Dars boshlanishi uchun qo‘ng‘iroq chalinganda, maktab yo‘laklari o‘quvchilar bilan to‘ldi. Su-min tunda deyarli uxlamagani uchun ko‘zlari qizarib, daxshatli charchoq va qo‘rquv ichida o‘z sinfiga kirib keldi. Uning miyasida faqat birgina o‘y aylanardi: hammasini tashlab, Busanga, o‘z uyiga qochib ketish.
Biroq, qishloqdagi ota-onasining Seul elita maktabiga grant yutganini eshitib, qanchalik quvongani, ko‘zlaridagi faxr tuyg‘usi xayoliga kelganda, u to‘xtashga majbur bo‘ldi. Agar hozir qaytib borsa, qishloqdagilarning gap-so‘zi, ta’na-dashnomlari ota-onasining qaddini bukib qo‘yishini yaxshi bilardi. Shu sababli, u bo‘ynidagi tish izini kiyimi yoqasi bilan mahkam yopib, bor e’tiborini darsga qaratishga urindi.

Ammo ichidagi vahshiyona qo‘rquv uni bir soniya ham tinch qo‘ymasdi. Nihoyat, o‘sha Su-min daxshat bilan kutgan katta tanaffus vaqti keldi. Qiz Yoongining "Seni iste’mol qilaman" degan gapini eslab, oshxonaga mutloq bormaslikni, darsxonada berkinib o‘tirishni rejalashtirdi. U darsxonadan chiqib, koridor bo‘ylab chekkaroq joyga o‘tmoqchi bo‘lganida, kutilmaganda yo‘lini maktabning eng shafqatsiz qizi Lily va uning yugurdaklari to‘sib chiqdi.

— Ohoo, kechagi tunda yulduzga aylangan Busandagi fohishani ko‘rib qoldik-ku? — Lily zaharxanda bilan iljayib, Su-minning yoqasidan ushladi.

Bu vaqtda esa maktab oshxonasining eng nufuzli, VIP stolida Min Yoongi intizorlik bilan o‘tirardi. Uning qarshisida tushlik turar, ammo u ko‘zini eshikdan uzmasdi. Uning tomirlarida kechagi uchrashuvdan so‘ng uyg‘ongan qaynoq bo‘ri qoni tobora tezroq urib, o‘z juftini talab qilayotgandi. Tanaffusning yarmi o‘tib ketdi, ammo Su-min ko‘rinmadi. Yoongining sabr kosasi to‘lib, muzdek ko‘zlarida dahshatli g‘azab uchqunlari yondi. U o‘rnidan shaddat bilan turdi-yu, qiz o‘qiydigan 9-sinflar koridori tomon yo‘l oldi.

Yoongi qizning sinfiga yetib kelganda, u yerda Su-min yo‘q edi. Uning yirtqich instinktlari va kuchaygan hid bilish qobiliyati qizning qaerdaligini, aniqrog‘i uning qo‘rquvdan qaltirayotgan isini havodan darrov ilg‘ab oldi. Is uni maktab burchagidagi qorong‘u hojatxona tomon yetakladi.

Bu vaqtda esa hojatxona ichida daxshatli voqea sodir bo‘lgandi. Lily va uning yugurdaklari Su-minni burchakka qisib, ustidan bir chelak muzdek suvni quyib yuborishgan edi. Su-minning ust-boshi shalabbo bo‘lib, sovuqdan va xo‘rlikdan qaltirar, ko‘z yoshlari tinmasdi.

— Senga Yoongining yonida yurishni kim qo‘yibdi, iflos?! Biz senga bu maktab do‘zaxligini ko‘rsatib qo‘yamiz! — Lily Su-minni yerga itarib yubordi va tashqariga chiqib, eshikni qulflab, qizni qorong‘u, sovuq xonada qamab ketdi.

Muzdek suvdan Su-minning butun tanasi ko‘karib, tishlari shatirlab taqillardi. Eshik ortidan Lily va uning qizlarining masxarali qah-qahalari uzoqlashib ketdi. Su-min qorong‘u, tor va sovuq xonada butunlay chorasiz, yolg‘iz qolgan edi. Uning yig‘lashga ham holi qolmagandi. U o‘z taqdiriga tan berib, sovuq polga cho‘kkalagancha ko‘zlarini yumdi.

Aynan shu soniyalarda eshik ortida og‘ir, vazmin qadam tovushlari eshitildi. Kimdir eshik tutqichini tortdi, u qulflanganini bilgach, biroz sukut saqladi. So‘ngra qattiq bir zarba bilan eshik zanjiri uzilib ketdi va xonaga yorug‘lik kirdi.

Su-min qo‘rqib ketganidan ko‘zlarini ochdi. Eshik ostonasida Min Yoongi emas, butunlay boshqa bir yigit turardi.Bu Kim Taehyung edi. U maktabning eng kelishgan, ammo hech kimga qo‘shilmaydigan, doim tanholikni xush ko‘radigan juda bilimdon va o‘qimishli 10-sinf talabasi edi. Taehyung Lilyning sinfdoshi bo‘lgani uchun uning naqadar shafqatsiz, takabbur va jirkanch qiz ekanligini juda yaxshi bilardi. U hojatxona yo‘lagidan o‘tayotib, qizlarning pichirlashini va eshik qulflanganini payqab, bu yerda g‘irromlik bo‘lganini darrov anglagandi.

Taehyung yerda ho‘l bo‘lib, sovuqdan qaltirab yotgan Su-minni ko‘rdi. Uning ko‘zlarida achinish va xavotir hissi paydo bo‘ldi. Yigit indamay o‘zining quruq, issiqqina maktab kurtkasini yechdi-da, ohista kelib Su-minning yelkasiga tashladi.

— Tur, bu yerda qolsang, kasal bo‘lasan, — dedi Taehyungning ovozi juda mayin, yoqimli va chuqur edi. U Su-minni qo‘lidan tortib, o‘rnidan turishiga yordam berdi.

Kurtkaning issiqligi Su-minning muzlagan vujudiga bir oz bo‘lsa-da jon kiritgandek bo‘ldi. U begona yigitning bu kutilmagan mehribonchiligidan ko‘zlarini pirpiratib, unga tikildi:

— R-rahmat... — uning ovozi duduqlanib chiqdi.

— Lilyning ishimi bu? — deb so‘radi Taehyung vazminlik bilan, qizning ust-boshiga qarab. Su-min indamay yerga qaradi, bu esa tasdiq belgisi edi. — U o‘z haddidan oshishni yaxshi ko‘radi. Yur, seni tibbiyot xonasiga olib boraman. Ustingni quritishing kerak.

Taehyung Su-minni yetaklab koridorga olib chiqdi. Qiz uning ortidan borar ekan, o‘zini biroz xavfsiz his qila boshladi. Ammo ular koridor bo‘ylab bir necha qadam tashlashga ulgurmay, qarshilarida dahshatli qiyofa paydo bo‘ldi.

Tanaffus yarmi o‘tib ketgach, oshxonada sabri tugab, g‘azabdan aqldan ozish darajasiga kelgan Min Yoongi ularga qarab kelayotgardi. U Su-minning boshqa bir yigit — Taehyungning issiq kurtkasini kiyib olganini va uning yonida kelayotganini ko‘rishi bilan, ichidagi bo‘ri qoni vahshiyona jo‘sh urib ketdi. Uning nigohi dahshatli va sovuq bir tus oldi.

— Qo‘lingni undan tort! — Yoongining ovozi koridor devorlariga urilib, vahshiyona aks sado berdi.U bir necha soniya ichida ularning qarshisida paydo bo‘ldi. Yoongining ko‘zlari nafrat va qizg‘anishdan qizarib ketgan, tomirlarida bo‘ri qoni guvullab oqardi. U Taehyungning Su-min bilagidan ushlab turgan qo‘liga qarab, o‘zini mutloq boshqarolmay qoldi. Yoongi shiddat bilan otilib keldi-yu, Taehyungning yoqasidan bo‘g‘ib, uni bor kuchi bilan koridor devoriga qarsillatib urdi.

Taehyung kutilmagan kuchli zarbadan og‘riq sezdi, ammo u oddiy yigitlardan emasdi. U Yoongining shafqatsizligidan aslo qo‘rqmasdi. Taehyung ham bir soniyada o‘zini o‘nglab, Yoongining yuziga jag‘ qismidan daxshatli musht tushirdi! Yoongi ortga tisarildi, labining chetidan qon sizib chiqdi. Ammo bu og‘riq uning yirtqich tabiatini battar quturgan bo‘ridek g‘azablantirdi, xolos.

Yoongi o‘zini Taehyungning ustiga otdi. Ikki qudratli yigit koridor polda bir-birini ayovsiz bo‘g‘ib, urib, daxshatli mushtlashuv boshlashdi. Atrofga o‘quvchilar to‘plana boshladi, ammo hech kim ularni ajratishga jur’at etolmasdi.

Taehyung Yoongining yoqasidan mahkam bo‘g‘ib, uning yuziga yaqinlashganda, kutilmaganda to‘xtab qoldi. U Yoongining vujudidan taralayotgan g‘ayritabiiy, insoniy bo‘lmagan yovvoyi isni tuydi. Taehyungning yuzi nafrat bilan burishdi va u Yoongining ko‘zlariga tik qarab, baland ovozda aytdi:

— Sendan... sendan xuddi nopok it hidi kelyapti, Min Yoongi! Jirkanch hayvon hidi!Bu gap Yoongini xuddi chaqmoq urgandek karaxt qilib qo‘ydi. U musht ko‘targan ko‘yi qotib qoldi, ko‘zlarida cheksiz hayrat va daxshat qorishib ketdi. "Qanday qilib? Qanday qilib oddiy inson mening ichimdagi bo‘ri isini tuydi?!" deb o‘yladi u ich-ichidan. Taehyung bu gapni shunchaki uni haqoratlash uchun aytgandi, ammo Yoongining yuragiga bu xuddi sirini fosh qilgandek botdi.

— To‘xtatinglar! Iltimos, bas qilinglar!

— Shu payt Su-min yig‘lab, o‘zini ularning o‘rtasiga otdi. U daxshatli tarzda qaltirar, kiyimlari hali ham ho‘l edi. Qiz bor kuchi bilan Yoongining ko‘kragidan itarib, ularni ajratishga urindi.

— Shusiz ham muammolarim yetarli! Bas qilinglar!

Su-minning bu yig‘isi va teginishi Yoongini yana o‘sha sehrli to‘lqin bilan o‘ziga keltirdi. U Taehyungning ustidan sekin turdi, labidagi qonni qo‘lining orqasi bilan artib, unga daxshatli o‘qraydi. Tortishuv va daxshatli bosim havoda muallaq turardi. Hamma nafasini yutib ularga qarardi.

Yoongi ortiq toqat qilolmadi. U Taehyungning yelkasidagi o‘z kurtkasini Su-minning ustidan yulqib tortib oldi-da, yerga otdi. Keyin esa Su-minning bilagidan mahkam, xuddi suyaklarini sindirib yuboradigan darajada temir panjalari bilan tutdi.

— Yur men bilan! — Yoongi qizning gapiga ham, qarshiligiga ham qaramay, uni o‘z ortidan sudrab ketdi.

Taehyung ortidan g‘azab bilan qarab qoldi, ammo Su-min unga "Yordam bermang, iltimos" degandek ko‘zlari bilan ishora qildi.

Yoongi qizni koridor oxiridagi chekka, sokin va mutloq bo‘sh bo‘lgan kichik xo‘jalik anjomlari xonasiga (shvabralar va tozalash vositalari turadigan omborchaga) gaddorlik bilan siltab olib kirdi. Eshikni ortidan qarsillatib yopib, qulfladi. Tor va g‘arib xonada faqat ikkisining og‘ir nafasi eshitilardi. Yoongi qizni devorga qisib, uning ho‘l bo‘lib yopishgan kiyimlariga va titrayotgan lablariga och qolgandek tikildi...

Tor va qorong‘u anjomlar xonasining eshigi qarsillab yopilishi bilan Su-min o‘zini yana bir bor temir qafasga tushgandek his qildi. Devor chetida turgan shvabralar va yuvish vositalarining hidi qizning tomog‘iga bo‘g‘iz bo‘lib tiqilardi. Uning ust-boshi hamon muzdek suvdan shalabbo bo‘lib, badani ayovsiz qaltirar edi.Yoongi qizni devorga qattiq qisdi. Uning nigohi butunlay o‘zgargan, ko‘zlaridagi jigarrang tus o‘rnini daxshatli va sehrli moviy alov egallagan edi. Taehyungning "it hidi kelyapti" degan gapi Yoongining qonini battar qizdirgan, ichidagi bo‘ri o‘z mulkini begonalardan himoya qilish uchun quturgan edi.Su-min qo‘rquv va hayajondan nima qilishni bilmay, Yoongining ko‘kragidan itarmoqchi bo‘ldi. Ammo Yoongi uning qarshiligiga imkon bermadi. U kutilmaganda bir qo‘li bilan Su-minning nozik bo‘ynidan tutdi. Bu bo‘g‘ish qizga azob berish yoki uni o‘ldirish uchun emasdi — u mutloq og‘riqsiz, ammo qochib qutulib bo‘lmaydigan darajada qat’iy va temirdek maxkam edi.

Su-min Yoongining barmoqlari o‘z bo‘yniga botganini his qilib, nafasini ichiga yutdi. Shu soniyada ularning nigohlari to‘qnashdi. Yoongining moviy ko‘zlari qorong‘ulikda xuddi och bo‘ridek yonib turardi. U qizning titrayotgan, sovuq lablariga bir soniya tikilib turdi-yu, so‘ngra o‘zini tiya olmay gaddorlarcha va nihoyatda chuqur bo‘sa ola boshladi.

Bu shunchaki bo‘sa emas edi. Bu Yoongining tomirlarida oqayotgan o‘sha asriy, muqaddas Ko‘k bo‘ri qonining o‘z juftini to‘liq bo‘ysundirish va undagi bor poklikni o‘z vujudiga singdirish ishtiyoqi edi. Yoongining lablari olovdek yonar, u Su-minni o‘ziga shu qadar qattiq tortdiki, qiz uning har bir nafasini, tanasining g‘ayritabiiy haroratini o‘z vujudida his qila boshladi.

Su-min boshida yulqinishga, uning quchog‘idan chiqishga urindi. Ammo Yoongining chuqur va ehtirosli bo‘sasi uning butun qarshiligini, tanasidagi sovuq darmonsizlikni eritib yuborayotgandek edi. Yoongining bir qo‘li qizning bo‘ynini ohista silab, kechagi tishlangan muhr joyiga teginganda, Su-minning butun vujudi bo‘ylab g‘alati, ilgari hech qachon tuymagan qaynoq bir to‘lqin yugurdi. Qizning ko‘zlaridan oxirgi yosh tomchisi sizib chiqdi, ammo u asta-sekin bu yirtqichning sehrli qudratiga taslim bo‘layotganini angladi.

Anjomlar xonasidagi havo tobora qizib, nafas olish og‘irlashib borardi. Yoongining ehtirosli bo‘sasi Su-minning butun vujudini karaxt qilib qo‘ygan, qiz sovuqni ham, qo‘rquvni ham unutib, bu g‘ayritabiiy harorat ichida erib borayotgan edi.Yoongi o‘zini mutloq boshqarolmay qoldi. Uning tomirlarida gupirib urayotgan Ko‘k bo‘ri qoni o‘zining haqiqiy juftini to‘liq egallashni talab qilardi. U bir qo‘li bilan Su-minning bo‘ynini tutib turgan bo‘lsa, ikkinchi erkin qo‘li bilan qizning muzdek suvdan badaniga yopishib qolgan ho‘l ko‘ftasining tugmalarini shoshib yecha boshladi. Har bir tugma ochilgan sari, qizning oppoq va pokiza terisiga Yoongining qaynoq nafasi urilardi. Keyingi soniyada uning qizning bo‘ynidagi qo‘li ohista yuqoriga ko‘chib, Su-minning sochlari orasidan o‘tdi va boshining ortidan maxkam tutdi. Bu uning bo‘sasini yanada chuqurroq, qochib qutulib bo‘lmaydigan darajada daxshatli tusga keltirdi.

Su-minning vujudi bu shiddatli yaqinlikdan titrab ketdi, u hayotidagi eng muhim va ortga qaytarib bo‘lmaydigan soniyaga yetib kelganini ich-ichidan his qildi. Yoongi qizni to‘liq egallashga, bashoratda aytilganidek, o‘z kuchini cheksizlikka olib chiqadigan o‘sha yakuniy qadamni qo‘yishga tayyor edi.

Ammo aynan shu soniyada, pinhona dunyoning eshigi daxshatli zarba bilan taqilladi.

Tars! Tars! Tars!

— Yoongi! Yoongi, eshitayapsanmi? Ichkaridamisan?! — eshik ortidan Lilyning g‘azab va shubha to‘la ovozi yangradi.Bu kutilmagan ovoz xonadagi sehrli va ehtirosli muhitni xuddi shisha kabi parchalab yubordi. Yoongi kutilmaganda to‘xtadi, uning lablari Su-minning lablaridan uzildi. Uning og‘ir nafas olishi xonadagi sukunatda aniq eshitilardi. Zulmatda miltillab turgan o‘sha sehrli moviy ko‘zlari eshik tomon qaratildi. Uning ichidagi yirtqich o‘z ovining bo‘linganidan daxshatli darajada g‘azablangan, irillashga tayyor edi.Su-min esa Lilyning ovozini eshitib, go‘yo chuqur uyqudan uyg‘ongandek bo‘ldi. U shoshib o‘zini o‘ngladi, yarim ochiq qolgan ko‘ftasining yoqasini qo‘llari bilan mahkam qisib, devor burchagiga tisarildi. Uning yuragi xuddi qafasdagi qushdek urardi. Agar hozir Lily eshikni ochib kirsa yoki hamma narsani bilsa, maktabdagi hayoti butunlay barbod bo‘lishini tushundi.

— Yoongi, senga aytyapman! — Lily eshik tutqichini yashab ko‘rdi, ammo u ichkaridan mahkam qulflangan edi.

— Boya koridorda o‘sha Taehyung bilan urushganingni eshitdim! Hamma seni qidiryapti! Shu eshigi buzuq omborxonada nima qilyapsan?!

Yoongi Su-minga bir muddat tikilib turdi. Uning ko‘zlaridagi moviy alov sekin-asta so‘nib, yana o‘sha sovuq jigarrang rangga qayta boshladi. U qizning dahshat ichida qaltirayotganini ko‘rib, barmog‘ini labiga qo‘ydi — "jim tur" degandek ishora qildi. Keyin esa ko‘ftasining yoqasini to‘g‘rilab, eshik tomon o‘girildi. Uning yuzida yana o‘sha hammaga tanish bo‘lgan, maktab yetakchisining muzdek va shafqatsiz qiyofasi paydo bo‘lgan edi.

Yeon So uchun o‘sha dahshatli va ehtirosli tundan keyingi bir hafta chinakam jahannam azobiga aylandi. U saroyning eng tanho va jimjit xonasida yolg‘iz qolar, ichidagi alam va sarosimadan aqldan ozgudek holatga kelardi. Uning ruhiyati shunchalik buzilgan ediki, har bir kuni butunlay tartibsiz va asabiy kechardi.
Gohida asabiylikdan stol ustidagi barcha taomlarni ochofatlarcha, to‘xtamay yer, gohida esa kun bo‘yi tomog‘idan bir qultum suv ham o‘tmas, ovqatga qaragisi ham kelmasdi. Ba’zi kunlari charchoq va xo‘rlikdan sutkalab toshdek qotib uxlasa, ba’zan tuni bilan ko‘ziga bir soniya ham uyqu kelmay, xonada daryo-daryo yosh to‘kib chiqardi.
U xona bo‘ylab xuddi qafasga tushgan yovvoyi hayvondek u yoqdan-bu yoqqa borar, qo‘llarini asabiy qisgancha faqat o‘zi bilan o‘zi gaplashardi. Xonadagi og‘ir sukunatni faqat uning pichirlashlari va alamli pichinglari buzar edi.

— Nega qochib ketmadim? — dedi u oynaga qarab, o‘zining ko‘kargan bo‘yinlaridagi zasos izlariga tikilarkan.

— Qochish hayolingga keldi-ku, Yeon So! Nega shartta saroy devoridan sakrab, o‘rmonga kirib ketmading? Agar qochganingda... hozir balki ozod bo‘larding. Yo‘q, yo‘q... qayerga qochasan? Ikki davlat o‘rtasidagi tinchlik-chi? Agar men qochsam, Qirol g‘azablanib vatanimga yana qo‘shin tortadi. Amakim, Alaya... hammasi mening deb qurbon bo‘ladi. La’nati taqdir! Men o‘z vatanimning, bu tinchlikning qurboniman!

U stol chetiga o‘tirib, qo‘lidagi o‘sha "Musofir Kim" tashlab ketgan xatni g‘ijimladi. Ko‘zlaridan yosh sizib chiqdi:

— "Tun uchun rahmat" emish... La’nati, qonxo‘r, vaxshiy yirtqich! — Yeon So xatni yerga otib, bor kuchi bilan tepkiladi.

— Kim eding o‘zi sen? Shunchaki xizmatkor, begona bir musofir eding-ku! Men senga ishondim, yuragimni, butun pokizalligimni senga topshirdim! Sen esa meni bitta fohishadek, bir kechalik foydalaniladigan buyumdek ishlatib, minnatdorchilik xati yozib ketdingmi?! Sendan nafratlanaman! Iloho, qaytib qorangni ko‘rmay! Yo‘q... undan ko‘ra o‘zim o‘lay... Men axir qanaqa ahmoqman?!

U yuzini kaftlari bilan to‘sib, yerga o‘tirib oldi. O‘zidan nafratlanishi "Musofir Kim"ga bo‘lgan g‘azabidan ham kuchliroq edi.

— O‘zingni o‘zing sotding, Yeon So, — deb pichirladi u o‘ziga-o‘zi piching qilib.

— Begona erkak seni quchganda, ehtirosdan nola qilgan o‘zingsan! Uning kiyimlarini yirtib, ustiga chiqqan ham o‘zingsan! Endi esa bir haftadan keyin o‘sha ko‘r-ko‘r, hamma yomon ko‘radigan shahzoda Taehyungga erga tegishing kerak! U meni ko‘rganida nima deydi? To‘y kechasida mening nomussiz ekanimni, badanimdagi mana shu tish izlarini ko‘rsa, meni butun saroy oldida sharmanda qilib, o‘limga mahkum etadi-ku! Men nima qilaman? Qanday qilib uning yuziga qarayman?!

Yeon So o‘rnidan turib, derazadan tashqariga, Taehyung dars o‘tadigan harbiy maydon tomonga ma’yus tikildi. U hali ham o‘sha yomon ko‘rgan "Taehyung" va u sevgan "Musofir Kim" bitta odam ekanidan mutlaqo bexabar edi.

— Mayli... barbir hayotim barbod bo‘ldi, — dedi u ko‘z yoshlarini sekin artib, ovozi toshdek qotib. — Agar o‘sha shahzoda Taehyung to‘y kechasi menga qo‘l tegissa, badanimdagi izlarni ko‘rib baqirsa... uning ko‘zlariga tik qarab, "Men boshqasiniki bo‘lganman!" deb baqiraman. Meni o‘ldirishsin, shu jahannamdan qutulaman... Ammo sen, Musofir Kim... agar biror marta yo‘limdan chiqsang, seni o‘z qo‘llarim bilan bo‘g‘ib o‘ldiraman!

U shunday deb, to‘shakka o‘zini otdi va navbatdagi uyqusiz, azobli tunni qarshilash uchun ko‘zlarini osmonga qadadi. To‘y kuniga bor-yo‘g‘i bir kun qolgan edi.

To‘y kuni tong sahardan Yeon Soning xonasi xizmatkorlar bilan to‘ldi. Uni sovuqqonlik bilan, xuddi haykaldek harakatsiz holda an’anaviy darmonli suvlarda yuvintirishdi. So‘ngra qizil va oltin rangli, og‘ir etti qavatli qirollik to‘y libosini egniga kiygizishdi. Sochlarini baland qilib yig‘ib, tilla va nefrit taqinchoqlar bilan yasatishdi. Ammo u butun jarayon davomida biror marta ham kulmadi, ko‘zlaridagi g‘amginlik tuman kabi quyuq edi.

— Malika xonim, axir mamlakatning eng kelishgan va jasur shahzodasi Taehyungga turmushga chiqyapsiz-ku, nega chehrangiz ochilmaydi? — deb so‘rashdi hayron bo‘lgan xizmatkorlar uning yuziga upa surarkan.

Yeon So ularga javob bermadi, faqat ichida: "Agar sizlar bu nikoh men uchun dor bo‘lishini bilganingizda edi..." deb o‘yladi.

Nihoyat, an’anaga ko‘ra uning yuziga kuyov chimildiqqa kirmaguncha ochilmaydigan qalin shoyi yopinchiqni yopishdi va uni to‘y bazmi bo‘layotgan katta zalga olib borishdi.

Saroy zali karnay-surnaylar, baraban sadolari va a’yonlarning olqishlariga to‘lgan edi. Qirol va Qirolicha to‘rda o‘tirishar, hamma baxt tilab qadah ko‘tarardi. Yeon So yopinchiq ostidan faqat o‘z oyoqlarini va polni ko‘ra olardi xolos. Uning qarshisida baland qadli, to‘y libosidagi kuyov shahzoda turardi.

Kuyov bilan birgalikda uch marta ta’zim bajo keltirildi: birinchisi osmon va yerga, ikkinchisi ota-onaga, uchinchisi esa bir-birlariga. Nikoh sharobi (Hapgeunju) quyildi va ular qadahlarini almashtirib ichishdi. Butun marosim davomida kuyov qizning qo‘lidan ohista va issiq taft bilan tutib turdi. Bu teginish Yeon Soga negadir o‘sha "Musofir Kim"ni eslatib, yuragini battar tilka-pora qildi. Uning qo‘llari nafrat va qo‘rquvdan qaltirardi.

Marosim tugagach, kelin va kuyovni saroyning eng chekka, dabdabali bezatilgan maxsus to‘y xonasiga — chimildiqqa kuzatib qo‘yishdi.

Eshik yopilib, tashqaridagi xizmatkorlarning g‘ala-g‘ovuri uzoqlashdi. Xonada faqat shamlarning lipillashi va Yeon Soning og‘ir, asabiy nafasi qoldi. U karavot chetida yuzi yopiq holda omonatgina o‘tirar, yuragi gupillab urardi. U hozir shahzoda uning yuzini ochishi bilan badandagi o‘sha tish izlari va zasoslarni ko‘rib janjal ko‘tarishini kutib, bor vujudi bilan nafratga to‘lib turardi.

To‘y libosidagi shahzoda sekingina qizning qarshisiga kelib to‘xtadi. U og‘ir ipak matoni barmoqlari bilan ushladi va ohista yuqoriga ko‘tarib, Yeon Soning yuzidan yopinchiqni oldi.Yeon So ko‘zlarini ochib, qarshisidagi "daxshatli" shahzodaga bor nafratini sochish uchun boshini baland ko‘tardi-yu... bir soniyada nafas olishdan to‘xtab, toshdek qotib qoldi.

