Ep-4
.
.
.
.
.

Ikki oydan soʻng.

Bu vaqt ichida bahorning mayin gullari asta-sekin mevalarga aylana boshladi. Daraxtlar yam-yashil tusga kirib, havoda yozning iliq nafasi sezilardi. Kunlar uzaygan, shahar esa avvalgidan ham gavjum bo‘lib qolgandi.

Ammo faqat fasl emas, ko‘p narsalar o‘zgargandi.

Tongi soat to‘rtlar atrofida edi. Xona hali qorong‘i, tashqarida esa endigina tong nafasi sezila boshlagandi. Yotoqda yolg‘iz uxlab yotgan Mira birdan ortidan kimdir uni quchganini sezdi. Uyqusiragan holda biroz taxmin qilib g‘ingshib qo‘ydi.

Mira: Jimin… bu sizmisiz?..

Ortida yotgan yigit pastgina “hmm” dedi xolos.

Mira ko‘zlarini ochmasdan yostiqqa chuqurroq yotdi.

Mira: Nima qilyapsiz… qoching…

Jimin esa uni yanada bag‘riga tortdi.

Jimin: Iltimos… ozgina shunday yotaylik. Juda sog‘ingan ekanman…

Mira javob bermadi. Faqat chuqur nafas oldi. Jimin esa yuzini uning bo‘yniga qo‘yib, ko‘zlarini yumdi. Go‘yo uzoq vaqtdan beri izlagan tinchligini aynan shu bag‘irdan topayotgandek edi.

Xona ichida yana jimlik cho‘kdi. Faqat deraza ortidan esayotgan mayin shamol pardalarni asta qimirlatardi.

Mira uyqusi ancha ochilgach, sekin o‘rnidan turdi. Oshxonaga tushib, yengil nonushta tayyorlay boshladi. Qahva hidi butun uyga taralib, tonggi sokinlikni yanada yoqimli qilardi.

Hammasini tayyorlab bo‘lgach, u Jimin yotgan xonaga kirib, sekin yelkasidan turtdi.

Mira: Turing… nonushta tayyor.

Jimin ko‘zlarini yarim ochib Miraga qaradi. So‘ng yengil xo‘rsinib o‘rnidan turdi.

Jimin: Hozir…

U yuz-qo‘lini yuvib chiqib, stol qarshisiga o‘tirdi. Ikkisi jimjitlikda nonushta qila boshlashdi. Faqat qoshiqni yengil ovozi eshitilib turardi.

Bir payt Mira indamay o‘tirgancha gap boshladi:

Mira: Ikki oydan beri nega yo‘q edingiz?

Jimin hotirjamlik bilan ovqatidan bir luqma oldi.

Jimin: Amerikadagi ishlarni hal qilib yurgandim.

Mira unga qarab qoldi:

Jimin stulga suyangancha qahvasidan ho‘pladi va Miraga qaradi.

Jimin: Sen qachondan beri mening uyimda yashayapsan?

Mira bemalol nonushtasini yeyishda davom etdi.

Mira: Ko‘p bo‘lmadi. Ora-orada kelib turaman.

Jimin bosh irg‘adi.

Jimin: Ha…

Xona yana bir necha soniya jimib qoldi. Keyin Mira birdan eslagandek unga qaradi:

Mira: Bugun to‘yga borasizmi?

Jimin kulib yubordi.

Jimin: Albatta. O‘sha uchun keldim-ku. Kimsan Min Yoongi uylanyapti.

Mira darrov unga ensa qotirdi.

Mira: Dadamning ustidan kulmang.

Jimin kulgisini bosishga harakat qildi.

Jimin: Men kulayotganim yo‘q. Hali ham ishonish qiyin. Bir paytlar “umrimni ish bilan o‘tkazaman” degan odam bugun to‘y qilayapti.

Mira yengil jilmayib qo‘ydi.

Mira: Baribir baxtli bo‘lishga haqqi bor.

Jimin unga qarab turdi-da, sekin bosh irg‘adi.

Jimin: To‘g‘ri aytasan. Balki hammamizning ham… haqqimiz bordir.

Jimin qo‘liga qahvasini olib, stulga suyandi.

Jimin: O‘zi nega to‘ylari bunchalik tez bo‘lib qoldi?

Mira bu gapni eshitib, yengil jilmaydi.

Mira: Chunki bo‘lajak onam menga yangi uka olib kelishini aytgandan keyin hammasi tezlashib ketdi.

Jimin bir lahza qotib qoldi. Keyin ichayotgan qahvasi tomog‘iga tiqilib, yo‘talib yubordi.

Jimin: Nima?!

Mira kulgisini zo‘rg‘a bosib turardi.

Mira: Shunchalik hayron bo‘lasiz deb o‘ylamagandim.

Jimin hali ham yo‘talib, unga ishonmay qaradi.

Jimin: To‘xta… Yoongi tog‘am yana ota bo‘lyaptimi?

Mira bemalol bosh irg‘adi.

Jimin: Ha.

Jimin peshonasini ushlab kulib yubordi.

Jimin: Yo xudo… hali bunga tayyor emasdim.

Mira esa endi ochiqchasiga kula boshladi.

Mira: Dadam ham avval sizdek reaksiyaga kirgandi.

Jimin boshini chayqadi.

Jimin: Men hali ham ishonolmayapman. Min Yoongi… yana ota bo‘ladi.

U bir necha soniya jim qoldi-da, keyin Miraga qarab kulimsiradi:

Jimin: Sen esa opa bo‘lasan.

Mira ham o‘zi sezmagan holda jilmayib qo‘ydi.

Bir oy avval.

Qizlar nihoyat obyektni topshirib bo‘lishgandi. Loyiha kutilganidan ham muvaffaqiyatli chiqdi. Restoran va lounge dizayni hammaga yoqib, hatto mijozlar orasida ham katta qiziqish uyg‘otgandi.

Bu muvaffaqiyatni nishonlash uchun ular odatdagidek doim boradigan kichik tamadixonaga yig‘ilishdi.

Avvaliga hammasi oddiy edi kulgi, hazillar, charchoqdan keyingi yengillklar…

Ammo vaqt o‘tgan sari stol ustidagi ichimliklar soni ham ko‘paydi. Oradan biroz o‘tib deyarli barcha qizlar mast bo‘lib qolishdi. Faqat Mira hushyor edi. Sua esa yarim kechaga yetmay:

Sua: meni Ishim chiqib qoldi, — deb ketib qolgandi.

Hari esa stulga suyanib, qo‘lidagi stakanga termulib o‘tirardi. Birdan u Miraga qarab gap boshladi:

Hari: Nima uchun bu dunyo bunchalik beshafqat ekan-a… juda qiynalib ketdim.

Mira unga xavotir bilan qaradi.

Mira: Nega?

Hari achchiq kulib qo‘ydi.

Hari: Men sevib qoldim.

Mira hayron bo‘ldi.

Mira: Bu yaxshi-ku.

Hari boshini chayqadi.

Hari: Nimasi yaxshi? Shu paytgacha hech kimga bermagan ko‘nglimni… oilali, bitta qizi bor erkakka berdim.

Mira yuragi allanechuk bo‘lib ketganini sezdi.

Mira: Rostanmi?..

Hari sekin bosh irg‘adi.

Hari: Ha… seni otangni

Bir necha soniya Mira indamay unga tikilib qoldi. Hari esa mast holda kulimsirab, ko‘zlarini yumdi.

Mira esa asta-sekin nimanidir o‘ylay boshladi. Keyin birdan telefonini qo‘liga oldi.

Mira: Alo, dada?

Narigi tomondan Yoongining odatdagidek jiddiy ovozi eshitildi:

Yoongi: Eshitaman qizim.

Mira labidagi tabassumni yashirmay gapirdi:

Mira: Bir muammo bor edi.

Yoongi: Qanday muammo?

Mira: Sizga manzil yuboraman. Meni olib keting.

Yoongi ko‘p savol bermadi.

Yoongi: tinchlikmiHozir boraman.

Qo‘ng‘iroq tugadi.

Mira telefonini stolga qo‘yib, mamnun jilmaydi. Ichida esa allaqachon bir reja shakllanayotgandi.

Yoongi ko‘p o‘tmay yetib keldi. Bu paytga kelib Mira qizlarni tamadixona ichidan olib chiqib, tashqaridagi skameykalarga o‘tqazib qo‘ygandi. Hari bilan Haru mast holda nimalarnidir gapirib kulishardi.

Yoongi mashinadan tushishi bilan ularga yaqinlashdi.

Yoongi: Nima bo‘ldi?

Mira charchagancha xo‘rsindi.

Mira: Bularni eplay olmayapman. Shunga uyiga olib borib qo‘ying. Oldin bunaqa paytlar Jiminni chaqirardim… ammo u yo‘q.

Yoongi atrofga qarab bosh irg‘adi.

Yoongi: Xo‘p. Unda mashinaga chiqishsin.

Mira avval Harini ehtiyotkorlik bilan mashinaga o‘tqazdi. Qiz deyarli uxlab qolayozgandi. Mira uning xavfsizlik kamarini taqib, eshikni yopdi.

So‘ng Yoongi ortiga qarab:

Yoongi: Haruni ham o‘tqaz.

Mira esa boshini chayqadi.

Mira: Yo‘q, Haruni o‘zim olib ketaman. Siz Harini olib borib qo‘ying.

Yoongi qoshlarini chimirdi.

Yoongi: Nega?

Mira labini tishlab, sekin jilmaydi.

Mira: O‘zi… ha aytgancha, uyigacha olib chiqib qo‘ying.

Yoongi uning nimanidir yashirayotganini sezdi, ammo ortiqcha surishtirmadi.

Yoongi: Mayli.

Mira esa yo‘l chetida taksi to‘xtatdi-da, Haruni yoniga o‘tqazib, o‘zi ham mashinaga chiqdi.

Yoongi esa Hari o‘tirgan mashinani haydab, uning uyi tomon yo‘l oldi.

Yoongi Harining uyiga yetib keldi. Mashina to‘xtashi bilan ortga qaradi —Hari allaqachon uxlab qolgan edi.

U qizni uyg‘otmaslik uchun ehtiyotkorlik bilan qo‘llariga ko‘tardi. Hari beixtiyor uning ko‘ksiga yaqinroq suyanib oldi. Yoongi esa indamay lift tomon yurdi.

Ammo uy eshigi oldiga kelgach, muammo chiqdi eshik qulflangan edi.

Yoongi: Ajoyib… — dedi u past ovozda.

Bir qo‘li bilan Hariniushlab turib, nima qilishni o‘yladi. Keyin sekin uning sumkasini ochib, kalitni topdi.

Eshikni ochib ichkariga kirdi. Uy ichi qorong‘i va sokin edi.

Yoongi Harini yotoqxonasiga olib kirib, ehtiyotkorlik bilan yotoqqa yotqizdi. Endi ustiga yopinchiq yopaman deganda, Hari asta ko‘zlarini ochdi.

Yoongi: Uzr… uyg‘otib yubordim shekilli, — dedi Yoongi.

Hari uyqusirab unga tikildi.

Hari: Hey… sen kimsan? Yoongiga o‘xshar ekansan…

Yoongi beixtiyor kulib yubordi.

Yoongi: Men o‘sha Yoongiman.

Hari unga bir-ikki soniya jiddiy qarab turdi-da, boshini chayqadi.

Hari: Aldama… u juda chiroyli. Sen esa boshqacharoq ko‘rinayapsan… lekin shundayam kelishgansan.

Yoongi kulgisini yashira olmadi.

Yoongi: Kayfing rostdan ham oshib ketibdi. Endi uxla.

U yopinchiqni Harining ustiga tortib qo‘yib, ketmoqchi bo‘ldi. Ammo shu payt Hari uning qo‘lidan ushlab, o‘ziga tortdi.

Yoongi hayron bo‘lib ortiga qaradi.

Hari yarim uyqu holatida unga termulib turardi.

Hari: Men Yoongini sevib qoldim… — dedi u sekin. Agar sen uning o‘rnida bo‘lsang… nima degan bo‘larding?

Yoongi bu gaplarni kutmagandi.

Yoongi: Ertaga gaplashardim hop tongda ozingga kelganingda gaplashamiz…

Deya qizni qollari ustidan qizni qollarini oldi.

Ammo Hari qoyib yubormadi.

Hari: men xozir ham gaplasha olaman… deya erkakga qaradi… Men siz bilan birga boʻlmoqchiman…

Yoongi qizning yuziga tikildi. Barmoqlari bilan qizning mayin sochlari orasida sekin harakatlanar, ovozi esa past eshitilardi.

— Hozir sen mastsan… Ertalab ko‘zingni ochganingda tunda bolgan ishlardan afsuslanishing mumkin.

Hari esa bir necha soniya indamay unga termuldi. So‘ng lablarida tabassum paydo bo‘ldi. U erkakning yoqasidan asta tortib, orasidagi masofani yo‘qotdi.

— Men hech narsadan afsuslanmayman… ayniqsa sizdan.

Shu so‘zlardan keyin u ehtiyotkorlik bilan Yoongining lablaridan bosa ola boshladi.

Yoongi va Harini bir biridan lablarini uzishdi va kozlarga termulishib qolishdi. Bu safar Yoongi qayta bosa olishni boshlab qiz tomon intildi.

Hali ham uzulmagan lablarni endigi manzili bo‘yin undan keyingisi esa kiyimidan biroz ko‘rinib turgan ko‘kraklarga tushdi. Yoongi Harini ko‘kraklarini to‘liq egallay olmayotganligidan asabiylashishni Harini o'rnidan turg'izib ko‘ylagini yechishga harakat qildi.

Yoongi harakatlaridan ko‘zlarini yumib rohat berilayotgan qiz bir paytda birdan gavdasini ko'tarilganligini sezib ko‘zlarini ochdi. Keyin Yoongi ko‘ylagini etagini ko‘tarayotgani ko‘rib yechish uchun unga yordam berdi.

Kiyimsiz qoldirganidan so‘ng faqat ich kiyimida qoldirgan qizni butun tanasiga bir qarab qo‘ydida keyin yana ustiga o‘zini tashlab butun tanasini lablari bilan siylab chiqdi. Hari ham Yoongini tagida to‘lg‘onib Yoongini hirsini yana ham oshirayotgandi.

Hari ham Yoongini harakatlaridan shoshib qoldi. U tezroq Yoongini his qilishni hohlasa Yoongi bo‘lsa tezroq qizni ichida harakatlanishni hohlab qoldi. Yoongi tanasini erkalab qornilarini yalab kichik o‘pichlar qoldirayotganida Hari ham Yoongini yelkasidan tutib yuzini yuziga to‘g‘irladi. Biroz termulib turishgach Hari Yoongini kiyimlarini shosha pisha yecha boshladi.

Avvaliga futbolkasini boshidan yechib olgan qiz keyin shimiga o‘tib uni ham yechib tashladi. Yoongi o‘zi ichki kiyimini yechib azosini uqalashni boshladi. Harining butun garmonlari o‘ynab Yoongini tezroq boshlashini hohlardi.

Hari: tezroq boshlang

Hari zo‘rg‘a nafas olib gapirarkan Yoongi ham ortiq kutishni hohlamadi. Harini ichki kiyimini yechib olarkan Harini allaqachon ho‘llanganligini ko‘rib hursand bo‘lib ketdi.Yoongi yana ham shoshib qoldi. Tezda oyoqlarini ikkiga ochib uning orasiga kirib ogohlantirishsiz ham bir urunishda butun uzunligicha kirgizib yubordi.

Mira: aaahhh

Harini ko‘zlari otilib chiqqudek bo‘ldi. Qo‘llari bilan Harini ikki yonini ushlab turgan Yoongini bilagidan mahkam ushlab og‘riqdan tirnoqlarini terisiga botirib oldi.

Yoongi tor yo'lakni yarmiga kelib to‘xtab qolishiga qaramay tez tez kiritib Harini itararkan bundan qizni osti yonishni boshlab yuborgan bundan qiz baqirgancha erkakni to‘xtatishga urindi. Yoongi esa parvo ham qilmay battar azosini kirgizib tezroq qizni butunlay egallashga harakat qilardi. Bundan Hari belini ko‘tarib og'riqni kamaytirishga harakat qilar ekan buni ko‘rgan Yoongi qizni qiynab yubormaslik uchun biroz cho'zilib Harini boshi yonida turgan yostiqni olib uni beli tagiga qo‘ydi.

Qiz bundan chalg‘iganini ko‘rgan erkak azosini yana ham ichkariga tiqib yubordi. Vanihoyat Yoongi Harini butunlay egalladi.
Hari bo‘lsa ichiga ohirigacha kirgan azoning og‘rig‘idan ko‘zidan bir tomchi yosh qanday qilib chiqqanini bilmay ham qoldi. Buni ko‘rgan Yoongi biroz qimirlamay turdida Harini ustiga gavdasini tashlab yana lablarini erkalay boshladi.

Lekin o'zining sabri yetmaganidan lablarini uzib gavdasini ko‘targanicha azosini harakatlantira boshladi. Juda tez va qattiq berilayotgan talchoklar qiz bilan birga yotoqni ham uyoqdan bu yo'qqa borib kelishini taminlayotgandi.

Yoongini bu harakatlaridan Hari ogriq bilan birga tanasida ajoyib hislarni seza boshladi.
Yoongini tanasi taranglashishib ketganidan qo'llaridagi qon tomirlari bo'rtib chiqib ketkan bu uni yana ham shahvoniy ko‘rsatayotgandi. Bularga ko‘zi tushib qolgan qiz ularga teginib qo‘llarini uning ustidan yurgiza boshladi.

Hari: hhhmmm Yoongia iiiixxxm

Yoongi: aaahhh biroz aaaahhh biroz sabr qil iiixxxx hozir hozir tugataman iiiiiiiixxx

Hari: tezroq iiiixxx tezroq aaaaahhh tezroq harakat qiling

Harini gapi tugamasidan Yoongini kuchli urulishi qizni belini ko‘tarib bo‘shanib yuborishiga sabab bo'ldi.

Hari: uuuuxx

Haributun tanasi rohatda hozir nima bo‘layotganligini tushunmay ko‘zlarini yumgancha tanasini tashlab yuborarkan yoongi hali ham harakatini to‘xtatmagan yana ham tezlashtirib yuborgandi edi.Hari Yoongini harakatlaridan o‘ziga kelib u bilan birga harakat qilishni boshladi.Yoongi bundan hursand bo‘lib qizni belidan ushlab yana ham ichkariroqqa kirishga harakat qilib o‘ziga itarib butunlay tiqib oldida u ham birdan qizni ichiga bo‘shanib yubordi. Hari ichiga tushgan issiq suyuqlik sabab yana Yoongi bilan birga bo‘shanib yubordi.

