2- 𝙦𝙞𝙨𝙢

Taqiqlangan ishq:
Dilnoza va Mohira hech narsa demay, bir-biriga qarab oldilar-da, jimgina bufetdan chiqib ketishdi. Ularning orqasidan biroz sukunat cho‘kdi.

Sarvina esa xuddi hech narsa bo‘lmagandek ovqatini davom ettira boshladi. Uning yonida o‘tirgan Yulduz unga hayrat bilan qarab

— To‘g‘risi, seni bunday deb o‘ylamagandim...

Sarvina esa beparvo kuldi.

— Men o‘zimni hafa qildirib qo‘yadiganlardan emasman, Yulduzim

So‘ng sharbatini ko‘tarib, bir ho‘plam ichdi.

Yulduz unga qarab kulimsiradi. Ich-ichidan bu qizni yangitdan tanigandek bo‘ldi. Sarvina — ko‘rinishidan go‘zal, ammo ich-ichida g‘ayratchan va hech kimga bo‘ysunmaydigan tabiat egasi ekan.

Ularning sukunatdagi suhbatini esa bufetning boshqa burchagida o‘tirgan Ayub kuzatib o‘tirardi. Nigohi Sarvinadan uzilmasdi.

“Qiziq, bu qiz boshqa qizlarga o‘xshamaydi…”

kolasini unutib qo‘yganicha unga termulgan holda

Sarvina sharbatini ichib bo‘lgan edi, aynan shu payt uning qarshisiga noma’lum bir yigit kelib o‘tirib oldi. Qizlar hayronlik bilan unga qarashdi.

Yigit muloyim jilmayib qo‘lini uzatdi

— Salom, men Azmirman. Sen-chi?

Sarvina unga qiziqqandek ko‘z yugurtirdi, yuzida jilmayish paydo bo‘ldi. U hech narsa demay, asta qo‘l uzatdi

— Sarvina,

Azmir kulimsirab bosh irg‘adi. Ularning suhbatiga Yulduz xuddi hozir yana nimadir bo‘ladi degandek jim kuzatard

Sarvina bilan Azmirning to‘qnashgan nigohlarini, yengil kulgularini bufetning narigi tomonida o‘tirgan Ayub diqqat bilan kuzatib turardi. Uning yuragidan allaqanday g‘ashlik o‘tdi. Bu tuyg‘uni tushunolmasdi, lekin asabi asta-sekin taranglashdi.

Birdan u o‘tirgan stolni qattiq itarib yubordi. Stol tag‘illab ketdi. Butun bufet jimib qoldi. Hamma bir zumda Ayubga qaradi.

Sarvina ham, Azmir ham hayronlik bilan boshlarini unga burishdi.

Ayub esa ularga qarab jahl bilan nigoh tashladi. Ayniqsa Sarvinaga .So‘ng og‘ir qadamlar bilan yurib, bufetdan chiqib ketdi

Yulduz esa sekin pichirladi:

— Ayub... Nega jahl qilyaptii?..

Sarvina bir zum jim bo‘lib qoldi. Keyin esa yana jilmaydi. Ko‘zlari esa eshik tomonga — Ayub chiqib ketgan eshik tomonga uzoq qarab qoldi.

Sarvina nigohini eshik tomon uzoq tikib turdi. So'ng Yulduzga qaradi:

— U kim o‘zi, Yulduz?

Yulduz bir zumda jonlandi, ko‘zlari chaqnab ketdi

— Ha, umi Ayub-da! Maktabimizning eng mashhur yigitlaridan biri. 11-“A” sinfda o‘qiydi. Lekin eshitishimcha, bir yil kechroq kelgan, shunga hozir 19 yosh emish! Juda ham kelishgan-a, bilasanmi, ko‘pchilik qizlar unga oshiq!

Sarvina Yulduzning hayajonli ovozidan kulimsirab qo‘ydi, ammo nigohi yana eski holiga qaytd

Shu payt Azmir haligacha ularning yonida kulimsirab o‘tirganini anglagan Sarvina sekin tomoq qirib, Yulduzga qarab qosh qisdi. Uning nigohi go‘yo shunday derdi: “Hayolga berilma, yonimizda yigit o‘tiribdi-ku.”

Yulduz bir lahza to‘xtab, ko‘zlarini katta-katta ochib, xijolat bo‘lib kulib yubordi

— Eh, kechirasan, Azmir. Hayolga berilib ketdim-da,

yuzlariga ozgina qizarib.

Azmir esa kulimsiradi

— Hechqisi yo‘q. Ayub haqida juda ko‘p eshitdim. Demak, u...qizlarni e’tibor markazida ekanligiga yana bir bor amin boldim

— Balki shunaqadir. Lekin... har kimning ichida boshqacha odam yashaydi, shunday emasmi?

Azmir biroz ajablanib, unga razm soldi. Bu qiz oddiy emasdi. Gapirishi, ko‘z qarashi — hammasi o‘ziga xos edi.

Sarvina asta o‘rnidan turdi. So‘ng Azmirga va Yulduzga qarab:

— Dars boshlanadi, kettik,

Oradan bir necha kun o‘tdi.

Endi maktabda Sarvina va Azmirni birga ko‘rish odatiy holga aylangandi. Ular yonma-yon yurishar, birga ovqatlanishar, hatto katta tanafuslarda bufetga uchovlon kirib bir-birlariga qiziqarli hikoyalar aytib, kulishib o‘tirishardi Azmir ochiq tabiatli, samimiy yigit edi. Sarvina esa unga ishonch bilan qarar, biroq yuragining chuqurida unga faqat do‘st sifatida munosabat bildirardi.

Azmir 11-“B” sinfda o‘qirdi. U ham maktabdagi taniqli yigitlardan edi — aqlli, odobli, ko‘pchilikka yoqimli. Lekin bu yigit ko‘zlarini Sarvinadan uzolmasdi. Uning har bir kulgusi, har bir qaramishi Azmirning yuragiga issiqlik olib kelardi.

Ammo ularning bu yaqinligi bitta odamga juda ham yoqmasdi.

Ayub.

U Sarvinani ilk ko‘rgan kundan beri g‘alati tuyg‘ularni boshdan kechirayotgandi. Dastlab bu oddiy qiziqish deb o‘ylagan edi. Biroq Sarvina va Azmir birga ko‘rinishdan toymagan sari, Ayubning yuragida allaqanday chinqirgan rashk va g‘azab paydo bo‘lardi.

U buni o‘zi ham anglamay qoldi.

Bir kuni u bufetda o‘tirarkan, Sarvina va Azmir eshikdan kirib kelishdi. Kulib, bir-birlariga nimanidir aytib, yana o‘sha sevimli burchaklariga o‘tirdilar.

Ayub ularni uzoq kuzatdi. Yuragi g‘ash tortdi. So‘ng birdaniga stakanni stolga shunday qattiq qo‘ydi, atrofdagilar cho‘chib tushdi.

— Yetar!
deb o‘zicha g‘o‘ldiradi u.

— Bu nima degani o‘zi?! Nima uchun doim yonida u bola bo‘lishi kerak?!

Shu payt Yulduz Ayubning oldidan otib ketayotgan edi

— Yaxshimisiz, Ayub aka? Nimadir bo‘ldimi?

Ayub boshini chayqadi, ammo nigohi Sarvinadan uzilmasdi. U yuragida endi bir narsani aniq angladi:

Men uni sevib qolganman...

U birinchi marta bunday tuyg‘uni his qilayotgandi. Ammo bu muhabbat rashk, g‘azab va tushunarsiz alam bilan qorishgandi. U Azmirni yomon ko‘ra boshlagandi — faqat bitta sabab uchun Sarvvina

Keyin nigohini sarvinadan uzib unga hayron qarab turgan yulduzga qaratdi
Va

- yulduz ortimdan yurda gap bor

- hop mayki

Yulduz oziga sig'may auubni izidan bordi

Ayub sinfiga kirib stol ustiga egilib, daftar varaqlaridan birini yulib oldi. Yuragi tez urayotgandi. Qalamni mahkam ushlab, qat’iy harflarda yozdi:

“Sarvina, katta tanaffusda maktab orqasida ko‘rishamiz. Kel. Bo‘lmasa yomon bo‘ladi.”

U yozuvni tugatgach, bir lahza o‘tirib qoldi. Keyin o‘zini to‘g‘rilab, varaqni bukladi va Yulduzga uzatdi.

— Buni ochma. Tog‘ri Sarvinaga olib bor. Faqat o‘zing ber, tushundingmi?

Yulduz ajablanib qaradi

— Voy, siz ham... Yahshi, mayli, ayub aka,

dedi-da varaqni olib chiqib ketdi.

Ayub esa sinfda yolg‘iz qoldi. Endi nima bo‘lishini o‘zi ham bilmasdi. Faqat bitta narsani his qilardi — yuragidagi bu tuyg‘ular endi jim tura olmaydi. U Sarvina bilan yuzma-yuz gaplashishi kerak.

Sarvina va Azmir zal bo‘ylab birga ketishayotgan edi. Shu payt Yulduz ularning oldiga kelib

— Sarvina, bu sen uchun,

buklangan qog‘ozni uzatdi.

Sarvina qog‘ozga hayron bo‘lib qaradi. Azmir ham qiziqib qaradi, ammo Sarvina qog‘ozni ochmadi. Faqat bir soniya unga tikildi, keyin

— kumdan?

Yulduz indamadi.
Azmir esa uni qolidagi hatni korib asablari buzuldi.

Sarvina esa indamay asta yurib sinfiga kirib ketdi

Sarvina qog‘ozni ochdi. Unda:
"Sarvina, katta tanaffusda maktab orqasida ko‘rishamiz. Kel. Bo‘lmasa yomon bo‘ladi."
deb yozilgandi.

Sarvina hayron bo‘lib, atrofga qaradi. “Kim yozdi ekan?” degan savol xayolida aylandi.

Katta tanaffusda

Oradan biroz vaqt o‘tib, yuragidagi qiziqish ustun keldi. Atrofga alanglab, hech kim ko‘rmayotgan paytda yolg‘iz maktabning orqa tomoniga o‘tdi.

U yerda, devor tagida Ayub o‘tirgan edi.

Sarvina hayrat bilan Ayubga qaradi. Uning yuragi biroz tez ura boshladi.

Ayub uni ko‘rishi bilan darrov o‘rnidan turib, unga yaqinlashdi.

Sarvina esa qo‘lida ushlab turgan hatni ko‘rsatdi

— Bu sizdanmi?

Ayub unga bir oz tikilib turdi, so‘ng sekin boshini qimirlatib, jilmaydi

— Ha, mendan.

𝘿𝙖𝙫𝙤𝙢𝙞 𝙗𝙤𝙧𝙧....

𝙈𝙪𝙖𝙡𝙡𝙞𝙛; 𝙉𝙪𝙧𝙖

Taqiqlangan ishq:
-- 𝙈𝙤𝙢𝙢𝙢 𝙚𝙣𝙙𝙞 𝙦𝙖𝙮𝙩𝙢𝙖𝙮𝙢𝙞𝙯𝙢𝙞𝙞𝙞?

𝙌𝙞𝙯 𝙭𝙤𝙣𝙖𝙨𝙞𝙙𝙖 𝙣𝙖𝙧𝙨𝙖𝙡𝙖𝙧𝙞𝙣𝙞 𝙮𝙞𝙜'𝙞𝙨𝙝𝙩𝙞𝙧𝙖𝙧 𝙚𝙠𝙖𝙣 𝙩𝙖𝙨𝙝𝙦𝙖𝙧𝙞𝙙𝙖𝙜𝙞 𝙤𝙮𝙞𝙨𝙞𝙜𝙖 𝙗𝙖𝙦𝙞𝙧𝙞𝙗 𝙜𝙖𝙥𝙞𝙧𝙙𝙞

-- 𝙗𝙞𝙡𝙢𝙖𝙙𝙞𝙢 𝙦𝙞𝙯𝙞𝙢𝙢 𝙖𝙣𝙞𝙦 𝙚𝙢𝙖𝙨𝙨

𝙌𝙞𝙯 𝙤𝙣𝙖𝙨𝙞𝙣𝙞 𝙜𝙖𝙥𝙞𝙣𝙞 𝙚𝙨𝙝𝙞𝙩𝙞𝙗 𝙘𝙝𝙪𝙦𝙪𝙧 𝙝𝙤𝙧𝙨𝙞𝙣𝙖𝙧 𝙚𝙠𝙖𝙣 𝙩𝙖𝙮𝙮𝙤𝙧 𝙗𝙤𝙡𝙜𝙖𝙣 𝙘𝙝𝙖𝙢𝙖𝙙𝙤𝙣𝙞𝙜𝙖 𝙤𝙝𝙞𝙧𝙜𝙞 𝙗𝙖𝙧𝙨𝙖 𝙚𝙣𝙜 𝙨𝙚𝙫𝙞𝙢𝙡𝙞 𝙖𝙮𝙞𝙦𝙘𝙝𝙖𝙨𝙞𝙣𝙞 𝙨𝙤𝙡𝙙𝙞 𝙫𝙖 𝙘𝙝𝙖𝙢𝙖𝙙𝙤𝙣𝙣𝙞 𝙮𝙤𝙥𝙙𝙞 𝙨𝙝𝙪 𝙥𝙖𝙮𝙩 𝙮𝙖𝙣𝙖 𝙤𝙣𝙖𝙨𝙞𝙣𝙞 𝙤𝙫𝙤𝙯𝙞 𝙚𝙨𝙝𝙞𝙩𝙞𝙡𝙙𝙞

- 𝙨𝙖𝙧𝙫𝙞𝙣𝙖𝙖𝙖𝙖𝙖 𝙩𝙚𝙯𝙡𝙖𝙨𝙝𝙝 𝙨𝙖𝙢𝙖𝙡𝙮𝙤𝙩𝙜𝙖 𝙠𝙚𝙘𝙝 𝙦𝙤𝙡𝙖𝙢𝙞𝙯

- 𝙝𝙤𝙯𝙞𝙧 𝙢𝙤𝙢 𝙩𝙪𝙨𝙝𝙖𝙮𝙖𝙥𝙢𝙖𝙣𝙣

𝙌𝙞𝙯 𝙨𝙝𝙤𝙨𝙝𝙜𝙖𝙣𝙘𝙝𝙖 𝙘𝙝𝙖𝙢𝙖𝙙𝙤𝙣𝙣𝙞 𝙨𝙪𝙙𝙧𝙖𝙗 𝙥𝙖𝙨𝙩𝙜𝙖 𝙩𝙪𝙨𝙝𝙙𝙞

"𝘼𝙢𝙚𝙧𝙞𝙠𝙖𝙙𝙖𝙜𝙪 uyi𝙢𝙞𝙯 bolaligim, har bir burchagida xotira bor bu uyda. Endi bu hammasi orqada qoladi…”

Sarvina aeroportga yetguncha mashina oynasidan tashqariga tikilib ketdi. Onasi yonida indamay o‘tirardi. Faqat ba'zida telefoniga qarab vaqtni tekshirardi.