Uning qarshisida kibrli shahzoda Taehyung emas, balki tunda uning bor vujudini yondirgan, minnatdorchilik xati yozib ketgan o‘sha sirli va yaqin "Musofir Kim" o‘zining cheksiz mehribon, sho‘xomuz va ehtirosli tabassumi bilan tikilib turardi!

Yeon So qarshisida turgan yigitni ko‘rib, aqli bovar qilmas shokdan butun vujudi bilan qaltirab ketdi. U hamon uni oddiy bir musofir yoki qo‘riqchi deb o‘ylayotgan, haqiqiy shahzoda Taehyung hozir kirib kelsa, ikkisini ham choptirib tashlashidan daxshatga tushayotgan edi.

— Qa... qanaqasiga bu yerdasiz?! — Yeon So o‘rnidan shartta turib, Taehyungni eshik tomon surishga urindi, ovozi qo‘rquvdan bo‘g‘ilib chiqdi.

— Tentakmisan?! Keting tezroq! Hozir... hozir shahzoda Taehyung kelsa, ikkimizni ham tirik qoldirmaydi! O‘lamiz ikkimiz ham! Keting deyapman!Taehyung qizning bu sarosimaga tushib, uni qutqarish uchun jonsarak bo‘layotganidan va hali ham haqiqatni bilmayotganidan mayin kulib yubordi. U qizning unga qarab quvgan qo‘llarini havoda tutib qoldi va ko‘zlariga cheksiz bir mehr bilan tikildi:

— Shoshma... o‘zingni bos, yovvoyi malikam, — dedi Taehyung labida o‘sha tanish, samimiy tabassumi bilan.

— Hech kim kelmaydi. Chunki... o‘sha sen yomon ko‘rgan shahzoda Taehyung ham, tunda senga bor vujudini bergan "Musofir Kim" ham bitta odam. Men o‘sha shahzodaman, Yeon So.Yeon So bu so‘zlarni eshitib, go‘yo dunyo bir soniyaga to‘xtab qolgandek joyida qotib qoldi. Uning ko‘zlari hayratdan katta-katta ochildi, miyasi bu chalkashlikni hazm qilolmay karaxt bo‘ldi.— Nima?.. — deb pichirladi u, sekin ortiga tisarilib.

— Siz... siz shahzodamisiz?

Bir haftalik azoblar, "Tun uchun rahmat" degan o‘sha sovuq xat, o‘zini fohishadek his qilgan xo‘rliklari, tuni bilan yig‘lab chiqqan ko‘z yoshlari va uni aldashganining alami bir lahzada yuragidan otilib chiqdi. Qizning hayrati bir soniyada daxshatli g‘azab va nafratga aylandi.

— Zolimsiz! Aldoqchisiz! — deb baqirib yubordi Yeon So va ko‘zlaridan yosh duv-duv to‘kilib, Taehyungning ko‘ksiga mushtlay ketdi. — Meni ahmoq qildingiz! Mening ustimdan kuldingiz! Bir hafta davomida qanday azob chekkanimni bilasizmi?! O‘zimdan nafratlanib, o‘lishni istagandim! Siz esa... siz esa shahzoda bo‘la turib meni o‘yin qildingiz!

U yig‘lab-yig‘lab, bor kuchi bilan Taehyungning baquvvat ko‘kragiga, yelkalariga urar, uni xonadan haydab yuborishga urinardi. Uning barcha g‘ururi toptalgandek edi. Taehyung esa qizning bu og‘riqli zarbalaridan qochmadi, uni o‘zidan itarmadi. U qizning qanchalik ezilganini his qilib, yuragi tilka-pora bo‘layotgan edi.

Taehyung kutilmaganda qizning tinmayotgan qo‘llarini mahkam qisib ushladi-da, uni o‘zining keng va issiq bag‘riga qattiq bosdi. Yeon So uning quchog‘ida ham tipirchilab, qutulishga urinar, ammo yoshlari tinmay yigitning to‘y libosini ho‘l qilardi.

Taehyung qizning tinimsiz urayotgan qo‘llarini mahkam tutib, uni bag‘riga yanada qattiqroq bosdi. Uning ham ko‘zlarida pushaymonlik yoshlari miltillardi.

— Gulim, aybdorman, kechir! — dedi Taehyung ovozi titrab. — Aslida o‘sha kuni hamma narsani senga aytmoqchi edim. Ammo yarim tunda otamning qat’iy va shoshilinch buyrug‘i keldi, chegara tomon zudlik bilan ketishim shart edi... Meni kechir, iltimos.

Yeon So uning quchog‘ida turib, bor kuchi bilan boshini sarak-sarak qildi. Uning alanganayotgan nafasi Taehyungning bo‘ynini kuydirardi.

— Aslo! Sizni endi aslo kechirmayman, aslo! — deb baqirdi qiz, ko‘zyoshlari yuzidagi upalarni yuvib tusharkan.

— Asalim, jonim, iltimos... — Taehyung qizning bu alamli isyonini so‘ndirish ilinjida uning nozik tanasini ohista silay boshladi. Lablarini qizning o‘sha tunda o‘zi muhr qoldirgan nafas oluvchi bo‘yniga tekkizmoqchi, bo‘salar bilan uni ovutmoqchi bo‘ldi.

Biroq Yeon So uning bu yaqinligidan daxshatga tushgandek, bor kuchi bilan siltanib, yigitning qo‘ynidan chiqib ketdi. U bir necha qadam ortga chekinib, to‘y libosining etaklarini g‘ijimladi.

— Menga boshqa teginmaysiz! Sizdan nafratlanaman! O‘sha kungi tunga ming la’nat bo‘lsin, juda ham afsusdaman! — Yeon Soning bu achchiq so‘zlari xonaning tosh devorlariga urilib, aks sado berdi.

Taehyungning qulog‘ida "Ming la’nat... juda afsusdaman..." degan so‘zlar qayta-qayta aylana boshladi. U bu qizni chin dildan sevib ulgurgan, to‘y kechasi uni baxtli qilishni orzu qilgan edi. Ammo qizning o‘sha olovli tunni "la’natlashi" va undan "afsusdaligi" shahzodaning mardlik nafsoniyatiga va erkaklik g‘ururiga juda qattiq tegdi. Uning ko‘zlaridagi mayinlik o‘rnini bir lahzada sovuq bir asabiylik egalladi.

— Yeon So, yetar! — dedi Taehyung ovozini bir pardaga ko‘tarib, qizga haybat bilan yaqinlasharkan. — Endi sen baribir meniki bo‘lding, mening qonuniy xotinimsan! Men sening bu erkaliklaringni ko‘tarishga, vaziyatni yumshatishga urunyapman. Lekin unutma, men birinchi navbatda baribir shahzodaman! Menga bunday ohangda gapirishga hadding sig‘maydi!

Yeon So g‘ururi toptalganidan ko‘zlaridagi yoshni shartta artdi va qorachig‘larini yigitning ko‘zlariga tik qadadi:

— Nima bo‘libdi shahzoda bo‘lsangiz?! Siz kabi aldoqchilar na shahzodalikka va na erlikka loyiq emas! Ayniqsa, menga er bo‘lishga mutlaqo loyiq emassiz!

Taehyungning jag‘ mushaklari asabiy o‘ynab ketdi, ko‘zlari g‘azabdan qisildi:

— Unda kim loyiq?! — deb so‘radi u tishlari orasidan vishillab. — Senga kim munosib ekan, ayt?!

Yeon So dastlab nima deyishni bilmay, bir zum jim bo‘lib qoldi. Yuragidagi bor alam va g‘azab uni aqldan ozdirayozgan edi. U Taehyungni yanada qattiqroq yaralash, undan qasos olish va erkaklik g‘ururini chil-chil qilish uchun ko‘zlariga qarab, sovuqqonlik bilan yolg‘on gapirib yubordi:

— Mamlakatimdagi sevgilim loyiq! Men faqat uni sevaman va uniki bo‘lib qolaman! — deb baqirdi u.

Taehyung bu kutilmagan gapdan so‘ng xuddi yuziga tarsaki yegandek bir muddat karaxt bo‘lib qoldi. Keyin esa uning ko‘zlarida haqiqiy "vaxshiy va aqldan ozgan shahzoda" uyg‘ondi.

— Kim deding?! — Taehyungning ovozi daxshatli tarzda past va sovuq chiqdi, u Yeon Soga tomon bo‘g‘ib kelayotgan yo‘lbarsdek yaqinlasha boshladi.

Yeon So ichidagi alam va g‘azab tufayli ortga chekinmadi, ko‘zlariga tik qarab, ikkilanmay javob berdi:

— O‘Z SEVGILIM!

Taehyungning qulog‘ida "sevgilim" degan so‘z daxshatli tarzda shang‘illay boshladi. Erkaklik g‘ururi va rashk olovi uning ongini bir lahzada ko‘r qilib ulgurgandi.

— Seni sevdirishni juda yaxshi eplayman... — dedi u juda past va vahimali ohangda.U bir urinishda Yeon Soni dast ko‘tarib oldi va qizning qarshiligiga qaramay, uni to‘g‘ri yotoqqa olib bordi. Qiz uning panjasida tinmay tipirchilar, baqirib-chaqirib uni urgisi kelardi. Ammo Taehyung mutlaqo jim ish qilardi. U qizning har bir zarbasini pisand qilmay, uning og‘ir to‘y libosini shafqatsizlarcha yechintira boshladi.

— Nima qilyapsiz?! Tegmang menga! — Yeon So bor kuchi bilan uning qo‘llarini itarar, tinmay qarshilik ko‘rsatardi.

Biroq Taehyungning ko‘zlari allaqachon muzlab ulgurgandi. Unda na rahm va na avvalgi shirin pichirlashlar qolgan edi. U qizni to‘liq yechintirib, mutlaqo yalang‘och holga keltirgach, uning qarshilik qilayotgan mitti qo‘llarini yotoq ustidagi yog‘och ustunlarga ipak tasmalar bilan mahkam bog‘lab qo‘ydi. So‘ng o‘zining ham to‘y liboslarini shoshilinch yechib, yerga otdi.

— Bas dedim! Tegmang menga, vaxshiy! — Yeon So bog‘langan qo‘llari bilan tipirchilab, yig‘lagancha baqirardi.

Taehyung unga javob bermadi. U o‘rnidan turib, xonaning chetidagi javon yoniga bordi. Javon ichidagi dorilar orasidan yaqinda Xitoydan elchilar tomonidan keltirilgan, inson vujudini daxshatli darajada qizdiruvchi o‘sha mashhur ehtiros dorisini oldi. U aslida bu dorini hech qachon o‘ziga kerak bo‘ladi deb o‘ylamagan edi.

Taehyung dorini olib kelib, Yeon Soning e’tirozlariga qaramay, uning og‘zini majburlab ochib, dorini ichirib yubordi. So‘ngra o‘zi ham butunlay yalang‘och holatda yalang‘och qizning yoniga kirdi. Uni o‘zining baquvvat, issiq bag‘riga mahkam tortdi-da, ko‘rpani ustlariga yopib, xotirjamlik bilan ko‘zlarini yumdi. U qizning bog‘langan holatida hoziroq nomusiga tegmadi, uni zo‘rlamadi.

— Tongda o‘zing meniki bo‘lishni so‘raysan... — deb pichirladi Taehyung qizning qulog‘iga, uning nafasi tobora qizib borayotganini his qilib.

— Men seni zo‘rlamayman, gulim. Dori ta’sir qila boshlagach, yana o‘zing menga yolvorasan... o‘zing so‘raysan men bilan bo‘l deb.

U shunday dedi-da, qizni mahkam quchgancha sovuq sukunat ichida uyquga ketdi. Yeon Soning vujudida esa dori sababli asta-sekin daxshatli bir qaynoqlik va ehtiros bo‘roni uyg‘ona boshlayotgan edi.

Oradan bir soat o‘tdi. Taehyung g‘azab va alamdan allaqachon chuqur uyquga ketgan edi. Yeon So esa ichidagi daxshatli dori ta’sirida tinmay tipirchilar, vujudidagi qaynoqlikni bosish ilinjida oyoqlarini asabiy ravishda bir-biriga ishqalardi. Biroq Taehyung o‘zining og‘ir va baquvvat oyoqlaridan bittasini qizning oyoqlari ustiga mahkam o‘tkazib qo‘ydi va uning harakatini butunlay chekladi.
Qizning oyoqlari orasi xuddi olov bo‘lib yonar, dori Taehyung o‘ylaganidan ham ancha tez va shiddat bilan uning jismida alanga olgandi. Yeon So alam va xo‘rlikdan yig‘lardi, ammo baribir mag‘rur g‘ururini chetga surgisi kelmas, qochishga yoki yordam so‘rashga tili bormasdi. Ustiga-ustak, bog‘langan mitti qo‘llarini ham yecha olmas edi.

Yana bir soat o‘tgach, daxshatli ehtiros va kuchli alangadan qizning aqli butunlay ko‘r bo‘la boshladi. U bor kuchi bilan harakat qilib, nihoyat ipak tasmadan mitti qo‘llarini yechib oldi. Uyat va hayoni batamom unutgan qiz o‘z ostini qo‘llari bilan uqalay boshladi. Vujudidagi qaynoq lazzat va og‘riq qorishmasidan uning bo‘g‘zidan uzuq-yuluq, ehtirosli nolalar otilib chiqdi.

Mana shu mayin, ammo shiddatli nolalar ta’sirida Taehyung kutilmaganda ko‘zlarini ochib, uyg‘onib ketdi. U qizning o‘zini bu ko‘yda uqalayotganini ko‘rib, ichida daxshatli rashk va sovuq g‘azab uyg‘ondi. U bir harakat bilan qizning bilaklaridan tutdi, uning harakatini to‘xtatdi va ikkala qo‘lini qaytadan tortib olib, yotoq ustuniga avvalgidan ham mahkamroq bog‘lay boshladi.

— Mening muhrim bo‘lgan, meniki bo‘lgan joyga teginishga sening haqqing yo‘q! — dedi Taehyung tishlari orasidan vishillab.

— Iltimos... yonyapman axir... — Yeon So butunlay aqldan ozgudek holatda pichirladi, uning ko‘zlaridan oqqan yoshlar yonoqlarini kuydirardi.

— Ichim olov bo‘lib ketyapti...

Taehyung uning tepasiga egilib, ko‘zlariga o‘tkir tikildi:

— Sevgiling kim edi? Menga o‘sha mamlakatingdagi erkak haqida gapir!

— Aldadim... yo‘q u... iltimos, qo‘yib yuboring, bu juda azobli! — Yeon So bor alamini yutib, unga yolvora boshladi.

— Men ham azoblanyapman, Yeon So, — dedi Taehyung ovozi ehtiros va asabiylikdan bo‘g‘ilib.

— Sening o‘sha so‘zlaring mening ichimni qanday yoqqanini tasavvur ham qilolmaysan.

— Iltimos... — qizning nolasi dori ta’sirida battar kuchaydi.Taehyung uning qaynoq lablariga yaqin keldi, ammo unga tegmadi:

— Ertaga tongda, Qirol huzuridagi rasmiy nonushtadan so‘ng sening bu alangangni o‘zim qondirarman... Ungacha chidashga majbursan.

— Ungacha o‘lib qolaman... Iltimos, hoziroq... — Yeon So bog‘langan qo‘llari bilan tipirchiladi.

Taehyungning lablarida xatarli va g‘olibona bir tabassum paydo bo‘ldi. U qizning butun vujudi faqat uni so‘rayotganini ko‘rib, erkaklik g‘ururini qayta tikladi:

— Yaxshi... unda meni sevishingga, mendan boshqa hech kiming yo‘qligiga meni hoziroq ishontir! Menga buni isbotla, mitti rafiqam!

Yeon So dori ta’sirida butunlay aqldan ozgudek holatda, ko‘zlaridan yosh to‘kib, Taehyungga iltijo bilan tikildi. Erkaklik g‘ururi toptalgan shahzoda esa qizning birinchi aytgan shirin so‘zlariga ishonmadi; u Yeon Soning og‘zidan chinakam taslim bo‘lish nolasini eshitgisi kelardi.

— Men aldadim... Hech qanday sevgilim yo‘q! — deya yig‘lardi Yeon So, bog‘langan bilaklarini asabiy silkitib. — Men faqat... faqat o‘sha o‘rmondagi musofirni... ya’ni sizni o‘yladim! Sizni sevaman! Iltimos, teging menga, Taehyung... Yonyapman!

Taehyung bir necha bor qaytarilgan sevgi izhorlaridan so‘ng, nihoyat qizning butunlay uning ixtiyoriga bo‘ysunganini ko‘rib, labida xavfli jilmaydi. U qizning tepasiga haybat bilan keldi:

— Yaxshi, seni qondirarman, — dedi Taehyung ovozi daxshatli darajada past va bo‘g‘iq chiqib. — Ammo bitta shartim bor: bugun tunda kamida o‘n raund davom etamiz. Agar biror marta "to‘xtang" yoki "yetar" desang, senga hoziroq o‘sha ehtiros dorisidan yana bir bor ichiraman! Tushunarlimi?!

— Xo‘p... Xo‘p, yaxshi! Iltimos, boshlang... O‘lib qolaman... — Yeon So hayo va g‘ururni butunlay chetga surib, faqatgina o‘sha olovni o‘chirishni so‘rab yolvorardi.

Taehyung bir harakat bilan qizning mitti qo‘llarini ipak tasmadan yechib yubordi. Biroq, uning harakatlarida avvalgi tunda bo‘lgani kabi zarracha ham yumshoqlik yoki rahm-shafqat yo‘q edi. Rashk va g‘azab uni shunday vaxshiyga aylantirgandiki, u qizning lablariga xuddi o‘ljasini g‘ajiyotgan yirtqichdek shiddat bilan yopishdi.

Uning baquvvat kaftlari Yeon Soning mitti ko‘kraklarini shunday kuch va shafqatsizlik bilan ezardiki, go‘yo qizni og‘riqqa chidolmay "yetar" deb baqirishga va dori ichishga majbur qilmoqchi bo‘layotgandek edi.

Avvalgi safar qizning tanasini ohista o‘pib, so‘rgan bo‘lsa, endi u har bir nuqtani, bo‘yin, yelka va ko‘krak sohalarini bor kuchi bilan tishlab, qontalash izlar qoldirib so‘rar edi.

— Ahhh! Taehyung... — Yeon So og‘riq va mislsiz qaynoq lazzat orasida qolib, yigitning baquvvat yelkalariga tirnoqlarini botirdi.

— Og‘riyapti... ammo... yana...Taehyung qizning bu og‘riqli nolasidan battar junbishga keldi. U qizning tizzalarini ikki tomonga shafqatsizlarcha ayirib, o‘zining taranglashgan olovli vujudi bilan bir urinishda uning ichiga to‘liq kirdi. Xonaning jimjit devorlari Yeon Soning daxshatli va baland daxshatli tun mana shunday boshlandi.

Taehyung qizning og‘riq va lazzat qorishgan nolalarini eshitgan sayin tinchlanish o‘rniga battar quturardi. Uning miyasida hamon "Rostdan ham vatanida boshqa sevgilisi bo‘lsa-chi? Menga faqat dori ta’sirida yolvorayotgan bo‘lsa-chi?" degan daxshatli shubha o‘ynar va bu asbiy rashk uning shiddatini o‘n barobar oshirardi.
U kutilmaganda qizning ingichka oyoqlarini mahkam tutib, o‘zining keng yelkalariga chiqardi. Bu holatda Yeon Soning butun osti va orqa qismi yigitning to‘liq hukmiga ochiq qolgan edi. Taehyung bor g‘azabi bilan qizning qizarib borayotgan oppoq orqasiga qattiq tarsaki tushirdi.

— Ismimni ayt! — deya baqirdi Taehyung tishlari orasidan, harakatlarini yanada daxshatli va chuqurroq qilib.
— "Sevgilim" deb ayt! Yana de!

U bor kuchi bilan qayta-qayta tarsaki tushirar, xonada go‘shtning go‘shtga urilgan shiddatli ovozi va Yeon Soning alamli faryodi qorishib ketgandi. Qizning orqasi soniyalar ichida qip-qizil bo‘lib, olovdek yona boshladi.

— Ahhh! Taehyung... to‘xtang... — Yeon So og‘riqning zo‘ridan yostiqni tishlab, bog‘liq bo‘lmagan mitti qo‘llari bilan choyshabni yirtgudek changalladi. Ammo dori uning miyasini shunday to‘liq qoplagan ediki, u bu vaxshiylikdan qocholmasdi.

— Ayt dedim! — Taehyung yana bir qattiq zarba berib, qizning ichida butunlay aqldan ozgan yo‘lbarsdek tezlashdi.
Yeon So majburan, ko‘zlaridan oqayotgan achchiq yoshlar va shiddatli nolalar orasidan zo‘rg‘a tili aylanib, uning aytganlarini takrorlay boshladi:

— Taehyung... sevgilim... faqat siz... ahhh! Iltimos... battarroq...

Bu so‘zlar Taehyungning qulog‘iga yetishi bilan u o‘zini to‘liq yo‘qotdi. U qizning charchab, ruhan va jismonan tamom bo‘lishiga ham qaramay, o‘sha va’da qilingan o‘n raundlik azobli va qaynoq jazo tunini daxshatli shiddat bilan davom ettirdi. Xona tongga qadar faqat yirtqichlarcha nafaslar va qizning tugamaydigan faryodlariga guvoh bo‘ldi

Taehyungning ichidagi g‘azab va rashk bo‘roni hech so‘nay demasdi. Qizning vatanidagi "sevgilim" degan so‘zi uning miyasini zaharlab ulgurgan edi. U Yeon Soning butun ongini, xotirasini va miyasini faqatgina o‘z ismi bilan to‘ldirishni, undan o‘zga hech kimni o‘ylay olmaydigan holga keltirishni istardi. Shu sababli, u qizning charchagan murg‘ak vujudini har xil azobli holatlarda, turli pozalarda mutlaqo shafqatsizlarcha sinashda davom etdi.U Yeon Soni to‘rt oyoqlatib tiz cho‘ktirdi. Qiz dori ta’siridan va charchoqdan dir-dir qaltirab tursa-da, Taehyung ortidan daxshatli shiddat bilan zarba berishni to‘xtatmadi. So‘ngra qizni devorga mahkam tirab, oyoqlari yerga zo‘rg‘a tegib turgan holatda ham davom etdi. Yeon Soning nafasi bo‘g‘ilib, ko‘z oldi qorong‘ulashib borardi. Keyin uni yonboshlatib yotqizdi va hatto bir necha raund davomida qizni holsiz holatida o‘z ustida sakrashga majbur qildi.

Yeon So chidab bo‘lmas jismoniy qiynoq va ehtirosdan tamom bo‘lib, ko‘zyoshlari ichida pichirladi:

— Iltimos... yetar... o‘lib qolaman...

Taehyung esa uning yuzini mahkam ushlab, muzdek nigohini qadadi:

— Nima? Yetar? Yana dori kerakmi senga?! — dedi u tahdidli vishillab.

Qiz o‘sha daxshatli ehtiros dorusini qayta ichishdan daxshatga tushib, shoshilgancha boshini chayqadi:

— Yo‘q... yo‘q, iltimos... dori kerak emas!

Taehyung qizni o‘z ostiga qayta yotqizdi-da, uning dumbalariga va sonlariga ketma-ket, anchagina qattiq tarsakilar tushirishda davom etdi. Zarbalar shunchalik kuchli ediki, qizning orqasi butunlay qizarib, tanasiga chidab bo‘lmas olovli og‘riq tarqalardi. Taehyung o‘sha "sevgilim" degan so‘zni o‘ylagani sayin g‘azabini aslo bosolmasdi.

Uning miyasi alanga bo‘lib portlash darajasiga kelgandi. Ichida har xil daxshatli gumonlar aylanardi: "Balki uning ilk bo‘sasi o‘sha erkak bilan bo‘lgandir? Balki ular oydin kechalarda birga qo‘l ushlashib yurishgandir?!" Bu o‘ylar yigitni butunlay qutirtirib yubordi. U g‘azab ustida Yeon Soning nozik sonlarini shunday qattiq changallab qisdiki, qizning terisida ko‘karib ketadigan barmoq izlari paydo bo‘ldi.

Taehyung qizni tong otguncha bir lahza ham tinch qo‘ymadi. Yeon So og‘riqdan, dori ta’siridan va yigitning bu mislsiz vaxshiyligidan faqatgina uning ismini aytib, nola qilishdan boshqa chora topolmadi.

Tong saharda, mash’alalar o‘chib, atrofga nim-qorong‘u yorug‘lik taralgan lahzalarda hammom ichida daxshatli o‘n birinchi raund yakunlandi. Taehyung qizni hovuz ichiga olib kirib, suv bag‘rida uni so‘nggi bor zabt etgan edi.

Biroq, u o‘z vujudidan sizib chiqqan so‘nggi urug‘ini qizning ichiga quyib bo‘shashgach, suv yuzasiga qarab ko‘zlari daxshatdan qisilib ketdi. Issiq hovuz suvi orasidan asta ko‘tarilib, bug‘lanib borayotgan oq suyuqlik... kutilmaganda to‘q qizil, qonli rangga bo‘yaldi.

Yeon Soning nozik va murg‘ak jinsi quvuri Taehyungning to‘xtovsiz, shafqatsiz va yirtqichlarcha bergan zarbalariga dosh berolmay, ichkaridan qattiq yirtilgan edi. Qiz hovuz chetiga boshini qo‘ygancha, butunlay hushsiz, xuddi jonsiz tana kabi suv ustida qalqib turardi. Uning oppoq sonlari orasidan daryodek oqayotgan qon iliq suvni qirmizi rangga bo‘yashda davom etardi.

Taehyung o‘sha onning o‘zida, xuddi boshiga daxshatli zarba yegandek, hushiga keldi. Miyasidagi dori asorati, rashk va asabiy g‘azab bo‘roni bir soniyada g‘oyib bo‘ldi. U o‘zining nima qilib qo‘yganini — bor-yo‘g‘i birgina so‘z tufayli o‘zi jonidan ortiq sevgan qizini jahannam azobiga solganini, uning murg‘ak tanasini chil-chil qilib yirtib tashlaganini anglab yetdi.

General va mard jangchi bo‘lgan shahzodaning vujudini umrida birinchi marta daxshatli qo‘rquv va vahima qamladi. Uning qo‘llari, butun tana a’zolari qaltiray boshladi. Ko‘zlaridan dahshat aralash pushaymonlik yoshlari otilib chiqdi.

— Yo‘q... yo‘q, yo‘q! Men nima qildim?! Yeon So! — deya u aqldan ozgudek holatda baqirib yubordi.

U qo‘rquvdan qaltiragancha hushsiz qizni suv ichidan shoshilib dast ko‘tarib oldi. Qizning butun vujudi — ko‘kraklari, bo‘yni va yelkalari qontalash tish izlari bilan to‘la, orqa qismi tarsakilardan qop-qora bo‘lib ko‘kargan va shishgan edi. Sonlari orasidan hamon to‘xtamay qon sizib chiqardi.