Tanasida yoqimli titroq o‘tib ketganidan so‘ng ko‘zini ochib qaragandi ham allaqachon qizni ustida o‘zini tashlagancha yotganini ko‘rdi. Hari ham hali ham yoongini ishidan o‘ziga kelmagan ko‘zlarini yumgancha tez tez nafas
olishi Yoongini yana shoshirib yubordi.Erkak sekinqizni lablarini lablari orasiga olib tishlab tortdi. Bundan birdan o‘ziga kelgan qiz ko‘zlarini ochib Yoongiga qarab jilmaydi.

Yoongi: yoqdimi

Hari: indamasdan jilmayib boshini likkilatdi.

Yoongi: menga ham juda yoqdi… davom etamizmi

Tun uzoq davom etdi.

Oradan ancha vaqt o‘tgach esa ikkalasi ham holdan toyib qolishgandi. Hari yostiqqa bosh qo‘yishi bilan Yoongining bag‘riga yaqinroq surildi. Yoongi esa bir necha soniya shiftga tikilib yotdi-da, keyin sekin qizni quchib oldi.

Xona ichini faqat tungi shamolning mayin ovozi to‘ldirib turardi.

Shu tariqa ikkalasi ham bir-birining bag‘rida uyquga ketishdi.

Erta tong.

Ochilib qolgan derazadan kirayotgan mayin shamol pardalarni asta tebratardi. Xona ichiga tongning iliq nuri taralgan, atrof esa sokin edi.

Yoongi sekin ko‘zlarini ochdi So‘ng yonida uxlab yotgan Hariga qaradi.

Qizning uzun sochlari yostiqqa yoyilib ketgan, nafasi esa sokin chiqardi.

Yoongi anchadan beri bunaqa xotirjam uxlamaganini his qildi. Ichida g‘alati yengillik bor edi.

U sekin qo‘lini uzatib, Harining yuziga tushib turgan soch tolalarini qulog‘i ortiga o‘tkazdi. So‘ng barmoqlari bilan qizning yuzini mayin siladi.

Shu payt Hari asta uyg‘ondi.

U ko‘zlarini yarim ochgancha Yoongiga qaradi. Bir necha soniya unga termulib turdi-da, labida yengil tabassum paydo bo‘ldi.

Keyin hech narsa demasdan erkakning bag‘riga yanada chuqurroq kirib oldi.

Yoongi esa beixtiyor kulib qo‘ydi va uni mahkamroq quchdi. O‘sha tongdagi sokinlik ikkalasiga ham uzoq vaqtdan beri yetishmayotgan tinchlikni berayotgandek edi.

Yoongi: Hayrli tong, — dedi Yoongi past ovozda.

Hari: Sizga ham hayrli tong, — dedi Hari jilmayib.

Bir necha soniya ikkalasi ham indamay bir-biriga qarab yotishdi. Tonggi quyosh nuri xonani yoritib, muhitni yanada iliq qilardi.

Yoongi yengil egilib, Harining lablaridan qisqa bo‘sa oldi.

Hari kulib qo‘ydi.

Hari: Bilasizmi, hozir uyg‘onib hammasi tush bo‘lib chiqadigandek tuyulyapti.

Yoongi qoshini ko‘tardi.

Yoongi: Demak, men shunchalik ishonarsizmanmi?

Hari: Yo‘q, — dedi Hari boshini chayqab. — Shunchaki sizni doim jiddiy, sovuqqon inson deb o‘ylardim.

Yoongi kulimsiradi.

Yoongi: Men ham o‘zimni shunday deb o‘ylardim.

Hari uning ko‘ksiga boshini: qo‘yib kuldi.

Xona ichida yana yoqimli sukunat cho‘kdi. Bu safar u noqulay emas, aksincha, ikkalasiga ham huzur bag‘ishlayotgan sukunat edi. Tashqarida esa yangi kun allaqachon boshlanayotgan edi.

Hari bir necha soniya Yoongiga tikilib qoldi. Keyin birdan nimanidir eslagandek sergak tortdi.

Hari: To‘xtang…

Yoongi qoshini ko‘tardi.

Yoongi: Nima bo‘ldi?

Hari o‘rnidan biroz ko‘tarilib unga qaradi.

Hari: Biz buni Miraga aytishimiz kerak.

Bir zum jimlik cho‘kdi.

Hari: Lekin qanday aytamiz?

Yoongi esa kutilmaganda xotirjamligicha qoldi.

Yoongi: Hojati yo‘q.

Hari hayron bo‘lib qoldi.

Hari: Nega?

Uning yuzidagi tabassum sekin yo‘qola boshladi.

Hari: Yoki… men bilan jiddiy emasmisiz?

Yoongi bu gapni eshitib yengil kulib qo‘ydi. So‘ng qo‘llarini uzatib, Harining yuzlaridan ushladi.

Yoongi: Bunaqa xulosaga qayerdan kelding?

Hari indamay unga qarab turardi.

Yoongi: Men sen bilan jiddiyman, Hari.

Yoongining ovozi odatdagidan ancha yumshoq edi.

Hari: Unda nega aytmaymiz?

Yoongi bir necha soniya o‘ylanib turdi.

Yoongi: Chunki menga Miraning allaqachon nimanidir sezgandek tuyuladi.

Hari: Nima?

Yoongi: O‘ylab qarasang, o‘sha kuni seni aynan menga topshirib ketgan. Keyin ham bir necha marta g‘alati kulib qaraganini sezganman.

Hari asta ko‘zlarini kattalashtirdi.

Hari: Rostdanmi…

Yoongi bosh irg‘adi.

Yoongi: Menimcha, u bizning birga bo‘lishimizga qarshi emas. Balki aksincha.

Hari bir muddat o‘ylanib qoldi. Keyin kulib yubordi.

Hari: Demak, meni o‘zim bilmagan holda qizim tanishtirib qo‘ygan ekan-da?

Yoongi: Shunaqaga o‘xshaydi.

Yoongi ham kuldi.

Hari esa yana uning yelkasiga boshini qo‘ydi.

Hari: Baribir keyinroq aytamiz.

Yoongi: Ha, — dedi Yoongi. — Lekin hozir emas.

U qizning peshonasidan yana bir marta o‘pib qo‘ydi.

Yoongi: Hozir esa shunchaki tongdan zavqlanaylik.

Hari yengil jilmayib, ko‘zlarini yumdi. Uzoq vaqt ichida birinchi marta kelajak haqida o‘ylaganda qo‘rqmayotgandi.

Ep-3
.
.
.
.
.

Oʻtirgan zahoti Jimin Mirani ozi tomonga tordi va lablaridan chuqur va extirosli bosa ola boshladi…

Mashinadagi kichik, ammo ehtirosga to‘la bo‘sadan so‘ng ikki yosh asta bir-biridan uzoqlashdi. Salon ichida faqat ularning tezlashgan nafaslari eshitilib turardi. Mira hanuz yuragi tez urayotganini his qilardi, Jimin esa bir necha soniya unga tikilib qoldi.

So‘ng u sekin jilmayib, mashinani qayta ishga tushirdi.

Tungi shahar chiroqlari oynadan lipillab o‘tarkan, mashina Jiminning uyi tomon yo‘l oldi. Mashina ichidagi sukunat avvalgidek noqulay emasdi.

Mashina asta-sekin uy tomon yetib keldi. Jimin yashaydigan joy baland ko‘p qavatli turar joylardan biri edi. U mashinani yerosti turargohiga ehtiyotkorlik bilan joyladi.

Ikkalasi ham indamay mashinadan tushishdi. Jimin mashina eshigini qulflayotgan paytda Mira lift tugmasini bosdi. Bir necha soniyadan keyin lift eshiklari ochildi. Avval Mira, uning ortidan esa Jimin ichkariga kirdi.

Jimin kerakli qavat tugmasini bosdi.

Lift yuqoriga ko‘tarilar ekan, ichkarida og‘ir sukunat hukm surardi. Jimin yo‘l bo‘yi bir og‘iz ham gapirmadi. Uning jiddiy yuzi va jimligi Mirani yanada asabiylashtirardi.

Mira ichida turli xayollar bilan band edi.

U Jiminning bu sukutidan uning juda asabiy ekanini sezib turardi. Lift devoridagi oynada ularning aksi ko‘rinib turardi: biri sovuqqina jim, biri esa ichida ming xil o‘y bilan turardi.

Nihoyat lift kerakli qavatga yetib to‘xtadi. Eshiklar asta ochildi.

Mira birinchi bo‘lib chiqdi. Jimin esa ortidan yurib, uy eshigi oldida to‘xtadi. Mira uning eshik parolini kiritayotganini korib yuragi biroz tez ura boshladi.

Jimin indamay eshikni ochdi.

Ikkalasi ham ichkariga kirishdi. Uy ichidagi sokinlik esa lift ichidagi sukunatdan ham og‘irroq tuyulardi.

Jimin eshikni yopishi bilan Mirani devorga suyab, yana bo‘sa ola boshladi. Bu safargi bo‘salar avvalgidan ancha shoshqin va ehtirosli edi. Go‘yo ichida yig‘ilib qolgan barcha hissiyotlarini shu orqali chiqarayotgandek.

Mira ham uning bo‘salariga javob qaytarardi. Yuragi tez urar, nafasi esa asta-sekin chalkashib borardi. Jimin bir qo‘li bilan qizning belidan mahkam ushlab turarkan, ikkinchi qo‘li bilan ustidagi pidagini yechib, polga tashladi.

So‘ng u Mirani birdan ko‘tarib oldi.

Mira beixtiyor uning yelkasidan ushladi. Hali ham lablari bir-biridan ajralmagan holda, Jimin uni yotoqxona tomon olib ketdi.

Xonaga kirgach, u Mirani ehtiyotkorlik bilan yotoqqa qo‘ydi. Bir necha soniya ikkalasi ham bir-biriga tikilib qoldi.

Jimin qizning unga tikilib qolganini sezib, yengil kulib qo‘ydi.

Jimin: Nima, mening mushaklarim haligi “latta”nikiga o‘xshamas ekanmi?

Yigit oʻz shimini ham yechib polga tashladi va asta Miraga yaqinlashdi. Mira esa uning gapidan nihoyat hammasini tushungandek bo‘ldi.

Mira: Siz… boyagi gaplarim uchun jahlingiz chiqqanmidi?

Jimin boshini bir tomonga og‘dirib kulimsiradi.

Jimin: “Jahl” — dedi past ovozda. — Men shunchaki asabiylashdim.

U Miraning yuziga yaqinlashib, ko‘zlariga tikildi.

Jimin: Nega deysanmi? Chunki menga tegishli bolganlarga boshqa birov ko‘z olaytirishini yoqtirmayman.

Bu gapdan Miraning yuragi yana tez ura boshladi. Jimin esa uning yuzidan tushib ketgan soch tolalarini qulog‘i ortiga surdi. Ularning orasidagi masofa tobora qisqarib, xona ichidagi taranglik yanada kuchayib borardi.

Yigit qizning barcha kiyimlaridan halos qildi. Jimin qizni lablaridan bosa olarkan Mira ham unga qoshilib bosa olardi. Jiminning qollari qizning tanasi boylab sayr qilar ekan bundan qizning tanasida extiros boshlanib ketti. Jimin lablari bilan bosa olsa qollari bilan esa qizni kokraklarini qattiq ezib oynar edi

Mira: ayy sekinroq

Jimin: bugun sekin degan soz ishlatmaymiz faqat ismimni aytib tezlatishimni sora

Qizni ostini uqalashni boshladi. Qizni ostini nam bolganiga ishonch hosil qilib ogohlantirishsiz kirtib yubordi.

Mira: imxxx…

Jimin qizni oyoqlarini belidan orab oldi va unga judda tez kirib chiqishni boshladi. Bundan qiz ham yigit ham rohat bilan nola qilishar edi.

Sal kam ikki soat davom etgan aloqadan keyin xona ichini og‘ir sukunat egalladi. Tashqarida tun allaqachon chuqurlashgan, faqat deraza ortidagi shahar chiroqlari xira yorug‘lik berib turardi.

Oxirgi marta Miraning chuqur kirib Jimin chuqur nafas oldi-da, uning yoniga yotdi. Xona ichida hali ham issiq va ehtirosli muhit sezilib turardi. Ikkisi ham holdan toyganidan ko‘p o‘tmay uyquga ketishdi.

Erta tong.

Deraza ochiq qolgani uchun bahorning mayin shamoli xonaga kirib, pardalarni asta tebratardi. Quyoshning iliq nuri yotoqqa tushib turardi.

Mira sekin ko‘zlarini ochdi Yoniga qaradi Jimin yo‘q edi.

U yana boshini yostiqqa qo‘ymoqchi bo‘lganida, yuvinish xonasi eshigi ochildi. Beliga faqat birgina sochiq o‘ragan Jimin tashqariga chiqdi. Sochlaridan hali ham suv tomchilab turardi.

Jimin: Hayrli tong, — dedi u xotirjam ohangda.

Jimin sochiqni olib, kiyinishni boshladi. Ammo Mira unga javob qaytarmadi.

Yigit uning jimligini sezib, ortiga qaradi.

Jimin: Nima, mendan xafamisan?

Mira istehzoli kulib qo‘ydi.

Mira: Yo‘q, juda xursandman.

U yotoqqa suyangancha Jimin tomonga ensa qotirib qaradi.

Jimin ko‘ylagining tugmalarini qaday turib xo‘rsindi:

Jimin: Menga unday qarama. Asabimni buzishing kerak emasdi.

Mira bir necha soniya jim qoldi. So‘ng past, ammo titroq ovozda gap boshladi:

Mira: Bizning oramizda nima bor, Jimin?

Yigitning harakati sekinlashdi.

Jimin: Nima demoqchisan?

Mira ko‘zlarini undan uzmadi.

Mira: Biz kimmiz demoqchiman. Na oramizda sevgi bor… na boshqa aniq narsa. Bu meni charchatdi. Qachongacha shunday yashaymiz bilmayman. Ba’zida siz meni, ba’zida men sizni… shunchaki bir-birimizni qoniqtirib yashayotganimizdan toydim.

Gapining oxirida uning ovozi sinib ketdi. Mira ko‘z yoshlarini yashira olmay yig‘lab yubordi.

Jimin sekin uning yoniga kelib, yuzidan oqayotgan yoshlarni artdi.

Jimin: Seni bu ishlarga men majburladimmi? Yo‘q. O‘zing ham rozi bo‘lgansan, shundaymi?

Bu gap Miraga yanada og‘ir botdi.

Mira: O‘sha tunga ming la’nat… — dedi u titroq ovozda.

Shunday deb, jahl bilan o‘rnidan turdi va yuvinish xonasiga kirib ketdi.

Eshik yopilishi bilan xona yana jim bo‘lib qoldi.

Jimin bir necha soniya joyida qotib turdi. So‘ng sekin boshini egib, o‘zicha pichirladi:

Jimin: O‘zim ham ichimda nimalar bo‘layotganini bilmayman…

U kiyinishini tugatdi-da, avval xonadan, keyin esa uydan chiqib ketdi.

⸻

Oradan yarim soatcha o‘tgach, Mira yuvinish xonasidan chiqdi. Sochlarini sochiq bilan artarkan, telefonini qo‘liga oldi.

Jimindan xabar kelgan edi.

Xabarda qisqagina yozilgandi:

“Bugun ishga borma. Dugonalaringni ham ogohlantirib qo‘y. Soat 11:00 da mana bu manzilga yetib kel.”

Mira uzoq vaqt ekranga tikilib qoldi. Ammo javob yozmadi.

Shunchaki chuqur xo‘rsinib, dugonalariga qo‘ng‘iroq qilib, bugun ishga bormasliklarini aytib qoydi.

Ertalabdan qizlar yig‘ilib bo‘lishgandi. Bugun ular loyiha qilinadigan obyektni ko‘rgani borishlari kerak edi. Hamma tayyor turardi, ammo soat deyarli o‘nga yaqinlashsa ham, hali hech kim kelmagandi.

Hari qo‘llarini ko‘ksiga bog‘lab, asabiy yurib qo‘ydi.

Hari: Nahotki unutishgan bo‘lsa… — dedi u norozi ohangda.

Sua esa divanda o‘tirib telefon titkilardi:

Sua: Balki yo‘lda qolishgandir.

Hari oxiri chidamay telefonini olib, Janob Minga qo‘ng‘iroq qildi.

Ko‘p kutmay, narigi tomondan jiddiy ovoz eshitildi:

Yoongi: Eshitaman.

Hari: Janob, bizni olib ketgani kelasizlarmi? — dedi Hari tez-tez gapirib.

Telefon ortida qisqa jimlik bo‘ldi.

Yoongi: Kim edi bu?

Hari ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.

Hari: Yo xudoyim… men Shin Hari. Kecha shartnoma tuzgandik. Bugun obyektni ko‘rgani borishimiz kerak edi. Siz olib ketamiz deganingiz uchun kutib turgandik.

Qizning qanchalik asabiylashayotgani tez gapirayotganidan bilinib turardi.

Yoongining birdan esiga tushdi.

Yoongi: Ha… to‘g‘ri. Bo‘ldi, hozir borib sizlarni olib ketamiz.

Hari darrov rad etdi:

Hari: Shart emas. Manzilni bering, o‘zimiz boramiz.

Yoongi bir soniya o‘ylanib:

Yoongi: Xo‘p, — dedi.

Qo‘ng‘iroq tugashi bilan u manzilni yubordi. So‘ng mashina kalitlarini olib, o‘zi ham yo‘lga chiqdi.

Qizlar ham yo‘lga chiqishdi. Mashina ichida ular loyiha haqida gaplashib borishardi. Ko‘p o‘tmay, yuborilgan manzilga yetib kelishdi.

Bino oldida Suho va Yoongi ularni kutib turardi.

Yoongi qizlarni ko‘rishi bilan oldinga yurdi:

Yoongi: Mazur tutasizlar, qizlar. Rostan ham hayolimdan ko‘tarilibdi.

Haru muloyim jilmaydi:

Haru: Hechqisi yo‘q, janob.

Yoongining nigohi qizlar orasida kimnidirdir qidirayotgandek yurdi.

Yoongi: Mira qani? Nega ko‘rinmayapti?

Qizlar bir-biriga qarab qolishdi. Bir necha soniyalik noqulay jimlikdan keyin Sua gapirdi:

Sua: Kecha biroz ichgandik… Mira uxlab qoldi. Shunga chaqirmadik.

Yoongi bir lahza indamay turdi. Uning yuzidan nimani o‘ylayotganini bilish qiyin edi.

Yoongi: Tushunarli, — dedi oxiri.

Shundan keyin ular bino ichkarisiga kirishdi. Ichkarida hali ta’mir boshlanmagan katta va keng joy bor edi. Devordagi chizmalar, qurilish jihozlari va ochiq qolgan beton hididan bu yer hali tugallanmagan loyiha ekanligi bilinib turardi.

Hari atrofga qarab yurarkan:

Hari: Bu joy juda katta ekan.

Suho bosh irg‘adi:

Suho: Restoran va premium lounge birgalikda qilinadi. Shu sabab dizayn juda muhim.

