib qoldi, keyin esa oʻz ustidagi issiq shohona kiyimini unga kiydirdi. Endi esa toʻsatdan gap ohangini oʻzgartirib, yana sovuq va kesatib gapirayotgani uning boshini mutlaqo qotirib qoʻygan edi.

"Siz... siz oʻzi kimsiz axir? Nega keldingiz va onam qayerda?" deya soʻradi malika Avrora.

U xavotirli chehrasi bilan koʻzlarini bir nuqtaga tikkancha, qarshisidagi sirli insonning kimligini ovozi va harakatlari orqali anglashga urinardi.

Shahzoda Jimin qizning qoʻrquv va hayrat toʻla yuziga qarab, sirli jilmaydi.

"Hozircha meni bu qirollikning yangi hukmdori deb biling. Kimligimni vaqti kelganda albatta bilib olasiz. Hozir esa shunchaki jim boʻling.

Onangiz endi yoʻq va qaytib kelmaydi. Shuning uchun "ona" deb soʻrashni hoziroq bas qiling. Men sizga ovqat olib keldim, noz-karashma qilmasdan, yeb olganingiz maʼqul," dedi Shahzoda Jimin qizning umidlarini bir lahzada chil-parchin qilib.

Malika Avrora bu sovuq gaplardan dahshatga tushdi. Onasining endi kelmasligi haqidagi mudhish xabar uning yuragiga pichoqdek sanchildi. Biroq, qoʻrquv oʻrnini toʻsatdan kutilmagan gʻazab va ichki bir jasorat egalladi. U koʻrinmas, ma'sum nigohlarini ovoz kelayotgan tomonga qaratib, ovozini balandlatdi:

Qanaqa bemehr inson ekansiz? Nimalar deyapsiz oʻzi?! Chiqib keting xonamdan! Tezda bu yerdan keting va onamga kelishini ayting! Kimligingiz, shohmisiz yoki yoʻqmi — mening zarracha ham qiziqim yoʻq! Men sizni koʻrishni ham, eshitishni ham xohlamayman!" deya butun kuchi bilan baqirdi.

Shahzoda Jimin kutilmaganda bu ojiza va yordamga muhtoj qizdan bunday shiddatli qarshilikni kutmagandi. U malika Avroraning bu qaysarligiga qarab, hayratini yashirolmay pichirladi:

"Qoyil... Qayerdan senda bunchalik jasorat va gʻurur? Ochigʻi, szini bunchalik asov va sergap deb oʻylamagandim."

U shunday deya qizning yuziga tobora yaqinlashdi.

"Axir mendan oʻzingiz shaxsan "kimsiz?" deb soʻradingiz-ku, men esa shunchaki savolingizga javob berdim," dedi Shahzoda Jimin qizning jahliga nisbatan istehzo aralash yumshoqlik bilan. "Bunchalik gʻazab otiga minishingga nima sabab boʻldi?"

U gapini davom ettirar ekan, koʻzlari polda betartib sochilib yotgan suratlarga tushdi. Shahzoda Jimin pastga egilib, oʻsha nozik chizilgan va ichiga qandaydir sir yashiringan suratlarni yerda yotgan joyidan birin-ketin ohista yigʻa boshladi.

"Nima? Men sizga baqirdimmi?! Axir oʻzingiz shuncha ogʻir gap bilan menga azob beryapsiz-ku! “Onangiz endi yoʻq, kelmaydi” dedingiz... Bu nima deganingiz axir? Axir u hozirgacha kelishi kerak edi, menga tezda qaytaman deb vaʼda bergandi!" deya malika Avrora koʻzlarida yosh qalqib, alam va xavotir bilan gapirdi.

Uning ovozidagi titroq va onasiga boʻlgan cheksiz sogʻinchi sovuq minoraning qorongʻu burchaklarida aks-sado berdi.

Shahzoda Jimin esa polda yotgan oxirgi suratni ham ohista yigʻib olararkan, qizning bu yurakni ezuvchi soʻzlarini ogʻir jimlikda tingladi. U asta oʻrnidan turib, qoʻlidagi rasmlar taxlamini tartib bilan stol chetiga qoʻydi. Soʻng oʻsha gʻamgin va oʻychan koʻzlarini yana bir bor malika Avroraga qaratdi.

Stol ustidagi rasmlarni tuzatib qoʻygach, u chuqur nafas oldi. Uning soʻz ohangi boyagi sovuqqonlikdan asar ham qoldirmay, yana oʻsha sokin va muloyim tusga kirdi.

"Keling, yaxshisi siz bilan kelishib olamiz. Ikkalamiz ham bir toʻxtamga kelamiz degan umiddaman," dedi u malika Avroraning qarshisiga yaqinroq kelib.

Keyin esa stol ustida bugʻi chiqib turgan issiq ovqat idishini koʻrsatib, soʻzini davom ettirdi:

"Siz hozir gapni koʻpaytirmasdan, mana bu ovqatingizni sovutmasdan yeb oling. Keyin qolgan barcha gaplarni batafsil gaplashib olamiz."

Shahzoda Jimin bir muddat eshik yonida qotib turgancha, qarshisida ojiz va nimjon holatda turgan qizni jim kuzatdi. Xonadagi sovuq havo va qorongʻulik ularning orasidagi masofani yanada sirli koʻrsatardi. Soʻng u malika Avrora tomon bora boshladi. Qoʻlidagi issiq ovqat idishini yogʻoch stol ustiga ohista qoʻydi-da, Avroraning nozik bilagidan sekingina tutdi.

Kutilmagan teginishdan qiz beixtiyor choʻchib tushdi va oʻzini orqaga tortishga urindi. Biroq Jimin uni aslo majburlamadi. Uning harakatlari gʻoyatda yumshoq va muloyim edi. Yosh shoh qizni xonaning burchagida turgan kichkina stol va eski stul tomon ehtiyotkorlik bilan yetaklab bordi va uni ohista joyiga oʻtqazdi.

Avrora nima boʻlayotganini anglashga urinib, oʻzining qorongʻu va cheksiz dunyosida har bir mayda tovushga, nafas olishga quloq tutib jimgina oʻtirardi. U yelkasiga tashlangan shohona issiq plashni goʻyo yagona panohidek vujudiga mahkamroq qisib oldi.

Jimin esa ortiqcha soʻz demasdan ortiga oʻgirildi.

U xonaning gʻarib devorlari boʻylab oʻrnatilgan, yillar davomida chang bosib yotgan eski shamlarning yoniga yaqinlashdi. Choʻntagidan chaqmoqtoshini chiqarib, ularni birin-ketin yoqa boshladi. Gurillab yongan olov qorongʻu minorani asta-sekin yorugʻlik va iliqlikka toʻldirdi.

Har bir yangi sham yonganda xonadagi betartib sochilgan rasmlar, sargʻaygan qogʻozlar va turli boʻyoq idishlari birin-ketin yaqqol koʻzga tashlana boshladi.

Barcha shamlarni yoqib boʻlgach, Jimin yana stol yoniga qaytdi. Biroq Avrora hamon oʻsha turganicha harakatsiz oʻtirar, oldiga qoʻyilgan taomga qoʻl tekkazishni xayoliga ham keltirmasdi. Idishdan chiqayotgan issiq va xushboʻy bugʻ esa havoda ohista suzardi.

Jimin chuqur xoʻrsinib, qizning roʻparasidagi boʻsh stulni oʻziga tortdi va oʻtirdi. Stol ustida turgan kumush qoshiqni qoʻliga olib, ovqatdan ozgina suzdi-da, muloyimlik bilan qizning lablariga yaqinlashtirdi.

"Koʻrinib turibdi, siz bilan yaxshilikcha kelishib boʻlmaydi," dedi Jimin shivirlagan ovozda, uning ma'sum koʻzlariga tikilarkan. "Agar hozir mana shu ovqatni yemasangiz, onangizni qaytarish masalasini umuman oʻylab ham koʻrmayman. Bu men tomondan birinchi va soʻnggi ogohlantirish, malika."

Avrora chorasizlik va ichki bir ogʻriqdan lablarini tishladi. U boshini biroz koʻtarib, ovozi titragancha soʻradi:

"Nega menga bunday shart qoʻyyapsiz? Kimsiz oʻzi? Onam qayerda va nega uning kelishiga toʻsqinlik qilyapsiz?"

Jimin qoshiqni hamon uning lablari qarshisida tutib turarkan, mutlaqo xotirjam ohangda javob berdi:

"Onangiz haqida juda koʻp qaygʻuryapsiz. Hozir sizning ahvolingizni va taqdiringizni belgilaydigan inson u emas, menman. Avval mana shu ovqatni yeng, keyin barcha savollaringizga javob olasiz."

Avrora onasini qayta koʻrish va uning omonligini bilish ilinjida sekingina lablarini ochdi va Jimin uzatgan luqmani yeya boshladi. Jimin hech qayerga shoshmasdan, nihoyatda ehtiyotkorlik va gʻamxoʻrlik bilan qoshiqni uning lablariga olib borardi. U har bir luqmada qizning chehrasidagi qoʻrquv qanday qilib asta-sekin umidli intizorlikka aylanayotganini diqqat bilan kuzatib turardi.

Bir necha luqmadan soʻng, Avrora yuzini biroz chetga burib, pichirladi.

"Boʻldi, yetarli... Toʻydim. Endi ayting, onam qayerda? Unga biror zarar yetkazdingizmi?"

Jimin qoshiqni stolga qoʻydi va chuqur nafas oldi:

"Unga hech kim zarar yetkazgani yoʻq. U shunchaki oʻz qilmishlariga yarasha munosib jazosini olmoqda. Toʻgʻrirogʻi, endi u bu xonaga boshqa hech qachon kelolmaydi. Chunki bu minoraning kaliti ham, sizning taqdiringiz ham faqat mening qoʻlimda."

"Nima?.." Avroraning koʻzlariga bir zumda yosh quyilib keldi. "Siz uni mendan ayirdingizmi? Axir u mening yagona choram, hayotim edi! Bu dunyoda undan boshqa hech kimim yoʻq-ku! Nega menga bunday zulm qilyapsiz?"

Jimin javob qaytarmay, qorongʻulikda unsiz yigʻlayotgan Avroraga bir muddat gʻamgin tikilib turdi. Soʻng uning nigohi stol chetida va polda tartib bilan taxlanib yotgan, soni ellik tacha keladigan ajib suratlarga tushdi. Avvaliga u xonadagi faqat bitta mash'ala yorugʻida ularni yaxshi koʻra olmagan edi, endi esa koʻp sonli shamlar yorugʻida barcha rasmlar oʻzining butun jozibasi bilan koʻrinib turardi.

Jimin sekin oʻrnidan turib, suratlarni nihoyatda sinchiklab koʻzdan kechira boshladi. Bu rasmlar rostdan ham gʻoyatda yuqori mahorat va nozik did bilan chizilgan edi. Ularda xuddi sehrli ertak kitoblaridagidek ulugʻvor saroylar, yam-yashil bepoyon tabiat, sirli daryolar, sokin koʻllar, yulduzlar bilan bezatilgan osmon va yengil suzib yurgan oppoq bulutlar aks etgandi. Suratlarning birida esa bir ayolning tasviri bor edi, biroq uning yuzi ataylab chizilmagan, sirli va boʻsh qoldirilgandi. Rasmlardagi ranglar mutlaqo xato tanlangan boʻlsa-da — masalan, osmon yashil yoki daraxt barglari koʻk rangda edi — barcha boʻyoqlar nihoyatda chiroyli va oʻziga xos tarzda uygʻunlashgan boʻlib, oʻzining gʻayritabiiyligi bilan kishini sehrlab qoʻyardi.

Sinchiklab qararkan, Jiminning eʼtiborini yana bir jihat tortdi: baʼzi suratlarning burchagida mayda imzo bor edi, baʼzilarida esa u koʻrinmasdi.

Jimin hanuz ohista koʻz yosh toʻkayotgan Avroraga oʻgirilib, ohista gap boshladi:

"Bu rasmlarning baʼzilarida imzo bor, ammo mana bularida nima uchun yoʻq?"

Avrora berilgan savolga javob berishni istamay, boshini eggancha jim qolaverdi. Jimin bir oz kutib, baribir javob olmagach, ovozini biroz qatʼiylashtirib yana gapirdi:

"Menga gapirishni balki xohlamassiz, lekin bilib qoʻying: bugundan boshlab yoningizda faqat men boʻlaman. Xohlaysizmi, yoʻqmi, menga toʻgʻri munosabatda boʻlishingiz kerak. Men savollarimga javob olishni istayman, shundan keyingina siz ham oʻzingizni qiziqtirgan narsalarni bilib olasiz."

Avrora yuzidagi mayda yosh tomchilarini yengasining uchi bilan artarkan, juda past ovozda javob berdi:

"Ular... ular hali toʻliq tugatilmagan. Shuning uchun ularda imzo yoʻq."

Ularning oʻrtasidagi suhbat shu tariqa asta-sekin davom eta boshladi. Jimin rasmlarni tomosha qilishda davom etarkan, qizga qiziqish bilan yuzlandi:

"Rasmlardagi ranglar nega bunday gʻalati va oʻzgacha? Va umuman, koʻra olmasangiz, rasm chizishni qayerdan va qanday oʻrgangansiz? Rasm chizish sizga shunchalik yoqadimi?"

"Bolaligimdan uni juda yaxshi koʻrardim," deya pichirladi Avrora lablarida gʻamgin va mayin bir jilva bilan. "Onam menga buni oʻrgatgandi. Kitoblarga chizilgan turli rasmlarga qoʻlim bilan tegib, ularning chiziqlarini, shakllarini barmoqlarim bilan his qilardim. Soʻng xuddi oʻsha shakllarni qogʻoz yuziga tushirardim. Shunday qilib oʻrganib olganman. Onam esa rang tanlashda menga har doim yordam berardi. U yonimda boʻlmagan paytlarda esa ranglarni oʻzim xohlaganimdek, faqat oʻz tasavvurimga tayanib tanlardim..."

"Hmm, bu rostdan ham hayratlanarli... Rasmlaringiz menga juda yoqdi," dedi Jimin uning gaplarini chin dildan ma'qullab. Soʻng uning oʻtkir koʻzi yaqindagina chizib tugatilgan boshqa bir suratga tushdi.

"Mana bu qizil oy tasviri gʻalati boʻlsa ham, nihoyatda goʻzal chiqibdi. Bu allaqachon tugaganga oʻxshaydi, lekin nega unda ham imzo yoʻq?"

Hmm, unda yaxshi... — Jimin bu safar Avroraning aynan bugun chiza boshlagan butkul yangi rasmiga yaqinlashdi. Unda muhtasham va dabdabali saroy tasviri shakllana boshlagandi.

Bu saroy-ku axir? Siz shunday murakkab imoratlarni ham chiza olasizmi? Juda chiroyli chiqyapti. Buning oxiriga yetishini sabrsizlik bilan kutib qolaman.

Ular shu tariqa uzoq suhbatlashdilar, har bir soʻz orqali oralaridagi sovuq devor asta-sekin yemirilib borardi. Nihoyat, Jimin qizga biroz vaqt berish kerakligini anglab, oʻrnidan turdi.

Aurora yosh shohning stuldan turganini va kiyimlarining ohista shitirlaganini eshitib, chuqur xavotirga tushdi. U shoshib qoʻllarini stol chetiga tiradi-da, sekingina gap boshladi:

— Agar... agar kelishib olsak, savol berish navbati sizniki boʻlsa-yu, lekin men bittagina narsani soʻrasam... Men onamni yana koʻra olamanmi? Buning iloji bormi?

Jimin eshik tomon tashlamoqchi boʻlgan qadamini toʻxtatdi. U sekin ortiga oʻgirilib, qorongʻulikda unga umid va ilinj bilan tikilib turgan ojiza malikaga qaradi. Uning yuzida sirli va jiddiy bir ifoda paydo boʻldi. Jimin yana stol yoniga qaytib keldi, biroq bu safar oʻtirmadi. Shunchaki egilib, qoʻllarini stolga tiradi va qizning yuziga yaqinlashdi.

— Buni bilishni rostdan ham xohlaysizmi? — dedi Jimin ovozini pasaytirib, har bir soʻzini donalab gapirarkan. — Unda eshiting. Siz bilan kichik bir shartnoma tuzamiz. Menga yordam berishingiz kerak, shunda men ham sizga yordam beraman.

Aurora uning nima demoqchi ekanligini tushunolmay, qoshlarini chimirdi:

— Qanday shartnoma? Men sizga qanday yordam bera olaman?

Jimin chuqur tin olib, biroz jim qoldi, soʻng mudhish haqiqatni aytdi:

— Yaqinda mening toʻyim boʻladi. Men qaysidir oliynasab malikaga uylanishim kerak. Lekin men buni mutlaqo xohlamayman. Shuning uchun menga yordam bering... Yaʼni, mening qirolicham boʻling. Siz ham baribir malikasiz, qonimiz toʻgʻri keladi, siz bilan rasman nikoh qursam boʻladi.

Bu gaplarni eshitgan Auroraning koʻzlari dahshatdan kattalashib ketdi. Uning nafasi boʻgʻziga tiqilib, stol ustidagi qoʻllari qattiq qaltiray boshladi.

— Nimalar deyapsiz oʻzi?! — deya baqirib yubordi Aurora, gʻazab va alam bilan oʻrnidan turib ketarkan. — Aslo! Aslo va mutlaqo bunga rozi boʻladi deb oʻyladingizmi?! Hech qachon! Men hayotimda birinchi bor koʻrib turgan insonimga, ustiga-ustak onamni mendan ayirgan zolimga turmushga chiqmayman!

Jimin qizning bu shiddatli rad javobidan zarracha ham hayron qolmadi, aksincha, xotirjamlik bilan uning qahrli chehrasini kuzatishda davom etdi.

— Nega aynan men? — davom etdi Aurora, ovozi titrab. — Nega boshqa malikalar bilan emas? Saroy toʻla goʻzal, koʻzlari ochiq, sizga munosib malikalar bor-ku!

— Chunki ular bilan boʻlmaydi, — dedi Jimin qatʼiy va sovuq ohangda. — Agar ulardan biriga uylansam, uning ortidagi sulolaga yengilaman, ularning qoʻgʻirchogʻiga aylanaman. Lekin siz... siz mening sirli va eng kuchli qurolim boʻla olasiz. Siz bilan butun saroyni, meni ojiz deb oʻylagan hamma insonni hayratga solaman va bu saltanatning mutloq qiroli boʻlaman.

Jimin qadam tashlab, Auroraga yanada yaqinroq keldi va uning qulogʻiga engashib, yakuniy shartini aytdi:

— Tanlov oʻzingizda, malika. Agar mening qirolicham boʻlishga rozi boʻlsangiz, vaʼda beraman, onangizni oʻz koʻzlaringiz bilan koʻrasiz, uning yoniga borasiz. Ammo yoʻq desangiz... onangizni bu hayotda hech qachon, hatto oʻligini ham koʻra olmaysiz.

Aurora bu gapdan soʻng butkul muzlab qoldi. Uning koʻzlaridan yoshlar tinmay oqa boshladi. Bir tomonda uning or-nomusi va erkinligi, ikkinchi tomonda esa yagona chorasi boʻlgan onasining hayoti turardi.

Jimin uning chorasiz holatiga bir muddat tikilib turdi-da, yuzidagi sovuq niqobini qayta taqdi. Ortiga oʻgirilib, eshik tomon yurdi va xonani tark etarkan, ogʻir temir eshikni yana zanjirlab qulfladi.

Ogʻir temir eshikning zanjirlari sovuq va vahimali ovoz chiqarib yopilgach, minorani yana oʻsha sokinlik qopladi. Qorongʻu xonada faqatgina sham olovlarining ohista tebranishi va derazadan kirayotgan shamol ovozi eshitilardi.

Aurora eshik ortidan eshitilgan soʻnggi qadam tovushlari butkul tinmaguncha bir nuqtaga tikilgancha qotib turdi. Soʻng oʻzini tutib turolmay, holdan toyib polda yotgan rasmlar ustiga yiqildi. Uning nozik vujudi qattiq qaltirar, boʻgʻziga tiqilgan yigʻi unga nafas olishga ham yoʻl bermasdi. U koʻz yoshlari bilan namlanayotgan chala chizilgan rasmlarni, yuzsiz qoldirilgan onasining tasvirini barmoqlari bilan paypaslab qidirdi.

Onajon... deya pichirladi u, barmoqlari sovuq qogʻoz chiziqlari boʻylab titrab yugurarkan. Endi nima qilaman? Qanday yoʻl tutay?

Uning miyasida Jiminning shafqatsiz va sovuq soʻzlari tinimsiz jaranglardi: "Mening qirolicham boʻling... Aks holda onangizni hatto oʻligini ham koʻra olmaysiz."

Aurora polda yotgancha oʻzining erkinligi, gʻururi va yagona panohi boʻlgan onasining hayoti oʻrtasida azoblanib oʻylay boshladi. Bir tomonda oʻzi hech qachon koʻrmagan, uning taqdirini oʻyinchoq qilmoqchi boʻlgan, koʻzlarida faqat hokimiyat alangasi yongan oʻsha yosh shoh bilan bir umr majburan yashash. Ikkinchi tomonda esa onasini qutqarish va uni yana bir bor bagʻriga bosish umidi. Agar u rad etsa, bu sovuq minorada chirib ketishi yoki onasining oʻlimiga sababchi boʻlishi aniq edi. Bu oʻylar uning qalbini parchalab yuborayotgandi.

Ayni shu daqiqalarda yosh qirol Jimin oʻzining muhtasham va keng yotoqxonasiga yetib kelgan edi. U dabdabali xonaning oʻrtasida turib, egnidagi ogʻir shohona plashini yechdi va stulga tashladi. Deraza yoniga yaqinlashib, uzoqda, qorongʻu osmon ostida turgan sovuq va gʻamgin minoraga tikilib qoldi.

Uning xayoli faqatgina Aurora va uning beradigan qarorida edi. Jimin yuzidagi boyagi toshdek qattiq, hissiz niqobini yechgan, koʻzlarida charchoq va chuqur oʻychanlik aks etardi. U koʻr qizga qoʻygan sharti oʻta shafqatsiz ekanligini ich-ichidan his qilardi. Ammo uning boshqa chorasi yoʻq edi. Saroydagi nufuzli guruhlar uni qoʻgʻirchoq qirol qilishga urinishayotgan bir paytda, Morgananing oʻlik tugʻilgan deb eʼlon qilingan toʻngʻich qizi Aurora uning qoʻlidagi eng kutilmagan va qudratli qurol edi.

Jimin xonada u yoqdan-bu yoqqa yurar ekan, sekin pichirladi:

U baribir yoʻq demaydi... Demaydi ham. Chunki uning onasidan boshqa hech kimi yoʻq. Uning chorasizligi mening gʻalabamdir.

U oʻzining bu taxminiga toʻliq ishonishni istardi, biroq qizning boyagi magʻrur, isyonkor ovozi uning qalbida allanechuk bir tushunarsiz tuygʻuni uygʻotgan edi.

Tungi soat oʻn ikkilarga yaqinlashganda, minoradagi shamlarning koʻpchiligi erib, oʻcha boshlagandi.

Aurora hamon sovuq polda, chala chizilgan dabdabali saroy tasviri ustida yarim hushsiz holda yotar edi. Uning koʻzlaridan oqayotgan yoshlar tinib, ularning oʻrnini qatʼiyatli ogʻriq egalladi. U nihoyat oʻz qarorini qabul qilgandi. Onasining tirik qolishi va uni qayta koʻrish uchun u oʻz gʻururini, butun borligini va kelajagini oʻsha yosh shohning qoʻliga topshirishga majbur edi. U bu shartnomaga rozi boʻlishga qaror qildi. Faqatgina bir narsani — qalbida jimgina uygʻongan qasos va nafrat hissini yashirgan holda.

Ayni shu daqiqalarda, oʻzining dabdabali karavotida yotgan yosh qirol Jimin ham soat milining tungi oʻn ikkini koʻrsatayotganini eshitib, asta koʻzlarini yumdi va ogʻir oʻylar ichida chuqur uyquga ketdi. Ikkala yoshning taqdiri endi bitta zanjir bilan chambarchas bogʻlanib boʻlgandi.

5-qism.

Min Suyoona

1-Qism

Suyoonam sen mening borligʻim eding.

Salom, men Suyoona. Hozir sizlarga o‘z hayotimni aytib bermoqchiman, meni eshitasizmi? Xullas, hammasi nimadan boshlangandi, ya'ni mening "qora sahifam" aynan qaysi vaqt va qaysi holatdan boshlangan edi?

Men 9-mart kuni tug‘ilganman. Yaqinda 15 yoshga to‘ldim va tug‘ilgan kunimni juda ham katta qilib nishonladik, hamma yaqinlarim keldi. Ota-onam va ukamdan boshqa, albatta. Shu vaqtgacha ota-onasiz o‘sganman, ya'ni esimni taniganimdan beri ota-onamni va ukamni bir marotaba ham ko‘rmaganman. Bobom va buvim bilan birga yashayman. Bizning oilamiz dunyodagi eng boy oilalar ichida uchinchi o‘rinda turadi. Juda yaxshi, dabdabali hayot kechiraman — ya'ni shu vaqtgacha shunday kechirgandim.

15 yoshimgacha hammasi juda yaxshi edi. Ota-onam yonimda bo‘lmasa-da, bobom va buvim menga haqiqiy ota-onalik qilishdi. Atrofdagi insonlar, ayniqsa uyimizga keladigan mehmonlar menga juda mehribon edi, lekin buvim bunday emas. To‘g‘ri, buvim ham mehribonlar, lekin ular men shu xonadonning farzandi bo‘lganim uchun "qiz bola qanday bo‘lishi kerak" degan mavzularda ko‘p gapirib, ba’zan urishib beradilar. Buvim shunchaki mening yaxshi inson, ya'ni boylarning oilasidagi namunali, aslzoda farzand bo‘lib o‘sishimni xohlaydi, lekin bu qoliplar menga umuman yoqmaydi. Ular mening a'lo darajada o‘qishimni ham xohlashadi, lekin men o‘qishdan umuman bezganman, o‘qishni xohlamayman. Xullas, hikoyam davomida sizlarga ko‘proq ma'lumot berishga harakat qilaman.

Tug‘ilgan kunim nihoyasiga yetgach, rosa charchaganim sababli mehmonlar tarqalishi bilan o‘z xonamga kirdim. Soat tungi 12 larda to‘shagimga yotib, ko‘zlarimni yumdim va uxlab qoldim.

Erta tongda ko‘zlarimni ochdim va har kungi hayotimni davom ettirdim. Odatdagi ishlarimni yakunlab, maktabga tayyorlandim. Maktabda sinfdoshlarim va ustozlarim, deyarli hamma menga juda ham mehribon edi. Men bu dunyoda menga yomonlik qiladigan insonning o‘zi yo‘q deb o‘ylardim, toki o‘sha "qora sahifalarga" tutilgunimcha. Maktabda darslarda qatnashdim. Go‘yoki darslarga juda mukammal javob bera olmasda, juda yomon ham o‘qimasdim, o‘rtacha darajani saqlab turardim. Aslida o‘zimga qolsa umuman o‘qimasdim, ammo bobom va buvim "boy xonadonning farzandi har doim o‘qimishli bo‘lishi kerak" deya qattiq ta'kidlashardi.

Shunday qilib, yana bir odatiy kunni o‘tkazib uyga qaytdim. Bobom va buvim bilan dasturxon atrofida tushlik qildik. Kechki vaqtga kelib xonamga chiqdim va vazifalarni bajara boshladim. Ertasi kuni dam olish kuni bo‘lsa-da, barcha darslarimni oldindan tayyorlab qo‘ydim. Boshqa qiladigan ishim ham, tashvishim ham yo‘q edi. Xullas, charchoq bilan to‘shagimga yotdim va ko‘zlarimni yumdim. Hech narsani bilmasdim, ertangi kun biz uchun qanday ulkan o‘zgarishlar olib kelishidan mutlaqo bexabar edim.

Biz juda boy oila bo‘lganimiz uchun ulkan uyimizda 15 taga yaqin ayol xizmatkor va xavfsizligimizni ta'minlaydigan 30 taga yaqin qo‘riqchi bor edi. Xullas, hayotimiz tashqaridan tinch va ajoyib o‘tib borayotgan edi.

Ertalab uyg‘ondim, lekin tanamda biroz og‘irlik va charchoq bor edi. Yana bir oz dam olgim kelayotgandi, lekin xonamga kirgan xizmatkor buni xohlamayotgandek edi. Odatda har doim o‘zim xohlagan vaqtda uyg‘onardim, lekin bu safar meni juda erta uyg‘otishdi — hali quyosh ham chiqmagandi. Xizmatkor bobom va buvimning yoniga, pastga tushishimni aytdi. O‘rnimdan turib, yuz-qo‘limni yuvdim va kiyimlarimni almashtirdim.

Bobom va buvim nonushta xonasida meni kutib o‘tirishgan ekan. Ularning yoniga keldim, salom berdim va o‘z joyimni egalladim. Birgalikda nonushta qilib oldik. Mening bunchalik erta uyg‘onganimdan ich-ichimdan hayron bo‘lsam-da, balki bobom va buvimning biron-bir muhim introduces yoki rejalari bordir, deb o‘yladim. Nonushtadan so‘ng bobom va buvim bilan xayrlashib, xonamga chiqib ketayotgan edimki, bobomning vazmin ovozi meni to‘xtatib qoldi. Meni yana yonlariga chaqirishdi. Men ularning yuzlaridagi ifodani diqqat bilan kuzatib, gaplarini eshitib o‘tirdim.

Bobom gap boshladi: "Qizalog‘im, senga bir yangilik bor. O‘ylaymanki, bu seni juda xursand qiladi". Bobom ko‘pincha menga juda mehribon edi va doim meni xursand qilish uchun harakat qilardi. Buvim bobomning gaplarini davom ettirib: "Qizalog‘im, sen har doim so‘raydigan savollaringga javob topadigan insonlar kelmoqda", deyishdi. Men juda hayron bo‘ldim va ichimni hayajon qopladi. Bobom gapini to‘xtatmay davom etdi: "Ota-onang Yaponiyadagi ishlarini butunlay tugatishibdi va endi uyga qaytishmoqchi". Hayajon bilan bu gapni eshitib, xursandchilikdan yuragim ko‘kragimga sig‘may, yorilib ketay dedim. Bobom va buvimga qarab: "Nahotki hazillashmayotgan bo‘lsangiz? Bu rostmi?" deb so‘radim. Ular: "Yo‘q, albatta, nima uchun hazillashamiz? Allaqachon ota-onang va ukang yo‘lga chiqishgan, 1 soatda shu yerda bo‘lishadi va biz ularni ko‘chada, darvoza oldida kutib olamiz", deyishdi.

