.
.
.
.
.
10-qisim

​Yigit qizdan libosini yechib olgach qizni yuziga barmoqlarini tegizib pastlashib bora boyinlari undan keyin yelkasiga va u qadar katta bolmagan kokraklarni yashirib turgan lifchiklarda tohtadi qollarini ishga solib qizning kokraklarini undan halos etdi. Mira qanchalik yeĝlab qarshilik qilishga urinmasin uning qollari boĝlangani tufayli uddalay olmasdi. Yana qollar harakati sekinlik bilan qorin qismga undan keyin esa oppoq bolgan ich kiyimga kelib uning tepa qismini silab pastga tortdi. Bir qadam ortga tashlab qarshisida yordamsiz qollari boĝlangan va umuman kiyimsiz yalanĝoch holatda yotgan qizni bir necha daqiqa yuzida shavhoniy kulgu bilan kuzatib ozini libosini yecha boshladi.Yigitni ustidan liboslari birin ketin pastga qular va koproq uning mukammal presslarga boy bolgan tanani korsatar har qanday qiz bunday mukammal tanadan koz uzolmasa Mira bolsa kozlarini yumib olib yeĝlardi va nihoyat ozi ham kiyimsiz qolgan yigit yotoq ustiga chiqib qizning oyoqlari ustiga otirib oldi sal boyagina muloyimlik bilan tegingan qollar hozir qizning kokralariga shu daraja qattiq tegib ĝijimlar ediki har bir tegilgan joyida ozidan izlar qoldirib huddi "menga tegishli" degan ishorani bildirardi. Boshini qizni boynidan avvaliga òpib keyinchalik tishlagan yigit sabab qizning lablari orasidan Nola chiqib ketdi

— Ahhhh

​Bunday tovushni eshitgan Taehyung kulib pastlasha boshladi boyin qismdan tishlab sòrib turli hel hajmdagi zasoslarni qoyib kelgan yigit qizning kokraklarini ham chetda qoldirmadi avvaliga tilini uchib kokraklar uchuni oynab atrofini yalagan Taehyung birdan ulardan birini qattiq tishlab tortdi kokrak sohasi oĝriqli nuqta bolgani sabab qiz Nola qilish orniga oĝriqdan dodlab yubordi

—Ahhh sekinroq

— Tshshh shovqin qilma hali voqtli

​Tepa qismda allaqachon yetarli izlarni qoldirib zerikkan yigit qizni oyoqlarini majburlab ikkiga ochib ulakan yelkalariga joylab qizning tizzasidan boshlab sonlariga qadar òpib yalay boshladi

​Sonlarini ortasiga yetib kelgach nigohini unga yeĝlagancha qarab turgan qizga ajratib ozi tizzasida kotarilib a*osini uchini hali nam bolmagan qizning ostiga olib kelib joyladi buni his qilgan qizning nafasi ortga tortib ketdi

— Yoq kerak emas

—Tshshh

​Qiz kozlarini moltillatib yalinib uni bunday qilmasligini sorar ekan vahshiylarcha kulgan yigit a*osini oldinga itarib yubordi ostiga kirgan katta vabyuĝon bolgan a*zo sabab qin devorlar oĝriq beradigan holatda kengayib qizga azob berib uni baqirishligiga sabab boldi

—Ashshh

​YIGIT bir bor chiqib qaytadan yana zarb bilan kirishga harakat qildi ammo juda ham tor bolgan qin devorlar uning a*zosini kirishiga tosqinlik qilib qisib qoyganidan yigitni yuzi burushib ketdi. Ikki marotaba zarb kirib chiqgan Taehyung qiz va ozi joylashgan nuqtaga qaradi lekin u yerdan bir tomchi qon ham chiqmayotgan edi. Ana endi yigitni fiĝoni falakga chiqib ozini qizda birinchisi emas deb tushunib Miraning boynini qollari bilan bòĝib nafas olishni cheklab qoydi. Gazabdan yuzlari qizarib ketib tishlarini ĝichirlatgancha baqira ketdi

—LANATI SEN BOKIRA EMASMISAN KIM BILAN BOLGANSAN

— Men

​Qiz qanchalik gapirishni hohlamasin nafas olishi qiyinlashgani bois gapirolmay qoldi. Taehyung qizni oĝzini qoli bilan yopib ikkinchi qoli bilan esa qizning sonini kuch bilan ushlagancha ĝazabga tolgani uchun qayta qayta kirib chiqa boshladi kamida 5 bor kirib chiqqan yigit ohirgi kirishida shunchalik qattiq kirdiki qizni qin devorlari torligiga qaramay a*zosini bor uzunligini kirgizib yuborgan ikki tanani birlashganida orasida hatto 1 millimertchalik joy ham qoldirmadi bunday kirishligdan bolsa oĝizlari yopilgan qiz baqira olmasada kozlari ostida bolgan katta oĝriq va olovdek yonish tufayli kattalashib ketdi. Taehyung kozlari shavqatsiz haqiqiy zulmatni mana endi korsatayotgan edi, ozining a*zosini qandaydur suyuqlik ichida qolganini his qilgach sekin qizdan chiqarib oldi a*zosini qonga belanib ketganini va qizning ostidan ham qon sizib chiqayotganini korgan Taehyung uni bokira bolaganligini bildi

(Malumot uchun: nimaga endi shuncha kirib chiqganda qon chiqmadi degan savol paydo bolsa? I keyin yana qiz avval Jimin bilan aloqada bolgan bolsa?
Javob: sababi Yoongi qizini qizlik pardasini qaytadan tiktirgan nima demoqchi ekanimni bilsangiz kerak qayta tikilgan parda kechro yirtildi)

​Ammo allaqachon kech bolgan bolgani uchun qiz bilan shavqatsizlarcha aloqa qilishni boshaldi har bir kirib chiqayotganida qin devorlarni shilib otib yana ham achishish va oĝriqlarni kuchaytirib borardi. Ushbu aloqa kopi bilan 2 soatlar davom etdi Taehyung 1 bor boshangan mira esa 2 bor bolsihiga qaramay oĝriqlarga chiday olmay hushuni yoqotgan edi, songi bor qizni ichiga ozining issiq va quyuq bolgan sperma aralash uruĝini boshatib Qizdan chiqib ornidan turgancha dush tomon ketgan yigit hatto bir bor ògirilib ham qarab qoymadi. Sochiqga orangacha chiqib oziga qulay bolgan kiyimini kiydida yotoqga yotmoqchi bolgandi lekin yotoq ustidagi tartibsizlikga qarab hushsiz terlab suv bolib ketgan qiz va pastellarni qip qizil qon va spermalarga aralash bolib ketganini korib jirkanib honadan chiqqayotib yelkasini bir oz ogirib kulimsiragan ovoz bilan gapirib chiqib ketdi.

— meni zulmatimga hush kelibsan

Taehyung shunday deb tashqaridan ikki hizmatchilarni chaqirib qizni va yotoqni tartibga keltirishlarini buyurdi va ozi boshqa xomaga chiqib ketti.

.
.
.
.
.

Jimin to‘y tashvishlaridan butunlay holdan toygan holda uyi oldiga keldi. Lift tugmasini bosmoqchi bo‘lganida, yonida Haru paydo bo‘ldi.

Ikkisi bir-biriga qisqacha bosh irg‘ab salomlashdi.

Lift kelgach, yonma-yon ichkariga kirishdi. Har biri bir xil qavat tugmasini bosdi.

Butun yo‘l davomida Jimin indamay turardi. Nigohi polga qadalgan, xayollari esa butunlay boshqa joyda edi.

Nihoyat, Haru sukutni buzdi.

— Jimin… balki endi yetar?

Jimin javob bermadi.

Haru unga sinchiklab qaradi.

— Qachongacha o‘zingizni shunday olib qochasiz?

Bir necha soniyadan keyin Jimin past ovozda javob berdi:

— Bilmayman…

Lift kerakli qavatga yetib, eshiklari ochildi.

Jimin indamay tashqariga chiqdi va o‘z eshigi tomon yurdi.

Haru ham ortidan chiqdi.

— Men sizdan necha marta kechirim so‘radim. Yana nima qilishim kerak?

Jimin yana jim qoldi.

Haru chuqur xo‘rsindi.

— Yoki… hayotingizda boshqa birov bormi?

Bu safar ham javob bo‘lmadi.

Haru achchiq kulimsiradi.

— Tushunarli…

U ko‘zlarini yashirishga urinib dedi:

— Endi sizni bezovta qilmayman. Yaxshi qoling.

Shunday deb u o‘z eshigi tomon burildi.

Kalitni qulfga tiqib, eshikni ochdi.

Ichkariga kirish uchun endi qadam tashlaganida, ortidan Jimin uning bilagidan ohista ushladi.

Haru ortiga o‘girildi.

Ularning nigohlari to‘qnashdi.

— Haru…

Jiminning ovozi titrab chiqdi.

— Ketma.

Haru indamay unga qarab turardi.

Jimin bir qadam yaqinlashdi.

— Men seni emas… o‘zimni jazolab yurgandim.

Haru ko‘zlariga yosh oldi.

— Unda nega meni o‘zingizdan itardingiz?

Jimin javob o‘rniga uning yuzini kaftlari orasiga oldi.

Bir lahza ikkisi ham bir-birining ko‘zlariga termulib turishdi.

Haru qarshilik qilmadi.

Shundan keyingina Jimin sekin egilib, uning lablaridan mayin o‘pdi.

Bu shoshqaloq emas, balki sog‘inch va aytilmagan hislarga to‘la bo‘sa edi.

Bir necha soniyadan so‘ng ular asta bir-biridan uzoqlashishdi.

Jimin peshonasini Haruning peshonasiga tirab, past ovozda dedi:

— Mening hayotimda sendan boshqa hech kim bo‘lmagan… va hech qachon bo‘lmaydi.

Haruning ko‘zlaridan yosh sirg‘alib tushdi.

— Unda endi mendan qochmang…

Jimin uning qo‘lini mahkam ushladi.

— Endi qochmayman. Va’da beraman.

.
.
.
.
.

Erta tong.

Mira sekin ko‘zlarini ochdi. Butun tanasi og‘riqdan zirqirardi. Kechagi voqealar xotirasida og‘ir iz qoldirgandi.

U qo‘llariga qaradi. Bilaklaridagi qizarib qolgan izlarni ko‘rib, beixtiyor yengini tortib yopdi. Ko‘zlariga yosh qalqdi.

Shu payt vannaxona eshigi ochildi.

Taehyung tashqariga chiqib, Miraning uyg‘onganini ko‘rdi. U qizning chehrasidagi qo‘rquvni darhol payqadi.

— Uyg‘onibsanmi, — dedi u sokin ohangda.

Mira javob bermadi. Nigohini undan olib qochdi.

Taehyung bir necha qadam yaqinlashdi.

— Nega mendan bunchalik cho‘chiyapsan?

Mira labini tishlab, jim qoldi.

— Menga qara, — dedi Taehyung biroz jiddiyroq.

Mira sekin boshini ko‘tardi.

Taehyung uning bilagidagi izlarni ko‘rib, bir lahza sukut saqladi.

— Senga bir savol bermoqchiman. Rostini aytishingni istayman.

Mira yuragi tez ura boshlaganini his qildi.

— Sening bokiraligini kim olgan osha lanatini tanisanmi.

Mira uzoq jim turdi. So‘ng past ovozda:

—Yoq… meni zorlashgan edi— dedi.

Xonani og‘ir sukunat qopladi.

Taehyung chuqur nafas oldi.

— Tushundim. Seni majburlamayman. Qachon tayyor bo‘lsang, o‘shanda gaplashamiz.

Xuddi shu payt eshik ortidan kichkina bolaning quvnoq ovozi eshitildi:

— Dada! Uyg‘ondingizmi?

Taehyung darhol eshik tomonga burildi.

— Kelyapman.

Mira esa hayrat bilan eshik tomonga qarab qoldi. Bu ovoz kimga tegishli ekanini hali bilmasdi.

Taehyung oʻrnidan turib belidagi sochiqni yechib oʻrniga shortigini kiydi.

To‘xtab, Miraga bir qarab qo‘ydi.

— Hozir ichkariga Oʻglim kiradi. U hali yosh, hech narsadan xabari yo‘q. unga muloyim bo‘l.

Mira hayron bo‘lsa-da, indamadi.

Taehyung eshikni ochdi.

Eshik oldida besh yoshlardagi jajji bolakay quvonch bilan turardi. Otasini ko‘rishi bilan yugurib kelib, mahkam quchoqladi.

— Dadajon!

Taehyung jilmayib uni bag‘riga oldi.

— Hayrli tong.

— Oyim uyg‘ondilarmi?

Taehyung bir zum Miraga qaradi.

— Ha. Ko‘rishni xohlaysanmi?

Bolakayning ko‘zlari chaqnab ketdi.

— Albatta!

U otasining qo‘lidan chiqib, yugurgancha Mira tomon bordi.

Mira nima bo‘layotganini anglashga ulgurmasidan bolakay uni quchoqlab oldi.

— Oyijon, sizni juda sog‘indim…

Mira qotib qoldi.

Qo‘llari havoda muallaq turardi. Nima qilishni, nima deyishni bilmasdi.

Taehyung esa indamay ularni kuzatardi.

Bolakay boshini ko‘tarib Miraga qaradi.

— Oyijon… meni tanimadingizmi?

So‘ng otasiga o‘girildi.

— Dada, oyim meni tanimayaptilarmi?

Bu beg‘ubor savol Miraning yuragini ezib yubordi.

U bolaning ma’yus bo‘lib qolganini ko‘rib, beixtiyor qo‘llarini uzatdi.

Bolakayni yana bag‘riga bosdi.

Ko‘zlariga yosh qalqdi.

— Tanimadim deb kim aytdi?

U bolaning sochlarini mehr bilan siladi.

— Seni tanimasam bo‘ladimi, arslonim?

Bolakayning yuzida yana tabassum paydo bo‘ldi.

Mira uning dumaloq yuzlaridan ohista o‘pib qo‘ydi.

— Juda sog‘inib ketgan ekansan-a?

— Ha! Endi meni tashlab ketmaysizmi?

Bu savolni eshitgan Mira javob bera olmadi.

Ko‘z yoshlarini yashirish uchun bolani yanada mahkamroq bag‘riga bosdi.

Taehyung esa ularning yonida jim turardi.

U bolaning yuzidagi quvonchni ko‘rarkan, ichidan yengil nafas oldi.

Ammo Miraning ko‘z yoshlarini ham payqadi.

O‘sha lahzada u bir narsani tushundi: bu uyga moslashish Mira uchun oson bo‘lmaydi. Uni majburlash emas, balki vaqt va sabr kerak edi.

Mira Pov— bu bolakayda nima ayb axir u onasiz edi men unga onalik qilaman mening ham onam bolmagan ammo otam uni ornini bildirmagan men ham endi uni onasi bolaman huddi oz onasidek bolaman.

Taehyung bolakayning ortidan qarab turdi. Temu eshikdan chiqib ketgach, u Miraga yuzlandi.

— Qani, endi sen ham tayyorlan. Pastda kutib turibdi. Hozir ikkovimiz birga tushamiz, xo‘pmi?

Mira sekin bosh irg‘adi.

— Xo‘p.

Eshik ortidan Temuning quvnoq ovozi eshitildi:

— Oyijon, tezroq chiqing!

Mira beixtiyor jilmaydi.

— Xo‘p, arslonim.

Temu quvonch bilan yugurib pastga tushib ketdi.

Taehyung esa shkaf oldiga borib, kiyimlarini kiya boshladi. Bir necha soniya jim turgach, Miraga qaradi.

— Mira, senga yana bir narsani aytishim kerak.

Mira unga yuzlandi.

— Nima?

Taehyungning ovozi jiddiylashdi.

— Temu besh yoshda. Uning onasi vafot etganiga bir necha yil bo‘ldi.

Mira bu gapni eshitib, jim qoldi.

— Shuning uchun u seni o‘z onasidek qabul qilmoqda. Men undan bu haqiqatni yashirmoqchi emasman, lekin hozircha uning qalbini yana bir bor og‘ritishni istamayman.

Mira sekin bosh irg‘adi.

— Tushundim.

Taehyung davom etdi:

— Iltimos, unga hech qachon o‘gay ona ekaningni aytma. U seni o‘z onasidek ko‘ryapti. Hech bo‘lmaganda, hozircha unga mehr ber. Keyinchalik hammasini o‘zi tushunadigan yoshga yetganda, men unga haqiqatni aytaman.

Mira bir oz o‘ylanib turdi.

Pastdan Temuning quvnoq ovozi yana eshitildi:

— Oyijon!

Mira eshik tomon qaradi.

— Xozir… — dedi u sekin. — Men unga yaxshi munosabatda bo‘laman.

Taehyung bosh irg‘adi.

— Rahmat.

Mira eshik tomon yurdi.

U hali bu uyda qanday hayot kutayotganini bilmasdi. Ammo pastda uni chin dildan kutayotgan bir bolakay bor edi.

.
.
.
.
.
10-qism tugadi

.
.
.
.
.
9-qism

Mana, nihoyat to‘y kuni ham yetib keldi.

Tong sahardan Minlar xonadonida shoshqaloqlik hukm surardi. Xizmatkorlar mehmonlarni kutib olish uchun so‘nggi tayyorgarliklarni ko‘rishar, bezaklar yana bir bor tekshirilar, hovlida esa gullarning yoqimli hidi taralib turardi.

Ammo bu quvonchli muhitda faqat bitta insonning ko‘ngli g‘ash edi.

Mira.

U deraza oldida oppoq to‘y libosini kiygancha jim turardi. Ko‘zlari uzoqqa qadalgandi. Bir necha kun ichida hayoti butunlay o‘zgarib ketgandi.

Otasi bilan hali ham deyarli gaplashmagan.

Yoongi esa bu to‘yni qizining baxti uchun emas, uning kelajagini saqlab qolish uchun to‘g‘ri qaror deb o‘ylardi.

Mira esa… bu qarorga rozi bo‘lgani bilan, yuragi hali ham bunga tayyor emasdi.

Shu payt eshik sekin taqillatildi.

— Kirsam bo‘ladimi?

Ichkaridan Harining mayin ovozi eshitildi.

— Kiring…

Hari xonaga kirib, oppoq libosdagi Mirani ko‘rishi bilan bir zum to‘xtab qoldi.

— Juda go‘zal ekansan…

Mira majburan kulimsiradi.

— Rahmat…

Hari uning yoniga kelib qo‘lidan ushladi.

— Qo‘rqyapsanmi?

Mira javob berishdan oldin ko‘zlariga yosh qalqdi.

— Bilmayman… Hammasi juda tez bo‘ldi.

Hari uni bag‘riga bosdi.

— Hali hammasi yaxshi bo‘ladi. Faqat o‘zingni yo‘qotma.

Mira indamay bosh irg‘adi.

Pastki qavatda esa Yoongi qora kostyumda mehmonlarni kutib olishga tayyor turardi.

Uning chehrasi odatdagidek jiddiy edi.

Ammo ich-ichidan yuragi g‘ash edi.

Qizini bugun uzatayotgan bo‘lsa-da, oxirgi kunlarda aytilgan og‘ir so‘zlar va yuz bergan voqealar uni ham tinch qo‘ymayotgandi.

Tashqarida esa mehmonlar birin-ketin kelishni boshlashgan, to‘y marosimini boshlash uchun esa sanoqli daqiqalar qolgan edi.

Mira xonasida deraza oldida jim turardi. Oppoq libosi tong nurlarida yanada ko‘rkam ko‘rinar, ammo uning chehrasida kelinchakka xos quvonchdan asar ham yo‘q edi.

Eshik sekin taqillatildi.

— Mumkinmi?

Bu ovozni eshitgan Mira ortiga burildi.

— Ha, bemalol.

Jimin sekin ichkariga kirib, eshikni yopdi. Bir necha soniya Miraga tikilib qoldi. So‘ng uning yoniga kelib, divanga o‘tirdi.

— Juda chiroyli bo‘libsan…

Mira mayin jilmayishga urindi.

— Rahmat.

Xonani sukut egalladi.

Nihoyat Jimin chuqur xo‘rsinib gap boshladi.

— Mira… hammasi men sabab bo‘ldim.

Mira boshini chayqadi.

— Nega unday deysiz?

Jimin ko‘zlarini yerga qadadi.

— Agar o‘sha voqea bo‘lmaganida… bugun sening hayoting boshqacha bo‘lardi. Orzularing, rejalaring… Hammasi o‘z yo‘lida ketardi.

Uning ovozida aybdorlik yaqqol sezilib turardi.

— Men sabab sen o‘zing xohlamagan yo‘lga kirayotgandeksan.

Mira deraza tomonga qaradi.

— Balki… Taehyung ham meni orzularim tomon olib borar.

Bu gapni aytsa-da, ovozida ishonch sezilmasdi.

Jimin achchiq kulimsiradi.

— Bilmayman…

U bir lahza jim qoldi.

— Lekin bir narsani bilaman… Men seni baxtsiz ko‘rishni hech qachon istamaganman.

Mira unga qaradi.

Jimin davom etdi:

— Meni kechir. Balki ming marta kechirim so‘rasam ham kamdir.

Mira sekin bosh irg‘adi.

— Sizni allaqachon kechirganman.

Bu javobni eshitgan Jiminning ko‘zlari namlandi.

U o‘rnidan turib, Miraning bagʻriga bosdi.

— Baxtli bo‘l… Qaysi yo‘lni tanlasang ham.

Xuddi shu payt eshik yana taqillatildi.

Bu safar ichkariga Yoongi kirdi.

U bir lahza Jimin va Miraga qarab turdi.

— Jimin.

— Ha, tog‘a.

— Biz biroz yolg‘iz gaplashish kerak.

Jimin indamay bosh irg‘adi.

U Miraga so‘nggi bor qarab, mayin tabassum qildi.

— O‘zingni ehtiyot qil.

Shunday deb xonadan chiqib ketdi.

Eshik yopilgach, xonada faqat Yoongi va Mira qoldi. Og‘ir sukunat ikkisini ham qurshab oldi. Yoongi esa qiziga qarab, bir necha kun oldin aytgan og‘ir so‘zlari yodiga tushgan bo‘lsa-da, gapni qayerdan boshlashni bilmay turardi.

Yoongi xonaga kirgach, bir necha soniya Miraga indamay tikilib turdi.

Ko’zlarida avvalgidek g’azab emas, balki og’ir iztirob bor edi.

U asta qizining yoniga keldi.

Mira esa boshini egib turardi.

Yoongi hech narsa demadi.

Faqat qo’lini ko’tarib, Miraning peshonasidan ohista o’pdi.

Bu — go’yo minglab aytilmagan so’zlarning o’rnini bosgan sukut edi.

Miraning ko’zlariga yana yosh qalqdi.

— Dada…

Yoongi javob bermadi.

U sekin qizining qo’lidan ushladi.

— Yur.

Xonadan ikkalasi birga chiqishdi.

Pastki qavatda mehmonlar allaqachon yig’ilishgan, marosim boshlanishini kutishardi. Ularni ko’rgan zahoti atrof sukutga cho’mdi.

Yoongi qizining qo’lini mahkam ushlagancha, uni sekin qadamlar bilan marosim o’tkaziladigan joy tomon boshlab bordi.

Mira esa otasining yonidan indamay yurardi.

Har bir qadami unga og’ir tuyulardi.

Marosim maydonchasiga yetishgach, Taehyung qora kostyumda ularni kutib turardi.

U Mirani ko’rishi bilan labida samimiy tabassum paydo bo’ldi.

Yoongi bir lahza Taehyungning ko’zlariga tikildi.

So’ng sekin Miraning qo’lini ushlab, uni Taehyungning qarshisiga olib keldi.

Bir necha soniya hech kim gapirmadi.

Yoongi chuqur nafas olib, qizining qo’lini sekin Taehyungning qo’liga qo’ydi.

— Uni ehtiyot qil.

