"Slowaive"

Chapter⁵

– Bugun muz ustida mashq qilayotganimda yangi narsalarni oʻrgandim, Janob Silnoir, sizga manzur keladi deb oʻylayman, ammo bundan avval men biron nimani oʻzimda sinab koʻrmoqchiman. – Sfera biroz noz qilgancha Namjoon tomon, uning sabrini sinagancha yaqinlashdi.

Sfera Namjooni boʻyindan qoʻllarini oʻtkazgancha oyoq uchida turib, Namjooni yuzi tomon asta yaqinlashganda, telefonga boʻlgan qoʻngʻiroq Sferani uzoqlashishiga olib keldi. Namjoon qizni qoʻllarini sovuqlik bilan oʻzidan siltab tashlar ekan, telefonini kiyimini choʻntagidan chiqarib ekrandagi Yeon Mi ismini koʻrishi bilan tezda xonadan chiqib ketdi.

Bu isimni Sfera ham koʻrishga ulgurib qolar ekan asabi buzilib, kulib turgan yuzi tekislandi. Sfera Namjooni orqasidan poylab eshik ortidan uning suxbatini eshitar ekan qoshlari chimirildi.

– Bugun bosh boʻlsang, hozir, doʻkoningni oldidagi hiyobonda kutib tur. – Namjoon, Yeon Mi bilan uchrashuvni belgilar ekan, suxbatdagi har bir soʻzni eshitgan Sfera eshik ortidan qoʻllarini musht qilib siqdi.

Namjoon goʻshakni qoʻyib ortiga oʻgirilib, eshikni tutqichiga endi qoʻl choʻzganda, eshik oʻzi ochilgancha eshikni nargi tarafidan Sfera bilan yuzlashdi.

– Uyga ertaga qaytaman, hozir zarur ishim chiqib qoldi. – Namjoon, qizni chetlab oʻtmoqchi boʻlganda, Sfera Namjoon koʻksidan itarib, oʻzi ham xona ichkarisiga kirgancha eshikni ortidan qulfladi.

– Nima qilayotganingni oʻzing anglayapsanmi, Sfera? Ozgina kel, sen Aleksandroni qizi Sferasan, obroʻyinga mos kelmaydi, qotil bilan qilayotgan ishing. – Namjoon, qizni u tomon tashlayotgan qadamini bittada toʻxtatdi.

– Toʻgʻri, ammo bu obroʻyimdan voz kechaman, qotilni sevgani boʻlaman desamchi? Otamdan himoya qila olasizmi? – Sfera koʻksiga qoʻlini qoʻygancha moʻltilab soʻradi.

– Kech qolayapman, gaplaring haqida yaxshilab oyla, va unut. – Namjoon kiyimini ichki choʻntagidan qoʻl soatni chiqarib soatga qaragancha gapirdi.

– Keta olmaysiz, agar shu eshikdan uni deb chiqib ketsangiz, huddi avvalgi hayotingizda yoʻqotgan insoningizni yana bir yoʻqotasiz. – Sfera bor ovozi bilan baqirdi. Namjooni harakati asta sekinlashdi, u endi ketmaydi.

Namjoon ortiga, hiqqilab yigʻlab turgan qizni oldiga borgancha uni bagʻriga bosdi. Ammo Sfera koʻz yoshlarini artgancha hissalariga erk berib, Namjooni lablari bilan oziniki toʻqnashtirgancha, Namjoon bilan toʻshakka chiqdi.

Yeon Mi kech tushib qolishiga yaqin, doʻkoni atrofiga bir nazar tashlab qoʻydi. Kutayotgan odami koʻrinmagach, doʻkonini yopgancha, tashqariga chiqdi. Doʻkondan unchalik ham uzoqda joylashmagan hiyobon ichiga kirar ekan, chiroqlarni ostidagi skameykalarni biriga kelib oʻtirdi. Kuz boʻlganligi sabab Yeon Mi biroz sovuq qotgancha xoʻrsinib qoʻydi.

– Opacha! – Orqadan kelgan bolani ovozidan Yeon Mi ortiga oʻgirilib qaradi.

– Bunday sovuqda nima qilayapsiz? – bola mayda qadamlar bilan Yeon Mini oldiga kelib soʻradi.

– Oʻzingchi? Yoshing nechida ota onang qani? – Yeon Mi biroz boladan havotir olgancha, hiyoboni ichiga yana bir bor koʻz tashlab chiqdi.

– Siz oʻylagandan ancha kattaman, yoshim deyarli 11ga qarab ketayapti, ota onam bilan esa ishingiz boʻlmasin, begonalarga ortiqcha narsa aytmayman. – Bola, Yeon Mi oʻtirgan skameykani ikkinchi chetiga chiqib oʻtirgancha dedi.

– Hoʻsh unda isming nima? – Yeon Mi, bu yoshgina bolani hozirdan oʻzini katta odamdek tutishidan biroz kulib soʻradi.

– Kai, siznikichi? – Kai endi oʻrtadagi iliq tanishlikdan, biroz Yeon Mi tomon siljidi.

– Yeon Mi, chiroyli isim, shunday emasmi? – Yeon Mi oʻzini ismini, tilida aytgancha biroz kuldi, chunki rostdan ham oʻzini ismini yaxshi koʻrardi.

– Ismingiz ham oʻzingizga oʻxshagan chiroyli ekan, opacha, shu yerda biroz kuting, meni sovgʻam boʻr. – Kai oʻrnidan turib qayergadir yugirib ketar ekan, bech daqiqadan soʻng orqasiga biron nimani yashirib keldi.

– Nima? – Yeon Mi, Kaini kichik tanasi orqasidan koʻrinib turgan gullarni koʻrmaganlikka olib soʻradi.

– Bu gullar ohirigisi, ularni sizga tekkinga beraman, faqat chiroyli boʻlganingiz uchungina. – Kai ortidan moviy liliyalarni chiqarib qiz tomon qoʻl choʻzib uzatdi.

Gullarni koʻrishi bilan Yeon Mi burnini tortgancha, koʻzlari chaqnab, porlab ketdi. Qoʻliga gullarni olar ekan, tok urganday bir narsa jiz etdi. Yeon Mini yuzidagi xursandchilik yoʻqolib ketar ekan, yuz ifodasi oychan boʻlib qoldi. Yeon Mini koʻz oldiga oʻzini oʻlimi kelar ekan, sovuq qor ustida qonga belangancha yotgani gavdalandi. Bu qizni oyga solganda Kai uni yelkasidan biroz turtib qoʻydi.

– Nimadir boʻldimi opacha? – Kaini savolidan, Yeon Mi biroz oʻziga keldi, va maʼyus tabbasum qilib qoʻydi.

– Yoʻq hech narsa, sen bularni oʻylama, faqat menga aytchi, bu gullarni qayerdan olding? – Yeon Mi oʻrnidan turib, Kaini oldiga choʻkkalab oʻtirgancha soʻradi.

– Bu gullarni oʻzimiz ostiramiz, mening 6 yoshli kichik singlim bor, oyim kasal boʻlib qolganidan soʻng, u bu gullarni ekib oʻzi parvarish qila boshlagandi, chunki bu gullar uni xursand qilardi, va hozirda pulimiz yoʻqligi sabab men gullarni sotayapman, buni sizga ishonganligim uchun, menga achinishingiz va pulingiz kerak emas. – Kai qoʻllarini musht qilib siqib dedi. Yeon Mi bolsa uning gapidan biroz sukutda qoldi.

– Hiyoboni qarshisidagi gullar doʻkonini bilasanmi? Osha meniki, agar qarshi boʻlmasang birga ishlaymiz, menga moviy liliyalar yetishmayapti, sen boʻlsa har kuni ularni menga olib kelib berasan, keldikmi? – Yeon Mi qoʻlini choʻzgancha kelishuv tuzmoqchi boʻldi, shu yoʻl bilan u Kaiga yordam bera olardi.

– Kelishdik. – Kai qizni qoʻlini berar ekan, Yeon Mi Kaini kichik qoʻlini biroz siqib qoʻydi.

– Endi esa uyinga bor, singling havotir olayotgan bolsa kerak, va endi yaxshilab oʻqib, singling va oʻyinga koʻz quloq boʻl. – Yeon Mi Kaini joʻnatib yuborar ekan oʻzi hiyobonda biroz qoldi.

Soʻngra oʻsha koʻz oldiga gavdalangan voqeani hayolidan yana bir martta oʻtkazar ekan hammasi aniq tiniq koʻrsatilgandi.

OSHA VOQEA

Keng oppoq Hanbokda Yeon Mi qalin qor ustida, tanasiga tekkan uchta oqni oʻgʻrigi taʼsirida yerda yotardi. Yeon Midan sizib chiqqan qon allaqachon qorni eritib unga singib ketgandi.

Yeon Mi azobda hali tirik ekanligini his etar ekan, unga kamondan oʻq uzgan odamni faqat oyoqlari koʻrinardi.

– Mening oʻlimim keyingi hayotingizda siz bilan sodir boʻlishini xohlayman, qirol. – Yeon Mi ohirgi gaplarini aytar ekan, erkakni qoʻlidan tushgan kamon va oʻsha erkakni u tomon yugurib kelishi u koʻrgan ohirgi manzara edi.

TONG

Kuzni sovuqligiga qoʻshilib uyni sovuq muhitiga mehmon boʻlib keldi yana bir inson.

– Sizni Koreyada koʻrish men uchun katta sharaf, bu yergacha hatto Sferga ham aytmasdan kelibsiz, bunga nima sabab boʻldi? – Namjoon intizomlik bilan qoʻlidagi kichik piyoladagi ichimlikni hoplab soʻradi.

– Qizim uchun keldim, agar u rozi bolsa uni Rossiyaga koʻz oldimga qaytarmoqchiman. – Aleksandro maqsadini aytar ekan, Namjooni bu oyga soldi.

Ikkisi ham mehmon xonada ish boʻyicha gaplashishni boshlaganda tepadan Sfera, otasini kelganini koʻngli sezgandek yugurib tushdi. Eshikdan kirib toʻgʻri otasini boʻyniga yopishdi.

– Я так скучала тебя пап (sizni qanchalar sogʻindim ota) . – Sfera yigʻlab yuborishga shay turib dedi.

– Знаю я, милая моя, я здесь чтобы тебя обратно забрать ( Bilaman, azizim, seni olib ketish uchun shu yerdaman. ) – Aleksandro qizini javoban endi bagʻriga bosmoqchi boʻlganida, Sfera tezda ortga chekindi.

– Пап, прости, но я уже выбрала свой путь и судьба, и это он, мы уже сделали то что нам надо было. ( Ota, kechiring, ammo men oʻzimni yoʻlim bilan taqdirimni allaqachon tanlab boʻldim, va bu u, biz ikkimiz oʻzimizga kerakli ishni allaqachon qilib boʻldik.) – Sfera Namjooni qoʻlidan tutdi.

– Ты?! Сумасашла?! Ты не можешь! Ты же единственная дочь Александро! (Sen?! Aqildan ozdingmi?! Qila olmaysan! Sen ahir Aleksandroni yagona qizisan. ) – Aleksandro Sferani yuziga tarsaki tushirib yubordi. Toʻsatdan boʻlgan ishni Sfera kutmagandi, biroz tarsaki kuchidan yon tarafiga irgʻib ketdi, yuzi bolsa qizarib achishib ogʻrigancha bu safar diydor tamidan emas otasini munosabati va tarsaki taʼsirida yigʻlab yubordi.

– Unga nima qilding sen ablah? Senga qizimni ishongandim, undagi mening nomusimni olishingiz emas. – Aleksandro endi Namjoon tushunishi uchun koreyscha gapirib, unga qurol oqtardi.

– Не надо! (Kerak emas!) – Sfera Namjooni oldiga oʻtib uni toʻsib qolar ekan, Aleksandro qizargan koʻzi ila qiziga jonini bir boʻlagiga qaradi.

– U qotil, seni istagan payti koʻchadagi foxshasi uchun oʻldirib ketishi mumkin, sen mening yuzimni yopib turgan oq matrasim eding, ammo unga dogʻ tushirding. – Aleksandroni koʻzidan yosh bir ikki tomchilab tushar ekan, oʻzini zaifligini koʻrsatmaslik uchun oʻzini tiydi.

– Ota, dushmanimni qoʻlida yengil oʻlganimdan koʻra, qotil sevgilimni qoʻlda azobda oʻlganim afzal. – Sfera Namjoondan dalda kutdi, ammo uning biroz ensa qilib turgan yuz ifodasidan koʻzlari kattalashib ketdi, va koʻziga yosh oldi.

– Oʻzingni yoʻlingni oʻzing tanlagan ekansan, unda ota sifatida senga shart qoʻyaman, senga oʻzim yangi tansoqchi yoʻllayman, va u qotil bilan bir uyda tugul bir shaharda yashamaysan, hatto boshqa maktabga koʻchib otasan. – Aleksandroni qatʼiy buyrugʻidan Sfera otasini oyoqlari oldiga tiz choʻkdi.

– Oʻtinaman, unday qilmang, meni undan uzoqlashtirmang, avvalgi holatimga qaytishni istamayman. – Sfera otasiga yolvorar ekan, Namjoon qizni yelkasidan ushlab asta turgʻazdi.

– Eshit Sfera, sen meni tanlading, seni tashlab qoʻymayman, dunyodan voz kechib meni tanlagan ekansan, sendan voz kechib ketayotgan dunyoni yana qaytaraman senga, sen endi Aleksandro qizi emassan. – Namjoon qizni oʻzini ortiga olganda, Sferani butun tanasi xotirjamlik egalladi.

– Janob Aleksandro sizni omonatingizga hiyonat qilganim rost, ammo hali ham u meniki, qizingizdan havotir olmang, balki menga ishonmay unga boshqa tansoqchi ham yoʻllashingiz mumkin ammo baribir qizingiz mening ongim ostida harakat keladi, tanlovni bu yerda na Sfera na men qilmayman, tanlov qilish kerak boʻlgan inson sizsiz. – Namjoon oʻziga ishonchli gapirdi.

– Koreyada hali koʻp qolaman, ammo hozir qizimni sen bilan yolgʻiz qoldirmayman. – Aleksandro odamlariga ishora qilar ekan ular, Namjooni orqasidagi qizni qoʻlidan ushlab sudrab zoʻrlik bilan uydan olib chiqib ketishardi.

Sfera bir otasiga bir Namjoonga moʻltirab qaragancha uydan uni olib chiqib ketishdi. Namjoon ota xotirjam qolar ekan, uni hayollarini faqat yuragidagi Sferani oʻsha gapi larzaga solib gʻash qilardi.

XXXX- yil Koreya

Namjoon taxtga oʻtirishi bilan qirollikda koʻp narsa oʻzgarib ketar ekan, bu qirollikda ishlagan oq suyaklar yoqmasdi, ammo ular bunga majbur edilar.

Namjooning har bir hukmi bilan halqni hayoti yaxshilana boshlar ekan, bazi bir qoʻshni qirollikda qiyinchilikda yashagan oilalar asta Namjooni qirolligiga qochib kelishardi.

SAROY

Namjoonga qoʻshilib, Yeon Mi ham birinchi past mansabdor qirolicha aylangan edi, va oʻshanda tortib qulogʻi tinchimagandi. Hatto oʻgay otasi boʻlmish tabib Jeonga ham bu gaplar yetib borgandi, buni eshitgan Yeon Mini esa otasini oldiga borishga beti chidamasdi.

Saroyda yana bir oddiy kun boshlanar ekan, kanizaklar orasida yana pichir pichirlar boʻshanib ketgandi.

– Qirol oʻzi odami? Odatda kanizaklari va unga yaqin boʻlishga harakat qilayotgan haqiqiy malika va oq suyaklarga etibor bermaydi. – Qizlarni biri oldidagi ikkitasiga qarab dedi.

– Bolsa shunday birinchi qirolichasiga sodiq boʻlsin, bundan avvalgilari birinchi qirolichasini mansabi qarab olib, uni sevmasdan, hatto yarim oq suyak boʻlmagan, saroyda ishlaydigan qizlarni oʻziga joriya qilgandi. – Ikkinchisi oʻzini hayolidagi gaplarni aytar ekan uchinchisiga bu yoqmadi.

– Nimalar deyapsan? U qizni hech kim qirolicha oʻrnida koʻrmaydi, yaxshisi malikalardan biri yaxshi edi, chunki uning obroʻsi sabab hamma unga bosh egib qoʻrqardi, lekin bu qizchi? – Uchinchisi norozi ohangda gapirganda, orqasidan kelgan yotalish ovozidan choʻchib ketishdi.

– Mening ham obroʻyim bor, qishloqdagi yagona tabibni qiziman ahir, agar kasal boʻlib oʻlib qolmaslikni istasangiz oʻzingizni yigʻishtirib oling, ha yana, qirolni ismi bilan faqat men chaqira olaman, va uning birinchi qirolichasi boʻldim, va mendan keyin hech kim boʻlmaydi. – Yeon Mi biroz maqtanib qoygancha ularni chetlab otib ketdi.

Uzun yoʻlak boylab yurib ketar ekan Yeon Mini qarshisidan Namjoon chiqib qolar ekan, Yeon Mi Namjooni koʻrishi bilan yoʻnalishni oʻzgartirdi.

– Hey! Qayerga qochayapsan? Joyingda toʻxta! – Namjoon burilib undan oʻzini olib qochayotgan qizga baqirdi.

Yeon Mi Namjooni buyrugʻidan joyida qotib qoldi. Namjoon asta qizni oldiga yaqinlashib uni bagʻriga oldi.

– Bu tomonlar nima qilib yuribsan? Qirolicha to qirol uygongunicha uni oldida qolishi kerakligini bilmaysanmi? Va hatto libosing ham oddiy boʻlib qolgan. – Namjoon qizni biroz boʻshatib dedi.