Qizlar ham asta-sekin ish muhitiga kirib ketishdi. Hari planshetini olib, joy o‘lchamlarini yozishni boshladi. Sua esa devor va oynalarga qarab turli g‘oyalarni aytardi.

Yoongi ularning ishga jiddiy yondashayotganini kuzatib turarkan, ichida biroz yengillik his qildi. Balki bu safar loyiha haqiqatan ham yaxshi qo‘llarga topshirilgandi.

Soat asta-sekin o‘n birga yaqinlashardi. Mira Jimin yuborgan manzil tomon yo‘l oldi. Mashina oynasidan tashqariga qarab ketarkan, ichida allaqanday xavotir paydo bo‘layotgandi.

Manzilga yaqinlashgan paytda telefoniga yana xabar keldi.

“3-qavat, 27-xona. Ichkarida seni doktor Sara ismli ayol kutib oladi. Qolganini o‘zi tushuntiradi.”

Mira xabarni bir necha soniya tikilib o‘qidi.

U ko‘rsatilgan binoga kirib, lift orqali uchinchi qavatga ko‘tarildi. Koridordagi jimjitlik yuragini yanada bezovta qilardi. Nihoyat “27” raqami yozilgan eshik oldida to‘xtadi va sekin taqillatdi.

Sara: Kiring, — degan muloyim ovoz eshitildi ichkaridan.

Mira eshikni ochib ichkariga kirdi.

Mira: Salom… men Min Mira bo‘laman.

Xona yorug‘ va sokin edi. Javonlarda kitoblar, stol ustida esa gullar turardi. Qarshisidagi ayol unga iliq tabassum qildi.

Sara: Ha, xabardorman. Keling, o‘tiring.

U o‘rnidan turib Mirani kutib oldi. Mira asta borib kresloga o‘tirdi.

Ayol choynakdan bakal ichiga choy quyib, uning oldiga qo‘ydi.

Sara: Avval o‘zimni tanishtirsam, ismim Sara. Men psixologman.

Mira odob bilan bosh irg‘adi:

Mira: Tanishganimdan xursandman.

Sara yengil jilmaydi.

Sara: Bu kungaboqar choyi. Juda foydali va tinchlantiruvchi. Iching… va o‘zingizni erkin qo‘yishga harakat qiling.

U Miraga diqqat bilan qaradi.

Sara: Siz bilan hamma narsani gaplashishimiz uchun, avvalo o‘zingiz bunga ruxsat berishingiz kerak. Bu yerda sizni hech kim ayblamaydi. Shunchaki tinglaymiz va tushunishga harakat qilamiz.

Mira choydan sekin ho‘pladi. Xona ichidagi iliq muhit va Saradagi sokinlik asta-sekin uning tarangligini kamaytirayotgandek edi.

Sara indamay Miraga qarab turardi. Xona ichida faqat choy hidining mayin isi va qizning titroq nafasi sezilib turardi.

Sara: Menga bir boshidan aytib berishingiz mumkin, — dedi Sara sokin ovozda.

Mira achchiq kulib qo‘ydi.

Mira: Ichimdan nimalar o‘tayotganini siz qayerdan ham bilasiz…

Sara boshini yengil qimirlatdi.

Sara: Hammasini emas… ammo yetarlicha bilaman. Janob Park menga ayrim narsalarni aytgan. Men shu yerda sizga o‘sha og‘irlikni yengib o‘tishga yordam berish uchunman.

Mira indamadi. Qo‘lidagi choyga tikilgancha jim o‘tirardi.

Sara muloyim ohangda davom etdi:

Sara: Qani… boshlang.

Mira chuqur nafas oldi. Qo‘llari sekin titrardi.

Mira: O‘sha kecha mening tug‘ilgan kunim edi… o‘n sakkizga to‘lgandim. Do‘stlarim bilan clubda nishonlash uchun yig‘ilgandik. Kulib, o‘ynab mazza qilayotgandik…

U bir lahza to‘xtab ko‘zlarini yumdi.

Mira: Men ichmaslikka qaror qilgandim. Chunki ichsam o‘zimni yo‘qotib qo‘yishimni bilardim. Ammo bir yigit majburlayverdi…
Afsuski… u ichimlikka dori qo‘shgan ekan. Men buni bilmagan edim.

Sara diqqati bilan uni tinglab turardi.

Mira: Ko‘p o‘tmay o‘zimni yomon his qila boshladim. Haligi yigit meni clubdagi xonalardan biriga olib kirdi… Keyin yotoqqa itardi…

Miraning ko‘zlariga yosh to‘ldi.

Mira: U menga yaqinlashayotgandi. Men qarshilik qilardim… ammo hushim joyida emasdi. Go‘yo qo‘llarim ham ishlamasdi…

Qizning ovozi titrab ketdi.

Mira: Shu payt eshik ochildi. Jimin kirib keldi.

U beixtiyor yengil nafas oldi, go‘yo o‘sha onni yana ko‘rayotgandek.

Mira: U haligi yigitni mendan tortib olib, musht tushurib doposlar edi. Men esa divanda oyoqlarimni quchoqlab qaltirab o‘tirardim…

Mira ko‘z yoshlarini artdi.

Mira: Keyin Jimin yonimga keldi. “Mira, senga nima bo‘ldi?” deb so‘radi… Men esa nima bo‘layotganini tushunmasdim.

Sara sekin:

Sara: Keyinchi?..

Mira: U meni dush tagiga olib bordi. Muzdek suv yoqdi… lekin foydasi bo‘lmadi. Tanam yonayotgandek edi… men o‘zimni boshqara olmayotgandim.

Mira labini tishlab, boshini egdi.

Mira: Jimin nima bo‘layotganini tushunardi. Ammo nima qilishni bilmay qolgandi. Men esa… yig‘lab unga yordam so‘radim.

Xona yana jimib qoldi.

Mira past ovozda davom etdi:

Mira: U ham juda qo‘rqib ketgandi. Menga qarab… yig‘lab yubordi. Yuzimni ushlab mendan qayta-qayta kechirim so‘radi…” Mira hozirgi boladigan ishlardan meni kechir” dedi.

Sara uning oldiga bir quti salfetka surdi. Mira esa ko‘z yoshlarini yashirishga urinib, chuqur nafas oldi.

Mira: Bilaman… bu bo‘lib o‘tgan ishlarda na mening, na Jiminning aybi bor, — dedi u past ovozda. — Ammo shundan keyin biz… o‘zimizni boshqara olmay qolamiz.

U bir lahza jim qoldi.

Mira: Bu voqea bo‘lganiga bir yildan oshdi. Lekin hali hammasi o‘sha kechadagidek tuyuladi. Ba’zida undan nafratlanaman… ba’zida esa faqat uni yonimda ko‘rgim keladi. Nima his qilayotganimni o‘zim ham tushunmayman.

Sara diqqat bilan tinglab o‘tirardi. Uning yuzida na hayrat, na ayblov bor edi — faqat tushunishga urinish.

Sara: Tushunarli, — dedi u sokin ovozda. — Siz juda og‘ir travma boshdan kechirgansiz, Mira.

Mira boshini sekin ko‘tardi.

Sara davom etdi:

Sara: O‘sha kecha siz qo‘rquv, uyat va ojizlikni bir vaqtning o‘zida his qilgansiz. Jimin esa sizni qutqargan yagona inson bo‘lib qolgan. Shu sabab miyangiz uni xavfsizlik va taskin bilan bog‘lab qo‘ygan bo‘lishi mumkin.

Mira indamay tinglardi.

Sara: Bu hislar noto‘g‘ri degani emas, — dedi Sara muloyim ohangda. — Ammo sizning munosabatingiz travmadan keyingi hissiy bog‘liqlikka o‘xshaydi. Sizlar bir-biringizga yaqinlashgansizlar… lekin o‘sha voqeaning og‘irligi hali ham orangizda turibdi.

Mira asta boshini egdi.

Mira: Demak… men aqldan ozmaganmanmi?

Sara yengil jilmaydi.

Sara: Yo‘q. Siz shunchaki uzoq vaqt davomida ichingizdagi og‘riqni yolg‘iz ko‘tarib yurgansiz.

Miraning ovozi titrab chiqdi.

Mira: Iltimos… bundan qutulishimga yordam bering men foxishalardek yashashdan charchadim.

Sara unga bir necha soniya jim qarab turdi. So‘ng muloyim jilmayib, bosh irg‘adi.

Sara: Albatta, Mira.

U stol ustidagi daftarni yopib qo‘ydi va biroz oldinga egildi.

Sara: Ammo avval bir narsani tushunishingiz kerak. Siz “foxisha” emassiz. Siz shunchaki og‘ir voqeani boshdan kechirgansiz va tanangiz ham, miyangiz ham o‘sha kechadan keyin o‘zini himoya qilish usulini topgan.

Mira indamay tinglardi.

Sara: Bu jarayon vaqt oladi. Balki qiyin ham bo‘lar. Lekin siz yolg‘iz emassiz. Biz buni asta-sekin yengamiz.

Sara unga bir stakan suv uzatdi.

Sara:Birinchi qiladigan ishimiz — sizni aybdor his qilishdan qutqarish. Chunki o‘sha kechada ayb sizda bo‘lmagan.

Miraning ko‘zlari yana namlandi.

Sara: Keyin esa o‘zingizni tushunishni o‘rganamiz. Siz nimani his qilyapsiz, nimadan qo‘rqyapsiz, Jimin siz uchun aslida kim — bularni asta-sekin aniqlaymiz.

Mira sekin bosh irg‘adi.

U uzoq vaqtdan beri birinchi marta ichidagi og‘irlik biroz yengillashayotgandek his qildi.

.
.
.
.
.
3- qism tugadi

Ep-2

.
.
.
.
.

Endigina pol artishni tugatayotgan paytida eshik ochilib, Yoongi ichkariga kirib keldi. Jimin qo‘lidagi chetga olib, ortiga qaradi.

Yoongi qoshlarini chimirib atrofga nazar tashladi:

Yoongi: Yarim kechasi bu yerda nima qilyapsan

Jimin xotirjam javob berdi

Jimin: Polga narsa to‘kib yuborgandim. Shuni tozalab qo‘yayotgandim.

Yoongi divanga borib o‘tirdi.

Yoongi: Sendan boshqa odam yo‘qmidi? Xizmatchilar nima qiladi unda?

Jimin yengil kuldi:

Jimin: Hech qisi yo‘q. Ular ham dam olsin-da. Bo‘ldi, tozalab bo‘ldim.

U qo‘lini yuvib kelib, Yoongining ro‘parasiga o‘tirdi. Xonada biroz jimlik

Yoongi: Mira qayerda

Jimin: Xonasiga chiqib ketgandi, — dedi Jimin.

Yoongi bosh irg‘adi

Yoongi: Ha, yaxshi… Busandagi ish nima bo‘ldi? Hal qildingmi?

Jimin ham ishchan ohangga qaytdi:

Jimin: Ha, hammasini hal qildim. Mollarni o‘z egalariga shaxsan o‘zim topshirib chiqdim.

Shundan keyin ular ish haqida ancha vaqt gaplashib o‘tirishdi. Taxminan yarim soatlardan so‘ng Yoongi o‘rnidan turdi.

Yoongi: Mayli, sen ham endi dam ol.

U pastki qavatdagi xonasi tomon yurdi. Eshik oldiga yetganda birdan to‘xtab, ortiga qaramasdan gapirdi:

Yoongi: Ha, yana bir gap… Ustinga hech bo‘lmasa mayka kiyib ol. Qizlaring qoldirgan izlar bilinib turibdi. Mira ko‘rsa, o‘zing uyalib qolasan.

Jimin beixtiyor kulimsiradi.

Jimin: Xo‘p, — dedi past ovozda.

Yoongi xonasiga kirib ketguncha kutib turdi. So‘ng chuqur nafas olib, tepa qavatga ko‘tarildi.

Miraning xonasi eshigini sekin ochdi. Xona jimjit edi. Mira charchoqdan yuvinib chiqib, uxlab qolgan edi. Nam sochlari yostiqqa yoyilib tushgan, yuzi esa odatdagidan ancha sokin ko‘rinardi.

Jimin asta yaqinlashdi. Bir necha soniya jim turib uni kuzatdi. So‘ng egilib lablaridan bosa oldi

Jimin: Xayrli tun… — deb pichirlab.

Keyin ortiga qaytib, xonadan sekin chiqib ketdi.

_______

Erta tong har doimgidek boshlandi. Kompaniyada ishlar qizg‘in ketayotgan edi. Xodimlar o‘z ishlari bilan band, har bir bo‘limda shoshqaloqlik sezilib turardi.

Jimin esa jahlini zo‘rg‘a bosib turardi.

Jimin: Janob Lee, sizga bitta topshiriq berilgan edi. Shuni ham eplay olmadingizmi? Qoyil! — dedi u asabiy ohangda.

Yoongi ham jiddiy yuz bilan ularni kuzatib o‘tirardi. Xonadagi bosimni sezmaslikning iloji yo‘q edi.

Janob Lee boshini egib:

Lee: Meni mazur tuting. Ularning soxta kompaniya ekanidan xabarim yo‘q edi…

Jimin qoshlarini chimirdi:

Jimin: Hujjatlarini aniq tekshirganmidingiz?

Lee: Ha, hammasi ishonchli va toza ko‘ringandi. Mana, hujjatlarni ko‘ring.

Janob Lee qo‘lidagi hujjatlarni uzatdi. Jimin ularni stol ustiga qo‘ydi, Yoongi esa olib sinchiklab ko‘z yugurtirdi.

Bir necha soniyadan keyin hujjatlarni stolga tashladi va sovuqqina gapirdi:

Yoongi: Chiqishingiz mumkin.

Lee: Xo‘p, janob.

Janob Lee chiqib ketishi bilan eshik yana ochildi va Suho ichkariga kirdi.

Yoongi hujjatlarni unga uzatib dedi:

Yoongi: Manavi hujjatdagi odamni yer tagida bo‘lsa ham topinglar. Bizdan olgan pullarining hammasini undirib olinglar. Yana bizga o‘xshab kimlarni aldagan bo‘lsa, ularning pullarini ham qaytarib beringlar uxogi uch kun muxlat…

Suxo: Xo‘p bo‘ladi, janob, — dedi Suho va chiqib ketdi.

Jimin esa chuqur xo‘rsinib, xonadagi kursilardan biriga o‘tirdi.

Jimin: Yo xudo… kelib-kelib shunga ham ishonamanmi endi? Endi dizaynerni qayerdan topaman?

Yoongi unga qarab qo‘llarini birlashtirdi:

Yoongi: Asabiylashganing bilan muammo hal bo‘lmaydi. Undan ko‘ra o‘yla. Oy boshida loyiha topshirilishi kerak…

Jimin jim bo‘lib qoldi. U bir necha soniya o‘ylanib o‘tirdi. Birdan ko‘zlari chaqnab ketdi.

Jimin: To‘xtang…

Yoongi unga qaradi:

Yoongu: Nima bo‘ldi?

Jimin: Axir Mira ham dizayner-ku. Ularning kichik bo‘lsa ham kompaniyasi bor. Eng muhimi ishonchli.

Yoongi bir oz o‘ylanib qoldi.

Yoongi: To‘g‘ri aytyapsan… ammo ular buni eplay olisharmikin?

Jimin: Avval Mira bilan gaplashish korish kerak.

Yoongining nigohi o‘ychanlashdi. Balki bu ularning muammosiga yechim bo‘lishi mumkin edi.

_____

Bu payt Mira hali ham shirin uyquda edi. Qalin pardalar ortidan kirayotgan quyosh nuri xonani asta yoritayotgan bo‘lsa ham, u yostiqni quchoqlagancha uxlab yotardi.

Shu payt yonidagi telefoni baland ovozda jiringlab yubordi. Mira qoshlarini chimirib, yostiqni boshiga bosdi, ammo telefon tinmasdi. Asabiylashib, kim qo‘ng‘iroq qilayotganiga ham qaramasdan go‘shakni ko‘tardi.

Mira: Alo… — dedi uyqusiragan ovozda.

Telefonning narigi tomonidan Yoongining jiddiy ovozi eshitildi:

Yoongi: Kompaniyaga kelib keta olasanmi qizim? Bir masala bo‘yicha gaplashib olishimiz kerak.

Mira ko‘zlarini zo‘rg‘a ochib, karavotda o‘tirib oldi.

Mira: Men uy qamog‘idaman va dam olmoqchi edim dadajonim. Qanday masala? Telefonda ham aytavering.

Yoongi bir zum jim qoldi, keyin gap boshladi:

Yoongi: Bilasan, biz loyiha boshlagandik. Uni oy boshigacha topshirishimiz kerak edi, ammo muammo chiqdi. Hozir bizga dizaynerlar kerak. Buni tugatish qo‘lingizdan keladimi?

Miraning uyqusi birdan ochilib ketdi.

Mira: Ha, shu masalami? Albatta eplaymiz. Lekin undan oldin ofisga borib shartnoma tuzib kelasizlar.

Shu payt yon tomonda o‘tirgan Jimin ovozini balandroq qildi:

Jimin: Shartnoma? Bizga ishonmaysanmi?

Mira yengil kuldi:

Mira: Ishonamiz. Ammo hammasi hujjat bilan bo‘lsa, ishonchliroq bo‘ladi. Men hozir qizlarga aytib qo‘yaman. Sizlar kelib shartnomani imzolab ketasizlar.

Yoongi bosh irg‘adi:

Yoongi: Mayli. Unda bugun borib shartnoma tuzib kelamiz.

Shunday deb qo‘ng‘iroqni yakunladi.

Telefonni qo‘yishi bilan Yoongi Jimin tomonga qaradi.

Yoongi: Ana, masala hal bo‘ldi desa ham bo‘ladi.

Jimin yengil jilmaydi:

Jimin: Ha.

Yoongi o‘rnidan turib, stol ustidagi hujjatlarga qaradi.

Yoongi: Hujjatlarni tayyorla. Bu safar birga boramiz.

Jimin esa bosh irg‘ab honadan chiqib ketti…

___

Mira Hari bilan telefonda gaplashib, bugun kompaniyadan shartnoma uchun odamlar kelishini aytdi. Hari ham hammasini tushunganini bildirib, tayyorgarlik ko‘rishga kirishdi.

Oradan biroz vaqt o‘tib, Jimin va Yoongi ofisga kelishdi. Ularni kirishda Sua kutib oldi.

Sua: Xush kelibsiz, janoblar, — dedi Sua muloyim tabassum bilan.

Jimin bosh irg‘adi:

Jimin: Xushvaqt bo‘l, Sua. Hari qayerda? Uni oldiga kelgandik.

Sua: Xonasida, — dedi Sua yo‘l ko‘rsatib.

Yoongi va Jimin koridor bo‘ylab yurib, Hari ishlaydigan xonaga kirishdi.

Hari stol ustida hujjatlar bilan band edi. Eshik ochilgach, avval Jimin, uning ortidan Yoongi kirib keldi.

