.
.
.
.

Katta, sokin hovlili uy kechqurun yana o‘z sokinligiga cho‘mgan edi. Faqat darvoza oldida turgan ikki qo‘riqchi jimlikni kuzatardi.

Shunda metall darvoza asta ochilib, qora mashina ichkariga kirdi.
Mashina to‘xtashi bilan haydovchi yugurib chiqib, orqa eshikni ochdi. U yerdan kelishgan, jiddiy qiyofali, lekin charchoq alomatlari sezilib turgan yigit — Namjoon tushdi. U og‘ir qadamlar bilan uyi tomon yurdi.

Uy ichidan chiqayotgan taom hidi uning dimog‘iga urildi. U bunday iliqlikni anchadan beri his etmagandi. Asta oshxona tomon yurdi, lekin ortidan kimningdir mitti qo‘llari bilan belidan quchdi.

Ali- Dada... — dedi mayin ovoz.

Namjoon jilmayib, ortga qaradi. Uning o‘g‘li, Ali, kulib turardi.

Rm- Dadasining arsloni, qalaysan? — dedi u o‘g‘lini qoʻliga olib.

Ali- Yaxshi.

Ular oshxonaga yo‘l olishdi. Shu payt Mira uning rafiqasi chiqdi. Jungkookni kutilmaganda erta ko‘rganidan biroz hayron bo‘ldi.

Mira- Bugun erta qaytibsizmi

Rm- Ha, ishlarim bugun vohtli tugadi, — dedi Namjoon tinchgina.

Seva- Mayli, keling, ovqat hozir tayyor bo‘ladi, — dedi sokin ohangda.

Kechki ovqatda sukunat hukm surdi. Faqat Ali bu jimlikni buzardi.

Ali- Dadaa

Rm- Ha arslonim... Ogʻzidagi taomni yeb

Ali- Dada, sizda ko‘p pul bormi?

Rm- Bor, arslonim. Nima olib beray?

Ali- Uka yoki singil olib bering.

Mira to‘satdan yevotgan taomidan tiqilib to‘xtab qoldi.

Mira- Aliii — deb qoshlarini koʻtardi. Namjoon o‘g‘liga mehr bilan boqdi.

Rm- Nega uka?

Ali- Chunki do‘stlarimda hammasida uka yoki singil bor, menda esa yo‘q.

Namjoon ayyorana jilmaydi:

Rm- Bo‘ladi, o‘g‘lim. Faqat biroz kutasan.

Ali- Qancha?

Rm- To‘qqiz oycha.

Ali- Voy bo buncha koʻp vohtliro kelsa bolmaydimi

Rm- Yoq hali oying bilan men xat yozishim kerak chaqaloqqa keyin u javob qaytarsa toʻqqiz oydan keyin keladi shundaymi oyisi.

Ali- Unda oʻzim yozib beraymi tezroq kelardi...
Namjoon kulib yubordi va

Rm- Yoq bolmaydi oʻzim chiroyli qilib yozaman hopmi oʻgʻlim

Ali- Hop

Mira tez oʻrnidan turib idishlarni yegʻib oshxonaga olib kirib ketdi. Namjoon va Ali birga biroz televizor koʻrishdi va Ali Namjoonni yonida uxlab qoldi. Mira kelib endi Alini olaman deganida Namjoon uni toʻxtatdi.

Rm- Oʻzim uni yotqizib chiqaman sen esa honmizga chiqib tur

Namjoon uni ehtiyotlik bilan yotqizib, xotinining yoniga bordi. Ammo Mira boshqa xonada edi.

Rm- Men senga nima dedim? — dedi u sekinlik bilan.

Mira- Namjoon, men bunga rozi emasman, — dedi Mira sovuq ohangda. — Uxlang, men ham uxlayman.

Namjoon jim qoldi. U o‘tmishda qilgan xatosini bilardi. Bir yil avval mast holatda qilgan xiyonati ularning hayotini o‘zgartirib yuborgan, Mira esa o‘shandan beri unga sovuq edi.

U qizga qarab dedi:
Rm- Qachongacha mendan yiroq bo‘lib yurmoqchisan? Men endi o‘sha odam emasman.

Mira indamadi. Yostiqqa yuzini bosdi. Namjoon esa bir zum unga qarab turdi. Keyin asta burilib chiqib ketdi.
Orqasidan esa faqat o‘sha eski, ammo hanuz o‘chmagan sevgining jim tovushi yangradi.

Biroz oʻtib xonaga yana kirdi . Namjoon futbolkasini yechib polga tashadi va Mira korpasini ochib u ham ichiga kirdi va zum oʻtmay Mirani ustida paydo boʻldi.

Mira-Nima qivossiz

Deb oʻzidan itarishni boshladi. Keyin Namjoon indamasdan Mirani tungi kiyimini tepa qismini yechib oʻtdi va undan boʻsa olishni boshladi.
Uzoq choʻzilgan bosadan nafas yetmaganidan Namjoon uzdi va qizni boʻynidan chuqur hidlab u yerga oʻz imzolarini qoydi. Qoʻllari esa qizni *koʻkraklari bilan oʻynashar edi.

Mira- Namjoon balkim kerak emasdir, men buni hohlamayman.

Rm- lekin tanang bunday demayabdi-ku

Qizni osti namlangani va undagi titroqqa ahamiyat berib aytdi.

Rm- Meni ham tushun Mira oʻsha kundan boshlab hech qaysi ayolga yaqinlashmadim biron martta aloqa qilmadim.

Mira- aldamang sizga ishonmayman.

Rm- Endi menga buni qizigʻi yoʻq nega deysanmi chunki seni ishonishini kutib yashasam uzoq kutaman.

Deb qizni butunlay kiyimlaridan ozod qilib oʻzi ham shortigi va ichki kiyimini yechib yana qizni ustida paydo boʻldi.

Qizni ostini erkalab qizni qulogʻiga mayin shivirladi.

Rm- Agarda ogʻrisa lablarim bilan tinchlan lekin baqira korma chunki Ali uygʻonishi mumkin.

Deb qizning ostiga sekin kirdi. Miraning koʻzlari katta boʻlib ketti va ikki qoʻli bilan ogʻzini yoptdi. Namjoon qoʻllarini olib labini bosdi va bor uzunligi bilan kirdi.Va biroz harakatlanmadi faqat Misradan bosa olardi Mira ham bosalarga javob qaytara boshladi keyin Namjoon ham harakatlana boshladi.

Uzoq choʻzilgan ikki soatli aloqadan soʻng ikkalasi ham judda charchadi. Namjoon qizni ichiga oxirgi borboʻshandi va biroz shunday yotdi.

Mira- Hoy turing buncha pir boʻlib ketingiz..

Namjoon kuldi va sekin oʻrnidan qoʻzgʻaldi lekin qizning ostidan chiqmadi.

Rm- Sen doimdaka lazatlisan.

Deb peshonasidan oʻpib qoʻydi va koʻtarib dushga olib kirdi. Uyerdan chiqib yotoqni tartibga keltirishdi. Namjoon shortik kiydi Miraga esa tungi kiyim kiydirib bagʻiriga olib uxlab qolishdi.

Erta tong ikkisi bir birini pinjida maroq ila uxlashar edi. Shu payt eshik ochilib Ali ichkariga kirdi. Qarasa Oyisini dadasi quchoqlab yotgan ekan. Onasini qizgʻonib ikkisini oʻrtasiga yotib ularni ajratdi. Va Mirani quchoqlab oldi. Mira ham javoban uni quchdi. Namjoon esa uyqusi buzilib oʻgʻliga qaradi.

Rm- Sen bola nima qivosan

Ali- Oʻziz nima qivos shu paytgacha oyimni men quchib yotganman boshqa birov emas ... Deb ensa qotirib Mirani oʻpib qoʻydi.

Rm- Lekin oyin meniki va undan uzoqroq yot... Deb doʻq qildi

Ali- nega ekan oyim menikilar faqat meniki
Rm- Hoyy bola

Mira- Namjoon qoʻysangizchi axir Ali ham gʻirt oʻziz qizgʻanchiq... Deb uyqusirab gapirdi.

Ali- Dada kechagi ish nima boʻldi...

Rm- Uka ham singil ham yoʻq chunki sen mendan oyingni qizgʻanvosan... Huddiki arazlagandek gapirdi

Ali- Hop hop oyim sizga menga uka olib kelib bering

Mira- hoy sotqin bola hozir sen meni tashlab ketdingmi... Jaxil aralash gapirdi...

Keyin Namjoon ham Mirani bariga bosib uni hidlab boʻynidan oʻpib qoʻydi.

Mira- hoy uyatsiz

Rm- ha...ana shundoq bolsin tez orada ukalik boʻlasan arslonim hopmi

Ali- Hop mayli lekin asabimga tegib hadib oyimga yopishvurmang siz ham dadamga yopishmang... deb Mirani Namjoon oʻpgan boʻynini qoʻli bilan artib oʻzi oʻpib qoʻydi.

Toʻqqiz oydan song

Shifoxonada u yerdan bu yerga yurayotgan Namjoon juda hayajonda edi huddiki birinchi marotaba farzandli boʻlayotganga oʻxshar edi

Shifokor ichkaridan chiqdi. Namjoon yugurib yoniga bordi.

Rm- Nima boʻldi

Sh- Tabriklaymiz oʻgʻil

Rm- Oʻgʻil... deb biroz homush tortdi... Ayolimni koʻrsam boʻladimi uni ahvoli yaxshimi.

Sh- Ha albatta hozir palataga olamiz

Rm- hop raxmat sizga doktor

Kichik tazim qilib qoʻydi. Biroz dan keyin palataga kirgan Namjoon va Ali mirani yoniga bordi.

Rm- Axvoling yaxshimi tabriklayman

Mira- ha yaxshiman lekin Namjoon meni kechiring

Jk- nega

Seva- siz qiz hohlagan ediz men esa oʻgʻil tugʻdim

Namjoon Mirani labidan keyin esa peshonasidan oʻpdi.

Rm- Nima qilibdi keyingisi qiz boladi va meni malikamni ikki kelishgan baquvvat akasi boladi himoya qiladigan shundaymi Ali

Ali- Ha shunday men ukamni ham singlimni ham oʻzim himoya qilaman.

.
.
.
.
Tamom

.
.
.
.
.

Hahoe Folk Village yaqinidagi chekka qishloqda joylashgan ruhiy kasalxona tashqaridan oddiy ko‘rinar edi. Biroq u yerga kirgan har bir odam tezda bir narsani sezardi: bu joyda nimadir boshqacha edi. Go‘yo bu kasalxonadagi bemorlar ruhiy kasal ham, psixopat ham emasdek tuyulardi. Aksincha, ularning fikrlashi, dunyoni anglash usuli oddiy odamnikidan ham teranroq, ham aniqroq edi. Ular ko‘pincha jamiyat tushunmaydigan haqiqatlarni aytishar, odamlar e’tibor bermaydigan mayda tafsilotlarni ko‘ra olishardi. Shuning uchun ham bu joy tashqaridan ruhiy kasalxona bo‘lib ko‘rinsa-da, aslida u yerda yashayotgan insonlar ba’zan “eng sog‘lom fikrlaydigan” odamlar bo‘lishi mumkin edi.

Bugun Miranning tungi navbatchilik kuni edi. U ishini boshlab, odatdagidek barcha bemorlarning xonalarini birma-bir tekshirib chiqdi.
U oxirgi hujjatni to‘ldirib bo‘lgach, chuqur nafas oldi.

— Nihoyat tugatdim… juda charchadim. Mana, tekshirib chiqishingiz mumkin,

dedi u qo‘lidagi issiqlik varaqasini Ran xonimga uzatar ekan.

Ran xonim hujjatlarni sekin ko‘zdan kechira boshladi. Bir necha soniyadan so‘ng u boshini ko‘tardi.

— Hoy, qiz… bitta bemor qani?

Miran hayron bo‘lib qoldi.

— Nima deyapsiz? Hammani tekshirdim.

Ran xonim qog‘ozni stolga qo‘ydi.

— Uchinchi qavatga ikki kun oldin yangi bemor keltirilgan. O‘sha qolib ketibdi.

— Nima? Yangi bemor keldimi?

Miran hayrat bilan so‘radi. Chunki uchinchi qavatdagi o‘sha xona doimo bo‘sh turardi. Shuning uchun u bu safar ham e’tibor bermay o‘tib ketgan edi.

— Ha. Borib, uni ham tekshirib kel.

Miran biroz norozi ohangda dedi:

— O‘zingiz chiqib xabar olsangiz bo‘lmaydimi?

Ran xonim boshini chayqadi.

— Yo‘q. Sen borsan-ku

Miran ensasini qotirib, qo‘liga tibbiyot varaqasini oldi-da, yo‘lga tushdi.

Ortidan Ran xonimning ovozi eshitildi:

— Men biroz dam olaman.

— Yaxshi.

U liftga kirib, uchinchi qavat tugmasini bosdi. Lift eshiklari sekin yopildi va bir necha soniyadan so‘ng uchinchi qavatda ochildi. Bu qavat odatda jimjit bo‘lardi. Yo‘lak uzun va biroz sovuq ko‘rinardi.

Miran yo‘lak oxirida joylashgan xonaga bordi. Eshikni ikki marta taqillatdi.
Javob bo‘lmadi.
U biroz kutdi, keyin asta eshikni ochib ichkariga kirdi.