Yoongining ovozi past, ammo qat’iy edi.

— Men uchun bu dunyodagi eng qadrli inson.

Taehyung jiddiy bosh irg’adi.

— Sizga va’da beraman. Uni hech qachon xafa qilmayman.

Yoongi yana bir bor Miraga qaradi.

Ko’zlari namlangan bo’lsa-da, buni hech kimga sezdirmadi.

U asta qizining qo’lini qo’yib yubordi.

Mira esa otasining ortidan termulib qoldi.

Shu lahzada u bir narsani his qildi.

Otasi uni kechirmagan bo’lishi mumkin edi…

Ammo baribir qo’lidan ushlab, hayotining navbatdagi bosqichigacha o’zi olib kelgandi. Bu esa, barcha og’riqlarga qaramay, uning qalbida hali ham otalik mehri so’nmaganidan darak berardi.

Rohib marosimni tantanali tarzda yakunladi. Nikoh so‘zlari yangradi va ikki yosh rasman er-xotin deb e’lon qilindi.

Mehmonlar ularni qarsaklar bilan tabriklashdi. Birin-ketin baxt tilaklari yangradi, suratlarga tushildi, to‘y esa ko‘tarinki ruhda davom etdi.

Ammo bu quvonchli muhit orasida Mira o‘zini begona his qilardi. U tabassum qilardi, lekin bu tabassum yuragidan emas, odob yuzasidangina edi.

Taehyung esa buni sezardi. Shu sababli u Mirani biror narsaga majburlamadi, faqat yonida bo‘lib, o‘zini imkon qadar muloyim tutishga harakat qildi.

Kech kirib, mehmonlar ham asta-sekin tarqala boshlashdi.

Nihoyat, kelin-kuyov ham kuzatilib, Taehyungning uyiga yo‘l olishdi.

Mashina ichida chuqur sukunat hukm surardi.

Na Mira, na Taehyung biror og‘iz so‘z aytardi.

Faqat mashina oynasi ortidagi chiroqlar birin-ketin ortda qolib borardi.

Oradan biroz vaqt o‘tib, ular uy oldiga yetib kelishdi.

Taehyung avval mashinadan tushdi. So‘ng aylanib kelib, Miraning eshigini ochdi.

U qo‘lini uzatdi.

— Ehtiyot bo‘ling.

Mira bir zum ikkilanib turdi-da, uning qo‘lidan ushlab mashinadan tushdi.

Taehyung darhol qo‘lini tortib olmadi, faqat Mira muvozanatini tiklab olguncha ushlab turdi.

So‘ng ikkalasi yonma-yon uy tomon yurishdi.

Taehyung eshikni ochib, Miraga yo‘l berdi.

— Marhamat.

Mira sekin ichkariga qadam qo‘ydi.

Uy keng va did bilan bezatilgan edi. Har bir burchak ozoda, shinam va zamonaviy ko‘rinardi. Yangi gullarning yoqimli hidi butun xonaga taralgan, mayin yorug‘lik esa uyga iliq muhit bag‘ishlab turardi.

Mira atrofga bir nazar tashladi.

Bu endi uning ham uyi edi.

Taehyung eshikni yopib, uning yoniga keldi.

— Bilaman… bugun siz uchun juda og‘ir kun bo‘ldi.

Uning ovozi sokin va muloyim edi.

— Sizni hech narsaga shoshiltirmayman. Bu uyni o‘zingizni uyingizdek his qilishingiz uchun qancha vaqt kerak bo‘lsa, shuncha kutaman.

Mira unga hayrat bilan qaradi.

U Taehyungdan bunday gaplarni kutmagandi.

— Rahmat…

Shu birgina so‘z bilan javob berdi u.

Taehyung esa yengil jilmaydi.

— Charchagandirsiz.

Mira indamay bosh irg‘adi va Taehyung ortidan ikkinchi qavatga ko‘tarildi. Yangi hayotning ilk qadamlari aynan shu uyning ostonasidan boshlanayotgandi.

​Ikki yosh ozlari uchun ajratilingan honaga kirishdi. Yigit qizni yotoqqa otkazib ozi qizni oyoq kiyim lari tomon qol uzatdi.

Qizni oyoq kiyimini yechib bolgan yigit boshini kotarib unga yuqoridan qarab turgan Miraga qarab qoydi va ornidan turib egnidagi kostyum va pidjakni yechib jevonga joylab yotoq oldida grafin va stakan tomon yonalib shisha stakanga suv quyib uni bir hoplashda tugatib oĝzini kafti bilan artgancha hayol surishda davom etayotgan qizni oziga keltirish uchun stakanni devorga zarb bilan urgan ediki shisha bolaklariga aylanib ketdi. Singan narsani tovushini eshitib oyoq qoli muzlab qolgan qiz polda maydalanib yotgan shisha bolaklaridan koz uzib unga qarab turganTaehyungga tikildi

— Yechin

​Bu sozni eshitgan qiz hozir adashdimi yoqmi bilolmay qoldi ammoTaehyungni ikkinchi bor baland ovozda baqirib bergani adashmaganini isbotlab berdi

— MEN SENGA YECHIN DEDIM

​Tanasi muzlab qolgan qiz yechinmay yigitga tikilb turardi, aytgani bilan foydasi yoq ekanligini tushungan yigit ozi oldinga qadam tashlab qizni libosiga yopishib ketdi, hozir nimalar bolishi mumkin ekanligini bilgan qiz tezlikda qarshilik korsata boshladi. Qizning qarshiliklari yigitga yoqmagani sabab yotoq yonidagi kichik javon tortmasini ochib ichidan ingichka bolgan arqonchani olib qizni qolini bir biriga qilib boĝlab va bir uchini yotoqni tepa karkas qismiga mahkam tarzda boĝladi. Koziga allaqachon yosh olgan qiz gapira boshladi.

—Bu nima qilganigiz yeching qolimni— qiz tipirchilashni boshladi

— ÒCHIR OVOZINGNI..... nima ozgina etiborli va muloyim bolib yordam bersa ,senga doim shunday munosabatda boladi deganimi aa? YOQ adashasan bu shunchaki oddiy bir niqob va sen usha men korsatgan niqobni kording uning ortidagi asl haqiqatni mana endi korasan qadrli hotinginam.

.
.
.
.
.
9-qism tamom

Keyingi qismi hot boladi va keyingi qism chiqishi bu sizlarni qolingizda nega desangiz ikki ogiz soz va reaksiya bosmasngiz chiqmaydi agar fanfic yoqmayotgan bolsa aytinglar men toxtataman

.
.
.
.
.
9-qism

Mana, nihoyat to‘y kuni ham yetib keldi.

Tong sahardan Minlar xonadonida shoshqaloqlik hukm surardi. Xizmatkorlar mehmonlarni kutib olish uchun so‘nggi tayyorgarliklarni ko‘rishar, bezaklar yana bir bor tekshirilar, hovlida esa gullarning yoqimli hidi taralib turardi.

Ammo bu quvonchli muhitda faqat bitta insonning ko‘ngli g‘ash edi.

Mira.

U deraza oldida oppoq to‘y libosini kiygancha jim turardi. Ko‘zlari uzoqqa qadalgandi. Bir necha kun ichida hayoti butunlay o‘zgarib ketgandi.

Otasi bilan hali ham deyarli gaplashmagan.

Yoongi esa bu to‘yni qizining baxti uchun emas, uning kelajagini saqlab qolish uchun to‘g‘ri qaror deb o‘ylardi.

Mira esa… bu qarorga rozi bo‘lgani bilan, yuragi hali ham bunga tayyor emasdi.

Shu payt eshik sekin taqillatildi.

— Kirsam bo‘ladimi?

Ichkaridan Harining mayin ovozi eshitildi.

— Kiring…

Hari xonaga kirib, oppoq libosdagi Mirani ko‘rishi bilan bir zum to‘xtab qoldi.

— Juda go‘zal ekansan…

Mira majburan kulimsiradi.

— Rahmat…

Hari uning yoniga kelib qo‘lidan ushladi.

— Qo‘rqyapsanmi?

Mira javob berishdan oldin ko‘zlariga yosh qalqdi.

— Bilmayman… Hammasi juda tez bo‘ldi.

Hari uni bag‘riga bosdi.

— Hali hammasi yaxshi bo‘ladi. Faqat o‘zingni yo‘qotma.

Mira indamay bosh irg‘adi.

Pastki qavatda esa Yoongi qora kostyumda mehmonlarni kutib olishga tayyor turardi.

Uning chehrasi odatdagidek jiddiy edi.

Ammo ich-ichidan yuragi g‘ash edi.

Qizini bugun uzatayotgan bo‘lsa-da, oxirgi kunlarda aytilgan og‘ir so‘zlar va yuz bergan voqealar uni ham tinch qo‘ymayotgandi.

Tashqarida esa mehmonlar birin-ketin kelishni boshlashgan, to‘y marosimini boshlash uchun esa sanoqli daqiqalar qolgan edi.

Mira xonasida deraza oldida jim turardi. Oppoq libosi tong nurlarida yanada ko‘rkam ko‘rinar, ammo uning chehrasida kelinchakka xos quvonchdan asar ham yo‘q edi.

Eshik sekin taqillatildi.

— Mumkinmi?

Bu ovozni eshitgan Mira ortiga burildi.

— Ha, bemalol.

Jimin sekin ichkariga kirib, eshikni yopdi. Bir necha soniya Miraga tikilib qoldi. So‘ng uning yoniga kelib, divanga o‘tirdi.

— Juda chiroyli bo‘libsan…

Mira mayin jilmayishga urindi.

— Rahmat.

Xonani sukut egalladi.

Nihoyat Jimin chuqur xo‘rsinib gap boshladi.

— Mira… hammasi men sabab bo‘ldim.

Mira boshini chayqadi.

— Nega unday deysiz?

Jimin ko‘zlarini yerga qadadi.

— Agar o‘sha voqea bo‘lmaganida… bugun sening hayoting boshqacha bo‘lardi. Orzularing, rejalaring… Hammasi o‘z yo‘lida ketardi.

Uning ovozida aybdorlik yaqqol sezilib turardi.

— Men sabab sen o‘zing xohlamagan yo‘lga kirayotgandeksan.

Mira deraza tomonga qaradi.

— Balki… Taehyung ham meni orzularim tomon olib borar.

Bu gapni aytsa-da, ovozida ishonch sezilmasdi.

Jimin achchiq kulimsiradi.

— Bilmayman…

U bir lahza jim qoldi.

— Lekin bir narsani bilaman… Men seni baxtsiz ko‘rishni hech qachon istamaganman.

Mira unga qaradi.

Jimin davom etdi:

— Meni kechir. Balki ming marta kechirim so‘rasam ham kamdir.

Mira sekin bosh irg‘adi.

— Sizni allaqachon kechirganman.

Bu javobni eshitgan Jiminning ko‘zlari namlandi.

U o‘rnidan turib, Miraning bagʻriga bosdi.

— Baxtli bo‘l… Qaysi yo‘lni tanlasang ham.

Xuddi shu payt eshik yana taqillatildi.

Bu safar ichkariga Yoongi kirdi.

U bir lahza Jimin va Miraga qarab turdi.

— Jimin.

— Ha, tog‘a.

— Biz biroz yolg‘iz gaplashish kerak.

Jimin indamay bosh irg‘adi.

U Miraga so‘nggi bor qarab, mayin tabassum qildi.

— O‘zingni ehtiyot qil.

Shunday deb xonadan chiqib ketdi.

Eshik yopilgach, xonada faqat Yoongi va Mira qoldi. Og‘ir sukunat ikkisini ham qurshab oldi. Yoongi esa qiziga qarab, bir necha kun oldin aytgan og‘ir so‘zlari yodiga tushgan bo‘lsa-da, gapni qayerdan boshlashni bilmay turardi.

Yoongi xonaga kirgach, bir necha soniya Miraga indamay tikilib turdi.

Ko’zlarida avvalgidek g’azab emas, balki og’ir iztirob bor edi.

U asta qizining yoniga keldi.

Mira esa boshini egib turardi.

Yoongi hech narsa demadi.

Faqat qo’lini ko’tarib, Miraning peshonasidan ohista o’pdi.

Bu — go’yo minglab aytilmagan so’zlarning o’rnini bosgan sukut edi.

Miraning ko’zlariga yana yosh qalqdi.

— Dada…

Yoongi javob bermadi.

U sekin qizining qo’lidan ushladi.

— Yur.

Xonadan ikkalasi birga chiqishdi.

Pastki qavatda mehmonlar allaqachon yig’ilishgan, marosim boshlanishini kutishardi. Ularni ko’rgan zahoti atrof sukutga cho’mdi.

Yoongi qizining qo’lini mahkam ushlagancha, uni sekin qadamlar bilan marosim o’tkaziladigan joy tomon boshlab bordi.

Mira esa otasining yonidan indamay yurardi.

Har bir qadami unga og’ir tuyulardi.

Marosim maydonchasiga yetishgach, Taehyung qora kostyumda ularni kutib turardi.

U Mirani ko’rishi bilan labida samimiy tabassum paydo bo’ldi.

Yoongi bir lahza Taehyungning ko’zlariga tikildi.

So’ng sekin Miraning qo’lini ushlab, uni Taehyungning qarshisiga olib keldi.

Bir necha soniya hech kim gapirmadi.

Yoongi chuqur nafas olib, qizining qo’lini sekin Taehyungning qo’liga qo’ydi.

— Uni ehtiyot qil.

Yoongining ovozi past, ammo qat’iy edi.

— Men uchun bu dunyodagi eng qadrli inson.

Taehyung jiddiy bosh irg’adi.

— Sizga va’da beraman. Uni hech qachon xafa qilmayman.

Yoongi yana bir bor Miraga qaradi.

Ko’zlari namlangan bo’lsa-da, buni hech kimga sezdirmadi.

U asta qizining qo’lini qo’yib yubordi.

Mira esa otasining ortidan termulib qoldi.

Shu lahzada u bir narsani his qildi.

Otasi uni kechirmagan bo’lishi mumkin edi…

Ammo baribir qo’lidan ushlab, hayotining navbatdagi bosqichigacha o’zi olib kelgandi. Bu esa, barcha og’riqlarga qaramay, uning qalbida hali ham otalik mehri so’nmaganidan darak berardi.

Mira xonasida deraza oldida jim turardi. Oppoq libosi tong nurlarida yanada ko‘rkam ko‘rinar, ammo uning chehrasida kelinchakka xos quvonchdan asar ham yo‘q edi.

Eshik sekin taqillatildi.

— Mumkinmi?

Bu ovozni eshitgan Mira ortiga burildi.

— Ha, bemalol.

Jimin sekin ichkariga kirib, eshikni yopdi. Bir necha soniya Miraga tikilib qoldi. So‘ng uning yoniga kelib, divanga o‘tirdi.

— Juda chiroyli bo‘libsan…

Mira mayin jilmayishga urindi.

— Rahmat.

Xonani sukut egalladi.

Nihoyat Jimin chuqur xo‘rsinib gap boshladi.

— Mira… hammasi men sabab bo‘ldim.

Mira boshini chayqadi.

— Nega unday deysiz?

Jimin ko‘zlarini yerga qadadi.

— Agar o‘sha voqea bo‘lmaganida… bugun sening hayoting boshqacha bo‘lardi. Orzularing, rejalaring… Hammasi o‘z yo‘lida ketardi.

Uning ovozida aybdorlik yaqqol sezilib turardi.

— Men sabab sen o‘zing xohlamagan yo‘lga kirayotgandeksan.

Mira deraza tomonga qaradi.

— Balki… Taehyung ham meni orzularim tomon olib borar.

Bu gapni aytsa-da, ovozida ishonch sezilmasdi.

Jimin achchiq kulimsiradi.

— Bilmayman…

U bir lahza jim qoldi.

— Lekin bir narsani bilaman… Men seni baxtsiz ko‘rishni hech qachon istamaganman.

Mira unga qaradi.

Jimin davom etdi:

— Meni kechir. Balki ming marta kechirim so‘rasam ham kamdir.

Mira sekin bosh irg‘adi.

— Sizni allaqachon kechirganman.

Bu javobni eshitgan Jiminning ko‘zlari namlandi.

U o‘rnidan turib, Miraning bagʻriga bosdi.

— Baxtli bo‘l… Qaysi yo‘lni tanlasang ham.

Xuddi shu payt eshik yana taqillatildi.

Bu safar ichkariga Yoongi kirdi.

U bir lahza Jimin va Miraga qarab turdi.

— Jimin.

— Ha, tog‘a.

— Biz biroz yolg‘iz gaplashish kerak.

Jimin indamay bosh irg‘adi.

U Miraga so‘nggi bor qarab, mayin tabassum qildi.

— O‘zingni ehtiyot qil.

Shunday deb xonadan chiqib ketdi.

Eshik yopilgach, xonada faqat Yoongi va Mira qoldi. Og‘ir sukunat ikkisini ham qurshab oldi. Yoongi esa qiziga qarab, bir necha kun oldin aytgan og‘ir so‘zlari yodiga tushgan bo‘lsa-da, gapni qayerdan boshlashni bilmay turardi.

Rohib marosimni tantanali tarzda yakunladi. Nikoh so‘zlari yangradi va ikki yosh rasman er-xotin deb e’lon qilindi.

Mehmonlar ularni qarsaklar bilan tabriklashdi. Birin-ketin baxt tilaklari yangradi, suratlarga tushildi, to‘y esa ko‘tarinki ruhda davom etdi.

Ammo bu quvonchli muhit orasida Mira o‘zini begona his qilardi. U tabassum qilardi, lekin bu tabassum yuragidan emas, odob yuzasidangina edi.

Taehyung esa buni sezardi. Shu sababli u Mirani biror narsaga majburlamadi, faqat yonida bo‘lib, o‘zini imkon qadar muloyim tutishga harakat qildi.

Kech kirib, mehmonlar ham asta-sekin tarqala boshlashdi.

Nihoyat, kelin-kuyov ham kuzatilib, Taehyungning uyiga yo‘l olishdi.

Mashina ichida chuqur sukunat hukm surardi.

Na Mira, na Taehyung biror og‘iz so‘z aytardi.

Faqat mashina oynasi ortidagi chiroqlar birin-ketin ortda qolib borardi.

Oradan biroz vaqt o‘tib, ular uy oldiga yetib kelishdi.

Taehyung avval mashinadan tushdi. So‘ng aylanib kelib, Miraning eshigini ochdi.

U qo‘lini uzatdi.

— Ehtiyot bo‘ling.

Mira bir zum ikkilanib turdi-da, uning qo‘lidan ushlab mashinadan tushdi.

Taehyung darhol qo‘lini tortib olmadi, faqat Mira muvozanatini tiklab olguncha ushlab turdi.

So‘ng ikkalasi yonma-yon uy tomon yurishdi.

Taehyung eshikni ochib, Miraga yo‘l berdi.

— Marhamat.

Mira sekin ichkariga qadam qo‘ydi.

Uy keng va did bilan bezatilgan edi. Har bir burchak ozoda, shinam va zamonaviy ko‘rinardi. Yangi gullarning yoqimli hidi butun xonaga taralgan, mayin yorug‘lik esa uyga iliq muhit bag‘ishlab turardi.

Mira atrofga bir nazar tashladi.

Bu endi uning ham uyi edi.

Taehyung eshikni yopib, uning yoniga keldi.

— Bilaman… bugun siz uchun juda og‘ir kun bo‘ldi.

Uning ovozi sokin va muloyim edi.

— Sizni hech narsaga shoshiltirmayman. Bu uyni o‘zingizni uyingizdek his qilishingiz uchun qancha vaqt kerak bo‘lsa, shuncha kutaman.

Mira unga hayrat bilan qaradi.

U Taehyungdan bunday gaplarni kutmagandi.

— Rahmat…

Shu birgina so‘z bilan javob berdi u.

Taehyung esa yengil jilmaydi.

— Charchagandirsiz.

Mira indamay bosh irg‘adi va Taehyung ortidan ikkinchi qavatga ko‘tarildi. Yangi hayotning ilk qadamlari aynan shu uyning ostonasidan boshlanayotgandi.

.
.
.
.
.
8-qism

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏𝑙𝑖 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑖 𝑏𝑢𝑡𝑢𝑛 𝑢𝑦 𝑏𝑜‘𝑦𝑙𝑎𝑏 𝑗𝑎𝑟𝑎𝑛𝑔𝑙𝑎𝑑𝑖.

— 𝑀𝑖𝑟𝑎!

𝐵𝑢 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑛𝑖 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑡𝑔𝑎𝑛 𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑐ℎ𝑜‘𝑐ℎ𝑖𝑏 𝑘𝑒𝑡𝑑𝑖. 𝑈 𝑖𝑘𝑘𝑖𝑛𝑐ℎ𝑖 𝑞𝑎𝑣𝑎𝑡𝑑𝑎𝑔𝑖 𝑧𝑖𝑛𝑎 𝑦𝑜𝑛𝑖𝑔𝑎 𝑐ℎ𝑖𝑞𝑖𝑏, 𝑝𝑎𝑠𝑡𝑔𝑎 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑑𝑖.

— 𝐷𝑎𝑑𝑎… 𝑛𝑖𝑚𝑎 𝑏𝑜‘𝑙𝑑𝑖?

𝐴𝑚𝑚𝑜 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑗𝑎𝑣𝑜𝑏 𝑏𝑒𝑟𝑚𝑎𝑑𝑖.

𝑈𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑢𝑧𝑖𝑑𝑎𝑔𝑖 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏𝑛𝑖 𝑘𝑜‘𝑟𝑔𝑎𝑛 𝐻𝑎𝑟𝑖 ℎ𝑎𝑚 𝑥𝑜𝑛𝑎𝑠𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑠ℎ𝑜𝑠ℎ𝑖𝑙𝑖𝑏 𝑐ℎ𝑖𝑞𝑑𝑖.

— 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖, 𝑡𝑖𝑛𝑐ℎ𝑙𝑖𝑘𝑚𝑖?

𝐸𝑟𝑘𝑎𝑘 ℎ𝑒𝑐ℎ 𝑘𝑖𝑚𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑔𝑎 𝑞𝑢𝑙𝑜𝑞 𝑠𝑜𝑙𝑚𝑎𝑦, 𝑧𝑖𝑛𝑎𝑑𝑎𝑛 𝑡𝑒𝑧-𝑡𝑒𝑧 𝑦𝑢𝑞𝑜𝑟𝑖𝑔𝑎 𝑘𝑜‘𝑡𝑎𝑟𝑖𝑙𝑎 𝑏𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑑𝑖.

𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑜𝑡𝑎𝑠𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑏𝑢𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑎ℎ𝑣𝑜𝑙𝑖𝑛𝑖 𝑢𝑚𝑟𝑖𝑑𝑎 𝑑𝑒𝑦𝑎𝑟𝑙𝑖 𝑘𝑜‘𝑟𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖.

— 𝐷𝑎𝑑𝑎, 𝑛𝑖𝑚𝑎 𝑏𝑜‘𝑙𝑑𝑖? 𝑁𝑒𝑔𝑎—

𝐺𝑎𝑝𝑖𝑛𝑖 𝑡𝑢𝑔𝑎𝑡𝑖𝑠ℎ𝑔𝑎 ℎ𝑎𝑚 𝑢𝑙𝑔𝑢𝑟𝑚𝑎𝑦, 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑞𝑎𝑟𝑠ℎ𝑖𝑠𝑖𝑔𝑎 𝑘𝑒𝑙𝑖𝑏 𝑡𝑜‘𝑥𝑡𝑎𝑑𝑖.

𝐵𝑖𝑟 𝑙𝑎ℎ𝑧𝑎 𝑖𝑘𝑘𝑎𝑙𝑎𝑠𝑖 𝑏𝑖𝑟-𝑏𝑖𝑟𝑖𝑔𝑎 𝑡𝑖𝑘𝑖𝑙𝑖𝑏 𝑡𝑢𝑟𝑖𝑠ℎ𝑑𝑖.