Rostdan ham shundaymi? Ular kelishmoqdami? Ularni hayotimda bir marta ham ko‘rmaganman, hayajonlanib butun vujudim titrab ketyapti. Ularni ko‘rganimda nima deyishim kerak? Men deyarli nima qilishni va qanday yo‘l tutishni ham bilmay qoldim. Aql bovar qilmasdi, axir tug‘ilganimdan beri yuzini ko‘rmagan ota-onam birinchi marotaba qarshimda namoyon bo‘lishayotgan edi. Ular qanday inson ekanligini umuman bilmasdim...

Hayajondan vujudim portlab ketay deb, o‘sha lahzalari cheksiz yillarga tayanayotgandek tuyulgan bir soatni ham amallab o‘tkazdim va o‘z xonamda ular bilan yuzma-yuz kelishga tayyorlandim.

Shkafim dunyodagi eng qimmatbaho, eng mashhur brendlarning kiyimlari bilan liq to‘la bo‘lishiga qaramay, birini yechib, birini kiyib, qaysi biri bilan ota-onamning ko‘ziga chiroyli ko‘rinishni bilmay boshim qotdi, ko‘nglim sarosimaga tushdi.

Xullas, ichki bir hissiyotga tayanib, nafis va chiroyli bir ko‘ylakni tanladim-da, kiyimlarimni almashtirib, hayotimda ilk bor ko‘rishim bo‘lgan jigarlarimni kutib olishga shay bo‘ldim. Shu hayajonli paytda xonamga yana bir bor xizmatkor qiz ohista kirib, uzoq kutilgan mehmonlar kelayotganini va zudlik bilan tashqariga chiqishim kerakligini aytdi. Yuragim ko‘kragimdan chiqib ketgudek urardi, kutib o‘tirmasdan, eshikni ochib tashqariga otilib chiqdim.

Hovlida bobom, buvim va uyimizdagi barcha xizmatkorlar bir safda to‘planishgan edi, tashqaridan qaraganda go‘yoki hamma birdek mamnuniyat va intizorlik bilan ularni kutishayotgandek edi, ammo men buni shunchaki majburiy rasmiyatchilik deb his qilardim.

Biz yashayotgan va men har kuni ko‘radigan uy shunchaki bino emas, u juda ham ulkan, dabdabali qasrga o‘xshaydi.

Ayniqsa, uning haybatli hovlisining teng yarmi eng nodir daraxtlardan iborat bog‘ bilan o‘ralgan, qolgan yarmi esa ko‘z ilg‘amas keng maydondan iborat edi. Men o‘smir holimda hamon tushunmayman, axir atigi uchta odam yashaydigan hovlimizda bunchalik ulkan va bo‘sh joyning nima keragi borligiga, bu shunchaki boylikni ko‘z-ko‘z qilishmikin?

Ayniqsa, darvozamiz shunday haybatli ediki, u go‘yo bizni tashqi dunyodan butunlay uzib qo‘ygandek edi.

Uyimizning butun atrofi baland temir panjaralar bilan o‘ralgan bo‘lib, u panjaralar ortiga atayin zich va baland qippi manzarali daraxtlar hamda yam-yashil butalar ekilgan edi.

Bu daraxtlar va butalar to‘sig‘i uyimizni tashqaridan o‘tgan-ketgan odamlar ko‘rishiga mutloq yo‘l qo‘ymasdi, qasrni xuddi sirlar yashiringan qal’aga aylantirardi. Aslida bu mudhish darajada zich ekilgan manzarali butalar shahar qonuniy tomondan taqiqlangan ekan. Davlat tashkilotlari bizga bir necha bor ogohlantirish berib, bu daraxtlarni zudlik bilan loyihadan iborat qismini olib tashlashni, temir panjaralarni butunlay to‘sib qo‘yadigan qibli buta ekmaslikni qat’iy talab qilgan edi.

Lekin amalparast bobom va har bir detalga e’tiborli buvimga bu yam-yashil, sirli butalar juda yoqardi. Shuning uchun ular qonunni ham, davlat talablarini ham pisand qilmay, ularni olib tashlashni aslo xohlashmadi. Davlat esa bu o‘zboshimchalikka qarshi chiqib, bizning oilamizga muntazam ravishda juda ham katta miqdorda jarimalar yozib bera boshladi.

Modomiki biz bu butalarni olib tashlamas ekanmiz, har safar hech qanday e’tirozlarsiz o‘sha ulkan jarima pullarini to‘lab kelishimiz kerak edi.

Ammo millionlar ichida suzadigan bobom va buvim o‘ylab ham o‘tirmasdan har safar bunga osongina rozi bo‘lishdi va shunchaki tashqi ko‘rinish, o‘zlarining kibri uchun o‘sha butalar ortidan muntazam jarima to‘lashni davom ettirishdi.

To‘g‘risi, bu asossiz dabdababozlik menga sira yoqmasdi — arzimagan manzarali butalar va odamlardan yashirinish uchun shuncha be hisob pul sarflashning nima keragi bor?

Xullas, men hali yosh bo‘lganim uchun kattalarning bunday tushunarsiz va mantiqsiz narsalariga hech ham tushunmasdim.

Vaqt o‘tgani sayin hayajonim ich-etimni kemirib, tobora ortib borardi, vujudim qaltirar, ularni hayotda ko‘rganda qanday harakat qilishim kerakligini ham bilmasdim. Atrofdagi hamma bir nuqtaga tikilib, nafasini ichiga yutgancha intizorlik bilan kutar edi. Shunda to‘satdan ulkan va og‘ir temir darvozamiz g‘ichirlab, asta ochila boshladi.

Men hayajonning eng yuqori nuqtasida edim, go‘yoki hozir yuragim portlab ketay derdim.

Darvoza to‘liq ochilishi bilan ichkariga qora oynali, hashamatli mashinalar birin-ketin kira boshladi.

To‘g‘risi, qo‘rquv va hayajondan mashinalarni dona-dona qibib sanamadim, lekin hovlimiz bo‘ylab xuddi hukmdorlar kelayotgandek ketma-ket kirib kelayotgan 15 taga yaqin bir xil rusumdagi qimmatbaho mashinalarni payqadim. $ Bu qora mashinalar shu qadar ko‘p va bir-biriga o‘xshash ediki, ularning aynan qaysi birida mening ota-onam va yuzini ko‘rmagan ukam kelishayotganidan mutloq bexabar edim va ko‘zlarim har bir mashina oynasiga jovdirab tikilardi.

Shunday qilib, mashinalar zali va hovlining o‘rtasiga kelib, bizning yonimizda tizilib to‘xtashdi.

Ularning markazidagi mashina eshiklari ochilib, ichidan asta-sekinlik bilan uzoq yillar sog‘inganim — dadam, oyim va jajji ukam tushib kelishdi.

Dadam yoshlariga nisbatan juda ham yosh va baquvvat ko‘rinardilar, ayniqsa ularning tik qomati, kiygan qimmatbaho kostyumi va kelbatti juda ham kelishgan, o‘ziga ishongan insonlardek edi.

Ularning yonida mag‘rur qadam tashlab tushib kelayotgan oyim ham juda betakror, latofatli va ko‘zlarida sovuq bir ulug‘vorlik aks etgan go‘zal ayol edilar.

Ukam esa hali yoshi juda kichkina bo‘lishiga qaramasdan, xuddi oqsuyaklaridek chiroyli edi, ustidagi qora kiyimlari ham o‘ziga rosa yarashib, uni jiddiy ko‘rsatib turardi.

Ular nihoyat hayotimga kirib kelishdi, qarshimda turishardi!

Dadam avvalo og‘ir qadamlar bilan kelib, oila boshlig‘i bo‘lgan bobom bilan rasmiy ravishda salomlashib, quchoqlashib ko‘rishdi. Oyim ham kelib bobom va buvim bilan navbatma-navbat quchoqlashib, Yaponiyadagi ishlar haqida gapira ketishdi. Keyin esa kichkina ukam bobom va buvimning qulog‘iga nimadir deb ko‘rishdi.

Men esa bu ulkan oilaviy muhitda o‘zimni begonadek his qilib, nima qilishni, qayerga qochishni bilmay, hayajondan va ichki qo‘rquvdan joyimda go‘yo tosh qotib qolgandim.

Shu payt dadam ko‘zlarini menga qaratdilar va kutilmaganda yaqin kelib, meni o‘z bag‘irlariga bosdilar.

O‘sha lahzada miyam to‘xtab qoldi, o‘ylab ham o‘tirmasdan, men ham ko‘p yillar intizor bo‘lib kutilgan dadajonimni bor kuchim bilan mahkam quchoqladim.

Kipriklarim orasidan ko‘zlarimga to‘lgan yoshlar yuzimga quyilib keldi — bu shunchaki ichimdagi bor iztirob va cheksiz quvonch yoshlari edi.

Dadamning qulog‘im ostida eshitilgan: "Ancha ulg‘ayib, katta qiz bo‘lib qolibsan, qizalog‘im", degan ovozlarini eshitishim bilan qalbim eritib yuborgandek bo‘ldi, tezda ko‘zimdagi yoshni artdim va men tomonga qarab turgan oyim tomon shoshildim.

Oyimni ham bag‘rimga bosib ko‘rishdim, ular ham meni o‘zlariga tortib, qattiq quchoqladilar, ulardan atir hidi kelardi.

Keyin esa bo‘yi deyarli yelkamgacha keladigan, ko‘zlari ma’yus ukamni bag‘rimga bosib, opalik mehri bilan quchoqlab ko‘rishdim.

Hamon ichimdagi bu g‘alati, go‘zal va ayni paytda vahimali hayajon to‘lqini meni tark etmagan edi...

Ularni barcha intizorlik va ko‘z yoshlar bilan kutib olgach, nihoyat birgalikda uyimizning haybatli, dabdabali eshiklaridan ichkariga kira boshladik.

Ota-onam va shirin ukam uzoq oylik, charchatuvchi yo‘ldan, ya'ni uzoq Yaponiyadan kelishgani sababli, ular uchun oshxonada bosh oshpaz boshchiligida zudlik bilan qaytadan maxsus, hashamatli tushlik taomlari tayyorlana boshladi.

Biz aslida boya, tong saharda uyg‘onganimizdan so‘ng bobom va buvim bilan alohida tushlik qilib, taomlanib bo‘lgan edik.

Shuning uchun men bu gal qaytadan taomlanmasdan, shunchaki ulkan va qimmatbaho billur idishlar bilan bezatilgan dasturxon atrofida o‘z joyimni egallab, ularni sokinlik bilan kuzatib o‘tirdim.

Ko‘zlarim hamon uzoq yillar sog‘inganim — ota-onamning yuzlarida edi, ularning har bir harakatini, ovqatlanish uslubini, gapirish ohangini yodlab qolishga harakat qilardim.

Ammo ichimda qandaydir g‘alati, tushunarsiz va sovuq bir hissiyot uyg‘ona boshlagandi.

Men tasavvur qilgan oilaviy suhbatlar, bolalikdagi sog‘inchlar haqidagi shirin xotiralar o‘rniga, dasturxon atrofida faqat Yaponiyadagi yirik biznes loyihalari, xalqaro aksiyalar va pullar haqida jiddiy gaplar borardi.

Dadam va oyim hatto ovqatlanayotganda ham o‘ta jiddiy va rasmiy edilar, ular bobom va buvim bilan xuddi oila a'zolaridek emas, balki yirik biznes hamkorlardek gaplashishardi.

Men esa bu ulkan sirlar va cheksiz pullar muhitida o‘zimni mutlaqo keraksiz, xuddi chetdagi bir tomoshabindek his qila boshladim.

To‘g‘ri, uzoq kutilgan oilaviy diydor lahzalari, barcha yaqinlarimning bir joyda jam bo‘lgani davom etayotgan edi, biroq qalbimning tubida qandaydir og‘riqli bo‘shliq paydo bo‘layotgandi.

Men intizorlik bilan kutgan ota-onam yonimda edi, lekin ular menga deyarli qarashmas, hamma o‘z dunyosi bilan band edi.

Aynan mana shu sokin, ammo vahimali hashamat ichida hayotimning o‘sha men qo‘rqqan tub burilish nuqtasi — mudhish "qora sahifa" asta-sekin, sezilmasdan boshlanib borayotgan edi...

Ota-onamni va hatto jajji ukamni ham shu vaqtgacha, ya'ni butun umrim davomida bir marotaba bo‘lsin ko‘rmaganim sababli ulardan ko‘zlarimni sira uza olmay, hayrat va intizorlik bilan pinhona tikilib turardim.

Ular esa mening bu jovdiragan ko‘zlarimga, ichimdagi pinhona hayajonimga mutloq e'tibor bermasdan, shunchaki o‘ta ketgan sovuqqonlik bilan ovqatlanishar edi.

Bir payt dadam bobom bilan jiddiy gap boshladilar, lekin ularning og‘zidan chiqayotgan har bir jumla faqat biznes va yangi loyihalar haqida edi.

Bu holat mening nozik qalbimni biroz xafa qildi va ichimda og‘riqli bir hiqichoq uyg‘otdi, axir shuncha yillik uzoq vaqtdan beri ko‘rishmagan bo‘lsak ham, birinchi uchrashuvda mendan hol-ahvol so‘rash o‘rniga faqat sovuq ish haqida gap ketardi.

Biroq ko‘p o‘tmay dadam endi qaytib ketmasliklarini, Yaponiyadagi barcha yirik ishlarini butunlay bitirib, shu yerda qolish uchun kelishganini aytib qoldilar. Bu gapni eshitib, boyagi xafaligim unutildi va rostdan ham ich-ichimdan juda xursand bo‘ldim — xayolimda endi chinakamiga ota-onam bilan birgaman, ular doim yonimda bo‘lishadi va meni tashlab hech qayerga qaytib ketishmaydi deb o‘yladim!

Yonimda o‘tirgan ukam ham juda yoqimtoy bola edi, unga boqib qalbim cheksiz quvonchga to‘ldi.

Shu vaqtgacha qasrsimon uyda hech qanday tengdoshi bo‘lmagan yolg‘iz qiz bo‘lib o‘sgan bo‘lsam, endi mening ham hayotimda suyanchiq bo‘ladigan o‘z ukam bor edi.

Xayolimda o‘sha soniyalarda u bilan birga hovlimizdagi bog‘da yugurib yurishni, ko‘p qiziqarli joylarga borishni, turli quvnoq o‘yinlar o‘ynashni va butun bo‘sh vaqtimizni birgalikda o‘tkazishni reja qilib, shirin orzular og‘ushiga sho‘ng‘ib ulgurgan edim.

Ammo bu shirin xayollarim uzoqqa cho‘zilmadi, dasturxon atrofidagi taomlanish va kattalarning rasmiy suhbati xuddi muzdek sovuq shamol kabi davom etdi.

Ular ota-onamning uzoq safardan qaytib kelganligi munosabati bilan shahar elitasini yig‘ib, yana bir bor juda katta bayram qilishlarini rejalashtira boshlashdi.

Hamma yaqinlarni, nufuzli hamkorlarni, hatto xorijiy davlatlardan keladigan martabali mehmonlarni ham taklif qilib, ulkan ziyofat uyushtirishlarini o‘zaro kelishib olishdi.

Bu dabdabali ziyofat roppa-rosa bir haftadan so‘ng bizning ulkan hovlimizda bo‘lib o‘tishi qat'iy belgilandi.

Ular hamon faqat o‘sha ziyofat tashkilotchiligi va o‘zlarining pullik ishlari haqida tinmay gaplashib o‘tirishardi, go‘yoki men bu stolda mutloq ko‘rinmas odamdek edim va men bilan umuman ishlari yo‘qdek tuyulardi.

Hatto qonimdan bo‘lgan ukam ham mendan ko‘zlarini olib qochar, gapirmas va faqat o‘zi bilan o‘zi ovora bo‘lib o‘tirardi.

Vaholanki, men ota-onamni va ularning taftini hayotimda hamma narsadan ko‘proq sog‘ingan edim, ularni ilgari hech qachon ko‘rmagan bo‘lsam-da, hozir aynan o‘sha soniyalarda hamma narsani ununtib ular bilan birga bo‘lgim, meni quchoqlashlarini his qilgim kelyapti.

Lekin ming afsuski, ota-onam menga deyarli zarracha ham e’tibor berishmayotgandi, ko‘zlaridagi sovuqlik meni qo‘rqitardi.

"Meni yomon ko‘rishadimi? Men ularga kerak emasmanmi?" — o‘smir xayolimda javobsiz minglab dahshatli va og‘riqli savollar aylana boshladi, lekin ularning hech biriga bu hashamatli qasr ichidan to‘g‘ri javob topa olmasdim.

Ich-etimni yeyayotgan shubhalar girdobida qolib, balki meni hayotlarida birinchi marta ko‘rishayotgani uchun shunday begonasrashayotgandir deb, o‘z-o‘zimni aldashga va ovutishga behuda harakat qilardim...

Shunday qilib, uzoq kutilgan va biroz sovuq kechgan o‘sha tushlik nihoyasiga yetdi.

Dasturxon atrofidan turganimizdan so‘ng, bobom va buvim menga yuzlanib, ukamga u uchun maxsus ajratilgan yangi xonasini ko‘rsatib, uning joylashishiga ko‘maklashishimni aytishdi.

Ukamning hashamatli xonasi aynan mening shaxsiy xonamning ro‘parasida, ya'ni shundoqqina yonida joylashgan edi.

Unga ham oilamizning mavqeiga mos ravishda juda ham katta, shinam, har bir detali o‘ylangan va qulay bo‘lgan go‘zal xona tayyorlashgan edi.

Biz yashayotgan ulkan uy besh qavatli bo‘lib, tashqaridan ham, ichkaridan ham juda baland va haybatli edi. Binoning yuqori qavatlariga silliq qilib ishlangan va marmardan qurilgan yagona bitta ulkan aylanma zina orqali chiqilardi. Men o‘zimning tinch dunyoim bo‘lgan uchinchi qavatda turardim, ota-onamga esa uyning eng yuqori va eng sirli qismi bo‘lgan beshinchi qavatdan alohida joy berishdi.

Oila kattalari — bobom va buvim esa hamma narsani nazorat qilish oson bo‘lishi uchun ikkinchi qavatda yashashardi.

Shunday qilib, men mitti ukamni o‘sha dabdabali va keng zinalar bo‘ylab ohista yetaklab yuqoriga olib chiqdim va u uchun jannatdek bezatilgan o‘z xonasini ko‘rsatdim.

Ukam xonani ko‘rishi bilan ko‘zlarida quvonch chaqnadi, juda ham xursand bo‘ldi va biz o‘sha lahzaning o‘zidayoq bir-birimizni tushunib, tezda qalin do‘stdek kelishib ketdik.

Uning ismi Minxo bo‘lib, u endigina 10 yoshga to‘lgan edi, ya'ni u mendan roppa-rosa besh yosh kichik bo‘lsa-da, qarashlari juda aqlli edi.

Mana, o‘sha ilk uchrashuvdan buyon oradan uch kun ham o‘tdi.

Quvonarlisi shundaki, mana shu o‘tgan uch kun davomida men ota-onam va shirin ukam Minxo bilan hayotimda tasavvur qilmagan darajada ancha yaqin, jipis bo‘lib qoldik.

Dastlabki sovuqqonliklar erib, ota-onam ham menga nihoyat ozgina bo‘lsa ham o‘z mehrlarini bera boshlashdi, menga alohida e’tibor qaratib, ko‘zimga dunyodagi eng mehribon ota-ona bo‘lib tuyula boshladilar.

Ayniqsa, mitti ukam Minxo bilan deyarli barcha bo‘sh vaqtimizni, har bir soniyamizni birga xursandchilik bilan o‘tkazardik.

Baxtimga ayni damda maktabimizda rasmiy ta’til bo‘lgani uchun darslarga borishim, qattiq o‘qishim shart emas edi, kuni bo‘yi mana shu ulkan uyda erkin bo‘lardim.

Shu uch kunlik qisqa, ammo baxtli mobaynida faqat ukam bilan vaqt o‘tkazib, uydagi ulkan bog‘da yugurdik, birga turli o‘yinlar o‘ynab, vaqtichog‘lik qildik.

Bu vaqtda ota-onam esa o‘sha yaqinda bo‘lib o‘tadigan, butun mamlakat taklif etilgan katta ziyofat uchun tinmay yuqori darajada tayyorgarlik ko‘rishayotgan edi.

Go‘yoki biz faqat kuniga bir marta, tushlik atrofida yig‘ilib, qisqacha suhbatlashib tursak-da, men ularning oilamizga qaytganidan sarmast bo‘lib, ularni anchagina qattiq yaxshi ko‘rib qolgan edim.

Xayolimda barcha qo‘rquvlar ortda qolgandek, go‘yo men dunyodagi eng baxtli qizga aylangandek edim...

Ukam butun umri davomida xorijda, uzoq Yaponiyada mutloq yolg‘iz va hamma narsa muhayyo muhitda o‘sgani uchunmi, uning xarakteri g‘alati va biroz boshqacha shakllangan edi.

U faqat o‘zini o‘ylar, o‘z xohishlaridan boshqa hech kim bilan hisoblashmas va atrofdagilarning his-tuyg‘ulariga befarq edi.

Bu borada u menga nisbatan biroz qo‘polroq, erkaroq va sovuqqonroq munosabatda bo‘lardi.

Lekin men qon-qardoshim bo‘lgan bu bolaga chin qalbimdan yaqinroq bo‘lishga va har qanday vaziyatda unga eng samimiy, iliq munosabatda bo‘lishga harakat qildim — go‘yoki u menga nisbatan qanchalik qo‘pol bo‘lmasin, men baribir uning opasi edim.

Shunday qilib, xonamdagi o‘sha dastlabki sovuqlikni yengish uchun ukam ikkimiz mening shaxsiy xonamda qiziqarli bir o‘yin o‘ynay boshladik.

Uni o‘zimning turli xil rang-barang, qiziqarli narsalarim bilan jalb qilib, hayotimda ilk bor his qilayotgan opalik tuyg‘ularim orqali e’tiborini tortishga va meni yaxshi ko‘rib qolishiga harakat qilardim.

Mening samimiyatim ish berib, ko‘p o‘tmay ukam ham bu o‘yinga juda qiziqib, chehrasi ochilib qoldi.

Shu baxtli daqiqalarda to‘satdan eshik ortidan mayin qadam tovushlari eshitildi va xizmatkorlardan biri xonamiz eshigini ohista taqillatdi. Odatda qat'iy tartib-qoidalarga asoslangan bu uyda xizmatkorlar mening shaxsiy xonamga asossiz ravishda kamdan-kam, judayam kam kelishardi. Shuning uchun o‘rnimdan hayron bo‘lib turdim, borib eshikni ochdim va qarshimda turgan xizmatkorni ko‘rib biroz taajjublandim.

Ular bizga ota-onamizning buyrug‘i bilan maxsus shirinlik olib kirishgan ekan, uning ustidagi bezaklari va shokoladlari ko‘rinishidan juda ishtahani ochar darajada, dabdabali edi.

Shirinlik to‘la patnisni xizmatkorning qo‘lidan ehtirom bilan olib, eshikni qayta yopdim.

Ukam bilan qizg‘in o‘ynab turgan kichik stolimizga bu mazali shirinlikni astagina qo‘ydim — bu shirinlik faqatgina ukam va men uchun yuborilgan ilk iliqlik nishonasi edi.

Ukam bilan xuddi och qolgandek, bolalarcha quvonch bilan uni shoshilib, bir-birimizga galdan-gal talpinib yeya boshladik.

Shirinlikning oq kremi juda ham ko‘p va yumshoq bo‘lgani uchun, qanday qilib yeganimizni ham bilmay qoldik, qisqa fursatda hamma yog‘imizga, yuz-ko‘zimizga surkalib ketdi.

Ukamning oppoq kremga belangan bu beg‘ubor holatini ko‘rib beixtiyor chin dildan jilmaydim va hayotimda ilk bor o‘zimni yolg‘iz his qilmay xursand bo‘ldim.

Ammo uning xudbinroq tabiati pand berib, u meni uning ustidan kulyapti, uni masxara qilyapti deb o‘yladi va qoshlarini chimirdi.

Men o‘z ulushimni allaqachon yeb bo‘lgandim, faqat o‘zimga unchalik yoqmaydigan o‘ta shirin, kremli qismini tarelkada qoldirdim va agar u juda xohlasa, buni ham unga berishim mumkinligini aytdim.

Rostdan ham, u nima bo‘lganda ham hali go‘dak, o‘yinqaroq bola edi-da, ayniqsa yuziga betartib surkalib ketgan kremlar uni ko‘zimga yanada yoqimtoy va shirin ko‘rsatardi.

Shunday qilib, ukamga qarab mehribonlik bilan jilmayib turgan edim, kutilmaganda uning kibrli jahli chiqdi va qo‘lidagi kremni mening yuzimga shartta surkab yubordi.

Yuzimga o‘sha muzdek kremni surkadi-yu, qilgan ishidan o‘zi ham qo‘rqib ketib, o‘rnidan sapchib turib xonadan qochmoqchi bo‘ldi.

Lekin men tezkorlik qilib, uni qo‘llaridan mahkam tutib oldim va tarelka chetida qolgan o‘sha quyuq kremdan qo‘limga to‘ldirib olib, uning yuziga o‘zinikidan ham ikki barobar ko‘proq qilib surkab tashladim.

Keyin esa uni qah-qah otib qo‘yib yubordim-da, o‘ch olganimdan sarmast bo‘lib, ortimga ham qaramay ochiq turgan eshik tomon yugurdim.

Eshikni sekinlik bilan ochib, ortimdan kelayotgan xavf tufayli uni qaytib yopishga ham ulgurmasimdan, ukam xonadagi o‘yinchoqlarni tashlab, baland ovozda kulib meni quvlay boshladi.

Ukam xuddi g‘azablangan mitti sherdek ortimdan quvlar ekan, men uchinchi qavatning keng yo‘lagiga chiqib, marmar zinalar bo‘ylab ohistalik bilan, ammo hayajon aralash qochib, pastga tusha boshladim...

O‘sha o‘tgan bir soniya... Aynan o‘sha mitti, ammo mudhish bir soniya butun boshli umrimni barbod qiluvchi qora kunlarimning, bitmas-tuganmas fojialarimning boshlanishi edi.

O‘sha lahzada vaqtni ortga qaytarishga, hammasini to‘xtatishga mutloq ulgurmay qolgan bo‘lsam-da, bu ayanchli soniya meni butun umr vijdon azobida o‘rtab, qiynab o‘tishini, menga qanchalik og‘ir va qayta tiklanmas ruhiy zarba bo‘lishini u paytda murg‘ak xayolimga ham keltirmagandim.

Men dastlab dunyoni unutib, mutloq xotirjamlik va yuzimizda beg‘ubor tabassum bilan ukamdan qochib ketayotgan edim.

Shu payt kutilmaganda, ortimdan shoshilib kelayotgan va kiyimlari o‘ziga xalaqit berib oyoqlari chalishib ketgan mitti ukam muvozanatni yo‘qotib, zinalardan pastga qarab dahshatli tarzda dumalay boshladi.

U uchinchi qavatdan to birinchi qavatgacha bo‘lgan o‘sha baland, qattiq marmar zinalardan yugurgancha yiqilib, urilib-surilib tushdi.

O‘sha dahshatli vaqtda men go‘yo aqldan ozgandek, qonim muzlab joyimda shunchaki tosh qotib qoldim, biror soniya ham qimirlay olmay qoldim.

Butun tanam, vujudim kuchli qo‘rquv va shokdan qattiq qaltirashni boshladi, tomirlarimdagi qon qochib, yuzlarim oqarib ketdi.

Nima qilishni, qayerga yugurishni bilmay, aqlim o‘z-o‘zidan o‘chib qolgandek joyimdan zarracha ham jila olmay qoldim, kipriklarim orasidan ko‘zlarimdan duv-duv yosh quyildi.

Keyin esa o‘zimga kelib, jon achchig‘ida zudlik bilan uchinchi qavatdan ukamning yotgan yoniga o‘qdek otilib yugurib tushdim. Lekin ming afsuski, mitti ukam sovuq marmar yerda mutloq harakatsiz, jonsizdek yotardi. Uni hayotimda ilk bor bunday mudhish va ayanchli ahvolda ko‘rib, ichimdagi bor daxshatdan bor ovozim bilan baqirib, qichqirib yubordim.

Uning qattiq urilgan boshidan tinmay to‘q qizil qon oqardi, ko‘zlari esa allaqachon baxtsizlik tufayli yumilib bo‘lgandich.

Ko‘z yoshlarimni, o‘pkamni to‘xtata olmay, uning qonli tanasi yoniga tiz cho‘kdim va ovozimni ham chiqarishga kuchim qolmay, o‘ksib-o‘ksib yig‘lay boshladim.

Mening o‘sha yurakni ezuvchi daxshatli qichqirig‘imni eshitib, yuqori qavatdagi ota-onam va xonalaridan bobom bilan buvim darhol nima bo‘lganini tushunmay yonimizga otilib chiqishdi.

Ular zinapoya ostida qon ichida yotgan ukamni ko‘rishi bilan uydagi boyagi baxtli muhit kul bo‘ldi, onamning ko‘zlaridan dahshatli yosh quyilib, o‘zini yo‘qotgancha baland ovozda faryod urib yig‘lashni boshladi.

Dadam esa o‘zini qo‘lga olishga urinib, qonga belangan ukamni ohista qo‘llariga olgancha, zudlik bilan hovlida shay turgan mashinalarga qarab yugurdi...

Dadam jonsizdek yotgan mitti ukamni baquvvat qo‘llariga ko‘targancha hovlidagi tayyor turgan mashina tomon jon achchig‘ida yugurar, onam esa uning ortidan bir soniya ham qolmay, ko‘zlarida cheksiz faryodli yosh bilan tinmay o‘zini yo‘qotib chopardi.

Ular ketayotib menga bir og‘iz ham gapirishmadi, daxshatdan qotib qolgan holimni ko‘rib ham hatto ortlariga qayrilib qarashmadi, go‘yoki men ular uchun o‘sha lahzada butunlay yo‘q bo‘lib ketgandek edim va ular faqatgina ukamni qutqarish panohida tezroq uydan chiqib ketishdi.

Men esa o‘sha sovuq devorga nochor va holsizlanib suyangancha ich-ichimdan o‘ksib-o‘ksib yig‘lardim, hozir aynan nima qilishni ham, atrofimda qanday mudhish hodisalar bo‘layotganini ham mutloq bilmasdim.

Oyoqlarimda kuch qolmagandi, qo‘rquvdan butunlay o‘rnimdan qimirlay olmay qolgandim.