Taehyung uni katta, quruq shoyi matoga o‘rab, yugurgancha xonaga olib chiqdi va karavotga yotqizdi. U shunchalik qo‘rqib ketgan ediki, agar hozir tabib chaqirsa, bu sharmandalik butun saroyga doston bo‘lishini, Qirol uni daxshatli jazolashini va eng yomoni, Yeon So uni umrbod la’natlashini yaxshi bilardi.

U shoshilgancha xonadagi shaxsiy yashirin dorilar qutisini ochib, qonni to‘xtatuvchi va jarohatlarni bitiruvchi eng qimmatbaho malhamlarni oldi. Barmoqlari titragan holda, qizning o‘sha yirtilgan va qonayotgan nozik a’zosiga dori surta boshladi. Har bir teginishida uning o‘zi daxshatdan yig‘lar, ich-ichidan o‘zini la’natlardi.

— Kechir... iltimos, o‘lib qolma... Mening g‘azabim qursin! Meni o‘ldir, Yeon So, faqat ko‘zlaringni och! — deya Taehyung qizning holsiz, sovuq qo‘llarini lablariga bosib, o‘pib yig‘lardi.

Dorini surtib, qonni zo‘rg‘a to‘xtatgach, u qizning ustiga yumshoq, toza choyshabni yopdi. Yeon So hamon chuqur va og‘ir xushsizlik uyqusida edi. Tashqarida esa tong otib bo‘lgan, Qirol huzuridagi rasmiy nonushtaga oz vaqt qolgan edi.

Poytaxtning ulkan va sovuq ma’muriyat darvozalari General Min Yoongining qarshisida go‘yo temir devordek yopildi. U o‘zining haq ekanini, Janob Zou va Bosh vazir pishirgan makkorona tuhmatlarni fosh etish uchun bor kuchi bilan kelgan edi. Ammo hamma narsa allaqachon tayyorlab qo‘yilgan, tuzoq qopqog‘i yopilgan edi.Darvoza tepasida turgan poytaxt gvardiyasining boshlig‘i pastga, Yoongi va uning yarim qo‘shiniga qarab ovozini baland ko‘tardi:

— "General Min Yoongi! Prezident farmoniga binoan siz yangi hukumatga qarshi xiyonatda ayblanasiz! Sadoqat maktublarini soxtalashtirganingiz va janubdagi isyonchilar bilan til biriktirganingiz fosh bo‘ldi. Sizga darvozadan kirish taqiqlanadi! Darhol qurollaringizni topshiring va taslim bo‘ling!"

Yoongi otining jilovini qattiq tortdi, uning ko‘zlarida g‘azab va mag‘rurlik olovi yondi. U o‘zining sodiq askarlari oldida bosh egishni istamasdi:

— "Men bu yerga jinoyatchi kabi yashirincha kelganim yo‘q! Men Shanxay generaliman! To prezident janoblarining o‘zi bilan yuzma-yuz ko‘rishib, mana bu qo‘limdagi haqiqiy hujjatlarni ko‘rsatmagunimcha, hech qachon taslim bo‘lmayman! Darvozalarni ochinglar!"

Ayni shu lahzada gvardiya boshlig‘i qo‘lidagi rasmiy, qora muhrli farmonni ochib, sovuq ohangda o‘qiy boshladi:

— "Prezidentning maxsus farmoniga ko‘ra: xoin deb e’lon qilingan Min urug‘i va ularning odamlari tomonidan biror-bir qilich qinidan chiqsa yoki biror qurol o‘qlansa, hech qanday sud va so‘roqsiz, joyning o‘zida xoin sifatida o‘ldirilsin!"

Bu so‘zlar havoda gumburlaganida, Yoongining askarlari qilichlarining dastasiga qo‘l uzatishdi. Ammo Yoongi qo‘lini ko‘tarib, ularni to‘xtatdi. U poytaxt qo‘shinining ularga qaratilgan yuzlab miltiq o‘qlarini ko‘rib turardi. Hozir jang qilish — uning barcha sodiq yigitlarini shunchaki qirg‘inga tashlash degani edi. Eng yomoni, u o‘zining bu yerda ushlab turilishi aslida Shanxay qo‘rg‘onini himoyasiz qoldirish uchun qilinganini endi ich-ichidan his qila boshlagan edi. Uning xayolidan Syan, endigina tug‘ilgan mitti o‘g‘illari va uyni topshirib ketgan Jungkook o‘tdi. Yuragi mudhish bir vahimadan simillab ketdi.

— "Qurollarni tashlang..." — dedi Yoongi tishlarini bir-biriga bosib, ovozi g‘azabdan bo‘g‘ilib.

— "Biz taslim bo‘lamiz. Ammo men prezident bilan barbir gaplashaman!"

Poytaxt askarlari Yoongining atrofini o‘rab olishdi. Uning qo‘lidagi General qilichini, Shanxay muhrini va haqiqat yozilgan maktublarni shafqatsizlarcha tortib olishdi. Qudratli, mag‘rur General Min Yoongini qora zanjirlar bilan bog‘lab, poytaxtning eng qorong‘u va rutubatli maxfiy qamoqxonasiga tashlashdi. U sovuq tosh polda o‘tirarkan, o‘zining asirligidan ko‘ra, Shanxayda qolgan oilasining taqdiri haqida o‘ylab, devorlarni mushtlab baqirardi. U hali u yerda Jungkook va Rou allaqachon bir qilich ostida qoniga belanib bo‘lganini bilmas edi...

Yerosti yo‘lagining sovuq va nam devorlari ortidan chiqishganida, tashqaridagi tun qo‘rg‘ondan tarqalayotgan achchiq tutun va faryodlar bilan to‘lgan edi. Syan va Mey murg‘ak go‘daklarni bag‘irlariga bosgancha, o‘rmonning qalin daraxtzorlari orasiga o‘zlarini urishdi. Biroq orqadan kelayotgan otliqlar ovozi va itlarning hovillashi dushman ularning iziga tushganidan darak berardi.

Syan birdan to‘xtadi. Uning ko‘zlarida qo‘rquv emas, balki qat’iy bir fidoyilik porlab turardi. U o‘zining qumri qushdek nozik kaftlari bilan Meyning titrayotgan yelkalaridan tutdi.

— "Opa... nega to‘xtadingiz? Yuguring, orqamizdan kelyapti o‘sha vahshiylar!" — dedi Mey nafas-bo‘g‘ziga tiqilib, mitti Teanyonni bag‘riga yanada mahkamroq bosarkan.

— "Mey, eshit meni... Ikkalamiz birga qochsak, bolalarni ham, o‘zimizni ham o‘ldirishadi. Ularning maqsadi

— Men va Yoongining nasli!" — Syan shoshilgancha belidagi hamyonni, bor-budini va barcha tilla tangalarini chiqarib, Meyning qo‘liga tutqazdi.

— "Anavi adirlik ortida janubga ketayotgan katta savdo karvoni bor. Men ularning boshlig‘ini taniyman. Mana shu tillalarni berib, o‘zingni va bolalarni ularga qo‘shib yubor."

Meyning ko‘z oldi qorong‘ulashdi, u opasining qo‘llariga yopishdi:

— "Yo‘q! Yo‘q, opa! Sizni bu yerda tashlab ketmayman! Ikkinchi o‘g‘lingiz-chi? Uni qanday tashlab ketaman?!"

Syan ko‘zlaridagi yoshni tiya olmay, o‘z bag‘ridagi go‘dakni (aslida Yoongining haqiqiy o‘g‘lini) ham Meyning quchog‘iga berdi. Mey endi ikki mitti hayotni bag‘riga bosib turardi.

— "Ular sening bolalaring, Mey! Bugundan boshlab ikkisi ham sening farzanding! Teanyon ham, bu mitti arslon ham! Ularni asrash sening burching," — Syan singlisining peshonasidan mayin o‘pib, uni karvon yo‘li sari itardi.

— "Men dushmanni chalg‘itish uchun boshqa tomonga qochaman. Menga qara, Mey! Orqangga qayrilma! Yugur! Taehyung qaytmaguncha bu bolalarni tirik saqlashing kerak!"

— "Opaa!..." — Meyning bo‘g‘zidan faryod otildi, ammo u farzandlarining mitti nafasi uchun, Taehyungning omonati uchun qorong‘u o‘rmon ichiga, savdo karvoni tomon bor kuchi bilan yugurib ketdi

Syan singlisi va go‘daklar ko‘zdan g‘oyib bo‘lgach, chuqur nafas oldi. U ataylab daraxt shoxlarini sindirib, o‘z ko‘ylagining bir parchasini tikanlarga qoldirdi va dushman kelayotgan yo‘nalishning butunlay teskari tomoniga qarab qoch boshladi. Uning maqsadi Janob Zouning odamlarini o‘z ortidan ergashtirish edi.

Biroq ko‘p o‘tmay, qalin butazorlar orasidan otliqlarning mash’alalari ko‘rindi. Syan holsizlanib, oyoqlari chalkashib yerga yiqildi. Shu lahzada uning atrofini qora kiyimli, qurollangan yollanma askarlar o‘rab olishdi.

Chiroq yoorug‘ida Janob Zouning eng ishonchli sarbozi iljayib yaqinlashdi:

— "Sotqin Generalning xotini... Nihoyat qo‘limizga tushding, Xonim!"Ular Syanning nozik qo‘llarini shafqatsizlarcha bog‘lab, uni qo‘rg‘on tomon sudrab keta boshlashdi. Syan azobdan inqillasa-da, ich-ichidan Tangriga shukr qilardi — chunki uning singlisi va go‘daklari allaqachon karvon safiga yetib olishgan edi.

Qo‘rg‘onning eng qorong‘u, nam va sovuq yerosti zirhli xonasida mash’alalar lovullab yonar, havoda qon va zang hidi anqirdi. Syan temir zanjirlar bilan devorga bog‘langan, uning oppoq va nafis liboslari yirtilib, yuz-ko‘zlari qonga belangan edi. U qanchalik og‘ir ahvolda bo‘lmasin, nigohidagi mag‘rurlikni yo‘qotmagan edi.

Eshik og‘ir gumburlash bilan ochilib, ichkariga Janob Zou va uning singlisi Rana kirib kelishdi. Rana eng qimmatbaho ipak kiyimida, yuzida vahshiyona va nafratga to‘la tabassum bilan qadam bosardi. Zou esa qo‘lida qonli qamchini o‘ynatib, sovuq qarab turardi.Rana shoshilmay Syanning qarshisiga keldi. U o‘zining nafis barmoqlari bilan Syanning iyangidan qattiq qisib, boshini yuqoriga ko‘tardi. Uning ko‘zlaridan yillar davomida to‘planib qolgan hasad olovi sachrardi.

— "Xo‘sh, yalangoyoq go‘zal..." — dedi Rana ovozi nafratdan titrab.

— "O‘zingni xuddi malikalardek tutishingni bir ko‘r. Qayerda o‘sha seni poyiga tiz cho‘kib sevgan qudratli Generaling? Hozir u poytaxtda kalamushlar bilan birga gorda chiriyapti! Sen esa mening qo‘limdasan!"

Syan og‘riqdan ingrab yubordi, ammo Rana bilan ko‘z urishtirishdan qo‘rqmadi. U lablaridagi qonni yerga tufladi:

— "Siz... siz va akangiz razilsiz. Yoongi baribir qaytadi. U sizlarning kirdikorlaringizni fosh qiladi!"

Bu gapdan keyin Rana quturib ketdi. U shunday shiddat bilan Syanning yuziga tarsaki urdiki, zarbning kuchidan qizning labi yorilib, boshi devorga urildi.

— "Yop ovozingni!" — deb baqirdi Rana, uning mag‘rur qiyofasidan asar ham qolmagandi.

— "Men Bosh vazirning qizi edim! Men Yoongiga butun dunyoni, eng oliy mansablarni va’da qilgandim! Men unga iltifotlar qilganimda, u menga qayrilib ham qaramadi! Sen o‘sha bir pulga qimmat asira bo‘la turib, mening Yoongimni mendan tortib olding! U sening ko‘zlaringga qarab sevaman deb pichirlaganida, mening ichimda qanday olov yonganini bilasanmi?! Sening o‘sha baxtli tabassuming meni har kuni tiriklayin o‘ldirardi! Endi men seni qiynab o‘ldiraman!"

Janob Zou singlisini biroz tinchlantirib, oldinga qadam tashladi. Uning nigohi sovuq va hissiz edi. U qo‘lidagi qamchini Syanning yelkasiga ohista tekkizdi.

— "Singlimning dardi shaxsiy, Syan. Mening maqsadim esa boshqa," — dedi Zou ovozini pasaytirib.

— "Menga o‘yin ko‘rsatma. Sening xonangda ikkita chaqaloq bor edi. Va o‘sha o‘jar singling Mey ham g‘oyib bo‘lgan. Ular qayerda? Bolalarni qayerga yashirding?!"

Syan tishlarini bir-biriga bosdi. Uning xayolidan hozirgina savdo karvoniga yetib olgan Mey va ikki mitti go‘dak o‘tdi. U dushmanga vaqt kerakligini, ularni chalg‘itishi shartligini bilar edi.

— "Men... men ularni o‘ldirdim," — dedi Syan soxta pichirlash va holsiz ovozda.

— "Siz kabi vahshiylarning qo‘liga tushguncha, ularni o‘z qo‘llarim bilan o‘rmondagi daryoga otdim. Singlim ham o‘zini suvga tashladi. Endi qidirsangiz ham faqat jasadlarini topasiz."

— "Yolg‘on gapiryapti!" — deb qichqirdi Rana, g‘azabdan ko‘zlari qon bo‘lib.

— "U bolalarini jonidan ortiq ko‘radi, hech qachon bunday qilmaydi! Aka, uning terisini shilib bo‘lsa ham haqiqatni bilib ol!"

Zou qamchini baland ko‘tardi. Havoda charmning dahshatli vizillashi eshitildi va u butun kuchi bilan Syanning tanasiga urildi.Qarsillagan ovoz yarim qorong‘u xonada aks sado berdi.

— "Ahhhhh!..." — Syanning bo‘g‘zidan otilib chiqqan faryod devorlarga urildi. Uning yelkasidagi teri parchalnib, yangi, issiq qon oqa boshladi.

— "Gapir! Qayerda ular?!" — Zou ikkinchi bor qattiq urdi.

— "Bilmayman... o‘ldi dedim-ku... o‘ldiring meni ham..." — Syan azobdan o‘zini yo‘qotib borar, ammo sirni sotmaslik uchun lablarini tishlab qonatgandi.

Rana Zouning qo‘lidan qamchini yulqib oldi. U Syanning sochlaridan changallab, boshini orqaga tortdi:

— "Yo‘q, uni osonlikcha o‘ldirmaymiz, aka! Men uning go‘zalligini yo‘q qilaman. Yoongi qaytganida ham uning bu parchalangan vujudiga qarab jirkanadigan bo‘lsin!"

Rana qamchi dastasidagi o‘tkir temir bo‘lagi bilan Syanning oppoq yuzini, bo‘yinlarini shafqatsizlarcha tirnay boshladi. Syan og‘riqning dahshatidan ko‘zlarini yumib, hushidan keta boshladi. Uning vujudi zanjirlarga osilib qoldi.

Zou singlisini to‘xtatdi:

— "Bo‘ldi, Rana. Hushidan ketdi. Hozir o‘lib qolsa, bolalarning joyini bila olmaymiz. Uni zindonda qoldiringlar. Ertaga tongda soqchilarni butun o‘rmonga, savdo yo‘llariga safarbar qilaman. Baribir o‘sha Meyni va go‘daklarni topaman!"

Ular Syanni qonga belangan va holsiz holda zanjirda qoldirib, xonadan chiqib ketishdi. Syan yarim yumilgan ko‘zlari bilan qorong‘ulikka tikilib, so‘nggi bor pichirladi: "Mey... bolalarni asra..."

Poytaxtning nam zindoni va Shanxayning qonli er osti xonasi... Bir hafta davomida ikki ayro shaharda Min Yoongi va Syanning qismati yagona qiynoq zanjiriga bog‘landi. Ularning tanasiga berilgan har bir zarba, har bir og‘riq go‘yo parallel ravishda, bir vaqtning o‘zida harakatlanayotgan tasvirlardek bir-birini takrorlardi.

Poytaxt zindoni — Tungi soat uch.

Yoongining mag‘rur va baquvvat vujudi temir dorga zanjirlangan. Uning ustidagi general formasi allaqachon tilka-pora qilingan, keng ko‘kragi qizigan temir tamg‘alarning kuygan izlari va chuqur qamchi jarohatlariga to‘lgan edi. Poytaxt tergovchisi navbatdagi og‘ir, nam qamchini havoda vizillatib urdi.

Qars!

Yoongining yelkasidan yangi qon otilib chiqdi. U tishlarini bir-biriga bosdi, bo‘ynidagi tomirlari bo‘rtib ketdi, ammo u biror marta baqirmadi. Faqat bo‘g‘zidan yirtqich arslonning xirillashi chiqdi.

Ayni shu soniyalarda, Shanxay qo‘rg‘onining tagida...
Charm qamchining xuddi o‘sha qarsillagan dahshatli ovozi Syanning xonasida aks sado berdi. Rananing shafqatsiz buyrug‘i bilan yollanma askar qamchini qizning nozik tanasiga urgan edi.

Qars!

Syan chiday olmay, bor ovozi bilan hayqirib yubordi:

— "Ahhhhh!..."

Uning oppoq liboslari qonga belanib, devorga zanjirlangan bilaklari temirga urilib qonardi. Rana uning qarshisiga kelib, sochlaridan yulqib boshini orqaga tortdi:

— "Hali ham gapirmaysanmi, yalangoyoq?! Bolalar qayerda?!"

Poytaxt zindoni

— Ertasi kuni tong.Tergovchi Yoongining yuziga bir chelak muzdek suvni sepdi. General og‘ir nafas olib ko‘zlarini ochdi, lablari chetidan sizayotgan qonni polga tufladi.

— "Baribir imzo chekmayman," — dedi Yoongi ovozi go‘rdan chiqayotgandek vazmin va qo‘rqinchli yangrab.

— "Men davlat to‘ntarishini rejalashtirganim yo‘q. Sadoqat maktublarini Bosh vazir soxtalashtirgan! Men xoin emasman!"

Tergovchi g‘azablanib, askarlarga ishora qildi. Ular Yoongining tirnoqlari ostiga ingichka po‘lat ignalarni sanchishni boshlashdi. Generalning vujudi dahshatli og‘riqdan silkinib ketdi, u devorga boshi bilan urildi, ko‘zlari qonga to‘ldi. Ammo uning ongida faqat bitta narsa aylanyotgandi: Syan... mitti o‘g‘illarim... Sizlar yaxshimisizlar?

Ayni shu soniyalarda, Shanxayda...

Rana o‘choqda qizib turgan uzun, temir tishli asbobni oldi. U zaharli va aqldan ozgan nigoh bilan Syanning rangpar, go‘zal yuziga yaqinlashdi.

— "Demak, bolalar daryoda o‘ldi deb yolg‘on gapirishda davom etasan-a?" — Rana qizigan temirni Syanning bo‘yniga, nozik terisiga yaqinlashtirdi.

Temir teriga tekkanda jizillagan mudhish ovoz chiqdi va xonani kuygan go‘sht hidi qopladi. Syan ko‘zlarini katta ochgancha o‘zini yo‘qotib baqirdi, og‘riqning shiddatidan nafas olishi to‘xtab qolgudek bo‘ldi.

— "Yooo... Yoongi!..." — deya pichirladi u hushidan ketishidan oldin. U erining poytaxtda xuddi o‘zi kabi jahannam azobini chekayotganini ruhan his qilayotgandek edi.

Bir haftalik azobning oxirgi kechasi — Parallel zulmat.

Poytaxtda Yoongi zanjirlarga osilgan holda, sovuq tosh ustiga bosh qo‘ygan. Bir hafta davomida uxlatilmagan, och va tashna qoldirilgan General endi o‘lim bilan hayot orasida edi. U yarim yumilgan ko‘zlari bilan zindon shiftiga qararkan, xayolan Syanning mayin kulgisi va Teanyonning mitti barmoqlarini ko‘rdi. Yuragi urishdan to‘xtamoqchi bo‘layotgan har safar, u ichida o‘sha qasos olovini yoqardi: Tirik qolishim kerak... Ularni asrashim kerak...

Shanxayda esa Syan xuddi shu holatda zindonda osilib turardi. Rananing qiynoqlari uning tanasini butunlay holsizlantirgan, go‘zal yuzi qon va tirnalgan izlar ostida qolgan edi. Uning ko‘zlaridan so‘nggi yosh tomchisi yerga tushdi. Syan dushmanga birorta ham sirni aytmadi, Mey va go‘daklarning tirikligini qonining oxirgi tomchisi evaziga bo‘lsa ham asrab qoldi.Ikki shahar, ikki ayro zindon, ammo bir xil qonli qismat. Er va xotin bir-birlaridan yuzlab chaqirim uzoqlikda bo‘lsalar-da, mana shu bir hafta ichida ruhan birga o‘lib, qayta tirilishayotgan edi. Janob Zou va poytaxt amaldorlari ularning vujudini sindirishdi, ammo Min urug‘ining mag‘rur ruhini bo‘ysundira olishmadi.

1912-yilning o‘sha qonli haftasi yakunlanar ekan, Bosh vazirning saroy to‘ntarishlari o‘zining eng oliy va mudhish nuqtasiga yetdi .

Pinhona maktublar, soxtalashtirilgan hujjatlar va poytaxtdagi siyosiy o‘yinlar samara berib, General Min Yoongini qatl etish haqidagi oliy farmon rasman imzolandi. Shu kunning o‘zida Shanxay mahkamasi va uning bepoyon yerlari to‘liqligicha Janob Zouning qo‘liga qonuniy meros sifatida topshirildi.Poytaxtning markaziy maydoni sovuq izg‘irin ostida edi. Maydon o‘rtasiga ulkan, quvvatli to‘rtta ot keltirilgan, ularning har birining jilovini shafqatsiz jallodlar ushlab turishardi.

Min Yoongini zindondan olib chiqishdi. Uning tanasi bir haftalik og‘ir qiynoqlardan ezilgan, ammo uning qora ko‘zlaridagi o‘sha qo‘rqinchli, mag‘rur General nigohi hamon so‘nmagan edi. Jallodlar uning o‘ng va chap qo‘llarini, o‘ng va chap oyoqlarini yo‘g‘on, kenevir arqonlar bilan bog‘lab, har bir arqon uchini to‘rtta otning egarlariga mahkamlashdi. General to‘rt tomonga tortiladigan o‘lim maydonining qoq markazida, osmon ostida chorasiz qoldi.

Bosh jallod qamchisini baland ko‘tardi:

— "Xoin Min Yoongi! Qilmishlaring evaziga jazo muqarrar! Olg‘a!"

Qamchi ovozi yangrashi bilan to‘rtta ot to‘rt tomonga qarab shiddat bilan otildi. Yoongining tanasidagi barcha suyaklar qarsillab ketdi, arqonlar uning go‘shtini tilib, chuqur botib bordi. Uning vujudi havoda g‘olibona osildi. General tishlarini shunday qattiq bosdiki, ular sinib, og‘zidan quyuq qon otilib chiqdi. Ammo u dushmanlari qarshisida faryod chekmadi. Uning bor kuchi, bor nafrati va so‘nggi nafasi mana shu shiddatli og‘riqqa qarshi isyon ko‘tardi.

Ayni shu soniyalarda, Shanxay zindonining qa’rida...

Rana o‘choqdan eng qaynoq, qip-qizil bo‘lib cho‘g‘langan, temir tamg‘ani qo‘liga oldi. U aqldan ozgan yovuzlik bilan Syanning qarshisiga keldi. Syan allaqachon hushini yo‘qotish arafasida, zanjirlarga osilib turardi.

— "Erining o‘lim soati keldi, Syan!" — deb baqirdi Rana, uning ko‘zlarida vahshiyona quvonch bor edi.

— "Uni poytaxtda otlar bilan parchalashyapti! Sen esa u bilan birga ketasan!"

Rana qo‘lidagi olovli qaynoq temirni shafqatsizlarcha Syanning ko‘kragiga, to‘g‘ridan-to‘g‘ri uning mitti yuragi ustiga bosdi.Jizillagan mudhish ovoz va go‘shtning kuyish nafasi zindonni qopladi.

— "YOONGIII!..." — Syanning bo‘g‘zidan otilib chiqqan so‘nggi, dahshatli faryod butun yer osti devorlarini titratib yubordi. U o‘z tanasidagi olovli og‘riqni emas, poytaxtda erining vujudi parchalnayotganini butun ruhi bilan his qildi.

Ayni shu lahzada... poytaxt maydonida otlar bor kuchlari bilan yugurishdi va General Min Yoongining qo‘l va oyoqlari tanasidan daxshatli tarzda uzilib ketdi. Uning qudratli vujudi parchalanib, qonli tuproqqa sochildi.

Va xuddi shu soniyada, Shanxayda... Syanning yuragi ustiga bosilgan osha olovli qaynoq temir ostida uning ojiz, nozik yuragi urishdan butunlay to‘xtadi. Uning yarim ochiq ko‘zlari manguga yumildi, boshi holsizgina zanjirlar orasiga tushdi.

Ikki shahar... Er va xotin yuzlab chaqirim narida, ayni bir soniyada, bir-birlarining dardi va fojiasi bilan bu qonli dunyoni tark etishdi. Ular o‘limda ham parallel ravishda uchrashishdi. Shanxay va poytaxt endi Min urug‘ining buyuk rahbarlari qoniga belangan edi.

Zou va Rana g‘alaba qozondik deb o‘ylashdi, ammo ular qidirayotgan mitti Teanyon va Yoongining haqiqiy o‘g‘li uzoq janubiy yo‘llarda, Meyning bag‘rida tirik edi. Endi butun qasos va kelajak umidi o‘sha ikki go‘dakda qoldi.

Qonli bir qismatda birlashdi jonlar,
To‘rt tomonga ketdi parchalab otlar.
Yurakda o‘chganda so‘nggi nafaslar,
Manguga qovushdi ikki buyuk qalb.

Qonli Muhabbat qissasining bu eng og‘ir va fojiali sahifasidan so‘ng, endi butun voqealar oqimi uzoq janubga — Mey va mitti merosxo‘rlarga ko‘chadi.

Tong saharda derazadan sizib kirgan mayin quyosh nurlari Alayaning yuziga tushdi. U ohista ko‘zlarini ochdi. Karavotning ikkinchi tomoniga qaradi-yu, yuragi bir zumga urishdan to‘xtagandek bo‘ldi. Namjoon uning yonida, xuddi mangu muzliklar erigandek juda xotirjam va tinch uxlab yotardi.

Alaya kechagi voqealarni, yuvinish xonasidagi o‘sha shiddatli lahzalarni eslab, yonoqlari qaytadan qizib ketdi. U shahzodani uyg‘otib yuborishdan cho‘chib, unga bildirmasdan karavotdan sirg‘alib tushib ketmoqchi bo‘ldi. Qiz judayam ehtiyotkorlik bilan Namjoonning ustidan emaklab, to‘rt oyoqlab o‘ta boshladi. Uning uzun sochlari Namjoonning ko‘ksiga tegib urilardi.