– Sarvina, hujjatlaring yoningdami?

– Ha, mom, chamadonimda.

Onasi unga qarab jilmaymoqch𝙞 𝙗𝙤𝙡𝙙𝙞 𝙖𝙢𝙢𝙤 𝙠𝙤𝙯𝙡𝙖𝙧𝙞𝙙𝙖𝙜𝙞 𝙣𝙖𝙢𝙡𝙞𝙠𝙣𝙞 𝙮𝙖𝙨𝙝𝙞𝙧𝙖 𝙤𝙡𝙢𝙖𝙙𝙞. 𝙊𝙩𝙖𝙨𝙞 𝙫𝙖𝙛𝙤𝙩 𝙚𝙩𝙜𝙖𝙣𝙙𝙖𝙣 𝙨𝙤'𝙣𝙜 𝙗𝙪 𝙮𝙚𝙧𝙙𝙖 𝙦𝙤𝙡𝙞𝙨𝙝𝙜𝙖 𝙨𝙖𝙗𝙖𝙗 𝙝𝙖𝙢 𝙩𝙤𝙥𝙞𝙨𝙝𝙖 𝙤𝙡𝙞𝙨𝙝𝙢𝙖𝙜𝙖𝙣𝙙𝙞 𝙖𝙨𝙡𝙞

Aeroportda

Odamlar shoshilib yurishardi. Har kimning ko‘zida boshqa manzil, boshqa maqsad. Sarvina ularning orasida bir o‘zini begona his qildi.

– Bordiyu... qachondir qayt𝙨𝙖𝙠chi?

Onasi chamadonni tekshirayotganda qizi unga qaradi

– Mom... men 𝙖𝙢𝙚𝙧𝙞𝙠𝙖𝙣𝙞 𝙨𝙤𝙜'𝙞𝙣𝙖𝙢𝙖𝙣 𝙙𝙤𝙨𝙩𝙡𝙖𝙧𝙞𝙢𝙣𝙞 𝙪𝙮𝙞𝙢𝙞𝙯𝙣𝙞𝙞

Onasi Sarvinani bag‘riga bosdi. Sochlarini siladi.

– Hamma narsa yaxshi bo‘ladi, qizim.

Eshittirish: "Reys 174. 𝙊'𝙯𝙗𝙚𝙠𝙞𝙨𝙩𝙤𝙣 Ro‘yxatga olish boshlandi."

Sarvina so‘nggi bor ortga qaradi. Bolaligidagi uyni, do‘stlarini, hatto eski yo‘lni esladi. Ammo endi u boshqa yo‘ldan ketmoqda edi.

U pasportini uzatdi, chamadonini topshirdi.

Sarvina va onasi 174-reys bilan uzoq parvozdan so‘ng nihoyat O‘zbekiston tuprog‘iga qadam qo‘yishdi. Samolyotning eshigi ochilishi bilan issiq, chang aralash havoning nafasi yuzlariga urildi. Bu havo Sarvinaga yangilik, ammo onasiga tanish edi.

— Hush kelibsizlar, O‘zbekiston!

dedi aeroportdagi xodim jilmayib, pasport tekshiruvini olib borarkan.

Sarvina atrofga hayrat bilan boqdi. Har bir ovoz, har bir yuz, har bir yozuv... hammasi unga g‘alati tuyulardi. O‘zbek tilini yaxshi tushunsa- 𝙝𝙖𝙢

— Mom, bu yerda hamma menga qarayapti,

𝙂𝙖𝙧𝙘𝙝𝙞 𝙗𝙪 𝙪𝙣𝙜𝙖 𝙨𝙝𝙪𝙣𝙙𝙖𝙮 𝙩𝙪𝙮𝙪𝙡𝙨𝙖 𝙝𝙖𝙢 𝙖𝙩𝙧𝙤𝙛𝙜𝙖 𝙝𝙖𝙙𝙞𝙠𝙨𝙞𝙧𝙖𝙗 𝙗𝙤𝙦𝙙𝙞.

Onasi yumshoq tabassum qildi

— Chunki sen ularga o‘xshamaysan, qizim. 𝙎𝙚𝙣 𝙤𝙯𝙜𝙖𝙘𝙝𝙖𝙨𝙖𝙣 𝙝𝙖𝙢𝙢𝙖𝙙𝙖𝙣 𝙜𝙤𝙯𝙖𝙡.

Sarvina chamadonini sudrab chiqqach, ularni kutib turgan qarindoshlari bilan ko‘rishdi. 𝙏𝙤𝙜'𝙖 𝙝𝙤𝙡𝙖𝙨𝙞 va bir nechta bolalar bor edi. Qiz ularni birinchi marta ko‘rmoqda edi, lekin mehr bilan quchoqlanishdi.

Sarvinaning onasi tug‘ilib o‘sgan 𝙨𝙝𝙖𝙝𝙖𝙧dagi uyda dasturxon yozildi. Hamma gaplashmoqda, kulmoqda. Sarvina esa derazadan tashqariga qarab, go‘shtli palov, non va qatiq hidini ilk bor his qilmoqda.

— Qizim, palov yeysanmi?

Sarvina bosh irg‘ab kuldi. So‘ng 𝙦𝙤𝙨𝙝𝙞𝙦𝙣𝙞 𝙤𝙡𝙞𝙗 𝙞𝙡𝙠 𝙗𝙤𝙧 𝙮𝙚𝙮𝙖𝙮𝙤𝙩𝙜𝙖𝙣 𝙥𝙖𝙡𝙤𝙫𝙣𝙞 𝙮𝙚𝙗 𝙠𝙤𝙯𝙡𝙖𝙧𝙞 𝙘𝙝𝙖𝙦𝙣𝙖𝙙𝙞

— 𝙢𝙢𝙢𝙢 𝙗𝙪 𝙟𝙪𝙙𝙖 𝙢𝙖𝙯𝙖𝙡𝙞𝙞 𝙚𝙠𝙖𝙣

𝙌𝙤𝙨𝙝𝙞𝙦𝙣𝙞 𝙮𝙖𝙣𝙖 𝙤𝙨𝙝 𝙩𝙤𝙢𝙤𝙣 𝙪𝙯𝙖𝙩𝙖𝙧 𝙚𝙠𝙖𝙣 𝙠𝙪𝙡𝙞𝙗 𝙜𝙖𝙥𝙞𝙧𝙙𝙞 𝙪𝙣𝙞𝙣𝙜 𝙜𝙖𝙥𝙞𝙙𝙖𝙣 𝙚𝙨𝙖 𝙝𝙖𝙢𝙢𝙖 𝙠𝙪𝙡𝙙𝙞 𝙝𝙖𝙩𝙩𝙤 𝙤𝙯𝙞 𝙝𝙖𝙢

Ertalab, quyosh endi chiqmoqda.
Sarvinaning onasi uni ertasiga ertalabdan uyg‘otdi. Quyosh nurlari derazadan xira tushib, xonani yoritardi. Sarvina asta turib, yangi kiyimlarini kiydi. Onasi unga sochini tarab berdi, oppoq ko‘ylagi va qora yubkasi bilan u butkul boshqa qiyofaga kirgandek edi.

— Bugun yaxshi qiz bo‘l, o‘rginasan

hujjatlarni sumkaga 𝙨𝙤𝙡𝙖𝙧𝙜𝙖𝙣 𝙜𝙖𝙥 𝙦𝙤𝙩𝙙𝙞 𝙤𝙣𝙖𝙨𝙞

- 𝙝𝙤𝙥 𝙤𝙮𝙞 𝙝𝙖𝙧𝙖𝙠𝙖𝙩 𝙦𝙞𝙡𝙖𝙢𝙖𝙣

- 𝙝𝙖𝙝 𝙨𝙚𝙣 𝙨𝙝𝙪𝙣𝙩𝙖𝙠𝙖

𝙊𝙣𝙖𝙨𝙞 𝙠𝙪𝙡𝙜𝙖𝙣𝙘𝙝𝙖 𝙪𝙣𝙞 𝙗𝙪𝙧𝙣𝙞𝙙𝙖𝙣 𝙘𝙝𝙞𝙢𝙙𝙞𝙗 𝙦𝙤𝙮𝙙𝙞

Maktab binosi katta bo‘lmasa-da, ichkarisi toza, sinflari esa chaqiriq ovozlari bilan to‘lib-toshgandi. Direktor ularni kutib olib, Sarvinaning hujjatlarini ko‘zdan kechirdi.

— Demak, 9-"𝘼" sinfga qo‘shamiz,

— Qizimiz Amerikadan kelganmi?

Onasi bosh irg‘adi.

— U yerda o‘qigan, lekin o‘z ona yurtini unutmagan. Endi shu yerda davom ettiradi.

Sarvina yuragida biroz hayajon va qo‘rquv bilan sinfga kirdi. Hamma unga tikilib qaradi. Yuzlar notanish, nigohlar qiziquvchan edi. Ustoz uni taqdim etdi:

— Bolalar, bu yangi sinfdoshlaringiz Sarvina. Endi biz bilan birga o‘qiydi.

Qiz qizarib, sekin bosh irg‘adi. Joyiga o‘tirgach, yonidagi qiz unga jilmaydi.

— Salom, men Yulduzman. Xush kelibsan!

Sarvina yengil nafas oldi.

- 𝙢𝙚𝙣𝙞𝙠𝙞 𝙨𝙖𝙧𝙫𝙞𝙣𝙖 𝙩𝙖𝙣𝙞𝙨𝙝𝙜𝙖𝙣𝙞𝙢𝙙𝙖𝙣 𝙝𝙪𝙧𝙨𝙖𝙣𝙙𝙢𝙖𝙣.

Sarvina va Yulduz tezda do‘stlashib ketishdi. Har kuni maktabga birga kelishar, tanaffuslarda birga o'tirishar, darsdan so‘ng parkda sayr qilishar edi. Sarvinaning shox, ochiqko‘ngil fe’l-atvori uni sinfdoshlariga tez tanitdi. Hamma bilan til topisha oldi — hazilkashligi va tabassumi bilan ko‘pchilikni o‘ziga tortdi.

Ammo... hamma ham undan xursand emasdi.

9-"𝘼" sinfdagi ikki qiz — Mohira va Dilnoza — har doim Sarvinaga sovuq, hasadli nigohlar bilan qarardi. Ular ilgari sinfda e’tiborni o‘zlariga tortib yurishgan, endi esa hamma Sarvina haqida gapirar, o‘qituvchilar ham uni maqtashardi.

Bir kuni tanaffusda Mohira Yulduzni yoniga chaqirdi.

— Yulduz, sen undan uzoqroq yurganing ma’qul. U o‘zini bilmayapti, hali kecha kelgan, bugun esa butun sinfni egallamoqchi,

Yulduz hech narsa demay, orqaga qaradi. U Sarvinaning soddaligini va qalbini bilardi.

Sarvina bu suhbatni eshitmagan bo‘lsa-da, Mohira va Dilnozaning sovuq nigohlaridan barchasini tushunib bo‘lardi. U ularni yoqtirmasdi. Unga ularning soxta tabassumlari, ortidan gapirishi yoqmasdi. Ammo o‘zini ularga tenglashtirmasdi.

Oradan bir hafta o‘tdi. Sarvina maktabga ancha ko‘nikdi. Avvaliga notanish muhit, begona ko‘zlar unga qiyin tuyulgan bo‘lsa-da, Sinfdoshlari bilan yaxshi chiqishardi. Eng muhimi — u endi o‘zbekchani bemalol, deyarli aksentsiz gapira olardi. Bu hamma uchun hayratli edi. Hatto ustozlari ham uni maqtay boshlashgan.

Bir kuni katta tanaffusda, Sarvina va Yulduz bufetga tushishdi. Odatdagidek navbat uzoq, lekin qizlar kulishib, shirin suhbatda turishardi. Sarvinaning qo‘lida kichkina sumka, Yulduz esa ikkita choy va somsa oldi. Ular yon tomondagi kichkina stolga borishganda, to‘satdan orqadan kimdir Sarvinaning yelkasiga qasddan tegdi sumkasi polga tushib, ichidagi narsalar sochilib ketdi.

— Ops, uzr!

istehzo bilan Mohira, yonida esa Dilnoza kulib turardi.

Yulduz jahl bilan ularga qaradi

— Nima qilayapsan Mohira?

Mohira yelkasini qisdi:

— Bilmasdim,𝙩egib yuboribman,

Sarvina yerga cho‘kib, narsalarini yig‘ib olishga tushdi. Ichida eski surat, bir dona kichkina Amerika dollarli kalitcha, va onasining bergan kichik tilla uzugi ham bor edi. Mohira yerda yaltirab yotgan uzukni ko‘rib, uni tepmoqchi bo‘ldi, ammo Sarvina tezda uni oldi.

Sarvina boshini ko‘tardi,

— Mayli. Ba’zi odamlar ataylab yomonlik qiladi. Chunki ularning qalbida hech nima qolmagan, faqat hasad...