Yotoqda bir yigit yotardi. Go‘yo u uxlayotgandek edi. Xona yarim qorong‘i bo‘lsa ham, uning yuz tuzilishi aniq ko‘rinardi nihoyatda mukammal, deyarli haykaldek.

Miran bir lahza joyida qotib qoldi.
U asta yigitning yoniga bordi va stulga o‘tirdi. Ko‘zlari beixtiyor uning yuz chizgilarini kuzata boshladi. Go‘yo u har bir chiziqni o‘rganayotgandek edi.
Ichida g‘alati bir istak paydo bo‘ldi.

U yigitning yuziga tegib ko‘rishni juda xohlardi.
Shu payt sokin xonada past ovoz eshitildi.

— Balki ushlab ko‘rarsan.

Miran cho‘chib ketib boshini ko‘tardi.

Yigit allaqachon uyg‘oq edi.
U sekin Miranning qo‘lidan ushladi va uni o‘z yuziga yaqinlashtirdi.

— Nega cho‘chiding? — dedi u xotirjam ohangda.

— Ushla… va yuzimni o‘rgan.

Miran qiziqib yigitning yuziga yana yaqinroq qaradi. Barmoqlari ehtiyotkorlik bilan uning yuz chizig‘lari bo‘ylab harakatlandi peshonasidan boshlab, yonoqlari, jag‘i… go‘yo u har bir qarichini o‘rganayotgandek edi.

Yigit esa jim yotar, ammo ko‘zlari Mirandan uzilmasdi.

Bir necha daqiqadan so‘ng Miran o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi.
Lekin kutilmaganda yigit uning bilagidan ushlab, o‘ziga tortdi. Miran muvozanatini yo‘qotib, uning bag‘riga tushdi.

— Balki tanamni ham o‘rganib chiqarsan?

Miran tezda o‘zini tiklab olishga urindi.

— Yo‘q demas edim… ammo men hozir ishdaman, — dedi u jiddiyroq ohangda.

Yigit yelkasini qisdi.

— Hechqisi yo‘q.

U asta o‘tirib, ustidagi futbolkasini yechib otdi, go‘yo bu oddiy holatdek.

— Qani boshla,— dedi ikki qoʻlini tirab oldi va boshini orqaga qilib.

Miran bir muddat jim turib qoldi. U nima qilishini o‘zi ham aniq bilmasdi. Ko‘zlari beixtiyor yigitning qomatiga tushdi.

Miraning o‘ziga xos va antiqa bir odati bor edi: u chiroyli, kelishganva sexy yigitlarni ko‘rsa, beixtiyor uning qiyofasini sinchiklab kuzatib chiqardi. Go‘yo har bir detalini yodlab olmoqchidek qarardi.

Shuning uchun ham u sekin yigitga yaqinlashdi.
Uning barmoqlari ehtiyotkorlik bilan yigitning yelkasiga tegdi, keyin asta ko‘krak qismi bo‘ylab harakatlandi. Bu shunchaki qiziqish aralash kuzatuvga o‘xshardi xuddi u biror nimani topmoqchidek.

Hyunjin esa bunga qarshilik qilmadi. Aksincha, Miranning har bir harakatini kuzatib turardi.

Qiz ko‘rsatkich barmog‘i bilan yigitning qornidagi mushak chiziqlari bo‘ylab sekin yurdi. Bu harakat Hyunjinga yoqqani uning yuzidagi yengil tabassumdan bilinib turardi.

Hyunjin bundan zerkdi chogʻi yo boʻlmasam koʻprogʻini hohladi.

U Miranning qoʻlidan ushlab bir deganda ostiga oldi. Bundan qiz hayron qoldi va turmoqchi boʻldi.

— Hoy endi meni navbatini,— deb qizning ish formasini yuqori qavatni yechib oldi.

Bunday vaziyatni kutmagan qiz uyaldi chogʻi badanini qoʻli bilan tostdi. Yigit esa ikki qoʻli bilan qizning qoʻllarini yuqoriga koʻtardi.

— Sen qoʻllaring bilan oʻrganib chiqding, men esa tilim bilan oʻrganaman.

— Men bunga qarshiman, meni qoʻyib yubor,— deb qiz qoʻllarini boshatmoqchi edi. Ammo iloji bolmadi.

Yigit esa oʻz ishini boshlab yubordi. Birozdan soʻng esa qizning lablaridan boʻsa oldi lekin bir tomonlama olinayotgan bosa yigitga yoqmadi chogʻi.

— Men bilan davom etsangchi.

—Istamayman.

Yigit yana bosa olishni boshladi, bu safar qizning qoʻllarini boʻshatdi. Lekin hali ham qiz jim edi. Keyin Hyunjin qizning koʻkraklarini qattiq siqa boshladi.

Bu ishdan keyin Miran ham javob qaytara boshladi. Ikkala tomonlama olinayotgan bosa nafas yetmay qolgunicha davom etdi.

Ikki juft lablar bir biridan ajralib nafas olishni boshlar ekan yigit qizning tepa ichkiymini yechib oldi.

Qizning koʻkraklari bilan oʻynashni boshladi. Yigit qizning koʻkraklarini ogʻziga olib huddiki onasini emayotgan godakdek soʻra boshladi bundan qiz nola qila boshladi.

Oʻz ishini moxirona bajargan yigit, qiz va oʻzini butkul kiyimsiz qoldirdi. Va yana qizni lablaridan erkalab bosa olishni boshladi.

Bu bosa olish barobarida oʻz aʼzosini qizning ostiga toʻgʻriladi.

— Isming nima, — dedi yigit qizni chalgʻitib.

— Miran.

Arang nafas olib dedi.

— Chiroyli ism ekan, meniki Hyunjin, — dedi-da qizning ostiga kirishni boshladi.

Bu qizda birinchisi boʻlgani uchun qizni koʻzlari katta katta boʻlib keti. Endi baqiraman deganda yigit qoʻllari bilan qizni oʻgʻzini yopti.

— Baqirma hozir barcha uygʻonib ketadi bolmasam.

Yigit qiz oʻrgangunicha biroz turdi va keyin sekin harakatlanishni boshladi. Bu qizga ancha ogʻriq bera boshladi.

Hyunjin qizni ichiga kirib chiqib harakatlanarkan qizning tepa va pastga tushib chiqayotgan koʻkraklarini ham siqib ezardi.

Bora bora Miran ham birinchi raund tugaguncha oʻrganib qoldi va unga ham roxat bera boshladi.

Ular shu tariqa har xil pozalarda bir yarim soat aloqa qilishdi.

Ikki tana anchagina holdan toygan. Bir kishi uchun moslangan yotoqda yigitning ustida yotar, hali ham ostida yigitning azosi turar edi.

— Nima uchun bu yerdasan?

Miran yigitga savol berdi.

— Men psixopat ekanman shuning uchun shu yerdaman.

— Ha tushunarli, — dedi qiz va Hyunjindan bosa oldi va qaddini rostlab, — davom etamizmi?

Qiz yigitning ustida oʻtirib olib aloqaga ishora qildi.

— Unda oʻzing boshla qani.

Qiz sekin oʻtib turishni boshladi. Bu huddiki qizga boshqacha roxat berardi.

— Men bilan birga boʻlish senga yoqayotganga oʻxshaydi,— deb yigit hozirgina ishini tugatgan qizga savol berdi.

— Ha albatta menga judda yoqyabdi. Oxiri nima boʻlishini bilmayman.

—Agarda senga gap tegib ishdan boʻshatishsachi?

— Imm unda men ham pisxopatman deb kelaman va ikkimizni bir xonaga qoʻyishlarini soʻrayman.

Bu javobdan soʻng yigit qizni qattiq bariga bosib.

— Seni bir kechada sevib qoldim.

— Menham....

.
.
.
.
.
Tamom

—Avtor_ Mira—
—Ep_1—
.
.
.
.
.

Parijning eng goʻzal saroylaridan birida hashamatli balet musobaqasi boʻlib oʻtmoqda. Katta sahnada nafis harakatlar bilan raqsga tushayotgan juftlik goʻyo musiqa ohangiga singib ketgandek. Ularning har bir qadami, har bir burilishi san’at asaridek mukammal. Zal toʻla minglab tomoshabinlar hayrat va zavq bilan bu sehrli manzarani tomosha qilmoqda ularning nigohlari sahnadagi goʻzallikdan uzilmaydi. Shu on, Parij kechasi san’at, muhabbat va orzular uygʻunligiga aylanadi.

Va nihoyat raqs o‘z nihoyasiga yetdi. Sahnani jimgina sokinlik qopladi tomoshabinlar hayratdan so‘ng bir lahzaga nafasini ham ushlab turishdi. Barcha ishtirokchilar parda ortida hayajon bilan natijani kutishardi. Yuraklar bir xil urar, ko‘zlar esa sahna tomon qadalgandi.

Shu payt natijalar e’lon qilina boshlandi:

— Koreya balet maktabining vakillari — Kim Mira va Lee Felix g‘olib deb topildilar!

Zal qarsaklardan jaranglab ketdi. Sahnaga chiqqan Mira va Felix tabassum ila bir-biriga qarashdi ularning mehnati, kechayu kunduzgi mashg‘ulotlari, har bir qadamdagi fidoyiligi nihoyat o‘z samarasini berdi. Shu on saroyni chin san’at g‘alabasi yoritib yubordi.

Miraga sovrin tantanali tarzda topshirildi. U hayajon va quvonchdan jilmayib, sovrinni qo‘llarida mahkam ushlab turardi.

Tomoshabinlarning olqishlari tinmayotgan paytda, u ko‘zlari bilan zalni aylanib chiqdi kimnidir izlayotgandek. Nihoyat, u nigohlar orasidan tanish chehrani ko‘rdi. Bu uning otasi edi. Mira beixtiyor qo‘llarini ko‘tardi va otasiga silkitib, “men uddaladim” degandek jilmaydi.

Shundan so‘ng sahnaga Felix va Mirani qisqa so‘z uchun mikrofon qarshisiga chaqirishdi. Avval Felix so‘z olib, jamoasi va ustozlariga minnatdorchilik bildirdi. So‘ng navbat Miraga keldi. U chuqur nafas olib, titroq ovoz bilan dedi:

— Men juda ham hursandman. Barchangizga tashakkur! Ayniqsa, meni doimo qo‘llab-quvvatlagan otamga katta rahmat…

Shu so‘zlarni aytgan zahoti Mira ko‘z yoshlarini tiya olmadi. Zalda o‘tirgan otasi esa faxr va mehr bilan unga qarab turardi. Shu on, sahnada faqat g‘alaba emas mehr, fidoyilik va orzularning kuchi ham nishonlanayotgan edi.

Bayram nihoyasiga yetdi. Sahnadagi chiroqlar asta o‘chib, zalda faqat iliq xotiralar qoldi. Ishtirokchilar kiyimlarini almashtirib, orqa sahnadan chiqib kelishar edi. Mira va Felix ham yonma-yon chiqishdi. Tashqarida ularni Miraning ota-onasi va ukasi kutib turardi.
Mira otasini ko‘rgan zahoti yuzida keng tabassum paydo bo‘ldi. U yugurib borib, otasining bag‘riga o‘zini tashladi. Namjoon esa qizini qattiq quchib, mehr bilan sochlarini siladi:

— Barakalla, qizim! Men senga ishongandim, — dedi u faxr bilan.

Mira esa otasiga qarab, ko‘zlari namlanib dedi:

— Men sizlar kelmaysizlar deb o‘ylagandim…

Namjoon jilmayib, mashina tomon yurdi:

— Qanday qilib kelmasligimiz mumkin, qizim, shunday muhim kunda! — dedi u, orqadan bir dasta katta atirgul olib chiqib, Miraga uzatar ekan.

— Bu gullar senga, qizalog‘im. Ular doim shunday ochilib tursin sening yuragingdek, — deb, qizining yuzidan mehr bilan o‘pdi.

Shu payt Miraning ukasi hazil aralash gapirib qoldi:

— Qanday qizalog‘im,? U allaqachon 18 yoshda, tez orada 19ga kiradi-ku!

Hammaning nigohi bir zumda unga qaratildi. Namjoon esa kulib dedi:

— O‘g‘lim, bu nima deganing? Men uchun opang doim qizalog‘im bo‘lib qoladi, shundaymi?

Mira otasining qo‘lidan ushlab, mehr bilan jilmaydi:

— Huddi shunday, dadajon, — dedi u va otasining yuzidan o‘pib qo‘ydi.

Oila bag‘rida mehr, faxr va quvonch bilan to‘la bu lahza Parij kechasini yanada yorqinroq qilgandek edi.

Oradan biroz vaqt o‘tib Miraning onasi Sua xonim ham suhbatga qo‘shildi. U hazil aralash kinoya bilan Namjoonga qarab dedi:

— O‘zi men kelmasam ham bo‘lar ekan. Namjoon, o‘zingiz kelganingiz yaxshi bo‘ldi, chunki qizingiz sizdan boshqa hech kimni ko‘rmaydi shekilli.

U shunday deb hazilomuz ishora qildi. Bu gapni eshitganlar kulib yuborishdi. Mira esa darrov onasining oldiga borib, uni quchoqladi.

— Nega unday deysiz, onajon? Sizni ham juda yaxshi ko‘raman. Faqat dadamni sal ko‘proqda

dedi u kulib, otasiga koʻz qisib qarab.