Ko‘p o‘tmay pastdagi vahimali shovqin-surondan voqeadan to‘liq xabar topgan qat'iyatli buvim zudlik bilan, g‘azabkor qadamlar bilan yonimga keldi. U menga o‘ta sovuq ohangda qaradi va hoziroq uchinchi qavatdagi xonamga chiqishimni hamda o‘zlari ruxsat berib aytmaguncha, u yerdan tashqariga umuman chiqmasligimni qat’iy ohangda buyurdi.

Qabrdek jimjitlik cho‘kkan zinalar bo‘ylab yuqoriga, xonam tomon qo‘rquvdan yugurib chiqar ekanman, miyamning har bir burchagidan daxshatli, qora o‘ylar tinmay o‘tardi.

Xonamga zo‘rg‘a yetib keldim-da, o‘zimni o‘sha yumshoq toshakka tashladim, yostiqqa yuzimni bosgancha ko‘zlarimdan pushaymonlik yoshlari tinmasdan daryodek oqardi.

Endi bizning oilamizda nima bo‘ladi? Ukamning o‘sha qon ichidagi ayanchli ahvoli nima kechadi? Xavotirdan, bu tushunarsiz sukunatdan aqldan ozay derdim, axir u o‘z ko‘z o‘ngimda hushidan ketgandi va o‘sha qattiq marmarda uning boshidan tinmay qon oqayotgan edi.

Bu hayotimda ilk bor ko‘rayotgan eng daxshatli va dahshatli hodisa edi.

Bir oz o‘tib, o‘zimga kelib qo‘rquvdan qaltirayotgan barmoqlarimga qarasam, mitti ukam Minxoning qip-qizil issiq qoni mening ikkala qo‘llarimga ham yuqib, tekkan ekan.

Qo‘limdagi o‘sha mudhish qon izlarini ko‘rib, butun vujudim daxshatli titroqdan muzlab ketdi, o‘zimni tutolmay yugurib borib yuvinish xonasidagi suv jo‘mragini oxirigacha ochdim.

Muzdek suvda qo‘llarimni tinmay, telbalarcha yuvib bo‘lgach, holsizlanib devor burchagiga suyangancha yerga o‘tirib qoldim.

Ko‘z yoshlarimni umuman to‘xtata olmay, uydagilarning sovuq munosabatini o‘ylab tinmay yig‘lardim.

Jo‘mrakdan oqayotgan suv esa hamon shovqin bilan ochiq turardi, aqlim shu darajada parishon ediki, hatto uni borib o‘chirish ham xayolimga kelmasdi.

Hozirgi daxshatli holatimda faqatgina va faqat shifoxonaga olib ketilgan mitti ukamga nima bo‘lganini, uning tirik qolish-qolmasligini o‘ylardim.

Axir biz atigi bir necha daqiqa oldin shunchaki bolalarcha vaqtichog‘lik qilib, krem surtib beg‘ubor o‘yin o‘ynayotgan edik-ku!

Men hayotimda hech qachon qalbimni quvontirgan bunday shirin va beg‘ubor o‘yin, bunday mudhish va qonli fojia bilan yakunlanishini xayolimning chetiga ham keltirmagandim.

Ich-ichimdan hammasi yaxshi bo‘lishiga, ukam tezda tuzalib qaytishiga o‘zimni ishontirishga majburlab harakat qilardim, lekin hozir ortimizdan kelayotgan o‘sha "qora sahifa" bizni qay tomonga yetaklashini mutloq bilmasdim...

Shunday qilib, o‘sha mudhish fojiadan so‘ng o‘z ixtiyorim bilan qamoqxonaga aylangan xonamdan zarracha ham tashqariga chiqmagan holda, g‘am-g‘ussa ichida roppa-rosa to‘rt kunni mutloq yolg‘izlikda o‘tkazdim.

Shu og‘ir va vahimali vaqt oralig‘ida holimdan xabar olish, qalbimni eshitish uchun hech bir inson eshigimni qoqib ichkariga kirmadi, o‘zim ham qo‘rquv tufayli tashqariga chiqishga, uydagilarning ko‘ziga ko‘rinishga aslo jur’at eta olmadim.

Kunduziyu kechalari ich-etimni pinhona yeb, mitti ukamning o‘sha baland zinalardan ayanchli tarzda yiqilganida faqat va faqat o‘zimni aybdor his qilib, o‘zimni tinmay la'natlay boshlagandim.

Aslida mening baxtli rejam bo‘yicha aynan o‘sha kunlari bizning ulkan uyimizda xalqaro doiradagi juda katta, dabdabali bayram bo‘lishi kerak edi, ammo ukamning ochiq jarohati va boshidan oqqan qoni tufayli barcha rejalashtirilgan ziyofatlar butunlay to‘xtatildi, qasr sukunatga cho‘mdi.

To‘rtinchi kunning kechki paytiga kelib, uydagi og‘ir sukunatni buzib, xizmatkorlardan biri eshikni sekin taqillatdi va oila kattalarining buyrug‘iga binoan kechki taomga, pastga tushishimni aytdi.

Shu vaqtgacha hatto tushlik va nonushtaga ham oilam safiga chiqishga ruxsat bo‘lmay, xonamda yolg‘iz ovqatlanib o‘tirgan edim.

Endi nihoyat jasoratimni yig‘ib, nima bo‘lsa ham tashqariga chiqishga va hammadan yashirilayotgan mitti ukamning so‘nggi ahvolini o‘z ko‘zim bilan bilishga qat'iy qaror qildim. Ohista qadamlar bilan pastga, ulkan ovqatlanish zaliga tushdim. Hashamatli dasturxon atrofida faqatgina sovuqqon bobom va yuzida hech qanday shafqat belgisi bo‘lmagan buvim o‘tirishardi, ota-onam esa hamon zalda ko‘rinishmasdi.

Men yuragim qaltirab, bor kuchimni yig‘ib ulardan ota-onam va shirin ukam qayerdaligini, Minxoning sog‘lig‘i hozir qandayligini pichirlab so‘radim.

Aynan shu payt kutilmaganda bosh darvoza eshigidan bir necha kunlik ayriliqdan so‘ng ota-onam va uzoq kutilgan ukam g‘alati tushkunlikda ichkariga kirib kelishdi.

Mening mitti ukam Minxo endi o‘z oyoqlarida yurolmas, u sovuq metalldan yasalgan nogironlar aravachasida o‘tirar, ma'nosiz ko‘zlari yerga qadalgan edi.

Onamning ko‘zlari cheksiz yig‘i va uyqusizlikdan shishib, qizarib ketgan, dadamning qat'iy chehrasida esa menga nisbatan daxshatli bir g‘azab, nafrat va mudhish jahl yaqqol ko‘rinib turardi.

Men ularning bu qo‘rqinchli qiyofasini ko‘rib, ichimdagi dahshatli qo‘rquvdan joyimda butunlay qotib qoldim.

Shunda kutilmaganda aravachada o‘tirgan ukam Minxo bizga qarab asabiy janjal qila boshladi.

Men uning o‘zgarib ketgan yuziga hayrat bilan tikilib qolgan edim, u birdan yuzimga qarab baqirib: "Men u vaxshiy bilan bir dasturxon atrofida, bitta uyda aslo ovqatlanmayman!" deb nafrat bilan barmog‘ini menga qaratib ko‘rsatdi.

Men yaqinimgacha birga krem surtib o‘ynagan ukamdan bu gaplarni eshitib cheksiz hayratda edim, qulog‘imga, ko‘zlarimga ishonolmay gung bo‘lib qarab turardim.

Buvim vaziyatni nazoratga olish uchun zudlik bilan xizmatkorlarga aravachadagi ukamni tezda o‘z xonasiga, yuqoriga olib chiqishni buyurdi.

Ukam baqirgancha bizdan uzoqlashib ketgach, ota-onam og‘ir qadamlar bilan kelib dasturxon atrofidan o‘z joylarini egallashdi, lekin menga qayrilib ham, o‘limga mahkum etilgan jinoyatchiga qaragandek qarab qo‘yishmadi.

Qasr ichidagi daxshatli va sovuq sukunat ichida go‘yo zahar yutgandek ovqatlanib o‘tirganimizda, dadam pichoq va sanchqini stolga qattiq qo‘yib, gap boshladi: "Hozir uydagilar bilan maxsus tibbiy guruh va shifokorlar keladi, seni to‘liq tekshirishadi".

Men bu gapdan biroz hayratda va esankirab qoldim, axir hozirgi og‘ir holatda shifokorlar zinalardan yiqilgan uka uchun ko‘proq zarur emasmi?

Meni nega asossiz tekshirishadi? Bu gap Minxoning kelgusi sog‘lig‘iga, uning aravachada qolganiga taalluqli biron sirmikin, deb o‘yladim.

Ota-onamga gapirishga arang botinib, qo‘rquv to‘la past ovozda: "Dada, meni shifokor tekshirishi shart emas, axir men mutloq sog‘lomman-ku... Ukamni ko‘proq davolash kerak emasmi? Nega men uchun shifokor chaqiryapsizlar?" dedim.

Shunda dadamning o‘sha fursatdagi keskin, ayblovchi va muzdek sovuq gaplari meni butunlay sarosimaga solib, dunyomni qorong‘u qilib qo‘ydi.

Dadam menga xuddi begona dushmaniga qaragandek qarab: "Ular Minxoni tekshirishgani kelayotgani yo‘q, Suyoona! Shifokorlar seni ruhan sog‘lommi yoki ruhiyatida mudhish nuqsoni bormi, shuni jiddiy tekshirishadi! Qanday qilib o‘z tug‘ishgan mitti ukangni hasad tufayli qasddan o‘sha baland zinalardan pastga itarib yuborishing mumkin?!" dedi.

Dadamning shu bir necha soniyalar ichida menga otgan bu og‘ir tuhmat toshlari meni butunlay daxshatga soldi.

Nima deyishni, o‘zimni qanday oqlashni, bu shunchaki baxtsiz tasodif bo‘lganini qanday isbotlashni bilmay aqldan ozay dedim.

Ochig‘i, qanday qilib qonimdan bo‘lgan o‘z tug‘ishgan ukamni bunday ayanchli ahvolga solishim mumkin, axir mening hech qanday yomon niyatim, aybim yo‘q edi-ku!

Ko‘z yoshlarim dasturxondagi taomga tomar ekan, vujudim qaltirab: "Mening hech qanday aybim yo‘q! Men uni itarmadim!" deya bag‘ritosh dadamga zo‘rg‘a gapira oldim...

Dadam mening barcha hayqiriqlarimni, ko‘z yoshlarimni yerda qoldirib, meni mitti ukamni qasddan, shafqatsizlarcha o‘sha baland zinalardan itarib yuborgan yovuz inson deb butunlay qat'iy o‘ylayotgandi.

Aravachada nafrat bilan baqirib ketgan ukam Minxoning aytgan sovuq gaplaridan so‘ng, jigarbandini qon ichida ko‘rgan otaning aynan bunday dahshatli yo‘l tutishi tashqaridan qaraganda tabiiy edi.

Keyinchalik, hayotim battar ostin-ustun bo‘lib ketganidan so‘ng bilishimcha, ukam o‘sha kuni shifoxonada o‘ziga kelishi bilan ota-onam xavotir ichida undan voqea aslida qanday sodir bo‘lganini so‘rashgan ekan.

Shunda mening o‘sha beg‘ubor deb o‘ylagan mitti ukam hech qanday vijdon azobisiz, ko‘zini pirpiratmay: "Opam meni ko‘rishga ko‘zi yo‘qligi uchun zinalardan atayin, qasddan itarib yubordi", deb yuzimga qora qonli tuhmat chalgan ekan.

Nima uchun u menga bunday qildi? Uning murg‘ak qalbiga meni yo‘q qilish haqidagi bu dahshatli fikr qayerdan keldi?

Buning asl tub-ildizini, haqiqiy sababini hatto mana shu o‘tgan yillar va vaqtlar ichida ham hamon pinhona bilolmadim.

Axir men atigi bir necha kun oldin u bilan juda yaxshi kelishayotgan, uning ko‘nglini olish uchun hamma narsani qilayotgan edim, unga hech qanday yomonlik tilamagan edim, aksincha, hayotimda ilk bor o‘zimda akopalik tuyg‘ularini his qilib, uni judayam qattiq yaxshi ko‘rib qolgandim.

Lekin u qonimdan bo‘la turib, nima uchun aynan menga qarshi bunday og‘ir tuhmat toshini otdi?

Mana shu o‘zimni har kuni pinhona g‘ajiyotgan daxshatli savollarimga hamon ich-ichimdan hech qanday mantiqli javob topa olganim yo‘q.

O‘sha kuni dasturxon boshida chaqmoqdek chaqib aytilgan dadamning menga qarshi qaratilgan tuhmat to‘la gaplari yosh jonimga juda ham og‘ir va bitmas-tuganmas botdi.

Dadam aytganlaridek, rostdan ham o‘sha qora va sovuq kunning o‘zida qasrimizga oq xalatli maxsus shifokorlar va ruhiy ekspertlar keldi va meni alohida so‘roq qilib, tekshirishdi.

Shifokorlar barcha tibbiy va psixologik tahlillarni yakunlagach, jiddiy qiyofada ota-onamga mening butun vujudim va ruhiy holatim mutloq sog‘lom, hech qanday tajovuzkorlik yoki ruhiy nuqsonim yo‘q ekanligini ochiq-oydin aytishdi.

Biroq farzandiga zarracha ham ishonchi bo‘lmagan toshbag‘ir onam shifokorlarning bu professional, qonuniy gaplariga aslo ishonmadi, ko‘zlaridagi dahshat bilan stolga urdi.

"Qanday qilib o‘zining jigarbandini, tug‘ishgan ukasini qasddan o‘limga mahkum etib, zinalardan itarib yuborgan vaxshiy inson ruhan sog‘lom bo‘lishi mumkin?! Bu qiz aniq qandaydir maxfiy qotil, uning ruhiyatida daxshatli kasallik bor!" deb baqirdi.

Onamning bu vahimali ovozi qasr devorlariga urilarkan, u gapini davom ettirdi: "Uni bu yerda qoldirib bo‘lmaydi! Uni zudlik bilan, bugun tunda o‘sha chekka, qorong‘u ruhiy kasalxonaga butunlay joylashtirish kerak!" deya mening taqdirimni, boshlangan "qora sahifa"mni yanada daxshatli va og‘ir jarlik yoqasiga olib kelib qo‘ydi...

Bir necha qisqa kunlar ichida hayotimizdagi bu mudhish bo‘ron tınchib, hammasi asta-sekin o‘z o‘rniga tushib ketadi va hamma narsa avvalgi shirin holiga qaytadi, deb chin dildan o‘ylagandim, lekin men bu borada mutloq va butkul adashgan edim.

G‘am-g‘ussaga botgan mana shu bir necha og‘ir kunlar ichida hamma narsa men kutgandek emas, balki butunlay aksiga, qorong‘u jarlik qarab ketayotgan edi.

Bag‘ritosh ota-onam menga qarshi soxta dalillar to‘plab, har bir soniyada butkul sovuq va nafratli munosabatda bo‘lishdi, hattoki ularning o‘sha asossiz daxshatli gapiga va tuhmatiga o‘z suyanchim deb bilgan bobom va buvim ham ko‘r-ko‘rona ishonishdi.

Endi bu ulkan uyda hamma shunday o‘ylardiki, go‘yoki uzoq yillardan so‘ng qaytgan bor mehr mitti ukam Minxoga berilayotgani tufayli men uni ich-ichimdan ko‘ra olmay, hasad qilib, o‘sha baland zinalardan pastga qasddan itarib yuborgandim.

Bu mudhish narsa, ya’ni mening hech qanday gunohim va yomon niyatim bo‘lmay turib, butun bir sulola oldida vahshiy jinoyatchidek aybdor qilinishim yosh jonimga juda ham og‘ir va bitmas-tuganmas botayotgan edi.

Axir qanday qilib bunday toshbag‘irlik qilishlari mumkin? Men o‘z qonimdan bo‘lgan mitti ukamni chin dildan juda yaxshi ko‘raman, hayotimga rang olib kirgan ota-onamni ham judayam yaxshi ko‘raman, lekin ular qanday qilib o‘z jigarbandlari bo‘lgan men haqimda bunday jirkanch fikrga borishlari mumkin?! Axir bu mudhish ishni men aslo qilmadim-ku, bu shunchaki mantiqsiz baxtsiz tasodif edi-ku! Ularning poyiga yiqilib, yuzlariga qarab tinmay oqlanishga, bor haqiqatni baqirib aytishga harakat qilsam-da, bu dabdabali qasrdagi hech bir inson mening o‘ksib yig‘lagan ovozimni eshitishni va menga ishonishni zarracha ham xohlamayapti.

Hattoki meni shu vaqtgacha butun dunyoda hammadan ham ko‘proq yaxshi ko‘radigan, erkalatadigan suyukli bobom ham menga zarracha ishongisi kelmayotgandek, go‘yoki ota-onamning bosimi ostida mendan butunlay yuz o‘girgandek sovuq edi.

Mening ko‘z yoshlarimga qarab bir og‘iz ham tasalli beruvchi gapirmayaptilar, hattoki oila yig‘ilishlarida mening yonimni olib, himoya qilmayaptilar.

Shaqatsiz buvim esa hamma narsani o‘z bo‘ynidan soqit qilib, "Sening mana shu yovuz fe'l-atvoringga shuncha payt berilgan noto‘g‘ri tarbiyang aybdor" deya bor alamini mendan olib, meni tinmay qoralashni boshladi.

Dadam esa har safar yo‘lakda duch kelganda hamisha qora g‘azabli va qonli ko‘zlari bilan menga nafratlanib bo‘g‘ilib boqqanidan, uning ko‘zlariga tik qarashga qo‘rquvdan qaltirardim.

Endi nafaqat qattiqqo‘l dadamning, balki bu qasrdagi hammaning, hatto begona odamlarning ko‘zlariga qarashga ham asossiz uyaladigan, o‘zimni o‘g‘ridek his qiladigan bo‘lib qoldim.

Hattoki uyimizdagi 15 taga yaqin xizmatkorlar ham menga xuddi uydagi maxfiy qotilga qaragandek boshqacha, vahimali qarashardi, uzoqdan qarab o‘zaro pichirlashib nimalarnidir muhokama qilishardi.

Go‘yoki ularning o‘sha sovuq va ayblovchi ko‘zlari hammasiga mening yolg‘iz aybdor ekanligimni tinmay yuzimga aytib turgandek bo‘lardi.

Lekin ularning oldiga borib gapirishga, ovozimni baland qilishga aslo botinolmasdim, axir ular to‘g‘ridan-to‘g‘ri "Hammasiga sen aybdorsan, Suyoona" deb yuzimga ochiq aytishmayotgan edi.

Shuning uchun men ham ularga hech qanday asossiz ayblov qo‘ya olmasdim, faqat ich-etimni yer edim.

Lekin shafqatsiz hayot nega menga, mening murg‘ak qalbimga bunchalik buyuk shafqatsizlik va adolatsizlik qilyapti?

"Mana nihoyat intizor bo‘lgan ota-onamni topdim, endi sevimli ukam bilan birga baxtli bo‘laman" degan shirin va go‘zal vaqtimda kutilmaganda yuz bergan bu qonli fojiadan so‘ng dunyodagi eng sho‘rlik va chorasiz inson holatiga tushib qoldim.

Bu ulkan qasrda kunlarimni faqat va faqat o‘z xonamdan mutloq chiqmasdan, qorong‘ulikda o‘tkazardik.

Biroq g‘alati jihati shundaki, so‘nggi kunlarda tez-tez mening shaxsiy xonamga begona, sovuqqon shifokorlarni keltira boshlashdi, ular har kelganida qo‘limdan tinmay qon olib, meni g‘alati tibbiy asboblar bilan tekshirishardi. Ular mening tanam bilan nima qilishmoqchi ekanligini, bu tahlillarning asl ma'nosini mutloq bilmayotgandim, lekin bu sovuq tekshiruvlar hech qachon nihoyasiga yetmayotgandek tuyulardi. Axir men jismonan hech qanday kasal emasman-ku, shifokorlar sog‘lom degan bo‘lsa, meni nega har kuni tinmay majburlab tekshirishadi?

Kunlarning birida, kechki payt kutilmaganda dadam va oyim o‘ta vazmin va sovuq qiyofada mening qulflangan xonamga birdan kirib kelishdi.

Ularning yuzida hayotimni hal qiladigan o‘ta muhim va sirli bir gap borligi yaqqol ko‘rinib turardi.

Ularni ko‘rib yuragim gupillab urdi, murg‘ak xayolimdan birdaniga: "Balki vijdoni qiynalgan ukam Minxo shifoxonada ularga hamma haqiqatni, bu shunchaki o‘yin bo‘lganini aytib bergandir?

Go‘yoki ukam ularga bor haqiqatni aytgan bo‘lsa-yu, ota-onam mening begunohligimni bilib, mendan yig‘lab uzr so‘rashga, meni bag‘riga bosishga kirishgan bo‘lsa..." degan umidli va shirin o‘ylar yashindek o‘tdi...

Shunday qilib 1-qism tugadi.

Min Yoonsua

Shahzoda Jimin

Vaqt besh kun ortga qaytadi. Saroydagi dabdabali chiroqlar, pichir-pichirlar va taxt uchun kurashlar gʻoyib boʻlib, tunning vahimali sukunati choʻkadi. Bu sirni faqat men va ushbu qora qismni qogʻozga tushirayotgan muallifgina bilardi. Oʻsha tunda nimalar boʻlganini faqat mening tilimdan eshiting...

Men deyarli butun qirollikni — saroy chegarasidagi har bir hududni, har bir burchak va yashirin yoʻlaklarni aylanib chiqqan edim. Saroysining tashqi koʻrinishi boʻlajak marosim uchun nihoyatda chiroyli bezatilgan, menda deyarli bajariladigan ish qolmagandi. Men hamma joyni koʻrib, nazorat qilib boʻlgandim... faqat oʻsha qasrning eng baland, hamma tomonidan unutilgan minorasidan tashqari.

Shu paytgacha u yer haqida hech oʻylab koʻrmagan, u yerga chiqishni xayolimga ham keltirmagan edim. Ammo oʻsha tun qasrning eng yuqori qismi qandaydir sirli va tushunarsiz ravishda mening eʼtiborimni tortdi. Ichimdagi gʻalati bir kuch meni oʻsha tomonga yetaklay boshladi. Qadamlarimni ohista bosib, zim-ziyo zinalar boʻylab yuqoriga koʻtarila boshladim.

Qasrning yuqori qismidagi yoʻlaklar butunlay qorongʻu edi. Shunchalik qorongʻu ediki, faqatgina tor derazalardan tushib turgan gʻarib oy nurlari tun bagʻrini arang yoritib turardi. Oy nurida zoʻrgʻa koʻrinayotgan bu tashlandiq yoʻlaklar boʻylab yurar ekanman, yuragimda qandaydir gʻamlik, vahima va tushunarsiz bir qorongʻulikni his qila boshladim. Atrofdagi sovuqlik vujudimni titratardi. Baʼzida bu yer saroy qonun-qoidalariga koʻra kirish mutlaqo taqiqlangan joy, degan shubha ham xayolimdan oʻtardi. Ammo meni ortga qaytaradigan kuch yoʻq edi.

Men yoʻlakdagi duch kenlgan hamma xonalarni birma-bir koʻrib chiqdim. Ularning barchasini qalin chang bosgan, eshiklari yillar davomida ochilmaganidan oʻrgimchak toʻrlari bilan qoplangan edi. Goʻyoki tiriklik asari qolmagan bu xonalar men uchun hech qanday ahamiyatga ega emasdek tuyuldi. Bu yerda hech vaqo yoʻqligiga ishonch hosil qilib, ortimga — pastga tushmoqchi boʻlib burildim.

Aynan oʻsha lahzada, uzun yoʻlakning eng oxiridagi xonadan qandaydir gʻalati sariq nur taralayotganini payqadim. Bu derazadan tushayotgan sovuq oy nuri emas, balki tirik olovning nuri edi! Oʻsha tomon yurar ekanman, atrof borgan sari qorongʻulashib borar, ammo oxirgi xonadan chiqayotgan oʻsha sariq shoʻla meni oʻziga sehrgardek, kuchli ohangrabodek tortardi. Yoʻlak rostdan ham juda uzun va vahimali edi. Yoʻl-yoʻlakay boshqa xonalarni ham koʻrdim, ularning eshiklari juda ham koʻhna va qora taxtadan iborat edi. Ularning ichini ochib koʻrishga urindim, ammo qorongʻulikdan hech narsa koʻrinmadi.

Nihoyat, yoʻlak oxiridagi oʻsha sirli xonaga yetib bordim. Yaqinroq kelgach, u yerdagi sariq nur oddiy nur emas, balki devorga oʻrnatilgan mashʼala ekanligini bildim. Bunday gulxanlarni odatda faqat saroyning eng tubidagi sovuq zindonlarda, devorlarga oʻrnatib qoʻyishardi. Bu kimsasiz va unutilgan yoʻlakda esa faqat bitta gulxan yolgʻiz yonib turardi. Men uni devordagi temir xalqasidan sugʻurib, qoʻlimga oldim va atrofni yorita boshladim.

Gulxan nuri ostida roʻparamdagi eshikka koʻzim tushdi-yu, birdan toʻxtab qoldim. Bu eshik boshqalari kabi chang bosmagan, goʻyoki bu yerga kimdir har kuni, tez-tez kirib-chiqib turadigandek top-toza edi! Qiziqishim har qachongidan ham ortib, eshik tutqichini ushladim va oʻzimga tortdim, ammo u qulflangan edi. Saroy tepasidagi boshqa hamma eski xonalar ochiq boʻlsa-da, faqatgina mana shu eshik zanjirlangan va berkitilgan edi. Men hayron qoldim: nima uchun bunday tashlab ketilgan yoʻlak oxiridagi eshik mahkam qulflab qoʻyilgan? Bu yerda nima saqlanyapti? Qirollikning qanday siri bor bu xonada?

Kalitni qayerdan qidirishni bilmay, hayron boʻlib turdim. Eshikni kuch bilan buzib ochay desam, u oddiy yogʻochdan emas, balki ulkan, qora va mustahkam temirdan qilingan edi! Bunday unutilgan minoraga nega dabdabali temir eshik oʻrnatilgani meni yanada chuqurroq shubhaga soldi.

Men gulxanni joyiga qaytarib qoʻyib, pastga tushishga va u yoqdan eshikni buzadigan biror ogʻir asbob olib chiqishga qaror qildim. Gulxanni devordagi maxsus tirqishiga qoʻyish uchun qoʻl uzatgan ham edimki, kutilmaganda oʻsha tirqishning naqd yonida, devordagi zanglagan mixda osilib turgan kalitga koʻzim tushdi!

Mana endi bu xona meni rostdan ham oʻlimga qadar qiziqtira boshladi. Agar bu xonani qulflab, begonalardan sir saqlashmoqchi boʻlishsa, nima uchun kalitini hamma koʻradigan joyda — gulxanning shundoq yonida qoldirishgan? Bu qandaydir tuzoqmi yoki shunchaki ehtiyotsizlik? Shunham va vahimali oʻylar ichida kalitni qoʻlimga oldim. Uni qulf tirqishiga suqib, asta buradim. Qulf tishlari dahshatli gʻichirladi va temir eshik ogʻir ovoz chiqarib ichkariga ochila boshladi.

Ichimdan gʻalati bir sovuq tuygʻu oʻtdi: kim ham shunday muhim xonani qulflab, kalitini oʻsha yerning oʻzida qoldiradi? Bu rostdan ham juda gʻalati, shubhali va sirli edi... Men eshikni ochib, ichkariga birinchi qadamni qoʻydim...

Eshikni ochishim bilan ichkariga birinchi qadamni qoʻydim va uni ohastalik bilan ortimdan yopdim. Xona shunchalik dahshatli darajada ulkan ediki, qoʻlimdagi miltillab turgan mashʼala atrofni zoʻrgʻa yoritib borardi. Atrofga alanglab, deyarli hech vaqo yoʻqligini koʻrdim va hayron qoldim: bunday boʻm-boʻsh joyni qulflab qoʻyish kimga kerak boʻldi ekan?

Men xona boʻylab yurar ekanman, ulkan derazadan tushib turgan oy nuri xonaning deyarli yarmini — aynan deraza atrofini yoritib turganini koʻrdim. Ammo meni hayratda qoldirgan, hatto vujudimni titratgan narsa boshqa edi: xonaning toʻrida, qasrning maxsus devor pechkasi ichida olov yonib turardi! U miltillabgina xonani ilitib turardi. Xayolimga birdan vahimali oʻy keldi:

Bu yerda kimdir yashaydimi? Yoki hozirgina kimdir shu yerda boʻlganmi?

Axir qasrning bu chekka, unutilgan qismida hech kim boʻlmasligi kerak edi-ku!

Vaziyat borgan sari sirli tus olayotgandi. Pechka yoniga borar ekanman, deraza pardalari keng ochib qoʻyilganini koʻrdim — ichkarida olov yonib turgan boʻlsa-da, tashqaridan sovuq izgʻirin shamol urilardi. Shu payt tasodifan oyogʻim ostida nimadir borligini his qildim. Qoʻlimdagi gulxanni pastga tutib, atrofni yoritsam... xonaning deyarli hamma burchagida, pol qismida sochilib yotgan suratlar bor edi!

Bular qoʻlda chizilgan rasmlar edi. Men ularni qiziqish bilan birin-ketin yoritib, koʻzdan kechira boshladim. Ularning deyarli barchasi gʻalati, tushkun va qora grafik uslubda chizilgandi. Buni chizgan inson ranglarni bilmaydimi yoki ularni boʻyashni xohlamaganmi? Rasmlarning pastki qismida qandaydir imzo va juda mayda yozuvlar bor edi, ammo miltillovchi nurda ularni oʻqiy olmadim.

Bu yerda rostdan ham rasmlar juda koʻp edi — 50 taga yaqin. Hammasi yuksak mahorat bilan chizilgan boʻlib, asosan tabiat manzaralari, oddiy aholi va qasr hayoti tasvirlangandi. Odamlar juda kam chizilgan boʻlsa-da, ularning ichida bir insonning qiyofasi qayta-qayta tasvirlangani eʼtiborimni tortdi. Rassom uning hamma qismini chizgan, ammo har safar yuz qismiga kelganda toʻxtab, u yerga mutlaqo teginmagan, yuz oʻrnini oppoq, boʻsh qoldirgan edi.