Hari darrov o‘rnidan turdi:

Hari: Hayrli kun.

Yoongi: Hayrli kun, — dedi Yoongi. — Mira aytgandir, shartnoma bo‘yicha kelgandik.

Hari bosh irg‘adi:

Hari: Ha, Mira aytdi. Kelinglar, o‘tiringlar.

Ular qarshisidagi o‘rindiqlarga o‘tirishdi.

Hari tartibli qilib qo‘yilgan hujjatlarni olib gap boshladi:

Hari: Mira bizga asosiy ma’lumotlarni tushuntirgan. Men hozir shartnomani beraman, tanishib chiqasizlar. Agar ma’qul kelsa, imzolaymiz.

U qo‘lidagi qog‘ozlarni Yoongiga uzatdi. Yoongi hujjatlarni olib, diqqat bilan o‘qishni boshladi. Xonada bir necha soniya jimlik hukm surdi.

Bir payt Yoongi qoshlarini chimirdi:

Yoongi: Nima uchun bu yerda to‘lovning ellik foizi oldindan qilinishi kerak deb yozilgan?

Hari xotirjam ohangda javob berdi:

Hari: Chunki biz qilgan ish ayrimlarga yoqmasligi mumkin yoki loyiha tugagandan keyin to‘lovni bermaslik holatlari ham bo‘ladi. Shu sabab mehnatimiz behuda ketmasligi uchun yarim to‘lovni oldindan olamiz. Ish yoqadimi yoki yo‘qmi bu mijozning qarashi. Biz esa qo‘limizdan kelgancha sifatli qilib beramiz halos.

Yoongi unga bir necha soniya tikilib turdi. So‘ng bosh irg‘adi:

Yoongi: Tushunarli. Men bu yerdagi shartlarga roziman.

Hari stol ustidagi ruchkani unga uzatdi:

Hari: Unda imzo cheking va to‘lov chekini ko‘rsating.

Yoongi “xo‘p” degandek bosh irg‘ab, hujjatlarga imzo qo‘ydi. Keyin telefonidan online to‘lov qilib, chekni ko‘rsatdi.

Hari hammasini tekshirib chiqdi va jilmaydi:

Hari: Yaxshi. Namunalarni ko‘rsatamizmi yoki o‘zingizning qandaydir ideyangiz bormi?

Yoongi kursiga suyangancha javob berdi:

Yoongi: Avval namunalarni ko‘raylik. Keyin o‘z fikrimizni aytamiz.

Hari: Mayli

U kompyuterini o‘zlariga qaratib, birin-ketin oldingi loyihalar va dizayn namunalarini ko‘rsata boshladi.

Shin Hari 22 yoshda Mira bilan birga ishlidi. Ota onasi yoq yetimxonada katta bolgan hozida Sua bilan birga bir kvartidada yashaydi.

Hari pov: Yo xudoyim bu erkak nima uchun mening idealimdek keng boyli mushakdor chiroyli ishbilarmon ammo farzandli nega

U xayollariga sho‘ng‘ib ketgan paytida Yoongining ovozi uni o‘ziga keltirdi.

Yoongi: Mana shu varianti ma’qul keldi. Qo‘lingizdan keladimi?

Hari shoshib kompyuter ekraniga qaradi. Yoongi tanlagan loyiha zamonaviy va murakkab dizaynlardan biri edi.

Hari: Ha, albatta. Bizga ishonavering, — dedi Hari o‘zini qo‘lga olib.

Yoongi bosh irg‘adi:

Yoongi: Unda kelishdik.

Shunday deb u o‘rnidan turdi. Jimin ham ortidan ergashdi. Ular eshik tomon yurishayotganda Hari birdan esladi:

Hari: Ertaga vaqtingiz bo‘lsa, obyekt qayerdaligini ko‘rsata olasizlarmi?

Yoongi ortiga qarab:

Yoongi: Ha, albatta, — dedi.

Ular aynan ofisdan chiqib ketayotgan paytda eshik ochildi. Ichkariga qo‘lida oppoq atirgullar tutgan bir yigit kirib keldi.

Han: Hammaga salom. Mira keldimi? — dedi u tabassum bilan.

Haru boshini chayqadi:

Haru: Yo‘q, bugun kelmadi.

Eshik oldiga yetgan Jimin bu gapni eshitib to‘xtadi. Sekin ortiga burilib, yigitga sovuq qaradi.

Jimin: Mirani sen nima qilasan?

Yigit hayron qolsa ham o‘zini tutdi:

Han: Men uni sevgan yigitiman. Siz kim bo‘lasiz?

Jimin bir qadam oldinga yurdi.

Han: Men esa akasiman. Muammo bormi?

Sua sekin, faqat o‘zi eshitadigan qilib pichirladi:

Sua: Hmm… “akasi” emish…

Yigit noqulay kulib qo‘ydi:

Han: Yo‘q, janob. Men Han Jisung.

Jiminning yuzi o‘zgarmadi.

Jimin: Tanishganimdan juda ham xursand emasman, — dedi u ensa qotirib.

So‘ng yigitning qo‘lidagi gullarga qaradi.

Jimin: Bu gullar Miragami?

Han: Ha, Mira uchun edi…

Jimin bir zum ham kutmay, gullarni uning qo‘lidan tortib oldi.

Jimin: Qaytib singlimning yonida o‘ralashma.

Shunday deb, gullarni qo‘lida ushlagancha Yoongining ortidan chiqib ketdi.

Ofis ichida esa bir necha soniya chuqur jimlik saqlanib qoldi. Han hayrat bilan eshik tomonga qarab qolgan, Sua bilan Haru esa kulgini zo‘rg‘a bosib turishardi.

Han Jisung 23 yoshda 2 yildan beri Mirani sevadi hali Miradan sevgisiga javob olmagan bolsada uni ortidan yuradi

Yoongi: Nega bechora bolaga jahl qilasan? — dedi Yoongi mashinaga o‘tirishi bilan.

Jimin xavfsizlik kamarini taqib, jahli bosilmagan holda javob berdi:

Jimin: Nima uchun Miraning boshini aylantiradi? Axir u hali yosh.

Shunday deb, qo‘lidagi oq atirgullarni orqa o‘rindiqqa jahl bilan tashladi.

Yoongi esa uning bu holatidan kulgisi kelib, boshini yengil chayqadi. Mashina uy tomon yo‘l oldi. Kompaniyada ular uchun boshqa ish qolmagandi.

Uyga yetib kelishgach, Jimin yana gullarni qo‘liga oldi va hech narsa demasdan ichkariga kirib ketdi. Yoongi esa ortidan jilmaygancha yurdi.

Uy ichiga kirishi bilan Jimin baland ovozda:

Jimin: Mira! — deb chaqirdi.

Mira yuqori qavatdagi xonasidan chiqib qaradi. Pastda Jimin qo‘lida gullar bilan, yonida esa Yoongi turganini ko‘rib, hayron bo‘ldi.

Mira: Nima bo‘ldi? — dedi u zinadan pastga tusharkan.

Jimin uning oldiga kelib, birdan qo‘lidagi gullarni Miraning oyoqlari ostiga tashladi.

Jimin: Mana, doim yoningda o‘ralashib yuradigan oshiq sevgiling yuboribdi, singiljon.

Uning ovozida rashk va jahldorlik bilinib turardi. So‘ng oyog‘i bilan gullarni bosib, ensa qotirgancha xonasiga chiqib ketdi.

Mira hayrat bilan polga sochilib yotgan oppoq atirgullarga qaradi.

Mira: Nimalar bo‘lyapti, dada?

Yoongi kulgisini yashirishga urinib

— Ofisdan chiqayotganimizda bir bola “Mirani sevaman” deb shu gullarni berib yubordi. Shunga akalik mehri jo‘shib ketdi shekilli. Seni qizg‘anayapti, chamamda.

Mira esa hanuz nima deyishni bilmay, gullarga qarab turardi. Jiminning bunchalik jahl qilishi unga g‘alati tuyulgandi.

Kech bo‘lib, ovqat vaqti ham yetib keldi. Uy ichiga yoqimli taom hidi taralgan, dasturxon esa turli ovqatlar bilan to‘ldirilgandi. Barcha stol atrofiga yig‘ildi.

Bir muddat faqat idish-tovoq ovozi eshitilib turdi. So‘ng Yoongi ovqatidan ko‘z uzmay gap boshladi:

Yoongi: Mira, sen o‘sha bolani taniysanmi?

Mira qoshiqni sekin qo‘yib, otasiga qaradi.

Mira: Taxminan ikki yil bo‘ldi tanishganimizga. Doim meni sevishini aytadi… ammo men aniq javob bermaganman.

Yoongi: Nega?

Mira biroz o‘ylanib yelkasini qisdi:

Mira: Bilmayman… ichimdagi unga bo‘lgan hissiyotlarni tushunmayman hali.

Yoongi bosh irg‘adi.

Yoongi: Menga bekorchi yigitlarga o‘xshab ko‘rindi.

Mira darrov boshini ko‘tardi:

Mira: Yo‘q, unaqa emas. U hali o‘qiydi, bu yil bitiradi. Otasining ham kompaniyasi bor edi adashmasam. Yolg‘iz o‘g‘il. Kelishgan, chiroyli, mushakdor, aqlli… ko‘p qizlar unga mahliyo.

Yoongi qoshiqni stolga qo‘yib, unga qaradi:

Yoongi: Yo xudo… uyalmaysanmi, otangning oldida shunaqa gaplarni gapirishga?

Mira kulib yubordi.

Mira: Nima qilibdi…

U yana ovqatlanishda davom etdi.

Shu payt Jimin sovuqqina ohangda gapirdi:

Jimin: Tog‘a, bugun uyda bo‘lasizmi?

Yoongi: Ha, bugun uydaman

Jimin bosh irg‘adi-da, o‘rnidan turdi.

Jimin: Unda men uyimga ketdim.

Uning ovozida allaqanday jahl aralash hissiyot bor edi. Hech kimga qaramasdan chiqib ketdi.

Mira bilan Yoongi esa ovqatlanishda davom etishdi.

Oradan yarim soatcha o‘tgach, Miraning telefoni jiringladi. Ekranga qarasa Jimin.

Jimin: Nima deysiz? — dedi u qo‘ng‘iroqni ko‘tarib.

Narigi tomondan Jiminning past, ammo jiddiy ovozi eshitildi:

Jimin: Biror bahona qilib uydan chiq. Men kutib turibman.

Mira hayron bo‘ldi:

Mira: Dadam ruxsat bermaydilar.

Jimin chuqur xo‘rsindi:

Jimin: Asabimni o‘ynama. Tez chiq. O‘n besh daqiqa vaqt senga… bo‘lmasa o‘zim kiraman va osha yerda bor ovozing chiqguncha s*kaman

Mira:Xo‘p, xo‘p… hozir.

Mira shoshilib telefonni qo‘ydi. So‘ng Yoongining yoniga borib, bugun Haruning uyida qolmoqchi ekanini aytib ruxsat so‘radi. Yoongi uzoq surishtirmadi va ruxsat berdi.

Mira tezda kiyimlarini olib, tashqariga chiqdi. Uy oldida qora mashina uni kutib turardi.

U eshikni ochib, indamay mashinaga o‘tirdi.

Otirgan zahoti Jimin Mirani ozi tomonga tordi va lablaridan chuqur va extirosli bosa ola boshladi…

.
.
.
.
.

2- qusim tamom

Ep-2

.
.
.
.
.

Endigina pol artishni tugatayotgan paytida eshik ochilib, Yoongi ichkariga kirib keldi. Jimin qo‘lidagi chetga olib, ortiga qaradi.

Yoongi qoshlarini chimirib atrofga nazar tashladi:

Yoongi: Yarim kechasi bu yerda nima qilyapsan

Jimin xotirjam javob berdi

Jimin: Polga narsa to‘kib yuborgandim. Shuni tozalab qo‘yayotgandim.

Yoongi divanga borib o‘tirdi.

Yoongi: Sendan boshqa odam yo‘qmidi? Xizmatchilar nima qiladi unda?

Jimin yengil kuldi:

Jimin: Hech qisi yo‘q. Ular ham dam olsin-da. Bo‘ldi, tozalab bo‘ldim.

U qo‘lini yuvib kelib, Yoongining ro‘parasiga o‘tirdi. Xonada biroz jimlik

Yoongi: Mira qayerda

Jimin: Xonasiga chiqib ketgandi, — dedi Jimin.

Yoongi bosh irg‘adi

Yoongi: Ha, yaxshi… Busandagi ish nima bo‘ldi? Hal qildingmi?

Jimin ham ishchan ohangga qaytdi:

Jimin: Ha, hammasini hal qildim. Mollarni o‘z egalariga shaxsan o‘zim topshirib chiqdim.

Shundan keyin ular ish haqida ancha vaqt gaplashib o‘tirishdi. Taxminan yarim soatlardan so‘ng Yoongi o‘rnidan turdi.

Yoongi: Mayli, sen ham endi dam ol.

U pastki qavatdagi xonasi tomon yurdi. Eshik oldiga yetganda birdan to‘xtab, ortiga qaramasdan gapirdi:

Yoongi: Ha, yana bir gap… Ustinga hech bo‘lmasa mayka kiyib ol. Qizlaring qoldirgan izlar bilinib turibdi. Mira ko‘rsa, o‘zing uyalib qolasan.

Jimin beixtiyor kulimsiradi.

Jimin: Xo‘p, — dedi past ovozda.

Yoongi xonasiga kirib ketguncha kutib turdi. So‘ng chuqur nafas olib, tepa qavatga ko‘tarildi.

Miraning xonasi eshigini sekin ochdi. Xona jimjit edi. Mira charchoqdan yuvinib chiqib, uxlab qolgan edi. Nam sochlari yostiqqa yoyilib tushgan, yuzi esa odatdagidan ancha sokin ko‘rinardi.

Jimin asta yaqinlashdi. Bir necha soniya jim turib uni kuzatdi. So‘ng egilib lablaridan bosa oldi

Jimin: Xayrli tun… — deb pichirlab.

Keyin ortiga qaytib, xonadan sekin chiqib ketdi.

_______

Erta tong har doimgidek boshlandi. Kompaniyada ishlar qizg‘in ketayotgan edi. Xodimlar o‘z ishlari bilan band, har bir bo‘limda shoshqaloqlik sezilib turardi.

Jimin esa jahlini zo‘rg‘a bosib turardi.

Jimin: Janob Lee, sizga bitta topshiriq berilgan edi. Shuni ham eplay olmadingizmi? Qoyil! — dedi u asabiy ohangda.

Yoongi ham jiddiy yuz bilan ularni kuzatib o‘tirardi. Xonadagi bosimni sezmaslikning iloji yo‘q edi.

Janob Lee boshini egib:

Lee: Meni mazur tuting. Ularning soxta kompaniya ekanidan xabarim yo‘q edi…

Jimin qoshlarini chimirdi:

Jimin: Hujjatlarini aniq tekshirganmidingiz?

Lee: Ha, hammasi ishonchli va toza ko‘ringandi. Mana, hujjatlarni ko‘ring.

Janob Lee qo‘lidagi hujjatlarni uzatdi. Jimin ularni stol ustiga qo‘ydi, Yoongi esa olib sinchiklab ko‘z yugurtirdi.

Bir necha soniyadan keyin hujjatlarni stolga tashladi va sovuqqina gapirdi:

Yoongi: Chiqishingiz mumkin.

Lee: Xo‘p, janob.

Janob Lee chiqib ketishi bilan eshik yana ochildi va Suho ichkariga kirdi.

Yoongi hujjatlarni unga uzatib dedi:

Yoongi: Manavi hujjatdagi odamni yer tagida bo‘lsa ham topinglar. Bizdan olgan pullarining hammasini undirib olinglar. Yana bizga o‘xshab kimlarni aldagan bo‘lsa, ularning pullarini ham qaytarib beringlar uxogi uch kun muxlat…

Suxo: Xo‘p bo‘ladi, janob, — dedi Suho va chiqib ketdi.

Jimin esa chuqur xo‘rsinib, xonadagi kursilardan biriga o‘tirdi.

Jimin: Yo xudo… kelib-kelib shunga ham ishonamanmi endi? Endi dizaynerni qayerdan topaman?

Yoongi unga qarab qo‘llarini birlashtirdi:

Yoongi: Asabiylashganing bilan muammo hal bo‘lmaydi. Undan ko‘ra o‘yla. Oy boshida loyiha topshirilishi kerak…

Jimin jim bo‘lib qoldi. U bir necha soniya o‘ylanib o‘tirdi. Birdan ko‘zlari chaqnab ketdi.

Jimin: To‘xtang…

Yoongi unga qaradi:

Yoongu: Nima bo‘ldi?

Jimin: Axir Mira ham dizayner-ku. Ularning kichik bo‘lsa ham kompaniyasi bor. Eng muhimi ishonchli.

Yoongi bir oz o‘ylanib qoldi.

Yoongi: To‘g‘ri aytyapsan… ammo ular buni eplay olisharmikin?

Jimin: Avval Mira bilan gaplashish korish kerak.

Yoongining nigohi o‘ychanlashdi. Balki bu ularning muammosiga yechim bo‘lishi mumkin edi.

_____

_____

Bu payt Mira hali ham shirin uyquda edi. Qalin pardalar ortidan kirayotgan quyosh nuri xonani asta yoritayotgan bo‘lsa ham, u yostiqni quchoqlagancha uxlab yotardi.

Shu payt yonidagi telefoni baland ovozda jiringlab yubordi. Mira qoshlarini chimirib, yostiqni boshiga bosdi, ammo telefon tinmasdi. Asabiylashib, kim qo‘ng‘iroq qilayotganiga ham qaramasdan go‘shakni ko‘tardi.

Mira: Alo… — dedi uyqusiragan ovozda.

Telefonning narigi tomonidan Yoongining jiddiy ovozi eshitildi:

Yoongi: Kompaniyaga kelib keta olasanmi qizim? Bir masala bo‘yicha gaplashib olishimiz kerak.

Mira ko‘zlarini zo‘rg‘a ochib, karavotda o‘tirib oldi.

Mira: Men uy qamog‘idaman va dam olmoqchi edim dadajonim. Qanday masala? Telefonda ham aytavering.

Yoongi bir zum jim qoldi, keyin gap boshladi:

Yoongi: Bilasan, biz loyiha boshlagandik. Uni oy boshigacha topshirishimiz kerak edi, ammo muammo chiqdi. Hozir bizga dizaynerlar kerak. Buni tugatish qo‘lingizdan keladimi?

Miraning uyqusi birdan ochilib ketdi.

Mira: Ha, shu masalami? Albatta eplaymiz. Lekin undan oldin ofisga borib shartnoma tuzib kelasizlar.

Shu payt yon tomonda o‘tirgan Jimin ovozini balandroq qildi:

Jimin: Shartnoma? Bizga ishonmaysanmi?