𝐾𝑒𝑦𝑖𝑛𝑔𝑖 𝑠𝑜𝑛𝑖𝑦𝑎𝑑𝑎 𝑒𝑠𝑎…

𝑇𝑎𝑟𝑠!

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑞𝑜‘𝑙𝑖 𝑏𝑒𝑖𝑥𝑡𝑖𝑦𝑜𝑟 𝑘𝑜‘𝑡𝑎𝑟𝑖𝑙𝑖𝑏, 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑢𝑧𝑖𝑔𝑎 𝑞𝑎𝑡𝑡𝑖𝑞 𝑡𝑎𝑟𝑠𝑎𝑘𝑖 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑑𝑖.

𝑍𝑎𝑟𝑏𝑎𝑑𝑎𝑛 𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑚𝑢𝑣𝑜𝑧𝑎𝑛𝑎𝑡𝑖𝑛𝑖 𝑦𝑜‘𝑞𝑜𝑡𝑖𝑏, 𝑏𝑖𝑟 𝑞𝑎𝑑𝑎𝑚 𝑜𝑟𝑡𝑔𝑎 𝑐ℎ𝑒𝑘𝑖𝑛𝑑𝑖. 𝑌𝑜𝑛𝑜𝑞𝑖𝑑𝑎 𝑎𝑐ℎ𝑐ℎ𝑖𝑞 𝑜𝑔‘𝑟𝑖𝑞 𝑦𝑢𝑔𝑢𝑟𝑑𝑖.

𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑑𝑎ℎ𝑠ℎ𝑎𝑡𝑑𝑎𝑛 𝑞𝑜𝑡𝑖𝑏 𝑞𝑜𝑙𝑑𝑖.

— 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖!

𝑈 𝑑𝑎𝑟ℎ𝑜𝑙 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑙𝑑𝑖𝑔𝑎 𝑦𝑢𝑔𝑢𝑟𝑑𝑖.

— 𝑀𝑖𝑟𝑎!

𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑒𝑠𝑎 𝑛𝑖𝑚𝑎 𝑏𝑜‘𝑙𝑔𝑎𝑛𝑖𝑛𝑖 𝑎𝑛𝑔𝑙𝑎𝑦 𝑜𝑙𝑚𝑎𝑦, 𝑦𝑜𝑠ℎ𝑔𝑎 𝑡𝑜‘𝑙𝑔𝑎𝑛 𝑘𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑜𝑡𝑎𝑠𝑖𝑔𝑎 𝑡𝑖𝑘𝑖𝑙𝑑𝑖.

— 𝐷… 𝑑𝑎𝑑𝑎…

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑛𝑎𝑓𝑎𝑠𝑖 𝑡𝑒𝑧𝑙𝑎𝑠ℎ𝑔𝑎𝑛, 𝑚𝑢𝑠ℎ𝑡𝑙𝑎𝑟𝑖 𝑞𝑎𝑡𝑡𝑖𝑞 𝑡𝑢𝑔𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖. 𝐴𝑚𝑚𝑜 𝑡𝑎𝑟𝑠𝑎𝑘𝑖 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑖𝑟𝑔𝑎𝑛 𝑧𝑎ℎ𝑜𝑡𝑖 𝑞𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛 𝑖𝑠ℎ𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑜‘𝑧𝑖 ℎ𝑎𝑚 𝑙𝑎𝑟𝑧𝑎𝑔𝑎 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑔𝑎𝑛𝑑𝑒𝑘 𝑒𝑑𝑖.

𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑞𝑎𝑟𝑠ℎ𝑖𝑠𝑖𝑔𝑎 𝑐ℎ𝑖𝑞𝑖𝑏, 𝑞𝑎𝑡’𝑖𝑦 𝑜ℎ𝑎𝑛𝑔𝑑𝑎 𝑑𝑒𝑑𝑖:

— 𝐵𝑢 𝑛𝑖𝑚𝑎 𝑞𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔𝑖𝑧?!

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 ℎ𝑒𝑐ℎ 𝑛𝑎𝑟𝑠𝑎 𝑑𝑒𝑚𝑎𝑑𝑖.

𝑈𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑛𝑖𝑔𝑜ℎ𝑖 𝑓𝑎𝑞𝑎𝑡 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑑𝑎 𝑒𝑑𝑖.

𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑒𝑠𝑎 𝑡𝑖𝑡𝑟𝑜𝑞 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑑𝑎 𝑠𝑜‘𝑟𝑎𝑑𝑖:

— 𝑀𝑒𝑛… 𝑛𝑖𝑚𝑎 𝑥𝑎𝑡𝑜 𝑞𝑖𝑙𝑑𝑖𝑚?

𝑋𝑜𝑛𝑎𝑛𝑖 𝑜𝑔‘𝑖𝑟 𝑠𝑢𝑘𝑢𝑛𝑎𝑡 𝑞𝑜𝑝𝑙𝑎𝑑𝑖. 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 ℎ𝑎𝑙𝑖 ℎ𝑎𝑚 𝑆𝑎𝑟𝑎 𝑎𝑦𝑡𝑔𝑎𝑛 𝑔𝑎𝑝𝑙𝑎𝑟𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑎’𝑠𝑖𝑟𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑐ℎ𝑖𝑞𝑜𝑙𝑚𝑎𝑦𝑜𝑡𝑔𝑎𝑛, 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏 𝑣𝑎 𝑖𝑧𝑡𝑖𝑟𝑜𝑏 𝑜𝑟𝑎𝑠𝑖𝑑𝑎 𝑘𝑢𝑟𝑎𝑠ℎ𝑎𝑦𝑜𝑡𝑔𝑎𝑛 𝑒𝑑𝑖. 𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑒𝑠𝑎 𝑣𝑎𝑧𝑖𝑦𝑎𝑡 𝑦𝑎𝑛𝑎𝑑𝑎 𝑜𝑔‘𝑖𝑟𝑙𝑎𝑠ℎ𝑚𝑎𝑠𝑙𝑖𝑔𝑖 𝑢𝑐ℎ𝑢𝑛 𝑖𝑘𝑘𝑖𝑠𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜‘𝑟𝑡𝑎𝑠𝑖𝑑𝑎 𝑡𝑢𝑟𝑎𝑟𝑑𝑖

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑘𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏𝑑𝑎𝑛 𝑞𝑖𝑧𝑎𝑟𝑖𝑏 𝑘𝑒𝑡𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖.

— “𝑁𝑖𝑚𝑎 𝑥𝑎𝑡𝑜 𝑞𝑖𝑙𝑑𝑖𝑚?” 𝑑𝑒𝑦𝑠𝑎𝑛𝑚𝑖?

𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑖𝑛𝑑𝑎𝑚𝑎𝑦, 𝑘𝑜‘𝑧𝑖𝑑𝑎𝑔𝑖 𝑦𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑟𝑛𝑖 𝑧𝑜‘𝑟𝑔‘𝑎 𝑢𝑠ℎ𝑙𝑎𝑏 𝑡𝑢𝑟𝑎𝑟𝑑𝑖.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑒𝑠𝑎 𝑡𝑜𝑏𝑜𝑟𝑎 𝑜‘𝑧𝑖𝑛𝑖 𝑦𝑜‘𝑞𝑜𝑡𝑖𝑏 𝑏𝑜𝑟𝑎𝑟𝑑𝑖.

— 𝑁𝑒𝑔𝑎, 𝑀𝑖𝑟𝑎? 𝑁𝑒𝑔𝑎 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑏𝑢𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑖𝑠ℎ 𝑞𝑖𝑙𝑑𝑖𝑛𝑔?

𝐵𝑢 𝑔𝑎𝑝𝑛𝑖 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑡𝑔𝑎𝑛 𝐻𝑎𝑟𝑖 ℎ𝑎𝑚 ℎ𝑎𝑦𝑟𝑎𝑡𝑑𝑎𝑛 𝑞𝑜𝑡𝑖𝑏 𝑞𝑜𝑙𝑑𝑖.

— 𝑁𝑖𝑚𝑎?.. — 𝑑𝑒𝑑𝑖 𝑢 𝑝𝑎𝑠𝑡 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑑𝑎.

𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑒𝑠𝑎 𝑑𝑎ℎ𝑠ℎ𝑎𝑡 𝑖𝑐ℎ𝑖𝑑𝑎 𝑜𝑡𝑎𝑠𝑖𝑔𝑎 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑑𝑖.

— 𝐵𝑢𝑛𝑖… 𝑞𝑎𝑦𝑒𝑟𝑑𝑎𝑛 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑡𝑑𝑖𝑛𝑔𝑖𝑧?

𝐵𝑢 𝑠𝑎𝑣𝑜𝑙 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏𝑖𝑛𝑖 𝑦𝑎𝑛𝑎𝑑𝑎 𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔𝑎𝑙𝑎𝑡𝑑𝑖.

— 𝐷𝑒𝑚𝑎𝑘, 𝑖𝑛𝑘𝑜𝑟 ℎ𝑎𝑚 𝑞𝑖𝑙𝑚𝑎𝑦𝑠𝑎𝑛?!

𝑈 𝑎𝑙𝑎𝑚 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑘𝑢𝑙𝑖𝑏 𝑦𝑢𝑏𝑜𝑟𝑑𝑖.

— 𝐷𝑒𝑚𝑎𝑘, ℎ𝑎𝑚𝑚𝑎𝑠𝑖 𝑟𝑜𝑠𝑡 𝑒𝑘𝑎𝑛!

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑖 𝑏𝑢𝑡𝑢𝑛 𝑢𝑦𝑛𝑖 𝑡𝑢𝑡𝑖𝑏 𝑘𝑒𝑡𝑑𝑖.

— 𝑀𝑒𝑛 𝑠𝑒𝑛𝑖 𝑞𝑎𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑡𝑎𝑟𝑏𝑖𝑦𝑎𝑙𝑎𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖𝑚, 𝑀𝑖𝑟𝑎? 𝑄𝑎𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑢𝑚𝑖𝑑𝑙𝑎𝑟 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑣𝑜𝑦𝑎𝑔𝑎 𝑦𝑒𝑡𝑘𝑎𝑧𝑑𝑖𝑚? 𝑆ℎ𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑢𝑐ℎ𝑢𝑛𝑚𝑖? 𝑆ℎ𝑢𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑘𝑢𝑛𝑛𝑖 𝑘𝑜‘𝑟𝑖𝑠ℎ𝑖𝑚 𝑢𝑐ℎ𝑢𝑛𝑚𝑖?𝑆𝑒𝑛𝑔𝑎 𝑛𝑖𝑚𝑎 𝑏𝑒𝑟𝑎 𝑜𝑙𝑚𝑎𝑑𝑖𝑚?

𝑀𝑖𝑟𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑘𝑜‘𝑧 𝑦𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑟𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑦𝑢𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖 ℎ𝑜‘𝑙 𝑏𝑜‘𝑙𝑖𝑏 𝑘𝑒𝑡𝑑𝑖.

— 𝐷𝑎𝑑𝑎… 𝑖𝑙𝑡𝑖𝑚𝑜𝑠… 𝑎𝑣𝑣𝑎𝑙 𝑚𝑒𝑛𝑖 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑡𝑖𝑛𝑔.

— 𝑁𝑖𝑚𝑎𝑛𝑖 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑡𝑎𝑚𝑎𝑛?!

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑚𝑢𝑠ℎ𝑡𝑖𝑛𝑖 𝑞𝑎𝑡𝑡𝑖𝑞 𝑞𝑖𝑠𝑑𝑖.

— 𝑁𝑖𝑚𝑎𝑛𝑖 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑢𝑛𝑡𝑖𝑟𝑎𝑠𝑎𝑛? 𝑂‘𝑧𝑖𝑛𝑔𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑎𝑚𝑎𝑘𝑖𝑣𝑎𝑐ℎ𝑐ℎ𝑎𝑛𝑔 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑗𝑖𝑛𝑠𝑖𝑦 𝑎𝑙𝑜𝑞𝑎𝑑𝑎 𝑞𝑎𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑏𝑜𝑙𝑔𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔𝑛𝑖 𝑎𝑦𝑡𝑚𝑜𝑞𝑐ℎ𝑖𝑚𝑖𝑠𝑎𝑛?

— 𝐷𝑎𝑑𝑎, 𝑖𝑙𝑡𝑖𝑚𝑜𝑠! 𝑆𝑖𝑧 𝑏𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔𝑖𝑧𝑑𝑒𝑘 𝑒𝑚𝑎𝑠!

— 𝑈𝑛𝑑𝑎 𝑞𝑎𝑛𝑑𝑎𝑦? 𝐴𝑦𝑡!

𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑦𝑖𝑔‘𝑙𝑎𝑏 𝑦𝑢𝑏𝑜𝑟𝑑𝑖.

— 𝑀𝑒𝑛 𝑏𝑢𝑛𝑖 𝑥𝑜ℎ𝑙𝑎𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖𝑚… ℎ𝑎𝑚𝑚𝑎𝑠𝑖 𝑠𝑖𝑧 𝑜‘𝑦𝑙𝑎𝑔𝑎𝑛𝑑𝑒𝑘 𝑒𝑚𝑎𝑠…

𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑒𝑛𝑑𝑖 𝑜‘𝑟𝑡𝑎𝑔𝑎 𝑘𝑖𝑟𝑖𝑏, 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑞𝑜‘𝑙𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑢𝑠ℎ𝑙𝑎𝑑𝑖.

— 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖, 𝑖𝑙𝑡𝑖𝑚𝑜𝑠! 𝐴𝑣𝑣𝑎𝑙 𝑢𝑛𝑖 𝑡𝑖𝑛𝑔𝑙𝑎𝑛𝑔. 𝐺‘𝑎𝑧𝑎𝑏 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑐ℎ𝑖𝑞𝑎𝑟𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛 ℎ𝑢𝑘𝑚 ℎ𝑎𝑟 𝑑𝑜𝑖𝑚 ℎ𝑎𝑚 𝑡𝑜‘𝑔‘𝑟𝑖 𝑏𝑜‘𝑙𝑎𝑣𝑒𝑟𝑚𝑎𝑦𝑑𝑖.

𝐴𝑚𝑚𝑜 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 ℎ𝑎𝑙𝑖 ℎ𝑎𝑚 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏𝑑𝑎𝑛 𝑡𝑖𝑡𝑟𝑎𝑟, 𝑘𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖𝑛𝑖 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑑𝑎𝑛 𝑢𝑧𝑜𝑙𝑚𝑎𝑦 𝑡𝑢𝑟𝑎𝑟𝑑𝑖. 𝑈 𝑢𝑐ℎ𝑢𝑛 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑡𝑔𝑎𝑛 ℎ𝑎𝑞𝑖𝑞𝑎𝑡 𝑠ℎ𝑢 𝑞𝑎𝑑𝑎𝑟 𝑜𝑔‘𝑖𝑟 𝑒𝑑𝑖𝑘𝑖, 𝑜‘𝑠ℎ𝑎 𝑑𝑎𝑚𝑑𝑎 ℎ𝑖𝑠𝑠𝑖𝑦𝑜𝑡𝑙𝑎𝑟𝑖 𝑎𝑞𝑙𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑢𝑠𝑡𝑢𝑛 𝑘𝑒𝑙𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑘𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖 𝑎𝑙𝑎𝑚 𝑣𝑎 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏𝑔𝑎 𝑡𝑜‘𝑙𝑖𝑏 𝑘𝑒𝑡𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖.

— 𝐸𝑛𝑑𝑖 𝑚𝑒𝑛𝑖 “𝑑𝑎𝑑𝑎” 𝑑𝑒𝑏 𝑐ℎ𝑎𝑞𝑖𝑟𝑚𝑎…

𝑈𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑖 𝑠𝑜𝑣𝑢𝑞 𝑣𝑎 𝑞𝑎𝑡’𝑖𝑦 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑡𝑖𝑙𝑑𝑖.

— 𝑀𝑒𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑠𝑒𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑞𝑖𝑧𝑖𝑚 𝑦𝑜‘𝑞.

𝐵𝑢 𝑠𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑢𝑟𝑎𝑔𝑖𝑔𝑎 𝑝𝑖𝑐ℎ𝑜𝑞𝑑𝑒𝑘 𝑠𝑎𝑛𝑐ℎ𝑖𝑙𝑑𝑖.

— 𝐷… 𝑑𝑎𝑑𝑎…

𝐾𝑜‘𝑧 𝑦𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑟𝑖𝑛𝑖 𝑡𝑜‘𝑥𝑡𝑎𝑡𝑎 𝑜𝑙𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛 𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑠ℎ𝑜𝑠ℎ𝑖𝑙𝑖𝑏 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑙𝑑𝑖𝑔𝑎 𝑘𝑒𝑙𝑑𝑖 𝑣𝑎 𝑡𝑖𝑧 𝑐ℎ𝑜‘𝑘𝑖𝑏, 𝑜𝑡𝑎𝑠𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑦𝑜𝑞𝑙𝑎𝑟𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑚𝑎ℎ𝑘𝑎𝑚 𝑞𝑢𝑐ℎ𝑖𝑏 𝑜𝑙𝑑𝑖.

— 𝐷𝑎𝑑𝑎, 𝑖𝑙𝑡𝑖𝑚𝑜𝑠… 𝑚𝑒𝑛𝑖 𝑘𝑒𝑐ℎ𝑖𝑟𝑖𝑛𝑔… 𝐼𝑙𝑡𝑖𝑚𝑜𝑠…

𝑈 𝑦𝑖𝑔‘𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑧𝑜‘𝑟𝑔‘𝑎 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑟𝑎𝑟𝑑𝑖.

— 𝑀𝑒𝑛 𝑠𝑖𝑧𝑛𝑖 𝑎𝑙𝑑𝑎𝑚𝑜𝑞𝑐ℎ𝑖 𝑏𝑜‘𝑙𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛𝑚𝑎𝑛… 𝐼𝑙𝑡𝑖𝑚𝑜𝑠, 𝑚𝑒𝑛𝑖𝑘𝑒𝑐ℎ𝑖𝑟𝑖𝑛𝑔…

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑒𝑠𝑎 𝑞𝑖𝑧𝑖𝑔𝑎 𝑠𝑜𝑣𝑢𝑞 𝑛𝑖𝑔𝑜ℎ 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑑𝑖.

— 𝑀𝑒𝑛 𝑠𝑒𝑛𝑔𝑎 “𝑑𝑎𝑑𝑎 𝑑𝑒𝑚𝑎” 𝑑𝑒𝑑𝑖𝑚.

𝑈𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑖 𝑦𝑎𝑛𝑎𝑑𝑎 𝑏𝑎𝑙𝑎𝑛𝑑𝑙𝑎𝑠ℎ𝑑𝑖.

— 𝐸𝑠ℎ𝑖𝑡𝑦𝑎𝑝𝑠𝑎𝑛𝑚𝑖?!

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑜𝑦𝑜𝑔‘𝑖𝑛𝑖 𝑠𝑖𝑙𝑡𝑎𝑏, 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑞𝑜‘𝑙𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑏𝑜‘𝑠ℎ𝑎𝑚𝑜𝑞𝑐ℎ𝑖 𝑏𝑜‘𝑙𝑑𝑖.

𝐴𝑚𝑚𝑜 𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑞𝑜‘𝑦𝑖𝑏 𝑦𝑢𝑏𝑜𝑟𝑚𝑎𝑑𝑖.

— 𝐼𝑙𝑡𝑖𝑚𝑜𝑠… 𝑓𝑎𝑞𝑎𝑡 𝑏𝑖𝑟 𝑚𝑎𝑟𝑡𝑎 𝑚𝑒𝑛𝑖 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑡𝑖𝑛𝑔… 𝐻𝑎𝑚𝑚𝑎𝑠𝑖 𝑠𝑖𝑧 𝑜‘𝑦𝑙𝑎𝑔𝑎𝑛𝑑𝑒𝑘 𝑒𝑚𝑎𝑠…

𝑈 𝑜𝑡𝑎𝑠𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑦𝑜𝑔‘𝑖𝑔𝑎 𝑦𝑎𝑛𝑎𝑑𝑎 𝑚𝑎ℎ𝑘𝑎𝑚𝑟𝑜𝑞 𝑦𝑜𝑝𝑖𝑠ℎ𝑑𝑖.

— 𝑀𝑒𝑛 𝑠𝑖𝑧𝑛𝑖 𝑦𝑜‘𝑞𝑜𝑡𝑖𝑠ℎ𝑛𝑖 𝑖𝑠𝑡𝑎𝑚𝑎𝑦𝑚𝑎𝑛… 𝐷𝑎𝑑𝑎, 𝑖𝑙𝑡𝑖𝑚𝑜𝑠…

𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑏𝑢 𝑚𝑎𝑛𝑧𝑎𝑟𝑎𝑛𝑖 𝑘𝑜‘𝑟𝑖𝑏 𝑘𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖𝑔𝑎 𝑦𝑜𝑠ℎ 𝑜𝑙𝑑𝑖. 𝑈 𝑑𝑎𝑟ℎ𝑜𝑙 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑜𝑛𝑖𝑔𝑎 𝑐ℎ𝑜‘𝑘𝑘𝑎𝑙𝑎𝑑𝑖.

— 𝑀𝑖𝑟𝑎… 𝑏𝑜‘𝑙𝑑𝑖…

𝑆𝑜‘𝑛𝑔 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑔𝑎 𝑦𝑢𝑧𝑙𝑎𝑛𝑑𝑖.

— 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖, 𝑖𝑙𝑡𝑖𝑚𝑜𝑠. 𝑈𝑛𝑔𝑎 ℎ𝑒𝑐ℎ 𝑏𝑜‘𝑙𝑚𝑎𝑠𝑎 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑟𝑖𝑠ℎ𝑔𝑎 𝑖𝑚𝑘𝑜𝑛 𝑏𝑒𝑟𝑖𝑛𝑔. 𝐺‘𝑎𝑧𝑎𝑏𝑖𝑛𝑔𝑖𝑧𝑛𝑖 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑢𝑛𝑎𝑚𝑎𝑛, 𝑎𝑚𝑚𝑜 ℎ𝑎𝑞𝑖𝑞𝑎𝑡𝑛𝑖 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑡𝑚𝑎𝑠𝑑𝑎𝑛 ℎ𝑢𝑘𝑚 𝑐ℎ𝑖𝑞𝑎𝑟𝑚𝑎𝑛𝑔.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑐ℎ𝑢𝑞𝑢𝑟 𝑛𝑎𝑓𝑎𝑠 𝑜𝑙𝑑𝑖. 𝑀𝑢𝑠ℎ𝑡𝑙𝑎𝑟𝑖 ℎ𝑎𝑙𝑖 ℎ𝑎𝑚 𝑞𝑎𝑡𝑡𝑖𝑞 𝑡𝑢𝑔𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛, 𝑦𝑢𝑟𝑎𝑔𝑖 𝑒𝑠𝑎 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏 𝑣𝑎 𝑖𝑧𝑡𝑖𝑟𝑜𝑏 𝑜𝑟𝑎𝑠𝑖𝑑𝑎 𝑘𝑢𝑟𝑎𝑠ℎ𝑎𝑟𝑑𝑖. 𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑒𝑠𝑎 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑦𝑜𝑞𝑙𝑎𝑟𝑖𝑛𝑖 𝑞𝑜‘𝑦𝑖𝑏 𝑦𝑢𝑏𝑜𝑟𝑚𝑎𝑦, 𝑦𝑖𝑔‘𝑙𝑎𝑠ℎ𝑑𝑎 𝑑𝑎𝑣𝑜𝑚 𝑒𝑡𝑎𝑟𝑑𝑖. 𝑈𝑦 𝑖𝑐ℎ𝑖𝑛𝑖 𝑓𝑎𝑞𝑎𝑡 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑖𝑡𝑟𝑜𝑞 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑖 𝑣𝑎 𝑦𝑖𝑔‘𝑖𝑠𝑖 𝑒𝑔𝑎𝑙𝑙𝑎𝑏 𝑡𝑢𝑟𝑎𝑟𝑑𝑖.

𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑘𝑛𝑖 𝑜𝑐ℎ𝑖𝑏 𝑢𝑦𝑔𝑎 𝑘𝑖𝑟𝑖𝑠ℎ𝑖 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑥𝑜𝑛𝑎𝑑𝑎𝑔𝑖 𝑜𝑔‘𝑖𝑟 𝑠𝑢𝑘𝑢𝑛𝑎𝑡𝑛𝑖 𝑠𝑒𝑧𝑑𝑖. 𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑦𝑒𝑟𝑑𝑎 𝑡𝑖𝑧 𝑐ℎ𝑜‘𝑘𝑘𝑎𝑛𝑐ℎ𝑎 𝑦𝑖𝑔‘𝑙𝑎𝑟, 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑒𝑠𝑎 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏𝑑𝑎𝑛 𝑡𝑖𝑡𝑟𝑎𝑏 𝑡𝑢𝑟𝑎𝑟𝑑𝑖.

— 𝑁𝑖𝑚𝑎 𝑏𝑜‘𝑙𝑑𝑖? — 𝑑𝑒𝑑𝑖 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 ℎ𝑎𝑦𝑟𝑎𝑡 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛.

𝑈 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑛𝑖 𝑡𝑢𝑔𝑎𝑡𝑖𝑠ℎ𝑔𝑎 ℎ𝑎𝑚 𝑢𝑙𝑔𝑢𝑟𝑚𝑎𝑦, 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑙𝑑𝑖𝑔𝑎 𝑘𝑒𝑙𝑖𝑏 𝑞𝑜𝑙𝑑𝑖.

𝑇𝑎𝑟𝑠!

𝐾𝑢𝑡𝑖𝑙𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛 𝑧𝑎𝑟𝑏𝑎𝑑𝑎𝑛 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑏𝑜𝑠ℎ𝑖 𝑏𝑖𝑟 𝑡𝑜𝑚𝑜𝑛𝑔𝑎 𝑜𝑔‘𝑖𝑏 𝑘𝑒𝑡𝑑𝑖.

𝑈 𝑜‘𝑧𝑖𝑔𝑎 𝑘𝑒𝑙𝑖𝑠ℎ𝑔𝑎 𝑢𝑙𝑔𝑢𝑟𝑚𝑎𝑦…

𝑇𝑎𝑟𝑠!

𝑌𝑎𝑛𝑎 𝑏𝑖𝑟 𝑡𝑎𝑟𝑠𝑎𝑘𝑖 𝑦𝑢𝑧𝑖𝑔𝑎 𝑘𝑒𝑙𝑖𝑏 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑑𝑖.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏𝑑𝑎𝑛 𝑜‘𝑧𝑖𝑛𝑖 𝑏𝑜𝑠ℎ𝑞𝑎𝑟𝑎 𝑜𝑙𝑚𝑎𝑦𝑜𝑡𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖.

— 𝑄𝑎𝑛𝑑𝑎𝑦 ℎ𝑎𝑑𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑠𝑖𝑔‘𝑑𝑖?! — 𝑑𝑒𝑦𝑎 𝑏𝑎𝑞𝑖𝑟𝑑𝑖 𝑢. — 𝑀𝑒𝑛𝑔𝑎 𝑒𝑛𝑔 𝑦𝑎𝑞𝑖𝑛 𝑖𝑛𝑠𝑜𝑛𝑙𝑎𝑟𝑖𝑚𝑔𝑎 𝑠ℎ𝑢𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑥𝑖𝑦𝑜𝑛𝑎𝑡 𝑞𝑖𝑙𝑖𝑠ℎ𝑔𝑎 𝑞𝑎𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑗𝑢𝑟’𝑎𝑡 𝑞𝑖𝑙𝑑𝑖𝑛𝑔?!

𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑙𝑎𝑏𝑖𝑑𝑎𝑔𝑖 𝑞𝑜𝑛𝑛𝑖 𝑞𝑜‘𝑙𝑖 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑎𝑟𝑡𝑑𝑖.

— 𝑇𝑜𝑔‘𝑎… 𝑚𝑒𝑛𝑖 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑡𝑖𝑛𝑔…

— 𝐺𝑎𝑝𝑖𝑟𝑚𝑎!

— 𝐼𝑙𝑡𝑖𝑚𝑜𝑠…

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑦𝑎𝑛𝑎 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑜𝑞𝑎𝑠𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑢𝑠ℎ𝑙𝑎𝑑𝑖.

— 𝐺𝑎𝑝𝑖𝑟! 𝐻𝑎𝑚𝑚𝑎𝑠𝑖𝑛𝑖 ℎ𝑜𝑧𝑖𝑟 𝑎𝑦𝑡!

𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑏𝑖𝑟 𝑛𝑒𝑐ℎ𝑎 𝑠𝑜𝑛𝑖𝑦𝑎 𝑗𝑖𝑚 𝑡𝑢𝑟𝑑𝑖. 𝑆𝑜‘𝑛𝑔 𝑐ℎ𝑢𝑞𝑢𝑟 𝑛𝑎𝑓𝑎𝑠 𝑜𝑙𝑖𝑏, 𝑠ℎ𝑜𝑠ℎ𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛 ℎ𝑜𝑙𝑑𝑎 𝑑𝑒𝑑𝑖:

— 𝑂‘𝑠ℎ𝑎 𝑘𝑢𝑛𝑖… 𝑖𝑘𝑘𝑖𝑚𝑖𝑧 ℎ𝑎𝑚 𝑚𝑎𝑠𝑡 𝑒𝑑𝑖𝑘. 𝑁𝑖𝑚𝑎 𝑞𝑖𝑙𝑎𝑦𝑜𝑡𝑔𝑎𝑛𝑖𝑚𝑖𝑧𝑛𝑖 𝑎𝑛𝑔𝑙𝑎𝑚𝑎𝑦 𝑞𝑜𝑙𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖𝑘.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑘𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖 𝑦𝑎𝑛𝑎𝑑𝑎 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑐ℎ𝑎𝑞𝑛𝑎𝑑𝑖.

— 𝐵𝑖𝑟𝑖𝑛𝑐ℎ𝑖 𝑚𝑎𝑟𝑡𝑎 𝑠ℎ𝑢𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑏𝑜‘𝑙𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖𝑟. 𝐾𝑒𝑦𝑖𝑛-𝑐ℎ𝑖?!

𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑏𝑖𝑟 𝑙𝑎ℎ𝑧𝑎 𝑖𝑘𝑘𝑖𝑙𝑎𝑛𝑖𝑏 𝑞𝑜𝑙𝑑𝑖.

𝑈 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑔𝑎 𝑏𝑖𝑟 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑏 𝑜𝑙𝑑𝑖-𝑑𝑎, 𝑞𝑎𝑡’𝑖𝑦 𝑜ℎ𝑎𝑛𝑔𝑑𝑎 𝑦𝑜𝑙𝑔‘𝑜𝑛 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑟𝑑𝑖.

— 𝐵𝑖𝑧… 𝑓𝑎𝑞𝑎𝑡 𝑜‘𝑠ℎ𝑎 𝑘𝑒𝑐ℎ𝑎 𝑏𝑖𝑟 𝑚𝑎𝑟𝑡𝑎 𝑥𝑎𝑡𝑜 𝑞𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛𝑚𝑖𝑧. 𝐵𝑜𝑠ℎ𝑞𝑎 ℎ𝑒𝑐ℎ 𝑛𝑎𝑟𝑠𝑎 𝑏𝑜‘𝑙𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛.

𝐵𝑢 𝑗𝑎𝑣𝑜𝑏 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖 ℎ𝑎𝑦𝑟𝑎𝑡𝑔𝑎 𝑠𝑜𝑙𝑑𝑖.

𝑆𝑎𝑟𝑎 𝑎𝑦𝑡𝑔𝑎𝑛 𝑔𝑎𝑝𝑙𝑎𝑟 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑠𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖 𝑏𝑖𝑟-𝑏𝑖𝑟𝑖𝑔𝑎 𝑚𝑢𝑡𝑙𝑎𝑞𝑜 𝑚𝑜𝑠 𝑘𝑒𝑙𝑚𝑎𝑠𝑑𝑖.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑏𝑖𝑟 𝑙𝑎ℎ𝑧𝑎 𝑖𝑛𝑑𝑎𝑚𝑎𝑦 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑘𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖𝑔𝑎 𝑡𝑖𝑘𝑖𝑙𝑑𝑖.

— 𝑆𝑒𝑛 𝑦𝑜𝑙𝑔‘𝑜𝑛 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑟𝑦𝑎𝑝𝑠𝑎𝑛…

𝑋𝑢𝑑𝑑𝑖 𝑠ℎ𝑢 𝑝𝑎𝑦𝑡 𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑠ℎ𝑜𝑠ℎ𝑖𝑙𝑖𝑏 𝑢𝑙𝑎𝑟𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑟𝑎𝑠𝑖𝑔𝑎 𝑘𝑖𝑟𝑑𝑖.

— 𝐵𝑎𝑠, 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖!

𝑈 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑞𝑜‘𝑙𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑚𝑎ℎ𝑘𝑎𝑚 𝑢𝑠ℎ𝑙𝑎𝑑𝑖.

— 𝐻𝑜𝑧𝑖𝑟 𝑏𝑢 𝑎ℎ𝑣𝑜𝑙𝑑𝑎 𝑔𝑎𝑝𝑙𝑎𝑠ℎ𝑠𝑎𝑛𝑔𝑖𝑧, 𝑣𝑎𝑧𝑖𝑦𝑎𝑡 𝑏𝑢𝑛𝑑𝑎𝑛 ℎ𝑎𝑚 𝑦𝑜𝑚𝑜𝑛𝑙𝑎𝑠ℎ𝑎𝑑𝑖.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑞𝑜‘𝑙𝑖𝑛𝑖 𝑡𝑜𝑟𝑡𝑖𝑏 𝑜𝑙𝑚𝑜𝑞𝑐ℎ𝑖 𝑏𝑜‘𝑙𝑑𝑖.

— 𝑄𝑜‘𝑦𝑖𝑏 𝑦𝑢𝑏𝑜𝑟 𝑚𝑒𝑛𝑖!

— 𝑌𝑜‘𝑞! 𝐴𝑣𝑣𝑎𝑙 𝑜‘𝑧𝑖𝑛𝑔𝑖𝑧𝑛𝑖 𝑏𝑜𝑠𝑖𝑛𝑔.

𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑢𝑛𝑖 𝑧𝑜‘𝑟𝑔‘𝑎 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑘 𝑡𝑜𝑚𝑜𝑛 𝑏𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑑𝑖.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 ℎ𝑎𝑙𝑖 ℎ𝑎𝑚 𝑜𝑟𝑡𝑖𝑔𝑎 𝑏𝑢𝑟𝑖𝑙𝑖𝑏 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑣𝑎 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑔𝑎 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑟, 𝑎𝑚𝑚𝑜 𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑢𝑛𝑖 𝑡𝑎𝑠ℎ𝑞𝑎𝑟𝑖𝑔𝑎 𝑜𝑙𝑖𝑏 𝑐ℎ𝑖𝑞𝑖𝑠ℎ𝑔𝑎 𝑚𝑢𝑣𝑎𝑓𝑓𝑎𝑞 𝑏𝑜‘𝑙𝑑𝑖.

𝑋𝑜𝑛𝑎𝑑𝑎 𝑒𝑠𝑎 𝑓𝑎𝑞𝑎𝑡 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑖𝑔‘𝑖𝑠𝑖 𝑣𝑎 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑔‘𝑖𝑟 𝑛𝑎𝑓𝑎𝑠𝑖 𝑒𝑠ℎ𝑖𝑡𝑖𝑙𝑖𝑏 𝑡𝑢𝑟𝑎𝑟𝑑𝑖. 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑦𝑢𝑧𝑖𝑑𝑎𝑔𝑖 𝑞𝑖𝑧𝑎𝑟𝑖𝑏 𝑘𝑒𝑡𝑔𝑎𝑛 𝑖𝑧𝑙𝑎𝑟𝑛𝑖 𝑢𝑠ℎ𝑙𝑎𝑏, 𝑦𝑒𝑟𝑔𝑎 𝑡𝑖𝑘𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛𝑐ℎ𝑎 𝑠𝑢𝑘𝑢𝑡 𝑠𝑎𝑞𝑙𝑎𝑟𝑑𝑖.

𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑠𝑒𝑘𝑖𝑛 𝑜‘𝑟𝑛𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑡𝑢𝑟𝑑𝑖. 𝑌𝑢𝑧𝑖𝑑𝑎𝑔𝑖 𝑞𝑖𝑧𝑎𝑟𝑖𝑏 𝑘𝑒𝑡𝑔𝑎𝑛 𝑖𝑧𝑙𝑎𝑟𝑔𝑎 𝑒’𝑡𝑖𝑏𝑜𝑟 ℎ𝑎𝑚 𝑏𝑒𝑟𝑚𝑎𝑦, 𝑎𝑠𝑡𝑎 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑜𝑛𝑖𝑔𝑎 𝑏𝑜𝑟𝑑𝑖.

𝑈 𝑞𝑖𝑧𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑞𝑎𝑟𝑠ℎ𝑖𝑠𝑖𝑔𝑎 𝑐ℎ𝑜‘𝑘𝑘𝑎𝑙𝑎𝑏, 𝑚𝑎𝑦𝑖𝑛 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑑𝑎 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑟𝑑𝑖.

— 𝑀𝑖𝑟𝑎… 𝑏𝑜‘𝑙𝑑𝑖. 𝑌𝑖𝑔‘𝑙𝑎𝑚𝑎, 𝑖𝑙𝑡𝑖𝑚𝑜𝑠.

𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑘𝑜‘𝑧 𝑦𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑟𝑖𝑛𝑖 𝑎𝑟𝑡𝑖𝑠ℎ𝑔𝑎 ℎ𝑎𝑚 𝑢𝑟𝑖𝑛𝑚𝑎𝑑𝑖. 𝑇𝑖𝑡𝑟𝑜𝑞 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑑𝑎 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑟𝑑𝑖:

— 𝐻𝑎𝑚𝑚𝑎𝑠𝑖𝑔𝑎… 𝑜𝑛𝑎𝑚 𝑠𝑎𝑏𝑎𝑏𝑐ℎ𝑖…

𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 ℎ𝑎𝑦𝑟𝑜𝑛 𝑏𝑜‘𝑙𝑖𝑏 𝑢𝑛𝑔𝑎 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑑𝑖.

— 𝑁𝑒𝑔𝑎 𝑢𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑑𝑒𝑦𝑎𝑝𝑠𝑎𝑛?

𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑐ℎ𝑢𝑞𝑢𝑟 𝑛𝑎𝑓𝑎𝑠 𝑜𝑙𝑑𝑖.

— 𝐵𝑢𝑔𝑢𝑛 𝑢𝑦𝑔𝑎 𝑘𝑒𝑙𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖𝑙𝑎𝑟… 𝑀𝑒𝑛𝑖 𝑘𝑜‘𝑟𝑔𝑎𝑛𝑖. 𝐾𝑒𝑡𝑎𝑦𝑜𝑡𝑔𝑎𝑛𝑙𝑎𝑟𝑖𝑑𝑎: “𝐷𝑎𝑑𝑎𝑛𝑔𝑔𝑎 𝑎𝑦𝑡𝑎𝑑𝑖𝑔𝑎𝑛 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑚 𝑏𝑜𝑟… 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛’𝑔𝑎 ℎ𝑎𝑚 𝑚𝑒𝑛𝑑𝑎𝑛 𝑠𝑎𝑙𝑜𝑚 𝑎𝑦𝑡,” 𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖𝑙𝑎𝑟.

𝑈 𝑙𝑎𝑏𝑖𝑛𝑖 𝑡𝑖𝑠ℎ𝑙𝑎𝑏, 𝑦𝑎𝑛𝑎 𝑦𝑖𝑔‘𝑙𝑎𝑏 𝑦𝑢𝑏𝑜𝑟𝑑𝑖.

— 𝑂‘𝑠ℎ𝑎𝑛𝑑𝑎 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑢𝑛𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖𝑚… 𝐸𝑛𝑑𝑖 𝑏𝑖𝑙𝑑𝑖𝑚. 𝐴𝑦𝑛𝑎𝑛 𝑠ℎ𝑢𝑛𝑖 𝑛𝑎𝑧𝑎𝑟𝑑𝑎 𝑡𝑢𝑡𝑔𝑎𝑛 𝑒𝑘𝑎𝑛𝑙𝑎𝑟.

𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑦𝑢𝑧𝑖𝑛𝑖 𝑘𝑎𝑓𝑡𝑙𝑎𝑟𝑖 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑟𝑘𝑖𝑡𝑖𝑏, 𝑦𝑖𝑔‘𝑖𝑠𝑖𝑛𝑖 𝑡𝑜‘𝑥𝑡𝑎𝑡𝑎 𝑜𝑙𝑚𝑎𝑑𝑖.

𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑢𝑟𝑎𝑔𝑖 𝑠𝑖𝑞𝑖𝑙𝑖𝑏 𝑘𝑒𝑡𝑑𝑖.

𝑈 𝑠𝑒𝑘𝑖𝑛 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑛𝑖 𝑏𝑎𝑔‘𝑟𝑖𝑔𝑎 𝑏𝑜𝑠𝑑𝑖.

— 𝑀𝑖𝑟𝑎…

𝑄𝑖𝑧 𝑏𝑜𝑠ℎ𝑖𝑛𝑖 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑒𝑙𝑘𝑎𝑠𝑖𝑔𝑎 𝑞𝑜‘𝑦𝑖𝑏, 𝑘𝑜‘𝑧 𝑦𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑟𝑖𝑛𝑖 𝑡𝑜‘𝑘𝑎𝑟𝑑𝑖.

𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑠𝑜𝑐ℎ𝑙𝑎𝑟𝑖𝑛𝑖 𝑚𝑎𝑦𝑖𝑛 𝑠𝑖𝑙𝑎𝑑𝑖.

— 𝑀𝑒𝑛 𝑎𝑓𝑠𝑢𝑠𝑑𝑎𝑚𝑎𝑛… 𝐴𝑔𝑎𝑟 𝑜‘𝑠ℎ𝑎 𝑣𝑜𝑞𝑒𝑎 𝑏𝑜‘𝑙𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛𝑖𝑑𝑎, 𝑏𝑢𝑔𝑢𝑛 𝑠𝑒𝑛 𝑏𝑢𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑎𝑧𝑜𝑏 𝑐ℎ𝑒𝑘𝑚𝑎𝑠𝑑𝑖𝑛𝑔.

𝑈 𝑏𝑖𝑟 𝑙𝑎ℎ𝑧𝑎 𝑗𝑖𝑚 𝑞𝑜𝑙𝑑𝑖.

— 𝐵𝑢 𝑣𝑎𝑧𝑖𝑦𝑎𝑡 𝑢𝑐ℎ𝑢𝑛 𝑜‘𝑧𝑖𝑚𝑛𝑖 ℎ𝑎𝑚 𝑎𝑦𝑏𝑑𝑜𝑟 ℎ𝑖𝑠 𝑞𝑖𝑙𝑦𝑎𝑝𝑚𝑎𝑛.

𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑖𝑛𝑑𝑎𝑚𝑎𝑑𝑖.

𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑞𝑎𝑡’𝑖𝑦 𝑜ℎ𝑎𝑛𝑔𝑑𝑎 𝑑𝑎𝑣𝑜𝑚 𝑒𝑡𝑑𝑖:

— 𝑀𝑒𝑛 𝑡𝑜𝑔‘𝑎𝑚 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑔𝑎𝑝𝑙𝑎𝑠ℎ𝑎𝑚𝑎𝑛. 𝑈 ℎ𝑜𝑧𝑖𝑟 𝑔‘𝑎𝑧𝑎𝑏 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑞𝑎𝑟𝑜𝑟 𝑐ℎ𝑖𝑞𝑎𝑟𝑦𝑎𝑝𝑡𝑖. 𝑉𝑎𝑞𝑡 𝑜‘𝑡𝑔𝑎𝑐ℎ, 𝑎𝑙𝑏𝑎𝑡𝑡𝑎 ℎ𝑎𝑚𝑚𝑎𝑠𝑖𝑛𝑖 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑢𝑛𝑡𝑖𝑟𝑎𝑚𝑎𝑛.

𝑈 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑢𝑧𝑖𝑑𝑎𝑔𝑖 𝑦𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑟𝑛𝑖 𝑎𝑟𝑡𝑖𝑏 𝑞𝑜‘𝑦𝑑𝑖.

— 𝑆𝑒𝑛 𝑒𝑠𝑎 𝑜‘𝑧𝑖𝑛𝑔𝑛𝑖 𝑎𝑦𝑏𝑙𝑎𝑚𝑎. 𝐻𝑜𝑧𝑖𝑟𝑐ℎ𝑎 𝑏𝑖𝑟𝑜𝑧 𝑡𝑖𝑛𝑐ℎ𝑙𝑎𝑛𝑖𝑠ℎ𝑔𝑎 ℎ𝑎𝑟𝑎𝑘𝑎𝑡 𝑞𝑖𝑙.

𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑠𝑒𝑘𝑖𝑛 𝑏𝑜𝑠ℎ 𝑖𝑟𝑔‘𝑎𝑑𝑖. 𝐴𝑚𝑚𝑜 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑘𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖𝑑𝑎𝑔𝑖 𝑜𝑔‘𝑟𝑖𝑞 ℎ𝑎𝑛𝑢𝑧 𝑦𝑜‘𝑞𝑜𝑙𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛, 𝑦𝑢𝑟𝑎𝑔𝑖 𝑒𝑠𝑎 𝑜𝑡𝑎𝑠𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔: “𝑀𝑒𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑠𝑒𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑞𝑖𝑧𝑖𝑚 𝑦𝑜‘𝑞,” 𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 𝑠𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖𝑛𝑖 𝑞𝑎𝑦𝑡𝑎-𝑞𝑎𝑦𝑡𝑎 𝑒𝑠𝑙𝑎𝑡𝑎𝑟𝑑𝑖

𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛𝑖 𝑧𝑜‘𝑟𝑔‘𝑎 𝑡𝑖𝑛𝑐ℎ𝑙𝑎𝑛𝑡𝑖𝑟𝑖𝑏, 𝑢𝑦 𝑦𝑎𝑞𝑖𝑛𝑖𝑑𝑎𝑔𝑖 𝑠𝑜ℎ𝑖𝑙𝑔𝑎 𝑜𝑙𝑖𝑏 𝑘𝑒𝑙𝑑𝑖.

𝐾𝑒𝑐ℎ𝑘𝑖 𝑠ℎ𝑎𝑚𝑜𝑙 𝑚𝑎𝑦𝑖𝑛 𝑒𝑠𝑎𝑟, 𝑡𝑜‘𝑙𝑞𝑖𝑛𝑙𝑎𝑟 𝑒𝑠𝑎 𝑞𝑖𝑟𝑔‘𝑜𝑞𝑞𝑎 𝑠𝑒𝑘𝑖𝑛 𝑢𝑟𝑖𝑙𝑎𝑟𝑑𝑖. 𝐼𝑘𝑘𝑖𝑠𝑖 ℎ𝑎𝑚 𝑢𝑧𝑜𝑞 𝑣𝑎𝑞𝑡 𝑖𝑛𝑑𝑎𝑚𝑎𝑦 𝑑𝑒𝑛𝑔𝑖𝑧 𝑡𝑜𝑚𝑜𝑛𝑔𝑎 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑏 𝑜‘𝑡𝑖𝑟𝑖𝑠ℎ𝑑𝑖.

𝐵𝑖𝑟𝑜𝑧𝑑𝑎𝑛 𝑠𝑜‘𝑛𝑔 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑐ℎ𝑢𝑞𝑢𝑟 𝑥𝑜‘𝑟𝑠𝑖𝑛𝑖𝑏 𝑔𝑎𝑝 𝑏𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑑𝑖.

— 𝐵𝑖𝑙𝑎𝑠𝑎𝑛𝑚𝑖, 𝐻𝑎𝑟𝑖…

𝑈 𝑛𝑖𝑔𝑜ℎ𝑖𝑛𝑖 𝑑𝑒𝑛𝑔𝑖𝑧𝑑𝑎𝑛 𝑢𝑧𝑚𝑎𝑑𝑖.