– Saroyni bunday muhitiga koʻnika olmayapman, yana otamni ham oldiga borishga betlamayapman, agar iloji boʻlsa siz bilan borsam? – Yeon Mi qoʻllarini ishqalagancha rad javobini kutib soʻradi.

– Ikki kun ichi band boʻlaman, shu sababdan saroydan chiqmay tur, keyin oʻzim olib boraman, hozir esa ketishim kerak. – Namjoon qizni peshonasidan oʻpib qoʻygancha qizni chetlab oʻtdi.

THE END

"Slowaive"

Chapter⁵

– Bugun muz ustida mashq qilayotganimda yangi narsalarni oʻrgandim, Janob Silnoir, sizga manzur keladi deb oʻylayman, ammo bundan avval men biron nimani oʻzimda sinab koʻrmoqchiman. – Sfera biroz noz qilgancha Namjoon tomon, uning sabrini sinagancha yaqinlashdi.

Sfera Namjooni boʻyindan qoʻllarini oʻtkazgancha oyoq uchida turib, Namjooni yuzi tomon asta yaqinlashganda, telefonga boʻlgan qoʻngʻiroq Sferani uzoqlashishiga olib keldi. Namjoon qizni qoʻllarini sovuqlik bilan oʻzidan siltab tashlar ekan, telefonini kiyimini choʻntagidan chiqarib ekrandagi Yeon Mi ismini koʻrishi bilan tezda xonadan chiqib ketdi.

Bu isimni Sfera ham koʻrishga ulgurib qolar ekan asabi buzilib, kulib turgan yuzi tekislandi. Sfera Namjooni orqasidan poylab eshik ortidan uning suxbatini eshitar ekan qoshlari chimirildi.

– Bugun bosh boʻlsang, hozir, doʻkoningni oldidagi hiyobonda kutib tur. – Namjoon, Yeon Mi bilan uchrashuvni belgilar ekan, suxbatdagi har bir soʻzni eshitgan Sfera eshik ortidan qoʻllarini musht qilib siqdi.

Namjoon goʻshakni qoʻyib ortiga oʻgirilib, eshikni tutqichiga endi qoʻl choʻzganda, eshik oʻzi ochilgancha eshikni nargi tarafidan Sfera bilan yuzlashdi.

– Uyga ertaga qaytaman, hozir zarur ishim chiqib qoldi. – Namjoon, qizni chetlab oʻtmoqchi boʻlganda, Sfera Namjoon koʻksidan itarib, oʻzi ham xona ichkarisiga kirgancha eshikni ortidan qulfladi.

– Nima qilayotganingni oʻzing anglayapsanmi, Sfera? Ozgina kel, sen Aleksandroni qizi Sferasan, obroʻyinga mos kelmaydi, qotil bilan qilayotgan ishing. – Namjoon, qizni u tomon tashlayotgan qadamini bittada toʻxtatdi.

– Toʻgʻri, ammo bu obroʻyimdan voz kechaman, qotilni sevgani boʻlaman desamchi? Otamdan himoya qila olasizmi? – Sfera koʻksiga qoʻlini qoʻygancha moʻltilab soʻradi.

– Kech qolayapman, gaplaring haqida yaxshilab oyla, va unut. – Namjoon kiyimini ichki choʻntagidan qoʻl soatni chiqarib soatga qaragancha gapirdi.

– Keta olmaysiz, agar shu eshikdan uni deb chiqib ketsangiz, huddi avvalgi hayotingizda yoʻqotgan insoningizni yana bir yoʻqotasiz. – Sfera bor ovozi bilan baqirdi. Namjooni harakati asta sekinlashdi, u endi ketmaydi.

Namjoon ortiga, hiqqilab yigʻlab turgan qizni oldiga borgancha uni bagʻriga bosdi. Ammo Sfera koʻz yoshlarini artgancha hissalariga erk berib, Namjooni lablari bilan oziniki toʻqnashtirgancha, Namjoon bilan toʻshakka chiqdi.

Yeon Mi kech tushib qolishiga yaqin, doʻkoni atrofiga bir nazar tashlab qoʻydi. Kutayotgan odami koʻrinmagach, doʻkonini yopgancha, tashqariga chiqdi. Doʻkondan unchalik ham uzoqda joylashmagan hiyobon ichiga kirar ekan, chiroqlarni ostidagi skameykalarni biriga kelib oʻtirdi. Kuz boʻlganligi sabab Yeon Mi biroz sovuq qotgancha xoʻrsinib qoʻydi.

– Opacha! – Orqadan kelgan bolani ovozidan Yeon Mi ortiga oʻgirilib qaradi.

– Bunday sovuqda nima qilayapsiz? – bola mayda qadamlar bilan Yeon Mini oldiga kelib soʻradi.

– Oʻzingchi? Yoshing nechida ota onang qani? – Yeon Mi biroz boladan havotir olgancha, hiyoboni ichiga yana bir bor koʻz tashlab chiqdi.

– Siz oʻylagandan ancha kattaman, yoshim deyarli 11ga qarab ketayapti, ota onam bilan esa ishingiz boʻlmasin, begonalarga ortiqcha narsa aytmayman. – Bola, Yeon Mi oʻtirgan skameykani ikkinchi chetiga chiqib oʻtirgancha dedi.

– Hoʻsh unda isming nima? – Yeon Mi, bu yoshgina bolani hozirdan oʻzini katta odamdek tutishidan biroz kulib soʻradi.

– Kai, siznikichi? – Kai endi oʻrtadagi iliq tanishlikdan, biroz Yeon Mi tomon siljidi.

– Yeon Mi, chiroyli isim, shunday emasmi? – Yeon Mi oʻzini ismini, tilida aytgancha biroz kuldi, chunki rostdan ham oʻzini ismini yaxshi koʻrardi.

– Ismingiz ham oʻzingizga oʻxshagan chiroyli ekan, opacha, shu yerda biroz kuting, meni sovgʻam boʻr. – Kai oʻrnidan turib qayergadir yugirib ketar ekan, bech daqiqadan soʻng orqasiga biron nimani yashirib keldi.

– Nima? – Yeon Mi, Kaini kichik tanasi orqasidan koʻrinib turgan gullarni koʻrmaganlikka olib soʻradi.

– Bu gullar ohirigisi, ularni sizga tekkinga beraman, faqat chiroyli boʻlganingiz uchungina. – Kai ortidan moviy liliyalarni chiqarib qiz tomon qoʻl choʻzib uzatdi.

Gullarni koʻrishi bilan Yeon Mi burnini tortgancha, koʻzlari chaqnab, porlab ketdi. Qoʻliga gullarni olar ekan, tok urganday bir narsa jiz etdi. Yeon Mini yuzidagi xursandchilik yoʻqolib ketar ekan, yuz ifodasi oychan boʻlib qoldi. Yeon Mini koʻz oldiga oʻzini oʻlimi kelar ekan, sovuq qor ustida qonga belangancha yotgani gavdalandi. Bu qizni oyga solganda Kai uni yelkasidan biroz turtib qoʻydi.

– Nimadir boʻldimi opacha? – Kaini savolidan, Yeon Mi biroz oʻziga keldi, va maʼyus tabbasum qilib qoʻydi.

– Yoʻq hech narsa, sen bularni oʻylama, faqat menga aytchi, bu gullarni qayerdan olding? – Yeon Mi oʻrnidan turib, Kaini oldiga choʻkkalab oʻtirgancha soʻradi.

– Bu gullarni oʻzimiz ostiramiz, mening 6 yoshli kichik singlim bor, oyim kasal boʻlib qolganidan soʻng, u bu gullarni ekib oʻzi parvarish qila boshlagandi, chunki bu gullar uni xursand qilardi, va hozirda pulimiz yoʻqligi sabab men gullarni sotayapman, buni sizga ishonganligim uchun, menga achinishingiz va pulingiz kerak emas. – Kai qoʻllarini musht qilib siqib dedi. Yeon Mi bolsa uning gapidan biroz sukutda qoldi.

– Hiyoboni qarshisidagi gullar doʻkonini bilasanmi? Osha meniki, agar qarshi boʻlmasang birga ishlaymiz, menga moviy liliyalar yetishmayapti, sen boʻlsa har kuni ularni menga olib kelib berasan, keldikmi? – Yeon Mi qoʻlini choʻzgancha kelishuv tuzmoqchi boʻldi, shu yoʻl bilan u Kaiga yordam bera olardi.

– Kelishdik. – Kai qizni qoʻlini berar ekan, Yeon Mi Kaini kichik qoʻlini biroz siqib qoʻydi.

– Endi esa uyinga bor, singling havotir olayotgan bolsa kerak, va endi yaxshilab oʻqib, singling va oʻyinga koʻz quloq boʻl. – Yeon Mi Kaini joʻnatib yuborar ekan oʻzi hiyobonda biroz qoldi.

Soʻngra oʻsha koʻz oldiga gavdalangan voqeani hayolidan yana bir martta oʻtkazar ekan hammasi aniq tiniq koʻrsatilgandi.

TONG

Kuzni sovuqligiga qoʻshilib uyni sovuq muhitiga mehmon boʻlib keldi yana bir inson.

– Sizni Koreyada koʻrish men uchun katta sharaf, bu yergacha hatto Sferga ham aytmasdan kelibsiz, bunga nima sabab boʻldi? – Namjoon intizomlik bilan qoʻlidagi kichik piyoladagi ichimlikni hoplab soʻradi.

– Qizim uchun keldim, agar u rozi bolsa uni Rossiyaga koʻz oldimga qaytarmoqchiman. – Aleksandro maqsadini aytar ekan, Namjooni bu oyga soldi.

Ikkisi ham mehmon xonada ish boʻyicha gaplashishni boshlaganda tepadan Sfera, otasini kelganini koʻngli sezgandek yugurib tushdi. Eshikdan kirib toʻgʻri otasini boʻyniga yopishdi.

– Я так скучала тебя пап (sizni qanchalar sogʻindim ota) . – Sfera yigʻlab yuborishga shay turib dedi.

– Знаю я, милая моя, я здесь чтобы тебя обратно забрать ( Bilaman, azizim, seni olib ketish uchun shu yerdaman. ) – Aleksandro qizini javoban endi bagʻriga bosmoqchi boʻlganida, Sfera tezda ortga chekindi.

– Пап, прости, но я уже выбрала свой путь и судьба, и это он, мы уже сделали то что нам надо было. ( Ota, kechiring, ammo men oʻzimni yoʻlim bilan taqdirimni allaqachon tanlab boʻldim, va bu u, biz ikkimiz oʻzimizga kerakli ishni allaqachon qilib boʻldik.) – Sfera Namjooni qoʻlidan tutdi.

– Ты?! Сумасашла?! Ты не можешь! Ты же единственная дочь Александро! (Sen?! Aqildan ozdingmi?! Qila olmaysan! Sen ahir Aleksandroni yagona qizisan. ) – Aleksandro Sferani yuziga tarsaki tushirib yubordi. Toʻsatdan boʻlgan ishni Sfera kutmagandi, biroz tarsaki kuchidan yon tarafiga irgʻib ketdi, yuzi bolsa qizarib achishib ogʻrigancha bu safar diydor tamidan emas otasini munosabati va tarsaki taʼsirida yigʻlab yubordi.

– Unga nima qilding sen ablah? Senga qizimni ishongandim, undagi mening nomusimni olishingiz emas. – Aleksandro endi Namjoon tushunishi uchun koreyscha gapirib, unga qurol oqtardi.

– Не надо! (Kerak emas!) – Sfera Namjooni oldiga oʻtib uni toʻsib qolar ekan, Aleksandro qizargan koʻzi ila qiziga jonini bir boʻlagiga qaradi.

– U qotil, seni istagan payti koʻchadagi foxshasi uchun oʻldirib ketishi mumkin, sen mening yuzimni yopib turgan oq matrasim eding, ammo unga dogʻ tushirding. – Aleksandroni koʻzidan yosh bir ikki tomchilab tushar ekan, oʻzini zaifligini koʻrsatmaslik uchun oʻzini tiydi.

– Ota, dushmanimni qoʻlida yengil oʻlganimdan koʻra, qotil sevgilimni qoʻlda azobda oʻlganim afzal. – Sfera Namjoondan dalda kutdi, ammo uning biroz ensa qilib turgan yuz ifodasidan koʻzlari kattalashib ketdi, va koʻziga yosh oldi.

– Oʻzingni yoʻlingni oʻzing tanlagan ekansan, unda ota sifatida senga shart qoʻyaman, senga oʻzim yangi tansoqchi yoʻllayman, va u qotil bilan bir uyda tugul bir shaharda yashamaysan, hatto boshqa maktabga koʻchib otasan. – Aleksandroni qatʼiy buyrugʻidan Sfera otasini oyoqlari oldiga tiz choʻkdi.

– Oʻtinaman, unday qilmang, meni undan uzoqlashtirmang, avvalgi holatimga qaytishni istamayman. – Sfera otasiga yolvorar ekan, Namjoon qizni yelkasidan ushlab asta turgʻazdi.

– Eshit Sfera, sen meni tanlading, seni tashlab qoʻymayman, dunyodan voz kechib meni tanlagan ekansan, sendan voz kechib ketayotgan dunyoni yana qaytaraman senga, sen endi Aleksandro qizi emassan. – Namjoon qizni oʻzini ortiga olganda, Sferani butun tanasi xotirjamlik egalladi.

– Janob Aleksandro sizni omonatingizga hiyonat qilganim rost, ammo hali ham u meniki, qizingizdan havotir olmang, balki menga ishonmay unga boshqa tansoqchi ham yoʻllashingiz mumkin ammo baribir qizingiz mening ongim ostida harakat keladi, tanlovni bu yerda na Sfera na men qilmayman, tanlov qilish kerak boʻlgan inson sizsiz. – Namjoon oʻziga ishonchli gapirdi.

– Koreyada hali koʻp qolaman, ammo hozir qizimni sen bilan yolgʻiz qoldirmayman. – Aleksandro odamlariga ishora qilar ekan ular, Namjooni orqasidagi qizni qoʻlidan ushlab sudrab zoʻrlik bilan uydan olib chiqib ketishardi.

Sfera bir otasiga bir Namjoonga moʻltirab qaragancha uydan uni olib chiqib ketishdi. Namjoon ota xotirjam qolar ekan, uni hayollarini faqat yuragidagi Sferani oʻsha gapi larzaga solib gʻash qilardi.

– Huddi avvalgi hayotingizda yoʻqotgan insoningizni yana bir bor yoʻqotasiz. – Sferani bu gaplari Namjooni tinchini buzar ekan, u Sferdan voz kechib keta olmasligini bilardi ammo uning bir tarafi Sfera unga kerak odam emasligini unga kerak odam astalik bilan undan uzoqlashib borayotganini aytardi.

XXXX- yil Koreya

Namjoon taxtga oʻtirishi bilan qirollikda koʻp narsa oʻzgarib ketar ekan, bu qirollikda ishlagan oq suyaklar yoqmasdi, ammo ular bunga majbur edilar.

Namjooning har bir hukmi bilan halqni hayoti yaxshilana boshlar ekan, bazi bir qoʻshni qirollikda qiyinchilikda yashagan oilalar asta Namjooni qirolligiga qochib kelishardi.

SAROY

Namjoonga qoʻshilib, Yeon Mi ham birinchi past mansabdor qirolicha aylangan edi, va oʻshanda tortib qulogʻi tinchimagandi. Hatto oʻgay otasi boʻlmish tabib Jeonga ham bu gaplar yetib borgandi, buni eshitgan Yeon Mini esa otasini oldiga borishga beti chidamasdi.

Saroyda yana bir oddiy kun boshlanar ekan, kanizaklar orasida yana pichir pichirlar boʻshanib ketgandi.

– Qirol oʻzi odami? Odatda kanizaklari va unga yaqin boʻlishga harakat qilayotgan haqiqiy malika va oq suyaklarga etibor bermaydi. – Qizlarni biri oldidagi ikkitasiga qarab dedi.

– Bolsa shunday birinchi qirolichasiga sodiq boʻlsin, bundan avvalgilari birinchi qirolichasini mansabi qarab olib, uni sevmasdan, hatto yarim oq suyak boʻlmagan, saroyda ishlaydigan qizlarni oʻziga joriya qilgandi. – Ikkinchisi oʻzini hayolidagi gaplarni aytar ekan uchinchisiga bu yoqmadi.

– Nimalar deyapsan? U qizni hech kim qirolicha oʻrnida koʻrmaydi, yaxshisi malikalardan biri yaxshi edi, chunki uning obroʻsi sabab hamma unga bosh egib qoʻrqardi, lekin bu qizchi? – Uchinchisi norozi ohangda gapirganda, orqasidan kelgan yotalish ovozidan choʻchib ketishdi.

– Mening ham obroʻyim bor, qishloqdagi yagona tabibni qiziman ahir, agar kasal boʻlib oʻlib qolmaslikni istasangiz oʻzingizni yigʻishtirib oling, ha yana, qirolni ismi bilan faqat men chaqira olaman, va uning birinchi qirolichasi boʻldim, va mendan keyin hech kim boʻlmaydi. – Yeon Mi biroz maqtanib qoygancha ularni chetlab otib ketdi.

Uzun yoʻlak boylab yurib ketar ekan Yeon Mini qarshisidan Namjoon chiqib qolar ekan, Yeon Mi Namjooni koʻrishi bilan yoʻnalishni oʻzgartirdi.

– Hey! Qayerga qochayapsan? Joyingda toʻxta! – Namjoon burilib undan oʻzini olib qochayotgan qizga baqirdi.