Mira yengil kuldi:

Mira: Ishonamiz. Ammo hammasi hujjat bilan bo‘lsa, ishonchliroq bo‘ladi. Men hozir qizlarga aytib qo‘yaman. Sizlar kelib shartnomani imzolab ketasizlar.

Yoongi bosh irg‘adi:

Yoongi: Mayli. Unda bugun borib shartnoma tuzib kelamiz.

Shunday deb qo‘ng‘iroqni yakunladi.

Telefonni qo‘yishi bilan Yoongi Jimin tomonga qaradi.

Yoongi: Ana, masala hal bo‘ldi desa ham bo‘ladi.

Jimin yengil jilmaydi:

Jimin: Ha.

Yoongi o‘rnidan turib, stol ustidagi hujjatlarga qaradi.

Yoongi: Hujjatlarni tayyorla. Bu safar birga boramiz.

Jimin esa bosh irg‘ab honadan chiqib ketti…

___

Mira Hari bilan telefonda gaplashib, bugun kompaniyadan shartnoma uchun odamlar kelishini aytdi. Hari ham hammasini tushunganini bildirib, tayyorgarlik ko‘rishga kirishdi.

Oradan biroz vaqt o‘tib, Jimin va Yoongi ofisga kelishdi. Ularni kirishda Sua kutib oldi.

Sua: Xush kelibsiz, janoblar, — dedi Sua muloyim tabassum bilan.

Jimin bosh irg‘adi:

Jimin: Xushvaqt bo‘l, Sua. Hari qayerda? Uni oldiga kelgandik.

Sua: Xonasida, — dedi Sua yo‘l ko‘rsatib.

Yoongi va Jimin koridor bo‘ylab yurib, Hari ishlaydigan xonaga kirishdi.

Hari stol ustida hujjatlar bilan band edi. Eshik ochilgach, avval Jimin, uning ortidan Yoongi kirib keldi.

Hari darrov o‘rnidan turdi:

Hari: Hayrli kun.

Yoongi: Hayrli kun, — dedi Yoongi. — Mira aytgandir, shartnoma bo‘yicha kelgandik.

Hari bosh irg‘adi:

Hari: Ha, Mira aytdi. Kelinglar, o‘tiringlar.

Ular qarshisidagi o‘rindiqlarga o‘tirishdi.

Hari tartibli qilib qo‘yilgan hujjatlarni olib gap boshladi:

Hari: Mira bizga asosiy ma’lumotlarni tushuntirgan. Men hozir shartnomani beraman, tanishib chiqasizlar. Agar ma’qul kelsa, imzolaymiz.

U qo‘lidagi qog‘ozlarni Yoongiga uzatdi. Yoongi hujjatlarni olib, diqqat bilan o‘qishni boshladi. Xonada bir necha soniya jimlik hukm surdi.

Bir payt Yoongi qoshlarini chimirdi:

Yoongi: Nima uchun bu yerda to‘lovning ellik foizi oldindan qilinishi kerak deb yozilgan?

Hari xotirjam ohangda javob berdi:

Hari: Chunki biz qilgan ish ayrimlarga yoqmasligi mumkin yoki loyiha tugagandan keyin to‘lovni bermaslik holatlari ham bo‘ladi. Shu sabab mehnatimiz behuda ketmasligi uchun yarim to‘lovni oldindan olamiz. Ish yoqadimi yoki yo‘qmi bu mijozning qarashi. Biz esa qo‘limizdan kelgancha sifatli qilib beramiz halos.

Yoongi unga bir necha soniya tikilib turdi. So‘ng bosh irg‘adi:

Yoongi: Tushunarli. Men bu yerdagi shartlarga roziman.

Hari stol ustidagi ruchkani unga uzatdi:

Hari: Unda imzo cheking va to‘lov chekini ko‘rsating.

Yoongi “xo‘p” degandek bosh irg‘ab, hujjatlarga imzo qo‘ydi. Keyin telefonidan online to‘lov qilib, chekni ko‘rsatdi.

Hari hammasini tekshirib chiqdi va jilmaydi:

Hari: Yaxshi. Namunalarni ko‘rsatamizmi yoki o‘zingizning qandaydir ideyangiz bormi?

Yoongi kursiga suyangancha javob berdi:

Yoongi: Avval namunalarni ko‘raylik. Keyin o‘z fikrimizni aytamiz.

Hari: Mayli

U kompyuterini o‘zlariga qaratib, birin-ketin oldingi loyihalar va dizayn namunalarini ko‘rsata boshladi.

Shin Hari 22 yoshda Mira bilan birga ishlidi. Ota onasi yoq yetimxonada katta bolgan hozida Sua bilan birga bir kvartidada yashaydi.

Hari pov: Yo xudoyim bu erkak nima uchun mening idealimdek keng boyli mushakdor chiroyli ishbilarmon ammo farzandli nega

U xayollariga sho‘ng‘ib ketgan paytida Yoongining ovozi uni o‘ziga keltirdi.

Yoongi: Mana shu varianti ma’qul keldi. Qo‘lingizdan keladimi?

Hari shoshib kompyuter ekraniga qaradi. Yoongi tanlagan loyiha zamonaviy va murakkab dizaynlardan biri edi.

Hari: Ha, albatta. Bizga ishonavering, — dedi Hari o‘zini qo‘lga olib.

Yoongi bosh irg‘adi:

Yoongi: Unda kelishdik.

Shunday deb u o‘rnidan turdi. Jimin ham ortidan ergashdi. Ular eshik tomon yurishayotganda Hari birdan esladi:

Hari: Ertaga vaqtingiz bo‘lsa, obyekt qayerdaligini ko‘rsata olasizlarmi?

Yoongi ortiga qarab:

Yoongi: Ha, albatta, — dedi.

Ular aynan ofisdan chiqib ketayotgan paytda eshik ochildi. Ichkariga qo‘lida oppoq atirgullar tutgan bir yigit kirib keldi.

Han: Hammaga salom. Mira keldimi? — dedi u tabassum bilan.

Haru boshini chayqadi:

Haru: Yo‘q, bugun kelmadi.

Eshik oldiga yetgan Jimin bu gapni eshitib to‘xtadi. Sekin ortiga burilib, yigitga sovuq qaradi.

Jimin: Mirani sen nima qilasan?

Yigit hayron qolsa ham o‘zini tutdi:

Han: Men uni sevgan yigitiman. Siz kim bo‘lasiz?

Jimin bir qadam oldinga yurdi.

Han: Men esa akasiman. Muammo bormi?

Sua sekin, faqat o‘zi eshitadigan qilib pichirladi:

Sua: Hmm… “akasi” emish…

Yigit noqulay kulib qo‘ydi:

Han: Yo‘q, janob. Men Han Jisung.

Jiminning yuzi o‘zgarmadi.

Jimin: Tanishganimdan juda ham xursand emasman, — dedi u ensa qotirib.

So‘ng yigitning qo‘lidagi gullarga qaradi.

Jimin: Bu gullar Miragami?

Han: Ha, Mira uchun edi…

Jimin bir zum ham kutmay, gullarni uning qo‘lidan tortib oldi.

Jimin: Qaytib singlimning yonida o‘ralashma.

Shunday deb, gullarni qo‘lida ushlagancha Yoongining ortidan chiqib ketdi.

Ofis ichida esa bir necha soniya chuqur jimlik saqlanib qoldi. Han hayrat bilan eshik tomonga qarab qolgan, Sua bilan Haru esa kulgini zo‘rg‘a bosib turishardi.

Han Jisung 23 yoshda 2 yildan beri Mirani sevadi hali Miradan sevgisiga javob olmagan bolsada uni ortidan yuradi

Yoongi: Nega bechora bolaga jahl qilasan? — dedi Yoongi mashinaga o‘tirishi bilan.

Jimin xavfsizlik kamarini taqib, jahli bosilmagan holda javob berdi:

Jimin: Nima uchun Miraning boshini aylantiradi? Axir u hali yosh.

Shunday deb, qo‘lidagi oq atirgullarni orqa o‘rindiqqa jahl bilan tashladi.

Yoongi esa uning bu holatidan kulgisi kelib, boshini yengil chayqadi. Mashina uy tomon yo‘l oldi. Kompaniyada ular uchun boshqa ish qolmagandi.

Uyga yetib kelishgach, Jimin yana gullarni qo‘liga oldi va hech narsa demasdan ichkariga kirib ketdi. Yoongi esa ortidan jilmaygancha yurdi.

Uy ichiga kirishi bilan Jimin baland ovozda:

Jimin: Mira! — deb chaqirdi.

Mira yuqori qavatdagi xonasidan chiqib qaradi. Pastda Jimin qo‘lida gullar bilan, yonida esa Yoongi turganini ko‘rib, hayron bo‘ldi.

Mira: Nima bo‘ldi? — dedi u zinadan pastga tusharkan.

Jimin uning oldiga kelib, birdan qo‘lidagi gullarni Miraning oyoqlari ostiga tashladi.

Jimin: Mana, doim yoningda o‘ralashib yuradigan oshiq sevgiling yuboribdi, singiljon.

Uning ovozida rashk va jahldorlik bilinib turardi. So‘ng oyog‘i bilan gullarni bosib, ensa qotirgancha xonasiga chiqib ketdi.

Mira hayrat bilan polga sochilib yotgan oppoq atirgullarga qaradi.

Mira: Nimalar bo‘lyapti, dada?

Yoongi kulgisini yashirishga urinib

— Ofisdan chiqayotganimizda bir bola “Mirani sevaman” deb shu gullarni berib yubordi. Shunga akalik mehri jo‘shib ketdi shekilli. Seni qizg‘anayapti, chamamda.

Mira esa hanuz nima deyishni bilmay, gullarga qarab turardi. Jiminning bunchalik jahl qilishi unga g‘alati tuyulgandi.

.
.
.
.
.

2- qusim tamom

Ep-1

.
.
.
.
.

Bahorning ilk kunlari edi. Ko‘chada mayin yomg‘ir yog‘ib, atrofga o‘zgacha sokinlik va musaffolik baxsh etardi. Odamlar shoshilmay yurib, yomg‘ir tomchilaridan panalangancha o‘z yumushlari bilan band edi.

Bugun tamaddixonada ham odatdagidan ancha kam odam bor edi. Ehtimol, bunga sabab ko‘chada yog‘ayotgan yomg‘ir bo‘lsa kerak — har kim iliq joyda qolishni afzal ko‘rayotgandek tuyulardi.

Ishdan juda charchagan qizlar kechqurun yig‘ilib, biroz dam olish uchun ichishga qaror qilishdi. Suhbatlar, kulgular orasida kayfiyat asta-sekin ko‘tarila boshladi. Shu payt Haru birdan taklif tashladi:

Haru: Kelinglar, bir o‘yin o‘ynaymiz.

Qizlar darrov qiziqib qolishdi.

Mira: Qanday o‘yin?

Haru: stol o‘rtasiga bo‘sh butulkani qo‘yib jilmaydi:

Haru: Butulkani aylantiramiz. Kimga tushsa, “haqiqat yoki jasorat”ni tanlaydi.

Hari: Zo‘r Boshladik!

Qizlar joylarini kengaytirib, doira hosil qilishdi. Haru butulkani aylantirdi. Butulka sekin aylanishdan to‘xtab, Suaga qaradi.

Mira: Haqiqat yoki jasorat?

Sua: Haqiqat

Haru kulimsirab savol berdi:

Haru: Qachon yigitlarni boshini aylantirib, pulini olishni to‘xtatasan?

Sua bir oz o‘ylanib turdi-da, yelkasini qisdi:

Sua: Turmushga chiqqanimdan keyin.

Hamma qizlar bir zumda kulib yuborishdi. Navbat Suaga o‘tdi, u butulkani yana aylantirdi. Bu safar Mira chiqdi.

Sua: Haqiqat yoki jasorat?

Mira: Jasorat

Hari yonidagi soju butulkasini ochib, unga uzatdi:

Hari: Buni bir ko‘tarishda ich.

Mira: Voy xudoyim, bu adolatsizlik!

Shunday bo‘lsa ham, u ichishni boshladi. Oxiriga yetganda zo‘rg‘a to‘xtadi:

Mira: Bo‘ldi… boshqa icholmayman.

Qizlar qarsak chalib yuborishdi. Mira ham kulib, butulkani aylantirdi. Bu safar u Hariga to‘g‘ri keldi.

Haru: Haqiqat yoki jasorat?

Hari: Jasorat

Mira ko‘zlarini qisib, biroz o‘yladi-da, shart qo‘ydi:

Mira: Hozir shu eshikdan kirgan birinchi erkakni o‘pasan.

Hari hayron bo‘lib qaradi:

Hari: Men senga oddiy shart bergandim-ku!

Mira kulib qo‘ydi:

Mira: Qani, boshladik, dugonajon.

Min Mira 19 yoshda dizaynerlik boyicha ishlaydi va komiks chizishni yaxshi koradi. Unda Andromaniya kasalligi bor

⸻

Shu payt boshqa joyda mashina yo‘lda ketayotgan edi. Haydovchi rulga tikilgan, yo‘lni kuzatardi.

Suho: Janob, yaqin atrofda hojatxona ko‘rinmayapti, — dedi Suho biroz noqulay holatda.

Yoongi atrofga qarab:

Yoongi: Ana u yerda tamaddixona bor ekan, o‘sha yerga kirib chiq, — dedi.

Mashina to‘xtadi. Suho shoshilib ichkariga kirib ketdi. Yoongi esa uning ahvolidan kulimsirab qoldi.

⸻

Tamaddixonada esa qizlar hayajon bilan eshik tomon qarab o‘tirishardi.

Sua: Qani, kim kirarkin?

Shu payt Mira o‘rnidan turdi:

Mira: Men qo‘l yuvib kelaman.

Haru: Mayli

Mira chiqib ketdi. Oradan ko‘p o‘tmay, eshik ochildi. Ichkariga juda kelishgan, jiddiy ko‘rinishdagi bir erkak kirib keldi. U ishbilarmon odamga o‘xshardi.

Sua: Qani, Hari xonim, Shartni bajaring.

Hari yuragi tez ura boshlaganini sezdi. Ammo do‘stlarining kulgusi va undovi uni oldinga undadi. U asta erkak yoniga bordi. Erkak kassada suv uchun pul to‘layotgan edi.

Hari uning yelkasiga yengil tegdi. Erkak o‘girildi.

Hari: Kechirasiz… — dedi Hari.

Erkak gapirmoqchi bo‘lgan zahoti, Hari tezda undan bosa oldi

Erkak hayratdan qotib qoldi. Qizlar esa qarsak chalib, kulib yuborishdi.

Aynan shu payt Mira qaytib keldi. U vaziyatni ko‘rib, birdan rangi oqarib ketdi. Qo‘rqib ketib, tezda narsalarini yig‘a boshladi va chiqib ketmoqchi bo‘ldi.

Hari esa uzr so‘rab, ortiga qaytmoqchi edi. Shu payt erkak uning qo‘lidan mahkam ushladi va baland ovozda:

Yoongi: Miraaaa! — deb baqirdi.

Mira pov: Men qol yuvish xonasidan qaytganimda dugonam bilan otam yonma yon turishar edi. Men bundan keyin nima bolishini taxmin qilgandek bolib sumkamni qolimga olib endi ketmoqchi edim shu payt dadamni mening ismimni aytib chaqirganlarini eshitib ortimga qaradim.

Qizlar bir zumda jim bo‘lib qolishdi.

Mira eshik oldida to‘xtab, sekin ortiga o‘girildi. Ko‘zlari erkakka tushdi.

Mira: Ha… dada, — dedi u sekin.

Hamma qizlar hayratdan bir-biriga qarab qolishdi.

O‘sha payt ular tushunishdi: hozirgina Hari o‘pgan erkak Miraning otasi Yoongi edi. Ammo qanaqasiga?

Bu gapdan barcha qizlar qotib qolishdi, xonada birdan jimlik cho‘kdi.

Yoongi qoshlarini chimirib, sovuq ohangda gap boshladi:

Yoongi: Bu yerda nima bo‘layotganini tushuntirib berasizlarmi?

U hanuz qo‘lidan ushlab turgan Hariga o‘tkir nigoh tashladi. Hari esa nima qilishni bilmay, qo‘lini tortib olishga harakat qildi.

Hari: M-men… bu shunchaki o‘yin edi… — dedi

Shu payt Mira ortiga qaytib, dadasining yoniga yaqinlashdi. Uning ovozi past, lekin shoshqaloq edi:

Mira: Dada, men tushuntirib beraman…

Yoongi sovuqqina qarab turdi:

Yoongi: Kutyapman.

Mira chuqur nafas oldi:

Mira: Biz ishdan chiqdik, juda charchagan edik. Shunchaki ovqatlanib, biroz o‘yin o‘ynayotgandik… “haqiqat yoki jasorat”. Hari jasoratni tanlagan edi, keyin biz… shunaqa shart berdik, xolos.

Yoongi qoshlarini chimirdi:

Yoongi: Agar charchayotgan bo‘lsang, ishlama.Seni hech kim majburlamayapti.

Mira boshini egdi:

Mira: Xo‘p…

Yoongi qizining qo‘lini qo‘yib yubordi. Shu payt Hari oldinga chiqib, ehtiyotkorlik bilan gap boshladi:

Hari: Uzr, janob… men bilmagandim.

Yoongi unga sovuq nigoh tashladi:

Yoongi: Bu shartni kim o‘ylab topgan bo‘lsa, o‘sha uzr so‘rasin.

Xona yana jimjit bo‘lib qoldi. Hech kim gapirishga jur’at eta olmadi.

Mira vaziyatni yumshatishga urinib dedi:

Mira: Dada, vaqt ham kech bo‘lib qoldi… uyga ketaylik.

Yoongi darrov javob qaytardi:

Yoongi: Vaqt endi esingga keldimi? Kim buyurganini bilmoqchiman.

Mira bir zum ikkilanib turdi. So‘ng past ovozda:

Mira: Uzr… boshqa qaytalanmaydi… men edim

U boshini egib, otasining yonida jim turib qoldi.

Yoongining ichida g‘azab qo‘zg‘aldi, lekin u o‘zini bosishga harakat qildi. U sekin Miraning iyagidan ushlab, boshini ko‘tardi va ko‘zlariga tik qaradi:

Yoongi: Sen bilan uyda gaplashaman. Tushundingmi?

So‘ng uni qo‘yib yuborib, ortiga o‘girilgancha chiqib ketdi.

Mira esa dugonalari bilan qisqacha xayrlashdi. Uning ko‘zlarida noqulaylik va xavotir aralash edi. U shoshilib tashqariga chiqdi va otasining ortidan borib, mashinaga o‘tirdi.