Rasmlarni birma-bir tomosha qilib borarkanman, birdan ularning orasida eng gʻalati boʻlgan bitta suratga koʻzim tushdi. U qolgan hayratlanarli va mukammal asarlardan mutlaqo ajralib turardi. Unda butun qirollik tasvirlangan edi, ammo ranglar... ranglar dahshatli darajada notoʻgʻri tanlangandi! Atrofdagi bogʻ-rogʻlar, daraxtlarning tanalari men umrimda koʻrmagan yorqin sariq rangga boʻyalgan, qirollik qasrining oʻsha men turgan yuqori qismi esa qip-qizil rangda edi. Qanaqasiga axir? Hatto yosh bolalar ham ranglarni bunchalik chalkashtirmaydi-ku! Oʻzimni kulgidan zoʻrgʻa toʻxtatib, suratga yaqinroq termuldim: rassom nimani ifodalamoqchi boʻlgan? Eng qizigʻi, suratdagi butun yer qop-qora rangga boʻyab tashlangandi. Bu sirli tasvirlar va chizmalarning maʼnosi mening miyamni qattiq band qilib qoʻydi.

Oxirgi suratlardan biriga kelganimda, undagi chizilgan bir insonning gavdasi menga kimnidir qattiq eslatdi. Eslashga harakat qildim, lekin xotiram pand berdi. "Mayli" deya oʻsha suratni joyiga tashlab, oʻrnimdan turgan ham edimki, qorongʻulikdan qandaydir pichirlagan ovoz keldi!

Yuragim urishdan toʻxtab qolgandek boʻldi. Qoʻlimda gulxan bilan ovoz kelgan tomonga — pechka atrofiga asta yaqinlashdim. Diqqat bilan qarasam, u yerda mittigina bir mushuk yotgan ekan, ovoz undan chiqayotgan edi. "Uh" tortib, tinchlandim. Mushuk poyafzalimga yaqinlashgandi, uni oyogʻim bilan ohista nari surib qoʻydim. Mushuk vahimali ovoz chiqarib, xonaning oy nuri tushmaydigan eng qorongʻu burchagiga qarab qochib ketdi.

"Bu yerda rasmlardan boshqa hech qanday qiziqarli narsa yoʻq ekan. Kimdir shunchaki chizgan va eshikni qulflagan," deb oʻyladim. Axir rasmlarni saroyning boshqa xonalarida ham saqlasa boʻlardi-ku, butun bir xonani qulflab, bu yerda pechka yoqib qoʻyish gʻirt ahmoqlik edi. Soat— allaqachon yarim tun boʻlgan, koʻzlarimga uyqu tiqila boshlagandi. Bu haqda ertaga oʻylashni reja qilib, xonadan chiqish uchun eshik tomon sekin odimladim.

Aynan shu soniyada, ortimdan kelgan ovoz vujudimni muzlatib qoʻydi! Bu safar... bu mushukning ovozi emas edi!

Sizmisiz?.. Keldingizmi? Siz shu yerdamisiz? Kim bor bu yerda? Oyijon, bu sizmisiz, shundaymi?

Ortimga chaqmoqdek oʻgirildim. Zulmat ichida kimdir gapirayotgandi. Endi aniq ishonch hosil qildim: bu shunchaki rasmlar saqlanadigan ombor emas, balki kimningdir yashirin xonasi edi! Bu yerda kimdir tiriklayin yashardi!

Qoʻlimdagi gulxan bilan zulmat bagʻrini yoritishga urindim, ammo uzoq burchaklar qorongʻulikka burkangan boʻlib, hech narsani koʻrib boʻlmasdi. Faqat ovozidan bu yoshgina qiz bolaning tovushi ekanini bildim. Men nafasimni ichimga yutib, javob bermay jim turdim.

U mening sukunatimni sezib, "Yana qushlar keldimi?" deya deraza tomon yura boshladi. Qiz mutlaqo erkin va tez qadamlar bilan borib, derazani yopdi va ogʻir pardalarni mahkam surib qoʻydi. Endi xona tamoman zim-ziyo boʻlgan, faqatgina kamin olovi va qoʻlimdagi kichik mashʼala atrofga nimjon nur sochib turardi.

Qiz pardalarni yopib, yana ohista qadam tashlay boshladi. Men esa uning ortidan sezdirmasdan ergashdim. Miyamda dahshatli savollar aylanardi:

Nega u meni koʻrmayapti? Rostdan ham meni sezmayaptimi yoki men unga koʻrinmayapmanmi? Men qandaydir sehrli makonga, arvohlar xonasiga tushib qoldimmi?! Yo allaqachon oʻz toʻshagimda uxlab qolib, tush koʻryapmanmi?

Axir odam qanday qilib roʻparasidagi ulkan sharpa va yonib turgan mashʼalani koʻrmasligi mumkin?!

Lekin agar u koʻr boʻlsa, qanday qilib bu qorongʻulikda adashmay, toʻgʻridan-toʻgʻri deraza yoniga bordi? Va eng asosiysi... agar u koʻr boʻlsa, boyagi 50 ta moʻjizaviy, mukammal rasmlarni qanday qilib chizdi?! Bir soniya ichida miyam portlash darajasiga keldi. Men qasrning eng qoʻrqinchli va mudhish siriga duch kelgan edim va bu sir meni oʻz qaʼriga tortib ketayotgandi.

Qiz oʻz yotogʻi tomon talpinar ekan, uning ortidan hech qanday tovush chiqarmay, sezdirmasdan ergashdim. Qoʻlimdagi gulxan bilan uning qadamlarini yoritib borardim, ammo men yoritmasam ham u mutlaqo toʻgʻri va erkin harakatlanayotgan edi. Qiz toʻgʻri toʻshagiga keldi, boshini yostiqqa qoʻydi-yu, qayta shirin uyquga ketdi. Boyagi men nari surib yuborgan mushuk esa allaqachon uning yoniga kelib, poyiga bosh qoʻyib yotib olgandi.

Shu lahzada ichimdan bir qaltiroq oʻtdi: Bu yerda kimdir yashaydimi? Yoki hozirgina kimdir shu yerda boʻlganmi?

Demak, men tush koʻrmayapman, arvoh ham emasman! Axir boya mushukni oyogʻim bilan turtgandim-ku, u haqiqiy edi! Lekin nega unda bu qiz meni koʻrmayapti? Qorongʻu xonada hech qayerga urilmay, bunchalik aniq harakat qilyapti-yu, nega roʻparasidagi odamni va yonib turgan mashʼalani sezmayapti?

Miyamda javobsiz savollar girdobidek aylanar, xayollarim chalkashib ketgandi. Oxiri bu yerda ortiq qolmaslikka va hammasini tongda tekshirib koʻrishga qaror qildim. Xonadan sekin, ohista qadamlar bilan chiqib ketdim. Eshikni tambaladim, gulxanni devordagi tirqishiga qaytarib qoʻydim va temir eshikni qulfladim. Bu safar kalitni oʻsha yerda qoldirmay, oʻzim bilan oldim-da, kiyimimning choʻntagiga soldim. Tezda oʻz yotogʻimga qaytib, oʻzimni karavotga otdim va koʻzlarimni yumdim.

Ertalab koʻzlarimni ochishim bilan kechagi dahshatli va sirli voqealar yodimga tushdi. "Kecha rostdan ham oʻsha xonaga bordimmi yoki barchasi shirin tushmidi?" — oʻzimni tekshirib koʻrishni xohladim. Kechasi qaysi kiyimda uxlab qolgan boʻlsam, oʻsha kiyimda oʻrnimdan turdim va kiyimim choʻntagini paypasladim. Kalit shu yerda edi!

Eshikni asta ochib, kechagi gʻarib va unutilgan yoʻlak tomon yoʻl oldim. Bu safar yoʻlaklar zim-ziyo emas, balki derazalardan tushib turgan yorqin quyosh nurlari bilan yorishgan edi. Yoʻlak oxiriga yetib borib, oʻsha ogʻir temir eshik qarshisida toʻxtadim. Choʻntagimdan kalitni chiqarib, qulflangan teshikka suqdim va buradim. Eshik ogʻir gʻichirlab ochildi va men ichkariga qadam qoʻydim.

Xona ichkarisi xuddi kechagidek sokin edi, faqat devordagi kamin olovi allaqachon oʻchgan, xona biroz sovugandi. Pardalar mahkam yopilgani uchun ichkariga quyosh nuri kirmagan edi. Kechasi payqamagandim, bu xona qasrning boshqa burchaklariga qaraganda biroz chang boʻlsa-da, yoʻlakdagi tashlab ketilgan xonalardek qalin chang bosmagandi. Demak, bu yer haqiqatan ham tez-tez tozalanib, nazorat qilib turilardi.

Men toʻgʻri deraza yoniga borib, ogʻir pardalarni keng ochib yubordim. Xona ichiga yorqin quyosh nuri yopirilib kirdi va atrofni butkul yoritdi. Quyosh nurlari ostida kechasi pol qismida sochilib yotgan oʻsha 50 taga yaqin suratlarga yana bir bor koʻz yugurtirdim. Rasmlardagi ranglar va qiyofalar kunduz kuni yanada aniqroq koʻrina boshladi. Kechagi qiz yodimga tushib, darrov u uxlagan toʻshak tomon oʻgʻirildim.

Qiz hali ham oʻsha joyda — xonaning toʻridagi yotoqda buralib uxlab yotardi. Bu ulkan xonada deyarli hech qanday ortiqcha jihoz yoʻq edi: bitta eski shkaf, bitta stol va faqat rasm chizish uchun kerakli asbob-anjomlar, boʻyoqlar va bir nechta kiyim-kechaklar bor edi, xolos.

Men shu vaqtgacha butun umrimni shu saroyda oʻtkazgan boʻlsam-da, nega bu xona va bu qiz haqida hech narsa bilmagandim? Sababi, qirol tomonidan qasrning mana shu eng yuqori qismiga chiqish qatʼiyan taqiqlangan edi. Bu yerga hech kim qadam bosa olmasdi. Aynan mana shu qatʼiy taqiq meni har doim qiziqtirib kelgani uchun ham kechasi bu yerga kelishga jazm qilgandim. Qirol nimani yashiryapti, bu yerda nimalar boʻlyapti — hammasini bilmoqchi edim.

Qizning yuzini yaxshilab koʻrish uchun karavotiga yaqinlashdim, ammo u koʻrpa bilan yuzini qisman toʻsib olgandi. Mushugi esa hamon uning poyida uxlardi. Men sekinlik bilan, unga tegmasdan koʻrpasini sal chetga surib, yuzini ochmoqchi boʻldim. Aynan shu soniyada u toʻsatdan qimirlab, koʻzlarini ochdi!

Men qoʻrquvdan nafasimni ichimga yutib, qotib qoldim. Qiz oʻrnidan turib atrofga alanglay boshladi:

Oyijon... Sizmisiz? Keldingizmi?— deya kechagi savollarini qaytardi.

U sekin-asta oyoqlarini karavotdan pastga tushirdi va men turgan tomonga qarab yura boshladi. Mana endi men uning yuzini kunduzgi yorugʻlikda toʻliq va aniq koʻrib turardim. U nihoyatda chiroyli qiz edi! Lablari nafis va pushti rangda, quyosh nurida oltindek tovlanayotgan sochlari esa juda jozibador edi. Ustidagi yupqa kiyimi uning goʻzal qomatini koʻrsatib turardi. Men chekkada nafas olmay, uning husniga termulib qoldim.

Qiz toʻgʻri qadamlar bilan men turgan deraza yoniga yaqinlashib keldi. Aynan shu payt men uning yuzida, toʻgʻrogʻi, koʻzlarida gʻalati bir narsani payqadim...

Uning koʻzlari qop-qora, oʻziga tortuvchi sehrli nurga ega va juda chiroyli edi. Ammo dahshatli tomoni — uning qorachiqlari mutlaqo harakatsiz edi! U toʻgʻriga tikilib turardi, lekin qarashlari bitta nuqtaga qadalib qolgan, koʻzlari atrofni koʻrmayotgandek edi. U qadam bosganda yoki biror tomonga oʻgʻrilganda koʻzlari qimirlamas, faqat boshi harakatlanardi.

Shundagina hamma narsani tushunib yetdim: bu goʻzal qiz haqiqatan ham koʻr edi! Uning harakatlari shunchalik aniq va ravon ediki, uni uzoqdan kuzatgan inson aslo uning koʻr ekanligini xayoliga ham keltira olmasdi...

Bu safar ham uning qarshisida tanaffus qildim, unga biror ogʻiz soʻz aytishga tilim bormadi. Balki bu mukammal sirni buzishdan, uning gʻarib va sokin dunyosiga toʻsatdan vahshiyona bostirib kirishdan qoʻrqqandirman... Shunchaki xonani jimgina tark etishni afzal koʻrdim. Eshikni ohastalik bilan ortimdan yopib, qulfga ogʻir temir kalitni soldim va uni mahkam buradim. Qulf tishlari yana kechagidek gʻichirlab, sirni ichkariga yashirdi. Kalitni yana choʻntagimga soldim. Ichimda gʻalati va mudhish bir gʻam bor edi — goʻyoki bu xonani mahkam qulflab, kalitini oʻzim bilan olmasam, ertaga u sehrli ravishda gʻoyib boʻladigandek, miyamdagi oʻnlab chigal savollarga bir umr javob topa olmaydigan abadiy gʻurbatda qoladigandek tashvishlanardim. Bu sir meni butunlay oʻz domiga tortib boʻlgandi.

Oʻz xonamga qaytib, ustimdagi tungi kiyimlarni kunduzgi dabdabali, shohona libosga almashtirdim. Miyamda hamon oʻsha koʻr qiz va gʻalati rasmlar aylanardi. Aynan shu payt xonam eshigi xavotirli ohangda sekin taqillay boshladi

Kirishga ruxsat ber, — dedim ovozimni vaziyatga moslab, rasmiy va qatʼiy ohangga keltirib.

Eshik sekin ochilib, ostonada saroyning eng sirdosh odami — bosh vazir kirdi. U menga chuqur taʼzim qilib, taxt oldida bosh eggancha shubhasirab soʻz boshladi:

Xayriyat, qirolim, oʻz xonangizda ekansiz. Mulozimlar sizni tongdan beri saroyning hech bir burchagidan topa olmayotganliklarini aytishgandi, rostdan ham qattiq xavotirga tushgandim. Meni shoshilinch chaqirtirgan ekansiz, shohim, biror muhim buyrugʻingiz bormi? Kamina har qanday amringizga xizmatingizga tayyor.

Men uning koʻzlariga tikilib, jiddiy va sinchkov nigoh bilan qaradim. Kechagi vahimali tun va bugungi koʻrganlarimdan keyin xayolimda faqat birgina mudhish reja aylanardi.

Ha, vazir, hozir siz bilan yillardan beri yashirin kelayotgan juda muhim bir ishni uzil-kesil hal qilamiz, — deb sovuq ohangda javob berdim.

Vazir gap nimadaligini tushunolmay, hayron boʻlgancha shoshib qoʻlidagi oltin soatiga koʻz yugurtirdi:

Tushunarli, oliynasab shohim. Ammo hozir qirollik tushlik vaqti boʻldi, avval tushlik qilib, quvvatingizni tiklab olmaysizmi?

Yoʻq, tushlik qilmayman, hozir mutlaqo ishtaham yoʻq, — dedim uning soʻzini boʻlib, qatʼiy ohangda. — Hozir oʻsha tushlik qilishdan ham ming chandon muhimroq boʻlgan, zarracha kechiktirib boʻlmas mudhish bir ish bor. Men qarorimni allaqachon qabul qilib boʻldim.

Men shiddat bilan oʻrnimdan turib, eshik yonida dovdirab va hayron boʻlib turgan bosh vazir tomon shaxdam qadamlar bilan yura boshladim.

Qani, kettik, bosh vazir. Menga ergashing, — dedim-u, uni qasrning eng yuqori, taqiqlangan qismiga boshlab ketish uchun oldinga tushdim.

Hikoya uchinchi shaxs (muallif) tilidan davom etadi:

Yosh qirol shaxdam qadamlar bilan oldinda, bosh vazir esa uning ortidan butkul sarosimaga va vahimaga tushgancha arang ergashib borardi. Vazir yosh hukmdorning aynan qayerga va nima maqsadda gʻazab bilan ketayotganini tushunolmay, ich-etini yer edi. Biroq qirolning yuzidagi sovuq qatʼiyat va qarashlaridagi oʻtkir jiddiylik unga ortiqcha biror soʻz aytishga yoki savol berishga yoʻl qoʻymasdi.

Ular saroyning hamma oʻrgangan dabdabali, yorugʻ va keng yoʻlaklaridan oʻtib, borgan sari odam oyogʻi uzilgan, sukunat choʻkkan kimsasiz burchaklarga yaqinlasha boshladilar. Bosh vazirning qadamlari beixtiyor sekinlashib, atrofga dahshat va xavotir bilan alanglay boshladi. Chunki u yosh qirol oʻzini aynan qayerga boshlab borayotganini ich-ichidan seza boshlagan edi — bular oʻsha yillar davomida qatʼiy muhrlab qoʻyilgan, tirik jonning kirishi mutlaqo taqiqlangan qasrning eng yuqori, unutilgan minorasiga olib chiquvchi zim-ziyo zinapoyalar edi!

Vazirning peshonasidan sovuq ter chiqib, vujudi titray boshladi. U marhum eski qirolning necha yillardan beri sir saqlab kelayotgan ulkan siri bugun mana shu yosh hukmdor tomonidan shafqatsizlarcha fosh boʻlishini his qilib, qalbida dahshatli bir vahimani tuyadi. Yosh qirol esa choʻntagidagi oʻsha ogʻir temir kalitni panjalari orasida mahkam qisgancha, zulmatli zinapoyalardan yuqoriga — oʻsha sirlarga toʻla koʻr qiz va dunyoni ostin-ustun qiluvchi suratlar yashiringan xona tomon toʻxtovsiz, shaxdam qadam tashlab borardi.

Yosh qirol va bosh vazir ohista qadamlar bilan kelib, nihoyat oʻsha sirli xona qarshisida toʻxtashdi. Shahzoda choʻntagidan kechasi oʻgʻirlab olgan ogʻir temir kalitni chiqardi-da, qulf tirqishiga suqib asta buradi. Eshik hech qanday ortiqcha ovozsiz, sokin yopilgan eshikday ohistalik bilan ichkariga ochildi.

Shahzoda yonida hayajondan qotib qolgan vazirga oʻgirilib, past ovozda shivirladi:

Zinhor ovoz chiqara koʻrmang, nafaschingiz ham eshitilmasin, — deya jiddiy ogohlantirdi.

Vazir qoʻrquv va sirdoshlik aralash bosh egib, itoatkorona imo qildi. Ular oyoq uchida xonaga qadam qoʻyishdi. Ichkariga kirishi bilan vazirning koʻzlari hayratdan ochilib ketdi; u polda sochilib yotgan gʻalati suratlarga, oʻchib borayotgan kaminga va burchakdagi toʻshakka tikilib qoldi. Yosh qirol esa hamon oʻsha qizga — deraza yonida oʻtirib, bor vujudi bilan rasm chizayotgan koʻr qizga tikilgancha qotgandi.

Bosh vazir xonani koʻzdan kechirar ekan, yangi qirol uni bu yerga nima maqsadda boshlab kelganini va oʻzidan nima talab qilinayotganini sira tushunolmasdi. U javobsiz savollar girdobida goh qirolga, goh sovuq tasvirlarga qarardi. Qiz esa oʻzining zim-ziyo dunyosida yolgʻiz boʻlgani uchun atrofda nima boʻlayotganini mutlaqo sezmas, chizishda davom etardi.

Ular xonaning qorongʻu burchagida jimgina kuzatib turishganida, kutilmaganda tashqaridagi uzun yoʻlakdan shoshilinch qadam tovushlari eshitildi. Bu ogʻir qadamlar qizning ham eʼtiborini tortdi; u bir muddat toʻxtab qoldi-yu, soʻng yana rasmiga qaytdi. Biroq oʻsha sharpalar tobora yaqinlashib keldi va nihoyat, eshik oldida kutilgandek toʻxtadi.

Eshik ohasta ochilib, ichkariga birinchi qirolicha Morgana kirib keldi!

Qirolicha Morgana odatdagidek devordagi tirqishga — kalit turadigan joyga shoshilib qoʻl uzatgandi, ammo u yer boʻm-boʻsh edi. Ayol sarosimaga tushib, ichida oʻyladi:

“Bu qanday boʻldi? Nahotki oʻtgan safar eshikni qulflashni va kalitni shu yerda qoldirishni unutgan boʻlsam?” Eshik osonlikcha ochilgach, uning yuragiga haqiqiy xavotir oraladi:

“Demak, rostdan ham eshikni ochiq qoldiribman... Bu qanday boʻldi? Axir hech qachon bunday xatoga yoʻl qoʻymasdim-ku!”

Qirolicha Morgana yuzida kuchli qoʻrquv va ichki intizorlik bilan xonaga qadam bosdi. U ichkarida, zulmat soyasida uni kimlar kutib turganidan mutlaqo bexabar edi...

Qirolicha Morgana ichkariga shoshilgancha, qaltis qadamlar bilan kirdi. Uning yuragidagi gʻam va qoʻrquv shu qadar kuchli ediki, eshikni har doimgidek ohista emas, balki beixtiyor kuch bilan ochib, ortidan qarsillatib yopdi. Biroq u oʻgirilgan zahoti, qarshisida turgan yosh qirol va bosh vazirni koʻrib, vujudi muzlab ketdi. Yuzlari qoʻrquvdan boʻgʻriqib, oqarib ketgan ayoldan na nafas, na sado chiqardi.

Yosh qirol barmogʻini labiga qoʻyib, unga sovuqqonlik bilan "Ovoz chiqarmang!" degandek imo qildi. Qirolicha Morgananing butun tanasi titrab, peshonasidan sovuq ter oqa boshladi, u nima qilishni bilmay qotib qoldi.

Eshikning qarsillab yopilganini va ichkariga kimdir kirganini eshitgan malika Aurora ohista ortiga oʻgirildi. U koʻrpa bagʻridagi mushugini silagancha:

Oyijon, bu sizmisiz? — deya soʻradi.

U koʻzlari koʻrmasa-da, nigohini onasi turgan tomonga qaratib, intizorlik bilan javob kutdi. Yosh qirol vaziyatni buzmaslik uchun koʻzlari bilan onasiga "Javob ber" deya qatʼiy buyruq berdi. Qirolicha hammasini tushunib, oʻzini qoʻlga olishga urindi va titroq ovozda gapira boshladi:

Ha, qizim, menman, keldim...

Oyijon, ancha vaqtdan beri kelmadingiz, sizni rosa kutdim, — deya Aurora sekingina oʻrnidan tura boshladi.

Meni kechir, qizalogʻim, yoningga vaqtida kelolmadim, rosa afsusdaman, — dedi qirolicha qiziga xavotirli koʻzlar bilan qarab qoʻyarkan. Goʻyo Auroraning koʻzlari ojiz boʻlsa-da, onasining ovozidagi bu qoʻrquv va titroqni his qilayotgandek edi. — Muhim ishlar chiqib qolgani uchun ushlanib qoldim, jonim qizim...

Qirolicha qizining yoniga borib, uni bagʻriga bosdi. Aurora ham onasini qattiq, sogʻinch bilan quchoqlab oldi. Ammo ular quchoqlashib turgan lahzada ham Morgananing koʻzlaridagi oʻsha mudhish vahima, vujudidagi dahshat yoʻqolmagandi. U nigohini yosh qiroldan uza olmasdi.

Qirolicha qizini ohista oʻzidan uzoqlashtirib, pichirladi:

Qizim, qorning ham ochgandir... Men senga yeyishga biror narsa olib kelaman. Sen shu yerda, xonangda oʻtirib turgin, xoʻpmi?

Aurora onasining qoʻllarini mahkam tutib, biroz ikkilanish va gumon bilan uning yuziga intildi:

Oyijon, ketib qolmaysizmi? Yana qaytib kelasiz-a?

Qirolicha Morgana uning sochlarini ohasta silab, ichidagi gʻamni yashirishga urindi:

Albatta, qaytib kelaman, qizalogʻim, tezda kelaman. Axir ikki kundan beri tuz totmading, senga biror tansiq taom olib kelay, — dedi qirolicha.

Avrora onasining bu soʻzlaridan soʻng xotirjam tortdi:

Yaxshi, unda men sizni kutaman, — deb javob berdi sekingina.

Men hozir tezda qaytaman, — deya qirolicha Morgana eshik yoniga keldi. U eshikni ochib, asta tashqariga chiqdi.

Uning ortidan hech qanday shovqinsiz yosh qirol va hayratdan yoqalari quvargan bosh vazir ham xonani jimgina tark etishdi. Ular chiqqach, ogʻir temir eshik ortlaridan qaytadan ohista yopildi.

Xonada yolgʻiz qolgan malika Aurora esa tashqaridagi daxshatli sirlardan bexabar, har doimgidek oʻzining yolgʻiz dunyosiga shoʻngʻidi. U polga sochilgan rasmlari sari ohasta emaklab borib, oʻsha oʻzi boshlagan sirli, yorqin sariq va qizil rangli suratni oxiriga yetkazish uchun butun eʼtibori bilan chizishda davom etdi.

Yosh qirol Jimin, bosh vazir va qirolicha Morgana dahlizga chiqishlari bilan eshik ortidan qayta tambalandi. Tashqariga chiqishgach, Morgana qattiq vahima va titroq ichida yosh hukmdorga taʼzim qildi:

Shahzodam siz... Oliynasab shohim, bu yerda nima qilyapsiz? Bu yerga qanday kelib qoldingiz? — deya pichirladi u koʻzlarida daxshat bilan.

Men shunchaki saroy xonalarini tekshirib yurgandim, qirolicha. Ammo hozir meni qiynayotgan savollar haddan tashqari koʻp, — dedi Jimin sovuqqonlik bilan, soʻng bosh vazirga yuzlandi: — Vazir, siz men bilan yurasiz. Qirolicha, siz esa vaʼda berganingizdek, u qizga tezda suv va ovqatini yetkazib bering. Keyin esa kechiktirmasdan mening xonamga borasiz, degan umiddaman.

Yosh qirol shunday deya shaxdam qadamlar bilan dahliz boʻylab yurib ketdi, bosh vazir ham uning ortidan qolmay ergashdi. Morgana yosh shohning buyrugʻini soʻzsiz bajardi — ikki kundan beri och qolgan, kimsasiz minorada qamalib yotgan ojiz qizi Auroraga zudlik bilan taom hozirlash uchun pastga shoshildi.

Oʻz xonasiga yetib kelgan Jimin taxtiga oʻtirdi. Uning ortidan kirgan bosh vazir eshikni yopgach, yosh hukmdor unga qatʼiy tikildi:

Vazir, nima boʻlayotganini endi men ham bilishim kerak. Nima sababdan birinchi qirolicha Morgananing hamma oʻlik deb bilgan farzandi tirik va u nega Morganani “oyijon” deb chaqirdi? Bu qanday sir? Men bu malika haqida shu paytgacha nega hech narsa eshitmaganman? — deya savollarni yogʻdirdi.

Bosh vazir nima deyishini bilmay, bir muddat dovdirab qoldi. Soʻng chuqur xoʻrsinib, bosh egdi:

Shohim... Bu qirollikning ancha yillardan beri sir tutilgan, eng qora va mashʼum siridir, — deya javob berdi.

Xoʻsh, unday boʻlsa menga oʻsha sirni soʻzlab bering, — dedi yosh qirol vazirni sinovchan kuzatib.

Vazir boʻgʻziga tiqilgan hayajon va qoʻrquvni yutib, hikoya qila boshladi:

Bu haqiqatni faqat Katta qirol Valerius, qirolicha Morgana, kamina va saroyning oʻsha paytdagi bosh tabibigina bilardik, xolos. Ancha yillar oldin, Morgananing koʻzi yoriyotgan tunda mudhish bir voqea sodir boʻldi. Qirolichaning toʻlgʻogʻi vaqtidan oldin boshlandi, ahvoli nihoyatda ogʻir edi. Xonada faqat men, Valerius va bosh tabib bor edik. Nihoyat, tabib chaqaloqni qoʻliga olib xonadan chiqdi va uni qirolga tutqazdi. Valerius chaqaloqning yuzini ochib, uning qiz ekanligini koʻrdi. Ammo tabib boshini egib, qirolga dahshatli xabarni aytdi: u chaqaloqning koʻzlari koʻr ekanligini, qiz hech qachon dunyoni koʻra olmasligini maʼlum qildi...

Vazir chuqur nafas olib, gapida davom etdi:

Valerius buni bilgach, nima qilishni bilmay qoldi. Chaqaloqning yuzlariga termuldi. Tugʻilgandayoq malika Aurora shunday goʻzal ediki, uning oʻziga tortovchi moviy koʻzlariga qaragan inson uning koʻr ekanligiga aslo ishonmasdi. Shunday goʻzal bola qanday qilib nuqson bilan tugʻilishi mumkin edi? Axir shu vaqtgacha qirol avlodida biror marta ham koʻr inson tugʻilmagandi. Qirol gʻazab bilan tabibga yuzlandi: “Bu qanday sodir boʻldi? Mening naslimda bunday nuqson boʻlishi mumkin emas!” deb baqirdi. Tabib esa: “Qirolim, bunda na sizning, na qirolichaning aybi bor. Bu shunchaki tabiatning toʻsatdan bergan xatosi, qizaloq tugʻma koʻr boʻlib tugʻildi”, deb javob berdi.

Yosh qirol Jimin vazirning gaplarini jimgina eshitar ekan, saroyning qatʼiy va shafqatsiz qonunlarini esladi. Bosh vazir gapida davom etdi:

Shohim, oʻzingiz bilasiz, Katta qirol Valerius va butun dunyo qiroli Alistairning qonunlari nihoyatda shafqatsiz edi. Ular butun xalq koʻz oʻngida nuqsonli yoki tugʻma kasallik bilan tugʻilgan insonlarni butkul yoʻq qildirardi. Bu kasallik boshqalarga ham oʻtib, kelajak avlodni buzmasligi uchun bunday baxtsiz kimsalarni gulxanlarda yoqib, kulini kokka sovurishardi. Baʼzilarini esa temir qafaslar ichiga solib, ustidan ogʻir toshlar bilan yanchib, baqirtirib, azoblab oʻldirishardi. Bu qonun xalqqa oʻrnak va qoʻrquv boʻlishi kerak edi. Oliy shoh butun yer yuzini boshqarar, oziq-ovqat va boyliklarni taqsimlar edi. U aholi sonini qasddan kamaytirib, faqat eng mukammal va sogʻlom insonlarning yashashini xohlardi. Shu sababli, aslzodalar ham, oddiy xalq ham undan nafratlanishmasdi. Chunki nuqsonli yaqinlarini oʻldirtirgan oilalarga tovon sifatida katta miqdorda ozi-ovqat va mulk topshirar, odamlar esa ochlikdan oʻlmaslik uchun oʻz farzandlarining oʻlimiga ham rozi boʻlib, bu qonunlarga koʻnikib ketishgandi. Qirolning qoʻrquvi hammaga majburiy edi...