— 𝑀𝑒𝑛 𝑞𝑖𝑧𝑖𝑚 𝑥𝑎𝑡𝑜 𝑞𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑒𝑚𝑎𝑠… 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑏𝑜‘𝑙𝑔𝑎𝑛𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑎𝑙𝑎𝑚𝑑𝑎𝑚𝑎𝑛.

𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑖𝑛𝑑𝑎𝑚𝑎𝑦 𝑡𝑖𝑛𝑔𝑙𝑎𝑟𝑑𝑖.

— 𝐽𝑖𝑚𝑖𝑛 𝑚𝑒𝑛 𝑢𝑐ℎ𝑢𝑛 𝑜𝑑𝑑𝑖𝑦 𝑗𝑖𝑦𝑎𝑛 𝑒𝑚𝑎𝑠. 𝑂‘𝑔‘𝑙𝑖𝑚𝑑𝑒𝑘 𝑘𝑎𝑡𝑡𝑎 𝑞𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛𝑚𝑎𝑛. 𝐼𝑠ℎ𝑜𝑛𝑖𝑏 𝑦𝑜𝑛𝑖𝑚𝑑𝑎 𝑦𝑢𝑟𝑔𝑖𝑧𝑔𝑎𝑛𝑚𝑎𝑛. 𝐸𝑛𝑑𝑖 𝑒𝑠𝑎… 𝑒𝑛𝑔 𝑦𝑎𝑞𝑖𝑛 𝑖𝑘𝑘𝑖 𝑖𝑛𝑠𝑜𝑛𝑖𝑚 𝑚𝑒𝑛𝑑𝑎𝑛 𝑏𝑢𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑠𝑖𝑟 𝑠𝑎𝑞𝑙𝑎𝑔𝑎𝑛𝑖𝑛𝑖 ℎ𝑎𝑧𝑚 𝑞𝑖𝑙𝑎 𝑜𝑙𝑚𝑎𝑦𝑎𝑝𝑚𝑎𝑛.

𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑞𝑜‘𝑙𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑢𝑠ℎ𝑙𝑎𝑑𝑖.

— 𝐵𝑖𝑙𝑎𝑚𝑎𝑛… 𝐵𝑢 𝑠𝑖𝑧 𝑢𝑐ℎ𝑢𝑛 𝑗𝑢𝑑𝑎 𝑜𝑔‘𝑖𝑟 𝑏𝑜𝑙𝑑𝑖.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑏𝑜𝑠ℎ𝑖𝑛𝑖 𝑞𝑢𝑦𝑖 𝑠𝑜𝑙𝑑𝑖.

— 𝑂‘𝑧𝑖𝑚𝑛𝑖 𝑎𝑦𝑏𝑙𝑎𝑦𝑎𝑝𝑚𝑎𝑛. 𝐵𝑎𝑙𝑘𝑖 𝑜𝑡𝑎 𝑠𝑖𝑓𝑎𝑡𝑖𝑑𝑎 𝑛𝑖𝑚𝑎𝑛𝑖𝑑𝑖𝑟 𝑘𝑜‘𝑟𝑚𝑎𝑦 𝑞𝑜𝑙𝑔𝑎𝑛𝑚𝑎𝑛.

𝐻𝑎𝑟𝑖 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑞𝑜‘𝑙𝑖𝑛𝑖 𝑜ℎ𝑖𝑠𝑡𝑎 𝑠𝑖𝑞𝑑𝑖.

— 𝑂‘𝑧𝑖𝑛𝑔𝑖𝑧𝑛𝑖 𝑎𝑦𝑏𝑙𝑎𝑚𝑎𝑛𝑔. 𝑈𝑙𝑎𝑟 ℎ𝑎𝑚 𝑎𝑡𝑎𝑦𝑙𝑎𝑏 𝑠𝑖𝑧𝑛𝑖 𝑥𝑎𝑓𝑎 𝑞𝑖𝑙𝑖𝑠ℎ𝑛𝑖 𝑖𝑠𝑡𝑎𝑠ℎ𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛. 𝐵𝑎’𝑧𝑎𝑛 𝑦𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑟 ℎ𝑖𝑠𝑠𝑖𝑦𝑜𝑡𝑖𝑔𝑎 𝑦𝑒𝑛𝑔𝑖𝑙𝑖𝑏, 𝑜𝑞𝑖𝑏𝑎𝑡𝑖𝑛𝑖 𝑜‘𝑦𝑙𝑎𝑚𝑎𝑦 𝑥𝑎𝑡𝑜 𝑞𝑖𝑙𝑎𝑑𝑖.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑗𝑎𝑣𝑜𝑏 𝑏𝑒𝑟𝑚𝑎𝑑𝑖.

𝑋𝑢𝑑𝑑𝑖 𝑠ℎ𝑢 𝑝𝑎𝑦𝑡 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑒𝑙𝑒𝑓𝑜𝑛𝑖 𝑗𝑖𝑟𝑖𝑛𝑔𝑙𝑎𝑑𝑖.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑏𝑖𝑟𝑜𝑧 𝑖𝑘𝑘𝑖𝑙𝑎𝑛𝑖𝑏, 𝑞𝑜‘𝑛𝑔‘𝑖𝑟𝑜𝑞𝑞𝑎 𝑗𝑎𝑣𝑜𝑏 𝑏𝑒𝑟𝑑𝑖.

— 𝑁𝑖𝑚𝑎 𝑑𝑒𝑦𝑠𝑎𝑛?

𝑇𝑒𝑙𝑒𝑓𝑜𝑛𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑛𝑎𝑟𝑖𝑔𝑖 𝑡𝑜𝑚𝑜𝑛𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑆𝑎𝑟𝑎 𝑥𝑜𝑡𝑖𝑟𝑗𝑎𝑚 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑑𝑎 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑟𝑑𝑖.

— 𝑆𝑜𝑏𝑖𝑞 𝑒𝑟𝑗𝑜𝑛𝑖𝑚… 𝑋𝑜‘𝑠ℎ, 𝑛𝑖𝑚𝑎 𝑞𝑎𝑟𝑜𝑟𝑔𝑎 𝑘𝑒𝑙𝑑𝑖𝑛𝑔? 𝑇𝑜‘𝑦𝑔𝑎 𝑟𝑜𝑧𝑖𝑚𝑖𝑠𝑎𝑛?

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑏𝑖𝑟 𝑛𝑒𝑐ℎ𝑎 𝑠𝑜𝑛𝑖𝑦𝑎 𝑖𝑛𝑑𝑎𝑚𝑎𝑦 𝑞𝑜𝑙𝑑𝑖.

𝑁𝑖ℎ𝑜𝑦𝑎𝑡, 𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑘𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑖𝑛𝑖 𝑦𝑢𝑚𝑖𝑏, 𝑝𝑎𝑠𝑡 𝑜𝑣𝑜𝑧𝑑𝑎 𝑑𝑒𝑑𝑖:

— 𝐻𝑎…

𝑆𝑎𝑟𝑎 𝑦𝑒𝑛𝑔𝑖𝑙 𝑘𝑢𝑙𝑑𝑖.

— 𝐽𝑢𝑑𝑎 𝑦𝑎𝑥𝑠ℎ𝑖. 𝑈𝑛𝑑𝑎 𝑚𝑒𝑛 𝑇𝑎𝑒ℎ𝑦𝑢𝑛𝑔𝑔𝑎 𝑎𝑦𝑡𝑎 𝑞𝑜𝑙𝑎𝑚𝑎𝑛.

𝑈 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑛𝑖 𝑑𝑎𝑣𝑜𝑚 𝑒𝑡𝑡𝑖𝑟𝑑𝑖.

— 𝐼𝑘𝑘𝑖 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑛 𝑘𝑒𝑦𝑖𝑛 𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑢𝑐ℎ𝑟𝑎𝑠ℎ𝑢𝑣 𝑡𝑎𝑠ℎ𝑘𝑖𝑙 𝑞𝑖𝑙𝑎𝑚𝑖𝑧. 𝐴𝑔𝑎𝑟 𝑏𝑖𝑟-𝑏𝑖𝑟𝑖𝑔𝑎 𝑚𝑜𝑠 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑖𝑠ℎ𝑠𝑎, 𝑘𝑒𝑦𝑖𝑛𝑔𝑖 ℎ𝑎𝑓𝑡𝑎𝑔𝑎 𝑢𝑛𝑎𝑠ℎ𝑡𝑖𝑟𝑢𝑣 𝑣𝑎 𝑡𝑜‘𝑦 𝑚𝑎𝑠𝑎𝑙𝑎𝑠𝑖𝑛𝑖 𝑏𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑦𝑚𝑖𝑧.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑖𝑛𝑑𝑎𝑚𝑎𝑦 𝑡𝑖𝑛𝑔𝑙𝑎𝑟𝑑𝑖.

𝑆𝑎𝑟𝑎 𝑜𝑥𝑖𝑟𝑔𝑖 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑛𝑖 𝑎𝑙𝑜ℎ𝑖𝑑𝑎 𝑡𝑎’𝑘𝑖𝑑𝑙𝑎𝑑𝑖.

— 𝐻𝑎, 𝑎𝑦𝑡𝑔𝑎𝑛𝑐ℎ𝑎… 𝑇𝑎𝑒ℎ𝑦𝑢𝑛𝑔 𝑏𝑢 𝑣𝑜𝑞𝑒𝑎𝑙𝑎𝑟𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑏𝑖𝑟𝑜𝑟𝑡𝑎𝑠𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑥𝑎𝑏𝑎𝑟.

𝑆ℎ𝑢 𝑠𝑜‘𝑧𝑙𝑎𝑟𝑑𝑎𝑛 𝑘𝑒𝑦𝑖𝑛 𝑞𝑜‘𝑛𝑔‘𝑖𝑟𝑜𝑞 𝑦𝑎𝑘𝑢𝑛𝑙𝑎𝑛𝑑𝑖.

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑡𝑒𝑙𝑒𝑓𝑜𝑛𝑛𝑖 𝑠𝑒𝑘𝑖𝑛 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑖𝑟𝑑𝑖.

𝐻𝑎𝑟𝑖 ℎ𝑎𝑦𝑟𝑜𝑛 𝑏𝑜‘𝑙𝑖𝑏 𝑢𝑛𝑔𝑎 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑑𝑖.

— 𝑆𝑖𝑧… 𝑟𝑜𝑧𝑖 𝑏𝑜‘𝑙𝑑𝑖𝑛𝑔𝑖𝑧𝑚𝑖?

𝑌𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖 𝑢𝑧𝑜𝑞𝑞𝑎 𝑡𝑖𝑘𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛𝑐ℎ𝑎 𝑗𝑎𝑣𝑜𝑏 𝑏𝑒𝑟𝑑𝑖.

— 𝐵𝑎𝑙𝑘𝑖… 𝑏𝑢 𝑀𝑖𝑟𝑎 𝑢𝑐ℎ𝑢𝑛 𝑦𝑎𝑛𝑔𝑖 ℎ𝑎𝑦𝑜𝑡 𝑏𝑜𝑠ℎ𝑙𝑎𝑠ℎ𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑦𝑎𝑔𝑜𝑛𝑎 𝑦𝑜‘𝑙𝑖𝑑𝑖𝑟…

𝐴𝑚𝑚𝑜 𝑏𝑢 𝑔𝑎𝑝𝑛𝑖 𝑎𝑦𝑡𝑎𝑦𝑜𝑡𝑔𝑎𝑛 𝑏𝑜‘𝑙𝑠𝑎 ℎ𝑎𝑚, 𝑦𝑢𝑟𝑎𝑔𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑢𝑏𝑖𝑑𝑎 𝑏𝑢 𝑞𝑎𝑟𝑜𝑟 ℎ𝑎𝑞𝑖𝑞𝑎𝑡𝑎𝑛 ℎ𝑎𝑚 𝑡𝑜‘𝑔‘𝑟𝑖𝑚𝑖 𝑦𝑜𝑘𝑖 𝑦𝑜‘𝑞𝑙𝑖𝑔𝑖𝑔𝑎 𝑜‘𝑧𝑖 ℎ𝑎𝑚 𝑖𝑠ℎ𝑜𝑛𝑚𝑎𝑦𝑜𝑡𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖.

𝑆𝑎𝑟𝑎 𝑞𝑜‘𝑛𝑔‘𝑖𝑟𝑜𝑞𝑛𝑖 𝑦𝑎𝑘𝑢𝑛𝑙𝑎𝑏, 𝑡𝑒𝑙𝑒𝑓𝑜𝑛𝑖𝑛𝑖 𝑠𝑒𝑘𝑖𝑛 𝑠𝑢𝑚𝑘𝑎𝑠𝑖𝑔𝑎 𝑠𝑜𝑙𝑑𝑖. 𝑆𝑜‘𝑛𝑔 𝑦𝑜𝑛𝑖𝑑𝑎 𝑡𝑢𝑟𝑔𝑎𝑛 𝑒𝑟𝑘𝑎𝑘𝑘𝑎 𝑦𝑢𝑧𝑙𝑎𝑛𝑖𝑏, 𝑔‘𝑜𝑙𝑖𝑏𝑜𝑛𝑎 𝑡𝑎𝑏𝑎𝑠𝑠𝑢𝑚 𝑞𝑖𝑙𝑑𝑖.

— 𝑋𝑜‘𝑠ℎ, 𝑛𝑖𝑚𝑎 𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖𝑚? 𝐵𝑢𝑔𝑢𝑛𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜‘𝑧𝑖𝑑𝑎 𝑚𝑎𝑠𝑎𝑙𝑎𝑛𝑖 ℎ𝑎𝑙 𝑞𝑖𝑙𝑑𝑖𝑚.

𝑄𝑎𝑟𝑠ℎ𝑖𝑠𝑖𝑑𝑎 𝑡𝑢𝑟𝑔𝑎𝑛 𝑇𝑎𝑒ℎ𝑦𝑢𝑛𝑔 ℎ𝑎𝑦𝑟𝑎𝑡 𝑏𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑏𝑜𝑠ℎ 𝑐ℎ𝑎𝑦𝑞𝑎𝑑𝑖.

— 𝑄𝑜𝑦𝑖𝑙. 𝑀𝑒𝑛 𝑞𝑎𝑛𝑐ℎ𝑎 𝑔𝑎𝑝𝑙𝑎𝑠ℎ𝑚𝑎𝑦, 𝑗𝑎𝑛𝑜𝑏 𝑀𝑖𝑛𝑛𝑖 𝑘𝑜‘𝑛𝑑𝑖𝑟𝑎 𝑜𝑙𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛𝑑𝑖𝑚. 𝐿𝑒𝑘𝑖𝑛 𝑠𝑖𝑧…

𝑆𝑎𝑟𝑎 𝑦𝑒𝑛𝑔𝑖𝑙 𝑘𝑢𝑙𝑖𝑏 𝑞𝑜‘𝑦𝑑𝑖.

— 𝐵𝑎’𝑧𝑖 𝑜𝑑𝑎𝑚𝑙𝑎𝑟𝑛𝑖 𝑘𝑜‘𝑛𝑑𝑖𝑟𝑖𝑠ℎ 𝑢𝑐ℎ𝑢𝑛 𝑢𝑙𝑎𝑟𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑔 𝑜𝑔‘𝑟𝑖𝑞𝑙𝑖 𝑛𝑢𝑞𝑡𝑎𝑠𝑖𝑛𝑖 𝑏𝑖𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑘𝑖𝑓𝑜𝑦𝑎.

𝑇𝑎𝑒ℎ𝑦𝑢𝑛𝑔 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑔𝑎𝑝𝑖𝑔𝑎 𝑢𝑛𝑐ℎ𝑎𝑙𝑖𝑘 𝑒’𝑡𝑖𝑏𝑜𝑟 𝑏𝑒𝑟𝑚𝑎𝑑𝑖. 𝑈𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑥𝑎𝑦𝑜𝑙𝑖 𝑓𝑎𝑞𝑎𝑡 𝑀𝑖𝑟𝑎𝑑𝑎 𝑒𝑑𝑖.

— 𝐷𝑒𝑚𝑎𝑘… 𝑒𝑛𝑑𝑖 𝑢𝑐ℎ𝑟𝑎𝑠ℎ𝑢𝑣 𝑏𝑜‘𝑙𝑎𝑑𝑖𝑚𝑖?

— 𝐴𝑙𝑏𝑎𝑡𝑡𝑎.

𝑆𝑎𝑟𝑎 𝑞𝑜‘𝑙𝑙𝑎𝑟𝑖𝑛𝑖 𝑘𝑜‘𝑘𝑠𝑖𝑔𝑎 𝑐ℎ𝑎𝑙𝑖𝑠ℎ𝑡𝑖𝑟𝑖𝑏 𝑡𝑢𝑟𝑑𝑖.

— 𝑀𝑒𝑛 𝑜‘𝑧 𝑣𝑎𝑧𝑖𝑓𝑎𝑚𝑛𝑖 𝑏𝑎𝑗𝑎𝑟𝑑𝑖𝑚. 𝐸𝑛𝑑𝑖 𝑣𝑎’𝑑𝑎 𝑞𝑖𝑙𝑖𝑛𝑔𝑎𝑛 𝑝𝑢𝑙𝑛𝑖 𝑏𝑒𝑟.

𝑇𝑎𝑒ℎ𝑦𝑢𝑛𝑔 𝑐ℎ𝑜‘𝑛𝑡𝑎𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑡𝑒𝑙𝑒𝑓𝑜𝑛𝑖𝑛𝑖 𝑜𝑙𝑖𝑏 𝑗𝑖𝑙𝑚𝑎𝑦𝑑𝑖.

— 𝑁𝑎𝑞𝑑 𝑜𝑙𝑖𝑏 𝑦𝑢𝑟𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛 𝑒𝑘𝑎𝑛𝑚𝑎𝑛. 𝐾𝑎𝑟𝑡𝑎 𝑟𝑎𝑞𝑎𝑚𝑖𝑛𝑔𝑖𝑧𝑛𝑖 𝑦𝑢𝑏𝑜𝑟𝑖𝑛𝑔, ℎ𝑜𝑧𝑖𝑟𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜‘𝑧𝑖𝑑𝑎 𝑜‘𝑡𝑘𝑎𝑧𝑎𝑚𝑎𝑛.

𝑆𝑎𝑟𝑎 𝑚𝑎𝑚𝑛𝑢𝑛 𝑏𝑜𝑠ℎ 𝑖𝑟𝑔‘𝑎𝑑𝑖.

— 𝑀𝑎𝑦𝑙𝑖.

𝑈 𝑡𝑒𝑙𝑒𝑓𝑜𝑛𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑘𝑎𝑟𝑡𝑎 𝑟𝑎𝑞𝑎𝑚𝑖𝑛𝑖 𝑦𝑢𝑏𝑜𝑟𝑑𝑖.

𝑂𝑟𝑎𝑑𝑎𝑛 𝑏𝑖𝑟 𝑛𝑒𝑐ℎ𝑎 𝑠𝑜𝑛𝑖𝑦𝑎 𝑜’𝑡𝑖𝑏, 𝑡𝑒𝑙𝑒𝑓𝑜𝑛𝑖𝑔𝑎 𝑝𝑢𝑙 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑔𝑎𝑛𝑖 ℎ𝑎𝑞𝑖𝑑𝑎 𝑥𝑎𝑏𝑎𝑟 𝑘𝑒𝑙𝑑𝑖.

𝑆𝑎𝑟𝑎 𝑒𝑘𝑟𝑎𝑛𝑔𝑎 𝑏𝑖𝑟 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑏, 𝑚𝑎𝑚𝑛𝑢𝑛 𝑗𝑖𝑙𝑚𝑎𝑦𝑑𝑖.

— 𝐻𝑎𝑚𝑘𝑜𝑟𝑙𝑖𝑘 𝑞𝑖𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑦𝑜𝑞𝑖𝑚𝑙𝑖 𝑏𝑜‘𝑙𝑑𝑖.

𝑇𝑎𝑒ℎ𝑦𝑢𝑛𝑔 ℎ𝑎𝑚 𝑜𝑑𝑜𝑏 𝑦𝑢𝑧𝑎𝑠𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑏𝑜𝑠ℎ 𝑖𝑟𝑔‘𝑎𝑑𝑖.

— 𝑅𝑎ℎ𝑚𝑎𝑡.

𝑆𝑎𝑟𝑎 𝑠𝑢𝑚𝑘𝑎𝑠𝑖𝑛𝑖 𝑦𝑒𝑙𝑘𝑎𝑠𝑖𝑔𝑎 𝑖𝑙𝑖𝑏, 𝑚𝑎𝑠ℎ𝑖𝑛𝑎𝑠𝑖 𝑡𝑜𝑚𝑜𝑛 𝑦𝑢𝑟𝑑𝑖.

𝑀𝑎𝑠ℎ𝑖𝑛𝑎𝑔𝑎 𝑜’𝑡𝑖𝑟𝑖𝑠ℎ𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑜𝑙𝑑𝑖𝑛 𝑦𝑎𝑛𝑎 𝑏𝑖𝑟 𝑏𝑜𝑟 𝑜𝑟𝑡𝑖𝑔𝑎 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑑𝑖.

— 𝐸𝑛𝑑𝑖 𝑛𝑎𝑣𝑏𝑎𝑡 𝑠𝑒𝑛𝑑𝑎, 𝑗𝑎𝑛𝑜𝑏 𝐾𝑖𝑚. 𝑈𝑚𝑖𝑑 𝑞𝑖𝑙𝑎𝑚𝑎𝑛𝑘𝑖, 𝑏𝑢 𝑖𝑚𝑘𝑜𝑛𝑖𝑦𝑎𝑡𝑛𝑖 𝑞𝑜‘𝑙𝑑𝑎𝑛 𝑏𝑜𝑦 𝑏𝑒𝑟𝑚𝑎𝑦𝑠𝑖𝑧.

𝑆ℎ𝑢𝑛𝑑𝑎𝑦 𝑑𝑒𝑏 𝑢 𝑚𝑎𝑠ℎ𝑖𝑛𝑎𝑠𝑖𝑔𝑎 𝑜’𝑡𝑖𝑟𝑑𝑖 𝑣𝑎 𝑠𝑒𝑘𝑖𝑛 𝑦𝑜‘𝑙𝑔𝑎 𝑡𝑢𝑠ℎ𝑑𝑖.

𝑇𝑎𝑒ℎ𝑦𝑢𝑛𝑔 𝑒𝑠𝑎 𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑟𝑡𝑖𝑑𝑎𝑛 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑏 𝑞𝑜𝑙𝑑𝑖.

.
.
.
.
.
8- qism tamom

.
.
.
.
.
7-qism

Mira hayron bo‘lib otasiga qaradi.

— Dada, hammasi joyidami?

Yoongi uning xavotirini sezib, xotirjam ohangda javob berdi.

— Hech narsa bo‘lgani yo‘q. Shunchaki uzoq vaqtdan beri ko‘rishmaganmiz, gaplashadigan mavzularimiz ko‘p.

Hari ham ularga bir qarab qo‘ydi. Yoongining ovozi xotirjam bo‘lsa-da, uning nigohidagi jiddiylikni payqagandi.

Mira boshqa savol bermadi.

— Mayli… unda xayrli tun.

Hari ham bosh irg‘adi.

— Sizlar ham uzoq o‘tirmanglar.

Ikkala ayol zinadan yuqoriga ko‘tarilib ketishdi.

Mehmonxonada esa faqat Yoongi bilan Haru qoldi.

Yoongi bir necha soniya indamay turdi. So‘ng uning jiddiy nigohi Haruga qadaldi.

— Endi menga boshidan oxirigacha hamma gapni aytib ber. Nima bo‘ldi? Kim seni yaraladi? Va nega qochishga majbur bo‘lding?

Yoongi mehmonxona eshigini ichkaridan yopdi. So‘ng jiddiy qiyofada Suminning qarshisiga kelib to‘xtadi.

— Yaralaringni ko‘rsat.

Sumin bir lahza ikkilanib turdi. Keyin sekinkiymini yechib, yon tomonidagi bintni ochdi.

Yoongi yarani ko‘rishi bilan qoshlarini chimirdi.