Yulduz unga qarab, kulib qo‘ydi. 𝘽𝙪𝙛𝙚𝙩𝙙𝙖𝙜𝙞 boshqa o‘quvchilar ham holatni ko‘rib turgan edi. Kimdir past ovozda:

— Gapini qarang-a, Sarvina rosa joyiga tushirdi,

Mohira, Sarvinaning gapidan jahli chiqib, yuziga tarsaki tushirmoqchi bo‘ldi. Ammo Sarvina chaqqonlik bilan uning qo‘lidan tutdi va keskin itarib yubordi.

— O‘zingni bos!

Dilnoza esa tezda Mohiraning yoniga o‘tdi, uni tinchlantirmoqchi bo‘ldi. Ammo Sarvina bu orada Mohiraning sochidan tortib, yuzini o‘ziga qaratdi.

— Men bilan o‘ynashma, qiz. Men sen o‘ylagandek soddalardan emasman,

So‘ng bemalol joyiga o‘tirdi, hech narsa bo‘lmagandek tushligiga qo‘l urdi. Yulduz esa kulgancha unga qo‘shildi.

Bu voqea esa butun bufetdagilar uchun tomosha bo‘lib qoldi. Ayniqsa, shu paytda maktabga yangi kelgan, barcha qizlarning nigohini o‘g‘irlab ketgan boy va kelishgan yigit — Ayub ham voqeani ko‘rib, ko‘zlarini 𝙨𝙖𝙧𝙫𝙞𝙣𝙖dan uzolmay qoldi 𝙪𝙣𝙜𝙖 𝙦𝙞𝙯𝙞𝙦𝙞𝙨𝙝 𝙗𝙞𝙡𝙖𝙣 𝙦𝙖𝙧𝙖𝙙𝙞

𝘿𝙖𝙫𝙤𝙢𝙞 𝙗𝙤𝙧...

𝙈𝙪𝙖𝙡𝙡𝙞𝙛; 𝙣𝙪𝙧𝙖

Bir haftadan keyin — to‘y kuni.

Hamma erta tongdan uyg‘ongan, uyning ichi odamga to‘la. Annesaning dugonalari, qarindoshlari, qo‘shnilar — hamma harakatda. Kimdir gul terib kelyapti, kimdir dasturxonga taomlar qo‘shmoqda. Hamma hayajonda. Bugun Annesaning to‘yi.

Annesa xonasida, oppoq ko‘ylakda oynaga qarab o‘tirardi. Yuragi tez ura boshlagan. O‘ziga qarab bir oz jilmaydi, bir oz cho‘chidi. "Haqiqatan ham to‘yimmi?" deb o‘yladi. Libosi unga juda yarashgan, sochi orqaga chiroyli qilib turmaklangan. Yuzida ozgina bo‘lsa-da, shubha aralash hayajon bor edi.

Ayaz esa allaqachon to‘yxonada edi. U qora kostyumda, odatdagidan ham jiddiy, lekin yuzida iliq tabassum bilan mehmonlarni kutib olayotgandi. Unga qaragan har bir kishi “Mana, haqiqiy kuyov” derdi.

To‘y marosimi sodda, ammo chiroyli o‘tdi. Annesa sekin yurib sahnaga chiqdi. Unga qarshi tomondan Ayaz yurib keldi. Ikkalasi qarama-qarshi turib, bir-birlariga kulib qarashdi.

— Ayaz, siz Annesani nikohingizga olishga rozimisiz? — dedi kazo-muncha odam.

— Roziman, — dedi Ayaz, ko‘zini uzmasdan.

— Annesa, siz Ayazga turmushga chiqishga rozimisiz?

Annesa sekin bosh irg‘adi, yuragi tez urib ketdi:

— Roziman...

Shundan keyin qarsaklar, tabriklar, duolar boshlandi. Shohida opa, ya’ni Annesaning onasi, ko‘zida yosh bilan ularni quchoqladi. Ayazning ham onasi kelib, Annesani bag‘riga bosdi.

So‘ng dasturxon atrofida hamma yig‘ilib, tabriklab, ovqatlandilar. Raqs tushganlar ham bo‘ldi. To‘y katta bo‘lmasa-da, chin yurakdan o‘tdi. Annesa va Ayaz esa hamma narsa ichida bir-biriga tikilib, jim quvonch bilan kulib o‘tirardi.

Ular endi er-xotin edi.

To‘y o‘rtalariga kelib, zalda bir zum sokinlik cho‘kdi. Shu payt, yumshoq, yurakka yaqin ohangda vals musiqasi yangray boshladi. Hamma nigohi sahnaga qaradi.

Boshi biroz egilgan Annesaga qarab Ayaz qo‘lini uzatdi. Annesa esa ozgina tortinib turdi, lekin yuragida nimadir g‘o‘ldirab, unga qo‘l uzatdi. Ular sekin, odimma-odim, sahnaning markaziga chiqdilar.

Musiqa bemalol chalayotgan, zal jimjit. Faqat Annesaning yurak urishi va Ayazning qo‘lidagi iliqlik sezilar edi.

Ayaz sekin belidan ushlab, qo‘lidan tutdi. Annesa ko‘zlarini yerga tikdi, ammo birozdan so‘ng ko‘zlari Ayazniki bilan uchrashdi.

Ular sekin aylana boshlashdi. Musiqa ohangida yuraklar birga ura boshladi.

Hamma ularga tikilgan. Ayollar “Voy, qanday yarashishyapti!” deb pichirlardi. Shohida opa esa uzoqdan, yumshoq tabassum bilan qarab turardi.

Vals ularni bir necha daqiqaga boshqa dunyoga olib ketganday bo‘ldi. Go‘yo hamma yoq jim, faqat ular bor edi — Annesa va Ayaz.

Musiqa asta sekinlik bilan tugagach, zal qarsaklardan to‘lib ketdi. Ayaz kulib, Annesaning peshonasidan bir o‘pdi.

— Sen menikisan, endi har doim, — deb pichirladi.

Annesa esa hech narsa demadi, faqat labida sokin tabassum bilan unga suyanib turdi.

To‘y asta-sekin o‘z yakuniga yetdi. Oxirgi mehmonlar ham tabassum bilan quchoqlab, duolar bilan kuzatildi. Ayaz bilan Annesa esa mashinaga o‘tirib, sokin kechqurun shovqinidan uzoqlashdilar.

Yo‘l jimjit, osmon yulduzlarga to‘la, faqat mashina faralari yo‘lni yoritardi. Annesa orqa o‘rindiqda sukunatda o‘tirardi, yuragi biroz hayajonda. Ayaz rulda, vaqti-vaqti bilan orqa oynadan unga qarab jilmayardi.

Ular shahardan sal chekkaroqda joylashgan, sokin, keng, chiroyli uy oldiga yetib kelishdi. Ayaz mashinani to‘xtatdi. So‘ng Annesaning yoniga kelib, eshikni ochdi va unga qo‘l uzatdi.

— Yuring, kelinoyim, — dedi yumshoq ohangda.

Annesa kulimsirab, qo‘lidan tutdi va u bilan birga uyga kirdi.

Uy ichida yorug‘lik iliq, xush hid taralib turardi. Ayaz unga qarab sekin dedi:

— Endi bu yer — sizning ham uyingiz, Annesa.

Annesa biroz turib qoldi, atrofga ko‘z yugurtirdi. Har bir burchakda sokinlik, yangi hayot nafasi bor edi. Yuragiga bir iliqlik yugurdi.

Ayaz esa uning chamadonini olib yuqori qavatga — yotoqxona tomon yo‘l oldi. Annesa ham ortidan yurdi. Ular yotoqxonaga kirishdi. Hamma narsa saranjom-sarishta, bejirim pardalar, oq choyshablar, xona to‘liq gul hidiga to‘la edi.

Ayaz chamadonni bir chetga qo‘yib, unga qaradi:

— Bugun... faqat o‘zimizmiz. Hech qanday shoshilish, hech qanday gap yo‘q. Faqat sen va men. — dedi, ko‘zlariga tikilgancha.

Annesa beixtiyor jilmaydi. Yuragida iliq bir his uyg‘ondi. U boshi bilan sekin tasdiqladi.

Shu tarzda, ular yangi hayotga ilk qadamini qo‘ydilar. Tashqarida tun sokin, uy ichida esa muhabbat nafasi taralayotgandi. Ikki tanani birlashishi va muhabbat yola qalblar birlashishi

The end

Muallif ; Nura

11- qism

Shohida opa hayratdan og‘zini ochib qarab turardi. Ko‘zlari Annesa bilan Ayaz orasida harakatlanar

— Bu… rostmi?

Annesa bir lahza jim qoldi. Labini qimirlatdi, lekin so‘z topa olmadi.

— Yo‘q, bu... bu yolg‘on... men...

Ammo gapini tugata olmadi.uni ayaz tugatdi.

— Ha, Shohida hola, bu rost. Men Annesani sevib qoldim. Uni ilk bor ko‘rganimda ham, bilmasdim... lekin endi yuragimni aldagim kelmaydi.

Hamma jim U chuqur nafas oldi. Va yana soz boshladi

— Men unga uylanmoqchiman. Siz meni qanday yigit ekanimni bilasiz. Unga yomonlik qilmayman, unga dunyoni berishga ham tayyorman. Umid qilamanki, rozi bo‘lasiz... Ammo, agar rozi bo‘lmasangiz ham, men uni hech kimga bermayman.

Palatada sukut cho‘kdi.

— Annesa... bu rostmi?

Annesa asta bosh irg‘adi. Uning ko‘zlarida aralash tuyg‘ular — hayajon, qo‘rquv va bir oz... mehr ko‘rinib turardi.

— Shunda baxtli bo‘linglar... Men qizim baxtli bo‘lsa, roziman.

— Rahmat, Shohida hola.

Annesaning yuragi kuchli ura boshladi
Saldan song esa ayaz annesani shifoxonadan olib ketdi.....

Ayaz mashinani haydayotgan edi, yo‘l jimjit, mashinada esa faqat yurak urishining ovozidek sezilarli sukut hukmron edi. Annesa orqa o‘rindiqda o‘tirar, qo‘llari titrab, ko‘zlari hayrat va g‘azab bilan to‘la edi. Nihoyat u chiday olmadi. Oldinga egilib, ovozini biroz balandlatdi

— Hozir... nima qilib qo‘yganingizni bilasizmi?

Ayaz bir lahza nigohini yo‘ldan uzmadi,

— Bilaman.

— Bilasiz? Unda nega? Nega meni ogohlantirmadingiz? Oyimga o‘zim hammasini tushuntirardim.

Ayaz mashinani to‘xtatdi. Yon atrofda odam yo‘q edi, mashina bir chekkaga to‘xtagan edi. U asta orqasiga o‘girildi.

— Men seni qiynashni istamaganman, Annesa. Bilaman, bu to‘satdan bo‘ldi.ammo meni seni sevib qoldim va men yoah bola emasman sevib qoldimmi uylanaman olib qochib yurmayman.

Annesa yon tomonga qaradi, labini tishladi.

— Bu mening hayotim, Ayaz. Qarorlarni men beraman. Shunchaki... buni birdan e’lon qilishingiz kerak emasdi.

— To‘g‘ri. Bu sendan kelib chiqishi kerak edi. Men faqat... seni yo‘qotishdan qo‘rqdim.

Bu so‘zlarni eshitib, Annesa bir zum jim bo‘lib qoldi. Yuragi g‘alati urdi. U bunday javob kutmagan edi. Nigohini Ayazga qaratdi.

— Siz... meni yo‘qotishdan?

Ayaz kulimsiradi, ammo bu kulgi achchiq edi.

— Ha. Chunki sen menga endi begona emassan, Annesa.

Annesa inday olmay qoldi
Ayaz yana mashinani yurgizdi. Annesa esa sukutga cho‘mgan, o‘y surar edi. Ko‘zlari oynadan tashqariga tikilgan

Oradan ozgina vaqt o‘tib, mashina hovli yonida to‘xtadi.

— Annesa uyga kir qochishga urinma men oilamni yoniga borib bu habarni aytishim kerak

Annesa hech nima demadi, faqat bosh irg‘ab tushdi. Mashinadan tushib, sekin qadamlar bilan eshikka qarab yurdi. Ayaz esa unga uzoq tikilib qoldi,
Annesa uyga kirib ketgach, Ayaz chuqur xo‘rsinib, mashinani yana yurgizdi. Endi u o‘z oilasi bilan uchrashish uchun yo‘l oldi. U yo‘lda ketarkan, qalbida bir oz g‘urur, bir oz xavotir, bir oz esa muhabbat bor edi. U bu yo‘ldan endi ortga qaytolmasdi. U Annesani sevardi… shu yo‘lda har qanday qarshilikka tayyor edi.

Ayaz mashinani shahar chetidagi ulkan, zamonaviy uylar joylashgan mahallaga burdi. U derazadan tanish hovlini ko‘rishi bilan mashinani sekin to‘xtatdi. Yuragi biroz tez ura boshladi. Anchadan beri oilasi bilan ko‘rishmagan, ayniqsa otasi bilan.

U mashinadan tushib, qo‘lida kichik bir qutichani ushlab darvozani ochdi. Hovliga kirgach, unga qarama-qarshi eshik ochilib, onasi chiqdi.

— Ayaz! Bolam!

deya bag‘riga oldi.ayaz jilmaydi

— assalom aleykum ona

Ichkariga kirganlarida, singlisi bilan ham salomlashishdi. Faqatgina katta mehmonxona ichkarisida otasi jim o‘tirgan edi. Ayaz unga yaqinlashdi.

— Assalomu alaykum, ota.

Otasi sekin boshini ko‘tardi.

— O‘tir, Ayaz. Nega kelding?

— Oila qurmoqchiman, ota. Yaqinda

Xonadagi hamma bir zum jim bo‘lib qoldi.

— Kim bilan?

— Annesa bilan Men uni sevaman.