Vazir titroq ovozda eng nozik nuqtaga keldi:

Oʻsha tunda Valerius chaqaloqni koʻtargancha Morgananing xonasiga kirdi. Qirolicha holdan toyib yotardi. Qirol unga qarab: “Men bu bolani xalqqa koʻrsata olmayman. Agar uning koʻrligi oshkor boʻlsa, mening qonunlarimga koʻra, xalq xuddi Glendoraning qizlari Elowen va Valetiyadek mukammal malikalarni talab qilib, bu qizni oʻldirishni soʻraydi. Men oʻz qizimni xalq oldida olovda yoqa olmayman!” dedi afsus bilan. Morgana koʻz yoshlarini toʻkib, qiroldan oʻtinib soʻray boshladi: “Iltimos, qirolim, qanday qilib oʻz farzandimizni oʻldirasiz? Bu bizning birinchi farzandimiz-ku! Mayli, u koʻr boʻlsa ham yashasin, men unga oʻzim yashirincha qarayman, koʻzlarimdek asrayman!” deb yigʻladi.

Ammo qirol oʻz fikridan qaytmasdi, u oʻz qonunlarini buzishni istamasdi. Shunda Morgana uning oyoqlariga yiqilib, bolani bagʻriga bosdi va oxirgi chorani qoʻlladi: “Yolvoraman sizdan, agar uni oʻldirmoqchi boʻlsangiz, xalqqa bolani oʻlik tugʻildi deb eʼlon qiling! Men uni qasrning eng yuqori, hech kim chiqmaydigan minorasida oʻzim yashirincha katta qilaman. Sizga vaʼda beraman, bu qiz haqida yer yuzida hech kim, hatto ukalari Kaelen va boshqa farzandlarimiz ham bilishmaydi! Faqat uning tirik qolishiga ruxsat bering...”

Uzoq davom etgan yigʻi va iltijolardan soʻng, Valerius nima deyishni bilmay, oxiri qirolichaning shartiga rozi boʻldi. Ular maxfiy ravishda kelishib olishdi. Bosh tabib ham bu sirni bir umr yashirishga qasam ichdi. Ertasi kuni butun mamlakatga: “Qirolichaning birinchi farzandi oʻlik tugʻildi”, deya dabdabali motam eʼlon qilindi. Malika Aurora esa oʻsha tundan boshlab mana shu qorongʻu va kimsasiz minoraga bir umrlik mahkum etildi...

Bosh vazir hikoyasini tugatib, yosh qirolga qoʻrqibgina qaradi. Yosh shoh Jimin esa eshitganlaridan soʻng daxshatli haqiqatni toʻliq anglab, chuqur oʻyga tolgan edi.

4-qismni yakunladim.

Etibor uchun raxmat.

Min Yoonsua

Xush kelibsiz, validam! Xush kelibsiz, qirolicham Ezabella!

Aytilgan mana shu bir ogʻiz soʻz bor-yoʻgʻi bir soniya ichida hamma narsani butunlay oʻzgartirib yubordi. Atrofdagi sovuq muhit birdan yorishgandek boʻldi. Saroy ahli hayrat ichida bir-birlariga qarashar, hamma nima boʻlayotganini endi-endi tushunib yetayotgandek edi. Ularning koʻzlari qinidan chiqqudek boʻldi. Yillar davomida yashirilgan sir mana shu lahzada fosh boʻlgan, hamma haqiqatni birdan anglagan edi.

Xush koʻrdik, oʻgʻlim! Yaxshimisan? Seni juda ham sogʻindim, — deya Kichik qirolicha Ezabella javob qaytardi.

Uning ovozi juda mehribon va samimiy yangradi. Kichik qirolicha Ezabella Shahzoda Jiminni yana qaytadan bagʻriga bosdi. Ular saroy hovlisining oʻrtasida, hamma guvohligida uzoq vaqt quchoqlashib turishdi. Goʻyo yillar davomidagi ayriliq bir lahzada unutilgandek edi. Ularning bir-birlaridan aslo ajralgisi kelmasdi.

Sizni rosa sogʻindim, onajon! — dedi Shahzoda Jimin chin dildan chiqayotgan cheksiz mehr bilan Kichik qirolicha Ezabellaning yuzlariga tikilib. Shahzoda Jiminning sovuq nigohlarida ilk bor samimiy tabassum koʻrindi.

Kichik qirolicha Ezabella ham Shahzoda Jiminning yuzlaridan ohista oʻpdi. Keyin undan biroz uzoqlashib, gʻurur bilan boʻy-bastiga qaradi. Koʻzlarida baxt yoshlari miltillardi.

Oʻgʻlim, shunchalik ulgʻayib, juda ham chiroyli va koʻrkam yigit boʻlibsan. Sening qudratingni, dovrugʻingni eshitib, huzuringga oshiqib keldim, — dedi Kichik qirolicha Ezabella baxtiyor va mamnun ovozda.

Ularning bu samimiy suhbati va dildan koʻrishishi saroyning qora va sovuq devorlarini ham eritib yuborayotgandek edi.

Kelganingizdan boshim koʻkka yetdi, onajon! — dedi Shahzoda Jimin quvonchini yashira olmay. Uning sovuq yuzida samimiy tabassum oʻynardi. — Men asli sizni mana shu boshimdagi hamma tashvishlar oʻtib boʻlganidan keyin chaqirmoqchi edim. Hammasi tinchigach, siz bilan birga baxtli yashamoqchi edim. Ammo siz oʻzingiz allaqachon yetib kelibsiz.

Kichik qirolicha Ezabella oʻgʻliga qarab mehr bilan jilmaydi:

Axir sening 18 yoshga toʻlib, taxtga oʻtiradigan marosimingda qanday qilib qatnashmasligim mumkin, oʻgʻlim?! Bunday buyuk kunni qanday oʻtkazib yuboraman? — dedi u.

Albatta, onajon! Xush kelibsiz!

Kichik qirolicha Ezabella unga tikilib turarkan, koʻzlariga yosh oldi. Oʻgʻlining ulgʻaygan qaddiga qarab, xotiralar ogʻushiga botdi:

Sen ulgʻayib, rosa otangga oʻxshab qolibsan. Koʻzlaring, ayniqsa qop-qora sochlaring menga rahmatli otang — Qirol Kaelenni eslatib yubordi. Shijoating ham xuddi otangniki kabi. Senga qarab, xuddi uni koʻrgandek boʻlyapman... Men ham otangni rosa sogʻindim, — dedi u mahzun va gʻururli ovozda.

Saroy hovlisidagi qora va sovuq muhit bu ikki insonning dildan suhbati bilan biroz yumshagandek edi.

Keling, onajon, saroyga kiraylik, — dedi Shahzoda Jimin uning qoʻllaridan ohista tutib. — Axir qarshingizda butun boshli saroy turibdi-yu, bizning bu yerda — hovlida gaplashib turganimizni qarang. Yoʻlda rosa toliqqansiz, charchogʻingizni chiqarishingiz kerak.

Ona-bola shirin suhbat qurib, birgalikda saroy ichkarisiga qarab yurishdi. Atrofdagilar hamon ularni jim kuzatardi. Shahzoda Jimin onasini boʻlajak qirol uchun tayyorlangan juda katta va hashamatli mehmonxonaga boshlab kirdi. Bu xona nihoyatda chiroyli boʻlib, aynan xorijiy davlatlardan keladigan oliymaqom mehmonlarni qabul qilish uchun moʻljallangandek dabdabali edi. Xonadagi har bir jihoz, har bir bezak xuddi buyuk hukmdorlar uchun maxsus loyihalashtirilgandek ulugʻvor va beqiyos goʻzallikka ega edi. Hali taxtga oʻtirish marosimi boshlanmagan boʻlsa-da, bu yerga qadam bosgan har qanday inson saroyning yashirin qudratini va dabdabasini aniq his qilardi.

Ona-bola xonaning bir chekkasida joylashgan stol atrofida qolishdi. Shiftda porlab turgan sovuq chiroqlar ostida Kichik qirolicha Ezabellaning koʻzlarida yosh miltillardi. U oʻgʻlining yuz-koʻzlariga intizorlik bilan termular, yillarning sogʻinchini bir lahzada qondirmoqchidek nigohini undan uzolmas edi.

Onajon, sizni rosa sogʻindim! — dedi Shahzoda Jimin bagʻri ezilib, uning ovozida yillar davomida toʻplanib qolgan ogʻriq bor edi. — Axir koʻrishmaganimizga sakkiz yil boʻldi, sizni qanday sogʻinmasligim mumkin? Atrofdagi odamlar nima deyishsa deyishsin, men sizni sogʻ-salomat koʻrib, dunyodagi eng baxtiyor insonga aylandim. Meni kechiring, onajon... Shu vaqtgacha siz yashirinayotgan u yerga biror marta ham borolmadim, sizni yolgʻiz qoldirdim.

Shahzodaning koʻzlaridagi pushaymonlikni koʻrgan Kichik qirolicha Ezabella uning titrayotgan qoʻllarini oʻz kaftlari orasiga oldi. Uning iliq tafti yigitning qotib qolgan yuragini yumshatgandek boʻldi.

Seni ham tushunaman, oʻgʻlim. Axir u yerga qanday ham borolarding? Nazorat shunchalik qattiq edi. Lekin endi oʻsha qora kunlar, hamma tashvishlar ortda qoldi. Endi doim birga boʻlamiz, men hamisha sening yoningda turaman. Men ham seni koʻrish uchun kelolmaganimdan rosa afsuslandim, ammo mana, endi albatta birgamiz, — dedi u tasalli berib.

Sizni endi hech qachon qoʻyib yubormayman, faqat mening yonimda yashaysiz, — dedi Shahzoda Jimin qatʼiy ohangda. Uning nigohida onasini himoya qilishga boʻlgan ulkan vaʼda bor edi. — Shu vaqtgacha ona mehriga zor boʻlib oʻsdim, endi esa faqat men bilan birga boʻlasiz.

Albatta, oʻgʻlim, endi hammasini yangidan boshlaymiz, — dedi Kichik qirolicha Ezabella oʻgʻlini tinchlantirishga urinib. — Yangi hayotingda biror bir tashvish boʻlishini xohlamayman. Ammo... yuragim baribir behalovat. Eshitishimcha, sen Qirol Valerius bilan juda xavfli oʻyin boshlabsan. Nega bu oʻyinga aralashding? Axir Katta qirol Valerius shunchalik qudratli va makkor insonki, uni yengish oson emas. Butun saltanatni uning qoʻlidan kuch bilan tortib olmoqchi emishsan, shu rostmi?

Bu soʻzlarni eshitgan Shahzoda Jiminning koʻzlari gʻazabdan yonib ketdi. Saroyning qora devorlari orasida uning ovozi sovuq va vahimali yangradi:

Onajon, hech qachon u haqida qaygʻurmang! Hammasi mening esimda. Sizga qanday vahshiyona munosabatda boʻlganini, sizni qanday xoʻrlab, bu saroydan badargʻa qilganini hech qachon unuta olmayman. Men oʻshanda goʻdak boʻlsam-da, hammasiga oʻzim guvoh boʻlganman va uni aslo kechirmayman! Toʻgʻri, siz rahmdil va uzoqni koʻradigan insonsiz, lekin oʻsha zolimning sizga qilgan tajovuzkorligi, qilgan zoʻravonligi uchun men undan oʻch oldim! Oʻz qasosimni oldim va uni magʻlub etdim!

Onasi chuqur xoʻrsinib, oʻgʻlining gʻazabdan titrayotgan qoʻllarini mahkamroq siqdi va unga nasihat qila boshladi:

Toʻgʻri, Qirol Valerius juda ham zolim va makkor inson boʻlgan, lekin bunday shafqatsizlik qilish senga yarashmaydi, oʻgʻlim. Axir keksayib qolgan cholga qarshi bunday ogʻir bosim oʻtkazish sening nomingga dogʻ tushiradi. U juda ayyor, hozir taslim boʻlgandek koʻrinsa-da, senga qarshi kutilmagan oʻyinlar bilan orqadan hamla qilishi mumkin. U hali ham xavfli. Men senga biror narsa boʻlishini rostdan ham xohlamayman. Men faqatgina sen bilan tinch-totuv yashashni, senga bor umrimni bagʻishlab oʻtishni istayman, xolos. Uning qora oʻyinlari seni ham qora va zolim insonga aylantirib qoʻyishidan qoʻrqaman...

Hammasi faqatgina tinch yashash haqida emas, onajon! Axir men endi qirolman! Bugun rasman taxtga oʻtiraman va butun saltanatni oʻzim boshqaraman! — dedi Shahzoda Jimin magʻrur qaddini tiklab. Uning ovozida gʻolibona shijoat aks etardi. — Men u qiroldan hech qachon qoʻrqmayman, sizga qilgan vahshiyliklari uchun undan allaqachon qasos oldim. Agar oʻsha vaqtda Qirol Valerius sizga nisbatan zoʻravonlik qilmaganida edi, men balki hozirgacha unga sadoqatli jiyan boʻlib yurgan boʻlardim. Lekin men uning qanday badbaxt va tuban insonligini erta bilib boʻldim. Shunday ekan, aslo, men u qirolni kechirmayman! Menga qanday qora oʻyin qilsa, men ham unga xuddi shunday oʻyin bilan javob qaytaraman. Men sira taslim boʻlmayman!

Shahzoda jasorat va qatʼiyat bilan oʻz soʻzini yakunladi. Kichik qirolicha Ezabella oʻgʻlining bu oʻtli nutqini eshitib, uning naqadar ulgʻayganini va ortga yoʻl yoʻqligini tushundi.

Endi esa men xizmatkorlarga buyuraman, sizni oʻzingiz uchun tayyorlangan juda katta va chiroyli xonangizga kuzatib qoʻyishadi, — dedi Shahzoda Jimin boyagi gʻazabli ohangini yumshatib, hayajon bilan. — Kechki bazmda men bilan birga, taxt poyida yonimda turasiz degan umiddaman.

Kichik qirolicha Ezabella oʻgʻlining yuziga mehr bilan tikilib, mayin tabassum qildi:

Albatta, oʻgʻlim. Yoʻldan biroz charchabman, borib dam olaman. Kechasi esa albatta sening yoningda boʻlaman. Taxtga oʻtirish marosimingda seni butun vujudim bilan qoʻllab-quvvatlab turaman.

Ona-bola xayrlashar ekan, Shahzoda Jiminning koʻzlari onasining ortidan cheksiz mehr va sogʻinch bilan tikilib qoldi. Kichik qirolicha Ezabella xizmatkorlar hamrohligida oʻziga ajratilgan hashamatli xonaga kirib ketdi.

Vaqt shafqatsizlarcha tez oʻtib, nihoyat barcha kutgan kechki marosim vaqti ham yetib keldi. Saroy ichi butunlay oʻzgargan, hamma narsa oliy darajada tayyorlangan edi. Dunyoning toʻrt tomonidan kelgan nufuzli mehmonlar allaqachon saroy zallarini toʻldirishgan edi. Sakkiz yuz nafarga yaqin eng obroʻli insonlar, aslzodalar, nufuzli ritsarlar va saroyning eng goʻzal, taniqli ayollari — hamma-hamma shu yerda jam boʻlgan, tantana boshlanishini intizorlik bilan kutardi.

Biroq, bu dabdabali koʻrinish ortida ogʻir bir halokat bor edi. Kelgan mehmonlarning hammasini faqat bir jumboq xavotirga solardi: zalda na amaldagi Katta qirol Valeriusdan, na uning qirollik oilasi aʼzolaridan (Birinchi qirolicha Morgana, Ikkinchi qirolicha Glendora yoki malikalardan) va na boʻlajak yangi hukmdor — Shahzoda Jiminning oʻzidan biror bir xabar bor edi. Ularning hech biri hali xalq va zodagonlar qarshisida koʻrinish bermagan edi.

Saroy zali pinhona shivir-shivirlar va shubhali pichir-pichirlarga toʻlib ketdi. "Qirol qayerda?", "Shahzoda nega koʻrinmayapti?" degan savollar havoda uchib yurar, ammo shunga qaramay, mehmonlar ularni koʻrish ilinjida intiqlik bilan kutishda davom etishardi.

Kutish davomida saroy musiqachilari ogʻir va dabdabali kuylarni chalishga tushishdi. Musiqa sadolari ostida bazm tobora avjiga chiqib borardi, biroq saroy tepasida suzib yurgan qora tuman va yashirin fitna nafasi hamon tarqalmagan edi...

Katta zallar boʻylab hassasiga suyangancha, butun saroy ahlini larzaga keltirib, keksa Qirol Valerius oʻz oilasi bilan davraga kirib keldi. Qirol hamon oʻsha haybatli va qimmatbaho libosida edi. U zalning eng toʻridagi, hukmdorlar uchun moʻljallangan katta taxtdan joy egalladi. Uning ortidan kelayotgan Ikkinchi qirolicha Glendora ham qirolning yoniga oʻtdi. Ularning ketidan kelayotgan malikalar ham oʻz joylarini egallashdi. Butun saroy ahli ularga hayrat bilan tikilib qolgandi.

Toʻngʻich qiz, yaʼni Birinchi malika Elowen rostdan ham juda jozibali va goʻzal edi. U kiygan qimmatbaho libos goʻzalligiga yanada husn qoʻshib turardi. Uning yuzi har bir yigit orzu qiladigan darajada mukammal edi. Ammo kim ham oʻylabdi deysiz, shunday goʻzal malikaning farzand koʻra olmaslikdek ogʻir nuqsoni bor deb... Hamma havas bilan tikilib turgan Birinchi malika Elowen ham oʻz joyiga oʻtirdi.

Ikkinchi malika Valetiya ham opasining ortidan kelib joylashdi. U hatto opasidan ham oʻtib tushadigan darajada chiroyli edi, ayniqsa qaddi-qomati koʻzni qamashtirardi. Ikki malika ham goʻzallikda bir-biridan qolishmas, butun boshli aslzodalar havas qilsa arziydigan qizlar edi. Ikkala malika ham yuzlarini nafis parda bilan toʻsib olishgan boʻlsa-da, bu parda ortidan ularning nurlangan chehralari yaqqol koʻrinib turardi.

Saroy ahlini va kelgan mehmonlarni esa faqat bir narsa qiziqtirardi: aynan qaysi malika boʻlajak qirolicha boʻlarkin? "Malikalar-ku kelishdi, lekin boʻlajak qirol — Shahzoda Jimin ham ular bilan birga kirishi kerak edi-ku? Nega u koʻrinmayapti?" degan shivir-shivirlar tobora koʻpayib ketdi.

Vaholanki, Katta qirol Valeriusning miyasida allaqachon makkorona bir reja tayyor edi. Shahzoda Jimin hammaning koʻz oʻngida katta malikaga uylanmasligini, kichigi esa hali voyaga yetmaganini aytganida, qirol buni oʻz foydasiga burishni maqsad qilgandi. Qirol xalq oldida tomosha koʻrsatib: "Modomiki, katta qizim Birinchi malika Elowenga uylanmas ekansan, kichigi Ikkinchi malika Valetiyaning ulgʻayishini kutasan! Ungacha esa saltanatni oʻzim boshqaraman!" deya shahzodaga qarshi chiqmoqchi edi.

Qirol Valerius juda keksaygan, jismonan zaif boʻlib qolganiga qaramay, u oʻzini xalqqa hali ham baquvvat qilib koʻrsatishni va mamlakatni qaytadan oʻz qoʻliga olishni oʻylayotgan edi. U ichida: "Agar men hokimiyatni qaytarib olsam, butun mamlakat menga qoladi va men taxtni unga topshirmagan boʻlaman", deb fikrlardi.

Biroq hech kim qirolning koʻnglida bunday makkorlik borligini va bu oʻyin Shahzoda Jimin uchun qanchalik katta tuzoq boʻlishini bilmas edi. Qirol butun xalq oldida tomosha koʻrsatib, saltanatni shahzodadan hiyla bilan tortib olmoqchi edi. U shahzoda xalqning bosimidan qoʻrqib, bunga qarshilik koʻrsata olmaydi deb oʻylardi.

Musiqa sadosi yangrashda davom etar ekan, zaldagi ulkan zinapoyalar boʻylab yana bir inson pastga tusha boshladi. Bu oʻsha shahzodaning onasi — saltanatning haqiqiy Kichik qirolichasi Ezabella edi! U juda oʻzgacha latofatga ega boʻlib, yillar oʻtganiga qaramay hali ham nihoyatda yosh va goʻzal koʻrinardi. Saroydagi mehmonlar uni koʻrib, hayrat va quvonchdan pichirlay boshlashdi, chunki rosa sakkiz yildan buyon u bu saroyda umuman koʻrinish bermagan edi.

Uning sakkiz yil davomida koʻrinmay ketganining sababi esa mutlaqo boshqa edi: oʻshanda yosh Shahzoda Jimin saltanatdagi vazirlar, aslzodalar va qirolning siyosiy bosimlariga dosh berish, shuningdek, onasining jonini omon saqlash uchun Qirol Valeriusga bitta shart qoʻygan edi. "Onamni xavfsiz boshqa davlatga joʻnatasiz, men esa sizga soʻzsiz boʻysunib, barcha buyruqlaringizni bajarib yashayman", deya vaʼda bergandi. Mana shu maxfiy kelishuv sababli onasi chet davlatga ketgan, shahzoda esa uzoq yillar davomida uning yoniga bora olmay, qirolning nazorati ostida yashashga majbur boʻlgandi.

Lekin mana, shuncha vaqtdan soʻng Kichik qirolicha Ezabella qaytib keldi va barcha mehmonlarning koʻz oʻngida tantanali ravishda oʻz joyini egalladi. Mehmonlar qizil gilam toʻshalgan zinalardan mamlakatning haqiqiy qirolichasi tushib kelishini sira kutmagan edilar. Qirolichaning yuzida gʻurur bilan birga, qandaydir ichki bir tashvish borligi yaqqol sezilib turardi.

U ham mehmonlar qarshisidagi munosib oʻrniga borib oʻtirdi. Endi butun zal ahlini faqatgina bir intizorlik birlashtirib turardi: hamma Shahzoda Jiminning kirib kelishini kutardi. Qaysi malika qirolicha boʻlishi va taxtni kim egallashi haqidagi yakuniy xabarni eshitish uchun hamma nafasini yutib, intizorlik bilan koʻz tikib turardi.

Hamma savollarning javobi boʻlmish Shahzoda Jimin, nihoyat, butun zal ahlini larzaga keltirib, yonida birgina yordamchisi bilan davrada tashrif buyurdi. Zinalardan shoshilmasdan asta tushib kelar ekan, uning magʻrur, qaddi tik, qadamlari nihoyatda shiddatli edi. U bu qizil gilam toʻshalgan zinalardan ilk bor tushayotgandek emas, balki gʻolibona bir kayfiyatda edi. Lablarida chiroyli va sirli bir tabassum oʻynardi. Butun xalq unga tikilib turar, hamma uning kelajakda mamlakat uchun adolatli va buyuk hukmdor boʻlishiga ich-ichidan ishonardi.

Ziyofat ohista yakuniga yetib, hamma taomlar yeb boʻlingach, nihoyat, eng asosiy voqea — taxtga oʻtirish va toj kiyish marosimiga navbat berildi. Shahzoda Jiminning 18 yoshga toʻlgani munosabati bilan uyushtirilgan bu tantana uning hayotidagi eng katta burilish edi.

Zaldagi shovqin tindi va keksa Qirol Valerius oʻrnidan turib soʻz boshladi:

Aziz xalqim! Bugun shahzodamizning 18 yoshga toʻlgan muborak kunlari. Mana, u nihoyat voyaga yetdi, — deya gap boshladi qirol makkorona ohangda. — Men vaqtida shart bergan edim: shahzoda 18 yoshga toʻlgach, butun qirollikni unga topshiraman, oʻzim esa qolgan umrimni oilam davrasida tinchgina oʻtkazaman. Ammo buning uchun bitta shartim bor edi — u mening avlodimdan boʻlgan qizlarimning — Birinchi malika Elowen yoki Ikkinchi malika Valetiyaning biriga uylanishi kerak edi..

Qirol gapini tugatishga ulgurmay, Shahzoda Jimin toʻsatdan uning soʻzini boʻldi. Uning baland va qatʼiy ovozi butun zalni eʼtiborini tortdi:

Muhtaram xalqim! Men qirolning qizlaridan aynan ikkinchisiga uylanishga qaror qildim! U sizlarga munosib qirolicha boʻladi deb umid qilaman. Men oʻz tanlovimdan juda ham xursandman!

Shahzoda Jimin buni gʻurur bilan bayon qilar ekan, bu safar Qirol Valerius gʻazabini yashira olmay uning gapini kesdi:

Men sendan qizlarimdan birini tanlashingni soʻragandim va sen ikkinchi qizimni tanlabsan. Lekin hamma yaxshi biladi, ikkinchi qizim Ikkinchi malika Valetiya hali bor-yoʻgʻi 15 yoshda! U balogʻat yoshiga toʻlmagan, nikoh uchun hali yana bir yil bor. Shunday ekan, qonunan sen hozir taxtga oʻtira olmaysan! — dedi qirol xalqning oldida oʻz oʻyinini boshlab.

Butun xalq va mehmonlar orasida gʻoʻl-gʻoʻl gap tarqaldi. Hamma tushunib yetdi — Qirol Valerius oʻz majburiyatidan qochib, hokimiyatni shahzodaga topshirgisi kelmayotgan edi. Qirol makkorlik bilan vaziyatdan chiqib ketmoqchi boʻlayotgan edi.

Shahzoda Jimin esa zarracha ham pinagini buzmadi, uning lablarida oʻsha sovuq jilmayish hamon oʻynardi:

Toʻgʻri, qirolim, siz menga malikalardan birini tanlashni buyurgandingiz. Men katta qizingiz Birinchi malika Elowenga uylamoqchi edim, u 17 yoshda, nikohga tayyor. Lekin kecha qasr tabibining tekshiruvidan soʻng maʼlum boʻldiki, katta qizingizda jiddiy nuqson bor — u hech qachon farzand koʻra olmas ekan! Men qanday qilib naslimizni davom ettira olmaydigan insonni qirolicha qilishim mumkin? Bu saltanat kelajagiga xiyonat-ku! Unga uylana olmasligimni oʻzingiz yaratgan "Mukammallik qonuni" ham tasdiqlab turibdi. Men unga uylana olmasligimni oʻzingiz ham yaxshi bilasiz!

Qirol Valerius bir lahza oʻzini yoʻqotib qoʻydi, ammo tezda oʻzini qoʻlga olib, sovuq jilmaydi:

Katta qizimga uylana olmasligingni tushunaman, lekin kichigi hali yosh ekanligini ham yaxshi bilasan. Shunday ekan, men qaror qabul qildim: seni kichik qizim Ikkinchi malika Valetiya bilan bugun unashtirib qoʻyamiz. Kichik qizim 16 yoshga toʻlib, balogʻatga yetguncha — yaʼni yana bir yil davomida qirollikni oʻzim boshqaraman! Sen esa shu bir yil ichida munosib ravishda qirol boʻlishga tayyorlanasan!

Qirolning xalq va aslzodalar koʻz oʻngida koʻrsatgan bu sahnasi hamma uchun kutilmagan zarba boʻldi. Oʻzaro kelishilgan shartlarga koʻra, bugun shahzoda taxtni toʻliq oʻz qoʻliga olishi kerak edi. Ammo qirolning makkorona hiylasi hamma narsani barbod qilgandek tuyuldi. Zaldagilardan qirolga qarshi chiqishga esa hech kimning haddi sigʻmasdi.

Biroq Shahzoda Jimin kutilmagan va daxshatli zarba berdi. U taxt poyiga bir qadam yaqinlashib, Qirol Valeriusning koʻzlariga tik qaradi:

Toʻgʻri aytasiz, qirolim, kichik qizingiz 15 yoshda va men unga uylanishim uchun yana bir yil kutishim kerak. Va shu bir yil ichida, goʻyoki sizning shartingiz toʻliq bajarilmagani uchun men taxtga oʻtira olmasligim kerak, shundaymi? Lekin men sizga qizlaringizdan ikkinchisini — kichik qizingizni tanlayman deb kim aytdi?

Shahzodaning bu soʻzlari butun zalni muzlatib qoʻydi. Qirol Valeriusning yuzlari bir muddat oqarib, soʻng gʻazabdan qizarib ketdi. Bu gap nimani anglatardi?! Shahzoda Jimin qanday oʻyin boshladi? Qirol ham, butun xalq ham bu sirli va dahshatli gap ortida nima yashiringanini mutlaqo tushunolmay, dahshat ichida qotib qolishgandi. Qirol uning aynan nimani nazarda tutayotganini anglash uchun shahzodaga tikilib qoldi.

Boʻlajak qirol — Shahzoda Jimin oʻz soʻzida davom etdi:

Aziz xalqim! Qirol menga 18 yoshga toʻlganimda butun saltanatni boshqarish huquqini berishini aytib, bayonot bergan edi. Lekin u menga bir shart qoʻydi: uning qizlaridan biriga uylansamgina butun saltanat meniki boʻlishini aytdi. Qizlarining kattasi — Birinchi malika Elowen allaqachon nuqsonli boʻlib chiqdi, men unga uylana olmasligimni va hatto u bilan hech kim oila qura olmasligini oʻzingiz ham yaxshi bilasiz! Kichik malika Ikkinchi malika Valetiya esa hali bor-yoʻgʻi 15 yoshda, u balogʻat yoshiga yetmagan. Shuning uchun qonunan hozir unga ham uylana olmayman. Men buni ham, qirolni ham juda yaxshi bilaman.

Shahzoda Jimin zaldagilarga qarab chuqur nafas oldi va tabassum bilan ovozini yanada balandroq qildi:

Shunday ekan, men qirolning qizlaridan birini, balki bu saltanatning haqiqiy, asl malikasini tanladim! Men mana shu taxtga munosib boʻlgan insonni — Malika Aurorani tanladim! Endi, aziz xalqim, munosib va adolatli boʻlajak qirolichangizni kutib oling!

Shahzoda Jimin qoʻlini yuqoriga koʻtarib, zinalardan asta-sekin tushib kelayotgan Malika Auroraga ishora qildi.

Keksa Qirol Valerius dahshat ichida qotib qoldi, uning gʻazab va qasos toʻla koʻzlari shahzodaga tikildi. Qirolning koʻzlari qayerga qarasa, butun xalq ham hayrat va qoʻrquv bilan oʻsha tomonga tikilar edi. Bu zaldagi har bir inson uchun mutlaqo kutilmagan, aqlbovar qilmaydigan bir tomosha boʻldi! Hech kim Shahzoda Jimin bu oʻyinni bunday yoʻl bilan yakunlaydi deb oʻylamagan edi. Shahzoda Qirol Valeriusning qoʻlidan nafaqat shartini, balki butun hokimiyatini bir soniyada yulib olgandi!