Yara ancha chuqur edi. Operatsiya qilingan joydagi choklar zo‘riqqanidan yana ochilib, bint orasidan qon sizib chiqayotgandi.

— Jin ursin… — dedi u past ovozda.

— Men aytgandim-ku, qochmasligim kerak edi, — dedi Sumin achchiq kulib.

Yoongi javob bermadi. U bir chetda turgan birinchi yordam qutisini olish uchun endi burilgandi, eshik sekin ochildi.

Ichkariga Hari kirib keldi.

Uning qo‘lida dori qutisi bor edi.

Sumin buni ko‘rishi bilan shoshilib kiyimini tushirib, yarasini yashirishga urindi.

Yoongi esa hayron bo‘lib Hariga qaradi.

— Men senga dam olgin, degandim-ku.

Hari xotirjam javob berdi.

— Bu kerak bo‘ladi deb o‘yladim.

Yoongi qoshlarini chimirdi.

— Ammo men senga dori qutisi kerakligini aytmadim-ku.

Hari qo‘lidagi qutini stol ustiga qo‘yib, eriga tikildi.

— Ha, aytmadingiz.

U bir lahza sukut saqladi.

— Ammo yaralangan odamga dori qutisi kerak bo‘lishini tushunish unchalik qiyin emas.

Yoongi javob topolmay bir necha soniya indamay qoldi.

— Sen…

Hari uning gapini tugatib qo‘ydi.

— Ha.

Uning nigohi avval Yoongiga, keyin Suminga ko‘chdi.

— Men italyan tilini bilaman.

Bu gapni eshitgan Suminning ko‘zlari hayratdan kattalashdi.

Yoongi esa butunlay jim bo‘lib qoldi.

Hari yengil tabassum qildi.

— Xavotir olmanglar. Men suhbatlaringizni eshitib qolganim uchun emas, sizning yuzingizdagi xavotirni ko‘rib dori olib keldim.

U dori qutisini Yoongi tomonga surdi.

— Avval uning yarasini davolang. Qolgan savollarni keyin ham bersangiz bo‘ladi.

Shu gapdan so‘ng xonadagi tarang muhit biroz yumshadi. Yoongi indamay dori qutisini ochdi, Sumin esa Hari tomonga minnatdor nigoh bilan qarab qo‘ydi.

Yoongi ehtiyotkorlik bilan Suminning bintlarini yechdi. Operatsiya qilingan joy yana ochilib, qon sizib chiqa boshlagandi.

U indamay yarani antiseptik bilan tozalab, malham surdi. Har bir harakati nihoyatda ehtiyotkor edi.

Hari esa hech narsa demay mehmonxonadagi divanga borib o’tirdi. U ikkalasining suhbatiga aralashmas, faqat jimgina kuzatardi.

Bir necha daqiqalik sukunatdan so’ng Sumin past ovozda gap boshladi.

— Buni Mira bilishini istamayman.

Hari bosh irg’adi.

— Xo’p. Men unga hech narsa aytmayman.

Yoongi bintni bog’lay turib so’radi:

— Buni kim qilgan deb o’ylaysan?

Sumin achchiq kulib qo’ydi.

— Kim ham bo’lardi… Meni kimdan berkitgan bo’lsangiz, o’sha meni topdi. Bu safar meni butunlay yo’q qilmoqchi edi… ammo ulgurmadi.

Yoongining qo’llari bir zum to’xtadi.

— Demak, u hali ham seni qidiryapti…

— Ha.

Suminning ovozi qat’iy edi.

— Va u to’xtamaydi.

Yoongi bintni mahkam bog’lab bo’ldi.

— Endi nima qilmoqchisan?

Sumin bir necha soniya jim turdi.

— Ertagacha meni qanday qamoqqa kirgazgan bo’lsangiz, shunday olib chiqasiz. Keyingi haftada esa men yana o’z ishimga qaytaman.

Yoongi darrov bosh chayqadi.

— Yo’q. Men bunga rozi emasman.

Sumin unga tik qaradi.

— Nega?

— Chunki seni yana yo’qotishni istamayman.

Sumin chuqur xo’rsindi.

— Yoongi… ikki yil oldin ham shunday degandingiz.

Uning nigohi bir nuqtaga qadaldi.

— Agar o’shanda meni yashirib qo’ymaganingizda, Enid hanuz erkin yurmagan bo’lardi.

Bu ism tilga olinishi bilan xonadagi havo yanada og’irlashdi.

Yoongi ko’zlarini yumib oldi.

— Biz seni himoya qilmoqchi edik.

— Himoya?

Sumin achchiq kulimsiradi.

— O’sha “himoya” sababli u yana qancha odamga zarar yetkazdi, bilasizmi?

Hari indamay ularni tinglab o’tirardi. U bu voqealarning asl mohiyatini hali tushunmagan bo’lsa-da, Suminning ko’zlaridagi alamni yaqqol ko’rib turardi.

Sumin qat’iy ohangda davom etdi:

— Bas. Endi meni hech kim yashirmaydi.

U Yoongiga tikildi.

— Ertaga meniosha yerdan olib chiqasiz.

So’ng Hari tomonga qarab muloyimroq jilmaydi.

— Va Jimin bilan gaplashing. Menga chet elga chiqish uchun hujjatlarimni tayyorlashni boshlasin

Yoongi indamadi.

U Suminning fe’lini yaxshi bilardi. Agar u bir qarorga kelgan bo’lsa, uni bu fikridan qaytarish deyarli imkonsiz edi. Shu sababli u faqat chuqur xo’rsinib, qo’lidagi bintlarni yig’ishtirish bilan cheklandi.

Hammasi o‘z iziga tushgandek edi. Uyda ham, ishda ham tinchlik hukm surardi. Ammo bu osoyishtalik uzoq davom etmadi. Toki shu kungacha

⸻

Ertalab odatdagidek kompaniyada ish qizg‘in davom etardi.

Yoongi esa kabinetida stol ustidagi hujjatlarni ko‘zdan kechirib, navbatdagi uchrashuvga tayyorgarlik ko‘rayotgan edi.

Shu payt eshik taqilladi.

— Kiring.

Eshik sekin ochilib, ichkariga Taehyung kirib keldi.

Yoongi uni ko‘rishi bilan yuzida tabassum paydo bo‘ldi.

— O-o, xush kelibsan.

Taehyung ham kulimsirab bosh irg‘adi.

— Rahmat.

Yoongi qo‘lidagi ruchkani stolga qo‘yib, qarshisidagi kresloga ishora qildi.

— O‘tir. Qanday shamollar uchirdi?

Taehyung kelib o‘tirdi. Ammo bu safar uning odatdagi quvnoq qiyofasi yo‘q edi. Nigohi jiddiy, chehrasi esa biroz tarang ko‘rinardi.

Yoongi buni darrov sezdi.

— Tinchlikmi?

Taehyung chuqur nafas oldi.

— Bir masala bo‘yicha kelgandim.

— Eshitaman.

Honada yana sukunat hukum surdi.

Kech kirib, uy ichini sokinlik egallagandi. Yoongi hali ishdan qaytmagan, Hari esa xonasida dam olayotgan edi. Mira esa yotoqxonasida kitob varaqlab o‘tirardi.

Shu payt eshik qo‘ng‘irog‘i chalindi.

Xizmatkor borib eshikni ochdi.

Eshik ortida did bilan kiyingan, chehrasi sovuqqina ayol turardi.

— Janob Min uydami? — deb so‘radi u.

— Yo‘q, hali ishdan qaytmadilar.

Ayol bosh irg‘adi.

— Tushunarli. Men Mirani ko‘rish uchun kelgandim.

Xizmatkor uni ichkariga taklif qildi.

Ayol hech ikkilanmay ikkinchi qavatga ko‘tarilib, Miraning xonasi oldiga bordi va eshikni taqillatdi.

— Kiring.

Eshik ochildi.

Ichkariga kirgan ayolni ko‘rgan Mira bir zumda joyida qotib qoldi.

— …Siz?

Sara labida mayin tabassum bilan unga yaqinlashdi.

— Salom, azizam.

U Mirani quchoqlamoqchi bo‘ldi.

Ammo Mira darhol bir necha qadam ortga chekindi.

— Bu yerda nima qilyapsiz?

Sara qo‘llarini sekin tushirdi.

— Seni ko‘rgani keldim, qizalog‘im.

Miraning nigohi sovuq tortdi.

— Meni unday demang.

Xonani og‘ir sukunat qopladi.

— Va bu yerdan keting.

Sara chuqur xo‘rsinib qo‘ydi.

— Axir gapimni ham aytmadim-ku.

— Menga qiziq emas.

Mira shunday deb eshikni ochdi va qo‘li bilan chiqish tomon ishora qildi.

— Iltimos.

Sara bir necha soniya unga tikilib turdi. So‘ng labida sirli kulgi paydo bo‘ldi.

— Mayli… ketaman.

U eshik tomon yurdi. Eshik oldiga yetgach esa ortiga burilib, xotirjam ohangda dedi:

— Ammo dadangga bitta gapni yetkazib ketaman.

Mira qoshlarini chimirdi.

— Nima demoqchisiz?

Sara ko‘zlarini Miraga qadadi.

— Buni hozir emas… unga aytganimda bilasan.

U yana kulimsiradi.

— Ha aytgancha…

Sara ko‘zini qisib qo‘ydi.

— Jimin’ga mendan salom aytib qo‘y.

Shu so‘zlarni aytib, u ortiga qaramay xonadan chiqib ketdi.

Mira esa eshik oldida qotib qoldi.

Yuragi g‘ash tortdi.

Yoongi mashinasini hovliga olib kirishi bilan darvoza oldida turgan ayolga ko‘zi tushdi.

Bu — Sara edi.

U erkakni ko‘rishi bilan labida xira tabassum paydo bo‘ldi va unga qarab yurdi.

— Salom, azizim.

Yoongining yuzi bir zumda sovuq tortdi.

— Bu yerda nima qilyapsan?

— Seni ko‘rgani keldim.

— Nega?

Sara xotirjam javob berdi.

— Kim Taehyung Miraning qo‘lini so‘radi. Men esa rozilik berdim. Shuni senga aytgani keldim.

Yoongining qoshlari chimirildi.

— Sen kimsanki qizimning hayotini hal qilasan?

Sara bir qadam yaqinlashdi.

— Men uning onasiman.

Yoongi istehzoli kuldi.

— Onasi?

U bosh chayqadi.

— Meni kuldirma. O‘n besh yil oldin qizingni tashlab ketgan ekansan. Endi esa o‘zingni ona deb atayapsanmi? Sening bunga haqqing yo‘q.

Sara indamay unga tikilib turardi.

Yoongi qat’iy ohangda davom etdi:

— Yana bitta gap. Men Taehyungga ham aytdim. Men qizimni unga bermayman.

Shu so‘zlarni aytib, Yoongi uy tomon burildi.

Ammo Sara uning ortidan gapirdi.

— Unda kimga berasan?

Yoongi to‘xtadi.

— Nima demoqchisan?

Sara sovuqqina kuldi.

— Sening… benomus qizingni Taehyungdan boshqa hech kim olmaydi.

Bu gap Yoongining g‘azabini portlatdi.

U bir zumda ortiga burilib, Saraning oldiga bordi-da, uning yoqasidan mahkam ushladi.

— Nima deding?

Sara qo‘rqqandek ko‘rinmadi.

Aksincha, xotirjam tikilib turardi.

— Haqiqatni.

Yoongining jag‘i qattiq qisildi.

— Gapir!

Sara sekin uning qo‘lidan bo‘shashishga urinib dedi:

— Jimin bilan Miraning o‘rtasida nima bo‘lganini bilasanmi?

Yoongining ko‘zlari bir lahzaga o‘zgardi.

— Nima demoqchisan?

Sara past, ammo aniq ovozda davom etdi.

— Sen bilmagan juda ko‘p haqiqatlar bor, Yoongi. O‘sha voqeadan keyin ular orasida nimalar bo‘lganini ham bilmaysan…

U bilgan voqealarni birma-bir aytib berdi.

Har bir gap Yoongining yuragiga og‘ir zarba bo‘lib urilardi.

Gap tugashi bilan u Saraning yoqasini qo‘yib yubordi.

Yoongining nafas olishi tezlashgan, qo‘llari musht bo‘lib tugilgandi.

Ko‘zlarida ishonchsizlik, alam va g‘azab bir-biriga qorishib ketgan edi.

Sara esa mashinasi tomon yurarkan, faqat bitta gap qoldirdi.

— Endi qarorni o‘zing chiqar.

U mashinasiga o‘tirib, hovlidan chiqib ketdi.

Yoongi esa bir necha soniya joyida qotib turdi.

So‘ng keskin burilib, uy ichkarisiga kirib ketdi.

— Mira! — uning baland ovozi butun uyni larzaga soldi.

.
.
.
.
.
7-qism tamom

6-qism
.
.
.
.
.

Yoongi kelayotgan mehmonni ko‘rishi bilan yuzida tabassum paydo bo‘ldi.

— Xush kelibsan, Taehyung.

Taehyung ham qo‘l uzatib, Yoongi bilan ko‘rishdi.

— Rahmat. Baxtli bo‘linglar.

Hari muloyim jilmaydi.

— Rahmat.

Yoongi mamnun ohangda ularning tanishtirishga kirishdi.

— Tanishib qo‘yinglar. Bu mening ayolim — Min Hari.

U Hari tomon mehr bilan qarab qo‘ydi.

— Bu esa qizim — Min Mira.

So‘ng Jimin tomon ishora qildi.

— Va jiyanim — Park Jimin.

Taehyung avval Jimin bilan qo‘l berib ko‘rishdi.

— Tanishganimdan xursandman.

— Men ham, — dedi Jimin odob bilan.

Keyin Taehyungning nigohi Miraga tushdi.

U labining chetida yengil tabassum bilan qo‘lini uzatdi.

— Tanishganimdan xursandman. Men Kim Taehyung.

Mira ham odob bilan uning qo‘lini siqdi.

— Men ham tanishganimdan xursandman.

Taehyung bir necha soniya Miraga qarab turdi. Qizning sokin va muloyim tabassumi beixtiyor uning e’tiborini tortgandi.

Buni chetda kuzatib turgan Jimin esa beixtiyor qoshlarini chimirdi. Jimin bilardi Taehyung kim va qanday ekanini.

U hech narsa demadi, ammo Taehyungning Miraga uzoqroq tikilib qolganini payqab, jaxli chiqardi.

Yoongi esa vaziyatni sezmagandek, kulimsirab gapni davom ettirdi.

— Taehyung chet eldagi hamkor kompaniyamiz rahbarlaridan biri. Ish yuzasidan ko‘p yillardan beri birga ishlaymiz. Va endi u Koreyada hamkormiz

— Umid qilamanki, bundan keyin ham tez-tez ko‘rishib turamiz, — dedi Taehyung ko‘zini Miradan uzmay.

— Albatta, — dedi Mira odob bilan jilmayib.

Jimin esa qo‘llarini shimining cho‘ntagiga solgancha, indamay Taehyungga tikilib turardi. Uning ichida faqat gazab bor edi.

To‘y ham asta-sekin o‘z nihoyasiga yetib borardi. Mehmonlar birin-ketin yangi kelin-kuyov bilan xayrlashib, iliq tilaklarini bildirib uylariga qaytishardi.

Hovlida endi faqat yaqin insonlargina qolgan edi.

Jimin qo‘lidagi mashina kalitini aylantirib, Yoongining yoniga keldi.

— Amaki, men ham endi bora qolay.

Yoongi bosh irg‘adi.

— Ha, mayli. Ehtiyot bo‘lib bor.

Shu payt Mira ularning suhbatini eshitib qoldi.

— Shoshmay turing, men ham ketaman.

Yoongi hayron bo‘lib qiziga qaradi.

— Sen qayerga?

Mira labida ayyorona tabassum bilan otasiga qaradi.

— Sizlarni yolg‘iz qoldiray, deyapman-da.

Hari bu gapni eshitib uyalib kulib yubordi.

— Mira…

Mira esa kulgancha qo‘lini silkitdi.

— Mayli, men ertaga kelaman.

Yoongi boshini chayqab kuldi.

— Sen qiz uyalmaysanmi…

— Kimdan o‘rgangan ekana? — deb Hari hazillashib kuldi.

— Bilmayman, — dedi Yoongi kulgisini yashirmay.

Mira zinadan yugurib chiqib, ko‘p o‘tmay oddiy kiyimlarini kiygan holda yana pastga tushdi.

U Hari bilan quchoqlashib xayrlashdi.

— O‘zingizni ehtiyot qiling.

— Sen ham.

So‘ng Mira otasini quchoqladi.

— Baxtli bo‘linglar.

Yoongi qizining peshonasidan o‘pdi.

— Rahmat, qizalog‘im.

Mira Jimin tomon yurdi.

— Ketdikmi?

— Ketdik.

Ikkovlon tashqariga chiqishdi. Jimin mashinaning eshigini ochib berdi. Mira o‘tirgach, o‘zi ham haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirdi.

Mashina asta hovlidan chiqib ketdi.

Yoongi va Hari esa eshik oldida turib, ular ko‘zdan g‘oyib bo‘lguncha ortidan qarab turishdi.

Yoongi sekin Harining qo‘lidan ushladi va oziga tortdi.

— Endi uy faqat ikkimizniki…

Hari jilmayib, qollarini uning yelkasiga qo‘ydi.

— Yo‘q… uchalamizniki.

Hari qorniga mayin qo‘l qo‘ydi.

Yoongi ham uning qo‘lini ushlab, mehr bilan kuldi. Shu oqshom ular uchun yangi oilaviy hayotning ilk kuni edi.

Yo‘l bo‘yi Jimin va Mira turli kulgili mavzularda gaplashib, bir-birlarini masxara qilib kelishdi. To‘yda bo‘lgan qiziq voqealarni eslab kulishar, shu tariqa vaqt qanday o‘tganini ham sezishmadi.

Ko‘p qavatli turar joy oldiga kelishgach, mashinadan tushib lift tomon yurishdi.

Liftga kirishgach, Jimin qo‘lidagi kiyim solingan sumkaga qaradi.

— Nimaga yana kiyim olib olding?

U sumkaga ishora qilib so‘radi.

Mira yelka qisdi.

— Ertaga ishga boraman. Nima, shu oddiy kiyimda borishim kerakmi? Yoki Harudan kiyim olib tursam bo‘ladimi?

Jiminning yuzidagi tabassum bir zumda yo‘qoldi.

— Nima? Sen mening emas, Haruning uyiga kelayotganmiding?

Mira kulib qo‘ydi.

— Ha. Nima deb o‘ylagandingiz?

Lift kerakli qavatga yetib to‘xtadi.

Ikkovlon tashqariga chiqishdi. Mira hech ikkilanmay Jiminning eshigi yonidan o‘tib, ro‘parasidagi xonadon eshigi oldiga bordi va qo‘ng‘iroqni bosdi.

Mira uning tomonga burilib qaradi.

— Nega unga hali ham imkon berib ko‘rmaysiz?

Jimin qoshlarini chimirdi.

— Mira, men…

U gapini tugatishga ulgurmay, eshik ochildi.

Eshik ortida Haru turardi.

U Mirani ko‘rib jilmaydi.

— Hayrli kech.

— Hayrli kech, — dedi Mira tabassum bilan.

Haru shunda Jiminni ham ko‘rib, odob bilan salom berdi.

— Hayrli kech, Jimin.

Jimin bir lahza unga qaradi, ammo hech narsa demadi.

— Yaxshi dam ol, Mira.

Shu so‘zlarni aytib, u yonidagi eshikni ochdi-da, ortiga qaramasdan o‘z uyiga kirib ketdi.

Haru uning ortidan bir necha soniya termulib qoldi.

So‘ng sekin xo‘rsinib, Miraga qaradi.

— U hali ham mendan xafa, shundaymi?

Mira yengil jilmaydi.

— Xafa emas… shunchaki hali yuragini ishontira olmayapti.

Haru boshini egdi.

— Demak, kutishda davom etaman.

Mira uning yelkasiga mayin qo‘l qo‘ydi.

— Ba’zan eng qimmatli insonlar uchun biroz kutishga arziydi.

Haru ham sekin jilmaydi va ikkalasi birga uy ichkarisiga kirib ketishdi.

Shu tariqa kunlar birin-ketin o‘ta boshladi.

Harining homilasi ham kundan-kunga ulg‘ayib borardi. Kechagina homilador ekanini bilgan bo‘lishsa, mana endi to‘rtinchi oyini qarshi olayotgandi. Yoongi esa Harini bir daqiqa ham yolg‘iz qoldirmas, ovqatidan tortib dam olishigacha hamma narsaga e’tibor berardi. Mira esa har kuni ularning uyiga kelib, bo‘lajak ukasi yoki singlisi bilan hazillashib, Harining qorniga gapirib ketishni odat qilgandi. Ular bilan birga yashardi ammo ora orada ularni yolgiz qoldirardi.

⸻

Kechki ovqatdan so‘ng ular mehmonxonada televizor tomosha qilib, samimiy suhbat qurib o‘tirishardi. Xonani iliq va sokin muhit qoplagan edi.

Shu payt eshik qo‘ng‘irog‘i jaranglab, barchaning e’tiborini o‘ziga tortdi.

Yoongi o‘rnidan turib eshik tomon yurmoqchi bo‘ldi. Ammo undan oldin Mira jilmayib:

— O‘zim ochaman, — dedi.

U eshik oldiga borib, sekin tutqichni burdi.

Eshik ochilishi bilan qarshisida turgan ayolni ko‘rib, ko‘zlari hayratdan kattalashdi.

— Siz… — dedi Mira hayron ohangda.

Ayol ham bir necha soniya indamay turdi.

— Mira…

Mira uning bu gapidan battar hayratlandi.

Ayol javob berishga ulgurmay, ort tomondan eshitilgan tanish ovoz sukunatni buzdi.

— Sumin…

Yoongi eshik yoniga kelishi bilan joyida qotib qoldi.

Uning ko‘zlarida hayrat, sog‘inch va ishonchsizlik qorishib ketgandi.

Hari ham divandan turib, navbatma-navbat Yoongi va eshik oldida turgan ayolga qaradi.

— Yoongiaaa… — dedi ayolning ovozi titrab.

Mehmonxonani og‘ir sukunat qopladi.

Miraning ko‘zlari bir zumda yoshga to‘ldi.

— Sumin opa…

U o‘zini tutolmay ayolni mahkam quchoqlab oldi.

Sumin ham mehr bilan uni bag‘riga bosdi.

— Qayerlarda yuribsiz? Sizni juda sog‘indim axir…

Sumin Miraning sochlarini silab qo‘ydi.

— Men ham seni sog‘indim, kichkina.

Mira darrov boshini ko‘tarib, arazlagandek labini burdi.

— Meni unday atamang.

Sumin kulib yubordi.

— Mayli, mayli. Endi katta qiz bo‘lib qolibsan.

Ular ichkariga kirishdi.

Yoongi ham oldinga yurib, Suminni samimiy quchoqladi.

— Ahvoling yaxshimi?

— Yaxshi. O‘zing-chi?

— Yomon emas.

Bu manzarani kuzatib turgan Hari beixtiyor qoshlarini chimirdi. Erining boshqa ayolni bemalol quchoqlaganini ko‘rib, ichida yengil rashk uyg‘ondi.

U o‘rnidan turib, ularning yoniga yaqinlashdi.

Sumin esa Yoongiga qarab kuldi.

— Lanati, shunaqayam tog‘a bo‘lasizmi? Toyingizga chaqirmadingiz.

Hari bu gapni eshitib hayron bo‘ldi.

— Tog‘a?..

Shunda Sumin nihoyat Hariga e’tibor qaratdi.

U muloyim jilmayib, boshini egdi.

— Hayrli kech.

Hari ham odob bilan javob qaytardi.

— Salom.

Yoongi vaziyatni tushuntirib qo‘ydi.

— Sumin, tanishib qo‘y. Bu mening ayolim — Hari.