Yeon Mi Namjooni buyrugʻidan joyida qotib qoldi. Namjoon asta qizni oldiga yaqinlashib uni bagʻriga oldi.

– Bu tomonlar nima qilib yuribsan? Qirolicha to qirol uygongunicha uni oldida qolishi kerakligini bilmaysanmi? Va hatto libosing ham oddiy boʻlib qolgan. – Namjoon qizni biroz boʻshatib dedi.

– Saroyni bunday muhitiga koʻnika olmayapman, yana otamni ham oldiga borishga betlamayapman, agar iloji boʻlsa siz bilan borsam? – Yeon Mi qoʻllarini ishqalagancha rad javobini kutib soʻradi.

– Ikki kun ichi band boʻlaman, shu sababdan saroydan chiqmay tur, keyin oʻzim olib boraman, hozir esa ketishim kerak. – Namjoon qizni peshonasidan oʻpib qoʻygancha qizni chetlab oʻtdi.

THE END

"My first and last love | Season – 2"

Episode - 9 FINAL
—Author: Kim Yeon Mi

TONG

Tong hayrli kirib keldi. Daraxtlarda tungi yomgʻirni tomchilari asta tomchilagancha qalbga xotirjamlik solardi. Tashqarini sovuqligi uyni ichkarisidagi bir birini sevgisiga oʻranib uxlab yotgan juftliklarga oʻzini taʼsirini tekkiza olmasdi.

– Han sizni kutib turibdi tashqarida. Tayyorlaning. – Yeon Mi allaqachon oʻrnidan turib kunini boshlashga shay turgan holda oynadagi oppoq pardani yengil barmoqlari orasida ushlab turgancha Jungkookga gapirdi tashqarida mashinasiga suyanib turgan Hani tomosha qilayotgan holatda.

– Kerak boʻlsa kutadi. Men ham ikkingiz Busanda yashaganingizda kutganman, u uy ichida sen bilan shunday yotgan onida. – Jungkook gingshib qoʻygancha Yeon Mini bilagidan tortib uni toʻshakka oʻtirgizdi.

– Bir uyda yashadi degani bir toʻshakda yotdi degani emas. Han hatto meni xonamga kirmasdi toki oʻzim xonamdan chiqmagunimcha, hamma ham sizdek emas. – Yeon Mi oʻrnidan turish mobaynida gapirdi.

– Toʻgʻri hamma ham men emas. – Jungkook endi tola qonli uygʻongancha toʻshakda yonboshladi.

– Hani ichkariga taklif qilaman, nonushtaga. – Yeon Mi ketmoqchi boʻlib eshik tomon oʻgirilganda orqasidan tezda harakat qilib kelayotgan oyoq tovushlaridan ortiga oʻgirilib Jungkookni yalang koʻkrak mushaklariga duch keldi, va tezda ikkala qoʻli bilan yuzini yopdi.

– Ammo "sizdek emas" deb qanday maʼnoda ayting? – Jungkook bir qoʻlini choʻntagiga solib ikkinchisi bilan eshikka suyanib Yeon Mini qafasga tushirib soʻradi.

– Aytmoqchi boʻlganim, shunchaki taqqoslash edi. – Yeon Mi eshikdan uzoqlashib yana qayta xona ichiga qaytdi.

– Koʻzlaringni yopma. – Jungkook qoʻllari bilan Yeon Mi yuzidagi qoʻllarini oldi.

– Haligi. . . . – Yeon Mi kuch bilan oʻzini Jungkookdan orqaga olib qochganda, tungi javonga urilib ketgancha uni ustidagi rasm yerga tushib sinib ketdi.

Han bolsa allaqachon uy ichkarisiga kirib boʻlgan onda bu ovozdan qovogʻi osilib tezda tepa qavatga koʻtarilib ovoz kelgan xonaga zarb bilan eshikni ochib kirdi.

– Bu yerda nimalar boʻlayapti? – Han tezda, Yeon Miga turishiga yordam berayotgan Jungkookni itargancha oʻzi Yeon Mini qoʻlidan ushlab turgʻazib uni oʻzini ortiga oldi.

– Han, bu sen oʻylagan narsa emas. – Yeon Mi Hani ortidan turib unga gapirar ekan Han uni gapini eshitmasdi.

– Seni hali ham Yeon Mini oʻzinga yaqin bilasanmi? Qachon koʻnikasan endi, aa? Oʻzi senga uni ishonib topshirganim xato edi. – Jungkook Hani yelkasidan turtib otib ketgancha Hani ham uni orqasidan yurib kelayotgan oyoq tovushlarini eshitdi.

Yeon Mi joyida qotib qolar ekan yopilgan eshiklarga biroz tikilib soʻng yerdagi singan rasmni oldi.

Han bilan Jungkook pastga birinchi qavatga tushishganda Han past ovozda Yeon Mi eshitmaydigan ovozda gapira boshladi.

– Bu yerda koʻnikishi kerak boʻlgan odam sensan Jungkook. U sening oldingda hijolat boʻladi, hayajonlanadi va oʻzini olib qochadi, chunki u shuncha payt men bilan boʻlgan va menga oʻrganib qolgan. U men bilan ochiq edi, oʻzini olib qochish yoʻq, qanday boʻlsa shundayligicha edi, u seni sevishni tanladi degani unga xohlagan ishimni qila olaman degani emas, eslab qol hozir kuchimiz teng xohlagan paytim qoʻlingdan uni tortib olib keta olishim mumkin, ammo hozir bu tanangni boshqa narsaga asra. – Han koʻzi bilan Jungkookni tana qismiga ishora qilgancha uni chetlab otib yana osha qavatga chiqib ketdi.

Yeon Mi biroz kayfiyati tushgan holatda singan rasmni yana qayta osha javon ustiga qoʻydi.

– Jarohat olmadingmi? – Han, xonaga kirgancha Yeon Mini yuzini kaftlari orasiga olib, birinchi uni yuzini soʻngra tanasini va ohirida uni qoʻllarini qoʻliga olib jarohat izlarini tekshirdi.

– Yoʻq, jarohat olmadim, ammo ikkimzini Busanga birichi kelganimizda estalika tushgan rasmimiz sindi. – Yeon Mi lablarini burishtirib Hanga koʻrsatkich barmogʻi bilan rasmni koʻrsatdi.

– Uni boshqa rasm soladiganga solib qoʻysak boladi. Bu yerni oʻzim yigʻishtirib olaman, sen ketaver. – Han qizga kichik jilmayish qilib uni yelkasidan sezilmas itarish qildi.

Yeon Mi, biroz eshikka tikildi, chiqishni oʻyladi ammo xohlamadi. Va ortiga yana qayta oʻgirilib Hani yoniga kelib choʻkkalab oʻtirdi.

– Menga jarohat olishing mumkin deding ammo oʻzing allaqachon jarohat olibsan. – Yeon Mi Hani qoʻlidagi shishalarni oldi.

– Men-ku jismoniy har bir jarohatga chiday olaman, ammo sen tarafdan berilgan qalbga tegar jarohat meni oʻldiradi, shunday ekan oʻzinga qoʻshib meni jonimni ham ehtiyot qil. – Han qoʻlidagi qoni bilan Yeon Mini yuzini silab qoʻygancha xonadan chiqib ketdi.

Yeon Mi endi gapirmoqchi boʻlganda, xonada hech kim yoʻqligini va endi oʻzi bilan qoshib yana bir odamni tiriklay oʻldirishini angladi, shunga qoʻshib, Yeon Mi oʻzi oson oʻlishini ammo Han aʼzob ila tirik holda qalbi oʻlishini ham anglagandi.

Yeon Mi ogʻir holatda yuzini yuvib Han ketishidan avval unga gaplarini aytishni xohlab pastga qavatga tushar ekan chiqish eshiklari oldida faqat uzuklarni ushlab turgan Jungkookni koʻrdi.

– Han, ketdimi? – Yeon Mi Jungkookga moʻltirab qaragancha soʻradi.

– Haa, va bu uzuklarni toy sovgʻasiga olgan ekan. – Jungkook Yeon Mini ahvolini tushungancha uni asta bagʻriga oldi.

– Bu uzuklarni Han oʻzi bilan menga olishni istagandi . . . – Yeon Mi yuzini Jungkookni koʻksiga komgancha yigʻlab yubordi.

BIR YIL AVVAL BUSAN

Jungkook Yeon Mi bilan ajrashgandan soʻng Han Yeon Mini koʻnglini koʻtarish maqsadida uni birinchi boʻlib kiyimlar doʻkoniga olib borgandi.

– U yerda taqinchoqlar ham sotar ekan, koʻramizmi? – Yeon Mi uzoqdagi eshiklarga ishora qilib soʻradi.

Han bosh chayqab qoʻyar ekan Yeon Mi Handan ham avval oʻsha eshiklardan ichkariga kirdi.

– Tanlov koʻp ekan, menga tanlashga yordam berasan. – Yeon Mi ortiga oʻgirilib Hanga gapirdi va shishali oyna ortidagi taqinchoqlar, uzuk va ziraklarni birin ketinlik bilan qarab chiqa boshladi.

– Chiroyli shunday ema . . . . – Yeon Mi qoʻliga marjoni olib ortiga oʻgirilib Hanga koʻrsatmoqchi boʻlganda Hani toy uchun sotiladigan taqinchoqlar boʻlimida koʻrib gaplarini yakunlay olmay qoldi.

– Hoʻsh qaysini tanlading. – Yeon Mi Hani orqasidan toʻsatdan kelgancha Hani biroz choʻchitib yubordi.

– Bu yerda tanlashi kerak boʻlgan inson sensan. – Han uzuklarni joyiga qoʻyib gapirdi.

– Nega ekan? Ikkimiz ham tanlashimiz mumkin. Qolaversa bu uzuklar chiroyli ekan, menga mos tushdi. – Yeon Mi Han joyiga qoʻygan uzukni oʻzi uchun moʻljallanganini olib barmogʻiga taqqancha uni Hanga koʻrsatdi.

– Bu qanday uzuk ekanini bilasanmi? – Han, Yeon Mini qoʻlidagi uzukni korib koʻzlari qorayib ketdi.

– Bilaman. . . Ammo ular chiroyli, va hozir ularni sotib olmoqchi ekanligingni ham bilaman, ammo hozir mavridi emas. – Yeon Mi qoʻlidagi uzuklarni yechib doʻkondan chiqib ketdi.

– Bir kun kelib bu uzuklarni barmogʻinga taqish nasib qilarmikan? Yokida ularni senga boshqasi taqadi. – Han Yeon Mini ortidan tikilib qolgancha, u sotib olmoqchi boʻlgan marjoni harid qilib oʻzi ham doʻkondan chiqib ketdi.

HOZIRIG VAQT

– Sen notoʻgʻri tanlov qilmading, qoʻlimdagi eng qimmat narsam ila qasam ichaman, bu qaroringdan afsuslanmaysan. – Jungkook, Yeon Mini tinchlantirishga harakat qilar ekan, hayolida faqat "U meni tanlaganidan afsuslanmasin, uning hayotidagi xatosi boʻlmay. . . " Bu gaplar nafaqat aqilini balki yuragini ham qamrab olgandi.

Yeon Mi biroz tinchlanib olar ekan burnini tortgancha Jungkookdan uzoqlashdi. Ammo bunday paytda uyga Rei kirib kelgandi.

– Halaqit berdimi? – Rei biroz orqaga tirsaldi qarshisidagi manzaradan.

– Haa juda ham halaqit berding. – Jungkook Yeon Mini bagʻridan boʻshatmay, Reiga qarab gapirdi.

– Keta qolay unda men. – Rei endi oʻgirilib ketmoqchi boʻlganda Yeon Mini gapi uni toʻxtatdi.

– Shu yerda qol, men Eunnaga ishlarida yordamlashgani sizlarnikiga bormoqchi edim. – Yeon Mi qoʻllarini Jungkookni koʻksiga qoʻyib Jungkookni oʻzidan itarmiqchi boʻlib dedi.

– Mening xonamga chiqib tur ortingdan kiraman. – Jungkook, Reiga koʻzi bilan tepa qavatni ishora qildi.

Rei koʻtarilib chiqib ketishi bilan Jungkook Yeon Mini yuzini qoʻllari orasiga olib qizni yuzi tomon egildi.

– Notoʻgʻri hayolarni miyangdan chiqarib tashla, sen hech ham tanlovda adashmagansan, Han senga qilgan mehirbonchiligini hammasini unga men aytardim, har kuni Seouldan turib seni kuzatardim, har bir harakat va har bir aytilgan gaplar, seningcha Han yaxshimi? Yoʻq goʻzalim, u ham huddi mendek, lekin uni menga oʻxshatmasdan seni koʻzingni oldida uni shu qobigʻini men yaratdim, uni har bir harakatini uning oʻlimi ila ushlab turdim, shu sababdan u senga qoʻlini uchini ham tekkiza olmagan, va hatto seni oylab qilgan har bir ishi men tarafdan berilgan buyruq edi. Sen hech qachon adashmagansan, meni sevishda. – Jungkook Yeon Miga tushunishdirish qilar ekan Jungkookni har bir gapidan keyin Yeon Mini yuzi tubdan hayratga oʻzgardi.

– Bu gaplarni tezda hazm qil, va Eunnani oldiga bor, oʻzingni ehtiyot qil. – Jungkook egilib tezda Yeon Mini yuzidan oʻpib qoʻygancha oʻzi Reini ortidan kirib ketdi.

Yeon Mi shok holatida hatto miyasiga qanday javob berish ham kelmasdi, oyoqlarini ozi sezmagan holda, eshik romiga suyanib arang tashqariga chiqib oldi. Nafas yetishmasligi sabab chuqur chuqur nafas olib, qoʻlini koʻksiga qoʻydi.

– Han . . . Ishonmayman, uning sevgisi pok edi, u unday inson emas, ishonmayman laʼnati! – Yeon Mi soʻzini yakunlab qichqirib yuborar ekan, hamma bu qichqiriqni eshitgandi hatto Eunna oʻzini uyidan xomlador holida yugirib chiqdi.

– Undan havotir olmayapsanmi? Sevgan insonini yoʻqotadigan odamga oʻxshamayapsan. – Rei qisilgan koʻzlari ila Jungkookdan shubhalanib dedi.

– Seni ishing emas, sen Eunna gʻamxoʻrlik qilishing kerak, mening ishimga aralashma. – Jungkook deraza oldiga kelgancha shimini choʻntagidan sigareta chiqarib uni tutadi.

– Rejang bor chogʻi? Hoʻsh qanday? – Rei, Jungkook bilan koʻp ishlatganligi sabab uni xotirjamligi uni rejasi yoki boshqa narsani borligini anglatishini bilardi.

– Uni toydan song olib ketmoqchi, shifokorlar uni komada asraydi, saratoni esa muzlatishga harakat qilishar ekan, u bir yil yoki ikki balki on yil ham komada yotishi mumkin agar biz saratoni muzlata olsak, uni shunday yoʻl bilan qutqara olaman. – Jungkook oʻzini rejasini Reiga aytar chogʻi ogʻzidagi tutuni pufladi.

– Aqildan ozgansan, Jeon, Yeon Mi oʻzi bunga rozi boʻlarmikan? U biladimi bu haqida? – Rei lol qolgancha soʻradi.

– Yoʻq bilmaydi, undan yashirayapman, aks holda u komada yotish orniga oʻlimni tanlashini yaxshi bilaman. Shu sababdan churq eta koʻrma. – Jungkook tahdid ila Rei tomon yaqinlashib, uning ustki kiyimiga qoʻlidagi tutab turgan sigaretni bosib oʻchirdi va soʻngra Reiga chiq ishorasini qildi.

•

•

•

– Yeon Mi sen, bu haqida oylama, ahvoling ogʻirlashib ketishi mumkin, akamni notoʻgʻri deya olmayman, ammo Han. . . Uni bunday ekanligiga ishonib boʻlmaydi. – Eunna, Yeon Mini gaplaridan unga dalda berar ekan, qizni boshidan asta silab qoʻyardi.

– Balki Hani oʻzidan soʻrarsan? – Eunna biroz oʻylanib keyin gapirdi.

– Yaqinda toʻy, u ungacham u bilan korishishim qiyin boʻladi, yaxshisi toyda gaplashaman u bilan, hozir esa bu haqiqatmi yoʻqmi shuni aniqlashtirib olishim kerak. – Yeon Mi toʻsatdan oʻrnidan turgancha chiqib ketdi.

•

•

•

2 KUNDAN SONG

Oʻsha hamma kutgan toy kuni yetib kelar ekan, hamma narsa tayyor edi, kech tushib toy uchun moʻljallangan yerga hamma toʻplanar ekan, u yerdagi odamlarni koʻpi tansoqchidan iborat edi. Mehmonlar koʻp boʻlmagani uchun bazi stolar boʻshab qoldi.

Katta karnaylarda musiqa yangrar ekan yoʻlakdan Jungkook oʻzgacha tikilgan kostyum shimda yuzida tabbasum ila chiqib keldi. Va biroz vaqtdan soʻng uni ortidan Eunna Yeon Mini yetaklagancha bu yoʻlakdan olib oʻtdi. Sana didi oʻzgacha va eng yaxshisi, Yeon Miga u yuborgan toy libosi ixcham va Yeon Miga juda qulay tarzda boʻlib, uni yana ham gʻozlashtirib turardi.

Yeon Mi mexmonlar orasida xotirjam oʻtirgan Hanga bir qarab qoʻydi-da Jungkookni qarshisiga keldi.

– Sabrim chidamayapti, yana bir bor barmogʻinga uzuk taqishga. – Jungkook ichiga sigʻmay ketayotgan quvonch ila gapirdi. Buni uni ovozidan bilish qiyin emasdi.