Aynan shu soniyada Namjoon kutilmaganda ko‘zlarini shartta ochdi. Alaya qo‘rquvdan qotib qoldi. Biroq Namjoon hech qanday sovuqlik qilmadi; u baquvvat qo‘llarini uzatib, qizning nozik belidan mahkam tutdi. Bir harakat bilan yon tomonga burilib, Alayani o‘zining issiq va keng bag‘riga qattiq tortdi.

— Hali vaqtli, uxla... — dedi Namjoon ovozi uyqu sirli va g‘alati bir mayinlik bilan chiqib. U Alayaning qulog‘iga yaqin kelib, kechagi pushaymonligini yashira olmay pichirladi:

— Kecha... meni kechir...U shunday dedi-da, qizni qo‘yib yubormasdan, qaytadan ko‘zlarini yumdi. Alaya uning bu kutilmagan mehribonligidan va "Kechir" degan so‘zidan butunlay karaxt bo‘lib qolgan edi. U yigitning ko‘ksiga yopishgancha nafasini yutib turardi.

Aynan shu shirin va sokin lahzada, kecha kun bo‘yi, na tushlik va na kechlik qilmagan Alayaning qorni qattiq va g‘alati ovoz chiqarib g‘uldirab yubordi. Bu tovush xonadagi jimjitlikni butunlay buzdi.

Alaya uyatdan va xijolatdan yer yorilmadi-yu, yerga kirib ketmadi. U darrov Namjoondan o‘zini uzoqlashtirishga urindi:

— Men... men kecha... shunchaki... — deya duduqlana boshladi u.Namjoon buni eshitib, hattoki ko‘zlarini ochmadi ham. Uning lablarining chetida ovozsiz, juda samimiy va chiroyli bir tabassum paydo bo‘ldi. U qizning qanchalik uyalayotganini his qilib turardi.

— Bo‘ldi, — dedi Namjoon qizning gapini bo‘lib va uning belini ohista siqib qo‘ydi. So‘ng eshik ortida shay turgan xizmatkorlarni baland ovozda chaqirdi:

— Xizmatkorlar!Eshik orqasidan darrov xizmatkor ayollarning ta’zim ohangidagi ovozi eshitildi:

— Labbay, Zoti oliylari! Buyrug‘ingizni kutamiz.

— Bizga juda ham sergo‘sht va to‘yumli nonushta tayyorlang! Zudlik bilan xonaga keltirilsin! — deya buyruq berdi Namjoon.

Namjoon Alayaning belidan qo‘llarini ohista bo‘shatib, uning yuziga muloyim tikildi.

— Bor, yaxshilab yuvinib kel, — dedi u ovozini pasaytirib. — Taomlar kelguncha o‘zingni o‘nglab olasan.

Alaya bosh silkib, tezda o‘rnidan turdi va yuvinish xonasi tomon oshiqdi. U yerda tanasini iliq suv bilan yuvib, biroz o‘ziga kelgach, xonaga qaytib chiqdi. Endi navbat Namjoonga kelgandi; u ham sochiqni olib, ichkariga kirib ketdi.

Alaya xonada yolg‘iz qolgach, javondan eng chiroyli ipak liboslaridan birini tanladi. Biroq, uning murakkab saroy kiyimlarini kiyish tajribasi kamligi sababli, orqasidagi nozik bog‘ichlarni bog‘lay olmay, xona bo‘ylab u yoqdan-bu yoqqa yurib qiynala boshladi. Shu vaqtda ehtiyotsizlik qilib, stol chetiga tegib ketdi va Namjoon uchun juda qadrli bo‘lgan, kechagi o‘sha qalin davlat daftari polga gursillab tushib ketdi.

Alaya qo‘rqib ketganidan shoshilgancha yerga egildi. Uni qo‘li bilan endigina olayotganida, yuvinish xonasining eshigi ochilib, egnida faqat yupqa tungi kiyim bo‘lgan, sochi bilan Namjoon chiqib keldi.

Alaya shahzodani ko‘rishi bilan kechagi daxshatli lahzalar ko‘z oldiga kelib, ko‘zlariga birdan yosh quyildi. U daftarni ko‘ksiga qisgancha, yig‘lamsirab gapira boshladi:

— Tegmoqchi emasdim... Men... men faqat u tushib ketdi, olmoqchi edim, xolos! Rostini aytyapman!

Namjoon qizning bu qadar qattiq qo‘rqayotganini ko‘rib, yuragi ezildi. U Alayaga qarab qadam tashladi, biroq u yaqinlashgan sari Alaya battar vahimaga tushib, pol ustida yig‘lagancha ortga tisarila boshladi.

— Bo‘ldi, bo‘ldi... Hech narsa emas, tinchlan, — dedi Namjoon ovozini imkon qadar yumshatib.

— Iltimos... Kechagidek og‘ritmang... Tegmoqchi emasdim... — Alaya devorga taqalgancha o‘pka-vujudi bilan yig‘lardi. U Namjoonni yana g‘azablanib, o‘zini jazolaydi deb o‘ylayotgandi.

Namjoon ortiq chidab turolmadi. U shiddat bilan kelib, polga tizzaladi va qaltirab yotgan Alayani bor kuchi bilan o‘zining keng, issiq bag‘riga bosdi. Uni mahkam quchoqlab, sochini silay boshladi:

— Hech narsa bo‘lmadi... Bo‘ldi, yig‘lama... — Namjoon uni yupatishga urinar, ovozi pushaymonlikdan titrardi. — Kecha buning uchun... Sen mening narsamni olganing uchun men u ishni qilmadim. Kel, buni unutaylik... Bu... bu shunchaki bir xato edi... Bir zumgina men... Men erkakligimga, to‘g‘rirog‘i nafsimga erk berib qo‘ydim... Bu sen uchun jazo emasdi, Alaya... Kechir meni...

Namjoon yig‘idan qizarib ketgan Alayani dast ko‘tarib, ohista stulga o‘tqazdi. O‘zi ham uning qarshisiga yaqinroq joylashdi-da, taom to‘la idishlarni qizning oldiga surdi.

Aslida Namjoon umrida hech kimni ovutmagan, bunday vaziyatlarda qanday yo‘l tutishni umuman bilmasdi. U ichida: "Yosh bolalarga ovqat bersa, yig‘lashdan to‘xtaydi" deb o‘ylab, Alayaning likopchasiga tinmay go‘sht va turli to‘yumli taomlarni to‘ldira boshladi.

— Ol, bu ham senga... Bunisi ham senga, — deya u chindan ham nima qilishni bilmay, qizning oldini taomga ko‘mib tashladi.

Alaya yig‘isidan biroz to‘xtab, hayrat bilan likopchasiga qaradi:

— Shoshmang... yetadi, — dedi u burnini tortib.

— Istaganingcha ye, xo‘p? — Namjoon shunday deb, o‘zi ham shoshilgancha tez-tez ovqatlanishga tushdi.

Lekin u buni ochligidan emas, balki kutilmagan hayajon va noqulaylikdan o‘zini qo‘yarga joy topolmayotganidan qilayotgan edi.

Nonushta tugagach, Alaya xonada jim o‘tirgan Namjoonning ortida tikilib qoldi. Uning miyasida juda og‘ir va chalkash bir o‘y aylanayotgandi.

— Nimadir bo‘ldimi? — Namjoon unga qaramasdan, qog‘ozlarini tartibga solarkan, sovuqqonlik bilan so‘radi.

— Bir savol bersam maylimi? — Alaya ovozini juda pastlatdi.

— Ha.

— Ammo... uyalyapman.

Namjoon daftarlaridan bosh ko‘tarib, qizga yuzlandi:

— Nimadir bo‘ldimi? Aytaver.

— Endi... endi men... men homilador bo‘lamanmi? — Alaya buni zo‘rg‘a pichirladi.Namjoon qizga hech narsani tushunmagan holda hayrat bilan qaradi:

— Nima uchun bunaqa deyapsan?— Kecha biz qilgan... qil...gan ish... ishni deb... — Alaya barmoqlarini mahkam qisib, yuzi olov bo‘lib yondi.

Namjoon bir muddat qizning gapini hazm qilishga urindi, so‘ngra o‘zini tutolmay qah-qah urib kulib yubordi. Uning bu samimiy kulgisi butun xonada aks sado berdi.

— Kecha sen bilan qilgan ishni jinsiy aloqa deb bilasanmi? — Namjoon kulgidan to‘xtab, unga boqdi.

— Rosti... rosti men... men bu haqida bilmayman, — Alayaning ko‘zlariga qaytadan yosh qalqidi.

— Mening yurtimda turmushga chiqmagan qizga bu haqida aytilmaydi. Turmush o‘rtog‘ining onasi yoki opasi aytishi kerak deb o‘rgatishgan. Faqat... buni menga juda og‘riqli deyishgandi... Kecha og‘ridi, demak... men... men homilador bo‘lamanmi?

Namjoon Alayaning bu murg‘ak va mutlaqo bexabar holatda bergan savolidan keyin uning qarshisiga yaqinroq keldi. Uning yuzidagi o‘sha doimiy hukmdorona jiddiylik o‘rnini butunlay sarosimaga boy bir hayrat egallagan edi. U qizning yoniga o‘tirib, qo‘llarini qayerga qo‘yishni bilmay chalg‘idi.

— Hali... bu... bu asli... asli bunday emas, — dedi Namjoon ovozini duduqlantirib, yuzini chetga burarkan.

Alaya ko‘zlaridagi yoshlarni artib, unga tushunarsiz tikildi:

— Qa... qanday?

— Xullas, buni hali jinsiy aloqa deb bilma, — Namjoon barmoqlari bilan peshonasini siladi. Ichida esa: "Ey xudo, men bu qizga nima deb tushuntiray hozir?" deya o‘zini so‘kardi. U chuqur nafas olib, davom etdi:

— Xullas... obbo... xullas bu hali tayyorgarlik deylik, huh. Sen homilador bo‘lmaysan. Bu boshqacharoq qilinadi.

— Qanaqa? — Alaya soddalik bilan uning ko‘zlariga tik qarab javob kutdi.

Namjoonning butun yuzi, hatto quloqlarigacha qizarib ketdi. U umrida davlat qonunlarini yozganda ham bunday qiynalmagan edi.

— Buni aytib bo‘lmaydi... — dedi Namjoon shoshilgancha stol chetiga tayanib.

— Xullas, xavotir olma, senga ortiq bunday tegmayman. Bu degani, sen hech qachon homilador bo‘lmaysan. Tinchgina yashayverishing mumkin.

Alaya bu gapni eshitib, kutilmaganda chehrasi battar xomush tortdi, mitti lablarini burib sekin pichirladi:

— Men... men ona bo‘lmaymanmi unda?Namjoon bir zum qotib qoldi va qizga hayrat bilan qaradi:

— Yo‘q, men... To‘xta! Bu nima degani? Homilador bo‘lishni istamay, qo‘rqib yig‘layotgan qiz nega birdan "ona bo‘lmaymanmi" deyapti? Seni tushunib bo‘lmaydi-ku!

Alaya boshini egib, barmoqlarini o‘ynadi:

— Bolalarni yaxshi ko‘raman... Kichkintoylarni asrashni xohlardim.

Namjoon qizning bu beg‘ubor va bolalarcha javobidan so‘ng o‘zini tutib turolmadi. U stuldan shartta turdi-da, eshik tomon yura boshladi.

— Hali o‘zing bolasanku! — deya to‘ng‘illadi Namjoon va xonaning og‘ir eshigini ochib, shoshilgancha o‘zini tashqariga, ochiq havoga otdi.

U dahliz bo‘ylab tezgina odimlar ekan, yuragi gupillab urar, miyasida faqat o‘sha o‘jar va beg‘ubor qizning "Ona bo‘lmaymanmi?" degan ma’yus ovozi aks sado berayotgan edi. "Muz shahzoda" bu mitti xonim qarshisida o‘zining butun sovuqqonligini boy berib qo‘yayotganini his qilardi.

Alaya xonada yolg‘iz qolgach, ichidagi hayajon va chalkash fikrlardan siqilib, nima qilishini bilmay qoldi. Nihoyat, u o‘ziga eng yaqin inson bo‘lgan amakivachchasi Yeon Soni huzuriga chaqirtirishga qaror qildi.

Xonaga o‘zi ham tunda sodir bo‘lgan o‘sha olovli voqealardan so‘ng ruhan ezilgan, bir ahvolda bo‘lgan Yeon So kirib keldi. Alaya uning holatiga unchalik e’tibor bermay, yuragidagi bor gapni to‘kib-sochishga tushdi. U bo‘lib o‘tgan barcha voqealarni — Namjoonning kechasi uni to‘shakka ko‘targanini, yuvinish xonasidagi o‘sha shiddatli va og‘riqli soniyalarni hamda hozirgina homiladorlik haqida so‘rab, Namjoonni qizartirib yuborganini uyalib bo‘lsa ham oqizmay-tomizmay aytib berdi.Yeon So amakivachchasining bu gaplarini eshitib, bir muddat qotib turdi-da, so‘ngra o‘zini tutolmay qah-qah urib kulib yubordi. Uning baland kulgisi butun xonani tutdi.

— Malikam! Axir qanaqa qizsiz-a? — dedi Yeon So kulgidan ko‘zidan yosh chiqib, qornini ushlagancha.

— Haqiqatdan ham undan "Bu ish aslida qanday qilinadi?" deb so‘radingizmi? Voy xudo, shahzoda Namjoonning o‘sha paytdagi yuzini tasavvur qilyapman! Xaxaxa!

Alaya xafa bo‘lib labini burdi va yostiqni mahkam quchoqladi:

— Kulma! Nima, yomon ish qildimmi? Men rostdan ham bilmayman-ku!Yeon So kulgidan to‘xtab, Alayaning yoniga keldi. Uning yuzidagi quvnoqlik o‘rnini biroz jiddiylik egalladi. U asta egilib, Alayaning qulog‘iga erkak va ayol o‘rtasidagi o‘sha haqiqiy yaqinlik — jinsiy aloqa asli qanday qilinishini, homiladorlik qanday vujudga kelishini birma-bir, pichirlab aytib berdi.

Alaya gaplarni eshitgan sayin ko‘zlari kosasidan chiqqudek bo‘lib qotib qoldi. Uning yuzlari bir soniyada pomidordek qizarib ketdi. U kutilmagan bu daxshatli va hayoli haqiqatdan dovdirab, yig‘lamsiragan holda so‘radi:

— Al... alda... aldamayapsan-a? Rostdan ham shunday bo‘ladimi?!

— Yo‘q, albatta. Nega aldar ekanman? — dedi Yeon So yengil tin olib.Alaya birdan shubha bilan amakivachchasiga tikildi, uning ko‘zlariga hayrat kirdi:

— Sen... sen buni qanday bilasan axir? Axir turmushga chiqmagan qiz bolaning buni bilishi mutlaqo mumkin emas-ku! Senga kim o‘rgatgan?

Yeon So amakivachchasining bu savolidan keyin ichida bir og‘riq his qildi. U saroy kutubxonalarida o‘qigan taqiqlangan kitoblarni va bozorlardagi xalq gaplarini esladi-yu, buni hazilga burishga urindi:

— Saroyda o‘tirmay, men kabi bozorlarga va shahar aylanib qochganingizda, siz ham buni allaqachon bilgan bo‘lardingiz, — deya u yana zo‘raki kuldi.

Biroq, Alaya aytgan o‘sha "turmush" so‘zi, turmushga chiqmagan qiz haqidagi gaplar Yeon Soning dilini xanjar kabi o‘ydi. U kechasi o‘sha "Musofir Kim"ga bor vujudini, pokizalligini berib qo‘yganini va endi bir haftadan keyin begona shahzoda Taehyungga uzatilayotganini eslab, ich-ichidan ezilib ketdi. Uning ko‘zlaridagi o‘sha quvnoqlik bir lahzada so‘nib, o‘rnini chuqur g‘amginlik egalladi

Namjoon ochiq havoda biroz aylanib, o‘zini o‘nglab olgach, xonaga qaytib kirdi. Eshik ochilishi bilan xonada u yoqdan-bu yoqqa asabiy yurgan Alayaga ko‘zi tushdi.

Alaya Yeon Sodan haqiqiy er-xotinlik sirlarini eshitib, miyasi g‘ovlab turgan edi. Eshikdan Namjoon kirib kelishi bilan, qiz unga xuddi daxshatli bir maxluqqa qaragandek vahima bilan tikildi. So‘ng shoshilgancha burilib, o‘zini hammom ichiga otdi va eshikni qulflab oldi.

Namjoon qizning nega bunday qilganiga mutlaqo tushunmadi. U Alayani biror joyi og‘riyapti yoki yana shamollab qoldi deb o‘yladi. U sekin hammom eshigi oldiga kelib, uni taqillatdi:

— Yaxshimisan? Nega birdan yuzing qizarib, qochib ketding? — so‘radi Namjoon xavotirlanib.

— Ha... hammasi yaxshi, — dedi Alaya eshik ortidan ovozi qaltirab.

— Unda chiq, — dedi Namjoon hayron bo‘lib.

— Siz... siz borib yotoqqa yoting va uxlang. Keyin chiqaman, — deb pichirladi Alaya.

Namjoon hayratdan qoshlarini chimirdi.

— Nima? Uxlang emish? Axir hali kunduz kuni-ku, juda ham vaqt ertaga?

— Uxlamaguningizcha chiqmayman! — Alaya qat’iy turib oldi.

— Nega axir?! — Namjoon eshikka suyanib, qizning bu kutilmagan qaysarligidan asabiylasha boshladi.

Alaya eshik ortida yuzlarini kaftlari bilan to‘sib, pomidordek qizarib turardi. U endi Namjoonning har bir harakatidan, uning baquvvat qo‘llaridan va kechagi teginishlaridan juda ham uyalayotgan edi.

Oradan yarim soat o‘tdi. Hammom eshigi hanuz ichkaridan qulflangan, qizdan hech qanday sado chiqmas edi. Namjoonning sabr kosasi to‘lib, u eshik oldiga g‘azab va qat’iyat bilan yaqinlashdi.

— Agar hoziroq chiqmasang, eshikni buzaman! Uchgacha sanayman. Bir... — uning baland va o‘tkir ovozi butun xonada aks sado berdi.

— Xo‘p, xo‘p, mana! — Alaya ichkaridan vahima bilan baqirdi va sekingina eshikni ochib chiqib keldi. Ammo u shahzodaga umuman qaramas, yuzini yashirib, unga teskari qarab devor bo‘ylab yurardi.

Namjoon qizning bu g‘alati va kulgili harakatini tushunolmay, qoshlarini chimirdi:

— Nimasi bu?! Nega menga orqangni o‘girib ketyapsan?

— Sizni ko‘rgim kelmayapti... — Alaya duduqlanib, yuzini ipak yengi bilan yopishga urindi.

— Sabab?! — Namjoon uning yo‘lini to‘sib, ro‘parasiga o‘tdi.

— Ayta olmayman... — Alaya yerga qarab, uyatdan butunlay yonayotgan edi.

— Alaya! Rostini ayt! — Namjoon ovozini jiddiylashtirib, buyruq ohangida so‘radi.

— Ufff! Boya xonaga Yeon So kelgandi... Keyin... — Alaya gapini tugatolmay, to‘xtab qoldi.

— Keyin nima bo‘ldi? — Namjoon keskin va sinchkovlik bilan so‘radi. U qizning sirli qiliqlaridan battar chalg‘iyotgan edi.

— Ufff! U buni... ya’ni o‘sha er-xotinlik ishi aslida qanday qilinishini aytib berdi! — Alaya buni bor kuchi bilan shoshilib baqirdi-da, uyatdan o‘zini qayerga qo‘yishni bilmay, shartta burilib yana hammom ichiga qarab yugurdi.

Namjoon bir muddat nima bo‘lganini anglolmay, joyida toshdek qotib qoldi. Qizning nimani nazarda tutayotganini va nima uchun pomidordek qizarib ketganini tushungach, o‘zining ham quloqlari qizib, yuziga issiqlik yugurdi. U hayoti davomida biror marta bunday g‘alati va kulgili vaziyatga tushmagan edi.

{ Bashoratning ro'yobi}

Bundan roppa-rosa 18 yil oldin, Seul tunlari bugungidan ancha xavfli va sirli edi. Odam-bo‘rilar odamlar bilan bir qatorda yashay boshlaganiga hali yuz yil ham to‘lmagan, ikki irq o‘rtasidagi yashirin urushlar endigina barham topayotgan davrlar edi. O'shanda Seul ko‘chalarini ulkan va qudratli bo‘ri urug‘lari boshqarardi. Bu urug‘larning eng cho‘qqisida esa ming yillik shon-shuhratga ega Min sulolasi turardi.

Katta Min — butun oq bo‘ri-odamlar naslining boshlig‘i, o‘sha yili o‘zining 60 yoshini qarshi olgan edi. Uning qattiqqo'l va shafqatsiz boshqaruvi ostida urug' gullab-yashnardi. Aynan o'sha kuni butun sulola hayajonda edi: Katta Minning kenja o‘g‘lidan voris, yangi bo'ri bolasi dunyoga kelishi kutilayotgandi.

Butun urug‘ a’zolari, yuzlab kuchli bo‘rilar saroy atrofida to‘planib, yangi tug‘iladigan chaqaloqning ilk bor bo‘ri qiyofasida ulishini eshitishni intizorlik bilan kutishdi. Chunki asl bo'rilar tug'ilgan kuniyoq o'z shaklini ko'rsatishi shart edi.

Ammo kutilgan voqea sodir bo‘lmadi. Chaqaloq dunyoga keldi, lekin u mutlaqo oddiy, ojiz inson qiyofasida edi. Unda na yirtqichlik belgisi, na bo'rilarga xos hid bor edi. Katta Min chaqaloqqa qarab, nafratdan yuzi burishdi. U buni butun boshli Min sulolasi uchun katta sharmandalik va la'nat deb hisobladi. O'z naslini boshqalarga ko'rsatishga or qildi. Bu chaqaloq — Min Yoongi edi.

O‘sha baxtsiz kundan boshlab Yoongining taqdiri hal bo‘ldi. U odam-bo‘rilar ichida o‘z o‘rniga ega bo‘lolmadi. Urug'doshlari unga xuddi nuqsonli maxluqqa qaragandek qarashardi. Biroq, bo‘rilar qanchalik shafqatsiz bo‘lmasin, o'z qonidan bo'lgan bolani o'ldirishmasdi. Min sulolasining muqaddas nomi tufayli uni majburan tirik qoldirishdi va unga hech kim ochiqchasiga toptashga, zarar yetkazishga jur'at etolmasdi. Lekin bu tiriklik hayot emas, tiriklayin do'zax edi.Yoongining bolaligi boshqa bo‘ri bolalari kabi o‘tmadi. U tengdoshlari kabi tunda o'rmonlarda ov qilishni, dushmanlar bilan qonli janglarda ishtirok etishni o‘rganmadi. U urug' o'yinlaridan butunlay chetlashtirildi. Oxir-oqibat, Yoongining azoblanayotganini ko'rishga chiday olmagan onasi Katta Minga yolvorib, iltijo qildi. Onasining qat'iy iltimosiga ko'ra, Yoongini bo'rilar olmidan uzoqroq tutish uchun odamlar maktabiga berishdi.

U odamlar orasida o'sdi, o'zini xuddi oddiy insondek tutdi. Ammo uning ichidagi uxlab yotgan haqiqiy "Ko'k bo'ri" qoni faqat bitta narsani — o'zining yagona va haqiqiy insoniy juftini kutayotgan edi. Va oradan 18 yil o'tib, o'sha tor va qorong'u xonada Seulga Busandan kelgan Su-min ismli qiz uning qonini uyg'otib yubordi...

Ko‘k bo‘ri... Bu nom shunchaki oddiy bir nasl yoki sulola belgisi emas edi. Odam-bo‘rilar tarixida Ko‘k bo‘ri hech qachon otadan o‘g‘ilga o‘tmagan. Bu qadimiy va buyuk bir bashorat edi. Afsonalarga ko‘ra, u dunyoga kelgan zamonda barcha bir-biriga dushman irqlar — mag‘rur oq bo‘rilar va shafqatsiz qora bo‘ri-odamlar qonli urushlarni to‘xtatib, yagona va buyuk Qirol qo‘l ostida birlashishi kerak edi. 18 yil oldin Katta Min oddiy inson tug‘ildi deb or qilgan bola, aslida asrlar kutilgan o‘sha muqaddas Qirolning o‘zi edi.

Biroq Min Yoongi hali o‘zining Ko‘k bo‘ri ekanligini mutlaqo anglagani yo‘q edi.

Chunki bashoratning ikkinchi qismi bor edi: Ko‘k bo‘rining haqiqiy kuchi faqatgina o‘zining taqdirdan bitilgan yagona jufti bilan qilingan jinsiy yaqinlikdan so‘nggina kundan-kunga ortib, uyg‘onib borardi.

Hozir esa, o‘sha tor xonaning qorong‘uligida sodir bo‘lgan olovli bo‘sadan so‘ng, Yoongi bor-yo‘g‘i tomirlarida ilgari hech qachon tuymagan, tanasini kuydirib yuborayozgan qaynoq, yirtqich bo‘ri qoni yugurganini his etdi, xolos. U karaxt bo‘lib qolgan, miyasida savollar girdobi aylanar, nega bu qizning isi uni aqldan ozdirayotganini tushunishga urinardi.Yoongi o‘z xayollari va vujudidagi g‘alati o‘zgarishlar bilan ovvora bo‘lib, bir soniya chalg‘iganidan Su-min foydalanib qoldi. Bo‘ynidagi tish izining chidab bo‘lmas achchig‘i va vahshiyona qo‘rquv ostida qiz bor kuchi bilan eshik tomon yugurdi. U o‘zini tamoman yo‘qotgan edi. Qo‘llari bilan eshikni qattiq-qattiq taqillata boshladi.Tashqarida poylab turgan olomon va Lily ichkaridan kelgan qattiq taqillashni eshitib, Yoongi ishini tugatib, chiqishni buyuryapti deb o‘ylashdi va zanjirni shoshib ochishdi. Eshik ochilishi bilan Su-min ko‘z yoshlari yuzini yuvgan holda, xuddi do‘zaxdan qochgandek daxshat ichida uchib chiqib ketdi.Nima bo‘lganini anglashga ulgurmagan olomon hayratdan qotib qoldi. Yoongi o‘z o‘ljasining qochib ketganini payqashi bilan uning ichidagi yirtqich instinkt harakatga keldi. U qizning ortidan katta tezlik bilan yugurdi. Uning ko'zlaridagi moviy alov hali so'nmagandi.