Hari ham bosh irg‘ab salomlashdi.

Yoongi davom etdi:

— Hari, bu esa opamning qizi. Jiminning opasi. Bir necha yil safarda bo‘lib, endi qaytib keldi.

Hari ichidagi noqulaylik darrov yo‘qoldi.

— Demak, siz Jiminning opasisiz?

Sumin kulib bosh irg‘adi.

— Ha. Nihoyat uyga qaytdim.

Shu payt Mira hazillashib dedi:

— Mana, endi uyimiz yana gavjum bo‘ladi.

Sumin kulib Miraning burnini sekin chimdib qo‘ydi.

— Sen hali ham o‘sha-o‘sha ekansan.

Xona ichidagi taranglik asta-sekin yo‘qolib, o‘rnini yana samimiy suhbat egallay boshladi.

Ular mexmonxonaga kirib otirishdi. Mira Suminga har xil savollar berib gapirar edi shu payt Yoongi Italiyan tilida gapirdi…

— Haru sen qanaqasiga qochib kelding…

Haru ham sergak tortib unga qaradi va Italiyan tilida javob qaytardi…

— Meni yaralashdi va kecha aperatsiya boldim va qochdim…

Yoongi asabiylashdi va hayrat bilan unga qarab yana kores tilida gapirdi…

— Voqt ham kech boldi endi honaga chiqib dam olinglar men esa Haru bilan biroz holi qoldiringlar…

.
.
.
.
.
6- qism tugadi

6-qism
.
.
.
.
.

Yoongi kelayotgan mehmonni ko‘rishi bilan yuzida tabassum paydo bo‘ldi.

— Xush kelibsan, Taehyung.

Taehyung ham qo‘l uzatib, Yoongi bilan ko‘rishdi.

— Rahmat. Baxtli bo‘linglar.

Hari muloyim jilmaydi.

— Rahmat.

Yoongi mamnun ohangda ularning tanishtirishga kirishdi.

— Tanishib qo‘yinglar. Bu mening ayolim — Min Hari.

U Hari tomon mehr bilan qarab qo‘ydi.

— Bu esa qizim — Min Mira.

So‘ng Jimin tomon ishora qildi.

— Va jiyanim — Park Jimin.

Taehyung avval Jimin bilan qo‘l berib ko‘rishdi.

— Tanishganimdan xursandman.

— Men ham, — dedi Jimin odob bilan.

Keyin Taehyungning nigohi Miraga tushdi.

U labining chetida yengil tabassum bilan qo‘lini uzatdi.

— Tanishganimdan xursandman. Men Kim Taehyung.

Mira ham odob bilan uning qo‘lini siqdi.

— Men ham tanishganimdan xursandman.

Taehyung bir necha soniya Miraga qarab turdi. Qizning sokin va muloyim tabassumi beixtiyor uning e’tiborini tortgandi.

Buni chetda kuzatib turgan Jimin esa beixtiyor qoshlarini chimirdi. Jimin bilardi Taehyung kim va qanday ekanini.

U hech narsa demadi, ammo Taehyungning Miraga uzoqroq tikilib qolganini payqab, jaxli chiqardi.

Yoongi esa vaziyatni sezmagandek, kulimsirab gapni davom ettirdi.

— Taehyung chet eldagi hamkor kompaniyamiz rahbarlaridan biri. Ish yuzasidan ko‘p yillardan beri birga ishlaymiz. Va endi u Koreyada hamkormiz

— Umid qilamanki, bundan keyin ham tez-tez ko‘rishib turamiz, — dedi Taehyung ko‘zini Miradan uzmay.

— Albatta, — dedi Mira odob bilan jilmayib.

Jimin esa qo‘llarini shimining cho‘ntagiga solgancha, indamay Taehyungga tikilib turardi. Uning ichida faqat gazab bor edi.

Kechki ovqatdan so‘ng ular mehmonxonada televizor tomosha qilib, samimiy suhbat qurib o‘tirishardi. Xonani iliq va sokin muhit qoplagan edi. Shu payt eshik qo‘ng‘irog‘i jaranglab, barchaning e’tiborini o‘ziga tortdi.

Yoongi o‘rnidan turib eshik tomon yurmoqchi bo‘ldi, ammo undan oldin Mira jilmayib:

— O‘zim ochaman, — dedi.

U eshik oldiga borib, sekin tutqichni buradi. Eshik ochilishi bilan qarshisida turgan ayolni ko‘rib, ko‘zlari hayratdan kattalashdi.

— Siz… — dedi u hayron ohangda.

Eshik ortida turgan ayol ham Miraga tikilgancha, bir lahza indamay qoldi. Go‘yo ikkalasi ham bu uchrashuvni kutmagandek edi.

Orqa tomondan eshitilgan tanish ovoz esa sukunatni buzdi.

— Sumin…

Yoongining ovozida hayrat, sog‘inch qorishib ketgandi.

Ep-5
.
.
.
.
.

Shu tariqa kunlar birin-ketin o‘ta boshladi.

Yoongi va Harining munosabatlari ham kundan kunga mustahkamlanib borardi. Avvallari faqat ish yuzasidan uchrashadigan ikki inson endi bir-biriga tayanch bo‘lib qolgan edi. Ular bu munosabatni hozircha hammadan sir tutishga qaror qilishgandi.

⸻

Kunlarning birida qizlar ofisda navbatdagi loyiha ustida ishlash bilan band edilar. Har kim o‘z kompyuteri qarshisida o‘tirib, chizmalar va hujjatlar bilan ovora edi.

Tushlik vaqti bo‘lgach, ovqat buyurtma qilishdi.

Ko‘p o‘tmay kuryer ovqatlarni olib keldi.

— Nihoyat! Ochlikdan o‘lyapman, — dedi Sua kulib.

Qizlar paketlarni ochib, ovqatlarni stol ustiga qo‘ya boshlashdi.

Shu payt Harining yuzi birdan o‘zgarib ketdi.

Ovqatning hidi burniga urilishi bilan uning ko‘ngli aynidi.

— Hmm…

U og‘zini qo‘li bilan yopdi.

— Hari, tinchlikmi? — dedi Haru xavotir bilan.

Ammo Hari javob bermadi. Shoshilgancha o‘rnidan turib, yuvinish xonasi tomon yugurdi.

Eshik yopilishi bilan ichkaridan qayt qilayotganining ovozi eshitildi.

Qolgan qizlar bir-biriga hayron qarab qolishdi.

— Nima bo‘ldi unga? — dedi Sua xavotir bilan.

Haru o‘ylanib qoldi.

— Ertalab ham rangi oqarib turgandek edi…

Mira esa indamay yuvinish xonasi eshigiga tikilib turardi. Negadir uning xayoliga birinchi bo‘lib bitta fikr keldi.

Nahotki…

Lekin u bu fikrini hozircha hech kimga aytmadi. Faqat Harining chiqishini kutib, xavotir bilan eshik tomonga qarab turardi.

Hari yuvinish xonasidagi oynaga uzoq tikilib qoldi.

Nahotki…

So‘nggi kunlarda ertalabki holsizligi, tez charchashi va hozirgina ovqat hididan ko‘ngli aynigani uning xayolidan bir fikrni o‘tkazdi.

Yo‘q… bo‘lishi mumkin emas… yoki…

U chuqur nafas olib, yuziga muzdek suv sepdi. Bir necha soniya o‘zini qo‘lga olishga harakat qildi. Keyin yuz-qo‘llarini artib, tashqariga chiqdi.

Qizlar uni xavotir bilan kutib turishgandi.

Haru darrov yoniga keldi.

— Tinchlikmi? Nima bo‘ldi?

Hari o‘zini xotirjam tutishga urinib, yengil jilmaydi.

— Ertalab hech narsa yemagandim. Shunga oshqozonim buzilganga o‘xshaydi.

Sua chuqur xo‘rsindi.

— Voy, qo‘rqitib yubording-ku. O‘zingni ehtiyot qil. Yur, ovqatlanib ol.

Hari boshini chayqadi.

— Yo‘q, rahmat. Hozir hech narsa yegim kelmayapti. Biroz dam olsam yaxshi bo‘ladi. Men uyga ketaman, ishimni ertaga tugataman.

Mira uning yuziga sinchiklab qarab turardi. Hari odatdagidan ancha rangsiz ko‘rinardi.

— Aniq yaxshimisan? Seni o‘zim olib boraymi? — dedi Mira.

Hari boshini sekin chayqadi.

— Yo‘q, taksida ketaman. Xavotir olmanglar.

Qizlar ham rozi bo‘lishdi.

Hari sumkasini olib, sekin ofisdan chiqdi. Koridorda ketayotib yana qo‘lini qorniga qo‘ydi.

Yuragi tobora tez ura boshladi.

Yo‘q… avval test qilib koraman yoki shifokorga boraman. Taxminim to‘g‘rimi yoki yo‘qmi, shuni bilishim kerak…

Shu xayollar bilan u tashqariga chiqib, yo‘l chetida to‘xtagan taksiga o‘tirdi.

Hari dorixonadan homiladorlik testini olib, uyiga qaytdi.

Uy ichi jimjit edi.

U sumkasini divanga qo‘yib, qutini sekin ochdi. Qo‘llari biroz qaltirardi.

Bir necha daqiqadan so‘ng test natijasini ko‘rish uchun uni qo‘liga oldi.

Ikkita chiziq.

Hari bir necha soniya qotib qoldi.

— Yo‘q… adashayotgandir…

U o‘zini ishontirish uchun yana bitta testni oldi va qaytadan tekshirdi.

Oradan yana bir necha daqiqa o‘tdi.

Natija yana o‘sha edi.

Ikkita chiziq.

Hari karavot chetiga sekin o‘tirib qoldi. Ko‘zlari testdan uzilmasdi.

Na quvonayotgan edi, na yig‘layotgan.

Ichida faqat bitta savol aylanardi.

Endi nima qilaman?..

U chuqur nafas olib, telefonini qo‘liga oldi. Bir necha soniya ikkilanib turdi-da, Yoongining raqamini terdi.

Ko‘p kutmay, qo‘ng‘iroqqa javob berildi.

— Eshitaman, sevgilim, — dedi Yoongining iliq ovozi.

Hari labini tishladi.

— Vaqtingiz bormi?

Yoongi uning ovozidagi jiddiylikni darrov sezdi.

— Ha, albatta. Nima bo‘ldi?

Hari javob berishdan oldin bir necha soniya jim qoldi.

— Uyimga kela olasizmi?.. Hozir. Sizda muhim gapim bor edi.

Yoongining ovozi ham jiddiylashdi.

— Biror muammo bo‘ldimi?

— Kelganingizda aytaman.

Yoongi ortiqcha savol bermadi.

— Xo‘p. Hozir boraman.

Qo‘ng‘iroq tugadi.

Hari telefonini sekin stol ustiga qo‘ydi. Nigohi yana testlarga tushdi.

Ularni qo‘liga olib, kaftiga mahkam qisdi.

Yuragi hayajondan tez urardi.

Endi u Yoongi bu xabarni qanday qabul qilishini o‘ylay boshlagandi.

Yoongi ko‘p kuttirmadi. Oradan ko‘p o‘tmay eshik qo‘ng‘irog‘i chalindi.

Hari chuqur nafas olib, eshik tomon yurdi va uni ochdi.

— Hayrli kun, — dedi Yoongi tabassum bilan.

U Hariningyuzidan mayin o‘pib, ichkariga kirdi.

Hari ham indamay uning ortidan ergashdi.

Yoongi divanga o‘tirib, qizga qaradi.

— Xo‘sh, qanday muhim gap ekan? Qulog‘im sizda.

Hari javob bermadi. Stol ustida turgan testlarni sekin qo‘liga oldi-da, Yoongiga uzatdi.

So‘ng boshini egib, uning javobini kutdi.

Yoongi testlarga bir necha soniya tikilib qoldi.

Keyin ko‘zlari katta ochildi.

Yuzida asta-sekin ishonchsizlik o‘rnini cheksiz quvonch egalladi.

— Rostdanmi?..

Hari sekin bosh irg‘ab, tasdiqladi.

Yoongi bir lahza joyida qotib turdi. So‘ng o‘rnidan turib, Harini bag‘riga mahkam bosdi.

— Men… yana ota bo‘laman…

Uning ovozi hayajondan titrardi.

— Rahmat, Hari… buning uchun senga rahmat.

Hari ham uni quchoqlab, yelkasiga boshini qo‘ydi.

Bir necha daqiqadan keyin u sekin so‘radi:

— Endi nima qilamiz?

Yoongi bir qadam ortga chiqib, uning ko‘zlariga qaradi.

— Nima qilamizmi? Avvalo, sen yolg‘iz emassan.

U Harining qo‘llarini kaftiga oldi.

— Men senga ham, farzandimizga ham mas’ulman.

Hari ko‘zlariga yosh oldi.

— Demak…

Yoongi uning gapini bo‘ldi.

— Turmush quramiz. Birga yashaymiz. Men sizlarni hech qachon yolg‘iz qoldirmayman.

Hari beixtiyor jilmayib yubordi.

Yoongi esa birdan nimanidir eslagandek atrofga qaradi.

— Ertaga seni uyimga olib ketaman…

Bir lahza o‘ylanib, boshini chayqadi.

— Yo‘q… ertaga emas.

U kulib yubordi.

— Bugunoq.

Hari kulgisini yashira olmadi.

— Shoshmang.

— Nega? Endi seni yolg‘iz qoldirishni istamayman.

Yoongi shunday deb yotoqxona tomon yurdi.

— Qayerdan boshlaymiz… kiyimlaringni yig‘ishtirib qo‘yay.

Hari kulib uning ortidan qarab turardi.

— Yo‘q, o‘zim qilaman.

Yoongi darhol bosh chayqadi.

— Yo‘q. Sen endi og‘ir narsa ko‘tarmaysan. Men yig‘ishtiraman.

Hari uning shoshqaloqligini ko‘rib kulib yubordi.

Ertalabgacha Yoongi bu xabarni qanday qabul qilishidan qo‘rqib yurgan edi. Ammo hozir uning ko‘zlaridagi quvonchni ko‘rib, ichidagi barcha xavotir asta-sekin yo‘qolib borardi. Endi u bu yo‘lda yolg‘iz emasligini his qilgandi.

Shu tariqa Hari kerakli buyumlarini yig‘ishtirdi. Yoongi esa bir daqiqa ham uni yolg‘iz qoldirmadi. Mashinaga narsalarni joylashtirgach, ikkalasi Yoongining uyi tomon yo‘l olishdi.

Butun yo‘l davomida Yoongining yuzidagi tabassum yo‘qolmadi. Goho Hari tomonga qarab qo‘yar, goho esa kelajak haqida o‘ylanib jilmayardi.

Uyga yetib kelishgach, ular ichkariga kirishdi.

Bu payt Mira mehmonxonada kitob o‘qib o‘tirgan edi. Eshik ochilganini eshitib boshini ko‘tardi.

— Dada, keldingizmi…

U Hari ham Yoongi bilan birga kirib kelganini ko‘rib hayron bo‘ldi.

— Hari? Tinchlikmi?

Yoongi va Hari bir-biriga qarab olishdi.

Yoongi chuqur nafas olib, qizining qarshisiga o‘tirdi.

— Mira, senga aytadigan muhim gapimiz bor.

Mira kitobini yopib, ularga diqqat bilan qaradi.

— Eshitaman.

Yoongi Harining qo‘lidan ushladi.

— Men va Hari… bir-birimizni sevamiz.

Mira jilmayib qo‘ydi.

— Buni anchadan oldin sezgandim ammo bildirmagan edim.

Hari hayron bo‘lib Miraga qaradi.

— Rostdanmi?

Mira kuldi.

— Albatta. O‘sha kuniseni ataylab dadam bilan qoldirib ketganim bejiz emas edi.

Hari uyalib kulib yubordi.

Yoongi boshini chayqab kuldi.

— Demak, sen hammasini bilgan ekansan.

— Taxmin qilgandim, — dedi Mira.

Bir lahza jimlik cho‘kdi.

Shunda Hari sekin gap boshladi.

— Yana bir gap bor…

Mira uning jiddiylashganini ko‘rib xavotirlandi.

— Nima bo‘ldi?

Hari qo‘lini qorniga qo‘ydi.

— Men… homiladorman.

Miraning ko‘zlari katta ochildi.

— Rostdanmi?!

Hari sekin bosh irg‘adi.

Mira bir necha soniya indamay turdi. Keyin yuzida katta tabassum paydo bo‘ldi.

— Demak… men opa bo‘laman!

U yugurib kelib avval Harini, keyin otasini quchoqladi.

— Tabriklayman! Men juda xursandman.

Yoongi qizini bag‘riga bosib kuldi.

— Demak, rozisan?

Mira boshini qat’iy qimirlatdi.

— Albatta. Dadam baxtli bo‘lsa, men ham baxtliman. Hari esa allaqachon men uchun yaqin inson bo‘lib qolgan edi endi onam boladi

Bu gaplarni eshitgan Hari ko‘z yoshlarini yashira olmadi.

O‘sha kuni u nafaqat Yoongining sevgisini, balki Miraning ham samimiy qabulini his qildi. Shu ondan boshlab ular bir tom ostida yangi oila sifatida yangi hayot boshlashga qaror qilishdi.

To‘y kuni.

Nihoyat, uzoq kutilgan kun ham yetib keldi.

Yoongining uyi bayramona bezatilgan edi. Oqartirilgan gullar, mayin chiroqlar va nafis bezaklar hovliga o‘zgacha fayz bag‘ishlab turardi. Harining qaroriga ko‘ra, to‘y dabdabali emas, faqat yaqin insonlar ishtirok etadigan kichik va samimiy marosim tarzida o‘tkaziladigan bo‘lgandi.

Mehmonlar o‘z joylarini egallab bo‘lishgach, hammaning nigohi zina tomonga qaratildi.

Sekin qadam tovushlari eshitildi.

Hari zinadan pastga tusha boshladi.

U o‘ziga juda yarashgan, ixcham oq libos kiygan edi. Yengil pardoz va sodda taqinchoqlar uning tabiiy go‘zalligini yanada ochib turardi.

Yoongi unga qarashi bilan yuragi tez ura boshladi.

Go‘yo bu uning hayotidagi ilk nikoh marosimidek hayajonlanayotgandi.

Hari esa zinadan tushar ekan, ko‘zlarini Yoongidan uzmasdi. Erkakning nigohidagi mehr va hayajonni ko‘rib, uning ham lablariga beixtiyor tabassum yugurdi.

Mira esa chetda turib, ikkalasiga qarab mamnun jilmayardi.

Hari Yoongining yoniga kelib to‘xtadi.

Yoongi uning qo‘lidan ohista ushladi.

— Juda go‘zalsan, — dedi u past ovozda.

Hari uyalib kuldi.

— Rahmat.

So‘ng ikkalasi nikohni o‘qiydigan rohibning qarshisiga borib turishdi.

Rohib marosimni tantanali tarzda boshlab, nikohning ma’nosi, oila va o‘zaro hurmat haqida iliq so‘zlar aytdi.

Shundan so‘ng u ikkalasidan ham rozilik so‘radi.

Yoongi ikkilanmasdan:

— Roziman, — dedi qat’iy ovozda.

Hari esa ko‘zlari namlanib:

— Men ham roziman.

Rohib tabassum bilan bosh irg‘adi va nikohni o‘qib bo‘lgach, ularga samimiy tilaklarini bildirdi.

— Bugundan boshlab sizlar bir oilasizlar. Hayotingiz mehr, ishonch va baxtga to‘lsin. Bir-biringizni har qanday vaziyatda qo‘llab-quvvatlang va oilangizga doimo tinchlik yor bo‘lsin.

Atrofdagilar qarsak chalishdi.

Yoongi va Hari bir-birlariga qarab jilmayishar, nihoyat uzoq kutgan baxtli onlari haqiqatga aylanganini his qilishardi. Bu kun ular uchun nafaqat yangi sahifaning, balki yangi hayotning boshlanishi edi.

Nikoh marosimi yakunlangach, Yoongi va Hari mehmonlar orasiga kirishdi. Kelgan har bir mehmon bilan alohida ko‘rishib, tabriklarini qabul qilishar, samimiy suhbat qurishardi. Hovli kulgi va quvonchga to‘lib ketgandi.

Birozdan so‘ng ular Mira va Jimin turgan joyga yaqinlashishdi.

Mira ularni ko‘rishi bilan yuzida iliq tabassum paydo bo‘ldi. U otasi tomon bir qadam tashlab, uni mahkam quchoqladi.

— Dada, tabriklayman.

Yoongi ham qizini bag‘riga bosdi.

— Rahmat, qizalog‘im.

So‘ng Mira Harining yoniga o‘tib, uni ham quchoqladi.

—Seni ham tabriklayman… Endi rasman onam bo‘ldingiz.

Hari ko‘zlari namlanib kulib yubordi.

— Rahmat, Mira.

Shu payt Jimin ham ularga yaqinlashdi.

— Tog‘ajon, tabriklayman. Rostini aytsam, bunday bo‘lishini umuman kutmagandim.

Yoongi kulib uning yelkasiga qoqdi.

— Rahmat. Endi navbat seniki.

Jimin qoshlarini chimirdi.

— Yana boshlandingizmi?

— Albatta, — dedi Yoongi kulib. — Endi sen ham uylanishing kerak.

Mira kulgisini yashira olmadi.

— Dada, qo‘ying. Unga qaysi qiz qarardi bu ketishda halli beri uylanmaydi.

Jimin esa hazillashib qo‘llarini ko‘tardi.

— Meni tinch qo‘yinglar. Bugun to‘y sizlarniki.

To‘rtalasi kulib yuborishdi.

Xuddi shu payt ularning yoniga qora kostyum kiygan, kelishgan bir erkak yaqinlashdi.

U muloyim tabassum bilan Yoongiga qo‘l uzatdi.

— Janob Min Yoongi, avvalo sizni chin yurakdan tabriklayman.

To‘rtovlonning nigohi bir vaqtning o‘zida notanish mehmonga qaratildi. Atmosfera yana jiddiy tus ola boshladi.

5-qism tugadi

Fikir va reaksiya kutib qolaman

\/finish_post

Ep-4
.
.
.
.
.

Ikki oydan soʻng.

Bu vaqt ichida bahorning mayin gullari asta-sekin mevalarga aylana boshladi. Daraxtlar yam-yashil tusga kirib, havoda yozning iliq nafasi sezilardi. Kunlar uzaygan, shahar esa avvalgidan ham gavjum bo‘lib qolgandi.

Ammo faqat fasl emas, ko‘p narsalar o‘zgargandi.

Tongi soat to‘rtlar atrofida edi. Xona hali qorong‘i, tashqarida esa endigina tong nafasi sezila boshlagandi. Yotoqda yolg‘iz uxlab yotgan Mira birdan ortidan kimdir uni quchganini sezdi. Uyqusiragan holda biroz taxmin qilib g‘ingshib qo‘ydi.

Mira: Jimin… bu sizmisiz?..

Ortida yotgan yigit pastgina “hmm” dedi xolos.

Mira ko‘zlarini ochmasdan yostiqqa chuqurroq yotdi.

Mira: Nima qilyapsiz… qoching…

Jimin esa uni yanada bag‘riga tortdi.

Jimin: Iltimos… ozgina shunday yotaylik. Juda sog‘ingan ekanman…

Mira javob bermadi. Faqat chuqur nafas oldi. Jimin esa yuzini uning bo‘yniga qo‘yib, ko‘zlarini yumdi. Go‘yo uzoq vaqtdan beri izlagan tinchligini aynan shu bag‘irdan topayotgandek edi.

Xona ichida yana jimlik cho‘kdi. Faqat deraza ortidan esayotgan mayin shamol pardalarni asta qimirlatardi.

Mira uyqusi ancha ochilgach, sekin o‘rnidan turdi. Oshxonaga tushib, yengil nonushta tayyorlay boshladi. Qahva hidi butun uyga taralib, tonggi sokinlikni yanada yoqimli qilardi.