Oʻrtada qasamyod qilinib roziliklar olingandan soʻng, Jungkook asta Yeon Mini qoʻlini oʻzinikiga olib unga uzuklar taqar ekan, bir odamlar orasidagi Hanga qarab kulib qoʻydi. Hani bolsa ortiq bu yerda qolgisi kelmay tansoqchilarni chetlab otgancha chiqib ketdi.

Toy kutilganidek otar ekan musiqa oʻrniga oʻrtaga Jungkook bilan Reini oʻshandagi suxbati yangray boshladi.

OSHA SUXBAT

– Uni toydan song olib kelmoqchiman, shifokorlar uni komada asraydi, saratoni esa muzlatishga harakat qilishar ekan, u bir yil yoki ikki balki on yil ham komada yotishi mumkin, agar biz saratoni muzlata olsakina, va uni shu yoʻl bilan saqlab qola olaman. – Jungkookni ovozi butun boshli toy xona ichida jaranglab, Yeon Mi unga nafrat ila boqdi.

Bu suxbat qayta qayta jaranglab turganda Yeon Mi, Jungkookni qoʻlini siltab tashlab oʻzi yugurgan holda chiqib ketdi.

– Yeon Mi, toʻxta eshir meni. – Jungkook qizni orqasidan quvib borar ekan, Yeon Mini ohirigi manzili panjarasi yoʻq balkon boʻldi.

– Toʻxta! U yerdan uzoqlash. – Jungkook Yeon Midan ancha olisda turgancha unga qarab baqirdi.

– Bu yerga kelmang! Yaqinlasha koʻrmang! Aks holda oʻsha rejangiz ish bermay qoladi. – Yeon Mi koʻzlariga yosh olib bor ovozi ila baqirib dedi.

– Seni tushunishing kerak, ahir men hammasini sen uchun qilmoqchiman, seni saqlab qolish uchun. – Jungkook oldinga bir qadam qoʻyganda, Yeon Mini ortga tashlagan qadamidan koʻzlari kattalashib.

– « Күздө келип салкын тартпа сенден суранам, Кышта тоңбой махабатыбыз далай жашасын » – Jungkookni gaplaridan Yeon Mi kichik tabbasum qilgancha endi oldinga bir qadam qoʻymoqchi boʻlganda koʻz qorachigʻi orqasiga ketgancha oyogʻi yerga tegmasdan, Yeon Mini burnidan qon kelib orqasiga, ikkinchi qavatdan, pastdagi mashinalarni birini ustiga quladi.

Jungkook esa Yeon Mini ushlab qolmoqchi boʻlib qoʻlidan kelgancha tez yugurgan holatda qoʻllarini oldinga choʻzib talpindi, ammo Yeon Mini ushlay olmadi.

Bu vaqtda sigaret chekayotgan Han esa nimadir qulab tushganini ovozidan ortiga oʻgirilib qarar ekan ne koʻz bilan koʻrsinki u yerda oppoq libosi qonga belangan Yeon Mi yotardi. Hani yuragi urushdan toʻxtagandek bolar ekan, vaqt ham toʻxtagandek edi. Han qanday qilib mashina tomon otilib yugurganini bilmay qolar ekan, koʻz oldida faqat mashina ustida yotgan qiz edi.

YEON MINI OʻLIMIDAN 6 YIL OTGANDAN SOʻNG

Jungkook hovlida solib qolgan atirgullarni terib ularni bir idishga solib, keyinchalik ularga ot qoʻygancha, gullarini olovda quyishini tomosha qilib turardi.

– Nega har yili bir hil kunda solib qolgan atirgullarga ot yoqasiz? Ularni ham joni bor. – 5 yoshli qiz Jungkookni yoniga kelgancha savol berdi.

– Ular allaqachon oʻlib boʻlgan, faqat uning shirin ifori va undan hali beri ketmagan goʻzalligi qolgan holos, bilasanmi Mia, bu gullar laʼnatlanga oʻxshaydi, chunki ular menga unuta olmay turgan insonimni azobini eslatadi. – Jungkook qiz tomon choʻkkalab oʻtirgancha, oʻzini boʻyini qiz bilan tenglashtirdi.

– Yeon Mi, bu isimni eslab qol, chunki u mening birinchi va ohirgi sevgim edi. – Jungkook hali solishga ulgurmagan atirgulni birini olib uni Miani sochlaridan oʻtkazdi.

– U hozir qayerda? – Jajji qizcha qiziquvchanlik ila soʻradi.

– Shu yerda, va har doim shu yerda yashaydi. – Jungkook, Miani kichik qoʻlini koʻksiga, yuragiga olib kelib qoʻydi.

– Unga ham shunday gul taqib qoʻyar edingizmi? – Mia yana bir savol berar ekan, uning onasi Eunna qizni chaqirdi. Mia bolsa savoliga javob olmay qoldi.

—THE END—

"My first and last love | Season – 2"

Episode - 8
—Author: Kim Yeon Mi

– Ancha katta boʻlib qolibdi, hatto uni his qilayapman. – Jungkook kulgancha, Eunnani oyogʻi oldida tiz choʻkkancha qizni qorinini silab kulib qoʻydi.

Buni esa eshik oldida Yeon Mi bilan Han koʻrar ekan Yeon Mi hayratda ikkala qoʻli bilan ogʻzini yopib orqaga Hani koʻksiga tirsaldi. Han qizni ahvolini tushunib darhol qizni qoʻlidan tutar ekan Yeon Mi uni itargancha hojatxonaga yugurdi.

Jungkook endi ular yolgʻiz emasligini payqagancha yuzidagi ifoda tezda qoshlarini chimirishga aylandi. Jungkook Yeon Mini yugurib hojatxonaga kirib ketishini kuzatib uni orqasidan kirmoqchi boʻlganda Han uni yoʻlini toʻsgancha yuziga ayamay musht tushirdi. Bundan Jungkook devorga suyanib qolar ekan boshi biroz chayqalsa ham hayratda uni kuzatib turgan Eunnaga "Yeon Mini ortidan kir" degandek koʻzi bilan ishora qildi.

– Sen ablahka nima yetishmagandi? Uni hayot iplari birma bir uzilib ketayotganini bilarding, hatto koʻz oldingda uni ahvoli yomonlashayotganini koʻrar eding, ammo uni qayta, qayta va qayta olov ichiga tashlayapsan! Uni bagʻringa bosib eʼtibor berib qoʻlidan tutish shunchalar qiyin boʻlib qoldimi sen uchun?! Javob ber?!! Uni hayotini ohiriga damlarida baxtli qilish qiyinchilik tugʻdirayaptimi senga?! Agar menda shunday imkoniyat boʻlganida u bilan birga hayot iplarimni uzgan boʻlardim . . . . – Han, charchagan holatda Jungkook yoqqasidan ushlab uni devorga qattiq tiragancha koʻzlari yigʻidan qizarib ketdi.

– Uni chinakamiga baxtdan tabbasumini koʻrish uchun jonimni ham berdim ammo men u istagan, u xohlagan, u sevgan, va unga kerakli inson emasman, qara unda allaqachon ikkinchi bosqich boshlangan, juda erta, ammo sen itdan tarqaganga buni zarracha qizigʻi yoʻq, eshitib qoʻy, agar Yeon Miga yana ozor berib keyinchalik oʻzingdan qahramoni yaratib kelsang shu mushtdim bilan oʻldiraman seni ! – Han bir qattiq siltash qilib Jungkookni yoqqasini qoʻyib yubordi.

– Eunna mening otamni ikkinchi xotinidan orttirgan qizi, yaniy oʻgay singlim, uni Reini qoʻlida bu ahvolda tashlab qoya olmasdim, uning qornidagi bola ham uniki. – Jungkook boshini devorga suyab gapirdi, Han boʻlsa hayratda qoldi. Boyagina jahldan oʻtkirlashgan nigohi endi biroz yumshab qolgandi.

•

•

•

Eunna, Yeon Mini orqasidan kirar ekan qizni qusayotganini koʻrib biroz hayron qoldi. Tabiiyki Eunna Yeon Mini saraton kasalini bilmasdi va uni oʻzidek xomlador deb oʻylagancha xursand boʻlgancha Yeon Mini sochlarini qizga halaqit bermasligi uchun bir qoʻlida ushlab turdi.

– Chiqib ketsang yaxshi boʻlardi. – Yeon Mi boshini koʻtarib qizni qoʻlini siltab tashlagancha yuzini yuvish mobaynida aytib oʻtdi.

– Yeon Mi. Kel aniqlashtirib olamiz, men Jeon Eunnaman, Jungkook ikkimizni oʻtamiz bir ammo onalarimiz boshqa, u meni oʻgay akam, oʻzi boshida aytishim kerak edi, ammo, kechir bunday holgacha kelishini kutmagandim, meni erim bor hatto yaqinda qizli bolaman. – Eunna qorniga ishora qilib kulib qoʻydi.

Yeon Mi endi hammasini tushunar ekan, nigohi yumshab ketdi. Ikkisi biroz gaplashgancha chiqib kelishar ekan ularni sukunat kutib oldi. Jungkook ham Han ham polga tikilib oʻtirar ekan Eunna Yeon Mini yelkasidan biroz siqqancha dalda berib qoʻydi.

– Han . . . – Yeon Mi past ovozda chaqirdi.

Han ham Jungkook ham boshini koʻtarib qizga qarar ekan Han oʻrnidan turib Yeon Mini bilagidan ushlab uni olib chiqib ketdi. Uni ortidan Jungkook chiqmoqchi boʻlganida uni Eunna ushlab qolgancha "Kerak emas" degandek bosh chayqadi.

– Yeon Mi, Jungkook bilan Eunna . . . . – Han qizga hammasini aytib bermoqchi boʻlganida Yeon Mi uni toʻxtatdi.

– Bilaman. Eunna oʻzi aytdi. Hatto eri ham borligini. – Yeon Mi biroz qaygʻu va quvonchli kichik tabbasum qilib gapirdi.

– Demak . . . – Han endi butunlay qizni hayotidan chiqish vaqti kelganini anglab yetgancha uni qoʻllarini asta sekinlik bilan qoʻyib yubordi.

– Xohlagan vaqting kelishing mumkin, sen . . . Sen ham menga qadrli eding ammo senga men arzimasdim, meni kechir, ammo taqdir menga faqat Jungkookga oshiq boʻlishimni aytgan bu ertakda sen yoʻq eding. – Yeon Mi boshini egib gapirar ekan Hani ogʻir yutinganini eshitdi, bilardi bu tigʻni u oʻz qoʻllari bilan Hani yuragiga sanchkanini, va uni tiriklayin oʻldirganini.

– Bilaman. Shu sababdan sen hayotingdan meni olib tashlaganing kabi ketaman, ammo oldingda tiz choʻkkan holatda, agar hayotinga yana bir bor qoʻshmoqchi boslang, yana hech narsa boʻlmagandek qoʻlingdan tutaman. – Han qizni yuzini silab tushar ekan qanchalar tanasi ogʻirlashayotganini sezib tursa ham ichidagi hamma narsani qaytadan yana ichiga yutib uydan chiqib ketdi.

Yeon Mi ichkariga qaytar ekan qoʻllari bilan arang devorga tayanib tepa qavatga chiqib ketdi. Jungkook, uni orqasidan biroz kutib turgancha keyinchalik oʻzi ham uni orqasidan xona eshigi yopilmasidan ichkariga kirishga ulgurdi.

– Yeon Mi? – Jungkook biroz hijolat ohanga qizdi chaqirdi.

– Vaʼda bering. – Yeon Mi ortiga oʻgirilib Jungkookga qaradi.

Oʻrtada sukut choʻkdi. Xona ichidagi muhit sokin, ichidagi xira chiroqlar esa qorong‘ulikni zo‘rg‘a yoritib turardi. Ikki inson bir-birining qarshisida turardi. Ular ko‘p gaplashishmadi — ba’zan ayrim va’dalar uchun so‘zlarning o‘zi ham shart emas edi. Jungkook biri qo‘lini uzatib, kichik barmog‘ini ikkinchisining yaniy Yeon Mini barmog‘iga ilib qo‘ydi. Yeon Mi ham shu ishoraga javoban barmog‘ini mahkamroq ildi. Bu oddiygina “va’da” edi ammo Jungkook va Yeon Mi uchun ularni yana qayta bogʻlagan rishta. . .

– “Nima bo‘lishidan qat’i nazar, unutma." – Yeon Mi nigohlarini jiddiylashtirib dedi.

– "Unutmayman" – Jungkook javoban qizdan koʻzlarini olib qochmay javob berdi, qattiy ohangda.

Bu gap aytilgach, ular bir necha soniya jim turishdi. Atrofdagi chiroqlar xira yonar, lekin o‘sha kichik barmoqlar orasidagi va’da go‘yo hammasidan aniqroq edi, ortiqcha gap aytilmadi, chunki Jungkook hammasini tushunib boʻlgandi, bu vaʼdani.

Eunna ularga halaqit berishni istamay uydan chiqib biroz aylangancha doʻkonga kirar ekan kayfiyati yaxshiligidan, birin ketinlik bilan oʻziga shirinliklar tanlay boshladi.

– Shirinliklarni koʻp olma, bolamga ziyon yetishi mumkin. – Rei qizni ortidan kelgancha uning qoʻlidagi bazi bir narsalarni joyiga qayta joylashtirdi.

– Qachondan beri bola ikkimizniki boʻlib qoldi? Bolani mendan emas deb aytayotgan kim edi? Shunday ekan, bola sendan emas, u meniki yolgʻiz oʻzimniki. – Eunna, Reiga jahl qilgancha u joyiga qoʻygan narsalarni qayta qoʻlidagi savatiga joyladi va Reini chetlab oʻtib ketdi.

Eunna xotirjamlikda oʻziga kerakli narsalarni olar ekan Rei uni ortidan kichik blaknot koʻtargancha uning ortidan, Eunna olgan hamma narsani yozib chiqayotgandi, buni koʻrgan Eunna biroz kulgancha ortiga qaytib Reini qoʻlidan blaknotni olib qoʻydi.

– Yozib chiqishing shart emas, yoningda oʻzim aytib turaman-ku, oʻzinga yarashadigan ish qil, avvalgi Rei Kesukega qayt. – Eunna, Reini ustki kiyimini ichki choʻntagiga blaknotni qayta solib solgan yerini yengil silab qoʻydi.

Eunnani gapidan xursand boʻlgan Rei tezda uning qoʻlidan tutgancha Eunnani qoʻlidagi ogʻir savatni oldi. Ikkisi baxtli aylanar ekan Eunna sekin gap boshladi.

– Uyga qaytishim kerak. – Eunna yana qayta Reini qoʻlidan narsalarni oldi.

– Nega? Oramizdagi tushunmovchiliklar arigan ekan Yaponiyaga qayta qolaylik. – Rei qizga biroz moʻltirab qaradi.

– Boʻlmaydi. Unday qarama. Akamni sevgan ayoli bor, u esa menga oʻxshagan xomlador ekan, uni yonida qolishim kerak. – Eunna Yeon Mi haqida gapirar ekan Reiga tezda Han aytgan gaplar yodiga keladi.

– Eunna, u qiz xomlador emas, unda saraton kasalligi bor, va xozirda sanoqli kunlari qolgan. – Rei jiddiy ohangda aytar ekan, qizni tinchlantirish uchun asta uning ikkala qoʻlini tutdi.

– Sen. Sen nimalar deyapsan?

Yeon Mi tushlik vaqtida uxlab qolar ekan Jungkook qizni yotoqqa yotqizib, uni bevzota qilmaslik uchun xonadan chiqib ketdi.

Birinchi bor Jungkook xotirjamlikni yurak yuragi bilan his qilib lablari oʻzini erkiga bosh egmagan holda tepaga tortilib jilmayishga aylandi.

« Inson sevgan holatida-gina, yurak nafaqat ruhni balki butun boshli tanani va aqilni boshqara oladi. » - Huddi shu jarayonda oʻtayotgan Jungkook birinchi bor sevgini tamini tatib koʻrgan 18 yoshli yigitchadek tanasi qaltirab baxtdan oyogʻida kuch qolmagandek edi.

Jungkook asta zinadan tushib oʻzini qoʻyarga joy topolmay, nima qilishni ichiga sigʻmayotgan quvonchini qanday tashqariga chiqarishni bilmayotgan onda eshik zarb bilan ochilib Eunna kirib keldi. Eunna yugirib kelgan odamdek nafasi tezlashgan, yuzi oqarib ketgan, kafti esa qoʻrquvdan terlab ketgandi.

– Rostmi? U iflosni gaplari rostmi deb soʻradim?! – Eunna ohiriga gapini baqirish ila aytdi. Jungkook esa shok holatda eshik oldida turgan Reiga qaradi.

Rei tushunarli bosh chayqagan onda Jungkook bu shovqindan uygʻonib ketishi mumkin boʻlgan Yeon Midan havotir olgancha zina va tepa qavatga bir qarab qoʻygancha, keyinchalik Eunnani nigohlari bilan toʻqnashdi.

– Rost, faqat koʻp hissiyotlarga berilma, bolaga zarar. – Jungkook ogʻir yutinib yelka qisib gapirdi.

– Nega? Nega bunday xotirjamsiz?! Uni yoʻqotishdan qoʻrqmaysizmi?! U oʻladi. U oʻladi, shuni tushunayapsizmi? Qanday odamsiz-ki endi yetishgan narsangizni tuproqqa oldirib qoʻyadigan?! Jim turmang, aka! Men Rei emasman, men avvalgi Jungkook emasman, deng ayting! – Eunna yigʻlagancha Jungkookni koʻksiga yengil urar ekan Jungkook jim boshini egib turardi.