Klubdan otilib chiqqan Su-min ko‘cha chiroqlari ham o‘chgan, Seulning eng xavfli va tor qorong‘u ko‘chalaridan biriga kirib qoldi. U qayerga qochishni bilmas, nafas olishi qiyinlashib borardi. Shu payt uning qarshisida, zulmat qa'ridan kutilmaganda ikki nafar mast va badbashara bezori yigit chiqib keldi. Ular qochib ketayotgan, ust-boshi tartibsiz, chiroyli qizni ko‘rib, jirkanch tarzda iljayishdi.

— Ohoo, tunda adashib qolgan qushchani ko‘ringlar... — ulardan biri Su-minning yo‘lini to‘sib, uning bilagidan qattiq ushladi.

— Qayerga shoshilyapsan, go‘zalim? Biz bilan biroz vaqt o‘tkazmaysanmi?

— Qo‘yinglar! Menga tegmanglar! Iltimos, yordam bering! — Su-min baqirib yulqinar, ammo ortida xavfli Yoongi, oldida esa bu ikki yirtqich turardi. U hayoti butunlay barbod bo‘lganini his qilib, chorasiz ko‘zlarini yumdi.

Lekin u tor ko‘chaning narigi burchagidan unga qarab yaqinlashib kelayotgan, zulmatda xuddi och bo‘ridek porlayotgan ikki juft moviy ko‘zlarni hali ko‘rmagan edi...

Yoongi oddiy insonlardan har tomonlama ancha kuchli edi. Aynan mana shu g'ayriinsoniy jismoniy qudrati, tezligi va shafqatsiz tabiati tufayli ham odamlar maktabidagi mutloq liderlik hech qanday qarshiliksiz unga berilgan edi.Bezorilar Su-minning bilagidan tortqilayotgan soniyada, Yoongi xuddi qorong‘ulikdan otilib chiqqan soya kabi paydo bo‘ldi. U hatto bor kuchini ishlatgani ham yo‘q. Birgina shiddatli harakat bilan birinchi bezorining qo‘lini qayirib, suyaklarining qarsillagan ovozi ko‘chada aks sado berdi. Ikkinchisi nima bo‘lganini anglashga ulgurmay, Yoongining temir mushtidan so‘ng devorga urilib, hushsiz poyandoz bo‘ldi. Bir necha soniya ichida ikki baquvvat erkak qonga belanib polda yotardi.

Su-min dahshatdan devorga qapishgancha, qotib qolgan va butun vujudi bilan qaltirar edi. U hozirgina o‘zini tishlagan, ko‘zlari ko‘k rangda porlagan bu maxluqdan bezorilardan ham ko‘proq qo‘rqardi.

Yoongi o‘z o‘ljasini yakson qilgan yirtqichdek og‘ir nafas olib, qizning qarshisiga keldi. Uning ko‘zlaridagi moviy alov sekin-asta so‘nib, yana o‘sha sovuq jigarrang tusga qaytayotgan edi. U Su-minning daxshat to‘la ko‘zlariga qarab, ovozini biroz pasaytirdi:— Uyingga olib borib qo‘yaman.

— Yo‘q... shart emas! — Su-min uning yaqinlashishini istamay, ortiga tisarilishga urindi, ammo devor bunga yo‘l bermadi.

— Bunaqa to‘nkalar ko‘chalarda kam deb o‘ylaysanmi? — Yoongining ovozi yana o‘sha buyruq ohangiga qaytdi. Uning nigohi qizning bo‘ynidagi tish iziga tushganda, tomirlarida qon yana bir gupirib ketdi.

— Men... men o‘zim... — Su-min duduqlandi, gapini oxiriga yetkazolmadi.

— Mototsiklda olib boraman, — Yoongi ortiqcha gap-so‘zlarga o‘rin qoldirmadi. U yo‘l chetida qoldirilgan qora, ulkan sport mototsiklini yuritib, Su-minning yoniga haydab keldi.

— Orqaga o‘tir.

Su-min chorasiz edi. Tun yarmidan oqqan, kiyimlari g‘ijimlangan va bu begona shaharda undan boshqa hech kimi yo‘q edi. U istamaygina mototsiklning orqasiga o'tirdi.

— Mahkam ushla, — dedi Yoongi motor ovozini balandlatib.

— Yotoqxonada yashayapsanmi?

— Haa... — pichirladi Su-min.

U yiqilib ketmaslik uchun ehtiyotkorlik bilan Yoongining belidan quchdi. Shu soniyada Yoongining butun tanasi bo‘ylab yana o‘sha qaynoq to‘lqin yugurdi. Juftining teginishi uning ichidagi bo‘rini uyg‘otishga harakat qilayotgandek edi. Mototsikl katta tezlik bilan Seul ko‘chalari bo‘ylab uchib ketdi, shamol esa Su-minning ko‘z yoshlarini yuzida muzlatib qo‘ygan edi.

Mototsikl qizlar yotoqxonasi binosi yaqinida shiddat bilan to‘xtadi. Su-min qo‘rquv va hayajondan oyoqlari qaltirab, har tomonga alanglagancha ulovdan zo‘rg‘a pastga tushdi. U hozirgina sodir bo‘lgan dahshatli voqealardan so‘ng faqat bir narsani — o‘z xonasiga kirib, eshikni ichkaridan qulflashni istardi.

Biroq, u bir qadam tashlashga ulgurmay, Yoongi bir qo‘li bilan uning bo‘ynidan — aynan o‘sha yangi tishlangan, qonab turgan muhr joyidan o‘ziga qarab qattiq tortdi. Su-min og‘riqdan ingrab yubordi va beixtiyor Yoongining muzdek chehrasiga yaqinlashdi.

— Kimdir so‘rasa, qizligingni men oldim deb aytasan, — Yoongining ovozi tunda xuddi pichoqdek keskir eshitildi. — Va endi sen menikisan. Bundan keyin faqat shunga qarab ish tutasan. Uqdingmi?!

— Janob, men... men... — Su-min uning shafqatsiz talabidan butunlay shok holatiga tushib, yana yig‘lamsiray boshladi. U bu elita maktabidagi o‘yinchoqqa aylanishni, hamma unga past nazar bilan qarashini istamasdi.

— Uqdingmi?! — bu gal Yoongining ovozida insoniy sabr qolmaggandek edi. U qizning ich-ichini teshib o‘tadigan darajada anchagina qo‘rqinchli va vahshiyona ohangda baqirdi. Uning ko‘zlari tubida yana o‘sha moviy uchqun miltillab ketdi.

— Haa... — Su-min chorasizlikdan bosh silkidi, ko‘zlaridan qaynoq yosh tomchilari sizib chiqib, yonoqlari bo‘ylab oqdi.

Yoongi qizning taslim bo‘lganini ko‘rib, ohista unga yaqinlashdi. U kutilmaganda qo‘pol barmoqlari bilan Su-minning yuzidagi yoshni artib qo‘ydi. Ammo uning keyingi gaplari qizning yuragiga battar vahima soldi:

— Unda yaxshi. Ertaga katta tanaffusda to‘g‘ri mening stolimga, tushlikka kelasan. Seni iste’mol qilaman... — Yoongi buni shunday sovuq ohangda aytdiki, go‘yo haqiqiy yirtqich o‘z o‘ljasini tiriklayin yeyishini ma’lum qilgandek edi.

U gapini tugatib, mototsikliga qayta o‘rnashdi-yu, gazni oxirigacha bosib, tunda shamolday uchib ketdi.

Su-min uning ortidan qarab ham turmadi. Bor kuchi bilan bino ichiga yugurib kirdi, xonasiga kirishi bilan eshikni zanjirlab yopdi. U ko‘zguda o‘zining bo‘ynidagi qip-qizil tish iziga — Ko‘k bo‘rining muhriga qarab uzoq yig‘ladi. Qiz o‘sha tuni bilan deyarli uxlamadi. Har safar ko‘zini yumganida Yoongining moviy ko‘zlari va uning "Seni iste’mol qilaman" degan daxshatli ovozi qulog‘i ostida jaranglayverdi...

Yarim tun. Minlar sulolasining ulkan va vahmali saroyi sukunat qa’riga g‘arq bo‘lgan edi. Binoning qadimiy va hashamatli zalida chiroqlar o‘chirilgan, faqat derazadan tushayotgan xira oy nurigina atrofni biroz yoritib turardi. Qorong‘ulik markazidagi baland va o‘ymakor kursi ustida Katta Min — qariyb bir asrlik oq bo‘rilar yetakchisi qaqqayib o‘tirardi.

Yoongi oyoq tovushlarini bildirmay zalga kirishi bilan, zulmat ichidan o‘sha sovuq va qat’iy ovoz yangradi:

— Keldingmi?

Yoongi to‘xtadi. U urug‘ qonun-qoidalarini va bobosining daxshatli qudratini yaxshi bilardi. U odob bilan, ammo ko‘zlarida hech qanday his-tuyg‘usiz ta’zim qildi:

— Ha, bobo.— Qachongacha shunday yurib, insonlar orasida hayotingni isrof qilasan?

— Keksa Minning ovozida g‘azab va nafrat aralashgan norozilik bor edi. U haligacha nevarasining ojiz odam qiyofasida tug‘ilganini hazm qilolmasdi.

— Boshqa bo‘rilar ham tunda yuradi-ku, bobo, — Yoongi ohista, ammo tik gapirdi.

— ULAR OV QILADI! — Keksa Minning ovozi xonani titratib yubordi, uning ichidagi yirtqich baqiriq vujudidan otilib chiqdi.

— Ular urug‘ning shon-shuhrati uchun qon to‘kadi! Sen-chi?— Mening ovim shunday, — pichirladi Yoongi. Uning xayoliga beixtiyor o‘sha tor xonada bo‘ynidan tishlagan qizi — Su-min va uning o‘ziga xos isi keldi. U o‘z tanasida nima uyg‘onganini bobosiga aytishni istamasdi.

— Bezbet! Betga chopar! — Keksa Min nevarasining gap qaytarganidan qon-qonidan g‘azablandi.

— Hozir hamma uyg‘onib ketmasidan xonamga chiqib uxlayman, — Yoongi ortiqcha gap-so‘zlarga nuqta qo‘ydi va qat’iy qadamlar bilan yuqori qavatga, o‘z xonasiga qarab yurib ketdi.

Uning ortidan esa Keksa Min achchiq va alam bilan so‘kinib, pichirlab qoldi. U nevarasining tomirlarida asrlar davomida kutilgan buyuk va muqaddas Ko‘k bo‘ri qoni qaynab-toshayotganini va bu tunda bashorat amalta osha boshlaganini hali tasavvur ham qilolmasdi. Yoongi xonasiga kirib, oynaga qaradi. Uning tomirlaridagi issiqlik tobora kuchayib borar, ertaga maktabda o‘sha tushlik vaqti kelishini ich-ichidan kuta boshlagan edi...

Tong sahar. Minlar saroyining hashamatli va sovuq xonasiga quyoshning ilk nurlari sizib kirdi. Min xonim ohista qadamlar bilan o‘g‘lining karvoti yoniga kelib, uni uyg‘ota boshladi. U bu qattiqqo‘l sulolada Yoongini chin dildan sevadigan, uni doim himoya qiladigan yagona inson edi.

— Bolajonim, maktabga borishing kerak, tur, — dedi u muloyim ovozda Yoongining sochlarni silab.

Yoongi og‘ir nafas olib, ko‘zlarini ishqalagancha uyg‘ondi. Tundagi voqealar — Su-minning bo‘ynini tishlagani, tanasida yugurgan g‘ayritabiiy issiqlik va ko‘zlarining ko‘k rangga kirgani hamon xayolidan ketmayotgardi. U o‘zgarishlar sababini tushunish uchun onasidan buni so‘rashga qaror qildi:

— Oyi...— Ha, bolam? — Min xonim o‘g‘lining jiddiy qiyofasiga qarab to‘xtadi.

— Odam-bo‘rilarda... o‘z juftini topgach, bo‘rilik xususiyati to‘satdan rivojlanishi yoki uyg‘onishi mumkinmi?Min xonim kutilmagan savoldan bir soniya ajablandi, so‘ngra chuqur tin olib pichirladi:

— Hm... Nega so‘rayapsan, Yoongi?

— Shunchaki... ki... kitobda o‘qigandim, — Yoongi duduqlanib, siri fosh bo‘lishidan qo‘rqib nigohini olib qochdi.

— Ha, to‘g‘ri o‘qibsan. Qadimiy afsonalarda aytilishicha, buyuk Ko‘k bo‘ri o‘zining haqiqiy juftini topgach, undagi bitmas-tuganmas, muqaddas quvvat namoyon bo‘la boshlarkan. Va aynan o‘sha kundan boshlab unga yer yuzidagi barcha bo‘ri-odam nasli so‘zsiz bo‘ysunadi, — Min xonim buni shunchaki bir ertakdek so‘zlab berdi.

Ammo Yoongi bu gaplarni eshitib, yuragi qattiq urib ketdi. Demak, u kecha tunda insonlar maktabiga qochib kelgan o‘sha Busandan kelgan oddiy qiz — Su-min orqali o‘z taqdirini, asrlar kutilgan buyuk kuchini uyg‘otgan edi!

— Ha, bolam, senga nima bo‘ldi? Ranging o‘chib ketdi? — Min xonim o‘g‘lining qotib qolganini ko‘rib xavotirlandi.

— Hech narsa, oyi... Shunchaki darsga kech qolaman, tayyorlanishim kerak, — Yoongi shoshib o‘rnidan turdi.

Uning yuragida g‘alati bir hayajon va shafqatsiz ishtiyoq uyg‘ongan edi. U kiyinar ekan, faqat bir narsani o‘ylardi: maktabdagi o‘sha katta tanaffus va uning stoli tomon qo‘rquvdan titrab keladigan o‘lja — Su-min. U bugun qizni qanday "iste’mol qilishini" va kuchi qanchalik ortishini sinab ko‘rmoqchi edi.

Yoongining yuragiga shubha va hayajon olov solgan edi. U onasining gaplaridan so‘ng to‘g‘ri maktabga ketolmadi. Haqiqatni o‘z ko‘zlari bilan ko‘rishi, qadimiy bitiklarni o‘qishi shart edi.

Tong saharda, Seul hali uyg‘onmasdan turib, u oq bo‘ri-odamlar urug‘ining eng chekka qismida joylashgan qadimiy va sirlarga boy kutubxonasiga bordi. Bu yerga urug‘ a’zolari juda kam kelishardi. Butun urug‘ ichida Yoongini ko‘rganda yuzini burishtirmaydigan, uni oddiy inson deb ranjitmaydigan yagona bir zot bor edi — u ham bo‘lsa keksa kutubxonachi Joon edi. Joon Yoongining ichidagi sirli g‘ayratni, uning mag‘rur tabiatini doim tushunishga harakat qilardi.

Eshik ochilib, Yoongi kirib kelishi bilan, keksa Joon har doimgidek uni samimiy tabassum va iliq nigoh bilan qarshi oldi:

— Ertalabdan qaysi shamol uchirdi, Yoongi bolam?

Yoongi shoshibgina odob bilan salomlashdi. Uning vaqti juda ziq edi, yuragi esa tez-tez urardi:

— Salom, Joon amaki. Bugun maktabda muhim insho topshirishim kerak. Shunga darsga kech qolmasimdan oldin... menga o‘sha "Qadimiy afsonalar va bashoratlar" kitobini bir kunga so‘rab tura olasizmi? Va’da beraman, ertaga ertalab qaytaraman.

Keksa Joon Yoongining ko‘zlaridagi g‘alati, ilgari hech ko‘rilmagan olovni payqadi. U nimanidir sezgandek bo‘ldi, ammo ortiqcha savol bermadi. Shunchaki bosh silkib, chuqur javonlar orasidan qora charm muqovali, qalin va eski kitobni olib chiqib, Yoongiga uzatdi:

— Mana, bolam. Ehtiyot bo‘l, bu kitobda oddiy so‘zlar emas, taqdirlar yozilgan.

— Rahmat! — Yoongi kitobni bag‘riga bosgancha shoshib kutubxonadan chiqib ketdi.

U maktabga hamma o‘quvchilardan, hatto qorovuldan ham erta yetib keldi. Sinf xonasi mutloq bo‘m-bo‘sh va sokin edi. U o‘z joyiga o‘tirdi-yu, qaltirayotgan barmoqlari bilan kitobni ochdi. Sahifalarni tez-tez varaqlab, nihoyat o‘sha — "Ko‘k bo‘ri va Haqiqiy Juft" deb yozilgan qadimiy sahifani topdi.

Kitobdagi qon rangidagi yozuvlarni diqqat bilan o‘qiy boshladi:

"Ko‘k bo‘ri tug‘ilganda uning qudrati uxlab yotgan bo‘ladi. Uni na kuchli janglar, na qonli ovlar uyg‘ota oladi. U to o‘zining taqdirdan bitilgan yagona insoniy juftini topmaguncha, oddiy inson qiyofasida yashashga mahkumdir. Faqatgina u bilan bo‘lgan ilk yaqinlik — qonli muhr va jinsiy aloqa orqali qizdagi poklik uning vujudiga o‘tgachgina, Ko‘k bo‘rining bitmas-tuganmas quvvati uyg‘onadi. Va bu aloqa kundan-kunga takrorlangani sayin, uning kuchi cheksizlikka erishadi. Butun bo‘ri irqlari uning oyog‘i ostiga tiz cho‘kadi..."

Yoongi kitobni qarsillatib yopdi. Uning og‘ir nafasi sinf xonasidagi sukunatni buzdi. O‘qiganlari uni butunlay dovdiratib qo‘ygan edi. Demak, kecha tunda Busandan kelgan o‘sha muhtoj qiz — Su-min uning nafaqat jufti, balki uni dunyo Qiroliga aylantiradigan yagona kalit edi!

Shu payt koridorda oyoq tovushlari eshitildi. Maktabga o‘quvchilar kela boshlagan edi. Yoongi kitobni shoshib sumkasiga soldi va nigohini eshikka qaratdi.

Saroyning sharqiy qanotida butunlay boshqa bir dunyo — chinakam muhabbat va quvnoq asal oyi davom etayotgan edi. To‘y marosimidan so‘ng shahzoda Yoongi butunlay o‘zgardi. U davlat ishlarini, chegara muammolarini va hattoki akasi Namjoonga berilgan ta’til yukini ham unglab, o‘zining mitti "yovvoyi mushukchasi" bilan vaqt o‘tkazishga mukkasidan ketgandi.
Ertalabdan saroy bog‘ida shovqin-suron, quvlashmachoq o‘yini boshlanardi.
— Tuting-chi, to‘nka shahzodam! Agar tutolsangiz, bugun tunda aytganingizni qilaman! — deb baqirdi Seu, saroy libosining etaklarini ko‘tarib, gilos daraxtlari orasida chopib yurarkan.
Yoongi ortidan unga yetib olishga harakat qilar, ammo yuzidagi mag‘rur va jiddiy qiyofani saqlab qolishga qanchalik urinmasin, lablari beixtiyor kulgidan tortilib ketardi.
— Hoy, yovvoyi mushukcha! Agar hoziroq to‘xtamasang, tutib olganimdan keyin jazongiz og‘ir bo‘ladi! — deb kulib baqirdi Yoongi, daraxt shoxidan chaqqonlik bilan o‘tib.
Nihoyat, Yoongi qizni maysazor ustida tutib oldi. Ikkisi ham nafaslari bo‘g‘ziga tiqilib, maysalar ustiga ag‘darilishdi. Seu Yoongining ko‘ksiga urilib, uning yuziga qarab erkalandi:

— Baribir qarabsiz-ku, shahzodam. Qani o‘sha jahldor, qo‘rqinchli Yoongi? — Seu uning burnidan chimdib qo‘ydi.

— Uni sen o‘ldirding, Seu, — dedi Yoongi qizning peshonasidan o‘pib, uni bag‘riga bosarkan.

— Hozir faqat sening aytganingni qiladigan bitta oshiq qoldi xolos.

Kunning ikkinchi yarmida esa an’anaviy darslar va mashg‘ulotlar vaqti kelardi. Qirolichaning buyrug‘iga ko‘ra, Seu baribir saroy madaniyatini o‘rganishi shart edi. Biroq bu darslarni endi bekalardan qizg‘onib, Yoongining o‘zi o‘tishga qaror qilgandi. Ammo bu darslar ham ko‘proq komediyaga aylanib ketardi.

Yoongi xonada jiddiy turib, qo‘liga tayoqchani oldi:

— Xo‘sh, mitti xonim. Bugun kitob yodlamaymiz, senga saroy ayollaridek vazmin o‘tirishni o‘rgataman. Qani, qarshimga munosib tarzda o‘tir-chi.

Seu qoshlarini chimirib, labini burdi:

— Men charchadim, oyoqlarim og‘riyapti. Kechagi "tungi mashg‘ulotlar"dan keyin qanday tik o‘tiraman axir? — dedi u, to‘g‘ri borib Yoongining tizzasiga o‘tirib olarkan.

— Hoy, senga dars o‘tyapman, o‘quvchi ham shahzodaning tizzasida o‘tiradimi? — Yoongi uning belidan mahkam quchdi, garchi norozi gapirayotgan bo‘lsa-da, qizni pastga tushirish niyati yo‘q edi.

— Men shunaqa o‘quvchiman, — Seu uning bo‘ynidan quchoqlab oldi.

— Ustiga-ustak, qornim ochdi. Menga ovqat bermasangiz, hoziroq baqirib hamma xizmatkorlarni chaqiraman.

Yoongi chorasiz qolib, boshini chayqadi va eshik ortidagi xizmatkorlarga taom keltirishni buyurdi. Stol ustiga shirin bo‘tqalar va pishirilgan go‘shtlar kelgach, Seu qo‘lini uzatmoqchi edi, Yoongi uning qo‘lini sekin urib qo‘ydi:

— To‘xta. Qo‘ling bilan yemaysan. Men o‘zim yediraman, — dedi Yoongi tayoqchada go‘sht bo‘lagini olib, qizning og‘ziga yaqinlashtirarkan.

— Qani, ochchi og‘zingni, mitti qushcham.— Aaaa... — Seu xuddi kichik yosh bolalardek og‘zini katta ochib, taomni yedi.

— Immm, juda shirin! Yana bering!— Sekinroq yegin, hamma joyingga yuqtirib olding-ku, — Yoongi dastro‘mol bilan qizning labi atrofidagi bo‘tqa qoldiqlarini juda avaylab artib qo‘ydi.

— O‘zingiz ko‘proq beryapsiz-da! — Seu Yoongining qulog‘idan tishlab qo‘ymoqchi bo‘lib hazillashdi.

— Ey xudo, men saroyda hamma qo‘rqadigan general edim-a... Hozir esa bitta quturgan mushukchani tizzamda o‘tqazib, bo‘tqa yedirib o‘tiribman, — Yoongi o‘zining bu holatidan qah-qah urib kulib yubordi.

— Siz endi faqat mening generalimsiz! — Seu uning yuzidan cho‘lpillatib o‘pib qo‘ydi.

Ularning bu baxtli va sho‘x lahzalari kechgacha davom etdi. Yoongi davlat qog‘ozlarini bir chetga otib yuborgan, butun olami faqat Seuning shu beg‘ubor kulgisi atrofiga qurilgan edi

Kech kirib, butun saroy sukunat bag‘riga cho‘mganida ham bu ikki sho‘xning xonasida bayram davom etardi. To‘shakka yotish vaqti kelganda, Yoongi o‘zining jiddiy general qiyofasini tiklashga urinib, qoshlarini chimirdi.

— Xo‘sh, yovvoyi mushukcham, bugun tunda ham kechagidek qochmachoq o‘ynaymizmi yoki qoidalarga bo‘ysunasanmi? — dedi u, egnidagi ustki choponini yechib.Seu karavot ustida emaklab, ko‘rpani boshigacha tortib oldi-da, faqatgina ko‘zlarini mo‘ralatib turdi.

— Bugun tunda men rasman kasalman! — dedi u burnini jiyrib, ovozini xuddi bemorlardek qilib. — Butun tanam zirqirab og‘riyapti. Shuning uchun bugun menga teginish taqiqlanadi, general janoblari!Yoongi labining chetida piching bilan kulib yubordi. U karavot chetiga kelib, ko‘rpani shartta tortib oldi.

— Kasalman emish? Qani ko‘ray-chi, qayering og‘riyapti? — Yoongi qizning oyoqlaridan ushlab, uni o‘ziga tortdi.

— Aaaa! Yo‘q, tegmang! Jinoyat bu! — Seu to‘shak ustida dumalab, qo‘llari bilan Yoongining baquvvat ko‘kragidan itara boshladi.

— Axir o‘zingiz aytdingiz-ku, bugun menga ozor bermayman deb! Va’dangiz qayerda qoldi, to‘nka shahzoda?

— Men senga ozor bermayman dedim, lekin qitiqlamayman demaganman! — Yoongi kutilmaganda qizning belidan mahkam tutdi va barmoqlari bilan uni ayamay qitiqlashga tushdi.

— Hahaha! Voy o‘laman! To‘xtang... Yoongi... ahaha! — Seu to‘shakda tipirchilab, kulgidan ko‘zlaridan yosh chiqib ketdi. U qochishga urinib, oyog‘i bilan bexosdan Yoongining qorniga tepib yubordi.

— Ahh, kechiring!Yoongi "uf" deb qornini ushlab, ataylab o‘zini karavotga tashladi va ko‘zlarini yumib, harakatsiz yotib oldi.

— Voy xudo... o‘ldirib qo‘ydim shekilli... — Seu qo‘rqib ketganidan darrov yigitning ustiga chiqib oldi va uning yuziga yaqin keldi.

— Yoongi? Shahzodam? Hazillashayotgan bo‘ling, iltimos...Yoongi kutilmagan fursatdan foydalanib, bir lahzada ko‘zlarini ochdi va qizning belidan quchib, uni o‘z ostiga ag‘dardi. Endi Seu yigitning olovli va quvnoq nigohlari ostida nafasini yutib yotardi.

— Qo‘lga tushding, mushukcha, — dedi Yoongi lablariga juda yaqin kelib.

— Generalni urganlik uchun jazo nimaligini bilasanmi?— Qanaqa jazo? — Seu qo‘rquv aralash hayajon bilan yutindi.

— Butun tun davomida mening ismimni aytib nola qilish! — Yoongi shunday deb, Seuning lablaridan mayin, ammo ehtirosli bo‘sa oldi.

Qiz endi qarshilik ko‘rsatishni istamasdi, uning mitti qo‘llari Yoongining sochlari orasiga kirdi. Xonadagi quvnoq kulgilar asta-sekin shirin ehtiros nolasiga aylana boshladi. Yoongi qizni engashib har gal o‘pganida, Seu uning qulog‘iga sekingina: "To‘nka..." deb shivirlab qo‘yardi va xona bo‘ylab yana pichirlashgan kulgi sadolari yangrardi.

Boshqa kuni tong saharda, quyosh nurlari endigina saroy derazalaridan mo‘ralayotgan bir vaqtda, Yoongi yuziga tekkan tanish issiqlik va mayin g‘inshish ovozidan uyg‘onib ketdi. U ko‘zlarini ochib, yonida yotgan Seuga qaradi. Qizning yuzlari burishgan, tizzalarini qorniga tortgancha uyqusida ma’yus qing‘iyotgan edi.