— Ha-ha, mayli, seni otang tugʻgan-ku. Baribir seni tabriklayman, qizim. Yutuqlaring bundan ham ko‘p bo‘lsin.

U Miraning yuzidan mehr bilan o‘pib qo‘ydi. So‘ng Felixga qarab qo‘shib qo‘ydi:

— Felix, seni ham tabriklayman. Bu yutuqda sening ham mehnating ancha.

Felix muloyim jilmayib javob berdi:

— Rahmat, Sua xola. Juda xursand bo‘ldim.

— Aka, aka, meni eshityapsizmi?

Katta yo‘lda ketayotgan mashinaning orqa o‘rindig‘ida aka-singil o‘tirishardi. Aslida esa faqat singlisi gapirardi akaning xayoli butunlay boshqa joyda edi.

— Aka dedim!

Soniya biroz jahli chiqib ovozini ko‘tardi. Shunda Suga xayolidan chiqib, unga qaradi.

— Ha, ha, nima bo‘ldi? Nega baqiryapsan?

— Meni eshityapsizmi o‘zi?

— Uzr, eshitmay qolibman. Qaytadan aytchi.

— Men ham bugun birinchilikni qo‘lga kiritdim, bilgan bo‘lsangiz.

Suga jilmayib qo‘ydi.

— Ha, bilaman. Sen skripkani shunaqangi ajoyib chaldingki, hamma hayratda qoldi, singiljon.

U mehr bilan singlisining yuzidan o‘pib qo‘ydi.

— Koreyaga qaytganimizda nima istasang, bajo keltiraman. Hopmi?

Soniya darrov akasining ko‘zlariga umid bilan qaradi.

— Nima istasam, o‘shani hammasini?

Suga uning qarashidan nimani nazarda tutayotganini sezib, ensasini qotirdi.

— Men sen o‘ylagan narsani nazarda tutmadim.

Soniya darrov xafa bo‘lib, lablarini burishtirdi.

— Yo tavba, shunaqayam qiz boladimi? Men u yigitni xohlamayman. U sendan sakkiz yosh katta axir!

— Nima qilibdi, aka?

— Nima qilibdimush Bo‘ldi mavzuni o‘zgartir. Uyga borgach gaplashamiz. Ha, aytgancha, baletda yutgan o‘sha bola bilan qiz ham sen bilan o‘qiymimi?

— Ha, nimaga edi?

— Yo‘q, shunchaki so‘radim.

Shundan keyin mashina ichida yana sukut cho‘kdi.

— Qizim, sen shu yerda qolasanmi yoki biz bilan ketasanmi?

Mira hayrat bilan otasiga qarab.

— Voy, dada, sizlar bugun ketasizlarmi?

— Ha, albatta. Ertaga muhim ishlarim bor, shuning uchun qaytishim kerak.

Shunda Felix ham suhbatga qo‘shildi

— Ha, biz qolmoqchi edik. Ertaga shaharni aylanishni va yutug‘imizni nishonlashni rejalashtirgandik, amaki.

Namjoon bir oz o‘ylanib turdi-da, bosh irg‘adi.

— Unday bo‘lsa mayli. Felix, unga ko‘z-quloq bo‘l, hopmi?

Mira darrov e’tiroz bildirdi

— Dada, men yosh bola emasman-ku

Felix jilmayib javob berdi:

— Albatta, amaki. Xavotir olmang, uni ehtiyot qilaman.

Otasi kulimsirab bosh qimirlatdi.

— Unda biz ketdik. O‘zingizni ehtiyot qilinglar, hopmi?

Ular bir-birlari bilan iliq xayrlashishdi. So‘ng Miraning ota-onasi aeroportga yo‘l olishdi.

Mira va Felix esa mehmonxonaga ketishdi.

— Mira bir narsa soʻramoqchi edim.

— Ha albatta soʻra.

— Nima uchun otangni bu qadar yaxshi koʻrasan? aytmoqchimanki mening ham otam bor lekin bu qadar mexribon emas.

Mira biroz oʻylanib qoldi va kulimsirab javob berdi.

— Chunki u mening haqiqiy otam emas.

Felix hayron qoldi.

— Qanaqasiga? Men buni bilmagan edim.

— Shunaqasiga gapirishga gap koʻp lekin shuni aytamanki haqiqiy otam judda vaxshiy va insofsiz edi.

— Hohlasang biroz suhbatlashamiz.

.
.
.
.
.
1- qisim tamom

Parijning eng goʻzal saroylaridan birida hashamatli balet musobaqasi boʻlib oʻtmoqda. Katta sahnada nafis harakatlar bilan raqsga tushayotgan juftlik goʻyo musiqa ohangiga singib ketgandek. Ularning har bir qadami, har bir burilishi san’at asaridek mukammal. Zal toʻla minglab tomoshabinlar hayrat va zavq bilan bu sehrli manzarani tomosha qilmoqda ularning nigohlari sahnadagi goʻzallikdan uzilmaydi. Shu on, Parij kechasi san’at, muhabbat va orzular uygʻunligiga aylanadi.

Va nihoyat raqs o‘z nihoyasiga yetdi. Sahnani jimgina sokinlik qopladi tomoshabinlar hayratdan so‘ng bir lahzaga nafasini ham ushlab turishdi. Barcha ishtirokchilar parda ortida hayajon bilan natijani kutishardi. Yuraklar bir xil urar, ko‘zlar esa sahna tomon qadalgandi.

Shu payt natijalar e’lon qilina boshlandi:

— Koreya balet maktabining vakillari — Kim Mira va Lee Felix g‘olib deb topildilar!

Zal qarsaklardan jaranglab ketdi. Sahnaga chiqqan Mira va Felix tabassum ila bir-biriga qarashdi ularning mehnati, kechayu kunduzgi mashg‘ulotlari, har bir qadamdagi fidoyiligi nihoyat o‘z samarasini berdi. Shu on saroyni chin san’at g‘alabasi yoritib yubordi.

Miraga sovrin tantanali tarzda topshirildi. U hayajon va quvonchdan jilmayib, sovrinni qo‘llarida mahkam ushlab turardi.

Tomoshabinlarning olqishlari tinmayotgan paytda, u ko‘zlari bilan zalni aylanib chiqdi kimnidir izlayotgandek. Nihoyat, u nigohlar orasidan tanish chehrani ko‘rdi. Bu uning otasi edi. Mira beixtiyor qo‘llarini ko‘tardi va otasiga silkitib, “men uddaladim” degandek jilmaydi.

Shundan so‘ng sahnaga Felix va Mirani qisqa so‘z uchun mikrofon qarshisiga chaqirishdi. Avval Felix so‘z olib, jamoasi va ustozlariga minnatdorchilik bildirdi. So‘ng navbat Miraga keldi. U chuqur nafas olib, titroq ovoz bilan dedi:

— Men juda ham hursandman. Barchangizga tashakkur! Ayniqsa, meni doimo qo‘llab-quvvatlagan otamga katta rahmat…

Shu so‘zlarni aytgan zahoti Mira ko‘z yoshlarini tiya olmadi. Zalda o‘tirgan otasi esa faxr va mehr bilan unga qarab turardi. Shu on, sahnada faqat g‘alaba emas mehr, fidoyilik va orzularning kuchi ham nishonlanayotgan edi.

Bayram nihoyasiga yetdi. Sahnadagi chiroqlar asta o‘chib, zalda faqat iliq xotiralar qoldi. Ishtirokchilar kiyimlarini almashtirib, orqa sahnadan chiqib kelishar edi. Mira va Felix ham yonma-yon chiqishdi. Tashqarida ularni Miraning ota-onasi va ukasi kutib turardi.
Mira otasini ko‘rgan zahoti yuzida keng tabassum paydo bo‘ldi. U yugurib borib, otasining bag‘riga o‘zini tashladi. Namjoon esa qizini qattiq quchib, mehr bilan sochlarini siladi:

— Barakalla, qizim! Men senga ishongandim, — dedi u faxr bilan.

Mira esa otasiga qarab, ko‘zlari namlanib dedi:

— Men sizlar kelmaysizlar deb o‘ylagandim…

Namjoon jilmayib, mashina tomon yurdi:

— Qanday qilib kelmasligimiz mumkin, qizim, shunday muhim kunda! — dedi u, orqadan bir dasta katta atirgul olib chiqib, Miraga uzatar ekan.

— Bu gullar senga, qizalog‘im. Ular doim shunday ochilib tursin sening yuragingdek, — deb, qizining yuzidan mehr bilan o‘pdi.

Shu payt Miraning ukasi hazil aralash gapirib qoldi:

— Qanday qizalog‘im,? U allaqachon 18 yoshda, tez orada 19ga kiradi-ku!

Hammaning nigohi bir zumda unga qaratildi. Namjoon esa kulib dedi:

— O‘g‘lim, bu nima deganing? Men uchun opang doim qizalog‘im bo‘lib qoladi, shundaymi?

Mira otasining qo‘lidan ushlab, mehr bilan jilmaydi:

— Huddi shunday, dadajon, — dedi u va otasining yuzidan o‘pib qo‘ydi.

Oila bag‘rida mehr, faxr va quvonch bilan to‘la bu lahza Parij kechasini yanada yorqinroq qilgandek edi.

Oradan biroz vaqt o‘tib Miraning onasi Sua xonim ham suhbatga qo‘shildi. U hazil aralash kinoya bilan Namjoonga qarab dedi:

— O‘zi men kelmasam ham bo‘lar ekan. Namjoon, o‘zingiz kelganingiz yaxshi bo‘ldi, chunki qizingiz sizdan boshqa hech kimni ko‘rmaydi shekilli.

U shunday deb hazilomuz ishora qildi. Bu gapni eshitganlar kulib yuborishdi. Mira esa darrov onasining oldiga borib, uni quchoqladi.

— Nega unday deysiz, onajon? Sizni ham juda yaxshi ko‘raman. Faqat dadamni sal ko‘proqda

dedi u kulib, otasiga koʻz qisib qarab.

— Ha-ha, mayli, seni otang tugʻgan-ku. Baribir seni tabriklayman, qizim. Yutuqlaring bundan ham ko‘p bo‘lsin.

U Miraning yuzidan mehr bilan o‘pib qo‘ydi. So‘ng Felixga qarab qo‘shib qo‘ydi:

— Felix, seni ham tabriklayman. Bu yutuqda sening ham mehnating ancha.

Felix muloyim jilmayib javob berdi:

— Rahmat, Sua xola. Juda xursand bo‘ldim.

— Aka, aka, meni eshityapsizmi?

Katta yo‘lda ketayotgan mashinaning orqa o‘rindig‘ida aka-singil o‘tirishardi. Aslida esa faqat singlisi gapirardi akaning xayoli butunlay boshqa joyda edi.

— Aka dedim!

Soniya biroz jahli chiqib ovozini ko‘tardi. Shunda Suga xayolidan chiqib, unga qaradi.

— Ha, ha, nima bo‘ldi? Nega baqiryapsan?

— Meni eshityapsizmi o‘zi?

— Uzr, eshitmay qolibman. Qaytadan aytchi.

— Men ham bugun birinchilikni qo‘lga kiritdim, bilgan bo‘lsangiz.

Suga jilmayib qo‘ydi.

— Ha, bilaman. Sen skripkani shunaqangi ajoyib chaldingki, hamma hayratda qoldi, singiljon.

U mehr bilan singlisining yuzidan o‘pib qo‘ydi.

— Koreyaga qaytganimizda nima istasang, bajo keltiraman. Hopmi?

Soniya darrov akasining ko‘zlariga umid bilan qaradi.

— Nima istasam, o‘shani hammasini?

Suga uning qarashidan nimani nazarda tutayotganini sezib, ensasini qotirdi.

— Men sen o‘ylagan narsani nazarda tutmadim.

Soniya darrov xafa bo‘lib, lablarini burishtirdi.

— Yo tavba, shunaqayam qiz boladimi? Men u yigitni xohlamayman. U sendan sakkiz yosh katta axir!

— Nima qilibdi, aka?

— Nima qilibdimush Bo‘ldi mavzuni o‘zgartir. Uyga borgach gaplashamiz. Ha, aytgancha, baletda yutgan o‘sha bola bilan qiz ham sen bilan o‘qiymimi?

— Ha, nimaga edi?

— Yo‘q, shunchaki so‘radim.

Shundan keyin mashina ichida yana sukut cho‘kdi.

.
.
.
.
.
1- qisim tamom

Ep-1

— Hayot rostdan ham judda beshafqat. Huddiki besh qoʻl barobar emas deganlaridek insonlarning ham hayoti har hil boʻlar ekan.
Amerika~
Tun osoyishta edi. Har narsa shunchalik tinch shunchalik mehrga to‘lgandek tuyulardi. Ammo bir xonadonda bu sokinlikni kesib o‘tuvchi og‘ir janjal va qalbni titratadigan alam bor edi.
Yuna: oyi bu axir nechanchisi insofingiz bormi
Kim.xonim: sening ishing bolmasin
Yuna: oyi Amerikaga kelganimizga 1 yildan oshdi siz shu bir yil ichida uch marotaba turmush qurib ajrashdimgiz endi yana turmush quraman deyabsizmi
Saran: oyimni ishlariga aralashmasangchi seni boqsalar bolganimasmi
Yuna: opa bu nima degannigiz
Kim.xonim: boʻldi bas qil men shu kishiga tegaman bas gap tamom
Yuna: men unda u insonning uyiga bormayman shu yerda qolaman
Kim.xonim: kim aytdi senga uning uyiga boramiz deb u biznikida yashaydi
Yuna: oyi aqlidan ozdingizmi axir bu uyda bir emas ikkita qiz yashaydi
Saran: nima qilibdi men roziman
Yuna: oʻzingiz bilasizlar men Koreyaga qaytishni istayman
Kim.xonim: uch toʻrt oy chidab ber keyin ketamiz
Yuna: yo toba sizlarga insof bersin
Saran: oyi bu xech qachon sizni tushunmagan
Kim.xonim: buni oʻzim xam bilaman biz bilan majburan yashab yuribdi.
Saran: unda undan qutilish kerak
Kim.xonim: manam shuni oylavoman
Deb jahil qilib oʻz xonasiga chiqib ketti. Xonasiga kirib otasini suratini qoliga olib yegʻlardi.