– Tinchlan. – Rei endi ortiq tomosha qilishni istamay, Eunnani yelkasidan ushlagancha uni qarshiliklariga qaramasdan uydan olib chiqib ketayotib "Uyingni qarshisidagi bizni uy, agar Eunna kerak boʻlsa uni oʻsha yerdan topasan" degancha chiqib ketdi.

Nihoyat uyda Jungkook oʻzi qolar ekan, shuncha ishdan soʻng ham uyni chiroqlarini yoqib uyni tashqaridan qulflagancha uydan chiqib ketdi.

•

•

•

Yeon Mi Eunnani gaplarini aniq va tiniq eshitsa ham, jimlikda yotdi. Xotirasi qaytgan qiz hali bu haqida hech kimga aytmagan taqdirda ham oʻzini qobigʻi orasida qamalib qolgandek his qilardi oʻzini. Ammo nihoyat bu uydan hatto Jungkookni ham chiqib ketgan ovozi kelgach Yeon Mi asta pastga tushdi. Uyni yorugʻi qizni koʻziga biroz taʼsir qilar ekan ammo yuragi hali ham qorongʻulikda qolib ketgandi.

Mushuk ovozi. Ochilgan oyna oldidan kelar ekan, Yeon Mi chalgʻidi. U ovozsiz qadamlar bilan mehmonxonaga kirgancha oyna oldida kun botishini tomosha qilib yotgan Kyoni koʻrishi bilan baqirib yubormaslik uchun qoʻllari bilan ogʻzini yopdi.

– Kyo, qanday qilib kelding? – Yeon Mi sekin pol tomon choʻkkalab oʻtirgancha oldiga kelayotgan mushuk tomon qoʻl choʻzdi.

Kyo tez qadamlar bilan Yeon Mini oldiga kelgancha, qizni ochiq kaftiga boshini qoʻyib erkalana boshladi. Yeon Mi, Kyoni koʻrishi bilan xursand boʻlib ketar ekan uni qoʻliga koʻtarib olgancha mehmonxonadan chiqib qarshisda eshigi yoʻq boʻlib katta oshxonaga kirish joyida unga qarshi fotoapparatni ushlab turgan Jungkookni koʻrishi bilan tabassumi soʻnib joyida qotib qoldi.

– Mushuk tanish shundaymi? Eslaysanmi uni senga Han olib kelib bergandi? Ammo uni haqiqiy egasi menman, shu sababdan u bu yerni oʻzini uyidek koʻrayapti. – Jungkook stolni yonida otirgancha Kyo bilan Yeon Mi bir ikki rasmga olib dedi.

– Qayrden oldingiz buni? – Yeon Mi qoʻlidagi mushukni qoʻyib yuborgancha Jungkookni yoniga oʻtirdi.

– Han bergandi, seni har bir baxtdan tabbasum qilganingni rasmiga olishim uchun. – Jungkook qoʻlidagini qoʻyib gapirdi.

– Ketmaganmidingiz? – Yeon Mi "Han" haqida ketayotgan mavzuni tezda boshqa tomonga burdi.

– Haa. Ketayotgandim. Ammo fikrimdan qaytdim. – Jungkook har bir gapini toʻxtab toʻxtab oʻylanib gapirdi.

– Va qolganimni sababi, senga nimadir tayyorlab bermoqchiman. – Jungkook stol ustidagi sabzavotlarga ishora qilib gapirdi.

– Jungkook janoblari taom tayyorlashni ham biladilarmi, hali? – Yeon Mi masxara ohangda gapirib, qoʻliga pichoq olgancha Jungkookga yordam berar ekan, ora orada Jungkookni ishiga jiddiy berilib ketganidan chimirilgan qoshiga va burishgan yuziga qarab kulib qoʻyardi, va bu manzarani barchasini kamerada videoga olardi.

Zavq bilan tayyor boʻlgan kechlikni Jungkook idishga solib, Yeon Mini oldiga qoʻydi.

– Yoqdimi? – Jungkook ishtiyoq bilan Yeon Mini kuzatgancha soʻradi.

– Juda mazzali, mendan ham yaxshi tayyorlar ekansiz, bu qobilyatingizni vaqtliroq aytishingiz kerak edi. – Yeon Mi xursand gaplarini aytdi.

– Vaqtliroq aytganimda Hani emas meni tanlarmiding? – Jungkook hazil qilib gapirar ekan Yeon Mi qoʻshigʻini stol ustiga gʻazab bilan qoʻygancha Jungkookga yov qarash qildi.

– Oʻzingiz aybdor edingiz, kim sizga Sanani tanla dedi oldingizda men turganimda, har holda baribir menga qaytib kelar ekansiz. – Yeon Mi yelka qisib, atayin tegishtirib gapirdi.

– Boʻldi oʻtgan ishlarni eslama. Muhimi hozir ikkimiz qoldik. – Jungkookni gaplaridan Yeon Mi tezda jiddiylashdi.

– Juda ham vaqtimiz koʻp, birga baxtli boʻlish uchun zoʻr vaqtni tanladingiz, Jeon Jungkook ofarin. – Yeon Mi oʻrnidan turib chiqib ketmoqchi boʻlganda uni Jungkookni gapi toʻxtatdi.

– « 𝑺𝒆𝒗𝒈𝒊𝒏𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒔𝒐𝒂𝒕𝒊, 𝒃𝒖𝒕𝒖𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒖𝒎𝒊𝒓 𝒅𝒆𝒎𝒂𝒌𝒅𝒊𝒓, » agar imkon bersang umringni sevgi va baxtga burkay. – Jungkook Yeon Mini ortidan kelib quchgancha dedi. Yeon Mi jimib qolar ekan chuqur oʻyga choʻmdi.

– Xohlasang agar toʻy qilamiz. – Jungkook asta qizni boʻshatar ekan Yeon Mi tezda Jungkookni qoʻlidan chiqib unga katta katta koʻzlar bilan qaradi.

– Aqildan oʻzibsiz. Bu haqida qanday oʻylash mumkin?! – Yeon Mi koʻrsatkich barmogʻini tirab gapirdi.

– Birinchisi oʻxshamagan, ammo ikkinchisi haqiqiysi boʻladi. Vaʼda beraman sen uchun u kuni eng yaxshisi qilaman, faqat yoq dema. – Jungkook, Yeon Mini ikkala qoʻlini tutib aytdi.

Yeon Mi ikkilanar ekan indamay bosh chayqab qoʻydi.

Toy haqidagi yangilik tarqalib ketar ekan, bu hatto Han va Sanaga ham yetib kelgandi. Ammo Sana borishni rad qilgancha, ularga Ispaniyadan Yeon Mi uchun toʻy koʻylagini sovgʻa sifatida yubordi. Hani bolsa toʻyga kelishdan boshqa iloji yoʻq edi. Toy kuni belgilanar ekan kuzni ohirigi oylariga toʻgʻri keldi.

– Bugun Eunnani oldiga oʻtib kelsam boʻladimi? – Yeon Mi Jungkookni galstugini toʻgʻrilash mobaynida soʻradi.

– Koʻp qolib ketma. – Jungkook qizni burnidan chimdib qoʻygancha dedi.

Jungkook/Pov:
Bugungi qilishim kerak boʻlgan ishlar menga mos kelmasa ham ilojim yoʻq edi. Chiqish eshigi tomon yurganimda orqamdan hafa boʻlib lablarini burishtirib turgan Yeon Mi gapirdi.

– Yuzimdan oʻpib qoʻymadingiz. – Uning past ovozda gapirishidan oʻzimni soʻkib, ortga oʻgirilib unga tabassum bilan qarab yaqinlashdim.

– Boshqa qaytarilmaydi, malikam. – Egilib uni yuzidan oʻpib qoʻydim va uydan chiqib ketdim.

Tashqariga chiqib qilgan birinchi ishim oʻzimga oʻzim vada berish boʻldi, "Uyga qaytsam yana bir bor yuzidan va peshonasidan oʻpib qoʻyaman.", bu shirin hayorlar ogʻushida mashinaga oʻtirib omborxonaga bordim, u yerga borganimda bir necha odamlarni koʻrdim, ammo men ham yolgʻiz emasdim, lekin shuni tushundimki, men vada berdim endi uni bajarishim kerak.

– Uyga tezroq qaytishim kerak. – Jungkook telefon orqali Kaiga gapirdi.

– Janob, bu tez tugaydigan ish emas. – Kai ogohlantirdi.

– Bunisi bilan ishim yoʻq, mening oʻrnimga Han qoladi, men yaqinda ishdan butunlayga ketaman. – Jungkook mashinani rulini kerakli tomonga burish mobaynida aytdi.

– Ammo bunga Han rozi boʻlarmikan . . . – Kai ikklanib dedi.

– Rozi boʻladi. – Jungkook soʻzini yakunlab goʻshakni qoʻydi va mashinani toʻxtatib tushdi.

– Kech qolding. – Han kinoya qilib dedi.

– Yeon Mi bilan biroz ushlanib qoldim. – Jungkook biroz oldinga voqealarni hayolidan otkazib kulib gapirdi.

– Sevgini tami shirin ammo uning tovoni ogʻir, koʻp ham oshiqlikka berilma, undan ayrilasan. – Han, haqiqat bilan yana bir marta Jungkookni toʻqnashtirdi.

– Sen undan koʻra, Yeon Mi ikkimizga toy uzuklarini sovgʻa qil, Yeon Mi seni yaxshi koʻradi doʻst aka uka himoyachi sifatida, shuni unutma, shuningdek uni nafaqat men balki mendan ham koʻp aziyat chekib qiynalib yoʻqotadigan inson sensan. Oʻzing aytganingek uni hech kim sendek seva olmaydi. – Jungkook ham huddi Handek javob qaytardi va uy ichkarisiga kirib ketdi.

Uy benzin hidi bilan anqib turar ekan Jungkook zina oldiga kelib otirdi va qoʻliga zajigalkani olgancha undagi kichik olovga biroz tikilib qoldi va soʻngra uni zina ustiga qoʻygancha olovni birinchi tepa va keyinchalik pastki qavatga tarqashiga imkoni berib qaytda tashqariga chiqdi.

Bu vaqtda Yeon Mi Eunnani uyida oʻtirar ekan ikkisi zavq ila suhbat qurishardi ammo bu zavqni Yeon Mini oʻzi buzdi.

– Bu jajji qizga isim oʻyladingmi? – Yeon Mi kulib soʻrar ekan Eunna oʻylanib qoldi.

– Hali emas, men bunday narsalarda unchalik ham yaxshi emasman. – Eunna koʻzlarini qisib kuldi.

– Bunday ishlarda bu qizchani, xolasi juda usta, agar Rei qarshi boʻlmasa uni Yeonna deb chaqiramiz, men bilan bir hil yurishi uchun. – Yeon Mi Eunnani ancha ishib chiqqan qorniga qarab tabbasum ila dedi.

Eunna biroz jimib qoldi, tabiiyki u bilardi, uning tabbasumi ortidagi narsani, va Yeon Mi hech qachon bu narsalarni koʻra olmasligini.

– Yeon Mi, ahvoling yaxshimi? – Eunna endilikda jiddiy yuz ifoda bilan soʻradi.

– Haa, bundan yaxshisi boʻlishi mumkin emas. – Yeon Mi katta tabbasum qilib oʻzini yaxshi ekanligini koʻrsatish uchun qoʻllarini yon tomonga yoyib gapirdi.

– Sen havotir olishni toʻxtat, men hali uzoqqa boraman. – Yeon Mi Eunnadan javob olmagach yana gapirdi.

– Jungkook ham kelib qolgandir, uyinga bor, sovuq tushayapti qalinroq kiyinib yurgin. – Eunna oʻrnidan turgancha Yeon Mini qoʻlini quchoqlab uni chiqish eshigi tomon olib kelgancha Yeon Mini tashqari tomon yengil itargancha, qoʻl siltab eshikni yopib qoʻydi.

Yeon Mi biroz yopilgan eshiklarga tikilib turdi soʻngra ortiga oʻgirilib qarshisidagi katta uy tomon yurar ekan eshikni endi ochmoqchi boʻlganida, qoʻliga tomchi tushganidan tepaga qaradi. Osmon allaqachon qora bulutlar bilan oʻralgan, va yomgʻir tomchilari eshitilmas ovozda yerga tushardi. Yeon Mi kulgancha eshik tutqichidan uzoqlashib tashqaridagi oʻrindiqlarni biriga joylashib oʻtirdi.

Yomgʻir bu safar koʻp yogʻar ekan Yeon Mini kiyimlari tanasiga, sochlari esa yuziga yopishgancha, oʻtirganda Jungkook qizni ortidan kelgancha qizni ustiga oʻzini paltosini tashladi.

– Soyabon tutib turishingiz shart emas, agar yomgʻirdan qochmoqchi boʻlganimda shundoq ham uyga kirar edim. – Yeon Mi Jungkookni qoʻlidagi soyaboni asta turtib oʻzini ustidan oldi.

– Yomgʻirni uyga kirib tomosha qilsang ham boʻlaverardi, uydan ham yomgʻir hidini his qilishing mumkin. – Jungkook, Yeon Mini yoniga joylashib unga qarab dedi.

– Men yomgʻirni shunchaki tomosha qilishni emas, uni his qilishni xohlaganim uchun bu yerda oʻtiribman, bilasizmi hidni osha narsadan olisda boʻlib ham seza oladigan narsa, ammo yomgʻir yogʻayotganini, uning tomchilari birma bir tanangizga yuzingizga tushishini his qilish boshqa. – Yeon Mi yomgʻir tomon qoʻlini choʻzish barobarida aytib oʻtdi.

– Mening ham senga boʻlgan sevgim ham shunday, huddi sen yomgʻirni sevib uni taʼriflaganing kabi. – Jungkook qoʻlidagi soyaboni yerga tashlab dedi.

– Sevgi izhor qilayapsizmi hozir? Notoʻgʻri vaqtni tanlagan chogʻisiz, Jeon Jungkook. – Yeon Mi masxara qilib kuldi.

– Nafaqat sevgi izhori, balki sizdek chiroyli qizni qoʻllarim va yomgʻir ostidagi raqsga taklif qilmoqchiman. – Jungkook ornidan turib Yeon Mi oʻtirgan joyga bir oyogʻi bilan tizzalab qoʻlini uzatdi.

Yeon Mi jilmaygancha Jungkookni qoʻliga qoʻlini uzatishi bilan, Jungkook qizni kutilmaganda tezda oʻziga tortdi. Uning bir qoʻli Yeon Mini belini biroz teparoq qismiga joylashdi, ikkinchi qoʻli bilan esa Yeon Mini qoʻlini yengil kaftlari orasida ushlab turardi.

Ikki juftlikni oyoqlari birinchi yoniga keyin oldinga va orqaga nozik nuqtasiz harakatga kelar ekan baxtdan hatto yomgʻir tovushini ham eshitmay qoʻyishgandi. Jungkook kaftidagi qoʻlni asta oʻzini ikkinchi yelkasiga koʻtarib qoʻygancha, ikkinchi qoʻlini ham Yeon Mini beliga joylab uni oʻziga yana ham yaqin tortdi.

Yeon Mi biroz oyoq uchida turgancha Jungkookni yuzi tomon yaqin kelar ekan, Jungkook qizni qiynashni istamay boshini biroz egib, peshonasini qizni peshonasiga bosdi.

– Bilasanmi bizga nima yetishmayapti? – Jungkook koʻzini yumgancha soʻradi?

– Nima? – Yeon Mi Jungkookni savolini takrorlar ekan Jungkook endi qattiq bosish bilan lablarini Yeon Miniki bilan birlashtirdi. Bu qoʻpollik xohish va kuchdan Yeon Mi biroz orqaga siljidi.

Ularni qoʻshni uyni oynasidan kuzatib turgan boshqa juftlik bu manzaradan ulardan ham koʻproq xursand edi. Eunna quvonchdan kulgancha sekin sakrab qoʻygancha Reini yelkasidan silkib qoʻydi.

•

•

•

Jungkook va Yeon Mi qayta uy ichkarisiga kirishganda, Jungkook sochiqlarni birini Yeon Mini sochini ustiga tashlab, qizni shochlarini qurita boshladi. Yeon Mi Jungkookni har bir harakatni diqqat bilan kuzatar ekan, Jungkook qizni nigohini sezgancha oʻzini jilmayishtan toʻxtata olmadi.

– Chalgʻituvchi odamsan, bilasanmi? Mana nega mening ish xonamga kirishing taqiqlangan. _ Jungkook sochiqni endi qizni sochlaridan olib oʻzini sochlarini qurita boshladi.

– Nega ekan? Hech ham unday emas, ayb oʻzingizda, menga chalgʻib qolmasligingiz kerak edi. – Yeon Mi Jungkookni qoʻlidagi sochiqni olib gapirdi.

– Meni oʻrnimda boʻlganingda tushunarding bu qanchalar qiyin ekanligini. – Jungkook boʻshab qolgan qoʻli bilan Yeon Mini oʻziga yaqin tortgancha uni boʻyi bilan teng boʻlish uchun egilib, qizni lablarida yengil va tez oʻpich bosdi.

– Uyatsiz, Eunna yoki Rei, va balki Han kelib qolganida nima qilardik. – Yeon Mi Jungkookni yuziga yengil urib qoygancha gapirdi.

– Nima boʻlardi? Hech narsa, Eunna bilan Rei ular oʻzlari bizdan ham battar, Hanga kelsak, u bechora umir bod armon qilib oʻtadigan narsalarni vaqtim va imkonim bor payti qilib olishim kerak. – Jungkook lab chetida jilmaygancha, Yeon Mini boshdan oyoq nazar solib chiqdi.