Hammasini tayyorlab bo‘lgach, u Jimin yotgan xonaga kirib, sekin yelkasidan turtdi.

Mira: Turing… nonushta tayyor.

Jimin ko‘zlarini yarim ochib Miraga qaradi. So‘ng yengil xo‘rsinib o‘rnidan turdi.

Jimin: Hozir…

U yuz-qo‘lini yuvib chiqib, stol qarshisiga o‘tirdi. Ikkisi jimjitlikda nonushta qila boshlashdi. Faqat qoshiqni yengil ovozi eshitilib turardi.

Bir payt Mira indamay o‘tirgancha gap boshladi:

Mira: Ikki oydan beri nega yo‘q edingiz?

Jimin hotirjamlik bilan ovqatidan bir luqma oldi.

Jimin: Amerikadagi ishlarni hal qilib yurgandim.

Mira unga qarab qoldi:

Jimin stulga suyangancha qahvasidan ho‘pladi va Miraga qaradi.

Jimin: Sen qachondan beri mening uyimda yashayapsan?

Mira bemalol nonushtasini yeyishda davom etdi.

Mira: Ko‘p bo‘lmadi. Ora-orada kelib turaman.

Jimin bosh irg‘adi.

Jimin: Ha…

Xona yana bir necha soniya jimib qoldi. Keyin Mira birdan eslagandek unga qaradi:

Mira: Bugun to‘yga borasizmi?

Jimin kulib yubordi.

Jimin: Albatta. O‘sha uchun keldim-ku. Kimsan Min Yoongi uylanyapti.

Mira darrov unga ensa qotirdi.

Mira: Dadamning ustidan kulmang.

Jimin kulgisini bosishga harakat qildi.

Jimin: Men kulayotganim yo‘q. Hali ham ishonish qiyin. Bir paytlar “umrimni ish bilan o‘tkazaman” degan odam bugun to‘y qilayapti.

Mira yengil jilmayib qo‘ydi.

Mira: Baribir baxtli bo‘lishga haqqi bor.

Jimin unga qarab turdi-da, sekin bosh irg‘adi.

Jimin: To‘g‘ri aytasan. Balki hammamizning ham… haqqimiz bordir.

Jimin qo‘liga qahvasini olib, stulga suyandi.

Jimin: O‘zi nega to‘ylari bunchalik tez bo‘lib qoldi?

Mira bu gapni eshitib, yengil jilmaydi.

Mira: Chunki bo‘lajak onam menga yangi uka olib kelishini aytgandan keyin hammasi tezlashib ketdi.

Jimin bir lahza qotib qoldi. Keyin ichayotgan qahvasi tomog‘iga tiqilib, yo‘talib yubordi.

Jimin: Nima?!

Mira kulgisini zo‘rg‘a bosib turardi.

Mira: Shunchalik hayron bo‘lasiz deb o‘ylamagandim.

Jimin hali ham yo‘talib, unga ishonmay qaradi.

Jimin: To‘xta… Yoongi tog‘am yana ota bo‘lyaptimi?

Mira bemalol bosh irg‘adi.

Jimin: Ha.

Jimin peshonasini ushlab kulib yubordi.

Jimin: Yo xudo… hali bunga tayyor emasdim.

Mira esa endi ochiqchasiga kula boshladi.

Mira: Dadam ham avval sizdek reaksiyaga kirgandi.

Jimin boshini chayqadi.

Jimin: Men hali ham ishonolmayapman. Min Yoongi… yana ota bo‘ladi.

U bir necha soniya jim qoldi-da, keyin Miraga qarab kulimsiradi:

Jimin: Sen esa opa bo‘lasan.

Mira ham o‘zi sezmagan holda jilmayib qo‘ydi.

Bir oy avval.

Qizlar nihoyat obyektni topshirib bo‘lishgandi. Loyiha kutilganidan ham muvaffaqiyatli chiqdi. Restoran va lounge dizayni hammaga yoqib, hatto mijozlar orasida ham katta qiziqish uyg‘otgandi.

Bu muvaffaqiyatni nishonlash uchun ular odatdagidek doim boradigan kichik tamadixonaga yig‘ilishdi.

Avvaliga hammasi oddiy edi kulgi, hazillar, charchoqdan keyingi yengillklar…

Ammo vaqt o‘tgan sari stol ustidagi ichimliklar soni ham ko‘paydi. Oradan biroz o‘tib deyarli barcha qizlar mast bo‘lib qolishdi. Faqat Mira hushyor edi. Sua esa yarim kechaga yetmay:

Sua: meni Ishim chiqib qoldi, — deb ketib qolgandi.

Hari esa stulga suyanib, qo‘lidagi stakanga termulib o‘tirardi. Birdan u Miraga qarab gap boshladi:

Hari: Nima uchun bu dunyo bunchalik beshafqat ekan-a… juda qiynalib ketdim.

Mira unga xavotir bilan qaradi.

Mira: Nega?

Hari achchiq kulib qo‘ydi.

Hari: Men sevib qoldim.

Mira hayron bo‘ldi.

Mira: Bu yaxshi-ku.

Hari boshini chayqadi.

Hari: Nimasi yaxshi? Shu paytgacha hech kimga bermagan ko‘nglimni… oilali, bitta qizi bor erkakka berdim.

Mira yuragi allanechuk bo‘lib ketganini sezdi.

Mira: Rostanmi?..

Hari sekin bosh irg‘adi.

Hari: Ha… seni otangni

Bir necha soniya Mira indamay unga tikilib qoldi. Hari esa mast holda kulimsirab, ko‘zlarini yumdi.

Mira esa asta-sekin nimanidir o‘ylay boshladi. Keyin birdan telefonini qo‘liga oldi.

Mira: Alo, dada?

Narigi tomondan Yoongining odatdagidek jiddiy ovozi eshitildi:

Yoongi: Eshitaman qizim.

Mira labidagi tabassumni yashirmay gapirdi:

Mira: Bir muammo bor edi.

Yoongi: Qanday muammo?

Mira: Sizga manzil yuboraman. Meni olib keting.

Yoongi ko‘p savol bermadi.

Yoongi: tinchlikmiHozir boraman.

Qo‘ng‘iroq tugadi.

Mira telefonini stolga qo‘yib, mamnun jilmaydi. Ichida esa allaqachon bir reja shakllanayotgandi.

Yoongi ko‘p o‘tmay yetib keldi. Bu paytga kelib Mira qizlarni tamadixona ichidan olib chiqib, tashqaridagi skameykalarga o‘tqazib qo‘ygandi. Hari bilan Haru mast holda nimalarnidir gapirib kulishardi.

Yoongi mashinadan tushishi bilan ularga yaqinlashdi.

Yoongi: Nima bo‘ldi?

Mira charchagancha xo‘rsindi.

Mira: Bularni eplay olmayapman. Shunga uyiga olib borib qo‘ying. Oldin bunaqa paytlar Jiminni chaqirardim… ammo u yo‘q.

Yoongi atrofga qarab bosh irg‘adi.

Yoongi: Xo‘p. Unda mashinaga chiqishsin.

Mira avval Harini ehtiyotkorlik bilan mashinaga o‘tqazdi. Qiz deyarli uxlab qolayozgandi. Mira uning xavfsizlik kamarini taqib, eshikni yopdi.

So‘ng Yoongi ortiga qarab:

Yoongi: Haruni ham o‘tqaz.

Mira esa boshini chayqadi.

Mira: Yo‘q, Haruni o‘zim olib ketaman. Siz Harini olib borib qo‘ying.

Yoongi qoshlarini chimirdi.

Yoongi: Nega?

Mira labini tishlab, sekin jilmaydi.

Mira: O‘zi… ha aytgancha, uyigacha olib chiqib qo‘ying.

Yoongi uning nimanidir yashirayotganini sezdi, ammo ortiqcha surishtirmadi.

Yoongi: Mayli.

Mira esa yo‘l chetida taksi to‘xtatdi-da, Haruni yoniga o‘tqazib, o‘zi ham mashinaga chiqdi.

Yoongi esa Hari o‘tirgan mashinani haydab, uning uyi tomon yo‘l oldi.

Yoongi Harining uyiga yetib keldi. Mashina to‘xtashi bilan ortga qaradi —Hari allaqachon uxlab qolgan edi.

U qizni uyg‘otmaslik uchun ehtiyotkorlik bilan qo‘llariga ko‘tardi. Hari beixtiyor uning ko‘ksiga yaqinroq suyanib oldi. Yoongi esa indamay lift tomon yurdi.

Ammo uy eshigi oldiga kelgach, muammo chiqdi eshik qulflangan edi.

Yoongi: Ajoyib… — dedi u past ovozda.

Bir qo‘li bilan Hariniushlab turib, nima qilishni o‘yladi. Keyin sekin uning sumkasini ochib, kalitni topdi.

Eshikni ochib ichkariga kirdi. Uy ichi qorong‘i va sokin edi.

Yoongi Harini yotoqxonasiga olib kirib, ehtiyotkorlik bilan yotoqqa yotqizdi. Endi ustiga yopinchiq yopaman deganda, Hari asta ko‘zlarini ochdi.

Yoongi: Uzr… uyg‘otib yubordim shekilli, — dedi Yoongi.

Hari uyqusirab unga tikildi.

Hari: Hey… sen kimsan? Yoongiga o‘xshar ekansan…

Yoongi beixtiyor kulib yubordi.

Yoongi: Men o‘sha Yoongiman.

Hari unga bir-ikki soniya jiddiy qarab turdi-da, boshini chayqadi.

Hari: Aldama… u juda chiroyli. Sen esa boshqacharoq ko‘rinayapsan… lekin shundayam kelishgansan.

Yoongi kulgisini yashira olmadi.

Yoongi: Kayfing rostdan ham oshib ketibdi. Endi uxla.

U yopinchiqni Harining ustiga tortib qo‘yib, ketmoqchi bo‘ldi. Ammo shu payt Hari uning qo‘lidan ushlab, o‘ziga tortdi.

Yoongi hayron bo‘lib ortiga qaradi.

Hari yarim uyqu holatida unga termulib turardi.

Hari: Men Yoongini sevib qoldim… — dedi u sekin. Agar sen uning o‘rnida bo‘lsang… nima degan bo‘larding?

Yoongi bu gaplarni kutmagandi.

Yoongi: Ertaga gaplashardim hop tongda ozingga kelganingda gaplashamiz…

Deya qizni qollari ustidan qizni qollarini oldi.

Ammo Hari qoyib yubormadi.

Hari: men xozir ham gaplasha olaman… deya erkakga qaradi… Men siz bilan birga boʻlmoqchiman…

Yoongi qizning yuziga tikildi. Barmoqlari bilan qizning mayin sochlari orasida sekin harakatlanar, ovozi esa past eshitilardi.

— Hozir sen mastsan… Ertalab ko‘zingni ochganingda tunda bolgan ishlardan afsuslanishing mumkin.

Hari esa bir necha soniya indamay unga termuldi. So‘ng lablarida tabassum paydo bo‘ldi. U erkakning yoqasidan asta tortib, orasidagi masofani yo‘qotdi.

— Men hech narsadan afsuslanmayman… ayniqsa sizdan.

Shu so‘zlardan keyin u ehtiyotkorlik bilan Yoongining lablaridan bosa ola boshladi.

Yoongi va Harini bir biridan lablarini uzishdi va kozlarga termulishib qolishdi. Bu safar Yoongi qayta bosa olishni boshlab qiz tomon intildi.

Hali ham uzulmagan lablarni endigi manzili bo‘yin undan keyingisi esa kiyimidan biroz ko‘rinib turgan ko‘kraklarga tushdi. Yoongi Harini ko‘kraklarini to‘liq egallay olmayotganligidan asabiylashishni Harini o'rnidan turg'izib ko‘ylagini yechishga harakat qildi.

Yoongi harakatlaridan ko‘zlarini yumib rohat berilayotgan qiz bir paytda birdan gavdasini ko'tarilganligini sezib ko‘zlarini ochdi. Keyin Yoongi ko‘ylagini etagini ko‘tarayotgani ko‘rib yechish uchun unga yordam berdi.

Kiyimsiz qoldirganidan so‘ng faqat ich kiyimida qoldirgan qizni butun tanasiga bir qarab qo‘ydida keyin yana ustiga o‘zini tashlab butun tanasini lablari bilan siylab chiqdi. Hari ham Yoongini tagida to‘lg‘onib Yoongini hirsini yana ham oshirayotgandi.

Hari ham Yoongini harakatlaridan shoshib qoldi. U tezroq Yoongini his qilishni hohlasa Yoongi bo‘lsa tezroq qizni ichida harakatlanishni hohlab qoldi. Yoongi tanasini erkalab qornilarini yalab kichik o‘pichlar qoldirayotganida Hari ham Yoongini yelkasidan tutib yuzini yuziga to‘g‘irladi. Biroz termulib turishgach Hari Yoongini kiyimlarini shosha pisha yecha boshladi.

Avvaliga futbolkasini boshidan yechib olgan qiz keyin shimiga o‘tib uni ham yechib tashladi. Yoongi o‘zi ichki kiyimini yechib azosini uqalashni boshladi. Harining butun garmonlari o‘ynab Yoongini tezroq boshlashini hohlardi.

Hari: tezroq boshlang

Hari zo‘rg‘a nafas olib gapirarkan Yoongi ham ortiq kutishni hohlamadi. Harini ichki kiyimini yechib olarkan Harini allaqachon ho‘llanganligini ko‘rib hursand bo‘lib ketdi.Yoongi yana ham shoshib qoldi. Tezda oyoqlarini ikkiga ochib uning orasiga kirib ogohlantirishsiz ham bir urunishda butun uzunligicha kirgizib yubordi.

Mira: aaahhh

Harini ko‘zlari otilib chiqqudek bo‘ldi. Qo‘llari bilan Harini ikki yonini ushlab turgan Yoongini bilagidan mahkam ushlab og‘riqdan tirnoqlarini terisiga botirib oldi.

Yoongi tor yo'lakni yarmiga kelib to‘xtab qolishiga qaramay tez tez kiritib Harini itararkan bundan qizni osti yonishni boshlab yuborgan bundan qiz baqirgancha erkakni to‘xtatishga urindi. Yoongi esa parvo ham qilmay battar azosini kirgizib tezroq qizni butunlay egallashga harakat qilardi. Bundan Hari belini ko‘tarib og'riqni kamaytirishga harakat qilar ekan buni ko‘rgan Yoongi qizni qiynab yubormaslik uchun biroz cho'zilib Harini boshi yonida turgan yostiqni olib uni beli tagiga qo‘ydi.

Qiz bundan chalg‘iganini ko‘rgan erkak azosini yana ham ichkariga tiqib yubordi. Vanihoyat Yoongi Harini butunlay egalladi.
Hari bo‘lsa ichiga ohirigacha kirgan azoning og‘rig‘idan ko‘zidan bir tomchi yosh qanday qilib chiqqanini bilmay ham qoldi. Buni ko‘rgan Yoongi biroz qimirlamay turdida Harini ustiga gavdasini tashlab yana lablarini erkalay boshladi.

Lekin o'zining sabri yetmaganidan lablarini uzib gavdasini ko‘targanicha azosini harakatlantira boshladi. Juda tez va qattiq berilayotgan talchoklar qiz bilan birga yotoqni ham uyoqdan bu yo'qqa borib kelishini taminlayotgandi.

Yoongini bu harakatlaridan Hari ogriq bilan birga tanasida ajoyib hislarni seza boshladi.
Yoongini tanasi taranglashishib ketganidan qo'llaridagi qon tomirlari bo'rtib chiqib ketkan bu uni yana ham shahvoniy ko‘rsatayotgandi. Bularga ko‘zi tushib qolgan qiz ularga teginib qo‘llarini uning ustidan yurgiza boshladi.

Hari: hhhmmm Yoongia iiiixxxm

Yoongi: aaahhh biroz aaaahhh biroz sabr qil iiixxxx hozir hozir tugataman iiiiiiiixxx

Hari: tezroq iiiixxx tezroq aaaaahhh tezroq harakat qiling

Harini gapi tugamasidan Yoongini kuchli urulishi qizni belini ko‘tarib bo‘shanib yuborishiga sabab bo'ldi.

Hari: uuuuxx

Haributun tanasi rohatda hozir nima bo‘layotganligini tushunmay ko‘zlarini yumgancha tanasini tashlab yuborarkan yoongi hali ham harakatini to‘xtatmagan yana ham tezlashtirib yuborgandi edi.Hari Yoongini harakatlaridan o‘ziga kelib u bilan birga harakat qilishni boshladi.Yoongi bundan hursand bo‘lib qizni belidan ushlab yana ham ichkariroqqa kirishga harakat qilib o‘ziga itarib butunlay tiqib oldida u ham birdan qizni ichiga bo‘shanib yubordi. Hari ichiga tushgan issiq suyuqlik sabab yana Yoongi bilan birga bo‘shanib yubordi.

Tanasida yoqimli titroq o‘tib ketganidan so‘ng ko‘zini ochib qaragandi ham allaqachon qizni ustida o‘zini tashlagancha yotganini ko‘rdi. Hari ham hali ham yoongini ishidan o‘ziga kelmagan ko‘zlarini yumgancha tez tez nafas
olishi Yoongini yana shoshirib yubordi.Erkak sekinqizni lablarini lablari orasiga olib tishlab tortdi. Bundan birdan o‘ziga kelgan qiz ko‘zlarini ochib Yoongiga qarab jilmaydi.

Yoongi: yoqdimi

Hari: indamasdan jilmayib boshini likkilatdi.

Yoongi: menga ham juda yoqdi… davom etamizmi

Tun uzoq davom etdi.

Oradan ancha vaqt o‘tgach esa ikkalasi ham holdan toyib qolishgandi. Hari yostiqqa bosh qo‘yishi bilan Yoongining bag‘riga yaqinroq surildi. Yoongi esa bir necha soniya shiftga tikilib yotdi-da, keyin sekin qizni quchib oldi.

Xona ichini faqat tungi shamolning mayin ovozi to‘ldirib turardi.

Shu tariqa ikkalasi ham bir-birining bag‘rida uyquga ketishdi.

Erta tong.

Ochilib qolgan derazadan kirayotgan mayin shamol pardalarni asta tebratardi. Xona ichiga tongning iliq nuri taralgan, atrof esa sokin edi.

Yoongi sekin ko‘zlarini ochdi So‘ng yonida uxlab yotgan Hariga qaradi.

Qizning uzun sochlari yostiqqa yoyilib ketgan, nafasi esa sokin chiqardi.

Yoongi anchadan beri bunaqa xotirjam uxlamaganini his qildi. Ichida g‘alati yengillik bor edi.

U sekin qo‘lini uzatib, Harining yuziga tushib turgan soch tolalarini qulog‘i ortiga o‘tkazdi. So‘ng barmoqlari bilan qizning yuzini mayin siladi.

Shu payt Hari asta uyg‘ondi.

U ko‘zlarini yarim ochgancha Yoongiga qaradi. Bir necha soniya unga termulib turdi-da, labida yengil tabassum paydo bo‘ldi.

Keyin hech narsa demasdan erkakning bag‘riga yanada chuqurroq kirib oldi.

Yoongi esa beixtiyor kulib qo‘ydi va uni mahkamroq quchdi. O‘sha tongdagi sokinlik ikkalasiga ham uzoq vaqtdan beri yetishmayotgan tinchlikni berayotgandek edi.

Yoongi: Hayrli tong, — dedi Yoongi past ovozda.

Hari: Sizga ham hayrli tong, — dedi Hari jilmayib.

Bir necha soniya ikkalasi ham indamay bir-biriga qarab yotishdi. Tonggi quyosh nuri xonani yoritib, muhitni yanada iliq qilardi.

Yoongi yengil egilib, Harining lablaridan qisqa bo‘sa oldi.

Hari kulib qo‘ydi.

Hari: Bilasizmi, hozir uyg‘onib hammasi tush bo‘lib chiqadigandek tuyulyapti.

Yoongi qoshini ko‘tardi.

Yoongi: Demak, men shunchalik ishonarsizmanmi?

Hari: Yo‘q, — dedi Hari boshini chayqab. — Shunchaki sizni doim jiddiy, sovuqqon inson deb o‘ylardim.

Yoongi kulimsiradi.

Yoongi: Men ham o‘zimni shunday deb o‘ylardim.

Hari uning ko‘ksiga boshini: qo‘yib kuldi.

Xona ichida yana yoqimli sukunat cho‘kdi. Bu safar u noqulay emas, aksincha, ikkalasiga ham huzur bag‘ishlayotgan sukunat edi. Tashqarida esa yangi kun allaqachon boshlanayotgan edi.

Hari bir necha soniya Yoongiga tikilib qoldi. Keyin birdan nimanidir eslagandek sergak tortdi.

Hari: To‘xtang…

Yoongi qoshini ko‘tardi.

Yoongi: Nima bo‘ldi?

Hari o‘rnidan biroz ko‘tarilib unga qaradi.

Hari: Biz buni Miraga aytishimiz kerak.

Bir zum jimlik cho‘kdi.

Hari: Lekin qanday aytamiz?

Yoongi esa kutilmaganda xotirjamligicha qoldi.

Yoongi: Hojati yo‘q.

Hari hayron bo‘lib qoldi.

Hari: Nega?

Uning yuzidagi tabassum sekin yo‘qola boshladi.

Hari: Yoki… men bilan jiddiy emasmisiz?

Yoongi bu gapni eshitib yengil kulib qo‘ydi. So‘ng qo‘llarini uzatib, Harining yuzlaridan ushladi.

Yoongi: Bunaqa xulosaga qayerdan kelding?

Hari indamay unga qarab turardi.

Yoongi: Men sen bilan jiddiyman, Hari.

Yoongining ovozi odatdagidan ancha yumshoq edi.

Hari: Unda nega aytmaymiz?

Yoongi bir necha soniya o‘ylanib turdi.

Yoongi: Chunki menga Miraning allaqachon nimanidir sezgandek tuyuladi.

Hari: Nima?

Yoongi: O‘ylab qarasang, o‘sha kuni seni aynan menga topshirib ketgan. Keyin ham bir necha marta g‘alati kulib qaraganini sezganman.

Hari asta ko‘zlarini kattalashtirdi.

Hari: Rostdanmi…

Yoongi bosh irg‘adi.

Yoongi: Menimcha, u bizning birga bo‘lishimizga qarshi emas. Balki aksincha.

Hari bir muddat o‘ylanib qoldi. Keyin kulib yubordi.

Hari: Demak, meni o‘zim bilmagan holda qizim tanishtirib qo‘ygan ekan-da?

Yoongi: Shunaqaga o‘xshaydi.

Yoongi ham kuldi.

Hari esa yana uning yelkasiga boshini qo‘ydi.

Hari: Baribir keyinroq aytamiz.

Yoongi: Ha, — dedi Yoongi. — Lekin hozir emas.

U qizning peshonasidan yana bir marta o‘pib qo‘ydi.

Yoongi: Hozir esa shunchaki tongdan zavqlanaylik.

Hari yengil jilmayib, ko‘zlarini yumdi. Uzoq vaqt ichida birinchi marta kelajak haqida o‘ylaganda qo‘rqmayotgandi.

.
.
.
.
.
4-qism Tugadi

Keyingi qism chiqishni istasangiz kamida 10 ta odamdan coment kutaman agar yegilmasa keyingi qism chiqmidi

\/finish_post

Ep-1

Bugungi kunni ajoyib desa ham bo‘ladi… Chunki bugun ikki qalbning nikoh kechasi. Ammo ajablanarlisi shundaki, na kuyovning, na kelinning ko‘zlarida chin quvonch bor edi. Ular jilmayishardi, ammo bu tabassum ortida yashirin bir og‘riq, aytilmagan gaplar bordek tuyulardi. Go‘yo bu baxtli kun emas, balki kimdir ularni majburlab qo‘ygan taqdir sahnasidek edi…