— Dadajon agar siz boʻlganida balkim bari boshqacha boʻlgan boʻlardi. Lekin men judayam qiynalib kettim. Togʻri oyim va opam meni oʻgayligimni bildirishmidi. Lekin oyimning ishlaridan charchab ketim.
Kim Yuna 18 yoshda

:)3(:

.
.
.
.
.

Mira yotoq ustida jimgina o‘tirardi. Atrofga bir qarab chiqdi. Xona juda chiroyli bezatilgan edi oq va mayin ranglar, gullar, xira chiroqlar… Go‘yo bu yer baxt uchun tayyorlangandek, ammo uning yuragi hali bu baxtni qabul qilishga tayyor emasdi.

Hyunjin eshik tomon yurdi-da, sekin qulfladi. Qulfning past ovozi xonadagi jimlikni yanada chuqurlashtirdi. So‘ng u Miraning oldiga qaytdi. Hech shoshmasdan, ehtiyotkorlik bilan uning oyog‘idagi poshnali tuflisini yechdi. Mira beixtiyor qimirlamoqchi bo‘ldi, ammo Hyunjinning harakati sokin va hurmatli edi.

U qaddini rostlab,kostyumini yechdi va Miraga tikildi.

Hyunjin: Bilaman, — dedi u past, ammo aniq ovozda. — Nima sababdan bu to‘yga rozi bo‘lganingni, oʻzing hohlab emas.

Mira ko‘zlarini ko‘tarmadi.

Hyunjin: Shuning uchun, — davom etdi Hyunjin, — men sening orzularingga, erkinligingga cheklov qo‘yish niyatim yo‘q. O‘qishing, rejalaring barchasi o‘z holicha qoladi.
U bir lahza to‘xtadi.
— Faqat bitta so‘zimdan chiqmasang bas.

Xonada yana jimlik hukm surdi. Mira sekin boshini ko‘tardi, so‘ng hech narsa demay, boshini tasdiq ma’nosida qimirlatdi.
Bu bosh irg‘ash quvonch emasdi.
Bu kelishuv edi.
Ikki begonaning bir tom ostida yashashga majbur bo‘lgan kelishuvi.
Xonadagi chiroqlar xira porlab turar, tashqarida esa tun chuqurlashib borardi.

Hyunjin Miraga tikildi.

Hyunjin: Birinchi to‘y kechamizga tayyormisan?..

Mira bir zum jim qoldi. Yuragi tez ura boshladi. So‘ng sekin boshini tasdiq ma’nosida qimirlatdi. Bu rozilik ishonchdan tug‘ilgan edi.

Hyunjin biroz o‘ylanib turdi. Keyin ohista dedi:

Hyunjin: Kel… bu ko‘ylagingni yechib olaylik.

U ehtiyotkorlik bilan oq kelinlik libosining orqa tomonidagi tugmalarni yecha boshladi. Ko‘ylak qizning yelkasidan sirpanib, yerga tushdi. Xonadagi jimlik yanada chuqurlashdi.
Hyunjin shkaf tomonga borib, o‘zining keng, oq futbolkasini oldi-da, Miraga tutqazdi.

Hyunjin: Buni kiyib ol.

Mira hech narsa demay, tezda futbolkani kiyib oldi. U o‘zini biroz yengilroq his qildi.
Hyunjin chuqur nafas oldi.

Hyunjin: To‘g‘risi, hozir qiladigan ishlarim senga g‘alati tuyulishi mumkin. Balki tushunmasan ham…
— dedi u sekin. — Lekin men sening ixtiyoringga qarshi bitta ham qadam tashlamayman. Senga vaqt beraman. Qachon tayyor bo‘lsang, qachon o‘zing xohlasang o‘shanda birinchi tunimiz bo‘ladi.

Mira uning ko‘zlariga qaradi. Bu so‘zlar yuragidagi qo‘rquvni bir oz bo‘lsa ham yumshatdi. U beixtiyor yengil jilmaydi.

Mira: Meni tushunganingiz uchun rahmat…

Hyunjin javob bermadi. U faqat Mirani sekin bag‘riga bosdi. Bu quchoq ehtirosli emasdi bu himoya edi.
Bir ozdan so‘ng u gapirdi:

Hyunjin: Endi qaragin… odamlar ishonishi uchun, go‘yo biz birga bo‘lgandek, xonada ba’zi izlar bo‘lishi kerak.

Mira: Shu shartmi?..

Hyunjin: Ha. Kerak. Sen aytganimni qilasan.

Mira: Xo‘p…

Hyunjin: Javonda yangi choyshablar bor. Birini olib kel.

Mira borib, toza choyshab olib keldi. Hyunjin esa ko‘ylagini yechib, xonaning bir burchagiga tashladi. Va yotoq ustiga chiqib hech kimni koʻzi tushmaydigan joyidan kichik pichoq yordamida tirnadi va qon chiqardi. Qon oppoq pastelni qizil rang bilan beladi. U barchasini tez, hech kim sezmaydigan tarzda qildi. Bu og‘riq emas balki zarurat edi.

Mira bo‘layotganlarni tushunib, cho‘chib ketdi. U darhol tibbiy qutichani topib, Hyunjinning qo‘liga malham surdi.

Mira: Nega bunday qildingiz?..

Hyunjin unga qarab, sokin ovozda dedi:

Hyunjin: Seni himoyalash uchun.

So‘ng u ishlatilgan buyumlarni ham xonaning bir chetiga olib qo‘ydi. Mira olib kelgan choyshabni esa yotoqga birga kuydirishdi.
Ular bu sirni birga ko‘tarishga majbur edilar.
Xonada yana jimlik hukm surdi.

Hyunjin: ana endi boʻldi...

Hyunjin mamnun holda jilmayib qoʻydi.

Hyunjin: men yuvinib chiqaman hohlaseng uxlashing mumkin.

Mira: qayerda yotaman ahir yotoq bitda ekan...

Hyunjin: tori yotoq bitta — hyunjin biroz oʻylanib turdida — bir ikki kun birga bitta yotoqda yotamiz oʻzimizni uyga qaytguncha hopmi...

Mira: hop...

.
.
.
.

Erta tong… Noyabrning oxirgi kunlari edi. Havo sovuq bo‘lsa-da, tong nihoyatda yoqimli edi. Tashqarida yomg‘ir mayin shivirlab yog‘ar, tomchilarning ohangi yurakka taskin berardi.

Hyunjin asta ko‘zlarini ochdi. Bir zum qayerdaligini anglab yetdi-da, yoniga qaradi.
Mira yonida yotar, xuddi kichkina ayiqchadek o‘ralib olib, mazza qilib uxlar edi. Sochlari yuziga to‘kilib tushgan, nafasi esa sokin va barqaror edi.

U sekin o‘rnidan ko‘tarilib, xonaga ko‘z yugurtirdi. Hamma joy saranjom-sarishta, toza edi. Kechagi shovqin-suron, tashvish va og‘ir qarorlar go‘yo bu xonaga yetib kelmagandek.

Hyunjin yana asta yotoqqa qaytib, joyiga yotdi. Yomg‘ir shivirlashi ostida ko‘zlarini yumay deb turganida, eshik sekin taqilladi.

Hyunjin: Kim?..

Tashqaridan tanish ovoz eshitildi:

— Nonushtaga tusharkansizlar.

Hyunjin qisqa javob berdi:

Hyunjin: Xo‘p.

U yoniga yana bir qarab qo‘ydi. Mira hanuz uxlab yotar, go‘yo butun dunyodan bexabar edi. Hyunjin esa ichida ilk bor g‘alati bir sokinlikni his qildi.

Hyunjin: Mira… Mira, tur. Nonushtaga tushamiz.

Mira yostiqni mahkam quchib oldi. U uyquni judayam yaxshi ko‘rardi, ayniqsa shunaqa yomg‘irli tonglarda uyg‘onish unga azobdek tuyulardi.

Hyunjin: Mira, tur dedim.

Mira: Yana biroz… iltimos…

Hyunjin: Yo‘q, tur. Ota-onam bizni nonushtaga chaqirishdi. Kutishvoti.

Mira yuzini yostiqqa bosdi.

Mira: Nonushta qilgim yo‘q… o‘zingiz tushavering, men biroz uxlayman.

Hyunjin: Yo‘q. Tur. Birga tushishimiz kerak.

Shunday deb Hyunjin Miraning qo‘lidan sekin tortib, uni o‘rnidan turqazdi. Mira xuddi uyqusiragan mushukchadek qadam tashlab, hammom tomonga yo‘l oldi.

Hyunjin: Tez chiq, men kutib turaman.

Mira javob bermadi, faqat eshikni yopib oldi.
Oradan o‘n daqiqa o‘tdi. Mira o‘zini epaqaga keltirib chiqdi. Sochlari oddiygina yig‘ilgan, yuzi hali ham uyqudan uyg‘onib ulgurmagandek sokin edi, ko‘zlarida esa bolalarcha erinchoqlik bor edi.

Hyunjin unga qarab, bilinar-bilinmas jilmaydi.

Hyunjin: Yaxshi. Endi bo‘ldi.

Mira: (sekin) Keyingi safar bunchalik erta uyg‘otmaysiz…

Hyunjin: Bu uyda doim “erta" uygʻonish kerak.

Mira unga bir qarab qo‘ydi, nimadir demoqchi bo‘ldi-yu, lekin indamadi. Keyin honaga koʻzi tushdi.

Mira: honani siz tozaladizmi...

Hyunjin: nega men tozalayman hizmatchilar tozalashgan..

Mira: hona qulf ediku...

Hyunjin: yoshimdan avval honani qulfini ochib qoygandim sababi men oyimni yaxshi bilaman ishonch hosil qilishlari kerak edi shunga...

Mira: ha tushunarli

Hyunjin: endi savollariz tugagan boʻlsa nonushtaga tushsak

.
.
.
.
.

Ular birga pastki qavatdagi oshxonaga tushishdi. Oshxonani yangi damlangan choy hidi va issiq nonning yoqimli isi to‘ldirib turardi. Stol atrofida Hyunjinning ota-onasi nonushta qilib o‘tirishardi.
Onasi ularni ko‘rib, yuzida muloyim tabassum paydo bo‘ldi.

Hyunjin: Hayrli tong.

Mira: Hayrli tong.

Onasi: Sizlarga ham hayrli bo‘lsin. Kelinglar, o‘tiringlar.

Ular stol atrofiga borib o‘tirishdi. Mira biroz tortinchoq edi, qo‘llarini tizzasiga qo‘yib, atrofga sekin qarab qo‘ydi. Biroq onaning iliq nigohi va tabassumi uning ichidagi hayajonni biroz bo‘lsa-da bosdi.

Onasi: Mira, o‘zingni bemalol his qil. Bu uy endi seniki ham.

Bu so‘zlar Miraning yuragiga iliq kirib bordi.

Mira: Rahmat… juda mazali hid kelayapti.

Onasi jilmayib, uning oldiga non va choy surdi.

Onasi: Ertalab och qoringa issiq choy ichish foydali.

Hyunjin otasiga qarab qo‘ydi. Otasi sokin, ammo mehr bilan qaradi.

Mira ich-ichidan bu nonushta oddiy ovqat emasligini his qilardi. Bu uni yangi oilaga qabul qilish lahzasi edi.
Suhbat asta-sekin iliqlashdi. Mayda gaplar, kulimsirashlar, oddiy savollar… Hammasi Miraning ko‘nglini xotirjam qila boshladi. U o‘zini begona emas, balki asta-sekin shu oilaning bir bo‘lagidek his eta boshladi.

Nonushta paytidagi bu sokin va mehrli lahza Miraning yuragida uzoq vaqtga qoladigan xotiraga aylanardi.

......

Oradan uch kun o‘tdi. Bu uch kun odatiy, sokin kunlardek o‘tdi. Hech qanday janjal ham, ortiqcha shovqin ham bo‘lmadi.

Erta tongda Mira uyg‘onib, yoniga qaradi Hyunjin yo‘q edi. U sekin o‘rnidan turdi, shoshilmay tayyorlandi va pastga tushdi.

Zinalardan pastlayotganida, eshik yonida Hyunjinni ko‘rib qoldi. U endigina yugurishdan qaytgandek, hansirab suv ichardi. Yonida esa bir xizmatchi qiz turar, nigohini undan uzmasdi.
Mira zinadan tushib, to‘g‘ri Hyunjin yoniga bordi.

Mira: Hayrli tong.

Hyunjin: Senga ham.