– Shafqatsiz odamsiz, Hanga achinmaysiz ham. – Yeon Mi endi uzoqlashmoqchi boʻlganda Jungkook, Yeon Mini belidan yana qaytda qoʻlini oʻtkazib uni tizzasiga tortdi.

– Sen Han haqida emas, men haqimda oʻyla, ahir ulgurmayapman, senga toya olmayapman. – Jungkook biroz hafa yuz ifodasini qilish uchun qoshlarini chimirdi.

– Uxlashga boraman, toʻyimizga ikki kun qoldi, shunday ekan men dam olishim kerak, toydan keyin menga vaqt bermaysiz. – Yeon Mi, Jungkookni aldagancha uni qoʻllarini boʻshatib tezda yugurib tepa qavatga koʻtarilib ketdi.

Jungkook boʻlsa qanday aldanib qolganini anglab yetgach Yeon Mini qoʻlidan ushlab qolmoqchi boʻlib oldinga intilganda Yeon Mi yugurgani sabab Jungkook ushlab qola olmadi. Va butun uy boʻylab Yeon Mini kulgusi yangradi.

— THE END —

"My first and last love | Season – 2"

Episode - 7
—Author: Kim Yeon Mi

Yana bir tong otar ekan bu kuzni ohirlari ekanligini anglatardi. Yeon Mi ikki xona naridagi xonada nimalar boʻlganidan habari yoʻq oʻrnidan turib tashqariga chiqar zina oldiga yetib kelganda oʻsha xona eshigi ochilib Eunna qoʻlida ikki uchta Jungkookni kiyimlari bilan chiqib keldi.

– Hayrli tong xonim. – Eunna kayfiyati yaxshi holda Yeon Miga muloyim yumshoq ohangda tabbasum qilib dedi.

– Mhm, hayrli boʻlsin. – Yeon Mi ham javoban oʻzini majburlab kichik tabbasum qilib, Eunnani zinadan tushishini kuzatdi.

Oʻzi ham uni ortidan endi tushib ketmoqchi boʻlganda Eunna chiqan xonadan Jungkook ustidagi koʻylagini tugmalarini qadab sekin xotirjamlik bilan chiqib keldi.

– Xudoyim, Sanani oʻrniga endi Eunnaga chidashim kerakmi? Oʻzingni xoʻrlama Yeon Mi. – Yeon Mi Jungkookga koʻrinmaygina tezda oʻzini xonasiga koʻtarilib ketdi.

Jungkook nonushta qilib ishiga ketguncha Yeon Mi oʻzini xonasida kiyimlarini almashtirib oʻzi ham ketishga tayyorgarlik koʻra boshladi. Mashina qoʻrgʻondan chiqib ketishi bilan Yeon Mi yugurib pastga tushib chiqish eshigi oldiga kelganda uni qulf ekanligini koʻrdi.

– Kechagi ishingizdan soʻng janob Jungkook eshikni qulflab ketdi, balki endi uni qabul qilarsiz? Hech kim ideal emas, hammamiz ham xato qilamiz, qayta va qayta, buni yomon tarafi yoʻq, siz ham nechi marta xato qilgansiz. – Eunna yelka qisib oddiy narsadek gapirar ekan Yeon Mi gʻazab ila koʻzida ham oʻziga ham Jungkookga boʻlgan hali ham saqlanib qolgan nafrat bilan yaltirab koʻz yoshga aralashib turardi.

– Sen qayerdan bilib qoʻyding-ki menga oson tutasan, goʻzalim meni oʻrnimda boʻlganingda oʻzingni oʻldirib qutulgan boʻlarding. – Yeon Mi biroz Eunnaga yaqin kelib gapirdi.

– Nega unda sen hanuzgacha tiriksan! – Eunna ham Yeon Midan bosh kelmay dedi.

– Bu nechinchi bor oʻlimdan qolishim ekanligini Xudo biladi, sen men koʻrgan kunlarni koʻrmagansan, aytishga oson, chunki hamma ham Jungkookni qoʻynida yotib rohat ola oladi. – Yeon Mi qizni ustidan mazax qilib kuldi.

– Ogʻzinga qarab gapir. – Eunna endi qizga tarsaki tushirmoqchi boʻlganda uni Yeon Mini keyingi gaplari toʻxtatib qoldi.

– Sendan avval unda Sana bor edi, bilasanmi Jungkook u bilan nimalar qilmadi, ammo Sana uni kechira oldi, u bilan yana baxtli bola olishiga koʻzi yetgancha umidini sondirmadi, vafolikka kelganda toʻgʻri Sanadek emasman, ammo ikkimizni birimizni boshimizga uni taqdiri tushishini istmayman. – Yeon Mi Eunnani chetlab otgancha ikkinchi eshik orqali uydan chiqib ketdi.

Yeon Mi qayerga borishini nima qilishni bilmay turar ekan Han unga bergan telefondan Hanga qoʻngʻiroq qildi.

– Han, meni oldimga kela olasanmi? – Yeon Mi biroz pastroq ovozda soʻradi.

– Qayerda ekanligingni ayt tezda yetib boraman. – Han goʻshakni qoʻygancha Yeon Midan manzil kelgancha biroz tabbasum qilib qoʻydi.

Han bilardi Yeon Mi unga qoʻngʻiroq qilishini, shu sababdan qoʻliga katta qutini koʻtarib Yeon Mi joʻnatgan manzil yaniy kichik kafe ichiga kirib keldi.

Yeon Mi u yerda qogʻozdan samalyot yasab biroz oʻzini chalgʻitib oʻtirar ekan Han qizni oldiga kelib oʻtirdi.

– Oʻzing bilan qutida nima olib kelding? – Yeon Mi koʻzi bilan quti tomon ishora qilar ekan Han sekin qutini ochib ichidan uni chiqardi.

Yeon Mi Kyoni koʻrishi bilan yuzi yorishib Han tomon qoʻlini choʻzib Kyoni oldiga tizzalari ustiga qoʻydi.

– Uni Busandan olib kelding? – Yeon Mi hayron qolgancha bu hayrat aslida quvonch boʻlib soʻraldi.

– U yerda yolgʻiz qolardi. – Han, Yeon Mi bilan Kyoni kuzatib ogʻriqli quvonchni tuydi.

– Ammo u yoʻq boʻlsa sen yolgʻiz qolasan, yaxshisi Kyoni oʻzing bilan ol, u bilan yolgʻiz boʻlmaysan, va aslini olganda u senga meni eslatib turadi. – Yeon Mi istamaygina qoʻlidagi mushukni biroz koʻtarib Han tomon uzatmoqchi boʻlganda Hani gaplari uni toʻxtatib qoldi.

– Kyo mendan koʻra senga koʻproq kerak, unga qanchalar oʻrganib qolganingni bilaman, va sen ham Jungkookni katta uyida oʻzingni yolgʻiz his qilishing mumkin. – Hani gaplaridan Yeon Mi biroz boshini egib pastga qarab qolgancha oylanib qoldi.

– Haligi. Men u yerda yolgʻiz emasman, mendan tashqari xizmatchi ham bor, aslini olganda oʻzimni yolgʻiz his qilmayapman. – Yeon Mi yolgʻon tabbasum bilan Hani ishontirdi, ammo Yeon Mini qalbidan koʻra aqli bilardi u yolgʻizlikni emas yana oʻsha ortiqchalik eʼtiborsizlik va alamni his qilayotganini.

– Nima boʻlgan taqdirda ham uni oʻzing bilan olib ket, ahir Busandan uni yana qayta menga berishing uchun olib kelmaganman. – Han qiz tomon qutini uzatib ketishga saylanib endi oʻrnidan turgan Yeon Mi uni toʻxtatdi.

– Biroz aylanib kelsak boʻladimi? –Yeon Mi qoʻlidagi Kyoni quti ichiga solgancha soʻradi.

Han qizga shunchaki bosh chayqab qoʻydi. Yeon Mi xursand oʻrnidan turib Hanga ergashib kafe ichidan chiqib yoʻl chetida yurib ketishar ekan Yeon Mi biroz oʻylanib turib sekin gapira boshladi.

– Oʻzimni huddi avvalgidek his qilyapman, avvalgidek kollejdan qaytayotgandek, bizdagi oʻzgargan yagona narsa yosh bilan seni yelkangda gitara qutisi yoʻqligi. – Yeon Mi kulgancha dedi. Han qizga javoban hech narsa demay sezilmas darajada kulib qoʻydi.

– Agar ishlaring bor bolsa borishing mumkin, men ham uyga boraman. – Yeon Mi hijolat ohangda tabbasumi sonib gapirdi.

– Agar nimadir kerak boʻlsa habar ber. – Han qizni yelkasidan biroz siqib qoʻygancha Yeon Miga dalda berib qizni yonidan oʻtib ketdi.

Yeon Mi biroz Hani orqasidan hafsalasi pir boʻlib kuzatar ekan, sekin yelka qisib toʻr koʻchalarni biriga kirib ketdi. Koʻcha tor boʻlgani sabab bitta mashina va odam zoʻrgʻa sigʻardi, va Yeon Mini qarshisidan kelayotgan qoʻra hashamli mashina qizni koʻrib bir signal chalarkan Yeon Mi mashinani Jungkookniki yoki uni odamlariga tegishli deb oʻylab orqasiga oʻgirilib tez qadamlar bilan koʻchadan katta yoʻlga chiqish qismiga endi yetganda u yerdan Yeon Mini yolini toʻsib boshqa mashina toʻxtab, qizni boshiga qob kiygazib qizni zoʻrlik bilan mashina ichiga olib kirib ketib qolishdi.

Yeon Mini qoʻlidagi quti esa yerga tushib yirtilib ketgancha uni oldiga osha tor koʻchadagi mashina chiqib toʻxtatdi.

– Bu Mi xonimku? Uni ogʻirlashdi. – Mashina ichidagi yigit qoʻlini ogʻzi bilan yopib tezda Hanga qoʻngʻiroq qildi.

Jungkook ham komada yotgan payti, Jungkookni yoqtirmagan odamlar Han tomonga qolgani esa Jungkookga sodiq qolgandi. Shu bilan birga Han bu ishlar bilan hanuzgacha shugʻullanib kelardi.

– Janob, Mi xonimni ogʻirlashdi, oʻz koʻzim bilan koʻrdim. – Yigit hovliqib aytar ekan Hani ovozi darhol balandladi.

– Tezda mashina orqasidan bor, orqangdan yetib olaman. – Han telefon ekraniga qarab baqirgancha tezda boshqa odamga qoʻngʻiroq qildi.

•

•

•

Kyo mashinalar tovushidan asta quti ichidan chiqar ekan yoʻlni nargi tarafiga otish uchun endi qadam tashlagan onda tanish qoʻl egasi uni koʻtarib oldi.

– Kim seni yoʻl oʻrtasiga tashlab ketdi. – Jungkook mushukni koʻtarib oʻzini mashinasi tomon yaqinlashar ekan Kyo shunchaki miyovlab qoʻydi.

Jungkook mushukni orqa oʻrindiqqa joylab oʻzi rulga oʻtirib, bir orqasiga koʻz tashlaganda mushuk unga tanish koʻrindi, ammo u emas degandek bosh chayqab tezda mashinani ishga tushirib uyga hayday boshladi.

Yeon Mini hushsiz holatda bir uy ichkarisiga olib kirib katta zaldagi stolga oyoq qoʻlini bogʻlashdi.

– Eunnani olib keldingizmi? – Erkakni ovozi zalda aks-sado berib odamlarni bir titrashga olib keldi.

– Eunna xonimga oʻxshash boʻlgani uchun uni olib keldik. – Odamni biri sekin qizni boshidagi qopni olar ekan, erkakni yuzi qizni koʻrishi bilan qorongʻulashib ketdi.

– Qanday qilib, Eunnani bu qiz bilan adashtirishingiz mumkin lanati? – Erkak Yeon Mi oʻtirgan stolni gʻazab bilan tepganda stol orqaga agʻdarilib Yeon Mi qora qush miyasi bilan yiqildi.

– Jungkook . . . – Yeon Mini boshidan kelgan ogʻriqdan yoʻtalib asta Jungkookni ismini pichrlaganda erkak tezda qiz oʻtirgan stolni turgʻazishni buyurdi.

Erkak qizni iyagidan ushlab yuzini tepaga qaratar ekan qizni yuzini koʻrib iljaydi, ammo bu iljayish tezda tekislanar ekan eshikni teshib ichkariga kirgan oʻqdan orqasiga oʻgirildi. Eshikni qulfini parchalab kirgan oq aniq nishoni olar ekan, buni mohir qurollarni ishlata oladigan odam qilganiga amin boʻlishib raqibini jiddiy tosib olishmoqchi bolganda, eshik ochilib ichkariga faqat bitta odam kirdi.

– Rei Kesuke, Yaponiyangda qolishing kerak edi, xotining xomlador bolsa. – Han qoʻlidagi toʻpponchasini oʻynatib kirib keldi.

– Qachon bunchalar bu ishlarga berilib keting? Ohirgi bor koʻrishganimizda mutlaqo boshqacha eding, qoʻllaring nozik hatto yuzing ham qon tamini his qilmagandi, ammo hozir koʻrib turgan odamimdan farq qilayapti. – Rei, Yeon Midan uzoqlashish orniga uning ortiga otib qizni yuzidan silab qoʻydi.

Yeon Mi hali ham toliq hushiga kelmagandi uni oʻzida ushlab turgan narsa faqat boshini orqa qismidagi oʻgriq edi. Han, Reini teginishi koʻrib tishlarini bir birini ustiga bosib jagʻi taranglashdi, gʻazabdan.

– Eunna hozir Koreyada ekanligini bilasanmi? Balki u mendan emas boshqasidan xomlador. – Rei gʻazab bilan qizni yuzidan ushlab, tirnoqlarini sekin bortira boshladi.

– Qoʻlingni undan ol, ishing Jungkook bilan, boʻlsa bu qizni unga daxli yoʻq. – Han unga qaratilib turgan 20 quroldan oldinga qadam tashlamay turdi.

– Nega ekan? Bu qizda sening nimang qolib ketdi-ki uni himoya qilyapsan? U hatto hushsiz holida ham sening ismingni emas Jungkookni ismini aytdi. – Rei barmoqlari orasidan qizni qoni oqib tushayotganini his qilib sekin astalik bilan qizni yuzidan qoʻlini oldi.

– U mening ayolim, agar Jungkook bilan boʻlganda hozirda bu qizni Jungkook izlayotgan boʻlardi sening xotiningni yonida boʻlmasdan, Rei sen ahmoqsan, hatto oshanda ham kuching Yaponiyani ushlab turishga yetgan onda ham mendek soddaga aldanib qoʻlingdagi bu kuchingdan ayrilgansan, bu safar ham ahmoqlik qilma, Eunnaga boshsiz kuch va sevgi emas, uni ham yuragi ham aqli bilan seva olgan erkak kerak. – Hani gaplari zalga sukut soldi, Reini odamlari bir biriga qarab qoʻygancha sekin qoʻlidagi toʻpponchasi pastga qaratishdi.

– Ketamiz. – Rei odamlariga buyruq bergancha ularni tezda chiqib ketishini kuzatib ohirida ozi Hani qarshisiga keldi.

– Sendek bola olmasman, balki sendek u qizni ardoqlay olmasman, ammo gapinga kirgan holda ketaman, u qizga uzur sifatida xohlagan narsasini berishimni aytib qoʻy. – Rei Hani yelkasidan siqib keyinchalik Hani qoliga kalitni berib oʻzi ham chiqib ketdi.

Han, Rei ketishi bilan zanjirlar qizni tanasiga koʻkarish izini qoldirishga ulgurgan holatda, Han qoʻlidagi kalit bilan ularni yechib Yeon Mini boʻshatib oldi.

– Shu rostmi? – Yeon Mi qisilgan koʻzlari bilan uni koʻtarib uydan olib chiqib ketayotgan Handan soʻradi.

– Nimani aytayapsan? – Han havotir bilan qizdan soʻradi.

– Eunna Jungkookdan xomladorligi . . .

Uy tinch boʻlib qolar ekan Eunna juda ham tinch oʻtirardi, eshiklar ochilib esa Jungkook ichkariga kirib keldi.

– Menga sovgʻa qilib olib keldingizmi? – Eunna Jungkook qoʻlidagi mushukka ishora qilib gapirdi.

– Yeon Mi qani? Unga koʻrsatmoqchiman, unga yoqadi shunday emasmi? – Jungkook qoʻlidagi mushukni silab qoʻygancha kulib soʻradi.

– U ketdi, kechroq qaytib kelsa kerak, kecha ham qiz bechora oʻziga kelolmay chiqib ketgandi, hech tushunmayman bu qizga nima yetishmaydi, oldida sizdek erkak tursa. – Eunna norozi ohangda nolib dedi. Bundan koʻzlari biroz jahldan qisilgan Jungkook qoʻlidagi mushukni qoʻyib yubordi.

– Sen hech narsani bilmaysan, men unga nimalar qilganimni, va unga qancha ozor berganimni, u sen tanigan Jungkookni emas mutlaqo boshqasini koʻradi, shu uchun ogʻzingni yum bolangni xurmati. – Jungkook qizni qorniga ishora qilib ogohlantirish qildi.

– Hoʻp, indamadim, balki oʻlgan oʻtamiz xurmati u qizga nimalar qilganingizni aytarsiz, nima qildingiz-ki u qiz sizdan qoʻrqadi, sizdan qochadi, va sizni oʻzidan itarishga harakat qiladi? – Eunna bir qoʻlini beliga suyab soʻradi.

– Bu uzun hikoya yonimga oʻtir. – Jungkook divanga oʻtirgancha yonini silab qizni chaqirdi.