— Immmm... Yoongi... og‘riyapti... — Seu ko‘zlarini ocholmay, azobli ohangda pichirladi.

Yoongi darrov ko‘rpani chetga surib qaradi-da, vaziyatni darrov tushundi. Seuning qizlik kasali (hayzi) kelgan edi. Qizning oppoq ichki kiyimi va ipak choyshabda kichik qizil dog‘lar ko‘rinib turardi. Odatda bunday holatlarda saroy erkaklari xonani tark etishardi, ammo Yoongi zarracha ham unday qilmadi. Uning ko‘zlarida faqat cheksiz mehribonlik va xavotir uyg‘ondi.

U sekingina o‘rnidan turdi-da, eshik ortidagi xizmatkorlarni ichkariga kiritmay, parda ortidan past ovozda qat’iy buyruq berdi:

— Tezda shifobaxsh o‘tlar qo‘shilgan iliq suv tayyorlang! Va zudlik bilan qorinni isitadigan maxsus issiq matolar hamda toza choyshablar olib kelinsin! Hech kim shovqin solmasin, — dedi u.

Yoongi qaytib karavot yoniga keldi va egilib, Seuning terlagan peshonasidan mayin o‘pdi. Uni xuddi eng nozik, sinib ketishi mumkin bo‘lgan shisha idishdek ehtiyotkorlik bilan qo‘llariga dast ko‘tardi.

— Shaxzodam... kiyimlarim... choyshab bo‘yalibdi... uyat... — Seu uyatdan va og‘riqdan yuzini uning ko‘ksiga yashirib, yig‘lamsiradi.

— Shunga shunchalikmi, yovvoyi mushukcham?

— Yoongi uning qulog‘iga juda mayin ovozda pichirladi.

— Bu uyatli narsa emas, tabiat qonuni. Hozir hammasini o‘zim to‘g‘rilayman, sen faqat menga suyan.

U qizni orqa xonadagi shaxsiy hammomga olib kirdi. U yerda xizmatkorlar tayyorlab ketgan, ichiga tinchlantiruvchi va og‘riq qoldiruvchi dorivor giyohlar solingan iliq hovuzcha bug‘lanib turardi. Yoongi Seuning kiyimlarini juda avaylab yechdi va uni ohista suv bag‘riga yotqizdi. Iliq dori darmonli suv qizning baduniga tegishi bilan Seu yengil tortib, ko‘zlarini yumdi.

— Yaxshi bo‘ldimi? — so‘radi Yoongi hovuz chetiga tizzalab o‘tirib, qizning ho‘l sochlarini ortiga surarkan.

— Ha... juda issiq va yoqimli ekan... Rahmat,

— Seu ko‘zlarini ochib, unga minnatdorchilik bilan boqdi.

— Sen shu yerda tinchgina yotib tur, men hozir qaytaman, — dedi Yoongi va xonaga qaytib chiqdi.U xonaga chiqqanida xizmatkorlar allaqachon choyshablarni almashtirishayotgan edi. Yoongi ularning boshida turib, har bir detalni o‘zi nazorat qildi:

— Anavi ipak choyshab juda yumshoq bo‘lsin. Va xonaning to‘rt burchagiga tinchlantiruvchi, uyquni yaxshilaydigan yalpiz va lavanda gullarini qo‘yinglar. Havoda og‘ir hid qolmasin, — deya buyruq berdi.Xizmatkorlar hayratdan yoqalarini ushlab, ishlarini tezda tugatib chiqib ketishdi. Saroy tarixida biror bir shahzoda yoki general o‘z xotini uchun bunday qayg‘urganini ko‘rishmagan edi. Xona toza, hushbo‘y va shinam holga kelgach, Yoongi hammomga qaytib kirdi. Seuni suvdan ko‘tarib olib, quruq sochiq bilan butun vujudini o‘zi artdi. Unga eng qulay va keng oq ipak tungi kiyimni kiygichdi.

Uni qaytadan yangi, hushbo‘y hid anqib turgan to‘shakka yotqizgach, xizmatkorlar olib kelgan o‘sha isitilgan issiq matoni oldi. Karavot chetiga o‘tirib, matoni ehtiyotkorlik bilan Seuning qorni ustiga qo‘ydi va kaftlari bilan ohista bosa boshladi.

— Immmm... juda yaxshi bo‘ldi, og‘rig‘i qolyapti, — Seu ko‘rpa ostidan mitti qo‘llarini chiqarib, Yoongining qo‘lidan ushladi.

— Siz haqiqatan ham o‘sha o‘rmondagi qo‘pol to‘nkamisiz? Ishongim kelmayapti.

Yoongi past ovozda samimiy kulib yubordi:—

O‘sha to‘nkaman, faqat sening asiringga aylangan to‘nka. Bugun kun bo‘yi hech qayerga ketmayman. Faqat sening yoningda bo‘laman, tushunarlimi?

— Davlat ishlari-chi? Bugun vazirlar bilan yig‘ilishingiz bor edi-ku? — Seu xavotirlanib so‘radi.

— Vazir amaldorlar kutib turishadi, davlat ishlari ham qochib ketmaydi. Lekin mening mushukcham kasal bo‘lib turganda, hech qanday ish muhim emas, — Yoongi shunday deb, ko‘rpa ichiga, qizning yoniga kirdi. Uni bag‘riga qattiq quchib, bir qo‘li bilan hamon qizning qornini silab turardi.

Seu uning bag‘ridagi cheksiz xavfsizlik va qaynoq mehrni his qilib, yuzida baxtiyor tabassum bilan qaytadan shirin uyquga ketdi. Yoongi esa uning uxlayotgan beg‘ubor yuzidan ko‘z uzolmay, qizning sochlarini hidlab yotishda davom etdi.

Yoongi Seuning pishillab uxlab yotgan beg‘ubor yuziga qarab turib, uning sog‘lig‘i uchun hamon xavotirda edi. U qizni uyg‘otib yubormaslik uchun to‘shakdan hayoldek yengil turdi va xonadan chiqib, saroyning eng tajribali bosh tabibini shaxsan huzuriga chaqirtirdi.

Bosh tabib shahzodaning tund qiyofasini ko‘rib, dushman bostirib keldi deb o‘ylab qo‘rquvdan qaltiray boshladi:

— Zoti oliylari, tinchlikmi? Biror joyingiz og‘riyaptimi? — deb so‘radi tabib tizzalab.

Yoongi eshikni mahkam yopib, ovozini pasaytirdi:

— Men emas, rafiqam... Unda qizlik kasali boshlanibdi. Juda qattiq og‘riyapti, uyqusida g‘inshib chiqyapti. Menga hoziroq uni qanday parvarish qilish sirlarini aytasan. Nimalar yeyishi kerak, qanday dori berishim shart? — dedi u jiddiy ohangda.

Tabib shunday buyuk generalning o‘z xotini uchun bunday qayg‘urayotganidan hayratlanib, yengil tin oldi:

— O, zoti oliylari, xavotirga o‘rin yo‘q. Bu davrda malika xonimning tanasi ko‘p quvvat yo‘qotadi. Shuning uchun unga maxsus tog‘ giyohlaridan achchiq bo‘lmagan, aksincha, biroz shirinroq va quvvat beruvchi damlama tayyorlab beraman. Shuningdek, qizil go‘sht va kiyik shoxi qo‘shib qaynatilgan juda to‘yumli, quvvatlovchi sho‘rva berishingiz kerak. Eng muhimi, u sovuq suvga teginmasligi va asabiylashmasligi shart.

— Yaxshi, — dedi Yoongi bosh silkib.

— Dorini o‘zing shaxsan tayyorla. Agar zarracha bo‘lsa ham achchiq bo‘lsa yoki hidi badbo‘y bo‘lsa, o‘zingdan ko‘r. Mening mushukcham achchiq narsalarni aslo ichmaydi. Sho‘rvani esa saroyning eng zo‘r oshpaziga buyur, ichida birorta ham qattiq suyak bo‘lmasin.

— Buyrug‘ingiz bosh ustiga, shahzodam! — tabib shoshilgancha ta’zim qilib chiqib ketdi.

Oradan bir soat o‘tar-o‘tmas, xizmatkorlar xona ostonasiga hushbo‘y, qaynoq quvvat beruvchi sho‘rva va tabib aytgan shirin damlamani keltirib qo‘yishdi. Yoongi tovoqni o‘zi qo‘liga olib, ichkariga kirdi. Bu vaqtda Seu og‘riqdan biroz ko‘zlarini ochib, karavotda holsiz o‘tirardi.

— Uyg‘ondingmi, yovvoyi mushukcham? — Yoongi muloyim jilmayib, taomni stolga qo‘ydi va to‘g‘ri borib qizni belidan quchib, o‘z bag‘riga — baquvvat tizzalari ustiga o‘tqazib oldi.

— Immmm... Yoongi... hamon qornim pastki qismi simillab og‘riyapti, — Seu boshi aylanib, uning bo‘yniga osilib oldi.

— Hech narsa yegim kelmayapti, tomog‘imdan ovqat o‘tmaydi.

— Bo‘lishi mumkin emas, — dedi Yoongi qizning burnidan sekingina tishlab qo‘yib.

— Men sen uchun eng zo‘r quvvatli sho‘rvani tayyorlatdim. Hozir barchasini mana shu mening quchog‘imda o‘tirib yeysan. To‘liq tugatmaguningcha senga to‘shakdan turishga ruxsat bermayman.

— O‘zingiz vaxshiysiz, kasal odamni ham majburlaysiz-a, — Seu shiringina qilib labini burdi.

— Men senga mehribonlik qilyapman, mitti qaysar, — Yoongi qoshiq bilan sho‘rvadan bir oz oldi-da, kuyib qolmasligi uchun ohista puf-puf deb uning lablariga yaqinlashtirdi.

— Qani, ochchi og‘zingni.

Seu chorasiz qolib, "Aaaa" deya og‘zini ochdi va sho‘rvadan ho‘pladi. Uning ko‘zlari kutilmaganda porlab ketdi:

— Voy, bu juda mazali-ku! Ichida og‘ir hidlar yo‘q ekan!

— Albatta-da, sening to‘nka shahzodang oshpazlarning tepasida turib tayyorlatdi, — Yoongi faxr bilan qoshlarini uchirib, navbatdagi qoshiqni uzatdi.

— Qani, yana bir marta. Hammasini yeyishing kerak.

Yoongi qizni mahkam quchgancha, goh erkalab, gohida sochini silab, sho‘rvaning oxirgi tomchisigacha o‘z qo‘llari bilan yedirdi. Seu quvvatli taomdan so‘ng o‘zini ancha yaxshi his qila boshladi, yuzlariga qaytadan qizillik yugurdi.

Keyin Yoongi o‘sha kichik shisha idishdagi dorivor choyni qo‘liga oldi:

— Endi esa navbat mana bunga. Buni ichsang, og‘rig‘ing butunlay yo‘qoladi.

Seu dorini ko‘rib, darrov yuzini burishtirdi va boshini Yoongining ko‘ksiga yashirdi:

— Yo‘q! Dorilar juda badbo‘y va achchiq bo‘ladi! Ichmayman!

— Qo‘rqma, mitti qo‘g‘irchog‘im, — Yoongi qizning iyagidan tutib, uning lablariga o‘zi dori idishini sekingina tekkizdi.

— Men tabibga qat’iy tayinladim. Bu dori umuman achchiq emas, ichida shirin asallari bor. Agar menga ishonmasang, o‘zim birinchi tatib ko‘raman.Yoongi idishdan bir oz ho‘plab, yuzida yoqimli ifoda ko‘rsatdi:

— Mana, ko‘rdingmi? Xuddi shirin sharbatdek. Qani, ichchi.

Seu uning so‘zlariga ishonib, dori damlamasini oxirigacha ichib yubordi. Haqiqatan ham u achchiq emas, tanasiga ajoyib bir yengillik va issiqlik olib kirgan edi.

— Rahmat, — Seu yigigitning bo‘ynidan qattiq quchoqlab, uning yuzidan ketma-ket cho‘lillatib o‘pib qo‘ydi.

— Siz dunyodagi eng yaxshi er va eng buyuk generalsiz!

Yoongi qizni qaytadan to‘shakka yotqizib, ustiga ipak ko‘rpani yopar ekan, labida cheksiz baxtiyor tabassum bor edi:

— Sening mana shu shirin so‘zlaring va kulging uchun butun qirollikni qurbon qilishga tayyorman, yovvoyi mushukcham. Endi tinchgina uxlab dam ol, og‘rig‘ing tezda o‘tib ketadi, — dedi va qizning yoniga yotib, uni mahkam quchdi.

Ertasi kuni ertalab maktab yo‘laklari har doimgidek shovqin-suron bilan to'g'ri edi. Men darsxonaga kirib, kechagi o‘sha chekka, g‘arib partamga joylashdim. Ko‘p o‘tmay J-Hope ham kirib keldi. U hamma kutgandek orqa qatordagi o‘z joyiga o‘tirmoqchi edi, ammo kutilmaganda sumkasini shartta oldi-da, aynan mening ortimdagi bo‘sh partaga kelib joylashdi.

Sinfdagi hamma o‘g‘il-qizlar taqqa to‘xtab, unga qarab qolishdi. Ayniqsa, sinfning eng oldi qatorida o‘tiradigan, boy va kibrli, J-Hopeni o‘zining shaxsiy mulki deb hisoblaydigan Lisa ko‘zlarini katta-katta ochib, biz tomonga qarab qotib qoldi.

Dars boshlandi. Matematika o‘qituvchisi doskaga murakkab tenglamani yozib, tushuntira boshladi. Men yangi maktabining bu qiyin dasturiga moslasholmay, daftarga tikilgancha qalamimni tishlab o‘tirardim. Buni ortimdan kuzatib turgan J-Hope sekin oldinga egildi. Uning issiq nafasi qulog‘im ostida eshitilganda, kechagi tun yodimga tushib, yuragim qafasidan chiqqudek bo‘ldi.

— Hoy, yangi bola. Bu usulda yechilmaydi, — dedi J-Hope pichirlab, uzun barmoqlari bilan mening daftorim chetini ko‘rsatib.

— Mana bu formulani qo‘llashing kerak. Ber-chi buyoqqa.

U qo‘limdan qalamni ohista oldi. Uning barmoqlari barmoqlarimga tekkan soniyada tanamdan tok urgandek bo‘ldi. J-Hope daftorimga misolning yechimini chiroyli qilib yozib bera boshladi.

Buni chetdan kuzatib turgan ikki-uchta yigit pichirlashib kulishdi:

— Anavi mitti yigitchani qaranglar, hatto oddiy misolni ham yecholmayapti. Qizlarga o‘xshab dovdiraydi-ya.

— To‘g‘ri aytasan, bu maktabga qayerdan adashib kelib qolgan o‘zi? Nimasi bilan J-Hopeni o‘ziga qaratib oldi, hayronman.

Shu payt Lisa ortiq chidab turolmadi. U o‘rnidan g‘oz turib, darsni bo‘lgan holda noz-karashma bilan J-Hopega yuzlandi:

— J-Hope, matematika ustozi tushuntirgan oxirgi qismni men ham unchalik tushunmadim. Darsdan keyin menga yordam bera olmaysanmi? Kutubxonada birga tayyorlanardik, — dedi u ovozini iloji boricha shirin qilib.

J-Hope doskadan ko‘zini uzmagan holda, nihoyatda sovuq va befarq ohangda javob berdi:

— Vaqtim yo‘q, Lisa. O‘zing o‘qi.

Lisanig yuzi birdan o‘zgardi, lablari titrab ketdi. U necha oylardan beri J-Hopening ortidan yuradi, unga gapirish uchun har qanday bahonani o‘ylab topadi. Ammo har safar xuddi shunday sovuq "ignor" javobini oladi. Biroq eng alam qiladigani — J-Hope unga qayrilib ham qaramadi-yu, mening oldimga qaytadan egildi.

— Tushundingmi, Su-on? Mana bu qismini darsdan keyin yana bir bor ko‘rib chiqamiz, xo‘pmi? Tushunmagan joying bo‘lsa, xonada so‘rayver, — dedi u ovozini ataylab hamma eshitadigan qilib muloyim ohangda.

— Xo‘p, rahmat... — dedim men ham ovozimni yo‘g‘onlashtirib, sekin bosh irg‘ab.

Lisanig ko‘zlarida mislsiz rashk va g‘azab olovi yondi. U qo‘llarini musht qilib tugdi-da, joyiga o‘tirdi. Yonidagi dugonasiga qarab g‘azab bilan pichirladi:

— Bu nima degan gap?! Menga — maktabning eng go‘zal qiziga biron marta tuzukroq javob bermagan J-Hope, qandaydir beo‘xshov, mitti va g‘alati yangi bolaga munchalik g‘amxo‘rlik qilyapti? Bu bolaga gapirganda ovozi ham o‘zgarib ketdi!Dugonasi ham shubha bilan menga qaradi-da, Lisanig qulog‘iga shivirladi:

— Lisa... Menimcha bu yerda boshqa gap bor. J-Hope shu paytgacha bitta ham qizga qaramagan, hammani rad etgan. Endi esa bu yangi bola bilan bitta xonada yashayapti, darsda ham yonidan ketmayapti... Nima balo, J-Hopeni gey deb o‘ylaysanmi? Yoki bu yangi bola uni sehrlab olganmi?

Lisa ko‘zlarini qisib, menga tikilib turarkan, tishlarini g‘ijirlatdi:

— Geymi yoki boshqami, menga qizig‘i yo‘q! Lekin bu mitti yaramas mening yo‘limga to‘g‘anoq bo‘lyapti. Uni bu maktabda shunday qoldirib ketmayman. Dars tugasin, u kimligini ko‘rsatib qo‘yaman!

Men esa orqamdagi J-Hopening nigohini his qilib, daftorimga tikilgancha o‘tirardim. Vaziyat tobora xavfli tus olayotgan edi. Lisa va boshqa bolalarning nafrati men uchun yangi muammolarni boshlab kelishi aniq edi

Darslar tugadi. Yo‘laklar shaxsiy javonlariga kitoblarini qo‘yish uchun kelgan o‘quvchilar bilan to‘ldi. Men ham darsligimni javonga joylashtirib, eshigini yopmoqchi bo‘lib turgan edim. To‘satdan atrofimni quyuq soya qopladi. O‘girilib qaraganimda, Lisaning aytganini qiladigan uch-to‘rtta baquvvat, kibrli yigitlar qarshimda turardi. Ularning ko‘zlarida g‘arazli maqsad borligi shundoqqina ko‘rinib turardi.
Ularning yetakchisi, bo‘yi baland va yelkalari keng Xyon-u ismli yigit javonim eshigini qarsillatib yopib, ustiga qo‘lini qo‘ydi.

— Xo‘sh, yangi bola. Isming nima edi? Park Su-onmi? — dedi u istehzoli tirjayib.

— Ha, nima edi? Yo‘limdan qochinglar, — dedim ovozimni yo‘g‘onlashtirib, ulardan uzoqlashishga urinib.
Biroq narigi ikki yigit ikki chetimdan o‘tib, yo‘limni butkul to‘sib olishdi. Ular baland ovozda kulib, atrofimdagi o‘quvchilarning e'tiborini torta boshlashdi.
— Qochinglar emish? Qaranglar, muncha ovozi nozik bo‘lmasa bu go‘dakni? — dedi ikkinchi yigit va yelkamdan qattiq turtib yubordi.

— Maktabga kelganingga ikki kun bo‘lmay, o‘zingni kim deb o‘ylayapsan? J-Hopening soyasiga berkinib olsang, hamma narsadan qutulib qolaman deb o‘yladingmi?

— Men hech kimning orqasiga berkinayotganim yo‘q. Qo‘lingni tort! — dedim g‘azab bilan uning qo‘lini siltab tashlab.

Xyon-u ko‘zlarini qisib, yonidagilarga ishora qildi:

— Bu mitti hali tishini ko‘rsatyaptimi? Yuringlar, bunga bu maktabning haqiqiy qoidalarini o‘rgatib qo‘yamiz. Ayniqsa, qizlarga qanday munosabatda bo‘lishni!

— To‘xtanglar! Qo‘yib yuboringlar meni! — deb baqirdim, ammo foydasi bo‘lmadi.Ular uch tomondan yopishib, qo‘l-oyoqlarimdan mahkam tutishdi. Jussam ularnikidan ancha kichik bo‘lgani uchun qarshilik ko‘rsatishga kuchim yetmasdi. Atrofdagi boshqa o‘quvchilar esa shunchaki tomosha qilib, pichirlashib kulishardi. Hech kim yordamga kelmadi. Yigitlar meni yo‘lak oxiridagi erkaklar hojatxonasiga qarab sudray boshlashdi. Eshikni ichkaridan qulflashganda, yuragim vahimadan urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

Meni sovuq kafel polga qattiq siltab tashlashdi. Shu payt hojatxona eshigi qaytadan ochilib, ichkariga baland poshnali tufli ovozi eshitildi. Bu Lisa edi. U qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirib, menga nafrat bilan tikilib turardi.

— Demak, o‘sha mitti maxluq sensan-da? — dedi Lisa menga yaqinlashib, past nazar bilan qarab.

— J-Hoping yonida aylanib, uning e'tiborini tortish qanaqa bo‘lishini senga ko‘rsatib qo‘ymoqchiman.

— Men hech narsa qilganim yo‘q... J-Hope bilan shunchaki xonadoshmiz, — dedim polga suyanib, nafasimni rostlashga urinib.

— Menga farqi yo‘q! — deb baqirdi Lisa birdan ovozini baland ko‘tarib.

— U shu paytgacha bitta ham qizga qaramagan! Menga ham e'tibor bermaydi! Endi esa qandaydir beo‘xshov, mitti yigitchani darsda himoya qilyapti, yonida o‘tiryapti. Senda g‘alati bir narsa bor... Yigitlar, buning ustidagi kiyimlarini yechinglar! Nega buncha baqrayib turibdi, ko‘raylik-chi, balki haqiqatdan ham erkak emasdir?

Xyon-uning sovuq qo‘llari ko‘ylagim yoqasiga yopishib, uni siltab yuborishga ulgurgandi. Tugmalar uzilib polga sachradi. Men qo‘rquv va daxshatdan ko‘zlarimni mahkam yumib, qichqirib yubordim. Sirim ochilishi, hamma narsaning yakun topishi aniq edi.

Biroq aynan shu soniyada hojatxonaning og‘ir eshigi go‘yo portlagandek ulkan shovqin bilan ochilib ketdi. Eshik devorga qattiq urilib, gursillagan ovoz zaldagi sukunatni parchaladi. Ikkita yigit qo‘rqqanidan ortiga tislanib ketdi, Xyon-u esa qo‘lini yoqamdan tortishga majbur bo‘ldi.

Eshik og‘zida nafas olishi og‘irlashgan, ko‘zlari qonga to‘lgan J-Hope turardi. Men uni hech qachon bunday ahvolda ko‘rmagandim. Doim xotirjam va sovuqqon yuradigan yigitning yuzida hozir shunday g‘azab va qat'iyat bor ediki, xonadagi havo bir soniyada muzlab qolgandek bo‘ldi.

— Nima qilyapsizlar bu yerda? — J-Hopening ovozi past, ammo xuddi momaqaldiroqdek vahimali yangradi.Lisa biroz dovdirab qoldi, ammo darhol o‘zini qo‘lga olib, soxta tabassum bilan unga yaqinlashdi:

— J-Hope... Biz shunchaki... Bu yangi bolaga maktab qoidalarini tushuntirayotgan edik. U o‘zini haddan tashqari erkin tutyapti, shunga...

— Sen ovozingni o‘chir, Lisa! — J-Hope uning gapini shunday shiddat bilan bo‘ldiki, Lisa qo‘rqqanidan bir qadam orqaga chekindi.

— Senga bu yerda sudralish huquqini kim berdi? Erkaklar hojatxonasida sening nima ishing bor?!

Xyon-u o‘zini kuchli ko‘rsatishga urinib, J-Hoping ro‘parasiga chiqdi:

— Hoy J-Hope, sen nega har safar mana shu mitti laxtakning yonini olaverasan? Nima, bu sening erkagingmi? Yoki haqiqatdan ham miyang aynib qolganmi?

J-Hope bu gapni eshitishi bilan bir soniya ham o‘ylanib o'tirmadi. U Xyon-uning yoqasidan shartta tutdi-da, uni devorga shunday qattiq urdiki, kafellar qarsillab ketdi.

— Yana bir marta og‘zingdan shunaqa so‘z chiqsa, sening bu maktabdagi oxirgi kuning bo‘ladi, tushundingmi?! — J-Hoping ovozi butun binoga eshitilayotgandek edi.

— Hammasing yo‘qol ko‘zimdan! Agar yana bir marta uning atrofida ko‘rsam, o‘zlaringdan o‘pkalanglar!

Narigi uchta yigit J-Hoping g‘azabidan zir-zir titray boshlashdi. Ular jamoa sardorining qanchalik kuchli va nufuzli ekanini yaxshi bilishardi. Xyon-u yoqasini uning qo‘lidan zo‘rg‘a ajratib olib, sheriklariga qaradi:

— Ketdik bu yerdan... — dedi u pichirlab.

Lisa esa ko‘zlariga yosh olgancha, menga va J-Hopega nafrat bilan tikilib turardi:

— Buni hali pushmonini yeysizlar, ikkalang ham! — deb baqirdi-da, yugurib chiqib ketdi. Yigitlar ham uning ortidan shoshib qochishdi.

Hojatxonada faqat ikkimiz qoldik. Men polga o‘tirgancha, yirtilgan ko‘ylagim yoqasini qo‘llarim bilan yopib, qaltirab yig‘layotgan edim. J-Hope og‘ir nafas olgancha menga yaqinlashdi. U sekin yonimga tiz cho‘kdi-da, o‘zining keng va issiq maktab pidshagini yelkasidan yechdi. Uni ohista mening yelkamga tashlab, tugmalarini mahkamlab qo‘ydi. Uning bu harakatidagi muloyimlik vujudimdagi qo‘rquvni biroz aritgandek bo‘ldi.

— Yaxshimisan, Su-on? — uning ovozi endi boyagidek vahimali emas, balki nihoyatda xavotirli edi.

— Ha... Rahmat. Agar kelmaganingda... — dedim ko‘z yoshlarimni artib, ovozimni yo‘g‘onlashtirishga urinib.

J-Hope qo‘limdan tutib, meni o‘rnimdan turg‘azdi. Uning qo‘llari shunchalik baquvvat va ishonchli ediki, o‘zimni dunyodagi eng xavfsiz joyda his qildim.

— Men senga o‘zingni ehtiyot qil degandim-ku, mitti. Bular senga tinchlik berishmaydi. Qani, yur men bilan, — dedi u jiddiy ohangda.

— Qayergacha? Hozir darslar tugadi-ku...