— Ayaz, bu qaroringni yaxshilab o‘yladingmi?

— Ha. U mening tanlovim. Va men uni hech kimga bermayman

— u yetim va toyga qurbi yetmasligini bilasanmi?

— Bilaman. Ammo men har narsaga tayyorman. Keyin toyni men qilaman.

Oila a’zolari hayratda, ammo Ayazning qat’iy ohangi barchasini o‘yga toldirdi.

U orqaga, derazadan tashqariga qaradi. Yuragida esa Annesaning nigohi, uning ovozi yangrayotgandek tuyuldi. U bu yo‘lni tanlagan va endi ortga yo‘l yo‘q edi.

— Bir haftadan keyin to‘yimiz. Men kutmayman. Hohlasangiz, hohlamasangiz ham, men Annesaga uylanaman.

Onasi beixtiyor qo‘llarini bir-biriga chirmadi. Singlisi esa hayrat bilan Ayazga qarab turardi.

Otasi chuqur xo‘rsinib, o‘rnidan turdi. U Ayazning yoniga kelib, ko‘zlariga tik qaradi.

— Sen har doim o‘zing bilgancha ish qilgansan, Ayaz. Boshqacha bo‘lishini kutmagandim.

Ayaz jimgina bosh irg‘adi. Otasi yuzini chetga o‘girdi

— Mayli. Lekin alohida uyingda t
Yashaysilar..

Ayaz yengil tin oldi. Ota roziligi ochiq aytilmasa-da, qarshilik ham yo‘q edi. Shu yetarli edi unga.

— shundaysiga ham u yerda yashaymiz.

Onasi sekin yoniga kelib, qo‘lini yelkasiga qo‘ydi:

— og'lim qaroring qatiymi?

Ayaz sekin jilmaydi

-- ha ona

Onasi iljayib bosh irg‘adi

— Yaxshi, menga bahtli bolsang bas

Ayaz o‘zining ichki g‘alabasini his qildi. Endi faqat Annesaga bu yangilikni aytish, uni tinchlantirish kerak edi. Chunki u hali ham Ayazning kasalxonada aytgan so‘zlaridan hayratda, g‘azabda va... balki biroz xafa edi.

Ayaz uyga kirib kelganida, Annesa uni dahlizda kutib turgandi. Qizning ko‘zlarida hadik va qiziqish aralash tuyg‘ular bor edi. U tezda ayazni yoniga chopib keldi

— Ota-onangiz nima dedi?

Ayaz jilmaydi. So‘ng asta qadam bosib uning oldiga keldi, ikki qo‘li bilan Annesaning yuzlarini ohista tutdi va ko‘zlariga qaradi.

— Sen menikisan, deganmidim?

Shu so‘zlardan so‘ng peshonasiga muloyimlik bilan bir bo‘sa berdi. Annesa esa beixtiyor lablariga tabassum yugurtirdi, yuragi esa tin oldi.

Davomi bor...

Muallif; nura

Love:
Annesa biroz jim o'tirdi. Ko‘zlari hali ham eshik tomon qadalgan, yuragi esa hali ham tez tez urmoqda edi. Lekin asta-sekin o‘zini tinchlantirib, chuqur nafas oldi. So‘ng qarshisidagi shirinlikka qaradi.
Likopchani olib, unga ikki bo‘lak joyladi. Keyin asta o‘rnidan turib, ayazning xonasiga qarab yurdi.

Yetib kelib eshikni yengil taqillatdi.

— Kiraver.

Annesa eshikni ochib, ichkariga kirdi va likopchani stolga qo‘ydi. O‘zi esa bir og‘iz so‘z demay, orqasini o‘girib chiqmoqchi bo‘ldi. Ammo Ayaz stuldan turib, bir qadam yaqinlashdi:

— sen menga butunlay yuragingni olib keldingmi?

Annesa burilib unga qaradi, ko‘zlarida o‘sha tanish chaqnash:

— Bu faqat shirinlik. Yuragim emas.

Ayaz kulimsirab shirinlikdan bir tishladi va

— Lekin ta’mi yurakdan chiqqani bilinib turibdi.

Annesa indamay eshik tomon yura boshladi. Eshikdan chiqib, honasiga qaytdi. Shu bilan u ham oz xonasida ayaz ham kabinetida qoldi

Ertalab quyosh ilk nurlarini derazadan ichkariga sochayotgan edi. Annesa allaqachon uyg‘ongan, yuzini yuvib, chiroyli kiyimlarini kiygan, sochini tarab, har doimgidek ozoda holatda edi.

U ayozni honasiga bordi, eshikni yengil taqillatdi.

— Ayaz? Turing, tong bo‘ldi!

Ammo ichkaridan sado chiqmadi. Shunda Annesa eshikni ohista ochib, ichkariga qadam tashladi.

Ayaz to‘shakda yuzini yostiqqa burkab, dong qotib uhlab yotardi. Hatto Annesaning bir necha bor chaqirishi ham unga ta’sir qilmadi.

— Ayaz! Turing dedim!

Ustidan yengil yostiq bilan urdi. Baribir o‘zgarish yo‘q. Bir lahza Annesa yuragini to‘xtatib qo‘ygudek kulimsiradi.

— Unda boshqa yo‘l qolmadi...

U tezda pastga tushdi. Muzlatkichni ochib, sovuq suv solingan kichik bir idishni oldi. Ustidan hatto tuman chiqayotgan, zimmillagan muzdek suvni ko‘tarib, yana yuqoriga ko‘tarildi.

Xonaga kirib, to‘shakka yaqinlashdi. Boshini biroz egdi

— bilasizmi ayaz men sizni ancha chaqirdim urdim baqirdim silkitdim ammo turmadingiz menda boahqa iloj qolmadi kechiring

Va to‘satdan — shuvv!

Muzdek suv Ayazning ustidan quyilib tushdi.

— Aaaah! — Ayaz birdan o‘rnidan turib, ko‘zlarini katta-katta ochdi. Sochlaridan suv oqayotgan, yelkalari titrayotgan holatda Annesaga qaradi.

Annesa esa qo‘lidagi bo‘shagan idishni ko‘tarib, yengil kulimsiradi:

— Nihoyat uyg‘ondingiz. Nonushtaga tushasizmi yoki yana suv quyaymi?

Ayaz esa unga qarab bir qadam oldinga yurdi:

— Annesa sening jazong ozim bolaman ishonaver.

— Kutaman, ammo Hozircha sizni nonushta kutyapti. Sovuq emas, iliq.

Annesa kulganicha engil qadamlar bilan yugurib honadan chiqib ketdi. Ayaz esa hozirgina ustidan quyilgan muzdek suvdan to‘liq hushyor tortgan, yotoqda yelimday yotgancha shiftga qarab bir necha soniya jim bo‘ldi.

— Bu qiz... — deb pichirladi u, yuzidan suv tomchilab turarkan.

— Boshqarib bo‘lmaydigan bir balo...

U asta yotoqdan turdi, ho‘l futbolkasini yechib, sochiq izlab yurarkan, Annesaning kulib ketayotgan chehrasi ko‘z oldidan ketmasdi.

Pastda esa Annesa hali ham kulayotgan edi. Oshxonaga kirib, nonushta tayyorlay boshladi. Yuragida g‘alaba tuyg‘usi, labida yengil tabassum bilan... ammo orqasidan kelayotgan og‘ir qadam tovushini eshitib, birdan to‘xtadi.

— Bu tez tushdi-ku...

Ayaz hozirgina dushdan chiqqandek, sochi hali ham nam, qora futbolkada unga tikilib turardi. Ko‘zlari hazil bilan aralash jiddiylikni aks ettirar, lekin Annesaning basharasidagi qoniqishli ifoda uni yana jim qoldirdi.

— Bugun juda haddingdan oshding Annesa,

— Sizga dars bo‘lsin deb, Endi tushlikka qadar tinch qo‘yaman.

Ayaz asta stolga o'tirdi, Annesa esa nonushtani oldiga qo‘ydi.

Ular sokin va osoyishta tushlik qilishdi. Ayaz ko‘zini Annesadan uzmay, uning har bir harakatini, ovqatlanayotgandagi ifodalarini kuzatardi. Annesa esa hech narsani sezdirmaslikka harakat qilib, salobatli, ammo beparvo ko‘rinishga urinardi.

Tushlik tugaganda, u likopchalarni yig‘ishtirib turgan edi, so‘ng to‘xtab, ayazga qaradi

— Bugun onamning yoniga olib borasiz.

Ayaz qoshlari biroz ko‘tarildi, u jim turdi, so‘ng asta bosh irg‘ab:

— Eslatganing yaxshi bo‘ldi, O‘zim ham shuni o‘ylab turuvdim.

— Kech bo‘lishini istamayman,

— Sen buyur, men bajaraman, Annesa.

Bu so‘zlar Annesaning yuragiga tushgan iliq nurlar kabi edi. Ammo u hech nima demadi. Faqat orqasini o‘girib, idishlarni yuvish uchun oshxonaga qaytdi. Ayaz esa joyida qolgancha uning ortidan qarab turdi. Bu qiz – har kuni yangicha tus, yangicha g‘urur, lekin yuragida chiroyli bir mehr yashiringan...
Annesa dasturxonni yig‘ishtirib, idish-tovoqlarni yuvdi. So‘ngra ikkisi mashina tomon yo‘l olishdi.

Oftob sal boshi ko‘tarilgan, havoda bahor hidlari sezilardi. Annesa mashinaga joylashdi, Ayaz esa rulga o‘tirdi.

— Rahmat,

Ayaz nigohini unga burdi, so‘ng mashinani ishga tushirar ekan:

— Faqat onang uchunmi?..

Annesa indamadi. Ko‘zlarini yo‘ldan uzmay, jim qolgancha, yuragida esa to‘lqinlar... Mashina asta harakatlana boshladi.

Ayaz mashinani haydab ketayotgan edi, lekin bir payt:

— To‘xtang

— Nima bo‘ldi?

Ayaz hayronlik bilan, lekin sekinlik bilan tormozni bosgancha

— Supermarketga kiramiz. Onam uchun meva, shirinlik va boshqa kerakli narsalarni olishim kerak.

Ayaz bosh irg‘ab, mashinani supermarket oldida to‘xtatdi. Ikkalasi birga tushishdi. Annesa tez harakat bilan savat olib, yurishni boshladi

Annesa savatga birinchi navbatda onasi yoqtiradigan shokoladlardan soldi. Keyin yangi mevalar — anor, kivi, uzum, banan... So‘ngra sut, yogurt, va bir nechta tabassum uyg‘otuvchi, yumshoq nonushtaliklar.

Ayaz orqasidan kelib:

— Nima, butun supermarketni onangga olib bormoqchimisan?

— Hm, onam bunga loyiq

Ayaz bir zum to‘xtadi, bu so‘z unga yoqdi.

— siz tolaysiz

— bajonidil honim

— Endi kettikmm?

— Ha,

Ular yana mashinaga chiqishdi. Orqa o‘rindiqda to‘la-to‘kis oziq-ovqat, shirinliklar va sovg‘alar. Mashina yana harakatga tushdi...

Ular kasalxonaga yetib kelishdi. Ayaz mashinani to‘xtatib, orqa o‘rindiqdagi narsalarni olib chiqdi. Annesa esa yuragi hapriqib, ichkari qarab yurdi

Palataga kirishgach, onasi — Shohida opa — karavotda yotgan edi. Annesani ko‘rib yuziga nur yugurdi.

— Qizim!

qo‘lini cho‘zib.
Annesa tez yugurib borib, onasini quchoqladi.

— Oyijon... men keldim.

Ayaz ham salomlashdi, Shohida opa unga bosh irg‘ab javob berdi. Annesa esa sekinlik bilan yoniga o'tirib onasi bilan ancha gaplasjdi va birdan yodiga nimadur tushgandek sekin ayazga qaradi va tezda

— Oyijon, sizga aytadigan gapim bor... Bu yigit... Ayaz, u meni...

Lekin u gapini tugatishga ulgurmay qoldi. Ayaz sal oldinga egilib gapira ketdi

— Shohida hola... biz bir-birimizni tanlab, turmush qurayapmiz.

Shohida opaning ko‘zlari kattalashdi, ajablandi.

Davomi bor...

Muallif ; nura

Love:
Annesa devordan oshishni o‘yladi. Birinchi devor sal balandligi uchun qo‘liga ilingan narsani olib, devorga qo‘ya boshladi va tezda devorning ustiga chiqib oldi. Ammo u tarafdan devordan pastga tusha olmay qoldi. Sababi devor juda baland edi. Orqasiga qaytmoqchi bo‘ldi, lekin narsalari yumalab tushgan edi.

U bir oz ikkilanib turdi. So‘ng birdan pastdan ovoz eshitildi

— Nima qilayapsan u yerda?

Bu — Ayaz edi.

Annesa cho‘chib tushdi, ammo indamadi.

Ayaz pastdan yuqoriga qarab:

— Pastga tush!

— Tushmayman!

Ayaz devorga yaqinlashdi.

— telba qiz. O‘zingni o‘ldirmoqchimisan?

— Men bu yerda qolmayman, tushundingmi?

— Pastga tush, deb aytdim! — deb jahl bilan baqirdi va devorga chiqib, Annasani tezda bilagidan ushlab oldi.

— Qo‘yvir!

tipirchiladi Annesa.

Ayaz esa uni sekin devordan tushirdi va yerga qo‘ygach, yelkasidan mahkam ushlab:
— . Qochishga urinsang ham, baribir tutaman, tushundingmi?!

Annesa yelkasini tortib chiqib ketdi.

Ayaz unga orqasidan qarab turdi. Annesa esa hech narsa demay, yana uy tomon yurdi. Ichkariga kirib borarkan, qadamlarida jahl, ko‘zlarida esa alam porlardi. Zinapoyadan chiqqach, xonasiga kirib eshikni qattiq yopdi.

Ayaz esa bir oz joyida jim turdi, keyin sekin ichkariga kirdi. Oshxonaga borib, hali sovib ulgurmagan nonushtaga qaradi.