Zinalardan magʻrur tushib kelayotgan Aurora qirolning ikkinchi qizi edi. Uning ortidan, qoʻlidan ushlab tushayotgan Birinchi qirolicha Morgana esa xavotirli va oʻychan koʻzlar bilan qirolga tikilib turardi. Qirolicha Morgananing qarashlarida goʻyoki: "Men bu oʻyinlarga sherik emasman, hammasini shahzodaning oʻzi rejalashtirgan..." degandek bir maʼno bor edi. U qirolning qanchalik shafqatsiz ekanligini yaxshi bilgani uchun, Shahzoda Jiminning bu jasorati qanday yakun topishidan qattiq qoʻrqayotgan edi.

Butun zal ahlini oʻlim sukunati qopladi. Hamma nafasini yutib, keksa Qirol Valeriusning beradigan javobini va bu mudhish qarama-qarshilikning keyingi soniyalarda nima bilan tugashini kuta boshladi...

Boʻlajak yangi qirolicha — Malika Aurora zinalardan ohista pastga tushib keldi va nihoyat, onasining koʻmagida Shahzoda Jiminning yoniga yetib keldi. U yetib kelishi bilan, ortidan kelayotgan onasi — Birinchi qirolicha Morgana qizining qulogʻiga sekingan pichirladi.

Taʼzim qil, qirolning qarshisida yanada chuqurroq egilib taʼzim qil!

Malika Aurora eshitgan gaplaridan biroz hayratga tushdi. U qirolga yaqinlashganda, onasi uni toʻxtatdi. Malika toʻxtagan zahoti, kutilmaganda boʻlajak qirol Jiminning oʻzi xuddi yangi qirolichaga taʼzim qilayotgandek beixtiyor bosh egdi va sarosimada chekkaroqqa oʻtdi. Shundan soʻng, malika ham butun tanasini egib, avval Qirol Valeriusga, keyin esa Shahzoda Jaminga chuqur taʼzim qildi.

Butun saroy ahli hayrat ichida bu sirli malikaga qarardi. Bu qanday boʻlishi mumkin? Axir qirolning hamma bilgan qizlari ikkita edi-ku? Shahzoda qaysi uchinchi malika haqida gapiryapti? Bu jumboq hozircha xalq va mehmonlar uchun mutlaqo sir edi.

Keksa Qirol Valeriusning rangi oʻchib, yuzlari gʻazabdan boʻgʻilib ketdi:

Shahzoda! Men senga qizlarimdan birini tanla deb shart qoʻydim. Ammo sening bu qilgan ishing qanday oʻyin boʻldi?! — deya gʻazab bilan baqirdi u.

Ha, aynan shunday, qirolim! — deb javob berdi Shahzoda Jimin xotirjamlik bilan. — Axir oʻzingiz butun xalq oldida: "Qizlarimdan birini tanla", dedingiz. Birinchi qizingiz nuqsonli — unga uylana olmayman. Ikkinchi qizingiz esa hali juda yosh. Men esa mana shu uchinchi qizingizni tanladim! Uning qirolicha boʻlishga yoshi ham yetarli, menga munosib qirolicha ham aynan u!

Boʻlajak qirolicha nihoyatda goʻzal edi. U qolgan ikki malikadan ham jozibali boʻlib, betakror husni va kelishgan qomati bilan zalga yigʻilgan har bir erkakning diqqatini tortardi. U rostdan ham juda goʻzal edi, ammo xalq faqat uning koʻzlariga tikilib qolgandi. Odamlar ich-ichidan bu ikki juftlik bir-biri uchun juda ham mos deb hisoblay boshlashdi.

Malika Auroraning koʻzlari moviy rangda boʻlib, bu moviy sokinlik uning goʻzalligiga yanada sirli joziba qoʻshardi. Biroq hammani hayron qoldirgan narsa boshqa edi: Malikaning koʻzlari koʻrmasmidi? Uning qarashlari jonsizdek, lekin nigohi juda chuqur edi.

Sargʻish rangdagi sochlari mahorat bilan turmaklangan,

egnida esa uni yanada chiroyli qilib koʻrsatadigan koʻk rangli hashamatli koʻylak bor edi.

Bu qiz kim? Saroyda nimalar boʻlyapti? Hammasi chalkash va tushunarsiz...

Keling, hamma narsani aniqlashtirib olish va bu jumboqlarning javobini topish uchun vaqtni ortga qaytaramiz. Bu voqealar boshlangan joyga qaytib, asl haqiqatni bilib olamiz...

Davomi keyingi qismlarda,

3-qism nihoyasiga yetdi.

Min Yoonsua

Fanficda kichik xatolik boʻldi. Bu uchun uzr soʻrayman, Fanficdagi qahramonlarining baʼzilarning ismlari yozilmagan ekan, mana bilishingiz kerak boʻlgan fanfic qahramonlarining ismlari roʻyxati:

1. Butun dunyo qiroli Qirol Alistair
2. Katta o‘g‘il — Katta qirol Qirol Valerius
3. Kichik o‘g‘il — Kichik qirol Qirol Kaelen
4. Katta qirolning birinchi rafiqasi — Birinchi qirolicha Morgana
5. Katta qirolning ikkinchi rafiqasi — Ikkinchi qirolicha Glendora
6. Ikkinchi qirolicha Glendoraning birinchi qizi — Birinchi malika Elowen
7. Ikkinchi qirolicha Glendoraning ikkinchi qizi — Ikkinchi malika Valetiya
8. Kichik qirol Qirol Kaelen qirolichasi — Kichik qirolicha Ezabella
9. Kaelen va Ezabellaning shahzodasi — Shahzoda Jimin

Oradan besh kun o‘tdi. Vaqt go‘yoki qum soatidan oqayotgan daxshatli zarrachalardek tez o‘tib ketdi va ko‘p kutilgan ulug‘vor bazmga bor-yo‘g‘i ikki kun vaqt qoldi. Mana shu sanoqli ikki kun mobaynida qasr devorlari ortida pinhona hayot-mamot jangi kechar, fitna ishtirokchilari hamma narsani yakuniy nuqtaga keltirishlari shart edi.

Butun dunyo qiroli Qirol Alistair asos solgan va hozirda dabdabali bayram libosini kiygan ulkan saroyning har bir burchagi tilla va kumush bezaklar bilan jilolanardi. Butun saroy ahli oyoqqa turgan, xizmatkorlar tinimsiz yugurishar, eng tansiq taomlar tayyorlanar edi. Chunki bu shunchaki oddiy to‘y emas, butun imperiya tarixini va hokimiyat tizzimini o‘zgartirib yuboradigan nikoh kechasi edi. Taklifnomalar yer yuzining eng chekka burchaklarigacha yetib borgan, e’lonlar jarchilar tomonidan har bir shahar maydonida qayta-qayta o‘qilgan edi.

Butun dunyodan eng nufuzli zodagonlar, qadimiy sulolalar vakillari va qirollik oilasiga mansub oliynasab insonlar, eng aslzoda mehmonlar poytaxt poyiga yetib kela boshlashgandi. Qirollik o‘z tarixidagi eng ulkan va dabdabali bayramni qarshilashga tayyor turardi. Ammo bu yorqin chiroqlar va dabdaba ortida daxshatli zulmat pishib yetilayotganini hech kim bilmas edi.

Hozircha amaldagi hukmdor, ammo xastalik va qarilik tufayli zaiflashgan Katta qirol Qirol Valerius o‘zining yotoqxonasida o‘tirgancha, derazadan saroy hovlisidagi harakatlarni kuzatardi. Uning lablarida o‘sha kungi qari tulkiga xos daxshatli tabassum hamon o‘ynardi. U o‘zining jiyani Jiminni burchakka taqab qo‘yganiga, uni o‘zining "Mukammallik qonuni" girdobiga g‘arq qilganiga mutloqo amin edi. Qirol Valeriusning rejasiga ko‘ra, bu nikoh uning qizlari va sulolasi orqali taxtini saqlab qolishning yagona chorasi edi.

Biroq qasrning narigi qismida, tilla bezakli ulkan xonada amalda hokimiyatni qo‘lga kiritgan yosh Jimin va uning sherigi Bosh vazir yuzma-yuz turishardi.

Ikki kun, vazir, — dedi shahzoda Jimin ovozini pasaytirib, lekin har bir so‘ziga muzdek qat’iyat bag‘shlab. — Bor-yo‘g‘i tabib o‘z vazifasini mukammal bajarishi shart. O‘sha kuni saroyga butun dunyo zodagonlari keladi. Men amakimning ko‘z o‘ngida, butun xalq qarshisida uning shartlariga shunchaki taslim bo‘ladigan ahmoq emasman.

Bosh vazir asabiy ravishda soqolini silab, chuqur tin oldi:

Shahzodam, hamma narsa siz buyurgandek ketmoqda. Bosh tabib har kuni tunda malikaning xonasiga o‘sha maxfiy dorini hech kimga bildirmay olib kiryapti. Birinchi malika Elowen o‘zini birozgacha lohas va holsiz his qilyapti, ammo saroydagilar buni to‘y oldidan bo‘layotgan hayajon deb o‘ylashmoqda. Qirol Valerius ham, qirolichalar ham hech narsadan shubha qilayotganlari yo‘q.

Ayni o‘sha daqiqalarda, qasrning sharqiy qanotidagi muhtasham xonada Birinchi qirolicha Morgananing yo‘qligida, saroy to‘yiga tayyorgarlik ko‘rayotgan Ikkinchi qirolicha Glendora va uning Birinchi malika Elowen o‘tirishardi. Birinchi malika Elowenning yuzlari so‘nggi kunlarda biroz oqargan, ko‘zlarida esa g‘alati bir horg‘inlik bor edi.

O‘zingni asra, qizim, — dedi Ikkinchi qirolicha Glendora uning sovuq qo‘llaridan tutib. — Bu to‘y sening otang Qirol Valeriusning oxirgi va eng qat’iy xohishi. Shahzoda Jimin o‘ta kuchli va xavfli yigit, uning amalda qanchalik qudratli ekanini ko‘rding. Uning yonida har doim ehtiyotkor bo‘lishing kerak.

Birinchi malika Elowen o‘z vujudida boshlanayotgan va sirli dori tufayli tana a’zolarini sekin-asta so‘ndirayotgan darmonsizlikni sezsa-da, mag‘rurligi tufayli buni bildirmaslikka urindi:

Xavotir olmang, ona. Men bu saltanatning qonunlarini yaxshi bilaman. Otam men tufayli taxtni unga topshiradi. Men chidashim kerak.

U o‘zining ichidagi daxshatli bepushtlik va nuqson tuzog‘i allaqachon Bosh tabibning zaharli tomchilari orqali tomirlariga singib ulgurganini tasavvur ham qila olmasdi. Shahzoda Jimin amakisining "Nuqsonli insonlar bu dunyoda yashashi ortiqcha" degan qonunini aynan qirolning o‘z qiziga qarshi qurol qilib ishlatayotgandi.

Ikki kunlik muddat tugab borar ekan, qasr qorong‘uligida hamma o‘z pichog‘ini qayrayotgan edi. Shahzoda Jimin esa tunda yana qasrning o‘sha eng baland, unutilgan minorasiga ko‘tarildi. Sovuq shamol uning qora plashini hilpiratardi. Shahzoda Jimin xonaga kirib,

Pastda, mash’alalar nuri ostida dunyoning to‘rt tomonidan kelayotgan aslzodalarning dabdabali aravalari saroy darvozasidan ketma-ket kirib kelayotgani ko‘rinardi.

O‘yin boshlandi, amaki, — deb pichirladi shahzoda Jimin zulmat qa’riga, Qirol Valerius yotgan xona tomonga qarab. — Ikki kundan keyin sening mukammallik haqidagi dunyong mening poyimda parchalab tashlanadi.

Tayyorgarliklar qanchalik avjida bo‘lsa-da, saroy ahlini bir narsa qattiq o‘yga solardi: shahzoda Jiminning tanlovi oxir-oqibat qaysi malikaga tushishi hozircha mutloqo noma’lum edi. U Ikkinchi malika Valetiyani ham, pinhona dori berilayotgan Birinchi malika Elowenni ham hali rasman tanlamagan, o‘z qarorini ochiqlamagan edi.

Shu o‘ychanlik hukmron bo‘lib turgan bir paytda, kuni kechqurun shahzoda Jimin kutilmaganda qirollik oilasi a’zolari bilan birga maxsus kechki ziyofat uyushtirilishini amr qildi. Barcha xizmatkorlar bu buyruqni eshitib, daxshatli hayajon ichida tinim bilmay harakat qila boshladilar. Tayyorlangan ziyofat dasturxoni shu qadar katta, beqiyos va chiroyli bo‘lib, unda yo‘q narsaning o‘zi yo‘q edi. Taomlar shunchalik turfa xil va ko‘zni qamashtiradigan qilib tayyorlangan ediki, ko‘rgan har bir insonning har bir taomdan tatib koʻrgisi kelardi.

Qirollik oilasi a’zolari tun yarmiga yaqinlashayotgani sababli allaqachon uyquga hozirlanayotgan bo‘lishlariga qaramay, bo‘lajak yosh hukmdor shahzoda Jiminning qat’iy buyrug‘i bilan ushbu kechki ovqatga chiqishga majbur bo‘lishdi. Ko‘p o‘tmay, qirollikning barcha oila a’zolari — ya’ni toshakdan zo‘rg‘a turg‘izilgan Qirol Valerius, uning yonida mag‘rur va hadiksirab turgan Ikkinchi qirolicha Glendora hamda ikki malika ulkan ovqatlanish zalidagi mahobatli dasturxon atrofidan joy olishdi.

Qirol Valerius va Ikkinchi qirolicha Glendora o‘z joylarini egallar ekan, ularga qarama-qarshi tomondan malikalar — Birinchi malika Elowen va Ikkinchi malika Valetiya joylashdi. Ular allaqachon shahzoda Jiminni — amaldagi yangi hukmdorni kutishayotgan edi.

Zaldagi og‘ir va vahimali sukunatni og‘ir qadam tovushlari buzdi. Shahzoda Jimin ulkan ovqatlanish xonasi bo‘ylab kirib kelar ekan, atrofidagilarga bir og‘iz ham so‘z demasdan, to‘ppa-to‘g‘ri borib o‘z joyini egalladi. U dasturxon to‘ridagi, qirollikning eng yuqori va haybatli stuliga borib o‘tirdi. Uning ortida, soyalar orasida pinhona rejaning ishtirokchilari — Bosh vazir va qo‘llari titrayotgan Bosh tabib hamda barcha saroy ayonlari tayyor turishardi. Ularning hammasi bu tungi ziyofat shunchaki uyushtirilmaganini sezib, quloqlarini ding qilib turishardi.

Qirollik oilasi a’zolari ovqatlanishni boshlashdi. Biroq ziyofat vaqtida deyarli hech kim og‘iz ochmadi, faqatgina kumush idishlarning bir-biriga urilgan sovuq ovozi eshitilardi, xolos. Ular mana shu daxshatli va og‘ir jim-jitlikda ovqatlanib o‘tirisharkan, shahzoda Jimin birdan qadahini stolga qo‘ydi va qat’iy ovozda gap boshlab qoldi:

Siz menga shart qo‘ydingiz, qirolim, — dedi u to‘g‘ridan-to‘g‘ri Qirol Valeriusning o‘chib borayotgan ko‘zlariga sovuq tikilib. — Xalq oldida chiqib, qizlarimdan biriga uylanasiz, dedingiz. Men amaki sifatida vasiyatingizni va shartingizni hurmat qilaman... Lekin qizlaringizda biron-bir muammo yoki yashirin kasallik bo‘lsa-chi?

Bu daxshatli gapdan so‘ng ovqatlanish xonasidagi havo muzlab ketgandek bo‘ldi. Ikkinchi qirolicha Glendora daxshat ichida shahzodaga qaradi. Birinchi malika Elowen esa o‘z vujudidagi holsizlik bilan qo‘lidagi sanchqini tushirib yuborishiga sal qoldi.

shahzoda Jimin esa zarracha chekinmasdan, ataylab qirolning asabiga tegadigan, uning g‘ururini chil-parchin qiladigan mudhish gaplarini zaharxanda bilan davom ettirdi:

Axir siz, qirolim, shu vaqtgacha bitta ham o‘g‘il farzand ko‘ra olmadingiz. Balki bu la’natlangan qon qizlaringizga ham o‘tgandir? Balki bizning munosib malikalarimizda ham kelajakda farzand ko‘ra olmaslikdek shunday daxshatli nuqson bordir? Nuqsonli insonlar esa bu taxtga o‘tirishga haqli emas, to‘g‘rimi? Axir "Mukammallik qonuni"ni o‘zingiz yaratgansiz-ku, amaki?

Zaldagi butun saroy ayonlari va Bosh vazir bu gaplarni o‘z quloqlari bilan eshitib, daxshatdan qotib qolishdi. Shahzoda o‘yinni hamma ayonlar qarshisida ochiqchasiga boshlagan edi.

Sen qanday insonsanki, bu gaplarni menga aytishga jurʼat etding?! — deya baqira ketdi qirol.

Qirol Valerius gʻazabdan yonib, o‘zini tiya olmay stulidan turib ketdi-da, Shahzoda Jimin tomon bostirib kela boshladi. Har bir qadami qasrdagi sovuq toshlarda aks sado berar, uning titrayotgan qo‘llari g‘azabdan musht bo‘lib tugilgandi.

Sen qanday qilib ular haqida bunday deya olasan?! Qizlarimizda hech qanaqa nuqson yoʻqligi aniq! Ular shafqatsiz qonunlarim oldida ham, butun dunyo ko‘z o‘ngida ham mukammaldir! — deb bo‘g‘ildi qirol. Uning ovozi butun zal bo‘ylab daxshatli va vahimali aks sado berdi.

Zaldagi barcha saroy ayonlari, qo‘riqchilar va Bosh vazir nafasini yutib, chorasiz qotib qolishgandi. Hech kim g‘azab otiga mingan hukmdor va uning qarshisida sovuqqonlik bilan o‘tirgan yosh bo‘rining o‘rtasiga tushishga botinolmasdi. Ikkinchi qirolicha Glendora daxshat ichida erining ortidan ergashdi, biroq Qirol Valeriusni to‘xtatishning imkoni yo‘q edi.

Qirol Valerius to‘ppa-to‘g‘ri dasturxon to‘riga yetib kelib, Shahzoda Jiminning ro‘parasida to‘xtadi. Ikki hukmdorning nigohlari yuzma-yuz keldi. Qirolning ko‘zlarida yillar davomida to‘plangan shafqatsiz hokimiyat olovi yongan bo‘lsa, Shahzoda Jiminning ko‘zlarida muzdek sovuq qat’iyat va g‘alaba jilvasi bor edi.

Shahzoda Jimin hatto joyidan qo‘zg‘almadi ham. U stuliga biroz suyangancha, uning tomon bostirib kelgan amakisiga xotirjamlik bilan tikildi. U o‘z tuzog‘ining naqadar mukammal ishlayotganini ko‘rib, ich-ichidan kulayotgan edi.

Shahzoda Jimin unga kinoyali kulgi bilan javob qaytardi. Uning bu sovuq jilmayishi Qirol Valeriusning g‘azabdan yonayotgan chehrasiga olov purflagandek bo‘ldi.

Axir siz yillar mobaynida farzand koʻrmadingiz, farzand koʻrganingizda ham oʻgʻil koʻra olmadingiz-ku? Ertaga men ham oʻgʻil koʻra olmasam-chi? Sizning nomingizni va sulolangizni bitiradigan zurriyot qolmasa-chi? Agarda qizingiz menga ham oʻgʻil tugʻib bera olmasa-chi? Axir bu butun qirollik uchun haqiqiy sharmandalik boʻladi-ku! — dedi Shahzoda Jimin. Har bir so‘zini ataylab dona-dona, zaharxanda bilan gapirarkan, uning nigohi Birinchi malika Elowenning tobora oqarib borayotgan yuziga tushdi.

Zaldagi sukunat shunchalik og‘irlashdiki, go‘yo devorlar ham bu daxshatli haqiqat yukidan qulab tushadigandek edi. Qirol Valeriusning nafas olishi tezlashdi, lablari asabiy titray boshladi. Yosh shahzoda uning eng og‘riqli nuqtasiga — o‘g‘il voris ko‘ra olmaganiga butun saroy ayonlari ko‘z o‘ngida pichoq urgan edi.

Siz ularda nuqson yoʻq, deyapsiz. Balki buni sinab koʻrishimiz kerakdir, nima deb oʻylaysiz? — deya davom etdi Shahzoda Jimin, stulidan asta qo‘zg‘alib va amakisining ko‘zlariga tik qarab. — Siz shu qadar oʻzingizga qattiq ishonasizmi? Unda keling, ularni tekshiruvdan oʻtkazaylik! Agarda ularda rostdan ham hech qanday nuqson topilmasa va sogʻlom deb topilishsa, men oʻshandagina ularga uylanishga roziman, yaʼni malikalaringizdan birini nikohimga olaman.

Shahzoda Jimin gapini tugatib, ma’noli jilmayib qo‘ydi.

Bu shunchaki taklif emas, ochiqchasiga o‘rnatilgan o‘lim tuzog‘i edi. Bosh tabib orqali Birinchi malika Elowenning qoniga singdirilgan zahar tekshiruvda o‘z natijasini ko‘rsatishi muqarrar edi. Qirol Valerius o‘zining shafqatsiz "Mukammallik qonuni" asiriga aylanib borayotganini sezsa-da, butun saroy ayonlari va Bosh vazir qarshisida chekinishga g‘ururi yo‘l qo‘ymasdi.

Ikkinchi qirolicha Glendora daxshat ichida erining yengidan tortdi, ammo Qirol Valerius Shahzoda Jiminning bu sovuq va g‘olibona nigohiga dosh berolmay, g‘azab aralash chorasizlik girdobiga g‘arq bo‘layotgan edi.

Shahzoda Jimin lablarida o‘sha sovuq tabassum bilan Qirol Valeriusga tikilib turar ekan, qirolning bu soʻzlardan g‘azabi rosa qaynab chiqdi. Uning tomirlarida qon gurillab urar, yuzlari qizarib ketgandi. Biroq u butun saroy ayonlari va Bosh vazir qarshisida o‘zining ojizligini bildirmaslik uchun bor kuchini yig‘ib, o‘zini bosishga harakat qildi va tishlari orasidan shunday javob berdi:

Mayli, nima ham derdim! Men ishonamanki, qizlarimning hech qanday nuqsoni yoʻq va qancha tekshiruvdan oʻtkazilmasin, baribir hech qanday muammo topilmaydi. Xohlaganingcha tekshir, xohlaganingni qil! Lekin baribir qizlarimdan biriga uylanasan, chunki ularda hech qanday nuqson yoʻq! — deya bo‘g‘iq ovozda shart kesdi qirol.

Ertasi kuni tongda, Shahzoda Jiminning buyrug‘i bilan qasrning maxfiy tabiblar xonasida daxshatli tekshiruvlar boshlandi. Hamma nafasini yutib natijani kutardi. Bosh tabib o‘zining makkor va qora ilmlarini ishga solib, avval kichik malikani, soʻngra katta malikani sinchiklab tekshirishga kirishdi.

Kichik malika Valetiya tekshiruvdan oq va begubor chiqdi. Unda hech qanday nuqson topisholmadi, u butunlay sogʻlom va benuqson edi. Biroq navbat bir necha kundan beri zaharli giyohlar bilan pinhona zaharlanayotgan katta malikaga kelganida, reja o‘zining daxshatli yakuniga yetdi.

Katta malika Elowenni tekshirib bo‘lgan Bosh tabib qo‘llari qaltiragan holda, chuqur vahima bilan hammaning oldiga chiqdi. Qirol Valerius, Shahzoda Jimin, Bosh vazir va butun saroy ayonlari huzurida u o‘ta sovuq va mudhish xabarni maʼlum qildi:

Oliynasab qirolim, afsuski... katta malika Elowen bepusht boʻlib, hech qachon farzand koʻra olmas ekan! Uning tanasida davosiz nuqson bor!

Bu gap zalda xuddi chaqmoqdek portladi. Ikkinchi qirolicha Glendora faryod urib, hushidan ketishiga sal qoldi. Qirol Valeriusning esa bundan koʻzlari kosasidan chiqib ketgudek boʻldi. U o‘zi yaratgan, yillar davomida minglab begunoh insonlarni yo‘q qilgan "Mukammallik qonuni" bugun o‘zining suyukli qizini qurbon qilganini eshitib, daxshat va g‘azab ichida nima qilishini bilmay, oʻrnidan otilib turdi. Uning butun tanasi qaltirar, bu mudhish haqiqat uning imperiyasini poydevoridan silkita boshlagan edi.

Bunday boʻlishi mumkin emas! Sen yolgʻon gapiryapsan! Qanday qilib mening qizim bepusht boʻlishi mumkin?! Axir shuncha vaqtdan beri sogʻ-salomat yurgan inson, qanday qilib endi tekshiruvga kelganda birdaniga shunday boʻlib qolishi mumkin?! Sen aniq yolgʻon gapiryapsan! — deya butun qasrni larzaga keltirib o‘shqirdi qirol.

Qirol Valerius gʻazab va daxshatdan aqlini yo‘qotayozgan edi. U qon qusajakdek bo‘g‘ilib, ko‘zlarini sanchqidek jiyaniga qaratdi:

Bu sening ishing! Sen uni allaqachon shunday qilishi uchun tabibni sotib olgansan! Sen tabibga bunday deyishni oldindan buyurgansan! — deya baqirib, asabiylashdi. — Bu uyushtirilgan fitna! Men senga aslo ishonmayman! Mening qizim sop-pa-sogʻlom, men bunga aminman! — deya oʻshqirdi qirol. Uning barmog‘i Shahzoda Jiminning ko‘ksiga qaratilgan, ammo g‘olibona o‘tirgan yosh bo‘rining zarracha ham chehrasi o‘zgarmasdi.

Shahzoda Jimin o‘rnidan ohasta turdi-da, unga yaqinlashib, lablaridagi zaharxanda tabassum bilan gap boshladi:

Demak, siz meni tabibni sotib olgan va uni bu gaplarni aytishga majburlagan deb oʻylaysizda? Axir bu oʻzingizning bosh tabibingiz-ku! Shuncha vaqt sizning sogʻligingizga qaragan, sadoqat bilan xizmat qilgan bosh tabibingiz shu gaplarni aytyapti. Nima, unga ishonmaysizmi? Bosh tabibingiz sizga yolgʻon gapirmasa kerak? Yoki u men uchun ishlaydi deb oʻylaysizmi?

Shahzoda Jimin o‘z so‘zlarining ta’sirini kuchaytirish uchun zalda to‘plangan hamma ayonlarga bir-bir qarab chiqdi. Bosh vazir qabrdek jimlikda bosh irg‘ab turar, sharmandalik girdobida qolgan Ikkinchi qirolicha Glendora esa yig‘lashdan o‘zini tiya olmasdi. Birinchi malika Elowen esa zahar ta’siridan tobora holsizlanib, onasining yelkasiga suyanib qolgandi.

Yaxshi, unda saroy tabiblarining hammasini huzuringizga chaqirtiraman, — deya davom etdi Shahzoda Jimin, ovoziga mutloq hukmdorlik haybatini berib. — Siz ular ichidan oʻzingiz xohlagan, oʻzingiz tanlagan va eng mohir deb bilgan birorta tabibni tanlab olasiz. Oʻsha tabib ham malikani qaytadan tekshirib koʻradi. Agar malika rostdan ham kasal boʻlib chiqsa va menga farzand tugʻib bera olmaydigan boʻlsa, men malikaga uylanishdan mutlaqo voz kechaman! — dedi shahzoda ma’noli jilmayib.

U bu gapni shunchalik xotirjamlik bilan aytdiki, Qirol Valeriusning ichiga daxshatli g‘ulg‘ula tushdi. Yosh shahzoda o‘ziga shu qadar ishonayotgan ediki, demak, tuzoq allaqachon mudhish tarzda yopilgan edi. Bosh tabib bergan zahar malika Elowenning vujudini shu qadar zarb bilan buzgan ediki, endi saroyning eng muqaddas tabibi tekshirganda ham undan farzand ko‘ra olmaslik nuqsonidan boshqa hech narsa chiqmasligi aniq edi.

Qirol Valerius o‘zining shafqatsiz "Mukammallik qonuni" — ya’ni "nuqsonli insonlar imperiyada yashashga haqli emas" degan qonuni ostida o‘z qizini qonli qurbon qilib berish ostonasida turardi.

Yaxshi, unda tabiblarning hammasini huzurimga chorla! Ular ichidan oʻzimga yoqqanini va oʻzim eng koʻp ishonganini tanlab olaman! Oʻylaymanki, sen ularni ham sotib olishga ulgurmagansan, — dedi qirol shubha va gʻazab bilan.

Shahzoda Jimin esa xotirjamlik bilan uning soʻzini boʻldi:

Bu qanday ahmoqlik boʻldi?! Aytdim-ku, oʻzingiz xohlagan tabibni tanlayvering! Qanday qilib men bunday qilishim mumkin?! Axir hozirgacha haqiqiy qirol sizsiz, men esa hali taxtga oʻtirganim yoʻq! Siz menga hali hokimiyatni topshirmadingiz ham. Shunday qudratli qirol boʻla turib, qanday qilib saroy tabiblari sizdan qoʻrqmay, menga boʻyinsunib, sizga xiyonat qilishlari mumkin?! — dedi shahzoda oʻzini oqlab va kinoya bilan.

Qirol Valerius shahzodaning bu mantiqli gaplaridan so‘ng unga ishongandek harakat qildi va saroyda turgan tabiblarning birini tanlashga qaror qildi. Vaqt oʻtishi bilan dabdabali taxt xonasiga saroyda xizmat qiladigan barcha tabiblar birma-bir yigʻila boshlashdi. Ularning har biri imperiyaning eng yetuk tabiblari edi.

Qirol Valerius ularni sinchkovlik bilan, o‘tkir ko‘zlari bilan kuzatar ekan, ularning ichida nisbatan yosh, boshini yerga egib turgan, hatto vahimali muhitdan boshini koʻtarishga ham qoʻrqayotgan bir yosh tabibni koʻrib qoldi. Qirol bu yosh yigit hali saroy o‘yinlariga aralashmagan, Shahzoda Jimin uni o‘z tomoniga og‘dirishga ulgurmagan deb o‘yladi va uni o‘ziga tanlab oldi.

Qirol Valerius o‘sha yosh tabibning ro‘parasiga kelib, uning darmonsiz yelkasidan qisdi va ko‘zlariga qarab vahshiyona pichirladi:

Sen mening qizimni koʻrasan va hech kimga hech qanaqa yolgʻon gapirmaysan! Qizim sogʻlommi yoki yoʻq — buni menga aniq aytasan! Nima boʻlishidan qatʼi nazar, faqat toʻgʻrisini aytasan! Agarda xiyonat qiladigan boʻlsang yoki yolgʻon gapiradigan boʻlsang, qasam ichamanki, mana shu qoʻllarim bilan oʻzingni oʻldiraman! — dedi qirol poʻpisa qilib.