Aslini olganda Eunna Jungkookni ikkinchi xotinidan orttirgan qizi edi. Oʻsha kuni janob Jeon ayolini oyogʻini sindirib Jungkookni olib ketganda uni ikkinchi oilasi bilan tanishtirgandi, oʻshanda Jungkook 12 yosh boʻlganda Eunna 8 yoshli qizcha edi. Ikkisi har kunini birga oʻtkazishardi, Jungkookni esa bu hayotga qaytarib turgan yagona odam Eunna edi, uni kuldirib baxtli qila oladigan narsa, va oradan shuncha yil oʻtib Eunna hammadan sir tutgan holda Rei bilan tanishib unga turmushga chiqdi ammo Rei ham huddi Jungkookdek Yeon Miga qilgan munosabatini Eunnaga qilarkin bundan qiz Koreyaga qochib kelganda Jungkookni uchratdi.

– Sana shunday qilgandan keyin barchasi oʻzgardi, men xotiramni yoʻqotdim unga qoʻshib oʻzligimni ham, odam oʻzgarishidan uchun bir daqiqa kerak, men ham shu bir daqiqa bolmasa ham keragidan ortiq oʻzgardim, ammo undan voz kechib boʻlmayapti. – Jungkook afsuslangancha ovozi tobora eski xotiralaridan qoʻpolashib bordi.

– Hayot imkoniyatlarga tola shunchaki, harakat qiling, agar unda sizda koʻngli boʻlsa balki yana biroz muddat baxtli bola olarsiz. – Eunna Jungkookga dalda berib mayin ovozda gapirdi.

– Ammo u oʻzi shuncha ishlar bilan kurashdi, uni oʻz holiga qoʻyaman xohlagandek vaqt oʻtkazsin, uni oʻlim oldida yana qayta oʻzimga yashashga bogʻlab qoya olmayman. – Jungkook oldinga egilib, tanasi ogʻirlashib ketganini his qilib gapirdi.

– Nima hayot faqat unga tegishlimi? Bir marta ablah boʻling va oʻzingni oʻylang, siz ham baxtli boʻlishga haqli insonsiz, qani meni akam vajohatli, odamlar hatto soyasidan tanasiga sovuqlik tarqatib qoʻrqita olgan akam qani? – Eunna oʻrnidan turib bir qoʻlini bel qismiga qoyib dedi Jungkookga qarab.

– Agar oʻzingiz baxtni his qilsangiz unga ham his qildira olasiz. – Eunna Jungkookga ishonchli kulib qoʻydi, ammo derazdan ketma-ket tormoz berib toʻxtagan mashinalar ovozi ularni oʻziga tortdi.

– U keldi, Rei.

Han qizni shifoxonaga olib kelar ekan bu Seouldagi Jungkookga tegishli boʻlmagan shifoxonani biri edi.

– Shu yerda kutib turing. – Hamshira Hani toʻxtatdi.

Han chuqur nafas olarkan ozini tinchlantirishga urindi, ammo shifokorni chiqib unga qadalgan jiddiy nigohidan ichida sovuqlik yugurdi.

– Qizda allaqachon ikkinchi bosqich boshlangan, ammo birinchi bosqichi hali toʻliq oʻtib ketmagan, nega qiz bechorani ehtiyot qilmadingiz? Unda ikkinchi bosqich boshidagi jarohat tufayli tez avj olgan, yana bir bunday zarbani qiz koʻtara olmaydi uni ehtiyot qiling, erkak. – Shifokor ohiriga gaplariga urgʻu berib gapirdi.

Ammo Hani ichida nimalar oʻtganini oʻzidan boshqa hech kim bilmasdi. Shuncha ish qilmasin hatto uni aybi ham yoʻq joyda oʻzini aybdor qilish, yuragiga har doim nimadir sanchilishi bu alam qoʻrquv va yoʻqotishi hissi edi. Ammo u eng kuchlisi boʻlib qoldi ruhi bulardan zaiflashsa ham tanasi zaiflashmadi yana qayta oyoqqa tura oldi, ammo uni yana qayta tiz choʻktira olgan narsa bu u Yeon Mi edi. Han qizni palatasiga egilgan boshi va bukchaygan yelkasi, tanasini sudrab kirgancha, Yeon Mini yotogʻi oldida oyogʻida kuch qolmay tizzaladi.

– Han ketaylik, qoʻlim ogʻriyapti, qara koʻkarib ketdi. – Yeon Mi kaftidagi Hani yuzini silab gapirdi.

– Qolishing kerak, joning ogrisa ham, ammo bu yerda senikidan koʻra meni jonim koʻproq aziyat chekayapti, shu uchun jim, dam olmoqchiman. – Han qizni qoʻllarida koʻzini yumoqchi ekan, Yeon Mi birinchi bor Hani hislarini anglab yetgancha biroz qoʻlini harakatga keltirib Hani eʼtiborini oʻziga qaratdi.

– Yonimga chiqib yot. – Yeon Mi biroz moʻltirab qarab turdi.

Qizni bu nigohlarini rad qila olmagan Han asta oʻrnidan turib qizni yonida joy olar ekan, Yeon Mi yuzini Hani koʻksiga koʻmib qoʻllarini Hani belidan oʻtkazib uni orqa yelkasiga qoʻydi.

– Sovuq qotibsan, qoʻllaringni mendan oʻtkazib quchoqla. – Yeon Mi asta koʻzlarini yumib dedi.

Han hayratda qolarkan, rad qilmadi, oʻzi ham xohlab turgan onda qizni taklifi unga taskin berdi. Yeon Mi quchoqlagancha uni yana ham oʻziga qattiqroq tortdi, palata ichi sovuq, ammo Han oʻzidan tinchlik va iliqlik topdi, birinchi bor baxti tuygan yigitni koʻzidan yosh sizib chiqqandi, u birgina quchoq va baxt uchun nimalar qilmagandi. Yeon Mi ham Hani koʻksidan endi iliqlik tarqalishidan tabbasum qilib qoʻydi.

•

•

•

– U keldi, Rei. – Eunna ochilayotgan eshiklarga tikilib dedi.

Jungkook qizni oʻzini ortiga olarkan eshik ochilib bu safar Reini oʻzi kirib keldi hech qanday odamlarisiz.

– Meni topib kelibsiz, ahiri endi shuncha kundan soʻng, oyimchalaringiz yetmadimi? Balki ular sizga bola tugʻib bermasligini choʻntagingizda pul qolmasa yuzingizga qaytib qaramasligini anglagandirsiz? – Eunna Jungkookni orqasidan masxara qilib koʻzidagi yoshga qaramay kuldi.

– Qilgan ishimdan afsusda ekanligimni aytishga keladim, kechrimimni soʻz bilan qabul qilmasligingni bilaman, buni oʻz jonim bilan toʻlayman. – Rei orqasidan toʻpponchasini oqlab Jungkookni oyoqlari oldiga tashladi.

Jungkook asta egilib toʻpponchani olganda Eunna uni Jungkookni qoʻlidan sugʻurib olgancha Jungkookni oldiga oʻtib Rei tarafga uch marta oq uzdi.

Rei koʻzini yumar ekan hech qanday titrash yoki qochish boʻlmadi, u qoʻrqmagandi oʻlimdan. Eunnani qilgan ishidan asabiy jagʻlari taranglashdi, koʻzlarini ham asabiy yumganda tomchilab polga tushdi.

– Bolamni otasini oʻldira olmasdim, shu sababdan menga shunday shart qoʻyayapsiz. – Eunna norozi ohangda devorga oʻtilgan oqqa qarab gapirdi. Rei bundan kular ekan Eunna unga jiddiy qaradi.

– Men Jeon qiziman, oq oʻtishni qoʻlingizdagi har bir erkakdan yaxshi qila olaman, va kimnidir oʻldirishdan qoʻrqmayman, ammo yaqinda ona bolaman, bolamga sizlardek qon orqasidan yugurtirib qoʻymayman. – Eunna nafrat ila Reiga tikilib tepa qavatga chiqib ketdi.

– Manzilda adashting, yigit, agar qiz kerak boʻlsa uni koʻnglini jon bilan emas goʻzal jonga hayot beruvchi hislar bilan qaytar, ammo hozircha uni akasi bor bu yerga qaytib oyoq bosma. – Jungkook Reini yelkasidan yulqib uni eshikdan itarib chiqarib yubordi.

Rei eshitganlaridan hayratda qoldi, u bilmasdi Jungkook Eunnani akasi ekanligini, endi esa Eunna haqida oʻylagan narsalari va unga qilgan ishidan afsusda sochini orqaga tarab, mashinasiga oʻtirib haydab ketdi.

•

•

•

Kun tonga aylanar ekan Han birinchi bor taskin ila xotirjam yuragi tola quvonch bilan uxlagandi. Bularni kimnidir joningdan ustun koʻrib sevmaguncha hech kim tushuna olmaydi, holbuki hammani sevgisi har hil shu ularni bir biridan ajratib turadigan narsa. Han bu tun yakunlanmashini xohlardi, ammo hayot uni yana haqiqat bilan yuzlashtirdi.

– Uyga qaytishim kerak, Jungkook havotir olayotgan bolsa kerak. – Yeon Mi sekin Handan uzoqlashib aytdi.

– Yana biroz, menga imkon ber. – Han qizni yana qayta oʻziga tortdi.

Han ikkinchi qoʻlini koʻtarib qizni boshini oʻrtki qismiga qoyib qizni sochidan asta silab qoʻydi. Han qizni sochidagi iforidan tolib nafas olar ekan unga shu kifoya edi. Ammo qoʻyib yuborish vaqti kelganini anglasa ham uzoqlashishni istamaygina oʻrnidan turdi.

Han, Yeon Mini ham oʻrnidan turishiga yordam berib uni Jungkookni uyiga olib borib, qizni ichkariga kuztib olib kirar ekan zalni ortasida Yeon Mi koʻrgan narsasidan shok holatda qotib qoldi.

– Ancha katta boʻlib qolibdi, hatto uni his qilayapman. – Jungkook kulgancha Eunnani oyogʻi oldida tiz choʻkkancha qizni qorini silab kulib gapirdi.

— THE END —

"My first and last love | Season – 2"

Episode - 7
—Author: Kim Yeon Mi

Yana bir tong otar ekan bu kuzni ohirlari ekanligini anglatardi. Yeon Mi ikki xona naridagi xonada nimalar boʻlganidan habari yoʻq oʻrnidan turib tashqariga chiqar zina oldiga yetib kelganda oʻsha xona eshigi ochilib Eunna qoʻlida ikki uchta Jungkookni kiyimlari bilan chiqib keldi.

– Hayrli tong xonim. – Eunna kayfiyati yaxshi holda Yeon Miga muloyim yumshoq ohangda tabbasum qilib dedi.

– Mhm, hayrli boʻlsin. – Yeon Mi ham javoban oʻzini majburlab kichik tabbasum qilib, Eunnani zinadan tushishini kuzatdi.

Oʻzi ham uni ortidan endi tushib ketmoqchi boʻlganda Eunna chiqan xonadan Jungkook ustidagi koʻylagini tugmalarini qadab sekin xotirjamlik bilan chiqib keldi.

– Xudoyim, Sanani oʻrniga endi Eunnaga chidashim kerakmi? Oʻzingni xoʻrlama Yeon Mi. – Yeon Mi Jungkookga koʻrinmaygina tezda oʻzini xonasiga koʻtarilib ketdi.

Jungkook nonushta qilib ishiga ketguncha Yeon Mi oʻzini xonasida kiyimlarini almashtirib oʻzi ham ketishga tayyorgarlik koʻra boshladi. Mashina qoʻrgʻondan chiqib ketishi bilan Yeon Mi yugurib pastga tushib chiqish eshigi oldiga kelganda uni qulf ekanligini koʻrdi.

– Kechagi ishingizdan soʻng janob Jungkook eshikni qulflab ketdi, balki endi uni qabul qilarsiz? Hech kim ideal emas, hammamiz ham xato qilamiz, qayta va qayta, buni yomon tarafi yoʻq, siz ham nechi marta xato qilgansiz. – Eunna yelka qisib oddiy narsadek gapirar ekan Yeon Mi gʻazab ila koʻzida ham oʻziga ham Jungkookga boʻlgan hali ham saqlanib qolgan nafrat bilan yaltirab koʻz yoshga aralashib turardi.

– Sen qayerdan bilib qoʻyding-ki menga oson tutasan, goʻzalim meni oʻrnimda boʻlganingda oʻzingni oʻldirib qutulgan boʻlarding. – Yeon Mi biroz Eunnaga yaqin kelib gapirdi.

– Nega unda sen hanuzgacha tiriksan! – Eunna ham Yeon Midan bosh kelmay dedi.

– Bu nechinchi bor oʻlimdan qolishim ekanligini Xudo biladi, sen men koʻrgan kunlarni koʻrmagansan, aytishga oson, chunki hamma ham Jungkookni qoʻynida yotib rohat ola oladi. – Yeon Mi qizni ustidan mazax qilib kuldi.

– Ogʻzinga qarab gapir. – Eunna endi qizga tarsaki tushirmoqchi boʻlganda uni Yeon Mini keyingi gaplari toʻxtatib qoldi.

– Sendan avval unda Sana bor edi, bilasanmi Jungkook u bilan nimalar qilmadi, ammo Sana uni kechira oldi, u bilan yana baxtli bola olishiga koʻzi yetgancha umidini sondirmadi, vafolikka kelganda toʻgʻri Sanadek emasman, ammo ikkimizni birimizni boshimizga uni taqdiri tushishini istmayman. – Yeon Mi Eunnani chetlab otgancha ikkinchi eshik orqali uydan chiqib ketdi.

Yeon Mi qayerga borishini nima qilishni bilmay turar ekan Han unga bergan telefondan Hanga qoʻngʻiroq qildi.

– Han, meni oldimga kela olasanmi? – Yeon Mi biroz pastroq ovozda soʻradi.

– Qayerda ekanligingni ayt tezda yetib boraman. – Han goʻshakni qoʻygancha Yeon Midan manzil kelgancha biroz tabbasum qilib qoʻydi.

Han bilardi Yeon Mi unga qoʻngʻiroq qilishini, shu sababdan qoʻliga katta qutini koʻtarib Yeon Mi joʻnatgan manzil yaniy kichik kafe ichiga kirib keldi.

Yeon Mi u yerda qogʻozdan samalyot yasab biroz oʻzini chalgʻitib oʻtirar ekan Han qizni oldiga kelib oʻtirdi.

– Oʻzing bilan qutida nima olib kelding? – Yeon Mi koʻzi bilan quti tomon ishora qilar ekan Han sekin qutini ochib ichidan uni chiqardi.

Yeon Mi Kyoni koʻrishi bilan yuzi yorishib Han tomon qoʻlini choʻzib Kyoni oldiga tizzalari ustiga qoʻydi.

– Uni Busandan olib kelding? – Yeon Mi hayron qolgancha bu hayrat aslida quvonch boʻlib soʻraldi.

– U yerda yolgʻiz qolardi. – Han, Yeon Mi bilan Kyoni kuzatib ogʻriqli quvonchni tuydi.

– Ammo u yoʻq boʻlsa sen yolgʻiz qolasan, yaxshisi Kyoni oʻzing bilan ol, u bilan yolgʻiz boʻlmaysan, va aslini olganda u senga meni eslatib turadi. – Yeon Mi istamaygina qoʻlidagi mushukni biroz koʻtarib Han tomon uzatmoqchi boʻlganda Hani gaplari uni toʻxtatib qoldi.

– Kyo mendan koʻra senga koʻproq kerak, unga qanchalar oʻrganib qolganingni bilaman, va sen ham Jungkookni katta uyida oʻzingni yolgʻiz his qilishing mumkin. – Hani gaplaridan Yeon Mi biroz boshini egib pastga qarab qolgancha oylanib qoldi.

– Haligi. Men u yerda yolgʻiz emasman, mendan tashqari xizmatchi ham bor, aslini olganda oʻzimni yolgʻiz his qilmayapman. – Yeon Mi yolgʻon tabbasum bilan Hani ishontirdi, ammo Yeon Mini qalbidan koʻra aqli bilardi u yolgʻizlikni emas yana oʻsha ortiqchalik eʼtiborsizlik va alamni his qilayotganini.

– Nima boʻlgan taqdirda ham uni oʻzing bilan olib ket, ahir Busandan uni yana qayta menga berishing uchun olib kelmaganman. – Han qiz tomon qutini uzatib ketishga saylanib endi oʻrnidan turgan Yeon Mi uni toʻxtatdi.

– Biroz aylanib kelsak boʻladimi? –Yeon Mi qoʻlidagi Kyoni quti ichiga solgancha soʻradi.

Han qizga shunchaki bosh chayqab qoʻydi. Yeon Mi xursand oʻrnidan turib Hanga ergashib kafe ichidan chiqib yoʻl chetida yurib ketishar ekan Yeon Mi biroz oʻylanib turib sekin gapira boshladi.

– Oʻzimni huddi avvalgidek his qilyapman, avvalgidek kollejdan qaytayotgandek, bizdagi oʻzgargan yagona narsa yosh bilan seni yelkangda gitara qutisi yoʻqligi. – Yeon Mi kulgancha dedi. Han qizga javoban hech narsa demay sezilmas darajada kulib qoʻydi.

– Agar ishlaring bor bolsa borishing mumkin, men ham uyga boraman. – Yeon Mi hijolat ohangda tabbasumi sonib gapirdi.

– Agar nimadir kerak boʻlsa habar ber. – Han qizni yelkasidan biroz siqib qoʻygancha Yeon Miga dalda berib qizni yonidan oʻtib ketdi.