Xizmatchi qiz: Hayrli tong, xonim.

Qiz shunday deb tezda u yerdan chiqib ketdi.

Hyunjin Miraga diqqat bilan qaradi.

Hyunjin: Nimadir bo‘ldimi?

Mira: Yo‘q, hech narsa bo‘lgani yo‘q. Siz avvalroq boshqa uyga ketamiz, degandiz…

Hyunjin biroz qoshini chimirdi.

Hyunjin: Ha, aytgandim. Nega birdan ketishni eslatding? Yoki bu yerda kimdir ko‘nglingni xafa qildimi?

Mira: Yo‘q-yo‘q, hech kim xafa qilgani yo‘q. Bugun shanba, dushanbadan o‘qishim boshlanadi. Shunga biroz tayyorgarlik ko‘rishim kerak edi.

Hyunjin boshini tasdiq ma’nosida qimirlatdi.

Hyunjin: Ha, tushundim. Unda oyim bilan gaplashaman. Tushlikdan keyin ketamiz, xo‘pmi?

Mira yengilgina jilmayib, boshini qimirlatdi.

Tushdan so‘ng

Ko‘p qavatli uylar oldidagi garajda to‘xtagan mashinadan juftlik tushdi. Hyunjin yukxonani ochib, bir-ikki chamadonni oldi. Mira ham yonida yordam berdi.

So‘ng liftdan foydalanib, o‘zlariga tegishli bo‘lgan qavatga ko‘tarilishdi.

Bu bino juda qimmat turar-joylardan biri edi. Shu sababli har bir qavatda atigi bitta xonadon joylashgan, sukunat va osoyishtalik hukm surardi.

Hyunjin kalit o‘rniga eshik yonidagi panelga yaqinlashdi, kodni terdi va eshik ochildi. U yon tomonga o‘girilib, Miraga yuzlandi.

Hyunjin: Mana, marhamat. Xush kelibsan.

Mira: Rahmat.

Hyunjin ichkariga kirishdan oldin eshik qulfini ko‘rsatdi.

Hyunjin: Qara, bu uy eshigi pinkodli. Paroli — 0998. Tushunarlimi?

Mira: Ha, eslab qoldim.

Hyunjin bosh irg‘ab, eshikni kengroq ochdi.

Hyunjin: Yuraqol, endi ichkariga kiramiz.

Mira sekin qadam tashlab uyga kirdi. Oldinda uni butunlay yangi hayot, yangi makon va hali o‘zi ham anglab yetmagan tuyg‘ular kutib turgandek edi.

Ular ichkariga kirishdi. Uy ichi keng, yorug‘ va sokin edi.

Hyunjin chamadonlarni qo‘liga olib, zinaga qaradi.

Hyunjin: Sening xonang ikkinchi qavatda. Olib chiqishga yordam beraman.

Mira endi nimadir demoqchi edi-ki, Hyunjinning telefoni jiringlab qoldi. U ekranga bir qaradi-da, javob bermay cho‘ntagiga solib qo‘ydi.

Ammo telefon yana jiringladi. Bu safar ohangi ham bezovtaroq edi.

Mira beixtiyor unga qaradi.

Mira: Javob bermaysizmi?

Hyunjin chuqur nafas oldi, go‘yo ichidan nimanidir bosib, qo‘ng‘iroqqa javob berdi.

Hyunjin: Nima deysan?
Telefon ortidan ayol ovozi eshitildi, ohangi sovuq va o‘tkir edi.

— Uyingizga ko‘chib boribsiz.

Hyunjinning yuz ifodasi o‘zgardi.

Hyunjin: Nima ishing bor?

— Men sizni sog‘indim. Hozir uyingiz oldida turibman. O‘n daqiqada chiqmasangiz…

.
.
.
.
.
3- qism tamom

:)2(:

.
.
.
.
.

Felix tun yarmiga yaqin uyga qaytdi. Uy ichida chiroqlar xira yonib turardi, jimlik esa yurakni siqardi. Eshikni sekin yopdi-da, chuqur nafas oldi. Bugun aytiladigan gaplar oson emasligini yaxshi bilardi.

Mehmonxonada ota-onasi o‘tirardi. Onasining ko‘zlari televizordagi namoyishda boʻlsa ham hayoli tarqoq, otasi esa odatdagidek sukutda, ammo ichidagi g‘azabni yashira olmayotgandek edi.

Felix ularning ro‘parasiga o‘tirdi.
Felix: Dada… oyi… gaplashishib olishimiz kerak.

Janob Lee sekin boshini ko‘tardi.

Janob Lee: Gapir. Yana nima sharmandalik chiqdi?

Felix ichini tortib oldi.

Felix: Men bir qarorga keldim. Boshqa yo‘l qolmadi.

Onasi xavotir bilan unga tikildi.

Lee xonim: Qanday qaror, bolam?..

Felix: Mirani turmushga beramiz.

Xonaga og‘ir jimlik cho‘kdi. Onasining qo‘lidagi narsa yerga tushib ketdi.

Lee xonim: Nima?.. Mira hali o‘qiyapti-ku…

Janob Lee: Kimga?

Felix ko‘zini olib qochdi.

Felix: Hyunjinga.

Otasi bir zum jim qoldi, keyin achchiq kulib yubordi.

Janob Lee: Har tun tungi klublarda yuradigan yigitgami?

Felix: Ha. Lekin hozir gap-so‘zlar ko‘payib ketdi. Odamlar qarayapti, barmoqlar bilan ko‘rsatyapti. Yana bir singlim ham sharmandalikka qolsa… ko‘tara olmaymiz.

Onasi yig‘lab yubordi.

Lee xonim: Mira buni xohlamaydi… u boshqacha axir…

Felix: Bilaman. Lekin boshqa iloj yo‘q. Hyunjin rozi. To‘y tez bo‘ladi. Shunaqa qilmasak, yuzim yerga qarab qoladi.

Janob Lee chuqur nafas oldi.

Janob Lee: Demak… bir qizimni evaziga boshqasini qurbon qilamiz…

Felix javob bermadi. Chunki javob yo‘q edi.
Felix sekin zinadan ko‘tarilib, Miraning xonasi oldida to‘xtadi. Bir lahza ikkilanib turdi-da, eshikni taqillatdi.

Felix: Mira…

Ichkaridan ovoz kelmadi. Felix eshikni sekin ochdi.
Xonada dars ustolini oldida nimadirni qaralayotgan edi.

Felix: Mira…

Qiz sekin boshini burdi.

Mira: Aka… nima bo‘ldi?

Felix ichkariga kirib, eshikni yopdi.

Felix: Men senga aytadigan gapim bor. Muhum gap.

Mira yuragi hapriqib ketganini his qildi.

Mira: Yana nima bo‘ldi?..

Felix o‘tirib, qo‘llarini bir-biriga qisdi.

Felix: Seni… turmushga beramiz.

Mira kulib yuborgandek bo‘ldi, ammo kulgi chiqmay, lablari qaltiradi.

Mira: Hazillashyapsizmi?...

Felix: Yo‘q.

Xonadagi sukunat yanada og‘irlashdi.

Mira: Kimga?..

Felix past ovozda javob berdi:

Felix: Doʻstim Hyunjinga.

Miraning ko‘zlari katta ochildi.

Mira: Tanimaydigan yigitgami?..

Felix boshini qimirlatdi.
Mira sekin o‘rnidan turdi.

Mira: Aka… men uni tanimayman. U meni xohlamaydi ham. Men o‘qiyapman-ku…

Felix ovozini ko‘tarmadi, ammo so‘zlari pichoqdek keskin edi.

Felix: Bilaman. Lekin oilamiz uchun shunaqa bo‘lishi kerak.

Mira: Demak… men ham majburmanmi shundaymi?..

Felix indamadi. Bu tasdiq edi.
Mira ko‘zlarini yumdi. Yuragi siqilib, nafasi bo‘g‘ildi.

Mira: Aka…

Felix bir zum jim qoldi, so‘ng sekin dedi:

Felix: Mira… lekin boshqa yo‘l yo‘q.

Mira yuzini burib, derazaga qaradi. Ko‘zidan bitta yosh sirg‘alib tushdi.

Bu tun uning hayotidagi eng sovuq tunlardan biri edi.

To‘y kuni

Bugun to‘y kuni edi. Shu sabab to‘y bo‘ladigan maskan erta tongdan boshlab bayramona ruhga burkangan, har bir burchagi did bilan bezatilgan edi. Oqartirilgan pardalar, billur qandillar, mayin musiqa hammasi tashqaridan qaraganda mukammal baxt manzarasini eslatardi.

Ammo bu to‘y boshqalarnikidan baribir ajralib turardi.
Odatda to‘ylarda oq atirgullar hukmron bo‘lardi poklik, begunohlik ramzi sifatida. Bu yerda esa oq rang o‘rnini ko‘k atirgullar egallagan edi. Zalning har bir tomonida, sahna atroflarida, hatto kirish yo‘laklarida ham ko‘k atirgullar jilolanib turardi.
Bu bejiz emasdi.

Ko‘k atirgul tabiatda yo‘q. U imkonsiz orzu, sir, noyoblik ma’nosini anglatar edi. Aynan shu sabab Hyunjin bu gulni tanlagan edi. Uning uchun bu nikoh ham oddiy emasdi majburiyat bilan boshlanayotgan, ichida sirlar yashiringan, ammo baribir noyob bo‘lgan bir ittifoq.

Mehmonlar gul tanloviga hayron bo‘lib qarashar, kimdir hayrat bilan, kimdir esa pichirlab izohlar berardi:

— Qarang, qanday noodatiy bezak…

— Ko‘k atirgul emish… juda kam uchrar ekan…

— Shu yoʻl bilan hammani eʼtiborini oʻzligiga qaratmoqchidirde...

Hyunjin esa bularning barini befarq qarshi olar, ammo ich-ichida nimadir bezovta edi. Huddiki " men tori ish qilyabmanmi" der edi..

Bir oz narida, yopiq xonada, Mira kelinlik libosida o‘tirardi. Oq ko‘ylak tanasiga yarashgan bo‘lsa-da, yuzidagi rang oqarib ketgan, nigohlari esa xuddi ko‘k atirgullar singari sovuq va sokin edi. Bu ko‘ylak uning orzulari uchun emas, balki taqdiri uchun tikilgandek tuyulardi.
U oynaga qaradi. Oynadan unga quvonchli kelin emas, balki o‘z orzularini jimgina kuzatayotgan qiz tikilib turgandek edi.

Bugun u kelin bo‘lardi.
Ammo yuragi… hali ham ozodlikni orzularda edi.

Mira ko‘zguga tikilib o‘tirardi. Chiqish vaqti tobora yaqinlashib, yuragi har bir soniyada kuchliroq ura boshlagan edi. Oqartirilgan kelinlik libosi tanasiga yarashgan bo‘lsa-da, ko‘zlarida quvonchdan ko‘ra chuqur o‘y va sokinlik mujassam edi.

Shu payt eshik sekin ochildi. Xonaga otasi Janob Lee kirib keldi.

Janob Lee: Qizim…

Mira asta burilib qaradi.

Mira: Dada…

Otasi bir zum unga tikilib qoldi, so‘ng ko‘zlarida iliqlik paydo bo‘ldi.

Janob Lee: Juda ham chiroyli bo‘lib ketibsan. Go‘yo farishtaning o‘zi.

Mira: Rahmat…

Janob Lee Miraning yoniga kelib, uning qo‘llarini ushladi. Sovuq barmoqlarini kaftlari orasiga olib, mayin o‘pdi. Bu o‘pichda mehr ham, afsus ham, kechirim ham bor edi.

Janob Lee: Rahmat senga, qizim… Bizning ishonchimizni oqlading. Singlingning aqlsizligi evaziga sen qurbon bo‘lding. Orzularingdan biz uchun voz kechganing uchun… uzr so‘rayman.

Mira yuragi siqilib ketganini his qildi, ammo yuzida mayin jilmayish paydo bo‘ldi.

Mira: Nega unday deysiz, dada… Balki orzularimni hali amalga oshirarman. Hammasi hali oldinda.

Shunday deb u otasini mahkam quchib oldi. Bu quchoq vidodek og‘ir, ammo muhabbatga to‘la edi.

Bir oz vaqt o‘tgach, Janob Lee qizining qo‘llaridan ushlab, uni sekin eshik tomon yetakladi. Ular birga yo‘lak bo‘ylab yurishar ekan, zal tomondan musiqa ovozi yangradi.
Bu kelinning chiqish vaqti edi.
Otasi Mirani kuyov tomon boshlab borar, har bir qadam esa Miraning hayotida yangi, noma’lum sahifani ochib borayotgandek tuyulardi goʻyo.

Mira sekin yurib kelib, Hyunjin yonidan joy oldi. Ularning orasida bir qarich masofa bo‘lsa-da, go‘yo butun bir dunyo bordek tuyulardi. Zalda yana jimlik cho‘kdi.

Shu payt rohib oldinga chiqdi. Uning ovozi sokin, ammo qat’iy edi. U nikohning ma’nosi, mas’uliyati va sabr haqida so‘zlar ayta boshladi. Har bir so‘z zal bo‘ylab taralar, yuraklarga sekin singib borardi.

So‘ng rohib kelin va kuyovga yuzlandi.

— Rozimisiz?

Miraning ovozi past, ammo aniq eshitildi

Mira: Roziman.