— Qilichbozlik zaliga. Bugun qo‘shimcha mashg‘ulotimiz bor. Sening ojiz emasligingni, ulardan ko‘ra kuchliroq ekanligingni isbotlash vaqti keldi. Men o‘zim senga dars beraman, — dedi J-Hope ko‘zlarimga tik qarab.U mening qo‘limdan mahkam tutgancha, bo‘shab qolgan maktab yo‘laklari bo‘ylab qilichbozlik mashg‘ulotlari zaliga yetaklab ketdi. Uning yonida qadam tashlar ekanman, yuragimda nafaqat qo‘rquv, balki unga bo‘lgan o‘sha olovli sevgi yanada kuchliroq alovlanayotganini his qildim.

Kuni bilan qilichbozlik zalida tinimsiz mashg‘ulot qildik. J-Hope menga har bir harakatni, himoyalanish va hujum qilish usullarini erinmay, o‘ta jiddiy ohangda o‘rgatdi. Kechga yaqin ikkalamiz ham holdan toygan edik. Mashg‘ulot tugagach, u meni yolg‘iz qoldirmadi. Biz birga maktab oshxonasining chekka bir burchagida kechki ovqatni tanovul qildik. U menga go‘shtli taomidan olib berib, sovuqqonlik bilan: "Ko‘proq ye, mitti, jussang nihoyatda nozik, kuch yig‘ishing kerak", deb qo‘ydi. Uning yonida o‘tirib, bu g‘amxo‘rlikni his qilish mening hayotimdagi eng baxtli daqiqalar edi.

Kechki ovqatdan so‘ng yotoqxona xonamizga qaytdik. J-Hope dush qabul qilish uchun vannaxonaga kirib ketishi bilan, men shoshilgancha sumkamning eng chuqur joyidan ikkinchi telefonimni chiqardim. Kun bo‘yi uni yoqishga imkonim bo‘lmagandi.

Ekran yorishishi bilan ko‘plab bildirishnomalar kelib tushdi. J-Hope kun davomida, har bir dars tanaffusida menga — ya'ni o‘sha o‘zi qidirgan sirli qizga tinimsiz xabarlar yozgan ekan. Vannaxonadan kelayotgan suv ovozi ostida, yuragim gursillab, uning xavotirga to‘la xabarlarini birin-ketin o‘qiy boshladim:

Soat 10:15 (Birinchi tanaffus):

"Salom... Yaxshi dam oldingizmi? Kechasi yozgan xabaringizdan keyin ko‘zimga uyqu kelmadi. Menga juda yaqinligingizni aytdingiz... Bu nima degani? Iltimos, xavotirdaman, hech bo‘lmasa yaxshiligingizni aytib qo‘ying."

Soat 12:30 (Tushlik vaqti):

"Nega javob bermayapsiz? Telefoningiz o‘chiq deyapti. Biror kor-hol bo‘ldimi? Sizni o‘sha tundan beri bir soniya ham xayolimdan chiqarolmayapman. Sog‘-salomatmisiz? Ovqatlandingizmi?"

Soat 14:45 (Oxirgi dars tanaffusi — Hojatxonadagi voqeadan sal oldin):

"Hozir maktabda ichim siqilib, yuragim g‘alati bo‘lyapti. Xuddi sizga biror narsa bo‘layotgandek tuyulyapti... Balki men telbadirman, lekin bu hislar meni aqldan ozdiradi. Raqamingizni bergan qarindoshingiz Su-ondan siz haqingizda so‘rasam bo‘ladimi? U sizni ko‘rib turibdimi?"

Soat 16:20 (Mashg‘ulot boshlanishidan oldin):

"Yana yozyapman... Men hozir bir bolani bezorilardan himoya qildim. Unga qarab, negadir sizni esladim. U ham huddi sizdek nozik va himoyasiz edi. Men uni asraganimdek, sizni ham asrab-avaylaydigan kunlar keladimi? Iltimos, xabarni o‘qishingiz bilan menga bitta nuqta bo‘lsa ham yuboring, sizdan xavotirdaman."

Xabarlarni o‘qirkanman, ko‘z yoshlarimni to‘xtata olmay qoldim. U kun bo‘yi maktabda men bilan birga bo‘la turib, shu mitti Su-onni bezorilardan qutqara turib, xayolida faqat meni o‘ylagan ekan. U himoya qilgan o‘sha "himoyasiz bola" va u telbalarcha qidirayotgan qiz bitta inson ekanligini bilganida nima bo‘lardi?

Shu payt vannaxonaning eshigi ochildi va J-Hope sochiq bilan sochini artoqlab chiqib keldi. Men shoshgancha telefonni ko‘rpamning tagiga yashirishga urindim, ammo u xonaga qadam qo‘yishi bilan o‘z telefonining xabarlar bo‘limini ochdi...

Shu oning o‘zida saroyning narigi burchagidagi xonada butunlay boshqa bir voqea sodir bo‘layotgan edi. Malika Yeon So va shahzoda Taehyung o‘tgan kungi tomdagi sehrli uchrashuvdan so‘ng, bugun tunda ham ko‘rishishga so‘zsiz kelishib olishgandi

.Yarim tun bo‘lishi bilan, va’daga muvofiq, Taehyung derazadan hayoldek yengil sirg‘alib Yeon Soning xonasiga kirdi. U qizni deraza yonida o‘zini kutib o‘tirgandir deb o‘ylagan edi, biroq xonadagi manzara butunlay boshqacha chiqdi.

Xona o‘rtasidagi kichik stolda bir nechta bo‘shagan an’anaviy koreys mayi — makgoli ko‘zalari ag‘darilib yotar, Yeon So esa sochlari biroz to‘zg‘igan, ko‘zlari suzilgandek holatda, qadahini qo‘lida mahkam tutib o‘tirardi. Vatanning sog‘inchi va saroydagi asiralik og‘riqlari uni bugun tun bo‘yi qiynagan, u alamidan tinmay may ichib, butunlay mast bo‘lib ulgurgan edi.Taehyung qadamlarini sekinlatib, qizga yaqinlashdi. Uning yuzidagi quvnoq tabassum o‘rnini xavotir egalladi.

— Yeon So... — deb sekin pichirladi u, qizning yonidagi kursiga o‘tirarkan. — Bunchalik ko‘p ichib yuboribsiz? Nima bo‘ldi?

Yeon So kutilmagan ovozdan sekin boshini ko‘tardi.

Uning qizargan va suzilgan ko‘zlari Taehyungga qadalganda, lablarida g‘alati, mastona bir tabassum paydo bo‘ldi. U qo‘lidagi qadahni Taehyungga qarab uzatdi:

— Ooo... mening sirli "Musofir Kim"im kelibdi-ku! — dedi u ovozi duduqlanib va cho‘zilib.

— Qani, keling... birga ichamiz! Bu saroyning devorlari... odamni aqldan ozdiradi, bilasizmi?

U o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi, ammo mastlikdan muvozanatini yo‘qotib, to‘g‘ri Taehyungning ustiga quladi. Taehyung chaqqonlik bilan qizning nozik belidan tutib, uni o‘z ko‘ksiga qisdi. Xonada faqat mayning achchiq isi va qizning tezlashgan issiq nafasi sezilardi.

— Siz juda kechikdingiz, Kim... — deb shivirladi Yeon So, barmoqlari bilan Taehyungning yuzini uquvsizlarcha silab. — Men sizni juda kutdim...

Taehyungning yuragi shiddat bilan urib ketdi. Qizning bu qadar yaqinligi va unga ochiqdan-ochiq intilishi shahzodaning vujudida qaynoq bir ehtirosni uyg‘ota boshlagan edi.

Yeon So ikki qo‘li bilan Taehyungning yuzini mahkam ushlab, ko‘zlari yoshga to‘lgancha uning tik ko‘zlariga qaradi. Uning nafasidan achchiq may isi anqir, ammo so‘zlaridagi alam uning ich-ichini yoqayotganidan darak berardi.

— Qirolingiz meni sotmoqchi... — dedi Yeon So, achchiq alam bilan kulib.

— Ha, to‘g‘ri-da, asira malikaning ortidan ergashgan qiz kimga kerak? Men Alayaning otasi, o‘z amakimga ortiqchaligim uchun ham tekinga Alayaga qo‘shib berilganman. Endi esa Qirol ertaga shahzoda Taehyungdan menga uylanish-uylanmasligini so‘rarkan. U rad etsa, meni asrab olib, boyroq xonadonga uzatarmush... Menda esa tanlash huquqi yo‘q ekan!

Qizning ko‘zlaridan oqqan yoshlar Taehyungning barmoqlariga tomchilardi. Yeon So uning ko‘ksiga mushtlab, pichirladi:

— Men buni o‘zgartirmoqchiman... Men bilan bo‘ling, iltimos...

Taehyung kutilmagan bu sir fosh bo‘lishidan va otasining rejasidan daxshatga tushdi. U o‘zining shahzoda Taehyung ekanini qanday aytishni bilmay, duduqlanib qoldi:

— Ma... malika... ni... nima deyapsiz? — uning ovozi hayajondan titrardi.

— Nima qilibdi? — Yeon So mastona kulib, egnidagi ipak yopinchig‘ini sekin yelkasidan tushirdi, uning nafis bo‘yinlari va oq yelkalari oy nurida yaqqol ko‘rindi.

— Qomatim ham chakki emas... O‘zim go‘zalman, yo unday emasmi?

— Men... men... siz hozir massiz, o‘zingizni bosing, — Taehyung qizning belidan ushlab, uni to‘xtatishga, o‘zini jilovlashga urindi. Ammo ichidagi ehtiros to‘lqini allaqachon uning aqlini ko‘r qila boshlagan edi.

Yeon So yigitning gapirishiga qo‘ymadi. U bor jasoratini yig‘ib, lablarini Taehyungning labi ustiga qattiq bosdi va uni ehtiros bilan o‘pa boshladi. Bu o‘pichda ham cheksiz alam, ham yordam so‘rash ilinji, ham musofir yigitga bo‘lgan yashirin tuyg‘u qorishib ketgandi.

Karaxt bo‘lib qolgan shahzoda bir necha soniya jim turdi. Uning miyasida "U seni oddiy qo‘riqchi deb o‘ylayapti, to‘xta!" degan ovoz yangradi, biroq qizning lablaridagi qaynoq ta’m va uning nozik vujudining issiqligi barcha to‘siqlarni parchalab tashladi. Taehyung qo‘llarini qizning yalang‘ochlanib borayotgan beliga joylashtirdi va uning ehtirosli bo‘sasiga shiddat bilan javob bera boshladi. Xonadagi sokinlik o‘rnini ikkisining tezlashgan nafaslariga bo‘shatib berdi.

Yeon So ichidagi alam va ichgan mayining ta’sirida butunlay o‘zini yo‘qotgan edi. U kutilmaganda shiddatli harakat qilib, Taehyungning ustki kiyimlarini yirtgudek qilib tortdi va yigitning keng ko‘ksini ochib tashladi. So‘ng bor kuchi bilan itarib, uni yumshoq to‘shakka yotqizdi.

Taehyung kutilmagan bu shiddatdan qattiq yutinib qo‘ydi. Uning yuragi ko‘kragidan chiqib ketgudek urardi. Yeon So shu zahoti yigitning ustiga chiqib oldi. U Taehyungning lablaridan ehtiros bilan o‘par, ayni damda uning qolgan kiyimlarini ham shoshilinch yechintirayotgan edi. Qizning mitti va nozik qo‘llari yigitning issiq, ochiq badanida erkin sayr qilardi.

Yeon So o‘zining ustidagi oxirgi libosini ham yechib yerga otdi. Ikkisining yalang‘och badani to‘qnashganda, xonaga qaynoq bir harorat yugurdi. Qiz ehtiros domida o‘zini boshqarolmay, tishlarini shahzodaning bo‘ynidagi tomir urib turgan nozik nuqtasiga qattiq botirdi.

— Ahhh... — Taehyung og‘riq aralash lazzatdan ingrab yubordi.

Bu tovush va qizning yovvoyi teginishlari shahzodaning ichidagi so‘nggi to‘siqlarni ham parchalab tashladi. Endi u shunchaki qarab turolmasdi. Taehyung bir lahzada ustunlikni o‘z qo‘liga oldi; u qizni ostiga bosib, uning nafis badanini vaxshiyona o‘pib, yalay boshladi. Bo‘yin va yelka sohalariga chuqur tish izlari va binafsharang zasoslar qo‘ya boshladi.

Navbat qizning to‘lishgan mitti ko‘kraklariga kelganida, Taehyung ularni kaftlari bilan mahkam siqib, ezg‘iladi. Lablari bilan so‘rib, tishlari orasiga olib tortdi.

— Immmm... tezroq... — Yeon So og‘riq va ehtirosdan boshini yostiqqa urib, nola qilib yubordi.

Taehyung qizning ko‘zlariga olovli nigohini qadadi, uning nafas olishi shiddatli tus olgandi:

— Ertaga afsus qilar darajada tezlashaman... — deya u pichirladi va bor shiddatini ishga soldi.

Ikkisi ham mutlaqo yalang‘och, ehtirosdan tanalari terga botgan edi. Taehyung o‘zining taranglashgan qaynoq vujudini qizning sonlari orasiga yo‘naltirdi va bir urinishda ichiga kiritdi. Birinchi uchrashuvning mislsiz bosimidan ikkisi ham barobariga xonani titratib, alamli va ehtirosli nola qilib yuborishdi.

Tuni bilan ularning shiddatli harakatlari va cheksiz nolalari tun sukunatini buzib turdi. Taehyung qizning har bir nolasidan battar qutirib, uni qayta-qayta zabt etdi.

Tong saharda Taehyung ehtirosli va shiddatli tundan so‘ng holsizlanib uxlab qolgan Yeon Soga chuqur muhabbat bilan tikildi. U qizni ohista tozalab, kiyimlarini to‘g‘riladi va qulay holda to‘shakka yotqizib, ustiga ipak ko‘rpani yopdi. Kechagi tun asoratlarini — bo‘shagan may ko‘zalari va chalkashliklarni ortidan sekingina tartiblab, xonani deraza orqali tark etdi. Uning xayolida faqat bir gap aylanardi: u bu qizni endi hech kimga bermaslikka qat’iy qaror qilgan edi.

Yeon So tushga yaqin badani va a’zolaridagi og‘riqlar bilan ko‘zlarini ochdi. Kechagi tun asorati hamon uning lablarida va vujudida sezilib turardi. Biroq u nima bo‘lganini to‘liq anglab ulgurmasdanoq, xonaga shoshilinch kirgan xizmatkorlar uni Qirol qabuliga chaqirtirishayotganini aytishdi. Qiz shoshgancha kiyinib, hayajon va qo‘rquv bilan oliy zalgacha yetib keldi.Qirol taxtda mag‘rur o‘tirgancha, Yeon Soga qarab sirli jilmaydi.

— Shahzoda Taehyung sizga uylanishga rozi bo‘ldi, — dedi Qirol qat’iy va baland ovozda. — Bir haftadan so‘ng to‘yingiz bo‘ladi. Baxtli bo‘ling, malika.Yeon So bu gapni eshitib, go‘yo tepasidan muzdek suv quyilgandek qotib qoldi. Kechagi "Musofir Kim" bilan o‘tkazgan olovli tunidan keyin begona shahzodaga erga tegish orzusi yo‘q edi. U sarosimaga tushib, darrov rad etish yoki tushuntirish yo‘lini izladi:

— U... u bilan gaplasha olamanmi, Hazrati oliylari? — dedi qiz ovozi qaltirab, Taehyungning shaxsan o‘zini ko‘rib, bu nikohni bekor qilishni so‘ramoqchi bo‘lib.Qirol boshini chayqab, sovuqqonlik bilan javob berdi:

— Menimcha yo‘q. U bugun tongda shoshilinch safarga ketdi. Faqat to‘y kuni qaytadi. To‘yga tayyorgarlik ko‘raverishingiz mumkin.

Yeon So muzlab qoldi. U o‘sha o‘zi nafratlangan shahzoda Taehyung — aslida u sevib ulgurgan va tunda bor vujudini topshirgan o‘sha "Musofir Kim" ekanligidan mutlaqo bexabar edi. U o‘zini tamomila tuzoqqa tushgandek his qila boshladi.

Yeon So Qirol huzuridan chiqqan zahoti aqli va yuragini yo‘qotgudek holatda saroy bog‘i tomon yugurdi. U ich-ichidan o‘sha sirli sharshara yonida yoki chinor panasida "Musofir Kim" o‘zini kutib turgandir deb umid qilgandi. Biroq u qidirgan burchaklarning barchasi huvillab yotar, yigitdan hech qanday asar yo‘q edi.

Chorasiz va umidsiz holda, og‘ir qadamlar bilan o‘z xonasiga qaytib kirdi. Eshikni yopishi bilan stol ustida turgan buklangan qog‘oz bo‘lagiga ko‘zi tushdi. U shoshilgancha borib, xatni qo‘liga oldi va titroq barmoqlari bilan ochib o‘qiy boshladi:

“Tez orada qaytaman. Shoshilinch safar paydo bo‘lib qoldi...”

Xatning eng so‘nggi satrlariga kelganda esa, qizning nigohlari to‘xtab qoldi. U yerda quyidagi so‘zlar yozilgandi:“

Va yana... TUN UCHUN RAHMAT.”

Bu so‘zlar Yeon Soning qalbiga o‘tkir xanjar kabi botdi. Uning ko‘z oldi qorong‘ulashib, qo‘lidagi xat yerga tushib ketdi. Kechagi tunning o‘sha ehtirosli nafaslari, shirin yolvorishlari va qaynoq quchoqlari bir lahzada o‘z qiymatini yo‘qotgandek tuyuldi. Yuragida chuqur xo‘rlik va nafrat uyg‘ondi.

— "Tun uchun rahmat" emish... — deb pichirladi Yeon So, ovozi alamdan bo‘g‘ilib.

— Demak, u men uchun shunchaki vaqtinchalik bir ermak edimi?Bu gap unga xuddi foydalanilgan arzon bir buyumdek yoki bir kechalik fohishadek og‘ir botdi. U yigitga ishonib, bor vujudini va nomusini topshirgan edi, yigit esa xuddi qilgan xizmati uchun minnatdorchilik bildirgandek sovuq piching qoldirib ketgandi. Boz ustiga, uning ustiga begona asov shahzoda Taehyung bilan majburiy nikoh yuklanayotgan edi.

Yeon So o‘zini to‘shakka otdi va kechagi tundan qolgan zasoslar va tish izlari zirqirayotgan badani bilan alamidan hayqirib yig‘lab yubordi. U o‘zini butun dunyo oldida yakka-yolg‘iz va xiyonatga uchragandek his qilardi.

1-qism

Poyezd oynasidan ko'ringan Seul manzarasi Busanning sokin dengiz bo'ylaridan butunlay farq qilardi. Baland binolar, tinimsiz shoshayotgan odamlar va havoda sezilib turgan sovuq nufuz hidi. Su-min sumkasining bog'ichini qo'llari titrab mahkamroq ushladi. U bu shaharga shunchaki kelmadi; u Janubiy Koreyaning eng boy, eng qudratli oilalari farzandlari o‘qiydigan elita maktabiga grant yutgan edi.

Maktab darvozasidan kiriboq, u olomon ichidan tanish chehrani ko'rdi. Bu uning Busandagi eng yaqin dugonasi — Mia edi.— Su-min! Ishonmayman, oxiri keldng-a! — Mia uni quchoqlab oldi, ammo uning ko'zlarida Su-min kutgan quvonch emas, qandaydir yashirin xavotir bor edi.— Men ham ishonmayapman, Mia. Bu yer xuddi ertakka o'xshaydi, — pichirladi Su-min atrofdagi hashamatli mashinalar va qimmatbaho kiyingan o'quvchilarga qarab.

— Ertak? — Mia achchiq kulimsiradi va ovozini pasaytirdi. — Tashqi ko'rinishga aldanma. Bu yerda qonunlarni direktor emas, boshqa odam yozadi. Yuqori sinf yetakchisi... Min Yoongi. U nima desa, shu. Uni g'azablantira ko'rma, Su-min. Aks holda bu maktab sen uchun do'zaxga aylanadi.

Su-minning yuragi mudhish bir narsani sezgandek muzlab ketdi. Ammo haqiqiy sinov hali oldinda edi.

Darslar tugashi bilan barcha 9-sinf qizlariga, jumladan Su-min va Miaga ham kutilmagan buyruq keldi: bugun tunda hamma shahardagi maxfiy klubda o'tkaziladigan "Niqoblilar bazmi"ga yetib kelishi shart. Bu rasmiy tadbir emasdi, bu mutlaqo majburiy va sirli chaqiruv edi.

Ko'p qizlar buni shunchaki oddiy va qiziqarli o'yin deb o'ylashdi. Ular tunda nimalar bo'lishini tasavvur ham qila olishmasdi.

Tun yarimladi. Klub ichi qorong'u, faqat neon chiroqlari miltillab turardi. Hamma bashang kiyingan, yuzlarida esa sirli niqoblar. Su-min ham yuziga qora niqobini taqib, o'zini noqulay his qilgancha chetda turardi. To'satdan klubdagi musiqa o'chdi. Projektor nuri ikkinchi qavatdagi VIP balkonga qaratildi.

U yerda qora charm kurtka kiygan, nigohlari muzdek sovuq yigit pastga — xuddi o'z o'ljasiga qarayotgan bo'ridek tikilib turardi. Bu Min Yoongi edi. Uning yonidagi yugurdaklari zaldagi qizlarni kuzatib, pichirlashardi.

— Bugun tunda, — Yoongining yonidagi yugurdaklaridan biri mikrofonda gap boshladi, uning ovozi zaldagi qizlarning tanasiga titroq soldi, — yuqori sinflar o'zlari uchun 9-sinflardan juft tanlashadi. Va rad etish huquqi hech kimda yo'q. Qoidani bilasizlar, o'yin boshlandi!

Zalni vahimali pichir-pichirlar egalladi. Qizlar tuzoqqa tushganliklarini endi anglashgan edi. Shu payt Min Yoongi sekin zinadan pastga tushib, niqobli qizlar orasidan yura boshladi. Atrofga o'lim sukunati cho'kdi.

Yoongi Su-minning ro‘parasida to‘xtamadi. Uning muzdek nigohi qizning ustidan shunchaki sirg‘alib o‘tdi-yu, go‘yoki u yerda hech kim yo‘qdek, chetdagi charm divan tomon yurib ketdi. U divanga xuddi taxtga o'tirgandek o'tirdi va oyog'ini chalishtirib, pastdagi qo'rqib ketgan qizlarni tomosha qila boshladi. Uning ko'zlarida shafqatsiz bir xotirjamlik bor edi.Shu payt davra markaziga baland poshnali tufli kiygan, kalta ko'ylakli qiz kiborona qadamlar bilan chiqib keldi. Bu Lily edi — o'tgan yili Yoongi o'ziga juft qilib tanlagan, maktabdagi eng shafqatsiz qizlardan biri. U pastki sinf qizlarini qiynashdan zavq olardi.

Lily o'rtada turgan, qo'rquvdan titrayotgan atiga to'rttagina 9-sinf qizlarining atrofida aylanib yura boshladi. Uning ko'zlari bir chekkada o'zini panaga olishga urinayotgan Su-minga tushdi. Lily kutilmaganda yaqinlashdi va Su-minni qattiq itarib, davra markaziga tushirib yubordi.

Su-min muvozanatini yo'qotib, sovuq polga yiqilib tushayozdi. Lily uning tepasiga kelib, zaharxanda bilan past nazar tashladi:

— Xo‘sh, qizaloq... bokiramisan? — uning ovozi mikrofonsiz ham butun zalga eshitildi.Atrofdagi o'quvchilar pichirlashib, bir-biriga qarashdi. Su-minning tomog'iga achchiq bir narsa tiqildi. Undan butun hayoti davomida hech kim bunday jirkanch tarzda narsa so'ramagandi. U g'ururini topshatishni istamadi. Qiz o'rnidan tiklanib, Lilyning ko'zlariga tik qaradi:

— Senga nima?!

Zal bir soniya sukunatga cho'mdi, so'ngra vahshiyona portladi. "Oooo!" degan masxarali kulgilar va baqiriqlar klub shiftini titratib yubordi. Hech kim yuqori sinflarga, ayniqsa Lilyga bunday ohangda gapirishga jur'at etolmasdi.

Lilyning yuzidagi soxta tabassum yo'qoldi, ko'zlarida g'azab uchqunlari yondi. U Su-minga yaqinroq kelib, uning yuziga pichirladi:

— Imm... demak, qushchamizni zaboni zo‘r ekan-da? Tunda nolalaring ham shunday kuchli chiqsa kerak, shundaymi? — u atrofga qarab qah-qah urib kuldi. Uning ortidan butun zal, Yoongining yugurdaklari ham qo'shilib masxaralashga tushishdi.

Su-min ortga tisarilmoqchi bo'ldi, ammo ulgurmadi. Ortidan kelgan to‘rtta baquvvat yigit uning bilaklaridan qattiq tutib, qimirlatmay ushlab turishdi. Su-min qanchalik yulqinmasin, ularning temir panjalaridan qutulolmasdi. Ko'zlariga yosh keldi, lekin u yig'lamaslik uchun labini tishladi.

Lily stol ustidagi bo'sh shishani oldi-yu, polning o'rtasiga qo'yib, kuch bilan aylantirib yubordi. Da'vogar yigitlar Lilyning atrofida intizor bo'lib turishardi, ular bu "o'lja"ni qo'lga kiritishni istashardi. Shisha polda ovoz chiqarib tez aylanar, Su-minning taqdiri esa shu shishaning uchiga bog'liq edi.Shisha sekinlasha boshladi... Da'vogar yigitlar turgan tomonga qarab burildi, lekin to'xtamadi. U yana bir necha santimetr surilib, yigitlar orasidagi ochiq qolgan bo'shliqqa — to'g'ri chetdagi divanda o'tirgan Min Yoongining poyiga qarab to'xtadi.Klubga o'lim sukunati cho'kdi. Lilyning rangi o'chib, qo'llari titray boshladi. U Yoongining nimalarga qodirligini yaxshi bilardi.

— Yoo... Yoongi... — Lily duduqlandi, ovozi titradi. — Men... men adashib ketdim. Hozir boshqatdan aylantiraman... shunchaki...

Yoongi o'rnidan sekin turdi. Uning nigohi Lilyga emas, davra o'rtasida qo'llari ushlab turilgan, ko'zlarida nafrat va qo'rquv aralashgan Su-minga qaratilgandi. U qizga juda chuqur, uning ich-ichini o'qiyotgandek tikildi. Keyin sovuq va qat'iy ovozda gapirdi:

— Qoida bitta.

U sekin qadamlar bilan kelib, Su-minni ushlab turgan yigitlarni birgina qarashi bilan ortga chekinishga majbur qildi. Yoongi Su-minning qarshiligiga, uning uni urishga urinayotgan qo'llariga e'tibor ham bermay, uni bir harakat bilan dast ko'tarib quchog'iga oldi.

— U meniki. Bu yil u meni juftim, — dedi Yoongi va ortiga o'girilib, zalning chetidagi, eshigi qulflanadigan qorong'u va tor xona tomon qadam tashladi.

Su-min uning quchog'ida ojizlarcha yulqinar, baqirar, ammo Yoongining baquvvat qo'llari uni tobora zulmat qa'riga tortib ketayotgan edi...