Annesa esa xonasida yostiqqa boshini qo‘yib, shiftga tikildi. Uning miyasi qaynardi. “Nega meni olib keldi? Nega u yerda qol deyapti? Men hayotimni o‘zim hal qilaman ahir u emas”

Eshik taqilladi.

— Annesa.

U indamadi.

-- hafamisan

Yana jimlik.

— Keyinroq kelaman anness

Qadam tovushlari uzoqlashdi. Annesa esa yostiqni quchoqlab yotardi.

— Meni bu yerda hech nima tutib qololmaydi…

— Lekin onam…

— Ha aytgancha… Onam!

dedi Annesa birdan, o‘zicha mulohaza qilib.

-- Men unga “Onamga olib bor,” deb buyruq beraman, u olib boradi… men esa qochaman. Qanday ajoyib!

Bu fikr unga birdan kuch berdi. O‘rnidan sapchib turdi, oynaga qarab sochini taradi, keyin pastga tushish uchun zinapoya tomon yugurdi.

— Ayaz! Ayaz, qayerdasiz!

Ayaz mehmonxonada divanda o‘tirgandi. U Annesaning jahl bilan kelayotganini ko‘rib, biroz hayron bo‘ldi.

— Onamni ko‘rgim kelyapti. Meni olib borasiz, bugun hoziroq sog'indim onamni

Ayaz jim turdi. Bir muddat Annesaning ko‘zlariga tikildi.

— Ertaga olib boraman,

Annesaning yuragi ichida sevinch bilan urdi, ammo yuzida hech nima bilinmasdi. Faqatgina burilib, yurib ketar ekan zinapoyadan chiqayotib, to‘xtadi. Qadamlarini sekinlatib, orqasiga burildi.

— O‘zi... nega keldingiz? Ishga ketgandingiz-ku?

Ayaz tinchgina unga qaradi, ko‘zlarida kulimsirash uchqunlari porladi.

— Hujjatlarim qolib ketipti, shunga qaytgandim...

kaftini cho‘ntagiga tiqib.

Keyin uning ko‘zlari sekin Annesaning ko‘zlariga ilindi.
— Ammo seni ko‘rib, ishga bormaslikka qaror qildim

— Yahshisi... bugun uydan boshqaraman. Ishni ham, seni ham.

Annesa indamay yugurgancha xonasiga kirib ketdi

Ayaz zinapoyadan chiqib, o‘zini uydan shahsiy ochgan kabinetiga kirib ketadi. O‘zi ham bilmagan holda, yana bir necha daqiqa davomida o‘ylab o‘tirdi. Shundan so‘ng, e'tiborini kompyuterga qaratdi

Annesa esa zerikib o‘ziga yoqadigan bir narsani qilishni xohlaydi. Shirinlik tayyorlashni. Bu uning sevimli mashg‘ulotlaridan biri edi. telefonini olib, oshxonaga yo‘l oldi. O‘zi xohlagan shirinlikni qidirishga qaror qildi.

Telefonni ochib, bir necha daqiqa shirinliklar ro‘yxatini ko‘rib chiqdi. Nihoyat, birini topdi — achchiq-shirin, o‘ziga xos ta’mi bilan mashhur bo‘lgan shokoladli keks. Annesa yuzida kichik tabassum bilan ko‘k rangli telefon ekraniga qaradi.
“Bu keksni tayyorlab, biroz tinchlanishim kerak”.

Annesa oshxonaga kirib, telefondan kerakli retseptni topib, shirinlik tayyorlashni boshladi. U avval un, shakar, tuxum va sariyog‘ni aralashtirib, bir to‘liq aralashma tayyorladi. Keyin, ichiga shokoladli bo‘laklar va bir chimdik tuz qo‘shib, yaxshilab aralashtirdi.

“Bu retseptni yaxshi bilaman, albatta, zo‘r chiqadi,” deb o‘ziga ishonch bilan aytdi. U qat'iyat bilan aralashmani pishirish issiq oldindan qizdirib qoyilgan pechga o‘tkazdi va xona to‘la shirin hidlar bilan to‘ldi.

Oshxona devorlaridan, issiq pechda pishayotgan shirinlikning ta’mi borgan sari yoyilib borardi.

Bir necha daqiqa o‘tgach, u shirinlikni gaz pechidan olib chiqdi. “Endi tayyor,” ustidan o‘tkazilgan pishgan shirinlikni ko‘rsatib. Pechdan chiqarilgan, shokolad rangdagi shirinlikni qog‘ozga solib, issiq gaz pechidan chiqarib olishning o‘zi unga qandaydir mamnuniyatni berdi.

Shirinliklarni gaz pechidan chiqarib, stolga qo‘ygan Annesa bir oz to‘xtab, uning ko‘rinishiga qaradi
Va ozini maqtab qoygan boldi

-- qolim gulda.

Annesa shirinlikni kesib, birinchi bo‘lagini og‘ziga solib kulimsiragancha zavqlanib yeya boshladi. Ta’mi shunaqa mazali ediki, hatto o‘zi ham bunday chiqishini kutmagan edi. Ammo birdan orqasidan kimningdir borlig‘ini sezdi. Bo‘yniga urilayotgan iliq nafasni, so‘ng esa orqasiga tegayotgan qaynoq lablarni his qilganida, tanasi titrab ketdi.

U qotib qoldi. Na bir og‘iz so‘z, na bir harakat. Faqat yuragi tez urayotgandi.

— Ayaz... — dedi past, shoshib chiqqan tovushda, lekin jumlani tugatolmadi.

Ayazning lablari bo‘yniga ohangrabodek tegib, uning nafasini o‘g‘irlab olgandi. So‘ng Ayaz sekinlik bilan shivirladi:

— Mazali hid meni o‘ziga tortdi… lekin undan ham mazaliroq narsa bor ekan bu uyda.

Annesa tezda o‘zini tortib oldi. Ko‘zlari chaqnab qaradi.

— Siz... haddan oshyapsiz!

Ayaz kulimsiradi. U Annesaning qarshilik qilishidan zavqlanayotgandek edi.

— Men faqat r… shirinlik yemoqchi edim ammo boshqa birini oz bolsa ham tatib kordim

Annesa qo‘lidagi bo‘lakni stolga qo‘ydi, ko‘zlarini qisdi

— Endi chiqib keting.

Ayaz esa sekin orqaga yurdi, ammo ko‘zlarini undan uzmasdi. Chiqib ketayotib shunchaki jilmaydi:

— Kelasi safar menga ham bir bo‘lak ajrat, xo‘pmi?

Eshik yopildi. Annesa esa chuqur nafas oldi Shirinlik endi endi sovuyotgan edi, lekin yuragidagi olov... endigina alangalangandi.

Davomi borr

Muallif; nura

8- qismmm

Love:— Tushingda, hopmi?

Annesa jahl aralash, ko‘zlarini chaqnatar ekan. U Ayazni itarib, eshik tomon yurmoqchi bo‘ldi.

Ammo Ayaz uni belidan mahkam ushlab, o‘ziga tortdi. Qiz birdan uning ko‘ksiga borib urildi. Nafasi ichiga tushib ketdi.

— Yo‘q… o‘ngingda. Va adashmasam, hozir hamma uyquda.

— Bu bilan… nima demoqchisiz?

— hozir nima demoqchiligim haqida aytmayman amalda korsataman

— Siz… men haqimda shunchalik o‘ylayapsizmi?

— Meni majburlay olmaysiz! Ana, Asalingizni yoniga boring!

Ayazning ko‘zlari chaqnadi. Bir lahza bu rashkmikin deb oylab qoldi ammo Javob berishga ulgurmasdan, bir qadamda yaqinlashib, qizning og‘zini qo‘li bilan yopdi. Annesa tipirchilab qarshilik ko‘rsata boshladi, lekin Ayaz bir harakat bilan uni ko‘tarib oldi. Uning bo‘yi uzun, gavdasi baquvvat edi — Annesa qancha tepinsa ham, qochishga ojiz edi.

U ichkaridan ko‘tarib chiqayotgan paytda, kutganidek, uyning ichida sukunat edi. Hamma allaqachon o‘z xonalariga kirib, uyquga ketgan.

Annesaning baqir-chaqiri Ayazning kafti sabab faqat g‘ong‘illashga o‘xshash past tovushga aylangan edj

Ayaz hech narsa demadi. Qadamlarini tezlashtirib, mashina tomonga bordi. Mashinani ochib, Annesani ehtiyotkorlik bilan ichkariga o‘tqazdi va xavfsizlik kamari bilan mahkam bog‘lab qo‘ydi.

So‘ng o‘zi ham rulga o‘tirdi. Ko‘zlarini bir zum Annesaga qaratdi, ammo hech narsa demay, mashinani harakatga keltirdi.

Yo‘l jimjit edi. Faqat mashinaning g‘uvillagan ovozi eshitilardi. Ayaz mashinani shaharning chekkasida joylashgan, hech kim bilmaydigan o‘z shaxsiy uyi tomon haydayotgan edi.

— Sen o‘zingcha… nima qilmoqchi bo‘layapsan?

Ayaz unga bir qarab qoydi va hech nima demasdan mashinani haydayverdi. Bir ozdan song

— Nimani istayotganimni hali o‘zim ham tushunmayapman nazdimda

— Bu qilmishing uchun javob berasan! Meni majburlab haqqing yoq edj

Ayaz bir lahza jilmaygandek bo‘ldi, l

— Men senga yomonlik qilmoqchi emasman, Annesa…

Ammo Ayaz ortiqcha izoh bermay, mashinani orqaga burib, shaharning chetida joylashgan baland devorli bir uy tomon yo‘l oldi.

U yerga yetganlarida, tun qop-qorong‘i edi. Faqat uyning tashqarisidagi chiroq xira yoritib turardi.

Mashina to‘xtashi bilan Ayaz mashinadan tushdi, so‘ng Annesaning tomoniga o‘tib, eshikni ochdi.

— Tush.

— Yo‘q.

-- tush dedim

-- yoq dedim

Ayaz hech narsa demay Annesani ko‘tarib, ichkariga olib kirdi.

— Meni tushiring! Ahmoqsiz siz! Qo‘yvoring meniii!

Ammo Ayaz bunga parvo qilmay, ichkarilab boraverdi. Nihoyat, katta mehmonxonaning o‘rtasiga yetganda, u Annesani shunchaki ko‘tarilganicha yerga tashlab yubordi.

— Ahh!

Annesaning ovozi xonani to‘ldirdi, u og‘riq bilan yerga gurs etib tushdi.

Qattiq urilganidan boshi biroz aylangandek bo‘ldi, ko‘z oldi qorong‘ilashdi. Kozlari sal yoshlandi Ammo… u hech qachon ko‘z yoshini ko‘rsatishni istamasdi. Tishlarini qattiq tishlab, og‘riqqa parvo qilmay asta o‘zini tikladi.

U sekin turdi, oyoqlariga tayanib eshik tomon yo‘naldi. Qadam tashlagani sari umidi uyg‘onayotgandi. Ammo eshik oldiga borganida, tutqichni tortib ko‘rdi — qulf.

— Yo‘q… bu telba...

U asta burilib qaradi.

Ayaz esa hech bir so‘z demay, yelkasini biroz pastga solib, yon honalardan biriga kirib ketayotgan edi. Na bir izoh, na bir so‘z. Go‘yoki hech narsa bo‘lmaganday.annesa asabiylashib uni ortidan baqirdi

— Sen... kim deb o‘ylayapsan o‘zingni? Men hech kim emasman senggaaaa?

Ammo ayaz tarafdan hech qanday ovoz eshitilmadi annesa asabiy osha honaga borib shaht bilan eshikni ochdi

Ayaz yumilgan ko‘zlari bilan jim yotardi. Uning yuzida hech qanday ifoda yo‘qday tuyulardi — go‘yoki u bu dunyodan uzilgan, umuman hech narsa eshitmayotganday.

— Kalitni ber! Kalitni berrr dedimmm!

Annesaning baqirig‘i honani titratdi.

Ayaz asabiy unga qarata yostiqni otdi

Yostiq bexato boshiga tegdi.

— ayshhh! Seni ablaheeee hozir senga korsatib qoyaman

Annesa yostiqni olib tezda kozlarini yumib yotgan ayazni yiziga bosdi

Ayaz qimirlan yostiq ostidan asta qo‘lini chiqarib, yostiqni chetga surdi.

— Tinchlan

Annesa sapchib turdi, lekin ko‘zlarida hali ham norozilik, g‘urur va alam aralash hislar porlab turardi.

— Senga nima kerak mendan? Asalim bormi? Boshqang bormi? Men bu yerda ortiqcha emasmanmi?

Ayaz asta o‘rnidan turdi, so‘zsiz qadam tashlab qizga yaqinlashdi.

— Sen… sen ortiqcha emassan.

— Unda? Nega?

Ayaz bir soniya jim qoldi. So‘ng yengil oh tortdi.

— Chunki… sen ketishni xohlamadim yonimda bolishingni hohladim

U Ayazga tik qarab g‘azab bilan gapirdi:

— Olib kelgan ekansan, bu yerda bittayam ish qilmayman!

Ayaz qimirlamadi, faqat yelkasini qisdi:

— Xohishing.

— Seni har kuni asab qilaman,

— Roziman,

— Ishlamasam ham menga oylik berishga majbursan!

— Puldan muammo yo‘q,

— Men har kuni do‘konga borib, bir dunyo narsa olib kelaman!

— Bemalol,

— Uyni rasvo qilib, chang-to‘zon qilaman!

— Yana bir xizmatkor olaman.

Annesaning ko‘zlari chaqnab ketdi, ovozi titradi:

— Seni… seni o‘ldiraman!

— Qo‘lingdan o‘lim bo‘lsa, jon deb kutaman…

— Yooooooqqqq! Men bu uyda qolmayman!

— Majbursan.