Yosh tabib daxshatli po‘pisadan butun tanasi bilan titrab ketdi va qo‘rquv ichida ta’zim qildi. U Qirol Valerius va Shahzoda Jimin o‘rtasidagi bu qonli shaxmat taxtasida o‘zining hayoti qil uchida turganini yaxshi anglab yetgan edi. Taxt xonasining bir chetida turgan Bosh vazir va Bosh tabib esa o‘zaro ma’noli ko‘z urishtirib qo‘yishdi. Tuzoq mukammal edi — zahar allaqachon Birinchi malika Elowenning tomirlarida o‘z ishini qilib bo‘lgan, endi kim tekshirmasin, natija o‘zgarmas edi.

Ozgina vaqt oʻtar-oʻtmas, oʻsha yosh tabib ham tekshiruv xonasidan chiqib keldi va Qirol Valeriusga taʼzim qilgancha, hammaning oldida, yaʼni taxt xonasida soʻz boshladi:

Qirolim, afsuski, meni kechiring... Menga faqat bor haqiqatni aytishni buyurgan edingiz. Malikamiz rostdan ham farzand koʻra olmas ekanlar. Bunga sabab shahzoda emas, balki muammo qizingizning oʻzida ekan. Qizingiz hech qachon farzand koʻra olmaydi, hech qachon ona boʻla olmaydi! Bu gaplarni toʻgʻri aytishimni oʻzingiz soʻragandingiz, meni afv eting, iltimos, qirolim! — deya tabib qoʻrquvdan titragancha tiz choʻkdi.

Bu qanday bemaʼnilik boʻldi?! Axir qizim shu vaqtgacha sogʻ edi-ku, men ishonmayman! — dedi qirol baqirib. Uning ovozi vahima va mag'lubiyat ohanglariga burkangan edi.

Axir qirolim, oʻzingiz tanlagan tabib sizga bor haqiqatni aytyapti, bunga qanday ishonmasligingiz mumkin? — dedi Shahzoda Jimin uning ustidan kesatib kulib. U qo'llarini ko'ksiga chalishtirgancha, amakisining butkul tushovga tushganini tomosha qilardi.

Qirol Valerius biroz oʻyga botib qoldi, uning miyasida ming xil reja aylanar, o'zi yaratgan shafqatsiz qonun o'z oilasini bo'g'ib o'ldirayotganini tushunib, so'nggi bor chora izlashga urindi. Undan soʻng esa hammaning oldida yana gap boshladi:

Yaxshi, demak, birinchi qizim sogʻlom emas va u farzand koʻra olmaydi. Sen unga uylanishdan bosh tortyapsan. Yaxshi, unda ikkinchi qizimni senga beraman, ikkinchi qizimga uylanasan! — dedi u Ikkinchi qirolicha Glendoraning Ikkinchi malika Valetiyaga ishora qilib.

Ammo qirolim, ikkinchi qizingiz hali 15 yoshda, balogʻat yoshiga ham toʻlmagan. Men qanday qilib unga uylanishim mumkin? Biroz ulgʻaysin, undan keyin uylanaman, — dedi Shahzoda Jimin xotirjamgina.

Yaxshi, unda oʻzingni koʻp koʻrsatmay, sabr qil, u ulgʻaysin. Sen esa u vaqtgacha taxtni kuta turasan! — deya kesatib gapirdi qirol. U hali ham vaziyat uning nazoratida deb o'ylayotgan edi.

Bu qanday bemaʼnilik?! Men sizdan taxtni berasizmi yoki yoʻq deb soʻrayotganim yoʻq! Taxt allaqachon meniki va men uni sizdan butunlay tortib oldim! Sizning menga shart qoʻyishga hech qanday haqqingiz yoʻq! Haddingizdan oshsangiz, sizni hozirning oʻzida zindonga qamatib tashlashim mumkin, bunga hech kim qarshi chiqa olmaydi!

Taxt xonasidagi ayonlar va Bosh vazir shahzodaning ortida xuddi qora devordek qat'iy turishardi. Saroy qo'riqchilari esa allaqachon qilichlarining dastasiga qo'l yuborishgan, ammo ularning tig'i qirolga qaratilgan edi. Qirol Valerius daxshat ichida atrofga qaradi — u butkul yolg'iz qolgandi.

Axir bu yerda allaqachon men eng qudratli insonga aylandim, sizdan ustunligimni isbotladim! Men allaqachon sizdan ustuvorman va sizni magʻlub etdim! Endi esa qanday qilib menga shart qoʻyishingiz mumkin?! — deya hayqirdi Shahzoda Jimin, uning ovozida otasi Qirol Kaelenning qasosi va yillar davomida to'plangan nafrat aks sado berardi. — Siz endi oʻsha qudratli qirol emassiz, siz allaqachon ojiz bir qariyaga aylanib boʻldingiz! Men endi bu yerda butkul hukmdorman! Menga qanday shart qoʻyishingizdan qatʼi nazar, men allaqachon qirol boʻlib boʻldim va kelayotgan mana shu 1 kun ichida haqiqiy qirolga aylanaman, taxtga oʻtirish marosimim boʻladi!

Shahzodaning bu shiddatli gaplari butun zal ahlini titratib yubordi. Shahzoda Jimin g‘olibona va mag‘rur qadamlar bilan xonani tark etdi. Uning ortidan faqatgina uning ulug‘vor soyasi va ayonlarning qo‘rquv to‘la nigohlari ergashdi. Qirol Valerius ham g‘azab va alam ichida, lablarini tishlagancha o‘z xonasiga yoʻl oldi. Undagi mag‘rurlik hali ham sinmagan, mag‘lubiyatni tan olish niyati yo‘q edi.

Endi mana shu sanoqli 1 kun ichida nima sodir bo‘lishi hamma uchun mutloqo nomaʼlum edi. Qirol Valerius o‘z fikrida qatʼiy qolmoqchi edi; u bo‘lajak bazm kuni, ya'ni taxtni topshirish kechasida hammaning ko‘z o‘ngida katta bir tomosha uyushtirish, jiyanini butun dunyo zodagonlari qarshisida sharmanda qilish rejasini tuzayotgan edi. Shahzoda Jimin esa, o‘z navbatida, qirol boshlagan bu xavfli o‘yinga qanday qarshi javob qaytarish va uning oxirgi nafasini ham qanday bo‘g‘ish, uni butunlay qanday mot qilish haqida bosh qotirardi. Uning o‘ylari oxiriga yetmas, Qirol Valerius esa saroyda qanday dahshatli sahnani sahnalashtirishni rejalashtirayotganini, qaysi maxfiy sirni ochmoqchi ekanini tasavvur qilardi.

Vaqt shiddat bilan oʻtdi. Tunlar ortidan tiniq kunlar almashib, qonli va tashvishli rejalar bilan oʻtgan tayyorgarlik kunlari goʻyoki bir zumda tugab qolgandek bo‘ldi. Va nihoyat, oʻsha buyuk kun, imperiya tarixidagi eng ulug‘vor sana yetib keldi — Shahzoda Jimin rasman taxt yoshiga toʻldi. U endi qonunan Butun dunyo qiroli Qirol Alistair qoldirgan imperiyaning mutloq egasiga aylanishi kerak edi.

Shahzoda Jimin tongda uygʻonib, egniga o‘zining shohona qora liboslarini kiygancha butun saroyni kezib yurar ekan, hamma narsa marosim uchun mukammal darajada tayyorligini ko‘rdi. Taomlar juda chiroyli tortilgan, ulkan saroy esa beqiyos darajada dabdaba va dabdabali bezatilgan edi. Saroy shunday ulugʻvor koʻrinishga kelgandiki, goʻyo u har bir kelgan imperator, qirol va aslzodani oʻzgacha jalb qilish, ularni qasr qudrati bilan qo‘rqitish uchun maxsus yaratilgandek edi. Qasr shunchalik keng ediki, unga goʻyoki butun mamlakat aholisi sigʻib ketadigandek tuyulardi.

Saroy xizmatkorlarining cheksiz mehnati va bu koʻzni qamashtiruvchi goʻzallikni koʻrib, Shahzoda Jiminning ko‘ngli biroz koʻtarildi, ich-ichidan yaqinlashayotgan g‘alabani his qilib xursand boʻldi.

Ayniqsa, saroyning markaziy qismi — yuqoridan pastga tushadigan muhtasham, tilla suvi yuritilgan zinapoyalar nihoyatda chiroyli bezatilgan edi. Zinalar turfa noyob gullar bilan burkangan, atrofiga eng qimmatbaho, shohona qizil gilamlar toʻshalgan edi. Goʻyoki bo‘lajak malika shu zinalardan latofat bilan tushib keladi-yu, yangi va yengilmas yangi qirolni qarshi oladi... Biroq o‘sha tushib keladigan go‘zal kim bo‘ladi? Rejalari barbod bo‘lgan va siri fosh etilgan Birinchi malika Elowenmi, yoki hali o‘yin nimaligini bilmaydigan 15 yoshli Ikkinchi malika Valetiyami? Yoxud Qirol Valerius butunlay boshqa bir daxshatli sahnani tayyorlab qo‘yganmidi?

Bunga saroy darvozalari ochilib, mehmonlar kirib kelishiga bir necha soat qolganda aniqlik kiritilishi kerak edi.

Allaqachon tong otib, kun mutloq yorishgach, Shahzoda Jimin shoshilmasdan tushlik qilib oldi. Soʻngra u nafaqat saroyning ichini, balki barcha keng zallarni va qasr atrofidagi yam-yashil bogʻlarni ham birma-bir aylanib chiqdi.

Shahzoda Jimin saroy hovlisini ohasta aylanib yurar ekan, birdan qasrning ulkan oltin suvi yuritilgan katta darvozalaridan birma-bir hashamatli aravalar kirib kela boshladi.Bular oddiy aravalar emas, balki eng oliynasab, imperiyaning eng yuqori tabaqasiga mansub boʻlgan, nihoyatda chiroyli va qimmatbaho toshlar bilan bezatilgan shohona ulovlar edi. Ketma-ket toʻrtta-beshtacha mana shunday dabdabali ot aravalari saroy hovlisiga kirib keldi. Boʻlajak qirol biroz hayrat va ichki bir qiziqish bilan aravalar tomon yaqinlashdi. Uning ortidan soyadek ergashgan qurolli soqchilar esa uni har qanday kutilmagan xavfdan himoya qilishga shay turgandek, uning har bir qadamiga qarab birga borishardi.

Shahzoda Jimin yuzida mutloq ishonch va shohona mardlik bilan oʻsha dabdabali ot aravalari tomon yurdi. Aravalar saroyning katta maydonidagi toʻxtash joyiga kelib sekin toʻxtadi. Ular toʻxtashi hamon, shahzoda chetroqda turib, eng markazdagi aravaning ichidan kim chiqishini ichki bir hayajon va intizorlik bilan kuta boshladi.

Markaziy aravaning eshigi ohasta ochilib, undan nihoyatda goʻzal, chehrasidan nur yog‘ilib turgan, ulugʻvor va mag‘rur bir inson tushib keldi. Uning egnidagi shohona liboslar va aslzodalarga xos viqorli yurishi butun hovlini qopladi. Goʻyoki boʻlajak qirol bu insonni butun umr kutgandek edi. Shahzoda Jimin uning yuzini koʻrishi bilan sovuq chehrasida bir necha kundan beri ilk bor samimiy quvonch va baxtiyor tabassum balqidi. U o‘zining daxshatli fitnalari-yu, taxt o‘yinlarini bir lahzaga unutgandek bo‘ldi.

Aravadan tushgan o‘sha ulug‘vor inson Shahzoda Jiminni koʻrishi bilanoq ko‘zlarida yosh bilan uni bagʻriga bosdi. Bu kutilmagan holat atrofdegilarning hammasini, hatto saroy ayonlarini ham hayratda qoldirdi. Ular bir-birlarini shunchalik qattiq, yillar davomida to‘plangan cheksiz sogʻinch bilan mahkam quchoqlashgan ediki, atrofda turgan soqchilar va xizmatkorlar boʻlajak qirolning bu yumshoq harakatidan, uning muzdek qonli yuragi bunday mehrga qodirligidan hayron boʻlib, chuqur oʻyga botib qolishgandi.

Shahzoda Jimin u insonning issiq quchogʻidan asta uzoqlashib, o‘zining shohona g‘ururini egib, unga chuqur va ehtirom ila taʼzim qildi. Uning ovozi hayajondan biroz titrab chiqdi:

Hush kelibsiz! ............................

2-qism tamom

Keyingi qismida koʻrishguncha!

Min Yoonsua

Tarix

Qadim zamonlarda, yer yuzi hali yosh va shafqatsiz bo‘lgan asrlarda, butun dunyoni titratgan bir imperiya bor edi. Bu ulkan saltanatning tepasida Qirol Alistair turardi. U shunchaki hukmdor emas, balki yer yuzining mutloq egasi, tirik afsona edi. Uning nigohi tog‘larni larzaga keltirar, amri esa qonun edi. Alistair qurgan imperiya tinchlik va adolat ustiga qurilgandek ko‘rinsa-da, bu xotirjamlik ortida qirolning cheksiz va daxshatli qudrati yotardi. Uning noiblari har bir shaharda qattiqqo‘llik va donolik bilan qonun ustuvorligini ta’minlashardi. Xalq uzoq yillar ochlik va urush nimaligini bilmay, farovonlikda yashadi. Ammo har qanday yorug‘ kunning ham o‘z oqshomi bor...

Yillar o‘tib, Qirol Alistairning oilasida ikki o‘g‘il dunyoga keldi. Ular saltanatning egizak ustunlaridek baquvvat va botir bo‘lib voyaga yetishdi.

Katta o‘g‘il — Valerius: Ko‘zlari qorong‘u tun kabi tim qora, qarashlari sovuq va mag‘rur edi. U jang maydonida shafqatsiz, strategiyada tengsiz va hokimiyatga tashna edi. Uning yuragida otasining taxtiga bo‘lgan ishtiyoq vulqonday yonardi.

Kichik o‘g‘il — Kaelen: Akasidan farqli o‘laroq, uning nigohida qandaydir iliqlik va mahzunlik bor edi. Kaelen xalqning dardini tinglay oladigan, oqko‘ngil, jasur, ammo urushdan ko‘ra tinchlikni afzal ko‘radigan ritsar edi.

Vaqt esa hech kimni ayamaydi. Quvvatli Alistair keksayib, to‘shakka mixlanib qoldi. Uning ko‘zlaridagi olov so‘nib borarkan, saroy yo‘laklarida o‘limning sovuq nafasi va hokimiyat uchun kurashning qora soyasi kezila boshladi. Ota o‘zining oxirgi kunlari yaqinlashayotganini, o‘zidan keyin bu ulkan imperiya qon dengiziga aylanishi mumkinligini his qildi. Chunki ikki o‘g‘il o‘rtasidagi yashirin nafrat allaqachon alangalanib bo‘lgandi.

Bir kuni tunda, saroy uzra qora bulutlar suzib yurgan mahalda, Valerius va Kaelen otalarining taxti poyida yuzma-yuz kelishdi. Ularning qo‘llari qilich dastasida, ko‘zlarida esa g‘azab porlardi. Tug‘ishgan aka-uka bir-birlarini yo‘q qilishga, taxtni yolg‘iz egallashga tayyor edilar. Bu ota o‘rgatgan birdamlik va adolat qonunlariga xiyonat edi.

Shu lahzada, zaif va qaltiragan qadamlar bilan xonaga Qirol Alistair kirib keldi. Bu uning so‘nggi bor oyoqqa turishi edi. U o‘g‘illarining qilich yalang‘ochlab turganini ko‘rib, chuqur xo‘rsindi. Uning ovozi xuddi qabrdan chiqayotgandek vazmin va og‘ir yangradi:

Men sizlarning bu muqaddas tuproqni aka-uka qoniga bo‘yashingizni istamayman. Sizlar bir vujudning ikki yarimisiz. Hokimiyat ko‘zlaringizni ko‘r qilibdi. Agar bitta taxt sizlarga torlik qilsa, men dunyoni ikkiga bo‘laman.

Ota qo‘lidagi xaritani ikki parchaga ajratdi:

Senga, Valerius, g‘arbiy o‘lkalarni beraman — u yerning qoyalari va bo‘ronlari sening fe’lingga mos.

Senga esa, Kaelen, sharqiy yerlarni topshiraman, u yerning unumdor tuproqlari sening mehringga muhtoj.

Ikkovingiz ham teng huquqli qirolsiz. Xalqni olinglar, adolat qilinglar, lekin bir-biringizga tig‘ ko‘tarmanglar.

Kichik o‘g‘il Kaelen otasining ko‘zlaridagi o‘tinchni ko‘rib, bosh egdi va vasiyatga rozi bo‘ldi. Ammo Valeriusning ichida g‘azab va hasad iloni uyg‘ondi. U faqat yarim dunyoni emas, balki butun yer yuzini o‘z oyoqlari ostida ko‘rishni istardi. Shunday bo‘lsa-da, otasining so‘nggi qudratidan qo‘rqib, indamay qilichini qiniga soldi.

Ota o‘z vasiyatini tugatgach, taxt suyanchig‘iga suyalgancha abadiyga ko‘z yumdi. O‘sha kecha butun imperiya motam zulmatiga burkandi. Haftalab yomg‘ir yog‘di, xalq buyuk qirolning vafoti uchun ko‘z yoshi toʻkdi.

Imperiya ikkiga bo‘lindi. G‘arbda Valerius o‘zining temir qonunlari bilan qora qal’a qurdi, Sharqda esa Kaelen tinchlik va farovonlik saltanatini yaratdi.

Yillar o‘tdi. Ikki hukmdor ham uylanib, o‘z sulolalarini davom ettirish payiga tushishdi. Bir kuni Sharq saltanatidan xushxabar keldi: Kaelenning xonadonida sog‘lom, bir o‘g‘il farzand dunyoga keldi. Unga Jimin deb ism qo‘yishdi. Jiminning tug‘ilishi sharq ahlini quvonchga to‘ldirdi, uning kelajagi porloq bo‘lishidan darak berardi.

Biroq, G‘arbiy o‘lka poytaxtidagi qorong‘u qasrda mutlaqo boshqa muhit hukmron edi. Valerius hali ham farzand ko‘rmagan, uning beshigi bo‘sh edi. Ukasining o‘g‘il ko‘rgani haqidagi xabar uning qora yuragiga zaharli pichoqdek sanchildi.

Valerius tunlari saroy minorasida turib, sharq tomonga, yorug‘lik taralayotgan ufqqa qarab tishlarini g‘ijirlatardi:

Demak, uning vorisi bor... Mening yerlarimni ham o‘sha tirranvachcha egallamoqchimi? Yo‘q, bunga yo‘l qo‘ymayman, — deb pichirladi u zulmatga qarab.

Uning yuragidagi hasad endi oddiy xafalik emas, balki qonli urushga sabab bo‘ladigan daxshatli nafratga aylanib borayotgan edi...

G‘arbiy o‘lkaning qora toshlardan tiklangan qasri uzra yillar o‘tsa-da, voris kutish azobi tuman kabi tarqalmas edi. Valeriusning farzandsizligi uni kundan-kunga shafqatsizroq va qahrliroq hukmdorga aylantirib borardi. Oxir-oqibat, u birinchi xotini, qadimiy aslzodalar sulolasidan bo‘lgan Qirolicha Morganadan umidini uzdi va taxtni saqlab qolish ilinjida ikkinchi marta nikoh qurdi.

Bu galgi tanlovi yosh, go‘zal, ammo ko‘zlarida qo‘rquv yashiringan boshqa bir ayol Glendora bo‘ldi. Ko‘p o‘tmay, saroy shifokorlari va doyalar ikkinchi qirolichaning homiladorligini xabar qilishdi. G‘arb xalqi intizorlik bilan taxt vorisini kuta boshladi. Nihoyat, ko‘z yorish vaqti keldi, ammo taqdir Valeriusning ustidan kulgandek, chaqaloqning birinchi yig‘isi eshitilganda, bu kutilgan o‘g‘il emas, balki ojiza bir qizaloq edi. Valerius g‘azabini ichiga yutdi, unga Elowen deb ism qo‘ydilar. U qizini yomon ko‘rmasdi, biroq qiz bola imperiyaning temir toji va qalqonini ko‘tara olmasligini yaxshi bilardi.

Ammo taqdirning o‘yinlari bu bilan tugamadi. Oradan hech qancha vaqt o‘tmay, kutilmaganda birinchi qirolichadan ham homiladorlik belgilari ko‘rindi. Bu xabar saroyda ham umid, ham dahshatli yashirin shivir-shivirlarni uyg‘otdi. To‘lg‘oq boshlangan kechada osmonni momoqaldiroq titratdi, go‘yoki tabiat ham mudhish bir sirga guvohlik berayotgandek edi.

Tungi soat ikkilarda birinchi qirolichaning yotog‘idan achchiq, uzoq davom etgan faryod eshitildi. Bu shunchaki og‘riq emas, balki qismatning nidosi edi. Xonada faqat saroyning eng ishonchli tabibi va hushini yo‘qotayozgan qirolicha bor edi. Chaqaloq dunyoga kelgach, tabib uni qora shoyi matoga o‘radi-yu, ko‘rgan narsasidan dahshatga tushib, titrab ketdi. Bolaning jinsi, uning vujudidagi sirlar yoki g‘ayritabiiy belgilar faqat shu uch kishi — Valerius, qirolicha va qari tabib o‘rtasidagi qabrdek mustahkam sirga aylandi.Tabib eshikni ochib, tashqarida intizorlik va qo‘rquv bilan kutayotgan saroy ahliga, sarbozlarga va xizmatchilarga qarata sovuq va qat’iy ovozda yolg‘on gapirdi:

Bola o‘lik tug‘ildi..

Bu so‘zlar qasr yo‘laklarida aks-sado berdi. Tashqarida turgan hech bir insonga bolaning na jinsi, na tirik yoki o‘likligi haqida boshqa biron-bir ma’lumot berilmadi. Vujud shoshilinch ravishda ko‘zdan g‘oyib qilindi. Aholi va butun imperiya bu fojiaga ishondi, ammo qora xonaning ichida mutloq boshqa, daxshatli va sirli haqiqat yashirin edi. Valeriusning qahrli va ogohlantiruvchi nigohi ostida hech kim haqiqatni surishtirishga, pinhona shivir-shivir qilishga ham jur’at etolmadi.

Faqat pinhona burchaklarda: "Bola chindan ham o‘likmidi?" degan shubha arvohdek kezib yurdi.

Vaqt daryosi to‘xtovsiz oqdi. Tunlar ortidan tunlar, kunlar ortidan kunlar o‘tib, Valerius yana ikkinchi qirolichaning to‘shagiga qaytdi. Umid va hasad uni kuydirayotgan edi. Va nihoyat, yana bir bor farzand tug‘ilishi xabari keldi. Qirol qasrning uzun va sovuq yo‘laklarida qadam tashlar ekan, ichida o‘g‘il farzand so‘rab xudolarga yalborardi.

Ammo doyalar eshikni ochib, ta’zim qilishganda, ularning qo‘lida yana o‘sha matoga o‘ralgan qiz bola yig‘lardi.

Valerius o‘sha lahzada chaqaloqqa qaramadi ham. U yuzini o‘girdi, ko‘zlarida dahshatli bir sovuqlik va qonxo‘rlik uyg‘ondi. Tashqi olamga, xalqqa va xizmatchilarga qarata vazminlik bilan: "Farzand ko‘rdik, shukrlar bo‘lsin", deya e’lon qildi-yu, ammo ich-ichidan qora g‘azab vulqoni otildi. U o‘z g‘azabida butunlay yona boshlagandi.

Nega? Nega unga koinot bitta ham voris bermaydi? Axir uning ukasi, Kaelenning baxtli va quyoshli o‘lkasida allaqachon Jimin ismli yosh, aqlli va jasur o‘g‘il ulg‘aymoqda edi. Kaelenning taxti mustahkam, uning qonini davom ettiradigan yagona shahzodasi bor. Valerius esa o‘zining qizlari va shubhali o‘limlar qurshovida, g‘arbning qorong‘u taxtida tanho qolayotgan edi. Bu hasad endi uni mutloq aqldan ozdirish darajasiga olib keldi...

Yillar go‘yoki qora daryodek sokin, ammo shiddat bilan oqib o‘tdi. Vaqt o‘tishi bilan Sharq va G‘arb o‘rtasidagi farq yanada yaqqol ko‘rina boshladi. Kaelenning o‘lkasida tinchlik va muhabbat hukmron bo‘lsa, Valeriusning zulmati butun borliqni qamrab olgandi. Ammo kunlarning birida, kutilmaganda, Sharq saltanatining porloq osmonini qonli bulutlar qopladi.

Hech qanday ogohlantirishsiz, osoyishta Sharq mamlakatida daxshatli va ulkan bir qo‘zg‘olon ko‘tarildi. Bu isyonning qanday boshlangani, uni kimlar moliyalashtirgani va sahna ortida kim turgani hech kimga ma’lum emas edi. Ammo u shunday shiddatli ediki, aholining katta qismi go‘yoki gipnoz qilingandek, o‘zlarining mehribon qiroli Kaelenga qarshi bosh ko‘tardi. Saroy devorlari poyida tarixda ko‘rilmagan eng qonli va shafqatsiz jang bo‘lib o‘tdi.

Qilichlar jaranggi va odamlarning faryodi tunni titratdi. Ushbu mudhish to‘qnashuv paytida, o‘z xalqini tinchlantirishga, qon to‘kilishini to‘xtatishga uringan Kichik Qirol Kaelen sirli ravishda halok bo‘ldi. Kimningdir shafqatsiz tig‘i uning adolatli yuragini teshib o‘tgan edi.

Qirol vafot etgach, qo‘zg‘olon xuddi boshlangani kabi to‘satdan tinchidi. Mamlakat uzra og‘ir, o‘lik sukunat cho‘kdi. Kaelenning vafotidan so‘ng, uning sadoqatli rafiqasi — Qirolicha va hali yosh, bo‘lsa-da, qalbi o‘t kabi yonayotgan o‘g‘li Jimin chuqur motamga botdilar. Saroy burchaklarida oylab, qora liboslar yechilmadi, yig‘i ovozi tinmadi. Biroq, bu daxshatli qo‘zg‘olonning ortida aslida kim turgani, bu fitnani kim uyushtirgani xalq uchun ham, tarix uchun ham qorong‘u, noma’lum bir sir bo‘lib qolaverdi... Faqatgina g‘arbdagi qora qasrdan kelgan sovuq shamol bu sirning kaliti qayerdaligiga ishora qilgandek edi.

Kaelenning o‘limidan so‘ng, uning yetim qolgan o‘lkasi, butun Sharq qirolligi va uning motamzad oilasi avtomatik ravishda yagona vorisga — katta qirolga o‘tdi. Shunday qilib, Qirol Valerius otasining vasiyatini parchalab, butun yer yuzining mutloq va yagona hukmdoriga aylandi.

Valerius yer yuzini temir panjalarida tutib turardi. U adolat bilan hukmronlik qilardi, ammo bu adolat qon va qo‘rquv ustiga qurilgan shafqatsiz bir intizom edi. U odamlarga nafas olishga, bosh ko‘tarishga yo‘l qo‘ymasdi. Vaqt o‘tishi bilan uning ongida daxshatli, aqldan ozgan bir mafkura shakllandi: "Butun yer yuzida faqatgina mukammal insonlar yashashi kerak!"

Valeriusning qonunlari mislsiz darajada shafqatsiz edi:

Biron bir xato qilgan, qonunni buzgan jinoyatchilar ayab oʻtirilmasdi.

Eng daxshatlisi, tanasida tug‘ma yoki orttirilgan nuqsoni bo‘lgan, nogiron, ko‘r, cho‘loq yoki shunchaki og‘ir, yuqumli kasallikka chalingan aholi darhol hibsga olinardi.

Valeriusning fikricha, bunday nuqsonli va keraksiz insonlarning bu dunyoda yashashi ortiqcha yuk edi. "Ular imperiya uchun hech narsa bera olmaydi, demak, ular uchun biron bir resursni yoki vaqtni yo‘qotish shart emas", deb hisoblardi qirol. U nuqsonli odamlarni, kasallarni xalq ko‘z o‘ngida, maydonlarga olib chiqib, shafqatsizlarcha o‘ldirtirar va jasadlarini yo‘q qildirib yuborar edi.

Butun yer yuzi aholisi bu vahshiy hukmdordan daxshatli darajada qo‘rqib yashardi. Odamlar oddiygina shamollab qolishdan, tasodifan yiqilib suyaklarini sindirib olishdan yoki biron bir kichik xatoga yo‘l qo‘yishdan qattiq vahimaga tushishardi. Chunki har bir xato va har bir kasallik — o‘lim degani edi.

Qirolning o‘z oilasida, ya’ni ikkinchi xotinidan bo‘lgan qizlarida shu vaqtgacha hech qanday nosogʻlomlik yoki jismoniy nuqson kuzatilmagan edi. Uning qizlari va saroyi benuqson, ideal ko‘rinishda edi. Aynan mana shu xotirjamlik va o‘ziga bo‘lgan cheksiz ishonch Valeriusni yanada takabbur qilar, u hech narsadan qo‘rqmasdan, bu qonli tozalash ishlarini qayta va qayta, kattaroq shafqatsizlik bilan davom ettiraverardi.

Sharq va G‘arb birlashgach, butun imperiya daxshat ichida yashayotgan bir paytda, qora qasr ichida kutilmagan bir rishta shakllana boshladi. Valerius ukasining motamzoda oilasini o‘z saroyiga, temir panjalari ostiga oldi. Biroq, hamma uning Kaelenning oilasini yo‘q qilib yuborishini kutgan bir paytda, shafqatsiz qirol mutloqo boshqacha yo‘l tutdi.

Valerius ukasining o‘g‘li — Jiminni nafrat bilan emas, aksincha, g‘ayritabiiy bir g‘amxo‘rlik bilan qarshi oldi. U yosh shahzodani o‘z farzandidek ko‘rib, imperiyaning eng buyuk faylasuflari, eng shafqatsiz harbiy tahlilchilari va jang ustalariga topshirdi. Uni haqiqiy toj egasidek, mislsiz ulug‘vorlikda o‘stirishdi. Hatto unga davlat ishlarini o‘rganishi va xavfsizligini ta’minlashi uchun shaxsiy, eng sodiq yordamchilar ham tayinlab berildi.