Eshik orqasidan qarsillab yopildi va qulfning sovuq ovozi eshitildi. Xona shunchalik tor ediki, unda ikki kishi faqat bir-biriga yopishib, tik turgan holda sig‘ardi, xolos. Ichkarida mutloq qorong‘ulik hukmron, faqat eshik tirqishidan tushayotgan ingichka chiziqsimon nimfon yorug‘ligi ikki qiyofani zo‘rg‘a ajratib turardi. Havoda achchiq tamaki, qimmatbaho atir va qandaydir mudhish qo‘rquv hidi ankirardi.

Bu xona shunchaki oddiy xona emasdi. Bu elita maktabining yillar davomida yashirib kelgan eng jirkanch siridir. Qanchadan-qancha aybsiz qizlarning bokiraligi, g‘ururi va ko‘z yoshlari shu devorlar orasiga ko‘milgan. Qanchadan-qancha yuqori sinf yigitlari o‘z shafqatsizligini aynan shu yerda, qizlarning tanasiga o‘z spermasini to‘kish orqali isbotlashgan edi. Qoida bo'yicha, bu birinchi aloqa faqat tik turgan holda sodir bo'lishi shart edi. Va eng muhimi — birinchi aloqa tugamaguncha ko‘z niqoblari aslo yechilmasligi kerak.

Tashqarida esa o‘lik sukunat cho‘kdi. Musiqa butunlay o‘chirilgan, yuzlab o‘quvchilar nafasini ichiga yutib, tor xona eshigiga tikilib turishardi. Ular ichkaridan keladigan har bir nolani, har bir azobli tovushni eshitishga shay edilar.

Su-min devorga qisilgancha, ko‘zlaridagi yosh niqobi ostidan oqib tushayotganini his qildi. Uning butun tanasi titrar, qarshisida tog‘dek bo‘lib turgan Yoongining nafasini yuzida tuyardi. U qanchalik g‘ururli bo‘lmasin, hozir bu yirtqichning qarshisida mutloq ojiz edi.

— Iltimos... — pichirladi Su-min, uning ovozi titrab, sinib ketdi. — Iltimos, menga tegma...Yoongi unga yaqinlashdi. Ularning tanalari bir-biriga tegib turardi. Yoongining qo‘llari sekin ko‘tarilib, Su-minning bo‘ynidan ushladi. Uning barmoqlari muzdek edi, lekin nafasi olovdek qizdirardi. Su-min ko'zlarini yumib, o'zini eng yomon narsaga tayyorladi. Ammo Yoongi kutilmaganda uni o'ziga qattiq tortdi-yu, lablarini qizning qulog'iga yaqinlashtirdi.— Agar hozir ovozing chiqmasa, tashqaridagilar seni menga qoldirishmaydi, — deb pichirladi Yoongi shivirlab, uning ovozi kutilmaganda tashqaridagi sovuq ohangdan butunlay farq qilardi.

— Qoidani hamma eshitishi kerak.

Yoongi bir qo'li bilan Su-minning kiyimini g'ijimladi va ataylab devorga urib, baland ovoz chiqardi. Keyin esa Su-minning qulog'iga buyruq berdi:

— Baqir. Hozir!

— Ahhhh... immmm... — Su-min pichirlab, o‘zini zo‘rlab baqirishga majbur qildi. Uning ovozi eshik tirqishidan tashqariga sizib chiqdi.

Tashqarida to‘plangan olomon bu tovushni eshitib, pichirlasha boshladi. Lilyning yuzida istehzoli tabassum paydo bo‘ldi. Hamma o‘yin odatdagidek shafqatsiz yakun topmoqda deb o‘ylardi.

Xonaning tor zulmatida esa Su-min nafasini rostlab, o‘zini biroz xavfsiz his qila boshladi. U Yoongining bu harakatini shunchaki rahmdillik deb o‘yladi va pichirlab so‘radi:

— Yaxshi... Boshqa qizlarga ham shunday mehribonchilik qilganmisan?

Bu savol Yoongining ichidagi qandaydir yashirin, yirtqich tuyg‘uni uyg‘otib yuborgandek bo‘ldi. U javob berish o‘rniga, kutilmaganda Su-minning yuzidan tutib, uni ehtiros va vahshiylik aralash qattiq o‘pa boshladi. Uning lablari olovdek yonardi. Su-min dahshatga tushib, bor kuchi bilan Yoongining ko‘kragidan itarib yubordi:

— Yo‘q! Menga tegma!Yoongi devorga suyangancha, og‘ir nafas olib past ovozda g‘uluradi. Uning ovozi endi insonniki kabi emas, bo‘g‘iq bir irillashga o‘xshab eshitildi:

— Boshqalar... boshqalar sen kabi pok emasdi. Men ularni shunchaki fohisha o‘rnida ko‘rganman... Ularning hech biri mening qonimni qo‘zg‘atmagandi.Shu soniyada eshik tirqishidan tushayotgan ingichka nur chizig‘ida aqlbovar qilmas voqea yuz berdi. Yoongining qop-qora, sovuq jigarrang ko‘zlari birdan o‘zgarib, zulmatda xuddi neon chirog‘idek yorqin ko‘k rangda porlab ketdi! Bu shunchaki ko‘z rangi emas, balki qorong‘ulikni teshib o‘tuvchi, yirtqich va muqaddas maxluqning nigohi edi.

Su-min qorong‘uda ham bu moviy alovni aniq ko‘rdi. Uning tanasi butunlay muzlab qoldi. U hozirgina maktab afsonalarida yurgan sirli va xavfli kuch — Ko‘k bo‘rining qarshisida turganini angladi.

Yoongining tomirlarida oqqan yashirin qon aynan hozir, uning hayotidagi yagona va haqiqiy juftini topganidan dalolat berib uyg‘ongan edi!

— Sen... sen nimasan? — Su-min duduqlandi.

1-qism tugadi
Yangi kanal uchun ilk qadam yoqadi degan umiddaman fikr va reaklar istayman 💋

Tonggi quyosh nurlari qo‘rg‘on darvozalariga urilar ekan, tun bo‘yi davom etgan shiddatli ehtiros va pinhona hayajonlar o‘rnini sovuq, rasmiy bir muhit egalladi. Dasturxon atrofida nonushta mahali. Ammo havo shunchalik og‘ir ediki, pichoq bilan kessa bo‘lardi.Yoongi eng sarf harbiy libosida, ko‘kragida imperiya kiyiklari va yangi tuzum nishonlari yarqirab o‘tirardi. Uning qarshisida charchoqdan ko‘zlari kirtaygan, ammo mag‘rur Syan, yonida esa tungi bo‘ron asoratlaridan yuzlari hamon qizg‘ish, qadamlarini ohista bosayotgan Rou o‘tirardi. Jungkook akasining o‘ng tomonida, nigohini likopchasidan uzmay, jiddiy o‘yga tolgan. Bolalar xonasida mitti Teanyon bilan qolgan Mey esa dasturxonga kelmagan edi.

Yoongi choy qadahini ohista stolga qo‘ydi. Uning bu harakati sukunatni parchalab, hamma unga tikildi.

— "Men bugun poytaxtga jo‘nab ketyapman," — dedi Yoongi ovozi go‘yo tog‘ qoyasidek qat’iy va vazmin yangrab.

— "Janob Zou va uning otasi pishirgan soxta sotqinlik hujjatlarini, o‘sha iflos tuhmatlarni to‘g‘ridan-to‘g‘ri prezidentning stoliga qo‘yish vaqti keldi. Men o‘z nomimni va Shanxay daxlsizligini birovlarning qora maktublariga qurbon qilmayman."

Syan xavotir bilan Yoongining qo‘lidan tutdi:

— "Yoongi... poytaxt hozir qaynab turgan qozon. Janob Zou u yerda ham tuzoq tayyorlagan bo‘lsa-chi? Sizni o‘sha yerning o‘zida hibsga olishsa..."

Yoongi xotinining qo‘lini qattiq siqib, uning ko‘zlariga tikildi:

— "Mening ortimda butun boshli Shanxay armiyasi turibdi, Syan. Men u yerga General sifatida boryapman, aybdor sifatida emas. Mening mitti arslonlarim o‘z otasining nomini toza saqlashini istayman."

So‘ngra Yoongi yuzini Jungkookka burdi. Uning nigohida ukasiga bo‘lgan cheksiz ishonch va og‘ir bir mas’uliyat bor edi.

— "Jungkook," — dedi Yoongi ukasining yelkasiga qo‘lini qo‘yib.

— "Men yo‘qligimda bu qo‘rg‘on, askarlar, xotinim, o‘g‘illarim va... mana shu qizlar senga omonat. Janob Zou men yo‘qligimdan foydalanib, qo‘rg‘onga dushmanlik qilishi, kutilmagan hiyla ishlatishi mumkin. Ko‘zingni ochib yur. Bu uyni chinakam erkakdek himoya qil."

Jungkook o‘rnidan turib, akasiga harbiycha ta’zim qildi. Uning ko‘zlari tunda Rou bilan boshdan kechirgan osha shiddatli onlardan so‘ng yanada qat’iyroq va olovliroq ko‘rinardi.

— "Xotirjam bo‘ling, akajon. Qonimning oxirgi tomchisi qolguncha omonatingizni asrayman. Agar o‘sha it qo‘rg‘on eshigiga qadam bossa, uni tiriklayin shu tuproqqa ko‘maman. Yo‘lingiz bexatar bo‘lsin."

Rou yashirincha Jungkookka qarab, yuragi dukillab urdi. U kecha uning quchog‘ida butunlay eritgan o‘sha ehtirosli oshig‘i hozir qanday qilib bunday temir irodali jangchiga aylanganiga hayratda edi.

Yoongi dasturxondan turib, Syanning peshonasidan uzoq o‘pdi-da, sovuq dahliz bo‘ylab otlar shay turgan hovliga yo‘l oldi. O‘sha kuni tushdan keyin qo‘rg‘on darvozasi oldida Janob Zouning shubhali odamlari ko‘rina boshlagan edi.

Yoongining ketishi bilan qo‘rg‘on uzra yana o‘sha mudhish sukunat cho‘kdi. Biroq u uzoq janubdagi va poytaxtdagi tuzoqlarni fosh etish ilinjida yarim askarlarini olib poytaxt yo‘liga otlanganida, eng dahshatli xatoga yo‘l qo‘yganini hali bilmas edi.

Janob Zou va uning otasi — Bosh vazir pinhona rejasini allaqachon amalga oshirib bo‘lishgandi. Shanxayning sharqiy chegara burchagidagi qalin o‘rmonlar va tepaliklar ortida poytaxtdan kelgan maxfiy, og‘ir qurollangan yirik askarlar guruhi allaqachon pistirmada turardi. Ular Yoongining Shanxayni tark etishini, qo‘rg‘on himoyasiz va yarim kuch bilan qolishini poylashayotgan edi.Chopar poytaxt qo‘shinining qo‘mondoniga xabar yetkazdi:

— "General Min Yoongi yarim qo‘shini bilan poytaxt yo‘liga chiqdi! Shanxay qo‘rg‘onida faqat yosh general Jungkook va oz sonli soqchilar qoldi!"

Qo‘mondon sovuq tirjaydi va qilichini qinidan chiqardi:

— "Ajoyib. Janob Zou aytganidek, Yoongining o‘zi oyoqlari bilan o‘lim tuzog‘iga boribdi. Endi bizning vazifamiz

— Shanxay qo‘rg‘onini butunlay yo‘q qilish va ichkaridagi 'sotqin urug‘i'ni qirib tashlash.
Olg‘a!"

Qo‘rg‘on ichida esa tushdan keyin havo birdan buzilib, qora bulutlar osmonni qopladi. Jungkook mahkama zalida xaritalarni ko‘zdan kechirar ekan, yuragida g‘alati bir bezovtalikni his qildi. U eshik ortida turgan soqchini chaqirdi:

— "Chegaradagi soqchilardan biror xabar bormi? Nega bugun aloqa bo‘lmadi?"

— "Yo‘q, generalim. Ertalabdan beri chegara burchagidan hech kim kelmadi. Balki ob-havo tufaylidir..." — deb javob berdi soqchi.

Jungkookning ko‘zlari qisildi. Tunda Rou bilan kechgan o‘sha go‘zal onlardan so‘ng uning qalbida o‘z ayolini va akasining oilasini asrash tuyg‘usi har qachongidan kuchliroq edi. U qilichini kamariga mahkamladi:

— "Yo‘q, bu yerda g‘alati gap bor. Hamma askarlarni jangovar shaylikka keltiring! Darvozalarni mahkamlang!"

Ayni shu daqiqalarda bolalar xonasida Mey mitti Teanyonni bag‘riga bosib, uning yuziga termulib o‘tirardi. Uning qo‘lidagi qadimiy ajdarho tasviri tushirilgan tumor birdan sovuq tun havosida qizib ketgandek tuyuldi. Meyning yuragi mudhish bir xavfni sezib, urishdan to‘xtab qolgudek bo‘ldi. Syan esa xonaga kirib, singlisining qo‘llaridan tutdi:

— "Mey... nimadir bo‘lyapti. Tashqarida askarlarning shovqini eshitilyapti."

Poytaxtning yollanma va shafqatsiz qo‘shini Shanxay chegarasidan o‘tib, qo‘rg‘on devorlari sari bostirib kela boshlagan edi.

Qo‘rg‘on eshiklari dushman o‘qlari va zarbalaridan titray boshlaganida, Jungkook o‘z mas’uliyatini to‘la his qildi. U mahkamadan otilib chiqib, Syan, Rou va Mey o‘tirgan xonaga bostirib kirdi. Uning yuzida vahima emas, balki qat’iy va shafqatsiz bir jangchining ifodasi bor edi.

— "Rou! Syan opa! Mey! Tezda bolalarni olinglar!" — deb baqirdi Jungkook, uning ovozi dahlizdagi to‘polon ovozlarini bosib ketdi.

— "Poytaxt askarlari chegarani buzib o‘tishgan. Qo‘rg‘on qurshovda! Men ularni darvoza oldida ushlab turaman, sizlar esa orqa maxfiy yo‘lak orqali vodiyga qochishingiz kerak!"

Rou Jungkookning poyiga o‘zini tashladi, tunda unga borligini bergan bu erkakdan ayrilishni istamasdi:— " Jungkook, yo‘q! Sizni bu yerda tashlab ketmayman! Birga o‘lamiz!"

Jungkook Rouni yelkalaridan tutib, tik turg‘izdi va uning ko‘zlariga qarab baqirdi:

— "Menga qara, Rou! Sen mening xotinimsan, akamning omonatisan! Agar hozir ketmasangiz, barchamiz shu yerda qonimizga belanamiz! Akamning o‘g‘illarini saqlab qolish sening va mening burchim! Hozir gap qaytaradigan vaqt emas, ketinglar!"

U Rouning lablaridan oxirgi marta shiddat bilan o‘pdi-da, uni Mey va Syanning ortidan maxfiy eshik sari itardi. Mey mitti Teanyonni bag‘riga mahkam bosgan, qo‘lidagi ajdarho tumorini qisgancha ko‘z yoshlarini ichiga yutib yugurardi. Syan esa ikkinchi o‘g‘lini ko‘targan holda, Jungkookka so‘nggi bor najotli nazar tashladi.

Ular maxfiy yerosti yo‘lagiga kirib, qo‘rg‘ondan uzoqlashishni boshlagan lahzada, tashqarida haqiqiy qiyomat boshlandi.

— "Darvozani ochinglar! Sotqin Min urug‘ini yo‘q qilinglar!" — Janob Zouning otliqlari va poytaxt qo‘mondonining askarlari qo‘rg‘on darvozasini parchalab ichkariga bostirib kirishdi.

Jungkook qilichini qinidan chiqardi. Uning ortida bor-yo‘g‘i bir necha o‘nlab sodiq askarlar qolgan edi, dushman esa yuzlab edi. Ammo uning ko‘zlarida qo‘rquvdan asar ham yo‘q edi, chunki u o‘z ayolini va akasining qonini qutqarib qolishga ulgurganini bilardi.

— "Olg‘a, Shanxay arslonlari!" — deb hayqirdi Jungkook.

— "Bu iflos sotqinlarga dars berib qo‘yamiz! Bugun hech kim ortga chekinmaydi!"

Jungkook dushman safiga o‘zini urdi. Uning qilichi havoda yashindek porlab, birinchi to‘qnashuvdayoq uchta poytaxt askarining kallasini tanasidan judo qildi. Qo‘rg‘on hovlisi bir zumda qonga, faryodlarga va qilichlarning jarangiga to‘lib ketdi. Jungkook xuddi yaralangan qoplondek jang qilar, har bir zarbasi ortida Rouga bo‘lgan muhabbati va akasining omonati turardi.

Biroq dushman qo‘shini tinimsiz oqib kelar, Jungkook va uning oz sonli askarlari qurshov xalqasining markazida qolib borishayotgan edi.

Janob Zou esa uzoqroqdan turib, g‘olibona jilmayish bilan bu qonli manzarani tomosha qilardi.

Zulmat qoplagan, rutubatli yerosti yo‘lagida uchta ayol va ikki murg‘ak go‘dak bor kuchlari bilan yugurib borishardi. Oyoq ostidagi sovuq toshlar, devorlardan sizib chiqayotgan namlik va tashqaridan kelayotgan portlash ovozlari tunda vahimali aks-sado berardi. Mey Teanyonni bag‘riga bosgancha ko‘z yoshlarini ichiga yutib chopar, Syan esa ikkinchi o‘g‘lini mahkam tutib yugurardi.Birdan eng orqada kelayotgan Rou to‘xtab qoldi. Uning ko‘kragi xuddi zaharli o‘q sanchilgandek shiddat bilan kuydi, nafas yo‘llari bo‘g‘ilib, yuragi dahshatli og‘riqdan sanchdi. Bu shunchaki jismoniy og‘riq emas, balki tunda unga borligini bergan, vujudiga o‘z nafasini muhrlagan erkakning qismati bilan bog‘liq ilohiy bir rishtaning uzilishi edi.

Ayni shu soniyalarda...

Qo‘rg‘on hovlisidagi qonli qiyomatning qoq markazida, o‘nlab dushmanlar davrasida sherdek jang qilayotgan Jungkookning yelkasiga poytaxt askarining og‘ir, qo‘rg‘oshin o‘qi kelib urildi. Zarbning kuchidan yigitning go‘shti parchalnib, suyaklari qarsillab ketdi, uning bo‘g‘zidan achchiq faryod otildi. Issiq, quyuq qon uning harbiy libosini bir zumda bo‘yab yubordi. Zarb asoratidan u bir tizzasiga yiqildi, qilichiga tayanib qoldi.

— "Jungkook! Yo‘q!" — yerosti yo‘lagida qolgan Rou o‘zini yo‘qotib baqirib yubordi. U ko‘zlaridagi yoshni to‘xtata olmay, Syanning "To‘xta, Rou! Orqaga qaytma!" degan faryodlariga ham quloq solmay, ortiga — o‘lim xavfi topinib turgan qo‘rg‘on sari bor kuchini yig‘ib yugura boshladi. Uning oyoqlari toshlarga urilib qonamoqda, liboslari yirtilmoqda edi, ammo xayolida faqat bir narsa bor edi: Jungkook.

Hovlida esa, Janob Zouning askarlari yiqilgan yosh generalning ustiga yopirilishdi. Ammo Jungkook o‘lish uchun hali erta ekanini bilardi. U tishlarini bir-biriga bosdi, og‘riqdan ko‘zlari qonga to‘lgan holda, bor kuchini yig‘ib qaytadan oyoqqa turdi. U qilichini shunday shiddat bilan siltadiki, unga yaqinlashgan uchta dushmanning tomog‘i ochilib, qon faryodi hovliga sachradi.

— "Kelinglar, ifloslar! Shanxay taslim bo‘lmaydi!" — deb hayqirdi u, yaralangan yelkasidan oqayotgan qon tuproqni loyqa qilib borayotgan bo‘lsa-da.Rou yerosti yo‘lagining eshigini yorib, qo‘rg‘on dahliziga otilib chiqdi. Ko‘cha eshigidan kelayotgan olov nurlari uning yuziga urildi. U dahlizdan hovliga qarab yugurayotganida, ko‘zlari uzoqdan jang qilayotgan, butun vujudi qonga belangan eriga tushdi.

Ayni u yetib kelishiga bir necha soniya qolgan mahalda, dushman merganining ikkinchi o‘qi Jungkookning ko‘kragini teshib o‘tdi. Bu safargi zarba shunchalik dahshatli ediki, yigitning o‘pkasi qon bilan to‘ldi, uning qo‘lidagi po‘lat qilich jaranglab yerga tushdi. U muvozanatini yo‘qotib, chalqanchasiga qon ko‘liga yiqildi. Uning yarim yumilgan ko‘zlarida faqat oqshom osmonidagi qora bulutlar va unga tomon yugurib kelayotgan Rouning siymosi qoldi.

— "YO‘O‘O‘Q! JUNGKOOK!..."

Rouning bor ovozi bilan chiqargan hayqirig‘i butun qo‘rg‘on devorlariga urilib, o‘lim to‘polonini ham bir lahzaga bo‘g‘ib qo‘ygandek bo‘ldi. Qiz o‘zini dushman o‘qlari va qilichlari ostidan o‘tkazib, erining qonga belangan jonsiz tanasi ustiga otdi. Uning mitti qo‘llari Jungkookning teshilgan ko‘kragini, oqayotgan issiq qonni to'xtatish uchun yopishdi, yuzlarini uning sovuq bo‘lib borayotgan yuziga bosib, faryod chekdi.

Jungkook zo‘rg‘a ko‘zlarini ochdi, lablari chetidan qon sizib chiqarkan, oxirgi kuchi bilan Rouning yuzini silashga urindi, ammo qo‘llari holsiz polga tushdi. Uning so‘nggi nafasi qizning yuziga urildi:

— "Qoch... Rou..."

Janob Zou esa bu manzarani chetdan kuzatar ekan, qilichini ko‘tarib ular tomon yaqinlasha boshladi.

— "Rou... ket... iltimos, ket..." — Jungkookning bo‘g‘zidan oxirgi so‘zlar qon aralash, pichirlash bo‘lib otilib chiqdi.

Uning tunda Rouning mayin sochlarini silagan, vujudini ehtiros bilan zabt etgan o‘sha baquvvat qo‘llari endi qonli tuproqda jonsiz titrardi. Ko‘zlaridagi hayot nuri soniyalar sayin so‘nib borar, haroratini yo‘qotayotgan tanasi sovuq polga singib ketayotgan edi.

Rou uning gaplarini eshitishni ham, atrofda qilich yalang‘ochlab turgan o‘lim askarlarini ko‘rishni ham istamasdi. U o‘zini tamomila yo‘qotgan, ko‘z yoshlari yuzidagi qon dog‘larini yuvib, daryodek oqardi. Qiz mitti barmoqlari bilan yigitning teshilgan ko‘kragidan otilib chiqayotgan issiq qonni to‘xtatmoqchi bo‘lib, jarohatni mahkam qisdi. Ammo qon uning barmoqlari orasidan pishqirib chiqar, go‘yo baxtsiz muhabbatning tugashidan darak bergandek erining vujudini tark etayotgan edi.

— "Yo‘q... Yo‘q! Siz o‘la olmaysiz, Jungkook! Siz meni tashlab keta olmaysiz!" — Rou bor ovozi bilan o‘ksib-o‘ksib faryod chekdi. Uning o‘pkasidan chiqayotgan oh-voh butun qo‘rg‘on dahlizlarini titratib yubordi.

— "Siz... siz kecha tunda menga va’da bergansiz-ku! Biz hali uzoqlarga ketishimiz kerak edi... Bizning... xih... bizning mitti ayiqchalarimiz bo‘lishi kerak edi-ku! Menga 'imkon ber' deganingiz shumidi?! Uyg‘oning, iltimos, ko‘zingizni oching!"

Rou erining qonga belangan, muzlay boshlagan tanasini bor kuchi bilan quchdi. Yuzlarini uning bo‘yniga bosib, tunda o‘zi tirnagan va ehtiros bilan o‘pgan o‘sha tananing so‘nggi taftini hidladi. Uning har bir yig‘isi, har bir nafas olishi yurakni tilka-pora qiladigan darajada og‘riqli edi. Jungkook ko‘zlarini zo‘rg‘a ochiq tutib turardi, lablari chetidan sizayotgan qon ko‘li ichida u so‘nggi bor Rouga tikildi. Uning nigohida o‘lim qo‘rquvi emas, balki bu mitti go‘zalini yolg‘iz qoldirayotgani uchun cheksiz bir uzr so‘rash bor edi.

Ayni shu qiyomat lahzasida, ularning ortidan shoshilmay, etiklari bilan qonli poldan tovush chiqarib Janob Zou yaqinlashib keldi. Uning qo‘lidagi uzun, yaltiroq po‘lat qilichdan qizil tomchilar yerga tomar, ko‘zlarida esa vahshiyona, g‘olibona bir nafrat chaqnardi. Bu ikki qalbning bir-biriga bo‘lgan bunday buyuk talpinishi yovuz shifokorning ichidagi hasad olovini yanada quturtirib yuborgandi.

Zou qilichini ikki qo‘llab baland ko‘tardi. Havoda po‘latning sovuq vizillashi eshitildi va u butun og‘irligi bilan, shafqatsizlarcha zarba berdi.

Qilich o‘tkir tig‘i bilan avval Rouning orqasidan kirib, uning nafis vujudini teshib o‘tdi va xuddi shu lahzada uning ostida yotgan Jungkookning ham ko‘kragiga chuqur botdi. Bu birgina dahshatli zarba ikkala qalbni birdaniga chil-chil qildi.

Rouning vujudi bir silkindi-da, bo‘g‘zidan achchiq bir nafas otilib chiqdi. Ammo uning yuzida endi og‘riq emas, g‘alati bir xotirjamlik paydo bo‘lgan edi. U o‘lim kelayotganini his qildi, ammo eridan ayrilmagani, u bilan birga ketayotgani uchun so‘nggi bor baxtli edi. U bor kuchi bilan Jungkookning qonli lablariga o‘z lablarini bosdi.

— "Sizni sevaman... azizim..." — deb pichirladi Rou, uning ko‘zlaridan oqqan so‘nggi yosh tomchisi Jungkookning yuziga tushdi.Jungkook ham o‘z tanasida qizning qonini va so‘nggi nafasini his qildi. U bor kuchi bilan qo‘llarini qizning beliga qo‘yishga urindi, uning ko‘zlaridan ham yosh sizib chiqdi:

— "Men ham... seni... sevaman..."

Ular bir-birining quchog‘ida, qonli sovuq tuproq ustida jonsiz qotib qolishdi. 1912-yilning o‘sha sovuq va qonli tongida pinhona va shiddatli boshlangan bu muhabbat hikoyasi fojiali ravishda, ammo bir tan va bir jon bo‘lib abadiyatga ko‘chdi. Zou esa qilichini qonli murdalardan sug‘urib olar ekan, uning ortidan qora kiyim kiygan askarlar va vahshiyona hayqiriqlar qo‘rg‘onni qoplab borardi.