— Hech qachooonnn

— Kasalxonada yotgan onangni o‘yla…

Bu so‘z xuddi chaqmoqdek urdi. Annesa ko‘zlarini katta ochdi. Yuragi gupillab ketdi. U bir zumda jimib qoldi. Nafasi qisildi, lablari titradi.

U asta yostiqni yana oldi, ichidagi alamni chiqarish uchun, go‘yoki bu og‘riqni yengillatadigandek Ayazni yostiq bilan yana bir urdi.

— Honamni ko‘rsat! — dedi u zorlik aralash, ko‘zlarida yosh to‘lib.

Ayaz indamadi. Faqat sekin quchoq ochdi.

Uning ko‘zlarida so‘zsiz bir nido bor edi: “Bu yerda qol. Beg'rim keng ” degandek

Annesa o‘sha quchoqqa bir zum tikilib turdi. Yuragi yana urdi — bu safar alamdan emas… nimadandir g‘alati. Yuzini burib, eshik tomon qaradi. Keyin nimadurni oylab qoldida tabassum qildiAnnesa sekin, asta yurib bordi-da, divanning chekkasiga sal egilib o'tirdi. Ayaz unga hayronlik va qiziqish bilan qaradiO‘sha lahzada Annesa sekin Ayazga yaqinlashayotgandek ko‘rindi. Uning harakati nozik, ayolona edi.

Ammo kutilmaganda Annesa butun kuchi bilan oyog‘i bilan Ayazni divandan tepib yubordi.

Ayaz "voh!" degancha muvozanatini yo‘qotib, pastga – gilam ustiga dumalab tushdi. Qisqagina jimlikdan so‘ng Annesa o‘rnidan turdi, sekin yerda yotgan Ayazga qaradi va burilib ketdi.

— Endi honamni ko‘rsat!

Ayaz yerda yotgancha unga qaradi. Bir necha soniya hech narsa demadi. So‘ng kulimsirab, yelkasini siladi.

— Bu ketishda men senga divanni emas, butun uyni bo‘shatib beraman shekilli…

Ammo Annesa ortiga ham qaramay eshikka yaqinlashdi. Bu qizning fe’lini tushunish… oson emasdi. Ammo Ayazni eng ko‘proq tortayotgan narsa ham aynan shu edi.

Ayaz asta o‘rnidan turdi, ust-boshini tuzatib, hali ham jilmaygancha Annesaning ortidan yurdi. U eshik oldida to‘xtagan Annesaning yoniga kelib, hech narsa demay, uni oldinga o‘tkazdi.

— Yur, ko‘rsataman.

Ular uzun yo‘lak bo‘ylab yura boshlashdi. Ayaz qizni yuqori qavatdagi burchak xonalardan biriga olib bordi. Eshikni ochdi.

— Mana, bu sening xonang. O‘zingga kerakli hamma narsa bor. Agar biror narsa yetishmasa, aytasan.

Annesa eshikdan ichkariga bir ko‘z yugurtirdi — xona shinam, saranjom edi. U indamay ichkariga kirdi.

Ayaz esa eshik og‘zida bir zum to‘xtadi.

— Hayrli tun, Annesa.

va eshikni sekin yopib, ketdi.

Annesa bir lahza boyagi holatni eslab qiqirlab kuldi va sal ozoga kelib charchagani uchun tezda yotoqga yotib kozlarini yumdi

Erta tong

Annesa asta ko‘zlarini ochdi, biroz mudrab yotdi, so‘ng sekin o‘rnidan turdi. Yuzini yuvib, kiyimini almashtirdi.

Zinalardan pastga tushayotganda, buruniga ishtaha ochuvchi, lazzatli taom hidi urildi. Oshxonadan kelayotgan ajoyib hiddan yuragi biroz hapriqdi

Darvoqe, zinapoyaga yetganida

— Bu yerga kel, Annesa.

Ayazning ovozi eshitildi

Annesa bir zum to‘xtadi. Nigohini zinadan pastga qaratdi.Ayaz esa oshxonada turardi. Uning oldida nonushta tayyor bo‘lib turgan, ko‘zlari Annesaga tikilgan edi.

— O‘tir. bu uydagi birinchi nonushtangni ozim qilay dedim.

Annesa nonushtaga o'tirib, uni tezda tugatdi.

— uyingizdagi narsalarimni olib kelib bering.

Ayaz indamay bosh irg‘ab, javob qaytardi:

— Hop.

— Bugun birinchi ish kunim.

Ayaz bir zumga uning gapini anglab yetolmay, unga boshqacha qaradi. Uning yuzidan shubha va qiziqish ko‘rinardi. Ammo Annesa o'zining odatiga ko‘ra, befarq qilib, davom etdi:

— Haya kompaniyasidagi birinchi ish kunim.

Ayaz hali ham ajablanib, Annesaga qarab turdi. Ammo so'ng, uning qoshlarini o'yib unga qaradi

— Uydan bir qadam ham kochaga chiqmaysan.

-- nega ekan buyruq bermang

Ayaz indamay mashina kalitini olib, darrov eshik tomon yurdi. Annesa yana biror so‘z aytmoqchi bo‘ldi, ammo Ayaz unga orqasidan qarab, darvozani qulflab, ketib borayotgan edi. Annesa esa faqat uning ketayotganini kuzatib qoldi va ivhida oyladi men baribir bugun ishga boraman deb tezda honasiga kotarilib kiyinib oldi va eshikdan chiqdi kutganidek qulf

Davomi bor....

Muallif; nura

Love:
Annesa mashina oynasidan tashqariga termilib ketayotgandi. Shu payt ko‘zi tasodifan yo‘l chetidagi kichik, tanish supermarketga tushdi. U yerda onasi yoqadigan shirinliklar sotilardi.

Birdan yuragiga iliqlik yugurdi. Onasi uchun bir nima olib borishni xohladi, hech bo‘lmasa ko‘nglini ko‘tarmoqchi bo‘ldi.

— Shu yerda to‘xtating,

Ayaz ko‘z qirim bilan unga qaradi, lekin biror narsa demay mashinani yo‘l chetiga olib chiqib, to‘xtatdi.

— Bir daqiqada chiqaman

Annesa, eshikni ocharkan.

U tushib, supermarket eshigiga qarab yurdi.
U supermarketga kirib
bir quti sevimli shirinliklardan, onasi yoqtirgan rezavor mevalardan oldi Hammasini kichik paketga joylab, chiqishga shaylandi. Shu payt supermarketga ayaz kirib keldi

— nega keldiz?

Ayaz javob bermadi, javob o‘rniga savatcha olib, birin-ketin narsalarni solishga kirshidi

— nima qilayapsiz ? Bulaar kimga?

— Men senga emas, onangga olyapman,

U savatchaga

Yangi siqilgan apelsin sharbati

Qutidagi qulupnayli konfet

Qora shokoladli batonchiklar

Yog‘li kefir va yoğurt

Yengil biskvit pirog

Limonli shirinliklar

O‘ralgan yumshoq sochiq

Qandolatli yong‘oqlar

Ko‘zlar uchun issiq kompress

Annesa savatchaga qaradi ular juda qimmat.

— Ayaz, men bularni olmayman. O‘zim olganim yetarli.

Lekin Ayaz hech narsaga quloq solmadi. Kassaga yaqinlab, to‘g‘ridan-to‘g‘ri navbatga turdi. Annesa ham ortidan bordi, to‘xtatmoqchi bo‘ldi, lekin u kartasini chiqarib, to‘lovni amalga oshirib bo‘lgandi.

— Ayaz, men bunday qilishini so‘ramadim...

U faqat bitta gap bilan javob qaytardi:

— Men ham sendan maslahat olmadim.

So‘ng ikkita paketni ko‘tarib, mashinaga yo‘l oldi. Annesa esa jim uni ortidan yurdi

Shunday qilib, sovuq sukut va qarama-qarshi hissiyotlar bilan to‘la yo‘l nihoyasiga yetdi. Mashina kasalxona oldida to‘xtadi. Ayaz paketlarni olib, mashinadan tushdi, ammo Annesaga bermadi. Faqat unga qarab:

— Yur, o‘zim olib chiqaman,

Annesa e’tiroz bildirgisi keldi, ammo bu safar jim qoldi. Shunchaki, yonma-yon yurib, kasalxona eshigidan ichkariga kirdi.

Ichkarida shifokorlar yuribdi, ko‘pchilik navbatda turibdi. Hamma joyda hidsiz tozalovchi vosita hidi, sokinlik, xira yorug‘lik. Ayaz resepsiyaga yaqinlashib, onasining palatasini so‘radi. So‘ng Annesaga qarab:

— Yur, seni olib boraman,

Yo‘lak bo‘ylab yurganlari sari Annesaning yuragi tez ura boshladi. Nihoyat ular bitta eshik oldida to‘xtadi. Ayaz eshikni ochib berdi.

— kir shu yer— dedi, paketni unga uzatar ekan

Annesa bosh irg‘ab, ichkariga kirdi.

Onasi karavotda yotardi, biroz rangsiz, ammo ko‘zlarida iliqlik bor edi. U qizini ko‘rib, darrov kulib yubordi.

— Qizim... keldingmi?

Annesa jilmayib, yoniga bordi, qo‘lini ushladi.

— Kelmasam bo‘lmasdi-ku... sog‘lig‘ingizni eshitdim. Sizga bir-ikkita sevimli narsalaringizni ham olib keldim, — dedi va paketni ochib ko‘rsata boshladi.

Onasi ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.
— Juda sog‘indim seni, Annesa... Juda.

Qiz esa labini tishlab, jilmayishga harakat qildi. Ko‘zlari namlanishga ulgurgan edi, ammo u onasini bezovta qilmaslik uchun kuchli bo‘lishga urinardi.

Oradan bir necha daqiqa o‘tgach, eshik asta ochildi. Annesa orqasiga o‘girilganida Ayaz U qo‘lini orqaga qilib, xonaga kirdi.

Shohida opa uni ko‘rib, sevinch bilan yostiqqa biroz tik turishga harakat qildi.

— Voy, Ayaz o‘g‘lim, keldingmi?

Ayazning yuzi asta yumshadi. U yaqinlashib, onaning qo‘lini muloyim ushladi:

— Ha, Shohida xola, keldim. Yaxshi bo‘lib qoldingizmi?

— Endi ancha yaxshiman, sizlarni ko‘rib yuragim tiniqdi, — dedi Shohida opa, yuziga nur yugurgan holda

— Sog‘ayib, tezroq uyga qayting. Sizni ovqatlaringizni sogindim

Shohida opa esa duo qilib, ularning har ikkalasiga boqdi. Ko‘zlarida mehr

— nasb bolsa ozim sizlarga shirin shirin ovqatlar qilib beraman

Xonada sokin, lekin yuraklarga iliqlik soladigan sukunat hukm surdi.

Ancha vaqt suhbatlashib, Shohida opaning holidan xabar olib, unga shirin so‘zlar bilan sog‘liq tilaganlaridan so‘ng, Annesa va Ayaz asta xonadan chiqishdi. Ayaz eshikni ohista yopdi, Annesa esa yana bir bor orqasiga qarab, onasiga jilmayib qo‘ydi.

Yo‘lakdan yurarkan, Ayazning chehrasidagi iliqlik asta-sekin sovuqlikka o‘zgara boshladi.
Annesa bu o‘zgarishni sezib, yelkasini qisdi. Yurak-yuragida nimadandir siqildi. Bir necha daqiqa avval u Ayazning boshqa tomonini ko‘rgan edi — ammo hozir u yana sovuq niqobini taqib oldi.

— Rahmat, Ayaz, bugun yordam berganingiz uchun,

Ayaz uning tomonga bir qarab oldi. Ko‘zlarida nima borligini aytish qiyin edi — shunchaki bir soniyalik jim qarash, xolos.

— Mashinaga o‘t . ha keyin men senga yordam bermadim shohida holani korishga bordim.

Annesa hech nima demay, yurishda davom etdi. Yurakda esa — minglab savollar, tushunarsiz tuyg‘ular va adashgan hissiyotlar...

Mashinagacha yetib borishdi. Ayaz mashina eshigini ochib berdi, o‘zi esa rulga o‘tirdi. Annesa esa, sukutda o‘z o‘rniga joylashdi.

— Nega menga qopol muomala qilayapsiz?

Ayazning qo‘llari rulda qisilib qoldi. U biroz jim qoldi, ko‘zlarini yo‘ldan uzmasdan javob berdi:

— Qopol emasman. Shunchaki...

— Nima, kechagi gapim uchun mendan hafa bo‘ldingizmi?

Ayaz bir zum jim qoldi, ko‘zlarini yo‘ldan uzmasdan mashinani haydayverdi.

— Qo‘ysangizchi... qiz bola bo‘lmang, — dedi Annesa yarim kulib, ohangida ozgina erkalik bilan.

Ayaz to‘satdan tormozga sekin bosdi, mashina chayqalib oldinga surildi. U jahli chiqqanday boshini Annesa tomonga burdi. Ko‘zlari chaqnab ketdi.

— O‘chir, Annesa,

Annesa cho‘chib tushdi, ammo bu cho‘chish ortidan labida mayin jilmayish paydo bo‘ldi.

— Men hazillashgandim, Ayaz...

Ayaz unga qarab indamadi. Lekin ko‘zlarida chaqnab turgan o‘sha g‘azab allaqachon sekin yo‘qolgan, o‘rnini qandaydir ichki bo‘shash, charchoq bosgandi. Shunga qaramay, u ovozidagi jiddiylikni saqladi:

— Endi qiziq emas.

U sekin mashinani davom ettirdi. Yuragida nimadir qimirlagandek bo‘ldi. Annesaning kulimsirashi, so‘zlari... unga ta’sir qilganini ich-ichida tan oldi.
Annesa esa oynadan tashqariga qarab, labidagi jilmayishni yoqotmadi
Mashina uy oldiga kelib to‘xtadi. Ayaz hech narsa demay tushdi, Annesa ham orqadan ergashdi.