Mashina yo‘lga tushdi. Ular Yoongining uyi tomon yo‘l olishdi. Salon ichida og‘ir sukunat hukm surardi hech kim gapirmas, faqat motorning bir maromdagi tovushi eshitilardi. Nihoyat, Mira bu jimlikka chiday olmadi:

Mira: Dada…

Yoongi ko‘zini yo‘ldan uzmagancha, sovuqqina javob berdi:

Yoongi: Menga hech narsani tushuntirishing shart emas. Ammo bunday holat boshqa takrorlanmasin.

Mira bir zum jim qoldi, keyin sevinchini yashira olmay:

Mira: Rostanmi? — dedi-da, birdan otasini quchib oldi.

Yoongi biroz yengil tortgandek bo‘ldi, lekin darrov jiddiy ohangda qo‘shimcha qildi:

Yoongi: Lekin uch kun uydan chiqmaysan.

Mira: Dadaaa… — Mira norozi ohangda cho‘zib yubordi, ammo baribir yuzida kulgi paydo bo‘ldi.

Oradan ko‘p o‘tmay, ular uy oldiga yetib kelishdi. Mashina to‘xtadi. Mira eshikni ochib tushdi, ammo Yoongi o‘rnidan qimirlamadi.

Mira hayron bo‘lib egilib ichkariga qaradi:

Mira: Sizlar tushmaysizlarmi?

Yoongi qisqa javob berdi:

Yoongi: Bizning ishlarimiz bor. Sen uyga kir, dam ol. Yuvinib ham ol sendan alkogol hidi juda kelayapti.

Shunday deb, mashina yana harakatga tushdi va uzoqlashib ketdi.

Mira esa yengil kulib qo‘ydi. Barcha bo‘lib o‘tgan voqealarga qaramay, ichida qandaydir yengillik paydo bo‘lgan edi. U uy eshigini ochib, ichkariga kirib ketdi.

Mashina tungi yo‘lda sokin harakatlanib borardi. Ko‘cha chiroqlari oynadan o‘tib, salon ichiga xira nur tashlardi. Yoongi indamay tashqariga qarab ketardi. Shu payt Suho chidab turolmay gap boshladi:

Suho: Janob… bu oxirgi o‘n besh yildagi birinchi bo‘sangizmidi?

Yoongining xayoli bo‘linib, u sekin boshini burdi:

Yoongi: Nima demoqchisan?

Suho kulgisini yashirmay davom etdi:

Suho: Ayolingiz ketganidan beri hech kim bilan ko‘rishmagandingiz-ku. Ancha yillardan keyingi bo‘sa bo‘ldi-da.

U kulib yubordi.

Yoongining yuzi darrov jiddiylashdi.

Yoongi: Ko‘p gapirmasdan yo‘lingga qara.

Suho: Xo‘p, — dedi Suho kulgisini bosishga urinib.

Mashina ichida yana sukunat cho‘kdi. Ammo Suhoning gapi Yoongining xayolini buzib ulgurgan edi. Beixtiyor u o‘sha qizning kutilmagan bo‘sasini esladi va qoshlarini chimirdi. Bu voqea unga yoqmagan bo‘lsa ham, negadir xayolidan chiqmayotgandi.

Min Yoongi korinishidan yosh korinadi ammo 38 yoshda biznesmen ishbilarmon qurol oldi sotisi bilan ham shugullanadi bitta qizi bor hotini bilan ajrashgan

Mira hotirjam oshxonaga kirib, muzdek suvdan ichdi. Biroz o‘ziga kelgandek bo‘ldi. Shu payt ortidan kimdir uni quchib oldi. Kutilmagan harakatdan Miraning tanasi bir zumda taranglashdi.

Mira: Qachon qaytib kelding?

Jimin: Seni sog‘indim, — dedi Jimin past ovozda.

U Miraning boynidan hidladi va osha joydan bosa oldi

Mira: Mendan uzoqroq tur. Men dam olmoqchiman.

Jimin jilmaygandek bo‘ldi:

Jimin: Men ham… sen bilan dam olmoqchiman.

Deya u Miraning tanasi boylab qolini yurgazib unga tegina boshladi

Mira: Yo‘q. Hozir emas. Men charchaganman

Jimin bir lahza to‘xtab qoldi.

Jimin: bilasanmi uch kun sensiz qiynaldim hech kim meni senchalik qondira olmaydi shuning uchun sening shirin nollaringni eshitish menga hordiq beradi.

Xonada yana qisqa, ammo keskin sukunat paydo boldi. Jimin qizni oziga qaratdi va qisqa lablaridan opdi.

Xonada yana qisqa, ammo keskin sukunat paydo boldi. Jimin qizni oziga qaratdi va qisqa bosa oldi. Miraga yana bir bor qaradide belidan kotarib oshxona ustoliga otkazdi va oyoqlari orasiga kirib bosa olishni boshladi. Bu safar Mira ham qollarini Jiminning boynidan orab bosaga hamo hang javob qaytara boshladi. Ikkala tomon ham havo yetishmaganligi sabab bir birlardan uzilishdi. Jimin qizning boynidan opishni boshladi bundan Miraning tanasida ozgarishlar boshlanardi.

Jimin qizning ustidagi futbolkani yechib polga tashadi.

Mira: bu yerda bolmaydi ubu kim korib qolsachi…

Jimin: hech kim kormaydi havotir olma…

Jimin qizni ichki kiymini ham yechdi va qizni koʻkraklarini ezib sora boshladi bundan Mira roxatlanib nola qilardi.

Mira: imxxx…sekinroq…

Qizni ogzidan nolalar chiqishni boshladi. Kop otmasdan qizni shimini ichkiymiga qoshib yechdi va uni ham polga tashladi. Ozini ham sport shortigini yechdi. Alaqachon turib bolgan a*osini korgan qiz tanasi tezroq boshlashni istar edi.

Yigit qizni ostini biroz uqalab namlantirdi va qizni oyoqlarini beliga oradi va sonlaridan ushlab asta kirishni boshladi. Bundan Mira qollarini ustolga tirab nola qilib yubordi.

Mira: ahh imxxxx…

Jimin qizga kirib chiqishni boshladi. Ikkala taraf ham roxat olardi. Lekin bir tomondan Miraga bunday aloqa qilsh noqulay bolayotgan edi.

Mira: immxxx… Jimin sekinroq men qiynalvoman…

Jimin: shundaymi… Jimin toxtadi va qizni pastga tushurdi. Uni ortga ogirib rakm usulida turgazdi va yana kirib chiqishni boshladi. Bu safar tezroq harakat qilardi. Ana endi bu Miraga ham yoqayotgan edi. Qizni sochlaridan changalab tortib oziga tordi

Jimin: ana endi shunisi qulaymi…

Qiz ha degandek boshini qimirlatib qoydi.

Bir soatga chozilgan bu aloqadan Jimin va Mira baravariga bohsanib yuborishdi. Jimin qizni ichidan chiqdi va ikkisidan chiqgan suyuqlik polga oqib tushdi.

Jimin: ayshh shibal… deya quruq salfetka olib oʻzini a*zosini arti va yerda yotgan shortigini kiydi. Yerda yotgan Miraning kiyimlarini qoliga olib Miraga tutqazdi.

Jimin: honaga chiqib tur men ham hozir chiqaman…

Mira hop deb kiyimlarini olib xonasiga chiqib ketdi. Jimin esa polga tokilgan spermalarni tozalshni boshladi. Polni oxirgi marotaba artayotganda eshikdan Yoongi kirib keldi…

Park Jimin 24 yoshda Yoongini oʻgay opasini oʻgʻli. Yoongi bilan birga ishlaydi.

Tamaddixonadan chiqqach, Sua va Hari kvartiraga qaytishdi. Yo‘l bo‘yi Hari jim ketdi. Uyga kirishi bilan esa o‘zini divanga tashladi.

Hari: Ayysh… men nimalar qilib qo‘ydim… — dedi yuzini yostiqqa bosib.

Sua kurtkasini yechib kuldi:

Sua: Nimani gapiryapsan?

Hari boshini ko‘tarib, noqulay holda unga qaradi:

Hari: Kelib-kelib Miraning otasidan bo‘sa olamanmi? Bu qanday sharmandalik o‘zi…

Sua kulgisini zo‘rg‘a bosdi:

Sua: Ha, bu biroz uyatli bo‘ldi. Lekin birinchi bosang Mirani otasi bilan bolgani yomon bolide…

Hari yana ingrandi:

Hari: Mirani ertaga yuziga qanday qarayman endi…

Sua esa uning yoniga o‘tirib, hazillashishda davom etdi:

Sua: Hech narsa bolmaydi havotir olma…

Hari bir zum jim qoldi. So‘ng asta kulib yubordi.

Hari: Bir gap aytaymi?

Sua: Nima?

Hari o‘ychan holda shiftga qaradi:

Hari: Lekin… bo‘sa olish yoqimli tuyg‘u ekan.

Sua hayrat bilan unga qaradi-da, keyin qattiq kulib yubordi:

Sua: Voy tavba, sen hozir nimani o‘ylayapsan o‘zi?

Hari indamay o‘rnidan turdi. U o‘zini chalg‘itmoqchi bo‘lib, xona burchagidagi rasm chizish stoliga bordi. Oqartirilgan qog‘ozni oldiga qo‘yib, qalamni qo‘liga oldi.

Bir necha daqiqadan so‘ng, u sezmagan holda chizayotgan suratida o‘sha laxzani muxrlashni boshladi…

.
.
.
.
.
1- qisim tugadi

Ep-1

.
.
.
.
.

Bahorning ilk kunlari edi. Ko‘chada mayin yomg‘ir yog‘ib, atrofga o‘zgacha sokinlik va musaffolik baxsh etardi. Odamlar shoshilmay yurib, yomg‘ir tomchilaridan panalangancha o‘z yumushlari bilan band edi.

Bugun tamaddixonada ham odatdagidan ancha kam odam bor edi. Ehtimol, bunga sabab ko‘chada yog‘ayotgan yomg‘ir bo‘lsa kerak — har kim iliq joyda qolishni afzal ko‘rayotgandek tuyulardi.

Ishdan juda charchagan qizlar kechqurun yig‘ilib, biroz dam olish uchun ichishga qaror qilishdi. Suhbatlar, kulgular orasida kayfiyat asta-sekin ko‘tarila boshladi. Shu payt Haru birdan taklif tashladi:

Haru: Kelinglar, bir o‘yin o‘ynaymiz.

Qizlar darrov qiziqib qolishdi.

Mira: Qanday o‘yin?

Haru: stol o‘rtasiga bo‘sh butulkani qo‘yib jilmaydi:

Haru: Butulkani aylantiramiz. Kimga tushsa, “haqiqat yoki jasorat”ni tanlaydi.

Hari: Zo‘r Boshladik!

Qizlar joylarini kengaytirib, doira hosil qilishdi. Haru butulkani aylantirdi. Butulka sekin aylanishdan to‘xtab, Suaga qaradi.

Mira: Haqiqat yoki jasorat?

Sua: Haqiqat

Haru kulimsirab savol berdi:

Haru: Qachon yigitlarni boshini aylantirib, pulini olishni to‘xtatasan?

Sua bir oz o‘ylanib turdi-da, yelkasini qisdi:

Sua: Turmushga chiqqanimdan keyin.

Hamma qizlar bir zumda kulib yuborishdi. Navbat Suaga o‘tdi, u butulkani yana aylantirdi. Bu safar Mira chiqdi.

Sua: Haqiqat yoki jasorat?

Mira: Jasorat

Hari yonidagi soju butulkasini ochib, unga uzatdi:

Hari: Buni bir ko‘tarishda ich.

Mira: Voy xudoyim, bu adolatsizlik!

Shunday bo‘lsa ham, u ichishni boshladi. Oxiriga yetganda zo‘rg‘a to‘xtadi:

Mira: Bo‘ldi… boshqa icholmayman.

Qizlar qarsak chalib yuborishdi. Mira ham kulib, butulkani aylantirdi. Bu safar u Hariga to‘g‘ri keldi.

Haru: Haqiqat yoki jasorat?

Hari: Jasorat

Mira ko‘zlarini qisib, biroz o‘yladi-da, shart qo‘ydi:

Mira: Hozir shu eshikdan kirgan birinchi erkakni o‘pasan.

Hari hayron bo‘lib qaradi:

Hari: Men senga oddiy shart bergandim-ku!

Mira kulib qo‘ydi:

Mira: Qani, boshladik, dugonajon.

⸻

Shu payt boshqa joyda mashina yo‘lda ketayotgan edi. Haydovchi rulga tikilgan, yo‘lni kuzatardi.

Suho: Janob, yaqin atrofda hojatxona ko‘rinmayapti, — dedi Suho biroz noqulay holatda.

Yoongi atrofga qarab:

Yoongi: Ana u yerda tamaddixona bor ekan, o‘sha yerga kirib chiq, — dedi.

Mashina to‘xtadi. Suho shoshilib ichkariga kirib ketdi. Yoongi esa uning ahvolidan kulimsirab qoldi.

⸻

Tamaddixonada esa qizlar hayajon bilan eshik tomon qarab o‘tirishardi.

Sua: Qani, kim kirarkin?

Shu payt Mira o‘rnidan turdi:

Mira: Men qo‘l yuvib kelaman.

Haru: Mayli

Mira chiqib ketdi. Oradan ko‘p o‘tmay, eshik ochildi. Ichkariga juda kelishgan, jiddiy ko‘rinishdagi bir erkak kirib keldi. U ishbilarmon odamga o‘xshardi.

Sua: Qani, Hari xonim, Shartni bajaring.

Hari yuragi tez ura boshlaganini sezdi. Ammo do‘stlarining kulgusi va undovi uni oldinga undadi. U asta erkak yoniga bordi. Erkak kassada suv uchun pul to‘layotgan edi.

Hari uning yelkasiga yengil tegdi. Erkak o‘girildi.

Hari: Kechirasiz… — dedi Hari.

Erkak gapirmoqchi bo‘lgan zahoti, Hari tezda undan bosa oldi

Erkak hayratdan qotib qoldi. Qizlar esa qarsak chalib, kulib yuborishdi.

Aynan shu payt Mira qaytib keldi. U vaziyatni ko‘rib, birdan rangi oqarib ketdi. Qo‘rqib ketib, tezda narsalarini yig‘a boshladi va chiqib ketmoqchi bo‘ldi.

Hari esa uzr so‘rab, ortiga qaytmoqchi edi. Shu payt erkak uning qo‘lidan mahkam ushladi va baland ovozda:

Yoongi: Miraaaa! — deb baqirdi.

Qizlar bir zumda jim bo‘lib qolishdi.

Mira eshik oldida to‘xtab, sekin ortiga o‘girildi. Ko‘zlari erkakka tushdi.

Mira: Ha… dada, — dedi u sekin.

Hamma qizlar hayratdan bir-biriga qarab qolishdi.

O‘sha payt ular tushunishdi: hozirgina Hari o‘pgan erkak Miraning otasi Yoongi edi. Ammo qanaqasiga?

Bu gapdan barcha qizlar qotib qolishdi, xonada birdan jimlik cho‘kdi.

Yoongi qoshlarini chimirib, sovuq ohangda gap boshladi:

Yoongi: Bu yerda nima bo‘layotganini tushuntirib berasizlarmi?

U hanuz qo‘lidan ushlab turgan Hariga o‘tkir nigoh tashladi. Hari esa nima qilishni bilmay, qo‘lini tortib olishga harakat qildi.

Hari: M-men… bu shunchaki o‘yin edi… — dedi

Shu payt Mira ortiga qaytib, dadining yoniga yaqinlashdi. Uning ovozi past, lekin shoshqaloq edi:

Mira: Dada, men tushuntirib beraman…

Yoongi sovuqqina qarab turdi:

Yoongi: Kutyapman.

Mira chuqur nafas oldi:

Mira: Biz ishdan chiqdik, juda charchagan edik. Shunchaki ovqatlanib, biroz o‘yin o‘ynayotgandik… “haqiqat yoki jasorat”. Hari jasoratni tanlagan edi, keyin biz… shunaqa shart berdik, xolos.

Yoongi qoshlarini chimirdi:

Yoongi: Agar charchayotgan bo‘lsang, ishlama.Seni hech kim majburlamayapti.

Mira boshini egdi:

Mira: Xo‘p…

Yoongi qizining qo‘lini qo‘yib yubordi. Shu payt Hari oldinga chiqib, ehtiyotkorlik bilan gap boshladi:

Hari: Uzr, janob… men bilmagandim.

Yoongi unga sovuq nigoh tashladi:

Yoongi: Bu shartni kim o‘ylab topgan bo‘lsa, o‘sha uzr so‘rasin.

Xona yana jimjit bo‘lib qoldi. Hech kim gapirishga jur’at eta olmadi.

Mira vaziyatni yumshatishga urinib dedi:

Mira: Dada, vaqt ham kech bo‘lib qoldi… uyga ketaylik.

Yoongi darrov javob qaytardi:

Yoongi: Vaqt endi esingga keldimi? Kim buyurganini bilmoqchiman.

Mira bir zum ikkilanib turdi. So‘ng past ovozda:

Mira: Uzr… boshqa qaytalanmaydi… men edim

U boshini egib, otasining yonida jim turib qoldi.

Yoongining ichida g‘azab qo‘zg‘aldi, lekin u o‘zini bosishga harakat qildi. U sekin Miraning iyagidan ushlab, boshini ko‘tardi va ko‘zlariga tik qaradi:

Yoongi: Sen bilan uyda gaplashaman. Tushundingmi?

So‘ng uni qo‘yib yuborib, ortiga o‘girilgancha chiqib ketdi.

Mira esa dugonalari bilan qisqacha xayrlashdi. Uning ko‘zlarida noqulaylik va xavotir aralash edi. U shoshilib tashqariga chiqdi va otasining ortidan borib, mashinaga o‘tirdi.

Mashina yo‘lga tushdi. Ular Yoongining uyi tomon yo‘l olishdi. Salon ichida og‘ir sukunat hukm surardi hech kim gapirmas, faqat motorning bir maromdagi tovushi eshitilardi. Nihoyat, Mira bu jimlikka chiday olmadi:

Mira: Dada…

Yoongi ko‘zini yo‘ldan uzmagancha, sovuqqina javob berdi:

Yoongi: Menga hech narsani tushuntirishing shart emas. Ammo bunday holat boshqa takrorlanmasin.

Mira bir zum jim qoldi, keyin sevinchini yashira olmay:

Mira: Rostanmi? — dedi-da, birdan otasini quchib oldi.

Yoongi biroz yengil tortgandek bo‘ldi, lekin darrov jiddiy ohangda qo‘shimcha qildi:

Yoongi: Lekin uch kun uydan chiqmaysan.

Mira: Dadaaa… — Mira norozi ohangda cho‘zib yubordi, ammo baribir yuzida kulgi paydo bo‘ldi.

Oradan ko‘p o‘tmay, ular uy oldiga yetib kelishdi. Mashina to‘xtadi. Mira eshikni ochib tushdi, ammo Yoongi o‘rnidan qimirlamadi.

Mira hayron bo‘lib egilib ichkariga qaradi:

Mira: Sizlar tushmaysizlarmi?