Yillar daryodek oqdi va yosh Jimin nafaqat jismoniy jihatdan tengsiz jangchiga, balki aqliy tomondan har qanday strategni mot qila oladigan shaxsga aylandi. Uning vujudida g‘arbning qat’iyati va o‘z otasi Kaelenning mardligi, olijanobligi birlashgan edi. Ammo aynan mana shu narsa Valeriusning ich-etini yer edi.

Jimindagi mardlik va xalqqa bo‘lgan mehr faqat o‘z otasining tarbiyasidan, Kaelenning xotirasidan oziqlanardi. Shahzoda Valeriusni o‘z otasidek qabul qilmadi; unga bo‘lgan munosabati quruq va sovuq hurmatdan nariga o‘tmasdi. U faqat bitta qirolni — o‘zining marhum otasini tan olardi. Bu o‘zini Jiminning najotkori va ustozi deb bilgan keksayayotgan Valeriusga juda og‘ir botardi. Axir u qizlari qolib, bu yigitga otalik qilgan, uni taxt vorisi darajasiga yetkazgan edi.

Tarix oʻz nihoyasiga yetar ekan, shahzoda jimin uchun kelajak boshlanadi.

Vaqt hech kimga shafqat qilmaydi, hatto butun dunyoni titratgan hukmdorga ham. Valerius kundan-kunga qarib, zaiflashib bordi. Uning ichki g‘azabi va yillar davomida to‘plangan hasadi tanasini ichidan yeb bitirgan edi. Unda hamon o‘sha ikki qiz bor, imperiyani boshqaradigan qonuniy o‘g‘il farzand esa yo‘q edi.

Mantiqan va qonunan butun yer yuzi endi Jiminga qolishi kerak edi. Ammo Valerius o‘zidan nafratlanadigan, faqat Kaelenning xotirasi bilan yashaydigan jiyaniga taxtni shunchaki topshirib qo‘yarmikan? Axir uning yashirin rejalari, yillar oldin qorong‘u xonada yashirilgan o‘sha sirli birinchi farzandi — boshqa bir yashirin voris bormidi? Bu savollar saroy devorlari ortida javobsiz qolayotgan edi.

Ko‘p o‘tmay, qarilik va noma’lum xastalik Valeriusni butunlay to‘shakka mixlab qo‘ydi. Dunyoni qonli qonunlar bilan ushlab turgan temir qirol endi o‘z yotog‘ida jon talashardi. Mamlakat aholisi esa sarosimada edi: qirol o‘lsa, bu dahshatli imperiyani kim boshqaradi? Yana isyonlar boshlanadimi? Saroyning eng daho tabiblari yig‘ilsa-da, qirolning tanasini quritayotgan qora dardga hech qanday shifo topa olishmadi.

Qirolning ahvoli og‘irlashgach, saroyning ulkan, qorong‘u majlislar zalida saltanat tarixidagi eng muhim yig‘ilish tayinlandi. Bu xonaga imperiyaning barcha nufuzli ayonlari, vazirlari, lashkarboshlari va nufuzli zodagonlari yig‘ildishdi. Kengash a’zolari orasida mardona qiyofada, ko‘zlarida hokimiyat uchquni porlab turgan Shahzoda Jimin ham o‘tirardi.

Faqat bitta odam — Qirol Valerius bu majlisda yo‘q edi; u o‘lim to‘shagida nafas olardi.

Zaldagi sukunatni bosh vazirning og‘ir ovozi buzdi. Ular imperiyaning kelajagi, halokat yoqasida turgan xalq va eng muhimi — Valeriusga kim voris bo‘lishi masalasini ochiqchasiga muhokama qila boshladilar. Ayonlarning hech birida shubha yoq edi. Ular Jiminning kuchi, aqli va olijanobligini ko‘rib ulg‘ayishgan edi.

Bizga shafqatsiz yirtqich emas, balki g‘alaba keltira oladigan mard hukmdor kerak. Va bu inson shubhasiz Shahzoda Jimindir! — deya hayqirdi lashkarboshilardan biri.

Zaldagilar bir ovozdan bu qarorni qo‘llab-quvvatlashdi. Jimin yig‘ilganlarga qarar ekan, uning lablarida sovuq va g‘olibona tabassum paydo bo‘ldi. U buni yillar davomida kutgan edi. Otasining qasosini olish, Valeriusning qonli qonunlarini yo‘q qilish va nihoyat butun dunyoga o‘zi hukmdor bo‘lish istagi uning qonida urar edi. U taxtni egallashga to‘liq rozi bo‘ldi va kengash uni yangi qirol deb e’lon qilishga qaror qabul qildi.

Biroq, majlis tugab, saroy uzra tun cho‘kkanda, o‘lim to‘shagida yotgan Valeriusning xonasidan qari tabib pinhona chiqib ketdi. Katta qirol hali so‘nggi so‘zini aytmagan edi...

Ertasi kuni tong otganda, g‘arbiy qasrning sovuq tosh devorlari tarixdagi eng ulkan va shiddatli shov-shuvdan larzaga keldi. Bu shunchaki norozilik emas, balki puxta o‘ylangan, ortida imperiyaning eng qudratli ayonlari turgan siyosiy to‘ntarish edi. Va bu xavfli, daxshatli rejaning haqiqiy yetakchisi, qora chizig‘ini chizgan shaxs — Shahzoda Jimin edi.

Tumanli tong qo‘ynida minglab qurollangan saroy askarlari qasrni to‘liq qamalga olishdi. Har bir yo‘lak, har bir darvoza va minora Jiminning odamlari nazoratiga o‘tdi. Temir zirhlar kiygan, ko‘zlarida qat’iyat porlayotgan yosh shahzoda ayonlar qurshovida qirolning yotog‘i sari odamladi. U o‘lim to‘shagida yotgan Valeriusning og‘ir, naqshinkor eshigi poyida to‘xtadi. Qisqa sukunatdan so‘ng, eshikni quruq va keskin ohangda taqillatdi.

Ichkaridan keksaygan qirolning xirillagan, ammo hanuz mag‘rur “Kir!” degan buyrug‘i eshitilishi bilan, Jimin eshikni zarb bilan ochib, xonaga bostirib kirdi. Uning ortidan bosh vazir boshchiligidagi eng nufuzli davlat arboblari kirib kelishdi. Xonadagi o‘lim isi va qorong‘ulikni tonggi sovuq nur parchalab tashladi.

Xayrli tong, qirolim, — dedi Jimin. Uning ovozida zarracha ham qo‘rquv yoq edi, ohangida g‘olibona bir sovuqlik sezilib turardi.

Vaziyat jiddiyligini anglagan bosh vazir bir qadam oldinga chiqib, gap boshladi:

Qirolim... Sizning ancha vaqtdan beri tobingiz bo‘lmay qoldi. Saltanat boshqaruvsiz, xalq esa sarosimada. Biz hammamiz, butun kengash yig‘ilib, yakdil bir qarorga keldik va buni davlat kelajagi uchun eng to‘g‘ri yo‘l deb bildik. Biz sizni taxtdan tushirib, Shahzoda Jiminni yangi mutloq qirol qilib tayinlamoqchimiz. Va bunga hech qanday qarshilik ham ko‘rsata olmaysiz.

Bosh vazirning bu daxshatli, kutilmagan gaplarini eshitgan Valerius g‘azabdan nima qilishni bilmay qoldi. Yillar davomida dunyoni titratgan hukmdor hozir o‘z to‘shagiga mixlanib yotar, tana a’zolari unga bo‘ysunmas, hatto o‘rnidan turishga ham darmoni yetmas edi. U o‘z saroyida, o‘zi o‘stirgan jiyani tomonidan tuzoqqa tushirilganini angladi, ammo bu sharmandali mag‘lubiyat qarshisida qanday chora ko‘rishni, qanday buyruq berishni bilmasdi. Uning qonli va vahshiy qonunlari endi o‘ziga qarshi qayrilgandi.

Bosh vazir esa qirolning ko‘zlaridagi qora g‘azabga e’tibor ham bermay, so‘zida davom etdi:

Shahzodamiz allaqachon 18 yoshga to‘ladilar. Endilikda bu ulkan imperiyani boshqarishga ularning aqli ham, jismoniy kuchi ham, harbiy qudrati ham to‘liq yetarli deb hisoblaymiz. Siz esa allaqachon keksayib qoldingiz, a’lohazrat. Endi qolgan umringizni davlat tashvishlaridan yiroqda, oilangiz va o‘zingiz uchun sarflaysiz. Biz siz uchun eng to‘g‘ri va adolatli qarorni qabul qildik, qirolim.

Shu tariqa, o‘sha qonli va sovuq tongdan boshlab butun imperiya poydevori tamoman o‘zgardi. Qasrda ham, chekka o‘lkalarda ham na chorasiz qolgan qari qirolning va na uning qirolichalarining buyruqlariga quloq solishdi. Hamma narsa, har bir qilich va har bir soliq faqatgina Shahzoda Jiminga bo‘ysuna boshladi. Zodagonlar ham, oddiy askarlar ham yangi, yosh va quvvatga to‘la hukmdorning poyiga bosh egishdi. Ha, ularning endi yagona hukmdori — Jimin edi.

Valerius o‘z to‘shagida chorasiz va g‘azabdan falaj bo‘lib qolgach, Shahzoda Jimin va ayonlar ortiqcha vaqt yo‘qotishni istashmadi. Temirni qizig‘ida bosish kerak edi. Saroy tashqarisida esa allaqachon minglab aholi nima bo‘layotganini bilolmay, sarosimada yig‘ila boshlagan edi. Isyonchi askarlar maydonni o‘rab olishgan, havoda hokimiyat almashishining qon hidi anqirdi.

Jimin va uning ortidagi vazirlar darhol maydonga qarata baland bo‘y cho‘zgan, qasrning ulkan mramor balkoniga chiqishdi. Bu balkon butun aholi, hamda qirollikning chekkalari hullas hamma hammasini koʻrsa boʻladigan joy edi. Pastda yig‘ilgan cheksiz odamlar dengizi yuqoriga, o‘zlarining yosh va baquvvat shahzodasiga umid va qo‘rquv bilan tikilib turishardi.

Jimin yuqoridan turib o‘z xalqini mag‘rur kuzatarkan, yonidagi jarchiga farmonni o‘qishni buyurdi. Jarchi bor ovozi bilan:

Aholiga farmon! Bugundan boshlab qirol taxtdan tushirildi va Shahzodamiz 18 yoshga to‘lib, yangi hukmdor bo‘ldi!" deya hayqirayotgan aynan o‘sha lahzada... daxshatli tasodif yuz berdi.

Jimin o‘z ortidan kelayotgan og‘ir, sudrangan qadam tovushlarini va tanasini muzlatib yuborgan sovuq nafasi sezdi. U qanday qilib hozigina to‘shakka mixlanib yotgan eski qirol — Valeriusning barcha og‘riqlarni yengib, bu yerga, balkon eshigidan chiqib kelganini mutloqo bilmay qoldi! Bu haqiqiy fojiya edi.

Eski qirol o‘lim yoqasida bo‘lishiga qaramay, ustiga qora shohona plashini tashlab, hassasiga tayangancha, bor darmonini yig‘ib xalq qarshisiga qalqib chiqdi.

Uning balkonda to‘satdan paydo bo‘lishi pastdagi millionlab aholi orasiga daxshat soldi. Yillar davomida qalblarni titratgan vahshiy hukmdorning haybati hali tirik edi. Maydondagi butun xalq, o‘sha zahti qurollarini tushirib, beixtiyor uning qudrati qarshisida tizzalari bilan cho‘kdi. Hamma bo‘yin egib, yerga boshini qo‘ygancha mutloq ta’zim qila boshladi. Maydon bir soniyada qabrdek jimjitlikka burkandi.

Valerius titrayotgan, ammo qonxo‘r qo‘li bilan boyagi jarchiga qarata imo qildi. Uning "Jim bo‘l!" degan keskin ishorasi jarchini qo‘rquvdan qotirib qo‘ydi. Butun maydon uzra keksaygan, ammo qasr devorlarida aks-sado beradigan vahimali ovozda eski qirolning o‘zi gapira boshladi:

Aziz aholim... Men uzoq muddat davomida bu buyuk imperiyani boshqardim, yer yuzida hukmdorlik qildim. Lekin allaqachon qaridim, allaqachon keksaydim. Shuning uchun endi sizlarga yangi hukmdor kerak deb bildim va men bugun o‘z ixtiyorim bilan, mening jiyanim, ya’ni o‘g‘limiz — Shahzoda Jiminni sizlarga qirol qilib tayinlamoqchiman!

Qirol chuqur nafas olib, jiyanining muzlab qolgan yuziga zaharxanda bilan qarab oldi va so‘zida davom etdi:

Bu hech qanday majburlik emas. Lekin sizlarga yangi hukmdor va menga munosib voris bo‘lishi uchun uni eng yaxshi nomzod deb bildim. Uni sizlarga yangi hukmdor qilib saylamoqchiman. U sizlarga xuddi men kabi adolatli qirol bo‘lishiga ishonaman!

Qirol shu gaplarni aytar ekan, uning yonida turgan Jiminning vujudi birdan muzlab, butunlay qotib qoldi.

Axir hamma narsa boshqacha rejalashtirilgandi! Jimin uni kuch bilan, xo‘rlab taxtdan ag‘darmoqchi edi. Ammo Valerius o‘z oyog‘i bilan chiqib, hammasini go‘yoki "o‘z xohishi bilan topshirayotgandek" ko‘rsatdi va Jiminni o‘z vorisi deb e’lon qildi. Buning bo‘lishi hech kimning, na shahzodaning va na sotqin ayonlarning rejasida bor edi... Qari tulki so‘nggi soniyada o‘yin qoidasini o‘zgartirib yuborgan edi.

Valerius lablarining chetida yashirin, zaharxanda bir tabassum bilan maydonga tikilarkan, uning xirillagan ovozi qorong‘u osmon ostida yana aks-sado berdi. U o‘zining mot qilingan jiyaniga hatto qarab ham qo‘ymay, xalqqa qarab gapini davom ettirdi:

Sizlarga endi shahzoda hukmdorlik qilar ekan, butun qirollik so‘zsiz unga bo‘ysunishi kerak. Ammo men shunchaki g‘oyib bo‘lib qolmayman. Bir hafta davomida sizlarni baribir men boshqarib turaman. Axir qirolingiz, ya’ni shahzodangiz hali rasman 18 yoshga to‘lgani yo‘q. Bir haftadan keyin u allaqachon balog‘at yoshiga yetadi va o‘shanda men unga qirollik toji va taxtini to‘liq topshiraman hamda uni mutloq qirol deb tayinlayman. Lekin... menda yana bir shart bor!

Garchi tonggi isyondan keyin butun qasr va harbiy quvvat shundoq ham Jiminning qo‘liga o‘tib, imperiya uniki bo‘lib ulgurgan bo‘lsa-da, keksaygan tulkining o‘z aholisi oldida bu shartni baralla aytishi shahzodaning nozik asab torlarini qat’iy chertdi. Qirol esa o‘z o‘yinini yakunlash uchun daxshatli farmonini shunday davom ettirdi:

U mening qizlarimdan biriga uylanadi! Va shundan keyingina, mening qonim bilan bog‘langachgina qirollikka hukmdorlik qilishni boshlaydi!

Qirol mana shu mudhish farmonni berganida, maydonda yana bir bor sovuq sukunat cho‘kdi. Jimin g‘azabdan va kutilmagan zarbadan nima deyishini, qanday munosabat bildirishini bilmay qoldi. Uning oppoq yuzlari qizarib, barmoqlari qilichining dastasiga beixtiyor yopishdi. U faqatgina yonida hassaga tayanib, mag‘rur turgan qariya Valeriusga qarab, ko‘zlarida alangalanayotgan qonli olov bilan tikilib turardi.

Axir bu narsa hech kimning, hatto eng daho ayonlarning ham rejasida yo‘q edi! Valerius bu shart orqali Jiminni o‘z oilasiga, o‘zining qonli sulolasiga abadiy zanjirlab qo‘ymoqchi edi. Bu shunchaki nikoh emas, balki Jiminning erkinligi va otasining pok xotirasi ustidan kulish edi.

Shahzodaning ich-ichida qora g‘azab vulqoni qaynayotgan, uning mag‘rur qalbida Valeriusga nisbatan cheksiz, daxshatli bir nafrat uyg‘ongan edi. Qari qirolning o‘lim to‘shagidan turib kelib, uning yuziga tarsaki kabi urgandek qo‘ygan bu sharti Jiminning asablarini tamomila buzgan, g‘alabasining shirin ta’mini og‘ularga qorishtirib yuborgan edi...

Valerius hanuz balkon chetida turib, o‘zining zaharli ma’ruzasini davom ettirar, xalq esa quldek bosh egib quloq solardi. Jimin esa bu masxarabozlikka ortiq chiday olmadi. Uning ichidagi qora g‘azab vulqoni istalgan soniyada portlashga tayyor edi. Shahzoda o‘sha zahoti ortiga o‘girildi-yu, maydondagi manzarani, qirolni va uning soxta vasiyatini ortda qoldirib, balkonni darhol tark etdi.

U qasrning uzun va sovuq yo‘laklari bo‘ylab, o‘zining ulkan va dabdabali xonasi tomon shiddatli qadamlar bilan yo‘l oldi. Bu xona bo‘lajak imperatorga munosib tarzda nihoyatda chiroyli, baland shiftli va og‘ir tilla bezaklar bilan jihozlangan edi. Jimin xonasiga kirishi bilan ortidan sarosimaga tushgan bosh vazir va saroy ayonlari yugurib kirishdi. Ularning yuzida qo‘rquv va qilingan xatoning vahimasi bor edi.

Kutilmaganda Jiminning ichidagi bor g‘azabi portlab, to‘g‘ridan-to‘g‘ri bosh vazirning yuziga o‘shqirdi:

Qanday qilib bunga yoʻl qoʻydingiz?! Qanday qilib u o‘lim to‘shagidan turib, tashqariga chiqib, aholiga gapirishigacha borishiga qoʻyib berdingiz?! Sizlarga nima degandim axir?! Bittagina keksaygan qirolga ham koʻz-quloq boʻla olmadingizmi?! Qirollik oilasini darhol o‘z kazarmalariga qamang! — deya bo‘g‘iq hayqiriq bilan ayonlarga birinchi buyruqni berdi. — Toki men shaxsan amr qilmas ekanman, ulardan birortasi ham aslo tashqariga chiqa ko‘rmasin!!

Jimin xona bo‘ylab asabiy qadam tashlar ekan, buyruqlarini qonli ohangda davom ettirdi:

Bittagina ishni ham eplay olmaysizlar! Agar o‘sha cholga yaxshilab koʻz-quloq boʻlganingizda, u hozir aholi oldida maʼruza qilib, menga shart qoʻymagan boʻlar edi! Men esa o‘z rejamda mutloqo bo‘lmagan bu ifloslikni boshdan kechirmasdim! Sizning birgina kechirilmas xatoingiz tufayli men endi nima qilishni ham bilmayapman! — deya butun ovozi bilan baqirib ketdi shahzoda.

Xonadagi qora pardalar uning ovozi daxshatidan tebranib ketgandek bo‘ldi. Bosh vazirdan tashqari barcha ayonlar qo‘rqqanlaridan yerga qadar ta’zim qilib, qirollik oilasini kazarmaga qamash buyrug‘ini zudlik bilan bajarish uchun xonadan otilib chiqib ketishdi.

Xonada faqat og‘ir nafas olayotgan shahzoda va o‘ychan qiyofadagi bosh vazir qoldi. Vazir shahzodaning bu daxshatli g‘azabini bosishga harakat qilib, qo‘llarini ko‘tardi va vazminlik bilan sekin gapirdi:

Shahzodam, meni ayblashingiz mumkin, ammo hozir vaqt g‘azablanadigan vaqt emas. Biz keyingi rejalar haqida o‘ylashimiz kerak. Xo‘sh, qanday rejangiz bor? Axir endi nima qilasiz... o‘sha malikalardan biriga haqiqatan ham uylanmoqchimisiz?

Bu qanday ahmoqona gap bo‘ldi?! Men aslo qirolning shartlariga ko‘nmayman! Mening qirolga albatta kuchim yetadi! — deya hayqirdi Jimin. Uning mag‘rur qiyofasida chekinishdan asar ham yo‘q edi.

Bosh vazir uning bu qat’iyatini ko‘rib, og‘ir xo‘rsindi va xonaning qorong‘u burchagiga qarab past ovozda so‘radi:

Xo‘sh, unda nima qilmoqchisiz? Axir malikalarning biri 17 yoshda, bunisi esa 15 yoshda. Qirol ulardan birini tanlashingizni talab qilyapti.

Shahzoda xona bo‘ylab asabiy qadam tashlashdan to‘xtadi. Uning o‘tkir nigohlari bir nuqtaga qadaldi, miyasida daxshatli va yashirin bir shubha uyg‘ongan edi. U biroz o‘ylanib, pichirlagandek vazmin, ammo sovuq ohangda gapida davom etdi:

Kichik malikaga uylanmasligim aniq, u hali juda yosh... lekin kattasi-chi... Agarda kattasida qandaydir muammo bo‘lsa-chi?

Jimin vazirga yaqinlashib, uning ko‘zlariga tikildi. — O‘ylab ko‘rganmisan, vazir? Nima uchun qirol shu vaqtgacha bitta ham o‘g‘il farzand ko‘rmagan?

Jimin kutilmaganda ortiga o‘girilib, amr qildi:

Menga darhol bosh tabibni chaqiring!

Shahzodam, qanday rejangiz bor? — so‘radi vazir, uning nigohida hamon xavotir va tushunarsizlik aks etib turadi

Siz menga bosh tabibni chaqiring, o‘shanda bilib olasiz! — deb keskin javob berdi shahzoda, deraza ortidagi qorong‘u ufqqa tikilgancha.

Biroz vaqt o‘tgach, xonaning og‘ir eshiklari ochilib, shahzodaning huzuriga bosh vazir va uning ortidan qo‘rquvdan rangi oqargan bosh tabib kirib kelishdi. Tabib taxt vorisining g‘azabidan xabardor edi, shuning uchun ham uning vujudida qaltiroq turgandi. Bosh vazir jimlikni buzib, yana savol berdi:

Shahzodam, rejangiz aynan qanday? Bizni kutyapmiz.

Shahzoda bosh vazirga qayrilib ham qaramadi. U sekin qadamlar bilan tabibning qarshisiga keldi va uning ko‘zlariga o‘qdek qadalib, so‘radi:

Shu vaqtgacha qirol o‘gʻil farzand ko‘rmagan. Demak, malikalarda ham otasidan o‘tgan biron-bir yashirin nuqson bor bo‘lishi va balki ular ham kelajakda farzand ko‘ra olmasligi mumkindir? Bu haqida nima deysiz, tabib?

Tabib yutqinib oldi-da, shosha-pisha javob berdi:

Men qirollik oilasini har doim sinchiklab tekshirib boraman, shahzodam. Biron-bir kasallikka chalinadigan bo‘lsalar ham, ularni darhol dori-darmonlar bilan davolayman. O‘ylaymanki, qirol oilasida bunday yashirin kasalliklar yo‘q.

Lekin bunday kasalliklar tabiatda bo‘lishi ham mumkin-ku, to‘g‘rimi? — dedi shahzoda lab chetida ma’noli va sovuq jilmayib. — Yoki... bu kasallikni shunchaki “bor” qilib ko‘rsatishning ham iloji bordir? Mening gapim to‘g‘rimi, bosh tabib?

Bosh tabib gapning dumi qayerga borayotganini, shahzoda qanday mudhish o‘yin boshlaganini tushunib yetdi. U daxshat ichida gapga aralashdi:

Ammo shahzodam, axir ular muqaddas qirollik oilasi-ku! Nima, siz menga qirolicha va malikalarni butunlay o‘ldirish haqida aytyapsizmi?! Menga ularni pinhona o‘ldirish haqida buyruq beryapsizmi, shahzodam?! Yo‘q, men bunday qonli ishga qo‘l ura olmayman, meni afv eting!

Jimin kulib yubordi va kutilmaganda bosh vazirga va hayratdan qotgan tabibga qarab o‘qraydi, uning ovozi qasr devorlariga urilib vazmin yangradi:

Men sizga qirollik oilasini o‘ldirish haqida gapirayotganim yo‘q! — dedi u tabibning ko‘zlariga chuqurroq tikilib.

Mening qo‘lim shunchaki ayollarning qoniga bo‘yalmaydi. Men boshqa narsani nazarda tutyapman. Balki bizning bo‘lajak qirolichamiz, ya’ni qirol uylanishimni shart qilgan o‘sha katta malika kelajakda umuman farzand ko‘ra olmasligi mumkindir? Bunga nima deysiz? Agar u bepusht bo‘lsa, men unga uylana olmayman-ku, axir? Zero, nuqsonli insonlar bu taxtga loyiq emas! Uning bepushtligi mening bu nikohni rad etishim uchun qonuniy huquq bo‘ladi!

Bosh tabib shahzodaning bu dahshatli va ayyorona rejasidan qo‘rquvdan titragancha gapirdi:

Lekin, shahzodam... Malika allaqachon mening tomonimdan to‘liq tekshirilgan. U mutlaqo sog‘lom inson-ku! Uning hech qanday yashirin kasalligi yoki jismoniy nuqsoni yo‘q! Men qanday qilib yolg‘on gapiraman?

Nuqsoni yo‘q bo‘lsa, unda paydo bo‘ladi! — dedi shahzoda sovuqqonlik bilan, uning nigohidagi muz zaldagi shamlar alangasini ham so‘ndirgandek bo‘ldi. — Unda shunday nuqson paydo bo‘ladiki, undan keyin hech kim farzand ko‘ra olmaydi! O‘ylaymanki, sizning yashirin javonlaringizda kerakli zaharli dori va giyohlar bor. Ularni malikaning taomiga muntazam ravishda qo‘shib, berib borasiz. Hafta oxiriga borib, to‘y va tojlarni topshirish marosimi yaqinlashganida esa, uning og‘ir, davosiz kasalligi haqida xabar qilasiz. Bu soxta tekshiruvlar natijasida unga uylanib bo‘lmasligini butun xalqqa aytaman. Menimcha, bu juda yaxshi va benuqson reja!

Bosh vazir yuzidagi sovuq terni artib, xavotir bilan gap boshladi:

Lekin shahzodam, agarda birinchi malika nuqsonli bo‘lib chiqadigan bo‘lsa, siz baribir ikkinchi malikaga uylanishingizga to‘g‘ri keladi-ku? Qirol Valerius o‘ta ayyor, u aslo va aslo sizning bu qilgan o‘yiningizga jim qarab turmaydi, sizga qarshi javob qaytarmasdan qo‘ymaydi, axir.

Shunday... demak, men ikkinchi malikaga uylanishga majbur bo‘laman, — deb vazmin javob berdi shahzoda, rejasi buzilmaganini ko‘rsatishga urinib.

Lekin ikkinchi malika hali bor-yo‘g‘i 15 yoshda bo‘lsa, demak, to‘y qonunan ortga suriladi! — deya bosh vazir shahzodani ogohlantirdi. — Aynan hamma narsa siz o‘ylagandek oson kechmasligi mumkin. Agarda qirol bunga javoban: “Hali vaqt bor, sening haqiqiy qirol bo‘lishingga hali vaqt bor. Qizim ikkinchi farzandim bo‘lgani uchun, u balog‘at yoshi — 16 yoshga to‘lmaguncha to‘y ham, senga tojlarni topshirish marosimi ham bo‘lmaydi”, deya yangi shart qo‘ysa nima qilasiz?

Shahzoda bu gapni eshitib, biroz o‘ylanib qoldi. Xonaga qabr sukunati cho‘kdi. Vazir haq edi, qari tulki vaqtni cho‘zish orqali Jiminni pinhona yo‘q qilish choralarini izlashi mumkin edi. Biroq, Jimin taslim bo‘ladiganlar toifasidan emasdi.

Bu haqida kengroq va chuqurroq o‘ylab ko‘raman. Hozircha esa, bosh tabib, mening aytgan buyruqlarimni so‘zsiz bajaring! — dedi shahzoda cholga qarab buyruq ohangida. — Bu qora sirni siz, men va bosh vazirdan boshqa yer yuzida hech kim bilmasligi kerak. Shunday qilingki, malika bu dorilarni qabul qilayotganini sizdan boshqa hech kim, hatto uning xizmatkorlari ham sezmasin. Malika hamma uchun butunlay nuqsonli bo‘lib ko‘rinsin va boshqa biron-bir tabib uni sog‘lom deb topa olmasin. Sizdan umidim katta, bosh tabib!

Bosh tabib va bosh vazir daxshatli ilojsizlikdan, shahzodaning qahridan qo‘rqib, nima qilishni bilmay, oxir-oqibat uning buyrug‘ini bajarishga va unga sadoqat bilan xizmat qilishga rozi bo‘lishdi. Ular bosh egib, xonani tark etishdi.

Bosh vazir qasrning qorong‘u yo‘laklaridan o‘tib, o‘z xonasiga yetib borar ekan, darhol shahzodaning buyrug‘ini — askarlarni nazorat qilish va saroy dabdabasini ushlab turish ishlarini bajarish uchun tayyorgarlik ko‘ra boshladi. Bosh tabib esa o‘zining maxfiy xonasiga kirib, bor qora bilimini ishga solgancha, baxtsiz malikaning taqdirini qoraytiradigan o‘sha maxsus, zaharli dori-giyohni tayyorlashga kirishdi. G‘arbiy qasr uzra fitna va zulmat tumanidek quyuqlashib borardi...

Shahzoda Jimin uzoq va jimjit davom etgan o‘y-xayollaridan so‘ng, xonasini tark etdi. U qasrning hech kim qadam bosishga jur’at etmaydigan, unutilgan qismidagi tosh zinapoyalar bo‘ylab yuqoriga — qasrning eng baland, sirli nuqtasiga ko‘tarila boshladi.

Atrof mutloq qorong‘i va vahymali edi. Faqatgina qora tosh devorlar orasidagi katta-katta, qadimiy derazalardan tushib turgan sovuq oy nuri qorong‘ulikni arang parchalab, yo‘laklarni birozgina yoritib turardi. Qasrning bu qismida tun shamoli xuddi arvohlarning nidosidek uvillar, havodan asriy changning hidi anqirdi.

Shahzoda o‘z qadamlarini nihoyatda ehtiyotkorlik bilan, tovush chiqarmasdan bosar ekan, uning qo‘li beixtiyor qilichining sovuq dastasida edi. U oldinda, bu zulmat qa’rida uni nimalar kutib turganini o‘zi ham aslo bilmas edi.

Bu qorong‘u va sirli joy bo‘lajak mutloq qirol uchun najot va g‘alaba olib keladimi yoki daxshatli bir halokat — bu hali tun qa’riga yashiringan noma’lumlik edi...

1-qism tamom