Ayaz uyga kirarkan, qattiq ovozda baqirdi:

— Asalll! Asal, qanisan chiq bu yoqqa!

Ichkaridan qip-qizil kiyimda, mayin qadamlar bilan yugurib chiqayotgan Asal, jilmayib:

— Hovvv, Ayaz akaaa, keldingizmi? — dedi nozlanib, egilib salom berdi.

Ayaz jiddiy ohangda so‘radi:

— Dadam bilan onam qayerda?

Asal qo‘llarini oldida tutib, yana o‘sha muloyim ovozida javob berdi:

— Onangiz gapga ketgan, otangiz ishga chiqdi, singlingiz esa ertalabdan darsiga ketdi.

Ayaz bir qarab qo‘ydi. So‘ng hech narsa demasdan Asalning belidan sekin ushladi va uni xonasi tomon yetaklay boshladi. Asal indamadi, faqat past ovozda kulimsirab yurdi.

Bu holatni kuzatib turgan Annesaning yuragida esa nimadir qimir etib qo‘ydi. U o‘zini tushunmadi — g‘alati his paydo bo‘ldi. Nigohi Ayazning orqasidan qarab qoldi, yuragi esa biroz tez ura boshladi. U o‘zidan norozi bo‘lib boshini egdi. “Menga nima bo‘layapti o‘zi?” deb o‘yladi ichidan. Ko‘zini yumdi va chuqur nafas oldi.

U shoshib oshxonaga kirib ishlarini qilishga kirishdi zora shu bilan chalg'isa

Annesa indamaygina ishlarini tugatdi. Oshxonani yig‘ishtirdi, polni artdi, har bir narsa joyida turishiga ishonch hosil qildi.

U beihtiyor Ayazning xonasi tomonga qarab qo‘ydi. Eshik hanuz yopiq, Annesaning yuragi yana g‘alati bir tarzda siqildi. U bunday holatni hali ilgari boshidan kechirmagandi. Bu qanaqa his? Ko‘ngli buzildi.

"Hech bo‘lmasa, biroz toza havo olib kelay." deb o‘ziga bahona topdi-da, sekin oyoq uchida hovliga chiqdi. Ichkarida aytilmagan so‘zlar, javobsiz savollar qoldi. Shaharga ketdi

Shahar ko‘chalari odatdagidek gavjum edi. Ammo Annesa hech narsaga e’tibor bermay yurdi. Ko‘zlarida g‘am, yuragida esa og‘riq bor edi va u bu uydan ketishga qaror qilib avvalo ish topishga kirishdi.

U bir nechta kafelarga, dorixonalarga va kichik do‘konlarga kirib, ish bor-yo‘qligini so‘radi. Har safar “hozircha ishchi kerak emas” degan javoblarni eshitdi. Ammo baribir to‘xtamadi. U endi bu uydan ketishni istardi. Sababini aniq ayta olmasa-da, yuragi bu joyga sig‘mayotgandi. Ayniqsa, bugungi holat...

Annesa ko‘chada yurib, bir necha soatni behuda o‘tkazdi. Ammo umidni yo‘qotmadi. U har bir eshikni taqillatib, kichik do‘konlar, kafe va ofislarga kirib, ish izlashda davom etdi. Nihoyat, kichik bir kompaniyaga kirib, ofisdagi bir xodimdan ish borligini so‘radi.

— Farroshlik bo‘lsa, ish bor, kichik kompaniyamiz, lekin ish kuchi kerak. Kelishingiz mumkin.

Annesa biroz o‘ylab, o‘sha yerga ishga kirishga qaror qildi. U bu ishni vaqtinchalik deb o‘ylagan bo‘lsa-da, o‘ziga yangi bir boshlanish hohladi.

Kech tushib, osmon rangpar moviy tusga kirganida, Annesa yangi topgan ishidan chiqib, xizmatkorlik qilayotgan uyiga qaytdi. Bu uydagi ohirgi kuni edi. U asta ichkariga kirib, ro‘zg‘or ishlariga kirishdi — oshxonani yig‘ishtirib, kechki ovqat tayyorlashga tushdi.

Stolga taomlar qo‘yildi. Issiq sho‘rva, qovurilgan tovuq, salat, yangi non va choy. Oshxona iliq hid bilan to‘lib toshdi. Annesa oshxonani tozalab, o‘zining vazifasini bajarib bo‘ldi.

Bir ozdan so‘ng uy ahli birin-ketin uyga kela boshlashdi. Ayaz ham keldi. Uning yuzi har doimgidek sovuqligicha edi. U hech nima demay stolga o‘tirdi. Hamma yig'ildi

Hamma ovqatlanib bo‘ldi. Stol atrofida jimlik hukm surdi, faqat choy piyolalarining tovushi eshitilardi. Annesa asta turdi, qo‘llarini artib oila yoniga bordi

— Xonim… men ishdan bo‘shamoqchiman.

Stolda o‘tirganlar bir-biriga qarab qolishdi. Uy bekasi biroz hayron bo‘lib, yuziga savol to‘la ifoda bilan so‘radi:

— Tinchlikmi?

— Tinchlik, Xonim… O‘zim yashaydigan joyga yaqinroq yerda ish topdim. Shuning uchun…

Ayaz sukutda edi, faqat kuzatardi. Ammo uy bekasi bir oz mulohaza qilgach, boshini qimirlatdi

— Hop unda… — dedi, so‘ng Ayazga qarab, — Ayaz, sen unga kunlik ish haqini ber.

Ayaz ko‘zlarini Annesadan uzmasdan, sekin bosh irg‘adi:

- hop

— Yur,

Annesa ichidan biroz titrab, sekin uning ortidan yurdi.

Ayaz o‘zining xonasiga kirdi, eshikni ochiq qoldirib, Annesaning kirishini kutdi. Qiz ichkariga kirishi bilan u eshikni yopdi va shartta qulflab qo‘ydi. Qulfning shiqillagan tovushi xonani to‘ldirdi. Annesaning yuragi gupillab ura boshladi.

Ayaz hech narsa demay qadam tashlab yaqinlashdi. So‘ng birdan, kuch bilan uni devorga tirab qo‘ydi. Uning qo‘llari Annesaning yelkalariga bosildi, ko‘zlari esa o‘tdek yonardi.

— Nega? Qachon ulgurding ish topishga?

Annesa dahshat aralash hayronlik bilan unga qaradi.

Ayazning nafas olishi og‘irlashgan, ko‘zlari esa qizning har bir harakatini sinchiklab kuzatardi. Annesa esa devorga tiralgancha, nigohini chetga olib:

— Bugun… tushdan keyin bordim, O‘sha yerda joy borligini ilgari eshitgan edim. Omadim chopdi, ishga olishdi.

Ayaz yuzini yaqinroq olib keldi, ko‘zlari ko‘ziga tikildi. U bir lahza jim turdi, so‘ng past ovozda, deyarli pichirlab:

— Nega menga aytmading? Nega… qochmoqchidek Harakat qilayapsan?

— Qochmoqchi emasman. Faqat… bu yerda qolish… menga yoqmayapti

Ayazning barmoqlari sekin uning yelkasidan sirg‘alib tushdi. U ko‘zlarini yumdi, bir necha soniya jim turdi. So‘ng orqaga chekinib, yuzini chetga burdi.

— Xo‘p, Xohlaganingcha bo‘lsin. Sen bu uydan ketasan ammo mening uyimga.

Davomi borr....

Muallif; Nura

Annesa, uni itarib yuborib, ayazga tarsaki tushurdi. Ayaz bir zumda telbadek jilmayib, lablarini ushladi.

— Qizaloq, haddingdan oshayapsan
dedi u xafsalasi pir bo‘lgan holda.

Annesa uning gaplariga e'tibor bermay, yuzini boshqa tomonga burdi. Ayaz esa uning ko‘zlaridagi g‘azabni ko‘rib, bir zum uchun jim bo‘lib qoldi.

— Huddi sen kabi

Ayaz uning gapiga e'tibor bermay, yana unga yaqinlashdi. Bu safar, u juda yaqin kelib, Annesaning qulog‘iga pichirladi:

— Bu sening birinchi bosang deb umid qilaman,

Annesa uning so‘zlariga qisqa pausa qilib, kozlarini unga qaratdi. So‘ngra, atay qilgandek, yumshoq va bir oz masxaraviy tarzda javob berdi:

— Umid qilma, adashting,

Ayazning ko‘zi yana o‘zgardi.
Ayazning yuzi birdan jiddiy tus oldi. Uning peshonasida tomirlar bortib chiqdi, jag‘lari qattiq qisildi, ko‘zlari esa o‘tkir va xavfli nigoh bilan Annesaga tikildi.

Annesa uni bu holatda birinchi marta ko‘rdi. Yelkalari beixtiyor titradi, yuragi tez ura boshladi. U hech qachon Ayazni bunday holatda tasavvur qilmagan edi — u doimiy kulib turadigan, beparvoligini yashira oladigan yigit endi butunlay boshqa odamga aylangandek tuyuldi.

Annesa asta-sekin orqaga tisarildi, xuddi yuragidagi hadik uni chekinishga majbur qilganday. Qadamlarini mayda tashlab, devorga yaqinlashdi. Nafasi biroz tezlashgan

— Men bilan oynashma annesa

Ayaz jahlini bosishga harakat qilib, tishini g‘ijirlatdi. So‘ng bir so‘z demasdan orqasiga o‘girildi-da, og‘ir qadamlar bilan oshxonadan chiqib ketdi.

Annesa esa bir necha daqiqa jim turdi. Song, yana indamay ishlariga qaytdi — idishlarni yuvdi, stolni artdi. Ko‘zlarida esa o‘ychanlik, yuragida g‘alati bir g‘ashlik bor edi.

Hammasi tugagach, qadamlarini asta bosib, xonasiga kirib ketdi. Eshikni ohista yopdi, so‘ng yotoqxonadagi stulga o‘tirdi. U bir lahza qo‘l telefoniga qarab turdi, keyin onasiga qong'iroq qildi bir necha gudokdan song javob boldi

— Allo... ona?

— Yaxshimisiz?

— Ha, ancha yaxshiman, bolam, O‘zingdan qo‘sh, nima yangiliklar?

Annesa bir lahza jim turdi. So‘zlarni qanday boshlashni bilmasdi. Ko‘zlari derazadan tashqariga tikildi — kechki shafaq rang berayotgan osmon go‘yo uning holatini aks ettirayotgandek edi.

— Hech narsa, hammasi joyida...

Ammo onasi uni tanirdi, ovozidagi titroqni darrov sezdi.

— Annesa, rostini ayt. Nima bo‘ldi? Yig‘lamadingmi, bolam?

dedi onasi, endi allaqanday xavotir bilan.

Annesaning ko‘zlariga yosh keldi, lekin u tezda ko‘zlarini yumib, o‘zini bosdi. O‘zini kuchli ko‘rsatmoqchi edi, lekin onasining mehri devor singari mustahkam himoyasini yorib o‘tayotgandi.

Annesa chuqur nafas oldi, lekin hali ham hammasini aytishga tayyor emas edi. U yuragini qiynayotgan narsani so‘zlarga aylantirishga qiynaldi.

— Hech narsa bo‘lmadi ona... Shunchaki... charchadim shekilli.

— Qizim, men seni bilaman. Sen charchaganingda bunday ovozda gapirmaysan.

Annesaning ko‘zlaridan bir-ikki tomchi yosh yuziga dumalab tushdi. Uning ovozi past, ammo iztirobga to‘la edi:

— hech narsa bolmadi ona sizg shunday tuyulyapti

— seni sog'indim qizim

— men ham

— Qizim, erta kelgin.

— Yaxshi boraman ona… yaxshi ko‘raman sizni,

— Men ham seni, qizim. Hayrli tun, orom ol.

Onasining ovozi yurakka taskin beruvchi edi, xuddi iliq adyol singari.

— Hayrli tun…

U telefonni qo‘ydi, bir necha daqiqa jim o‘tirib qoldi. So‘ng yotog‘iga cho‘zilib, chuqur nafas oldi. Ko‘zlarini yumganida, bugungi voqealar kinolardek aylanardi miyasida, lekin asta-sekin ko‘zlari ohangraboday yumildi.

Ertalab quyosh nurlari derazadan kirib, xonasini yoritdi. Annesa uyg‘onib, bir muddat shipga termilib yotdi. So‘ng chuqur nafas olib, joyidan turdi

Oshxonaga tushdi, sochiqlarni bog‘lab, sochlarini orqaga yig‘di-da, nonushta tayyorlashga kirishdi. Choy damladi, tuxum pishirdi, nonni qizartirdi. Hamma uchun shirin, sodda nonushta tayyorladi. Oshxona iliq hidi bilan to‘ldi.

So‘ng stolni bezatib, choynakni markazga qo‘ydi va deraza yoniga o‘tib, pastga qaradi. Uydagilar hali uyg‘onmagan, sokinlik hukm surardi.

Annesa esa ichida bir oz hayajon bilan uy bekasini — Ayazning onasini — kutishni boshladi.

birin-ketin hamma uyg‘ona boshladi. .. nonushta tayyor bo‘lganini ko‘rib, hamma oshxonaga yig‘ildi. Stol atrofida kulgi, suhbat, issiq choy hidi.

Annesa esa ularga iloji boricha samimiy jilmayib xizmat qilardi
Shunda u nihoyat yurak yutib soramoqchi boldi
Annesa biroz ikkilanib turdi, so‘ng oldinga chiqdi:

— xonim uzr... sizdan bir narsa so‘rasam bo‘ladimi?

Uy bekasi unga to‘g‘ri qarab bosh irg‘adi:

— Aytaqol, qizim.

— Onamni sog'ingan edim kasalhonaga korishga borsam boladimi?

— Albatta, bor, qizim. Onang eng avvalo sen uchun muhim.