Yoongi qisqa javob berdi:

Yoongi: Bizning ishlarimiz bor. Sen uyga kir, dam ol. Yuvinib ham ol sendan alkogol hidi juda kelayapti.

Shunday deb, mashina yana harakatga tushdi va uzoqlashib ketdi.

Mira esa yengil kulib qo‘ydi. Barcha bo‘lib o‘tgan voqealarga qaramay, ichida qandaydir yengillik paydo bo‘lgan edi. U uy eshigini ochib, ichkariga kirib ketdi.

Mira hotirjam oshxonaga kirib, muzdek suvdan ichdi. Biroz o‘ziga kelgandek bo‘ldi. Shu payt ortidan kimdir uni quchib oldi. Kutilmagan harakatdan Miraning tanasi bir zumda taranglashdi.

Mira: Qachon qaytib kelding?

Jimin: Seni sog‘indim, — dedi Jimin past ovozda.

U Miraning boynidan hidladi va osha joydan bosa oldi

Mira: Mendan uzoqroq tur. Men dam olmoqchiman.

Jimin jilmaygandek bo‘ldi:

Jimin: Men ham… sen bilan dam olmoqchiman.

Deya u Miraning tanasi boylab qolini yurgazib unga tegina boshladi

Mira: Yo‘q. Hozir emas. Men charchaganman

Jimin bir lahza to‘xtab qoldi.

Jimin: bilasanmi uch kun sensiz qiynaldim hech kim meni senchalik qondira olmaydi shuning uchun sening shirin nollaringni eshitish menga hordiq beradi.

Xonada yana qisqa, ammo keskin sukunat paydo boldi. Jimin qizni oziga qaratdi va qisqa lablaridan opdi.

Xonada yana qisqa, ammo keskin sukunat paydo boldi. Jimin qizni oziga qaratdi va qisqa bosa oldi. Miraga yana bir bor qaradide belidan kotarib oshxona ustoliga otkazdi va oyoqlari orasiga kirib bosa olishni boshladi. Bu safar Mira ham qollarini Jiminning boynidan orab bosaga hamo hang javob qaytara boshladi. Ikkala tomon ham havo yetishmaganligi sabab bir birlardan uzilishdi. Jimin qizning boynidan opishni boshladi bundan Miraning tanasida ozgarishlar boshlanardi.

Jimin qizning ustidagi futbolkani yechib polga tashadi.

Mira: bu yerda bolmaydi ubu kim korib qolsachi…

Jimin: hech kim kormaydi havotir olma…

Jimin qizni ichki kiymini ham yechdi va qizni koʻkraklarini ezib sora boshladi bundan Mira roxatlanib nola qilardi.

Mira: imxxx…sekinroq…

Qizni ogzidan nolalar chiqishni boshladi. Kop otmasdan qizni shimini ichkiymiga qoshib yechdi va uni ham polga tashladi. Ozini ham sport shortigini yechdi. Alaqachon turib bolgan a*osini korgan qiz tanasi tezroq boshlashni istar edi.

Yigit qizni ostini biroz uqalab namlantirdi va qizni oyoqlarini beliga oradi va sonlaridan ushlab asta kirishni boshladi. Bundan Mira qollarini ustolga tirab nola qilib yubordi.

Mira: ahh imxxxx…

Jimin qizga kirib chiqishni boshladi. Ikkala taraf ham roxat olardi. Lekin bir tomondan Miraga bunday aloqa qilsh noqulay bolayotgan edi.

Mira: immxxx… Jimin sekinroq men qiynalvoman…

Jimin: shundaymi… Jimin toxtadi va qizni pastga tushurdi. Uni ortga ogirib rakm usulida turgazdi va yana kirib chiqishni boshladi. Bu safar tezroq harakat qilardi. Ana endi bu Miraga ham yoqayotgan edi. Qizni sochlaridan changalab tortib oziga tordi

Jimin: ana endi shunisi qulaymi…

Qiz ha degandek boshini qimirlatib qoydi. Shu turushda har xil pozalarni sinab korishdi.

Bir soatga chozilgan bu aloqadan Jimin va Mira baravariga bohsanib yuborishdi. Jimin qizni ichidan chiqdi va ikkisidan chiqgan suyuqlik polga oqib tushdi.

Jimin: ayshh shibal… deya quruq salfetka olib oʻzini a*zosini arti va yerda yotgan shortigini kiydi. Yerda yotgan Miraning kiyimlarini qoliga olib Miraga tutqazdi.

Jimin: honaga chiqib tur men ham hozir chiqaman…

Mira hop deb kiyimlarini olib xonasiga chiqib ketdi. Jimin esa polga tokilgan spermalarni tozalshni boshladi. Polni oxirgi marotaba artayotganda eshikdan Yoongi kirib keldi…

Min Yoongi korinishidan yosh korinadi ammo 38 yoshda biznesmen ishbilarmon qurol oldi sotisi bilan ham shugullanadi bitta qizi bor hotini bilan ajrashgan

Min Mira 19 yoshda dizaynerlik boyicha ishlaydi va komiks chizishni yaxshi koradi. Unda Andromaniya kasalligi bor

Park Jimin 24 yoshda Yoongini oʻgay opasini oʻgʻli Yoongi bilan birga ishlaydi.

Shin Hari 23 yoshda ota onasi yoq u ham dizaynerlik boyicha ishlaydi

.
.
.
.
.
Davomi bor

Ep-1

.
.
.
.
.

Xonada yana qisqa, ammo keskin sukunat paydo boldi. Jimin qizni oziga qaratdi va qisqa bosa oldi. Miraga yana bir bor qaradide belidan kotarib oshxona ustoliga otkazdi va oyoqlari orasiga kirib bosa olishni boshladi. Bu safar Mira ham qollarini Jiminning boynidan orab bosaga hamo hang javob qaytara boshladi. Ikkala tomon ham havo yetishmaganligi sabab bir birlardan uzilishdi. Jimin qizning boynidan opishni boshladi bundan Miraning tanasida ozgarishlar boshlanardi.

Jimin qizning ustidagi futbolkani yechib polga tashadi.

Mira: bu yerda bolmaydi ubu kim korib qolsachi…

Jimin: hech kim kormaydi havotir olma…

Jimin qizni ichki kiymini ham yechdi va qizni koʻkraklarini ezib sora boshladi bundan Mira roxatlanib nola qilardi.

Mira: imxxx…sekinroq…

Qizni ogzidan nolalar chiqishni boshladi. Kop otmasdan qizni shimini ichkiymiga qoshib yechdi va uni ham polga tashladi. Ozini ham sport shortigini yechdi. Alaqachon turib bolgan a*osini korgan qiz tanasi tezroq boshlashni istar edi.

Yigit qizni ostini biroz uqalab namlantirdi va qizni oyoqlarini beliga oradi va sonlaridan ushlab asta kirishni boshladi. Bundan Mira qollarini ustolga tirab nola qilib yubordi.

Mira: ahh imxxxx…

Jimin qizga kirib chiqishni boshladi. Ikkala taraf ham roxat olardi. Lekin bir tomondan Miraga bunday aloqa qilsh noqulay bolayotgan edi.

Mira: immxxx… Jimin sekinroq men qiynalvoman…

Jimin: shundaymi… Jimin toxtadi va qizni pastga tushurdi. Uni ortga ogirib rakm usulida turgazdi va yana kirib chiqishni boshladi. Bu safar tezroq harakat qilardi. Ana endi bu Miraga ham yoqayotgan edi. Qizni sochlaridan changalab tortib oziga tordi

Jimin: ana endi shunisi qulaymi…

Qiz ha degandek boshini qimirlatib qoydi.

Bir soatga chozilgan bu aloqadan Jimin va Mira baravariga bohsanib yuborishdi. Jimin qizni ichidan chiqdi va ikkisidan chiqgan suyuqlik polga oqib tushdi.

Jimin: ayshh shibal… deya quruq salfetka olib oʻzini a*zosini arti va yerda yotgan shortigini kiydi. Yerda yotgan Miraning kiyimlarini qoliga olib Miraga tutqazdi.

Jimin: honaga chiqib tur men ham hozir chiqaman…

Mira hop deb kiyimlarini olib xonasiga chiqib ketdi. Jimin esa polga tokilgan spermalarni tozalshni boshladi. Polni oxirgi marotaba artayotganda eshikdan Yoongi kirib keldi.

Yoongi: nima qilyabsan yarim kechasi bu yerda…

Jimin: polga narsa tokib yuborgan edim shuni tozalab qoyayotgan edim…

Yoongi: sendan boshqa odam yoqmidi, hizmatchilar nima qiladi unda…
Deya borib devanga otirdi

Jimin: ha hech qisi yoq ular ham dam olishlari kerak-ku, tozalab boldim…

Jimin ham qolini yuvib Yoongini oldiga otirdi.

Yoongi: Mira qayerda…

Jimin: xonasiga chiqib ketgandi…

Yoongi: ha yaxshi… Busandagi ish nima boldi hal qildingmi

Jimin: ha halqildim mollar oʻz egalariga shaxsan ozim berib chiqdim…

Ish boyicha taxminan yarim soat gaplashidi va Yoongi ornidan turdi.

Yoongi: mayli sen ham endi dam ol…

Dedi va xonasi pastgi qavatda bolgani uchun eshigini yoniga borganda

Yoongi: Ha yana ustinga ja bolmasa mayka kiyib ol qizlaring ortinga qoygan imzolari bilinib turibdi. Mira korsa uyalishing mumkin…

Jimin biroz jilaydi va *hop* dedi Yoongi honasiga kirib ketgunicha kutdi va ozi ham tepa qavat Miraning honasiga kirdi.

Mira yuvinib chiqib uxlab qolgan edi charchagani bois. Jimin Mirani ustini yopib qisqa bosa oldi va chiqib ozi xam uxladi.

Ep-1

.
.
.
.
.

Bahorning ilk kunlari edi. Ko‘chada mayin yomg‘ir yog‘ib, atrofga o‘zgacha sokinlik va musaffolik baxsh etardi. Odamlar shoshilmay yurib, yomg‘ir tomchilaridan panalangancha o‘z yumushlari bilan band edi.

Bugun tamaddixonada ham odatdagidan ancha kam odam bor edi. Ehtimol, bunga sabab ko‘chada yog‘ayotgan yomg‘ir bo‘lsa kerak — har kim iliq joyda qolishni afzal ko‘rayotgandek tuyulardi.

Ishdan juda charchagan qizlar kechqurun yig‘ilib, biroz dam olish uchun ichishga qaror qilishdi. Suhbatlar, kulgular orasida kayfiyat asta-sekin ko‘tarila boshladi. Shu payt Haru birdan taklif tashladi:

Haru: Kelinglar, bir o‘yin o‘ynaymiz.

Qizlar darrov qiziqib qolishdi.

Mira: Qanday o‘yin?

Haru: stol o‘rtasiga bo‘sh butulkani qo‘yib jilmaydi:

Haru: Butulkani aylantiramiz. Kimga tushsa, “haqiqat yoki jasorat”ni tanlaydi.

Hari: Zo‘r Boshladik!

Qizlar joylarini kengaytirib, doira hosil qilishdi. Haru butulkani aylantirdi. Butulka sekin aylanishdan to‘xtab, Suaga qaradi.

Mira: Haqiqat yoki jasorat?

Sua: Haqiqat

Haru kulimsirab savol berdi:

Haru: Qachon yigitlarni boshini aylantirib, pulini olishni to‘xtatasan?

Sua bir oz o‘ylanib turdi-da, yelkasini qisdi:

Sua: Turmushga chiqqanimdan keyin.

Hamma qizlar bir zumda kulib yuborishdi. Navbat Suaga o‘tdi, u butulkani yana aylantirdi. Bu safar Mira chiqdi.

Sua: Haqiqat yoki jasorat?

Mira: Jasorat

Hari yonidagi soju butulkasini ochib, unga uzatdi:

Hari: Buni bir ko‘tarishda ich.

Mira: Voy xudoyim, bu adolatsizlik!

Shunday bo‘lsa ham, u ichishni boshladi. Oxiriga yetganda zo‘rg‘a to‘xtadi:

Mira: Bo‘ldi… boshqa icholmayman.

Qizlar qarsak chalib yuborishdi. Mira ham kulib, butulkani aylantirdi. Bu safar u Hariga to‘g‘ri keldi.

Haru: Haqiqat yoki jasorat?

Hari: Jasorat

Mira ko‘zlarini qisib, biroz o‘yladi-da, shart qo‘ydi:

Mira: Hozir shu eshikdan kirgan birinchi erkakni o‘pasan.

Hari hayron bo‘lib qaradi:

Hari: Men senga oddiy shart bergandim-ku!

Mira kulib qo‘ydi:

Mira: Qani, boshladik, dugonajon.

⸻

Shu payt boshqa joyda mashina yo‘lda ketayotgan edi. Haydovchi rulga tikilgan, yo‘lni kuzatardi.

Suho: Janob, yaqin atrofda hojatxona ko‘rinmayapti, — dedi Suho biroz noqulay holatda.

Yoongi atrofga qarab:

Yoongi: Ana u yerda tamaddixona bor ekan, o‘sha yerga kirib chiq, — dedi.

Mashina to‘xtadi. Suho shoshilib ichkariga kirib ketdi. Yoongi esa uning ahvolidan kulimsirab qoldi.

⸻

Tamaddixonada esa qizlar hayajon bilan eshik tomon qarab o‘tirishardi.

Sua: Qani, kim kirarkin?

Shu payt Mira o‘rnidan turdi:

Mira: Men qo‘l yuvib kelaman.

Haru: Mayli

Mira chiqib ketdi. Oradan ko‘p o‘tmay, eshik ochildi. Ichkariga juda kelishgan, jiddiy ko‘rinishdagi bir erkak kirib keldi. U ishbilarmon odamga o‘xshardi.

Sua: Qani, Hari xonim, Shartni bajaring.

Hari yuragi tez ura boshlaganini sezdi. Ammo do‘stlarining kulgusi va undovi uni oldinga undadi. U asta erkak yoniga bordi. Erkak kassada suv uchun pul to‘layotgan edi.

Hari uning yelkasiga yengil tegdi. Erkak o‘girildi.

Hari: Kechirasiz… — dedi Hari.

Erkak gapirmoqchi bo‘lgan zahoti, Hari tezda undan bosa oldi

Erkak hayratdan qotib qoldi. Qizlar esa qarsak chalib, kulib yuborishdi.

Aynan shu payt Mira qaytib keldi. U vaziyatni ko‘rib, birdan rangi oqarib ketdi. Qo‘rqib ketib, tezda narsalarini yig‘a boshladi va chiqib ketmoqchi bo‘ldi.

Hari esa uzr so‘rab, ortiga qaytmoqchi edi. Shu payt erkak uning qo‘lidan mahkam ushladi va baland ovozda:

Yoongi: Miraaaa! — deb baqirdi.

Qizlar bir zumda jim bo‘lib qolishdi.

Mira eshik oldida to‘xtab, sekin ortiga o‘girildi. Ko‘zlari erkakka tushdi.

Mira: Ha… dada, — dedi u sekin.

Hamma qizlar hayratdan bir-biriga qarab qolishdi.

O‘sha payt ular tushunishdi: hozirgina Hari o‘pgan erkak Miraning otasi Yoongi edi. Ammo qanaqasiga?

Bu gapdan barcha qizlar qotib qolishdi, xonada birdan jimlik cho‘kdi.

Yoongi qoshlarini chimirib, sovuq ohangda gap boshladi:

Yoongi: Bu yerda nima bo‘layotganini tushuntirib berasizlarmi?

U hanuz qo‘lidan ushlab turgan Hariga o‘tkir nigoh tashladi. Hari esa nima qilishni bilmay, qo‘lini tortib olishga harakat qildi.

Hari: M-men… bu shunchaki o‘yin edi… — dedi

Shu payt Mira ortiga qaytib, dadining yoniga yaqinlashdi. Uning ovozi past, lekin shoshqaloq edi:

Mira: Dada, men tushuntirib beraman…

Yoongi sovuqqina qarab turdi:

Yoongi: Kutyapman.

Mira chuqur nafas oldi:

Mira: Biz ishdan chiqdik, juda charchagan edik. Shunchaki ovqatlanib, biroz o‘yin o‘ynayotgandik… “haqiqat yoki jasorat”. Hari jasoratni tanlagan edi, keyin biz… shunaqa shart berdik, xolos.

Yoongi qoshlarini chimirdi:

Yoongi: Agar charchayotgan bo‘lsang, ishlama.Seni hech kim majburlamayapti.

Mira boshini egdi:

Mira: Xo‘p…

Yoongi qizining qo‘lini qo‘yib yubordi. Shu payt Hari oldinga chiqib, ehtiyotkorlik bilan gap boshladi:

Hari: Uzr, janob… men bilmagandim.

Yoongi unga sovuq nigoh tashladi:

Yoongi: Bu shartni kim o‘ylab topgan bo‘lsa, o‘sha uzr so‘rasin.

Xona yana jimjit bo‘lib qoldi. Hech kim gapirishga jur’at eta olmadi.

Mira vaziyatni yumshatishga urinib dedi:

Mira: Dada, vaqt ham kech bo‘lib qoldi… uyga ketaylik.

Yoongi darrov javob qaytardi:

Yoongi: Vaqt endi esingga keldimi? Kim buyurganini bilmoqchiman.

Mira bir zum ikkilanib turdi. So‘ng past ovozda:

Mira: Uzr… boshqa qaytalanmaydi… men edim

U boshini egib, otasining yonida jim turib qoldi.

Yoongining ichida g‘azab qo‘zg‘aldi, lekin u o‘zini bosishga harakat qildi. U sekin Miraning iyagidan ushlab, boshini ko‘tardi va ko‘zlariga tik qaradi:

Yoongi: Sen bilan uyda gaplashaman. Tushundingmi?

So‘ng uni qo‘yib yuborib, ortiga o‘girilgancha chiqib ketdi.

Mira esa dugonalari bilan qisqacha xayrlashdi. Uning ko‘zlarida noqulaylik va xavotir aralash edi. U shoshilib tashqariga chiqdi va otasining ortidan borib, mashinaga o‘tirdi.

Mashina yo‘lga tushdi. Ular Yoongining uyi tomon yo‘l olishdi. Salon ichida og‘ir sukunat hukm surardi hech kim gapirmas, faqat motorning bir maromdagi tovushi eshitilardi. Nihoyat, Mira bu jimlikka chiday olmadi:

Mira: Dada…

Yoongi ko‘zini yo‘ldan uzmagancha, sovuqqina javob berdi:

Yoongi: Menga hech narsani tushuntirishing shart emas. Ammo bunday holat boshqa takrorlanmasin.

Mira bir zum jim qoldi, keyin sevinchini yashira olmay:

Mira: Rostanmi? — dedi-da, birdan otasini quchib oldi.