Hyunjin bir lahza sukut saqladi, keyin u ham sekin javob berdi:

Hyunjin: Roziman.

Rohib qo‘llarini ko‘tardi.

— Unda sizlarni er-xotin deb e’lon qilaman.

Zalda yana bir bor hayajonli shovqin ko‘tarildi. Musiqa mayin yangradi. Rohib tabassum bilan qo‘shimcha qildi:

— Endi bir-biringizni bosa olishingiz mumkin.

Hyunjin Miraga qaradi. Uning ko‘zlarida ikkilanish, mas’uliyat va noma’lum hissiyotlar uyg‘onib ketdi. U bir zum kutdi, so‘ng sekin egilib, Miraning lablariga yaqinlashdi. Ularning lablari ehtiyotkorlik bilan birlashdi bu ehtirosli emas, balki sokin, majburiy va nozik bir o‘pich edi.

Shu zahoti zalni qarsaklar ovozi tutdi. Mehmonlar quvonch bilan olqishlashar, kimdir tabassum qilar, kimdir esa hayrat bilan qarardi.

Mira va Hyunjin asta-sekin mehmonlar davrasiga qo‘shilishdi. Ular kelgan mehmonlar bilan salomlashib, tabriklarni qabul qila boshlashdi. Tashqaridan qaraganda hammasi mukammal to‘yga o‘xshardi.

To‘y marosimi ham sekin-asta o‘z nihoyasiga yetdi. Musiqa o‘chdi, qarsaklar tinchidi, mehmonlar birma-bir xayrlashib, o‘z uylariga tarqala boshlashdi. Shu bilan kelin-kuyov ham yo‘lga tushdi.

Hyunjinning ota-onasi bir necha kun ular bilan birga yashashlarini aytishdi. Bu gap qaror tarzida yangradi. Hyunjin qarshilik qilishni istadi, ammo vaziyatni tushunib, indamadi. Hozir bahs qilishga ham, tushuntirishga ham kuchi yo‘q edi.

Mashina to‘xtaganida, ular yangi uy oldida edilar.
Uy tashqaridan ham salobatli, ichkaridan esa yanada chiroyli edi. Yorug‘liklar mayin, ranglar sokin, hamma narsa did bilan tanlangandek. Bu uy baxt uchun qurilgandek tuyulardi, ammo ichidagi ikki qalb hali bu baxtga moslashib ulgurmagandi.

Mira sekin qadam tashlab ichkariga kirdi. Kelinlik libosi og‘ir, oyog‘i esa kun bo‘yi hayajon va charchoqdan holdan toygan edi. Ular xonasi ikkinchi qavatda joylashgan edi. Zinapoyaga chiqarkan, Miraning qadamlarida sekinlik, biroz qiyinchilik sezildi.
Hyunjin buni payqadi.
U bir lahza to‘xtadi-da, hech narsa demay, Miraga yaqinlashdi. So‘ng ehtiyotkorlik bilan uni koʻtarib oldi.

Mira hayrat bilan unga qaradi.

— Hyunjin shart emasdi…

— Jim, — dedi u past ovozda.

Hyunjin Mirani ko‘targancha zinapoyadan yuqoriga chiqdi. Bu harakatda majburiyat emas, balki tabiiy ehtiyotkorlik bor edi. Mira yuragi tezroq ura boshlaganini his qildi, ammo indamadi. U faqat boshini sekin egib, uning yelkasiga suyanib turdi.

Xonaga kirishdi.
Bu ularning xonasi edi. Keng, yorug‘, sokin. Oqartirilgan parda asta silkinar, hona judda ham chiroyli bezatilgan edi, to‘y shovqinidan keyingi sukunat xonani to‘ldirib turardi. Hyunjin Mirani ehtiyotkorlik bilan karavotga o‘tqazdi.
Bir zumga ikkalasi ham jim qoldi.

Bu jimlik uyatli emasdi.
Bu jimlik yangi boshlangan, ammo hali nomi qo‘yilmagan hayotning jimligi edi goʻyo.

.
.
.
.
.
2- qisim tamom

:)1(:

.
.
.
.
.

Qishning ilk kunlari odamlarga o‘zgacha bir kayfiyat bag‘ishlagan, shahar ko‘chalarida esa mayin sovuq bilan aralash quvonch nafasi sezilib turardi.

Soat kechki 18:12 ni ko‘rsatgan paytda restoranning deraza yonidagi stol atrofida bir yigit o‘tirar, qo‘lidagi soatga tez-tez qarab qo‘yar, finjondagi issiq kofesidan mayda ho‘plar edi. Uning nigohlarida kutish, sabrsizlik va biroz sovuqqonlik aralash edi.

Shu orada eshik ochildi va shoshilgan qadamlar ostida bir qiz xonaga kirib keldi. U bu yigitni hayotda hech qachon ko‘rmagan edi faqat suratda. Ammo ismini bilardi. Telefonidagi rasmga qarab, asta-sekin deraza tomondagi stolga yaqinlashdi.

Mira: Kechirasiz, janob… siz Hwang Hyunjinmisiz?

Yigit qizni boshdan-oyoq bir qarab oldi. Nigohi sovuqqina, ammo bepisand emasdi.

Hyunjin: Ha, menman. Siz… Mira?

Mira: Ha.

Hyunjin: O‘tiravering. Biror narsa ichasizmi?

Mira: Yo‘q, rahmat. Hech narsa xohlamayman.

Yigit chuqur nafas oldi va kofesini chetga surdi.

Hyunjin: Unda darrov maqsadga o‘taman. Men 28 yoshdaman, biznes bilan shug‘ullanaman. Yana… boshqa ishlari ham ko‘p odamlar qatoridanman. Rostini aytsam, men o‘z xohishim bilan uylanayotganim yo‘q. Ota-onamning bosimi bo‘lgani uchun shu qarorga kelganman.
Lekin baribir… birga yashab ketamiz, degan umidim bor . Bir haftadan so‘ng to‘y. Shunga qadar keraksiz gap-so‘z yo boshqa muammolar bo‘lmasin. Tushunarli-mi?

Mira boshini asta qimirlatib, jimgina tasdiq berdi. Qizning ko‘zlarida tashvish va bir oz og‘riq porlab turardi.

Hyunjin kresloga suyandi-da, o‘rnidan turdi:

Hyunjin: Xo‘p, unday bo‘lsa men ketdim. Ishlarim ko‘p. O‘zing uyingga yetib olarsana. To‘yda ko‘rishguncha.

U shunday deb restoranni tark etdi. Mira esa joyida qotib qoldi. Ko‘zlariga yig‘i qalqib chiqib, u deraza ortidagi qorli manzaraga tikilgancha o‘zini yolg‘iz va biroz bechora his qildi.

Qiz restorandan chiqqach, sovuq shamol yuziga urildi. Qishning kechki sukunati go‘yo uning ichki bo‘shlig‘iga ham singib borayotgandek edi. U asta-sekin uyiga qaytdi. Uy eshigidan kirishi bilan ichkaridagi sokinlik uni yana ham ezdi go‘yo butun uyga suv quygandek mutlaqo jimjit edi.

Mehmonxonada akasi Felix televizor qarshisida o‘tirgan, ammo diqqatini ekrandan ko‘ra singlisiga qaratdi.

Felix: Xo‘sh, nima bo‘ldi? Ko‘rishdingmi qanday o‘tdi?

Mira ko‘zlarini yerga tikdi, ovozi esa juda past chiqdi:

Mira: Ha… Men xonamga chiqaman.

Felix: Yaxshi. Dam ol.

Qiz javob ham qilmay, sekin zinadan o‘tib o‘z xonasiga yo‘naldi. Xonaga kirganida, har doim unga quvonch va tinchlik bag‘ishlab kelgan yorqin, chiroyli xona bugun unga begona bo‘lib tuyuldi. Deviaridagi suratlar, yumshoq yoritgichlar, yoqimli hid barchasi birdan ko‘ziga keraksiz tuyildi.

Bu xonada ilk bor u o‘zini yomon his qildi. Go‘yo xona emas, devorlari ham uning ichki og‘rig‘ini eshitib turardi. U chuqur nafas oldi-da, qo‘lini uzatib, chiroqlarni o‘chirib yubordi. Xona bir zumda qorong‘u, g‘amgin zulmatga cho‘mdi.

Mira karavotga cho‘kdi. Charchoqdan ham ko‘ra ko‘proq ruhiy og‘irlik uni ezardi. Ko‘zlarini yumdi, lekin fikrlarini o‘chirib bo‘lmadi Hyunjinning sovuq so‘zlari, uning bepisand nigohi qulog‘ida jaranglab turardi.

Bu tun unga uzoq va og‘ir kechishi aniq edi.

Bir hafta avval…

Mira universitetdan quvonchga to‘la kayfiyatda uyiga qaytayotgan edi. Darslar yaxshi o‘tgan, do‘stlari bilan kulishgan, kuni chiroyli kechgandi. Ammo u eshikni ochishi bilan bu quvonch bir zumda so‘nib, o‘rnini vahimali jimlik egalladi.

Uy odatdagidek iliq va shovqinli emasdi aksincha, havoda og‘irlik, ziddiyat va alam hidlari aralash edi.

Mehmonxona tomon qadam tashlar ekan, uning yuragi hapriqib ketdi. U yerda onasi burchakda o‘tirgancha qo‘llari bilan yuzini to‘sib, qattiq yig‘layotgan edi. Otasi esa singlisining ro‘parasida turib, unga o‘tkir, g‘azabli nigohlarini qadagan. Felix esa bir necha bor joyidan turib, asabiy ravishda u yoqdan bu yoqqa yurardi. Eng achinarlisi singlisi Miya yerga cho‘kkalab olib, otasining oyog‘i ostida titrab yig‘lardi.

Mira shoshib oldinga intildi.

Mira: Nima bo‘ldi? Tinchlikmi?!

Felix keskin burildi, yuzidagi asab alomatlari yanada kuchaydi.

Felix: Yo‘q, tinchlik emas!. Nima bo‘lganini bilasanmi?

Mira yuragi hapriqib, ovozi titrab javob berdi:

Mira: Yo‘q… bilmayman. Nima bo‘ldi?

Felix tishlarini qisib, singlisini ko‘rsatdi.

Felix: Mana shu "singlin" kimdandir homilador bo‘libdi. Eng yomoni men buni ko‘chadagi odamlardan eshitdim. Uydagilar esa jim…!

Miraning ko‘zlari kattalashib ketdi.

Mira: Nima?!

U qattiq larzaga tushgancha onasining yonidan joy topib, titrab o‘tirib qoldi.

Shunda otasi, Janob Lee, birdan ovozini ko‘tardi. Uning ovozi xonani larzaga soldi.

Janob Lee: Hoy, qiz! Senga nima yetmayapti edi?! Nega bunday yo‘l tutding?!

Miya boshini ko‘tara olmadi. Sochlari yuzini to‘sib, ko‘z yoshlari yerga to‘kilar edi.

Miya: Men… men…

Lekin otasi uning gapini tugatishga fursat bermadi.

Janob Lee: Endi men odamlar oldida qanday yuz ko‘rsataman? Qanday bosh ko‘tarib yuraman?! Bu uyga sharmanda bo‘lding! Ey, yuzsiz!

Miya: Kechiring, dada… iltimos…

Otasi esa alamini tiyolmay, qo‘lini ko‘tardi-da, qizining yuziga qattiq tarsaki tushirdi. Urilgan ovoz Miraning yuragini tilka-pora qildi.

Mira darrov o‘rnidan sakrab turdi, singlisini himoya qilish uchun oldiga yugurdi.

Ammo Felix ham ovozini ko‘tardi:

Felix: Mira, sen aralashma! Ho‘nangga bor!

Mira: Aka… iltimos…

Felix: Xonanga bor dedim senga! Aralashma bu ishga!

Uning baqirigidan uy ichida yana bir jimlik cho‘kdi. Mira ko‘zlariga yosh to‘lib, boshini egdi-da, sekin zinapoyaga qarab yurdi. Har bir qadam bilan yuragiga alam ortib borardi.

Bu kecha Miraning oilasi uchun ham, uning qo‘shiqdek quvonchli hayoti uchun ham burilish nuqtasi bo‘lgan edi…

Oradan tort kun o‘tdi. Bu tort kun Felix uchun ham, butun oila uchun ham eng og‘ir kunlar bo‘ldi. Mansabdor shaxslar, tanish-bilishlar orasida gap tez tarqaldi “Felix singlisiga qaray olmabdi”, “tarbiyasi bo‘sh ekan”, degan gap-so‘zlar unga o‘qday sanchilardi. Uning nomi atigi tort kun ichida oyoq osti bo‘ldi.
Shu iztirobli damlarda Felixning miyasiga birdan bir fikr keldi. U qo‘lini cho‘zib telefonini oldi va uzoqdan beri tanish bo‘lgan raqamni terdi.

Telefondan sokin, ammo beparvo ovoz eshitildi.

Hyunjin: Eshitaman.

Felix: Qayerdasan?

Hyunjin: Har doimgiday… tungi klubdaman.

Felix: Hozir boraman. muhim ishim bor.

Aloqa uzildi. Felix chuqur nafas olib, e’tiborini jamlab, o‘sha klub tomon yo‘l oldi.