— Seni Ayaz olib boradi, Mashinasida olib borib, kutib turadi. O‘zi hozirgi paytda biroz bo'shroq ishi yoq

Annesa ichida qarama-qarshi tuyg‘ular bilan bosh irg‘adi. Kechagi holatdan so‘ng yana Ayaz bilan yolg‘iz qolish fikri unga yoqmasa-da, onasi uchun buni qilishga majbur edi. Shunchaki, boshini engil egib, “xo‘p” dedi.

Annesa nonushtadan keyin dasturxonni yig‘ishtirib, idishlarni yuvishga kirishdi.

Shu payt oshxona eshigidan Ayaz kirib keldi. Har doimgidek jiddiy, sal beparvo nigoh bilan unga qaradi.

— Tezlash, Seni mashinada kutaman.

Uzoq qarab turmadi. Gapni aytib bo‘lgach, o‘girilib chiqib ketdi. U hali ham kechagi kabi sovuq, beparvo edi. Ammo Annesa bu gal unga javob qaytarmadi. Faqat chuqur nafas olib, qo‘lidagi idishni qo‘yib, ho‘l qo‘llarini artdi.
So‘ng shoshmasdan xonasiga kirib ozi yoqtirgan romaska gullik koylagino kiydi va, ro‘molchasini, sumkasini oldi va oynaga bir qarab qo‘ydi.

— go'zalsan annes

So‘ng eshikni yopib, pastga qarab yo‘l oldi. Ayaz mashinani ishga tushirib, uni kutayotgan edi.

Annesa mashinaga yaqinlashib, orqa eshikni ochdi. Salonga joylashmoqchi edi, ammo Ayazning sovuq va keskin ovozi uni joyida to‘xtatdi:

— Oldinga o‘t. Men seni haydovching emasman.

Uning ovozida na sabr bor edi, na muloyimlik. Bu gap Annesaning yuragini g‘ash qildi. Bir lahzaga joyida turib qoldi. So‘ng sekin eshikni yopib, old eshik tomon yurdi. Eshikni ochib, jim holda o‘tirdi. Ayaz unga bir qarab qo‘ydi, lekin hech narsa demadi.

Mashina harakatga tushdi. Salon ichida faqat dvigatelning shovqini eshitilardi. Yo‘lda ikkovi ham sukut saqlashdi. Ayaz rostdan ham sovuq haykaldek edi.

Mashina shaharga kirar ekan, kasalxona binosi tobora yaqinlashib kelardi.

Davomi bor....

Muallif ; Nura

Annesaning yuzidagi rang ochib ketdi. U ko‘zlarini katta ochgancha Ayazga tikildi. Yuragi gursillab urardi. Bu holat unga g‘azab, nafrat va hafsala pir bo‘lish tuyg‘ularini birdan baxsh etdi. Ayaz unga bir qadam yaqinlashgan edi, lekin u kutilmaganda qattiq harakat qildi.
U tizzasini baland ko‘tarib, Ayazning nozik joyiga tepdi.

— Toshingni ter, ablah

Ayaz og‘riqdan bukilib, bir necha soniya o‘zini tutib oldi. Ammo Annesa ortiga ham qaramay, dadil yurib, xonadan chiqib ketdi. U yurarkan, ko‘zlarida yosh, lekin yuragida g‘urur bor edi.

Ayaz xonada jim qoldi. Og‘riq tanasidan asta sekin chekinayotgan bo‘lsa-da, ichidagi g‘azab tobora kuchayib borardi. Qo‘llari musht bo‘lib tugilgan, yuzida esa yovuz bir tabassum o‘ynardi.

— Shunaqami, Annesa...

deb g‘o‘ldiradi u, chuqur nafas olgancha

Bu orada Annesa oshxonada ishiga qaytgandi. Go‘yoki hech narsa bo‘lmaganday, sovuq suvda chang artayotgan edi. Shu payt
Orqasidan kimdir sekin yurib keldi. Annesa buni sezmagan holda ishlashda davom etayotgan edi. Birdaniga... boshidan pastga iliq, achchiq hidli suyuqlik to‘kildi.

U qichqirib yubordi.

Qahva edi.

Kiyimlari, sochlari va yuzi qahvaga bulgandi. U cho‘chib ortiga o‘girildi. Qarshisida Asal turardi. Qo‘lida hali ham bo‘shagan chashka.

Asal sovuq ohangda dedi:

— Menimcha, bu kiyimda xizmat qilish juda... bemaza. Yaxshisi, o‘zgartirib qo‘y.

U orqasini o‘girib ketdi. Annesa esa tishlarini qattiq tishlab, sovuq suvga qarab turardi.

Asal burilib ketayotgan edi. Ammo Annesaning yuragida allaqachon alangalanib bo‘lgan g‘azab nihoyat chekkasidan toshdi. U sekin qovog‘ini uyib, qoshlarini chimirib, lablarini tishlab, qo‘lidagi changlarni artayotgan iflos suvga botgan lattani ko‘zdan kechirdi.

Birdan, hech qanday ogohlantirishsiz, u qo‘lidagi suv to‘la idishni Asalning basharasiga qarab otib yubordi. Suv chappillab yuziga urildi, qora dog‘lar libosiga tomchilab tushdi. Asal qichqirib ortga tisarildi.
Ammo bu yetmagandek, Annesa qadam tashlab oldinga chiqdi va hali ham yuzini artayotgan Asalning yuziga yana o‘sha isqirt lattani bosdi. Yuqori-pastga artib, sovuq va beparvo ohangda shunday dedi:

— Aysh... uzur, bilmay qoldim.

So‘ngra hech nima bo‘lmaganday, uni yelkasidan turtib, yonidan o‘tib ketdi. Asal esa shokka tushgancha qotib qolgandi.

Annesa oshxonadan chiqib, o‘zining kichik xizmatkorlar xonasiga yo‘l oldi. Yuragi hali ham g‘azabdan hapriqib urayotgan bo‘lsa-da, yuzi sokin edi.

U shkafidan toza xizmat kiyimini oldi. Kiyimlarini almashtirib bo‘lgach, kir yuvish xonasiga kirib, hozirgina iflos bo‘lgan kiyimlarini mashinaga joylashtirdi. Yuvish moslamasining tugmasini bosar ekan, qaddini tik tutib, nafasini rostladi.

So‘ng yana oshxonaga qaytdi. Stol ustida hali yig‘ilmagan piyolalar, yarim yegilgan nonlar, sochilib yotgan salfetkalar kutib turardi. Avvalgiday jim, lekin ichida allaqanday kuch bilan, u ishga sho‘ng‘idi. Idish-tovoqlar birin-ketin yuvildi, pol tozalandi. Va dam olish uchun xonasiga kirib ketdi

Kechki payt edi. Uyning mehmonxonasida katta dasturxon yozilgan, hamma yig‘ilgan edi.

Annesa esa, odatdagidek, sukutda, o‘z ishiga boshidan oxirigacha e’tibor qaratgan holda, har bir kishini oldiga shirinlik tortayotgan edi. Likopchalar silliq, ustidagi shirinliklar esa chiroyli terilgan.

Navbat Ayazga yetdi. Annesa unga yaqinlashdi. Uni ko‘rgan zahoti yuragi gupillab ura boshladi. Ayaz o‘ziga xos jilmayish bilan unga qarab turardi. Annesa o‘zini tutdi, qo‘lidagi pichoq bilan shirinlikni kesayotgan edi, shu payt birdan sonida qattiq og‘riqni his qildi.

Annesa sonidagi og‘riqdan labini tishlab, qo‘lidagi pichoqni zo‘rg‘a ushlab turgandi. Yig‘lamaslikka harakat qilar, ammo yuragi qattiq urardi.

U sekin soniga qaradi ayaz hech nima bolmagandek unga tikilib turar edi qollari esa annesani sonidan qattiq ushlab turardi
. Uning tanasida — o‘sha oq futbolka, boyin qismida esa tiniq, qirmizi lab bo‘yog‘i izlari… Annesaning labidan o‘sha bo‘yoq edi.

Ayaz pastga, uning soniga qaradi. So‘ng egilib, sekin, ammo qattiq siqdi.

Annesa qattiq tipirchilab, orqaga tortildi.

Ayaz past ovozda pichirladi:

— Nima, lablarimni sog‘indingmi? Sening belgilaringni ko‘tarib yurish yoqimli ekan...

Annesa hech narsa demadi.

Annesa labini tishlab, ichidagi g‘azabni bosishga harakat qildi. U sekinlik bilan shirinlikni Ayazning oldiga qo‘yib, bir soniya ko‘zlariga qaramasdan o‘tib ketdi.

Keyin Shodiyaning yoniga bordi. Shirinlikni kesish uchun egilgan payti, Shodiya birdan qahva stakanini qo‘liga oldi va go‘yoki bexosdan, ammo aniq mo‘ljal bilan qaynoq qahvani Annesaning qo‘llariga to‘kib yubordi.

— Voy, kechir, qo‘lim toyib ketdi,

Shodiya yuzida yolg‘on afsus bilan.

Annesa og‘riqdan yelkasini qisdi Qo‘llari qizarib, issiqlikdan titrab ketgandi.

Ayaz stulidan sapchib turdi. Uning yuzidagi ifoda o‘zgargan, ko‘zlari jiddiylashgandi. Hech ikkilanmasdan, Annesaning yoniga borib, uning qizargan, hozirgina qahva to‘kilgan qo‘llarini ushladi.

— Kuymadingmi?

. Nigohi Annesaning yuzidan qo‘liga tushdi.

Annesa esa og‘riqni yashirishga urinib, boshini tebratdi:

— Yo‘q, unchalik emas...

Lekin atrofdagilar allaqachon diqqat bilan ularga qarayotgan edi. Shodiya esa choy qoshiqchasini sekin stolga qo‘yib, labining bir chetida kulimsirash bilan aytdi:

— Ha, nima bo‘lyapti? Hiznatkor ham shunchalik muhimmi akajonnn?

Ayaz unga o‘qrayib qaradi. So‘ng yana Annesaning qo‘llarini qo‘yib yubormay, sekin pichirladi:

— Yur, muz qo‘yaylik

Bu voqeadan keyin xona ichida g‘alati sukunat hukm surdi. Hamma bir-biriga qarab, jim bo‘lib qolgandi.

Ayaz hech narsaga parvo qilmasdan Annesaning qo‘lidan tutdi. Uni ohangsiz, ammo qat’iy yurib, oshxonaga boshlab bordi. Orqasidan qiziqib qarayotganlar bo‘lsa-da, u e’tibor bermadi.

Oshxonaga kirgach, darhol eshikni yopdi.

— Hammang chiq,

oshxonada turgan boshqa xizmatkorlarga sovuq ohangda.

Hech kim biror so‘z aytmadi, faqat jimjitlikda birma-bir chiqib ketishdi. Faqat Ayaz va Annesa yolg‘iz qolishdi.

U muzlatkichdan muz bo‘lagini olib chiqdi, so‘ng stol yoniga olib kelib, Annesaning yoniga sekin bordi. Unga befarq emasligi nigohidan bilinib turardi. Ehtiyotkorlik bilan Annesaning qizargan qo‘llarini ushladi va muz bo‘lagini asta qo‘llariga qo‘ydi.

— Bu qo‘llar kuyish uchun emas .meni hursand qilish uchun aslida

Annesa bir zum jim bo‘ldi. Uning yuragi gupirayotgan bo‘lsa-da, nigohi sovuqligicha qoldi. Sezilarli og‘riqqa qaramay u jiddiy edi.

— nega bunday qildiz.?

— Xizmatkor bo‘lsang ham, insonsan, Annes

Ayaz muz bo‘lagini sekinlik bilan Annesaning qo‘llariga surtib bo‘ldi. So‘ng asta muz bo‘lagini chetga qo‘yib, Annesaga tik qaradi.

Ko‘zlarida jiddiylik, ichki ishtiyoq va nimadir boshqacha, tushunarsiz hislar bor edi.

U sekin jilmaydi. Bu odatiy kulgi emasdi — bu jilmayishda da’vo, mulk hissi va xudbinlik aralashgan edi. So‘ng sekin, lekin qat’iy ohangda pichirladi:

— yana aynan menga tegishli inson…

Annesaning yuragi o‘rnidan chiqqandek bo‘ldi. U bir lahzaga ko‘zlarini unga tikib qoldi. So‘ng birdan hushyor tortib, orqaga bir qadam tashladi.

— Siz adashyapsiz... Men hech kimga tegishli emasman.

Ayaz uning bu so‘zlaridan faqat kuldi. Bu javob unga yoqqandek, labining chetini ko‘tarib jilmaydi.

—ko‘ramiz

Ayazning nigohlari yanada jiddiylashdi. U asta-sekin Annesaga yaqinlasha boshladi, har bir qadamida go‘yo o‘zining kuchi va irodasini namoyon etayotgandek edi. Annesa esa orqaga tisarilar, yuragi qattiq ura boshladi. Nihoyat devorga yetganida, Ayaz tezda uning belidan ushlab, o‘ziga qattiq tortdi.

— Hosh, seni meniki bo‘lishingga kim to‘siq bo‘lar ekan? Kim jasorat topib seni mendan tortib oladi?

Annesa nigohini olib qochdi. Ich-ichida g‘azab, qo‘rquv va qandaydir tushunarsiz tortinishlar alangalanar edi.

— Men o‘zimni hech kimga tegishli deb bilmayman. Shu jumladan, senga ham.

— bolmagan gaplar.

Ayazning nigohlari keskin va qat’iy edi. U Annesani o‘ziga yaqinlashtirgan sari, uning yuragi tezror ura boshladi

— Hozir meniki bo‘lgan qizdan faqat bir narsa hohlayman,

Annesa bir soniya uchun nafasini ushlab, uning so‘zlarini tushuishgaburunayotgan edj ammo ayaz Annesani yanada yaqinlashtirdi, biroq bu safar u uni kuch bilan emas, balki muloyimlik bilan o‘ziga tortdi.

— mana bu olcha rang lablaringni.

Shu ohirgi gap boldi va annesa lablarida qaynoq va qandaydur yoqimli lablarni his qildi

Davomi bor

Muallif ; nura