Yoongi biroz yengil tortgandek bo‘ldi, lekin darrov jiddiy ohangda qo‘shimcha qildi:

Yoongi: Lekin uch kun uydan chiqmaysan.

Mira: Dadaaa… — Mira norozi ohangda cho‘zib yubordi, ammo baribir yuzida kulgi paydo bo‘ldi.

Oradan ko‘p o‘tmay, ular uy oldiga yetib kelishdi. Mashina to‘xtadi. Mira eshikni ochib tushdi, ammo Yoongi o‘rnidan qimirlamadi.

Mira hayron bo‘lib egilib ichkariga qaradi:

Mira: Sizlar tushmaysizlarmi?

Yoongi qisqa javob berdi:

Yoongi: Bizning ishlarimiz bor. Sen uyga kir, dam ol. Yuvinib ham ol sendan alkogol hidi juda kelayapti.

Shunday deb, mashina yana harakatga tushdi va uzoqlashib ketdi.

Mira esa yengil kulib qo‘ydi. Barcha bo‘lib o‘tgan voqealarga qaramay, ichida qandaydir yengillik paydo bo‘lgan edi. U uy eshigini ochib, ichkariga kirib ketdi.

Mira hotirjam oshxonaga kirib, muzdek suvdan ichdi. Biroz o‘ziga kelgandek bo‘ldi. Shu payt ortidan kimdir uni quchib oldi. Kutilmagan harakatdan Miraning tanasi bir zumda taranglashdi.

Mira: Qachon qaytib kelding?

Jimin: Seni sog‘indim, — dedi Jimin past ovozda.

U Miraning boynidan hidladi va osha joydan bosa oldi

Mira: Mendan uzoqroq tur. Men dam olmoqchiman.

Jimin jilmaygandek bo‘ldi:

Jimin: Men ham… sen bilan dam olmoqchiman.

Deya u Miraning tanasi boylab qolini yurgazib unga tegina boshladi

Mira: Yo‘q. Hozir emas. Men charchaganman

Jimin bir lahza to‘xtab qoldi.

Jimin: bilasanmi uch kun sensiz qiynaldim hech kim meni senchalik qondira olmaydi shuning uchun sening shirin nollaringni eshitish menga hordiq beradi.

Xonada yana qisqa, ammo keskin sukunat paydo boldi. Jimin qizni oziga qaratdi va qisqa lablaridan opdi.

Min Yoongi korinishidan yosh korinadi ammo 38 yoshda biznesmen ishbilarmon qurol oldi sotisi bilan ham shugullanadi bitta qizi bor hotini bilan ajrashgan

Min Mira 19 yoshda dizaynerlik boyicha ishlaydi va komiks chizishni yaxshi koradi. Unda Andromaniya kasalligi bor

Park Jimin 24 yoshda Yoongini oʻgay opasini oʻgʻli Yoongi bilan birga ishlaydi.

Shin Hari 23 yoshda ota onasi yoq u ham dizaynerlik boyicha ishlaydi

.
.
.
.
.

1-qisim tugadi

Ep-1

.
.
.
.
.

Bahorning ilk kunlari edi. Ko‘chada mayin yomg‘ir yog‘ib, atrofga o‘zgacha sokinlik va musaffolik baxsh etardi. Odamlar shoshilmay yurib, yomg‘ir tomchilaridan panalangancha o‘z yumushlari bilan band edi.

Bugun tamaddixonada ham odatdagidan ancha kam odam bor edi. Ehtimol, bunga sabab ko‘chada yog‘ayotgan yomg‘ir bo‘lsa kerak — har kim iliq joyda qolishni afzal ko‘rayotgandek tuyulardi.

Ishdan juda charchagan qizlar kechqurun yig‘ilib, biroz dam olish uchun ichishga qaror qilishdi. Suhbatlar, kulgular orasida kayfiyat asta-sekin ko‘tarila boshladi. Shu payt Haru birdan taklif tashladi:

Haru: Kelinglar, bir o‘yin o‘ynaymiz.

Qizlar darrov qiziqib qolishdi.

Mira: Qanday o‘yin?

Haru: stol o‘rtasiga bo‘sh butulkani qo‘yib jilmaydi:

Haru: Butulkani aylantiramiz. Kimga tushsa, “haqiqat yoki jasorat”ni tanlaydi.

Hari: Zo‘r Boshladik!

Qizlar joylarini kengaytirib, doira hosil qilishdi. Haru butulkani aylantirdi. Butulka sekin aylanishdan to‘xtab, Suaga qaradi.

Mira: Haqiqat yoki jasorat?

Sua: Haqiqat

Haru kulimsirab savol berdi:

Haru: Qachon yigitlarni boshini aylantirib, pulini olishni to‘xtatasan?

Sua bir oz o‘ylanib turdi-da, yelkasini qisdi:

Sua: Turmushga chiqqanimdan keyin.

Hamma qizlar bir zumda kulib yuborishdi. Navbat Suaga o‘tdi, u butulkani yana aylantirdi. Bu safar Mira chiqdi.

Sua: Haqiqat yoki jasorat?

Mira: Jasorat

Hari yonidagi soju butulkasini ochib, unga uzatdi:

Hari: Buni bir ko‘tarishda ich.

Mira: Voy xudoyim, bu adolatsizlik!

Shunday bo‘lsa ham, u ichishni boshladi. Oxiriga yetganda zo‘rg‘a to‘xtadi:

Mira: Bo‘ldi… boshqa icholmayman.

Qizlar qarsak chalib yuborishdi. Mira ham kulib, butulkani aylantirdi. Bu safar u Hariga to‘g‘ri keldi.

Haru: Haqiqat yoki jasorat?

Hari: Jasorat

Mira ko‘zlarini qisib, biroz o‘yladi-da, shart qo‘ydi:

Mira: Hozir shu eshikdan kirgan birinchi erkakni o‘pasan.

Hari hayron bo‘lib qaradi:

Hari: Men senga oddiy shart bergandim-ku!

Mira kulib qo‘ydi:

Mira: Qani, boshladik, dugonajon.

⸻

Shu payt boshqa joyda mashina yo‘lda ketayotgan edi. Haydovchi rulga tikilgan, yo‘lni kuzatardi.

Suho: Janob, yaqin atrofda hojatxona ko‘rinmayapti, — dedi Suho biroz noqulay holatda.

Yoongi atrofga qarab:

Yoongi: Ana u yerda tamaddixona bor ekan, o‘sha yerga kirib chiq, — dedi.

Mashina to‘xtadi. Suho shoshilib ichkariga kirib ketdi. Yoongi esa uning ahvolidan kulimsirab qoldi.

⸻

Tamaddixonada esa qizlar hayajon bilan eshik tomon qarab o‘tirishardi.

Sua: Qani, kim kirarkin?

Shu payt Mira o‘rnidan turdi:

Mira: Men qo‘l yuvib kelaman.

Haru: Mayli

Mira chiqib ketdi. Oradan ko‘p o‘tmay, eshik ochildi. Ichkariga juda kelishgan, jiddiy ko‘rinishdagi bir erkak kirib keldi. U ishbilarmon odamga o‘xshardi.

Sua: Qani, Hari xonim, Shartni bajaring.

Hari yuragi tez ura boshlaganini sezdi. Ammo do‘stlarining kulgusi va undovi uni oldinga undadi. U asta erkak yoniga bordi. Erkak kassada suv uchun pul to‘layotgan edi.

Hari uning yelkasiga yengil tegdi. Erkak o‘girildi.

Hari: Kechirasiz… — dedi Hari.

Erkak gapirmoqchi bo‘lgan zahoti, Hari tezda undan bosa oldi

Erkak hayratdan qotib qoldi. Qizlar esa qarsak chalib, kulib yuborishdi.

Aynan shu payt Mira qaytib keldi. U vaziyatni ko‘rib, birdan rangi oqarib ketdi. Qo‘rqib ketib, tezda narsalarini yig‘a boshladi va chiqib ketmoqchi bo‘ldi.

Hari esa uzr so‘rab, ortiga qaytmoqchi edi. Shu payt erkak uning qo‘lidan mahkam ushladi va baland ovozda:

Yoongi: Miraaaa! — deb baqirdi.

Qizlar bir zumda jim bo‘lib qolishdi.

Mira eshik oldida to‘xtab, sekin ortiga o‘girildi. Ko‘zlari erkakka tushdi.

Mira: Ha… dada, — dedi u sekin.

Hamma qizlar hayratdan bir-biriga qarab qolishdi.

O‘sha payt ular tushunishdi: hozirgina Hari o‘pgan erkak Miraning otasi Yoongi edi. Ammo qanaqasiga?

Bu gapdan barcha qizlar qotib qolishdi, xonada birdan jimlik cho‘kdi.

Yoongi qoshlarini chimirib, sovuq ohangda gap boshladi:

Yoongi: Bu yerda nima bo‘layotganini tushuntirib berasizlarmi?

U hanuz qo‘lidan ushlab turgan Hariga o‘tkir nigoh tashladi. Hari esa nima qilishni bilmay, qo‘lini tortib olishga harakat qildi.

Hari: M-men… bu shunchaki o‘yin edi… — dedi

Shu payt Mira ortiga qaytib, dadining yoniga yaqinlashdi. Uning ovozi past, lekin shoshqaloq edi:

Mira: Dada, men tushuntirib beraman…

Yoongi sovuqqina qarab turdi:

Yoongi: Kutyapman.

Mira chuqur nafas oldi:

Mira: Biz ishdan chiqdik, juda charchagan edik. Shunchaki ovqatlanib, biroz o‘yin o‘ynayotgandik… “haqiqat yoki jasorat”. Hari jasoratni tanlagan edi, keyin biz… shunaqa shart berdik, xolos.

Yoongi qoshlarini chimirdi:

Yoongi: Agar charchayotgan bo‘lsang, ishlama.Seni hech kim majburlamayapti.

Mira boshini egdi:

Mira: Xo‘p…

Yoongi qizining qo‘lini qo‘yib yubordi. Shu payt Hari oldinga chiqib, ehtiyotkorlik bilan gap boshladi:

Hari: Uzr, janob… men bilmagandim.

Yoongi unga sovuq nigoh tashladi:

Yoongi: Bu shartni kim o‘ylab topgan bo‘lsa, o‘sha uzr so‘rasin.

Xona yana jimjit bo‘lib qoldi. Hech kim gapirishga jur’at eta olmadi.

Mira vaziyatni yumshatishga urinib dedi:

Mira: Dada, vaqt ham kech bo‘lib qoldi… uyga ketaylik.

Yoongi darrov javob qaytardi:

Yoongi: Vaqt endi esingga keldimi? Kim buyurganini bilmoqchiman.

Mira bir zum ikkilanib turdi. So‘ng past ovozda:

Mira: Uzr… boshqa qaytalanmaydi… men edim

U boshini egib, otasining yonida jim turib qoldi.

Yoongining ichida g‘azab qo‘zg‘aldi, lekin u o‘zini bosishga harakat qildi. U sekin Miraning iyagidan ushlab, boshini ko‘tardi va ko‘zlariga tik qaradi:

Yoongi: Sen bilan uyda gaplashaman. Tushundingmi?

So‘ng uni qo‘yib yuborib, ortiga o‘girilgancha chiqib ketdi.

Mira esa dugonalari bilan qisqacha xayrlashdi. Uning ko‘zlarida noqulaylik va xavotir aralash edi. U shoshilib tashqariga chiqdi va otasining ortidan borib, mashinaga o‘tirdi.

Mashina yo‘lga tushdi. Ular Yoongining uyi tomon yo‘l olishdi. Salon ichida og‘ir sukunat hukm surardi hech kim gapirmas, faqat motorning bir maromdagi tovushi eshitilardi. Nihoyat, Mira bu jimlikka chiday olmadi:

Mira: Dada…

Yoongi ko‘zini yo‘ldan uzmagancha, sovuqqina javob berdi:

Yoongi: Menga hech narsani tushuntirishing shart emas. Ammo bunday holat boshqa takrorlanmasin.

Mira bir zum jim qoldi, keyin sevinchini yashira olmay:

Mira: Rostanmi? — dedi-da, birdan otasini quchib oldi.

Yoongi biroz yengil tortgandek bo‘ldi, lekin darrov jiddiy ohangda qo‘shimcha qildi:

Yoongi: Lekin uch kun uydan chiqmaysan.

Mira: Dadaaa… — Mira norozi ohangda cho‘zib yubordi, ammo baribir yuzida kulgi paydo bo‘ldi.

Oradan ko‘p o‘tmay, ular uy oldiga yetib kelishdi. Mashina to‘xtadi. Mira eshikni ochib tushdi, ammo Yoongi o‘rnidan qimirlamadi.

Mira hayron bo‘lib egilib ichkariga qaradi:

Mira: Sizlar tushmaysizlarmi?

Yoongi qisqa javob berdi:

Yoongi: Bizning ishlarimiz bor. Sen uyga kir, dam ol. Yuvinib ham ol sendan alkogol hidi juda kelayapti.

Shunday deb, mashina yana harakatga tushdi va uzoqlashib ketdi.

Mira esa yengil kulib qo‘ydi. Barcha bo‘lib o‘tgan voqealarga qaramay, ichida qandaydir yengillik paydo bo‘lgan edi. U uy eshigini ochib, ichkariga kirib ketdi.

Mira hotirjam oshxonaga kirib, muzdek suvdan ichdi. Biroz o‘ziga kelgandek bo‘ldi. Shu payt ortidan kimdir uni quchib oldi. Kutilmagan harakatdan Miraning tanasi bir zumda taranglashdi.

Mira: Qachon qaytib kelding?

Jimin: Seni sog‘indim, — dedi Jimin past ovozda.

U Miraning boynidan hidladi va osha joydan bosa oldi

Mira: Mendan uzoqroq tur. Men dam olmoqchiman.

Jimin jilmaygandek bo‘ldi:

Jimin: Men ham… sen bilan dam olmoqchiman.

Deya u Miraning tanasi boylab qolini yurgazib unga tegina boshladi

Mira: Yo‘q. Hozir emas. Men charchaganman

Jimin bir lahza to‘xtab qoldi.

Jimin: bilasanmi uch kun sensiz qiynaldim hech kim meni senchalik qondira olmaydi shuning uchun sening shirin nollaringni eshitish menga hordiq beradi.

Xonada yana qisqa, ammo keskin sukunat paydo boldi. Jimin qizni oziga qaratdi va qisqa lablaridan opdi.

.
.
.
.
.
1- qisim tugadi

Ep-1

.
.
.
.
.

Bahorning ilk kunlari kochada yomgir yogar edi.

Tamadi honada bugun hardoimgidan qaraganda odam kamroq edi sababib yomgir yoggani bolsa kerak.

Ishdan bugun charchagan qizlar ichishga qaror qilishdi va ichishdi va shu payt Hana

Hana: kelinglar bir oyin oynaymiz

Qizlar ham rozi bolishdi

Mira: qanday oyin

Hana: manavi butulkani aylantiramiz kimga tushsa haqiqat yoki jasorat deymiz

Hari: unda boshladik

Qizlar ortani ochib butulkani qoyib aylantirishdi birinchi bolib Suaga tushdi.

Mira: haqiqat yoki jasorat

Sua: haqiqat

Haru: qachon yigitlarni boshini aylantirib yurishni bas qilasan

Sua biroz oylanib turdi va

Sua: turmush qurganimdan keyin

Dedi va barcha qizlar kulib yuborishdi Sua butulkani yana aylantirdi bu safar Miraga tushdi

Sua: haqiqat yoki jasorat

Mira: jasorat

Hari yonida turgan yanigi soju butulkasini ochib Miraga uzatdi

Hari: bir kotarishda ich

Mira: yo hudoyim qanday adolatsizlik

Deya kotarib icha boshladi va oxiriga kelganda toxtdi

Mira: boldi boshqa icha olmayman

Qizlar qarsak chalishdi va mira butulkani yana aylantirdi va bu safar Hariga tushdi

Haru: haqiqat yoki jasorat

Hari: jasorat

Mira: shartni men beraman manashu eshikdan bir kirgan erkakdan bosa olasan

Hari: men senga oddiy shart bergandim

Mira: qani boshla dugonajon

Qizlar kuta boshlashdi eshikdan kim kirar ekan deb kuta boshlashdi shu payt Mira

Mira: men qol yuvish xonasiga borib kelaman

Haru: aha

Mira ketdi shu payt eshikdan bir erkak kirib keldi korinishidan judda kelishgan ish bilarmon insonga oxshar edi

Sua: qani Hari xonim turing shartni bajaring

Hari ikkilanib turdi va kassani yonida ichish uchun olgan suvini pulini tolayotgan erkak yoniga borib yelkasidan turdi va erkak unga qaradi

Hari: Kechirasiz

Dedi erkak endi gapiraman deganda Hari undan bosa oldi. Erkak hayron qoldi. Qizlar esa kulib qarsakchala boshlashdi. Qol yuvish xonasidan kelgan Mira ham shart bajarildi deb oylab Hari tomonga qaradi. Qaragan zahoti qorqib ketti va narsalarini olib eshik taraf yura boshladi.

Hozirgina lablari uzulgan juftlik bir biriga qaradi va Hari uzur dedida joyiga ketayotganda erkak qizni qolini mahkam ushladi va

Yoongi: Miraaaa

Deya baqirdi qizlar bu bolgan ishdan chochib tushishdi. Mira ham endi eshikka yetib borganda ortiga qaradi va

Mira: ha dada

Dedi

Bu gapdan barcha qizlar hayron qolishdi.

Yoongi: bu yerda nima bolayotganini tushuntirar sizlar

Dedi va qolini ushlab turgan qizga oqrayib qaradi

Shu payt Mira ortiga qaytib kelib otasini yoniga keldi

Mira: Dada men tushuntirib beraman

Yoongi: kutyabman

Mira: biz ishdan chiqdik charchaganimiz uchun ovqatlanib biroz oyin oynayotgan edish haqiqat yoki jasorat Hari jasoratni tanlagan edi keyin biz shunday shart berdik halos

Yoongi: yoge charchayotgan bolsang ishlama seni hech kim majbulamayabdi

Mira: hop

Yoongi qizni qollarini qoyib yubordi va

Hari: uzur janob men bilmagandim

Yoongi: bu shartni kim buyurdi osha uzur sorasin

Dedi qizlar esa yana jim bolib qoldi

Mira: dada vaqt ham kech bolib qoldi uyga ketaylik

Yoongi: voqt endi esinga keldimi kim buyurganini bilmoqchiman

Mira: uzur boshqa qaytarilmaydibu men edim

Dedi va otasini yonida boshini egib turib oldi

Yoongi ham bu bemani ishni qizi boshlagani uchun jahli chiqdi lekin ozini bosib olgan holatda Mirani iyagidan oshlab kotarib qaradi va

Yoongi: sen bilan uyda gaplashaman chundingmi

Deya qoyib yubordi chiqib ketti Mira ham qizlar bilan hayirlashib otasini ketidan chiqdi va yoniga otirdi