Tungi klub tashqaridan jimjit va oddiy ko‘rinsa-da, ichkariga qadam qo‘ygan insonni darrov shovqin-ko‘pik, chaqnagan rang-barang chiroqlar, tamaki hidi, spirtli ichimliklar aralash og‘ir atmosfera qarshi olardi. Bu yer odamlar o‘z azobini musiqaga qo‘shib yashiradigan maskan edi.

Shu notinch olamning bir chekkasida, qorong‘iroq o‘rindiqda Hyunjin keng o‘tirar, qo‘lida sigareti, yonida esa tizzasiga suykalib o‘tirgan bir qiz bilan vaqt o‘tkazardi. U butunlay erkin, tartibsiz hayotning timsolidek edi.
Felix uni darrov tanidi. Yoniga borib to‘xtadi.

Hyunjin: Ooo, do‘stim! Kelyapsanmi?

Felix: Gaplashib olsak bo‘ladimi?

Hyunjin: Albatta.
Hyunjin tizzasidagi qizga ishora qildi. Qiz bir so‘z demay, jilmayib o‘rnidan turdi va ularni yolg‘iz qoldirdi.

Hyunjin: Yaxshimisiz? Biron narsa bo‘ldimi?

Felix chuqur nafas olib, stolda turgan alkogoldan o‘ziga quydi. Hech ikkilanmay bir ho‘plab ichdi. Ko‘zlari qizarib, qo‘llari esa biroz titrardi.

Hyunjin: Vaziyat jiddiy shekilli. Gapir, nima bo‘ldi?

Felix: Sen o‘sha kuni aytganding-ku, uylanish uchun qiz izlayotganingni…

Hyunjin: Ha, izlayapman. Hali topganim yo‘q.

Felix bir zum jim qoldi, keyin keskin qaror bilan gapirdi:

Felix: Men… men senga singlimni beraman.

Hyunjin ichayotgan ichimligiga tiqilib qoldi, yo‘taldi, ko‘zlari kattalashdi.

Hyunjin: N–nima deding?

Felix: Kichik singlim… homilador bo‘lib qolgan. Hozir hamma shuni gapiryapti. “Felixni singlisi sharmanda qildi”, deyishyapti. Endi o‘zimni himoya qilolmayapman.

Hyunjin labini tishlab kulimsiradi.

Hyunjin: Shuning uchun meniga to‘y boxona tiqishtirmoqchimisan? To‘ydan keyin bolaga “ota” kerak bo‘lmasin deb, shunaqa qilyapsanmi?

Felix kulib qo‘ydi, lekin kulgisi achchiq va alamli edi. U yana bir qultum ichdi.

Felix: Yo‘q. Men senga… Mirani bermoqchiman. Unga ishonaman. U aqlli, halol. U uyatga qolmaydi. Lekin boshqa biror narsa bo‘lishidan oldin uni turmushga berib qo‘ymoqchiman.

Hyunjin bir muddat jim turdi. Ko‘zlarida qiziqish bilan ichki hisob-kitob aralash chiroq yonib o‘chdi.

Hyunjin: Axir Mira o‘qiredi-ku? Keyin… menga rozi bo‘ladimi?

Felix: Ha, o‘qiydi. Bu yil o‘qishini tugatadi. Rozi qilaman. Qanday bo‘lsa ham.

Hyunjin stakanni ushlab, Felixga tikildi:

Hyunjin: Yaxshilab o‘ylab ko‘r. Men bu menman. Meni bazi ishlarim bor, xarakterim ham og‘ir. Shunaqa odamga singlingni ravo ko‘rasanmi? Mendek insonga pok singlingniya

Felix boshini egdi. Ovozida og‘ir, majburona taslimlik bor edi:

Felix: bilaman lekin nimadir qilishim kerak-ku shuning uchun shu yoʻlni tutaman, ota onang bilan gaplash men ham gaplashaman

Hyunjin: Mayli-ku lekin yana bir bor oʻyla.

Felix: Majburman...

Shu so‘zlar bilan ikki yigitning hayoti ham, Miraning taqdiri ham o‘sha kundan boshlab butunlay o‘zgarib ketdi…

..

Qishning ilk kunlari odamlarga o‘zgacha bir kayfiyat bag‘ishlagan, shahar ko‘chalarida esa mayin sovuq bilan aralash quvonch nafasi sezilib turardi.

Soat kechki 18:12 ni ko‘rsatgan paytda restoranning deraza yonidagi stol atrofida bir yigit o‘tirar, qo‘lidagi soatga tez-tez qarab qo‘yar, finjondagi issiq kofesidan mayda ho‘plar edi. Uning nigohlarida kutish, sabrsizlik va biroz sovuqqonlik aralash edi.

Shu orada eshik ochildi va shoshilgan qadamlar ostida bir qiz xonaga kirib keldi. U bu yigitni hayotda hech qachon ko‘rmagan edi faqat suratda. Ammo ismini bilardi. Telefonidagi rasmga qarab, asta-sekin deraza tomondagi stolga yaqinlashdi.

Mira: Kechirasiz, janob… siz Hwang Hyunjinmisiz?

Yigit qizni boshdan-oyoq bir qarab oldi. Nigohi sovuqqina, ammo bepisand emasdi.

Hyunjin: Ha, menman. Siz… Mira?

Mira: Ha.

Hyunjin: O‘tiravering. Biror narsa ichasizmi?

Mira: Yo‘q, rahmat. Hech narsa xohlamayman.

Yigit chuqur nafas oldi va kofesini chetga surdi.

Hyunjin: Unda darrov maqsadga o‘taman. Men 28 yoshdaman, biznes bilan shug‘ullanaman. Yana… boshqa ishlari ham ko‘p odamlar qatoridanman. Rostini aytsam, men o‘z xohishim bilan uylanayotganim yo‘q. Ota-onamning bosimi bo‘lgani uchun shu qarorga kelganman.
Lekin baribir… birga yashab ketamiz, degan umidim bor . Bir haftadan so‘ng to‘y. Shunga qadar keraksiz gap-so‘z yo boshqa muammolar bo‘lmasin. Tushunarli-mi?

Mira boshini asta qimirlatib, jimgina tasdiq berdi. Qizning ko‘zlarida tashvish va bir oz og‘riq porlab turardi.

Hyunjin kresloga suyandi-da, o‘rnidan turdi:

Hyunjin: Xo‘p, unday bo‘lsa men ketdim. Ishlarim ko‘p. O‘zing uyingga yetib olarsana. To‘yda ko‘rishguncha.

U shunday deb restoranni tark etdi. Mira esa joyida qotib qoldi. Ko‘zlariga yig‘i qalqib chiqib, u deraza ortidagi qorli manzaraga tikilgancha o‘zini yolg‘iz va biroz bechora his qildi.

Qiz restorandan chiqqach, sovuq shamol yuziga urildi. Qishning kechki sukunati go‘yo uning ichki bo‘shlig‘iga ham singib borayotgandek edi. U asta-sekin uyiga qaytdi. Uy eshigidan kirishi bilan ichkaridagi sokinlik uni yana ham ezdi go‘yo butun uyga suv quygandek mutlaqo jimjit edi.

Mehmonxonada akasi Felix televizor qarshisida o‘tirgan, ammo diqqatini ekrandan ko‘ra singlisiga qaratdi.

Felix: Xo‘sh, nima bo‘ldi? Ko‘rishdingmi qanday o‘tdi?

Mira ko‘zlarini yerga tikdi, ovozi esa juda past chiqdi:

Mira: Ha… Men xonamga chiqaman.

Felix: Yaxshi. Dam ol.

Qiz javob ham qilmay, sekin zinadan o‘tib o‘z xonasiga yo‘naldi. Xonaga kirganida, har doim unga quvonch va tinchlik bag‘ishlab kelgan yorqin, chiroyli xona bugun unga begona bo‘lib tuyuldi. Deviaridagi suratlar, yumshoq yoritgichlar, yoqimli hid barchasi birdan ko‘ziga keraksiz tuyildi.

Bu xonada ilk bor u o‘zini yomon his qildi. Go‘yo xona emas, devorlari ham uning ichki og‘rig‘ini eshitib turardi. U chuqur nafas oldi-da, qo‘lini uzatib, chiroqlarni o‘chirib yubordi. Xona bir zumda qorong‘u, g‘amgin zulmatga cho‘mdi.

Mira karavotga cho‘kdi. Charchoqdan ham ko‘ra ko‘proq ruhiy og‘irlik uni ezardi. Ko‘zlarini yumdi, lekin fikrlarini o‘chirib bo‘lmadi Hyunjinning sovuq so‘zlari, uning bepisand nigohi qulog‘ida jaranglab turardi.

Bu tun unga uzoq va og‘ir kechishi aniq edi.

Bir hafta avval…

Mira universitetdan quvonchga to‘la kayfiyatda uyiga qaytayotgan edi. Darslar yaxshi o‘tgan, do‘stlari bilan kulishgan, kuni chiroyli kechgandi. Ammo u eshikni ochishi bilan bu quvonch bir zumda so‘nib, o‘rnini vahimali jimlik egalladi.

Uy odatdagidek iliq va shovqinli emasdi aksincha, havoda og‘irlik, ziddiyat va alam hidlari aralash edi.

Mehmonxona tomon qadam tashlar ekan, uning yuragi hapriqib ketdi. U yerda onasi burchakda o‘tirgancha qo‘llari bilan yuzini to‘sib, qattiq yig‘layotgan edi. Otasi esa singlisining ro‘parasida turib, unga o‘tkir, g‘azabli nigohlarini qadagan. Felix esa bir necha bor joyidan turib, asabiy ravishda u yoqdan bu yoqqa yurardi. Eng achinarlisi singlisi Miya yerga cho‘kkalab olib, otasining oyog‘i ostida titrab yig‘lardi.

Mira shoshib oldinga intildi.

Mira: Nima bo‘ldi? Tinchlikmi?!

Felix keskin burildi, yuzidagi asab alomatlari yanada kuchaydi.

Felix: Yo‘q, tinchlik emas!. Nima bo‘lganini bilasanmi?

Mira yuragi hapriqib, ovozi titrab javob berdi:

Mira: Yo‘q… bilmayman. Nima bo‘ldi?

Felix tishlarini qisib, singlisini ko‘rsatdi.

Felix: Mana shu "singlin" kimdandir homilador bo‘libdi. Eng yomoni men buni ko‘chadagi odamlardan eshitdim. Uydagilar esa jim…!

Miraning ko‘zlari kattalashib ketdi.

Mira: Nima?!

U qattiq larzaga tushgancha onasining yonidan joy topib, titrab o‘tirib qoldi.

Shunda otasi, Janob Lee, birdan ovozini ko‘tardi. Uning ovozi xonani larzaga soldi.

Janob Lee: Hoy, qiz! Senga nima yetmayapti edi?! Nega bunday yo‘l tutding?!

Miya boshini ko‘tara olmadi. Sochlari yuzini to‘sib, ko‘z yoshlari yerga to‘kilar edi.

Miya: Men… men…

Lekin otasi uning gapini tugatishga fursat bermadi.

Janob Lee: Endi men odamlar oldida qanday yuz ko‘rsataman? Qanday bosh ko‘tarib yuraman?! Bu uyga sharmanda bo‘lding! Ey, yuzsiz!

Miya: Kechiring, dada… iltimos…

Otasi esa alamini tiyolmay, qo‘lini ko‘tardi-da, qizining yuziga qattiq tarsaki tushirdi. Urilgan ovoz Miraning yuragini tilka-pora qildi.

Mira darrov o‘rnidan sakrab turdi, singlisini himoya qilish uchun oldiga yugurdi.

Ammo Felix ham ovozini ko‘tardi:

Felix: Mira, sen aralashma! Ho‘nangga bor!

Mira: Aka… iltimos…

Felix: Xonanga bor dedim senga! Aralashma bu ishga!

Uning baqirigidan uy ichida yana bir jimlik cho‘kdi. Mira ko‘zlariga yosh to‘lib, boshini egdi-da, sekin zinapoyaga qarab yurdi. Har bir qadam bilan yuragiga alam ortib borardi.

Bu kecha Miraning oilasi uchun ham, uning qo‘shiqdek quvonchli hayoti uchun ham burilish nuqtasi bo‘lgan edi…

Oradan tort kun o‘tdi. Bu tort kun Felix uchun ham, butun oila uchun ham eng og‘ir kunlar bo‘ldi. Mansabdor shaxslar, tanish-bilishlar orasida gap tez tarqaldi “Felix singlisiga qaray olmabdi”, “tarbiyasi bo‘sh ekan”, degan gap-so‘zlar unga o‘qday sanchilardi. Uning nomi atigi tort kun ichida oyoq osti bo‘ldi.
Shu iztirobli damlarda Felixning miyasiga birdan bir fikr keldi. U qo‘lini cho‘zib telefonini oldi va uzoqdan beri tanish bo‘lgan raqamni terdi.

Telefondan sokin, ammo beparvo ovoz eshitildi.

Hyunjin: Eshitaman.

Felix: Qayerdasan?

Hyunjin: Har doimgiday… tungi klubdaman.

Felix: Hozir boraman. muhim ishim bor.

Aloqa uzildi. Felix chuqur nafas olib, e’tiborini jamlab, o‘sha klub tomon yo‘l oldi.

Tungi klub tashqaridan jimjit va oddiy ko‘rinsa-da, ichkariga qadam qo‘ygan insonni darrov shovqin-ko‘pik, chaqnagan rang-barang chiroqlar, tamaki hidi, spirtli ichimliklar aralash og‘ir atmosfera qarshi olardi. Bu yer odamlar o‘z azobini musiqaga qo‘shib yashiradigan maskan edi.

Shu notinch olamning bir chekkasida, qorong‘iroq o‘rindiqda Hyunjin keng o‘tirar, qo‘lida sigareti, yonida esa tizzasiga suykalib o‘tirgan bir qiz bilan vaqt o‘tkazardi. U butunlay erkin, tartibsiz hayotning timsolidek edi.
Felix uni darrov tanidi. Yoniga borib to‘xtadi.

Hyunjin: Ooo, do‘stim! Kelyapsanmi?

Felix: Gaplashib olsak bo‘ladimi?

Hyunjin: Albatta.
Hyunjin tizzasidagi qizga ishora qildi. Qiz bir so‘z demay, jilmayib o‘rnidan turdi va ularni yolg‘iz qoldirdi.

Hyunjin: Yaxshimisiz? Biron narsa bo‘ldimi?

Felix chuqur nafas olib, stolda turgan alkogoldan o‘ziga quydi. Hech ikkilanmay bir ho‘plab ichdi. Ko‘zlari qizarib, qo‘llari esa biroz titrardi.

Hyunjin: Vaziyat jiddiy shekilli. Gapir, nima bo‘ldi?

Felix: Sen o‘sha kuni aytganding-ku, uylanish uchun qiz izlayotganingni…

Hyunjin: Ha, izlayapman. Hali topganim yo‘q.

Felix bir zum jim qoldi, keyin keskin qaror bilan gapirdi:

Felix: Men… men senga singlimni beraman.

Hyunjin ichayotgan ichimligiga tiqilib qoldi, yo‘taldi, ko‘zlari kattalashdi.

Hyunjin: N–nima deding?

Felix: Kichik singlim… homilador bo‘lib qolgan. Hozir hamma shuni gapiryapti. “Felixni singlisi sharmanda qildi”, deyishyapti. Endi o‘zimni himoya qilolmayapman.

Hyunjin labini tishlab kulimsiradi.

Hyunjin: Shuning uchun meniga to‘y boxona tiqishtirmoqchimisan? To‘ydan keyin bolaga “ota” kerak bo‘lmasin deb, shunaqa qilyapsanmi?

Felix kulib qo‘ydi, lekin kulgisi achchiq va alamli edi. U yana bir qultum ichdi.

Felix: Yo‘q. Men senga… Mirani bermoqchiman. Unga ishonaman. U aqlli, halol. U uyatga qolmaydi. Lekin boshqa biror narsa bo‘lishidan oldin uni turmushga berib qo‘ymoqchiman.

Hyunjin bir muddat jim turdi. Ko‘zlarida qiziqish bilan ichki hisob-kitob aralash chiroq yonib o‘chdi.

Hyunjin: Axir Mira o‘qiredi-ku? Keyin… menga rozi bo‘ladimi?

Felix: Ha, o‘qiydi. Bu yil o‘qishini tugatadi. Rozi qilaman. Qanday bo‘lsa ham.

Hyunjin stakanni ushlab, Felixga tikildi:

Hyunjin: Yaxshilab o‘ylab ko‘r. Men bu menman. Meni bazi ishlarim bor, xarakterim ham og‘ir. Shunaqa odamga singlingni ravo ko‘rasanmi? Mendek insonga pok singlingniya

Felix boshini egdi. Ovozida og‘ir, majburona taslimlik bor edi:

Felix: bilaman lekin nimadir qilishim kerak-ku shuning uchun shu yoʻlni tutaman, ota onang bilan gaplash men ham gaplashaman

Hyunjin: Mayli-ku lekin yana bir bor oʻyla.

Felix: Majburman...

Shu so‘zlar bilan ikki yigitning hayoti ham, Miraning taqdiri ham o‘sha kundan boshlab butunlay o‘zgarib ketdi…

..

—1—

Hayot… har doim ham biz tasavvur qilganimizdek nurafshon, shirin va ertaklarga to‘la bo‘lmaydi. Ba’zan u odamni sinaydi, ba’zan esa eng quvonchli kun ham ko‘ngilni g‘ash qiladigan og‘riq bilan bosh­lanadi.

Bugun Mira va Hyunjin toʻylariga bir yil boʻlgan kun.

Mira ertalab odatdagidek o‘qishga tayyorlanib, asta pastga tushdi. Oshxonada Hyunjin allaqachon o‘tirar, nonushtani sokin, o‘z holicha qilayotgan edi. Qoshlarining orasida tund chiziq, nigohi esa odatdagidan sovuqroq edi.

Mira bir so‘z demay uning qarshisiga o‘tirdi. Choynakdan choy quyarkan, ko‘ngli nimadandir bezovta bo‘ldi. U Hyunjinga sekin qarab qo‘yardi ehtimol, bugungi sana esiga tushar, hech bo‘lmasa bir tabassum qilarmikan, degan umid bilan.

Ammo Hyunjin… hech narsani sezmagandek, beparvolarcha nonushtasini davom ettirdi. Biror marta ham Miraga qarab qo‘ymadi. Nihoyat, likobini surib qo‘ydi, stulini sekin itardi va hech qanday so‘zsiz o‘rnidan turdi.

Mira uning ketayotgan qadam tovushlarini eshitib qoldi.
Hyunjin eshikni ochdi. Lekin ortiga ham bir qarab qo‘ymadi.

U shunchaki indamay chiqib ketdi.

Miraning yuragi esa shu sokinlik ichida og‘irroq urib qo‘ydi xuddi o‘z to‘y sanasini faqat o‘zi eslayotgandek…

Mira Hyunjinning indamay ketganini ko‘rgach, chuqur xo‘rsinib qo‘ydi. To‘y yilligi ertak bo‘lish o‘rniga, yana bir oddiy, hatto og‘riqli kun bo‘lib qolgandi.

Lekin vaqt kutmaydi. U bugun ham o‘qishga borishi kerak edi. Mira asta tayyorlanib, sumkasini oldi va uydan chiqdi. Sovuq shabada yuziga tegarkan, ichidagi alamni bir zum bo‘lsa ham sovitgandek bo‘ldi.

Mira hozirda universitetda iqtisod yo‘nalishi bo‘yicha 4-kursda o‘qirdi. Bu yil bitiradi. Oldinda himoya, amaliyot, imtihonlar — katta mas’uliyatlar kutib turardi.
U nimaga erishishni aniq bilardi: mustaqil hayot, o‘z kuchiga tayanish, hech kim bosimi bo‘lmagan kelajak.

Mira universitet hovlisiga kirib keldi. Shamolda uning sochlari yengil tebranar, qoʻlida daftar-uskunalari. Darvoza yonida esa uzoqdan nimanidir kutib turgandek, uning azaliy doʻsti Bangchan koʻrinardi. U Mirani koʻrishi bilanoq yuziga tabassum yugurdi.

Mira: Salom.

Bangchan: Vah nihoyat kelding!

Mira: Nega kesatasan Men senga aytdimmi kutib tur deb?

Bangchan: Xoʻp, xoʻp, qizishma. Yur, ketdik.

Ular yonma-yon yurib ketishdi. Aslida esa shuncha tortishishlariga qaramay, ikkalasi ham buni koʻnikkan edi chunki ular bolalikdan birga ulgʻaygan, ajralmas ahil doʻstlar edi. Va hozir ham shu mehr, shu yaqinlik oʻzgarmagan…

Vanihoyat soat millari 20:00 ni ko‘rsatdi. Hyunjin kompaniyadagi oxirgi hujjatlarni tugatib, charchoq aralash nafas bilan uyiga qaytdi. Uy esa g‘ira-shira, g‘alati sukunatga cho‘mgan, go‘yoki hech kim yashamaydigan bo‘sh makon kabi edi. U bir og‘iz gapirmay to‘g‘ri o‘z xonasiga chiqdi, kiyimlarini almashtirib dushga kirdi. Sovuq devorlar ham bugun unga begona tuyulardi.

Dushdan chiqqach, u mehmonxonaga tushdi. Bar stolidan viskiy olib, o‘ziga bir stakan quydi. Yorug‘lik ostida ichimlikning oltin ranglari miltillab turardi. Hyunjin kresloga yonboshlab o‘tirib, sokinlikka cho‘mgancha o‘y sura boshladi. U ichki bo‘shliqni to‘ldirish uchun ichimlikni emas, balki biror iliqlikni, biror odamni kutayotgandek edi…

Shu payt tepadan sekin qadam tovushlari eshitildi. Mira zinadan tushib kelardi.

Mira: Hayrli kech.

Hyunjin u tomonga bir qarab qo‘ydi-da, sovuq ovozda:
— Senga ham.

Mira hech narsa demay oshxonaga kirib suv ichdi va yana chiqib ketdi. U orqasiga qaytishi bilan Hyunjinning telefoni jiringlab qoldi. U beparvo go‘shakni ko‘tardi.

Hyunjin: Eshitaman.

Bona: Salom, azizim. Qalaysan?

Hyunjin: Nima deysan?

Bona: Bugun kelmading. Seni sog‘indim.

Hyunjin: Senga qachondir hisob berganmanmi?

Bona (kulimsirab): Hmm… bugun to‘y kuning bo‘lgani uchun hotining bilan nishonlayapsanmi?

Hyunjin beixtiyor o‘rnida tik o‘tirib qoldi.
— Nima deysan?

Bona: Axir bugun to‘ying bo‘lganiga bir yil bo‘ldi-ku. Hozir xotinig bilan birga nishonlayotgandirsan, deb o‘yladim.

Hyunjin: Bona, bu kun mening esimda ham yo‘q edi. Sen eslatding toʻyim boʻlgan kuni.

Shu payt zinadan chiqayotgan Mira Bona ismini, suhbatning ohangini eshitib qoldi. Yuragi birdan siqilib ketdi… go‘yo kimdir ichida nimanidir yulib tashlagandek. U hech narsa demay, bir zum to‘xtadi-da, ko‘zlari namlanib, tezda yuqoriga qaytib ketdi.

Hyunjin Miraning holatini ko‘rib qoldi. Suhbatning qanchalik og‘ir ekanini endi anglagandek bo‘ldi. U bir so‘z aytmay go‘shakni qo‘ydi.

Hyunjin: Ayy, lanati… Qanday qilib bu kunni unutdim? U hafa bo‘lgan bo‘lsa kerak…

O‘zini o‘zi koyigancha zinaga yugurdi, Miraning honasiga yetib bordi. Eshikni ochmoqchi bo‘ldi lekin u qulflangan edi.

Xona ichida Mira eshikka suyanib turardi. So‘ng kuchsizgina yotoqqa borib o‘zini tashlab yubordi.

Mira: Nima deb o‘ylagan eding? U hattoki bu kunni ham unutgan… Ming la’nat bo‘lsin hammasiga…

Ko‘z yoshlariga chiday olmay, yostiqqa yuzini yashirdi. Yig‘isi ichida asta-sekin holdan toydi va ko‘zlari yumilib, uyqu uni og‘ir quchoq kabi o‘ziga tortdi…

Ertalabki tong sokin, havo biroz salqin edi. Mira odatdagidek erta uyg‘onib, o‘qishga tayyorlandi. Sochlarini yig‘ib, kitoblarini sumkasiga joyladi. Ichida kechagi og‘riq hali ham so‘nmagan, yuragi og‘ir edi. Pastga tushganida esa zinaning eng pastida Hyunjinga to‘qnash kelib qoldi.

Hyunjin stol yonida turgan, charchoq bilan birga xavotir ham yuzidan bilinib turardi.

Hyunjin: Hayrli tong…

Mira unga qarashga ham kuch topolmadi. Shunchaki boshini yengil chayqab qo‘ydi. Ovoz chiqarmasa ham, uning jimligi hammasidan og‘ir edi.

Hyunjin: Gaplashib olamizmi? Kechagi kun… rost aytam, men… unutibman. Uzur.

Mira yelkasini qimirlatib qo‘ydi, ammo ko‘zlarida alam uchqunlari porladi.

Mira: Hechqisi yo‘q. Axir… eslab qolishingizga sabab ham yo‘q edi.

Hyunjin o‘sha so‘zlardan bir zumda seskanib ketdi, ko‘niki olmagan og‘riqday qattiq botdi.

Hyunjin: Unday dema… bu mutlaqo unday emas.

Mira chuqur nafas oldi. So‘zlar og‘ir, ammo yuragida yig‘ilib yotganini aytmasdan bo‘lmasdi.

Mira: Balki… ajrasharmiz.

Hyunjinning nafas olishi ham to‘xtab qolgandek bo‘ldi. U hayrat, qo‘rquv va pushaymonlikni bir vaqtda his qildi.

Hyunjin: Nega birdan bu qarorga kelding?

Mira uning ko‘ziga tik qarashga majbur bo‘ldi. Ovozi titrar, ammo qat’iy edi.

Mira: Bu qarorga… boshida kelishgan edik. Sen ham, men ham… istagimiz yo‘qligini aytgandik. Faqat vaqt… shunchaki o‘tdi. Lekin hech narsa o‘zgarmadi. Shunday emasmi

U shunday deb sumkasini olib chiqib ketdi. Hyunjin esa uning ortidan qarab turarkan, birinchi marta bu so‘zlar haqiqiy bo‘lishi mumkinligidan qo‘rqandek edi...

1-qisim tamom

.
.
.
.
.