Yeon Mi biroz Hani orqasidan hafsalasi pir boʻlib kuzatar ekan, sekin yelka qisib toʻr koʻchalarni biriga kirib ketdi. Koʻcha tor boʻlgani sabab bitta mashina va odam zoʻrgʻa sigʻardi, va Yeon Mini qarshisidan kelayotgan qoʻra hashamli mashina qizni koʻrib bir signal chalarkan Yeon Mi mashinani Jungkookniki yoki uni odamlariga tegishli deb oʻylab orqasiga oʻgirilib tez qadamlar bilan koʻchadan katta yoʻlga chiqish qismiga endi yetganda u yerdan Yeon Mini yolini toʻsib boshqa mashina toʻxtab, qizni boshiga qob kiygazib qizni zoʻrlik bilan mashina ichiga olib kirib ketib qolishdi.

Yeon Mini qoʻlidagi quti esa yerga tushib yirtilib ketgancha uni oldiga osha tor koʻchadagi mashina chiqib toʻxtatdi.

– Bu Mi xonimku? Uni ogʻirlashdi. – Mashina ichidagi yigit qoʻlini ogʻzi bilan yopib tezda Hanga qoʻngʻiroq qildi.

Jungkook ham komada yotgan payti, Jungkookni yoqtirmagan odamlar Han tomonga qolgani esa Jungkookga sodiq qolgandi. Shu bilan birga Han bu ishlar bilan hanuzgacha shugʻullanib kelardi.

– Janob, Mi xonimni ogʻirlashdi, oʻz koʻzim bilan koʻrdim. – Yigit hovliqib aytar ekan Hani ovozi darhol balandladi.

– Tezda mashina orqasidan bor, orqangdan yetib olaman. – Han telefon ekraniga qarab baqirgancha tezda boshqa odamga qoʻngʻiroq qildi.

•

•

•

Kyo mashinalar tovushidan asta quti ichidan chiqar ekan yoʻlni nargi tarafiga otish uchun endi qadam tashlagan onda tanish qoʻl egasi uni koʻtarib oldi.

– Kim seni yoʻl oʻrtasiga tashlab ketdi. – Jungkook mushukni koʻtarib oʻzini mashinasi tomon yaqinlashar ekan Kyo shunchaki miyovlab qoʻydi.

Jungkook mushukni orqa oʻrindiqqa joylab oʻzi rulga oʻtirib, bir orqasiga koʻz tashlaganda mushuk unga tanish koʻrindi, ammo u emas degandek bosh chayqab tezda mashinani ishga tushirib uyga hayday boshladi.

Yeon Mini hushsiz holatda bir uy ichkarisiga olib kirib katta zaldagi stolga oyoq qoʻlini bogʻlashdi.

– Eunnani olib keldingizmi? – Erkakni ovozi zalda aks-sado berib odamlarni bir titrashga olib keldi.

– Eunna xonimga oʻxshash boʻlgani uchun uni olib keldik. – Odamni biri sekin qizni boshidagi qopni olar ekan, erkakni yuzi qizni koʻrishi bilan qorongʻulashib ketdi.

– Qanday qilib, Eunnani bu qiz bilan adashtirishingiz mumkin lanati? – Erkak Yeon Mi oʻtirgan stolni gʻazab bilan tepganda stol orqaga agʻdarilib Yeon Mi qora qush miyasi bilan yiqildi.

– Jungkook . . . – Yeon Mini boshidan kelgan ogʻriqdan yoʻtalib asta Jungkookni ismini pichrlaganda erkak tezda qiz oʻtirgan stolni turgʻazishni buyurdi.

Erkak qizni iyagidan ushlab yuzini tepaga qaratar ekan qizni yuzini koʻrib iljaydi, ammo bu iljayish tezda tekislanar ekan eshikni teshib ichkariga kirgan oʻqdan orqasiga oʻgirildi. Eshikni qulfini parchalab kirgan oq aniq nishoni olar ekan, buni mohir qurollarni ishlata oladigan odam qilganiga amin boʻlishib raqibini jiddiy tosib olishmoqchi bolganda, eshik ochilib ichkariga faqat bitta odam kirdi.

– Rei Kesuke, Yaponiyangda qolishing kerak edi, xotining xomlador bolsa. – Han qoʻlidagi toʻpponchasini oʻynatib kirib keldi.

– Qachon bunchalar bu ishlarga berilib keting? Ohirgi bor koʻrishganimizda mutlaqo boshqacha eding, qoʻllaring nozik hatto yuzing ham qon tamini his qilmagandi, ammo hozir koʻrib turgan odamimdan farq qilayapti. – Rei, Yeon Midan uzoqlashish orniga uning ortiga otib qizni yuzidan silab qoʻydi.

Yeon Mi hali ham toliq hushiga kelmagandi uni oʻzida ushlab turgan narsa faqat boshini orqa qismidagi oʻgriq edi. Han, Reini teginishi koʻrib tishlarini bir birini ustiga bosib jagʻi taranglashdi, gʻazabdan.

– Eunna hozir Koreyada ekanligini bilasanmi? Balki u mendan emas boshqasidan xomlador. – Rei gʻazab bilan qizni yuzidan ushlab, tirnoqlarini sekin bortira boshladi.

– Qoʻlingni undan ol, ishing Jungkook bilan, boʻlsa bu qizni unga daxli yoʻq. – Han unga qaratilib turgan 20 quroldan oldinga qadam tashlamay turdi.

– Nega ekan? Bu qizda sening nimang qolib ketdi-ki uni himoya qilyapsan? U hatto hushsiz holida ham sening ismingni emas Jungkookni ismini aytdi. – Rei barmoqlari orasidan qizni qoni oqib tushayotganini his qilib sekin astalik bilan qizni yuzidan qoʻlini oldi.

– U mening ayolim, agar Jungkook bilan boʻlganda hozirda bu qizni Jungkook izlayotgan boʻlardi sening xotiningni yonida boʻlmasdan, Rei sen ahmoqsan, hatto oshanda ham kuching Yaponiyani ushlab turishga yetgan onda ham mendek soddaga aldanib qoʻlingdagi bu kuchingdan ayrilgansan, bu safar ham ahmoqlik qilma, Eunnaga boshsiz kuch va sevgi emas, uni ham yuragi ham aqli bilan seva olgan erkak kerak. – Hani gaplari zalga sukut soldi, Reini odamlari bir biriga qarab qoʻygancha sekin qoʻlidagi toʻpponchasi pastga qaratishdi.

– Ketamiz. – Rei odamlariga buyruq bergancha ularni tezda chiqib ketishini kuzatib ohirida ozi Hani qarshisiga keldi.

– Sendek bola olmasman, balki sendek u qizni ardoqlay olmasman, ammo gapinga kirgan holda ketaman, u qizga uzur sifatida xohlagan narsasini berishimni aytib qoʻy. – Rei Hani yelkasidan siqib keyinchalik Hani qoliga kalitni berib oʻzi ham chiqib ketdi.

Han, Rei ketishi bilan zanjirlar qizni tanasiga koʻkarish izini qoldirishga ulgurgan holatda, Han qoʻlidagi kalit bilan ularni yechib Yeon Mini boʻshatib oldi.

– Shu rostmi? – Yeon Mi qisilgan koʻzlari bilan uni koʻtarib uydan olib chiqib ketayotgan Handan soʻradi.

– Nimani aytayapsan? – Han havotir bilan qizdan soʻradi.

– Eunna Jungkookdan xomladorligi . . .

Uy tinch boʻlib qolar ekan Eunna juda ham tinch oʻtirardi, eshiklar ochilib esa Jungkook ichkariga kirib keldi.

– Menga sovgʻa qilib olib keldingizmi? – Eunna Jungkook qoʻlidagi mushukka ishora qilib gapirdi.

– Yeon Mi qani? Unga koʻrsatmoqchiman, unga yoqadi shunday emasmi? – Jungkook qoʻlidagi mushukni silab qoʻygancha kulib soʻradi.

– U ketdi, kechroq qaytib kelsa kerak, kecha ham qiz bechora oʻziga kelolmay chiqib ketgandi, hech tushunmayman bu qizga nima yetishmaydi, oldida sizdek erkak tursa. – Eunna norozi ohangda nolib dedi. Bundan koʻzlari biroz jahldan qisilgan Jungkook qoʻlidagi mushukni qoʻyib yubordi.

– Sen hech narsani bilmaysan, men unga nimalar qilganimni, va unga qancha ozor berganimni, u sen tanigan Jungkookni emas mutlaqo boshqasini koʻradi, shu uchun ogʻzingni yum bolangni xurmati. – Jungkook qizni qorniga ishora qilib ogohlantirish qildi.

– Hoʻp, indamadim, balki oʻlgan oʻtamiz xurmati u qizga nimalar qilganingizni aytarsiz, nima qildingiz-ki u qiz sizdan qoʻrqadi, sizdan qochadi, va sizni oʻzidan itarishga harakat qiladi? – Eunna bir qoʻlini beliga suyab soʻradi.

– Bu uzun hikoya yonimga oʻtir. – Jungkook divanga oʻtirgancha yonini silab qizni chaqirdi.

Aslini olganda Eunna Jungkookni ikkinchi xotinidan orttirgan qizi edi. Oʻsha kuni janob Jeon ayolini oyogʻini sindirib Jungkookni olib ketganda uni ikkinchi oilasi bilan tanishtirgandi, oʻshanda Jungkook 12 yosh boʻlganda Eunna 8 yoshli qizcha edi. Ikkisi har kunini birga oʻtkazishardi, Jungkookni esa bu hayotga qaytarib turgan yagona odam Eunna edi, uni kuldirib baxtli qila oladigan narsa, va oradan shuncha yil oʻtib Eunna hammadan sir tutgan holda Rei bilan tanishib unga turmushga chiqdi ammo Rei ham huddi Jungkookdek Yeon Miga qilgan munosabatini Eunnaga qilarkin bundan qiz Koreyaga qochib kelganda Jungkookni uchratdi.

– Sana shunday qilgandan keyin barchasi oʻzgardi, men xotiramni yoʻqotdim unga qoʻshib oʻzligimni ham, odam oʻzgarishidan uchun bir daqiqa kerak, men ham shu bir daqiqa bolmasa ham keragidan ortiq oʻzgardim, ammo undan voz kechib boʻlmayapti. – Jungkook afsuslangancha ovozi tobora eski xotiralaridan qoʻpolashib bordi.

– Hayot imkoniyatlarga tola shunchaki, harakat qiling, agar unda sizda koʻngli boʻlsa balki yana biroz muddat baxtli bola olarsiz. – Eunna Jungkookga dalda berib mayin ovozda gapirdi.

– Ammo u oʻzi shuncha ishlar bilan kurashdi, uni oʻz holiga qoʻyaman xohlagandek vaqt oʻtkazsin, uni oʻlim oldida yana qayta oʻzimga yashashga bogʻlab qoya olmayman. – Jungkook oldinga egilib, tanasi ogʻirlashib ketganini his qilib gapirdi.

– Nima hayot faqat unga tegishlimi? Bir marta ablah boʻling va oʻzingni oʻylang, siz ham baxtli boʻlishga haqli insonsiz, qani meni akam vajohatli, odamlar hatto soyasidan tanasiga sovuqlik tarqatib qoʻrqita olgan akam qani? – Eunna oʻrnidan turib bir qoʻlini bel qismiga qoyib dedi Jungkookga qarab.

– Agar oʻzingiz baxtni his qilsangiz unga ham his qildira olasiz. – Eunna Jungkookga ishonchli kulib qoʻydi, ammo derazdan ketma-ket tormoz berib toʻxtagan mashinalar ovozi ularni oʻziga tortdi.

– U keldi, Rei.

Han qizni shifoxonaga olib kelar ekan bu Seouldagi Jungkookga tegishli boʻlmagan shifoxonani biri edi.

– Shu yerda kutib turing. – Hamshira Hani toʻxtatdi.

Han chuqur nafas olarkan ozini tinchlantirishga urindi, ammo shifokorni chiqib unga qadalgan jiddiy nigohidan ichida sovuqlik yugurdi.

– Qizda allaqachon ikkinchi bosqich boshlangan, ammo birinchi bosqichi hali toʻliq oʻtib ketmagan, nega qiz bechorani ehtiyot qilmadingiz? Unda ikkinchi bosqich boshidagi jarohat tufayli tez avj olgan, yana bir bunday zarbani qiz koʻtara olmaydi uni ehtiyot qiling, erkak. – Shifokor ohiriga gaplariga urgʻu berib gapirdi.

Ammo Hani ichida nimalar oʻtganini oʻzidan boshqa hech kim bilmasdi. Shuncha ish qilmasin hatto uni aybi ham yoʻq joyda oʻzini aybdor qilish, yuragiga har doim nimadir sanchilishi bu alam qoʻrquv va yoʻqotishi hissi edi. Ammo u eng kuchlisi boʻlib qoldi ruhi bulardan zaiflashsa ham tanasi zaiflashmadi yana qayta oyoqqa tura oldi, ammo uni yana qayta tiz choʻktira olgan narsa bu u Yeon Mi edi. Han qizni palatasiga egilgan boshi va bukchaygan yelkasi, tanasini sudrab kirgancha, Yeon Mini yotogʻi oldida oyogʻida kuch qolmay tizzaladi.

– Han ketaylik, qoʻlim ogʻriyapti, qara koʻkarib ketdi. – Yeon Mi kaftidagi Hani yuzini silab gapirdi.

– Qolishing kerak, joning ogrisa ham, ammo bu yerda senikidan koʻra meni jonim koʻproq aziyat chekayapti, shu uchun jim, dam olmoqchiman. – Han qizni qoʻllarida koʻzini yumoqchi ekan, Yeon Mi birinchi bor Hani hislarini anglab yetgancha biroz qoʻlini harakatga keltirib Hani eʼtiborini oʻziga qaratdi.

– Yonimga chiqib yot. – Yeon Mi biroz moʻltirab qarab turdi.

Qizni bu nigohlarini rad qila olmagan Han asta oʻrnidan turib qizni yonida joy olar ekan, Yeon Mi yuzini Hani koʻksiga koʻmib qoʻllarini Hani belidan oʻtkazib uni orqa yelkasiga qoʻydi.

– Sovuq qotibsan, qoʻllaringni mendan oʻtkazib quchoqla. – Yeon Mi asta koʻzlarini yumib dedi.

Han hayratda qolarkan, rad qilmadi, oʻzi ham xohlab turgan onda qizni taklifi unga taskin berdi. Yeon Mi quchoqlagancha uni yana ham oʻziga qattiqroq tortdi, palata ichi sovuq, ammo Han oʻzidan tinchlik va iliqlik topdi, birinchi bor baxti tuygan yigitni koʻzidan yosh sizib chiqqandi, u birgina quchoq va baxt uchun nimalar qilmagandi. Yeon Mi ham Hani koʻksidan endi iliqlik tarqalishidan tabbasum qilib qoʻydi.

•

•

•

– U keldi, Rei. – Eunna ochilayotgan eshiklarga tikilib dedi.

Jungkook qizni oʻzini ortiga olarkan eshik ochilib bu safar Reini oʻzi kirib keldi hech qanday odamlarisiz.

– Meni topib kelibsiz, ahiri endi shuncha kundan soʻng, oyimchalaringiz yetmadimi? Balki ular sizga bola tugʻib bermasligini choʻntagingizda pul qolmasa yuzingizga qaytib qaramasligini anglagandirsiz? – Eunna Jungkookni orqasidan masxara qilib koʻzidagi yoshga qaramay kuldi.

– Qilgan ishimdan afsusda ekanligimni aytishga keladim, kechrimimni soʻz bilan qabul qilmasligingni bilaman, buni oʻz jonim bilan toʻlayman. – Rei orqasidan toʻpponchasini oqlab Jungkookni oyoqlari oldiga tashladi.

Jungkook asta egilib toʻpponchani olganda Eunna uni Jungkookni qoʻlidan sugʻurib olgancha Jungkookni oldiga oʻtib Rei tarafga uch marta oq uzdi.

Rei koʻzini yumar ekan hech qanday titrash yoki qochish boʻlmadi, u qoʻrqmagandi oʻlimdan. Eunnani qilgan ishidan asabiy jagʻlari taranglashdi, koʻzlarini ham asabiy yumganda tomchilab polga tushdi.

– Bolamni otasini oʻldira olmasdim, shu sababdan menga shunday shart qoʻyayapsiz. – Eunna norozi ohangda devorga oʻtilgan oqqa qarab gapirdi. Rei bundan kular ekan Eunna unga jiddiy qaradi.

– Men Jeon qiziman, oq oʻtishni qoʻlingizdagi har bir erkakdan yaxshi qila olaman, va kimnidir oʻldirishdan qoʻrqmayman, ammo yaqinda ona bolaman, bolamga sizlardek qon orqasidan yugurtirib qoʻymayman. – Eunna nafrat ila Reiga tikilib tepa qavatga chiqib ketdi.

– Manzilda adashting, yigit, agar qiz kerak boʻlsa uni koʻnglini jon bilan emas goʻzal jonga hayot beruvchi hislar bilan qaytar, ammo hozircha uni akasi bor bu yerga qaytib oyoq bosma. – Jungkook Reini yelkasidan yulqib uni eshikdan itarib chiqarib yubordi.

Rei eshitganlaridan hayratda qoldi, u bilmasdi Jungkook Eunnani akasi ekanligini, endi esa Eunna haqida oʻylagan narsalari va unga qilgan ishidan afsusda sochini orqaga tarab, mashinasiga oʻtirib haydab ketdi.

•

•

•

Kun tonga aylanar ekan Han birinchi bor taskin ila xotirjam yuragi tola quvonch bilan uxlagandi. Bularni kimnidir joningdan ustun koʻrib sevmaguncha hech kim tushuna olmaydi, holbuki hammani sevgisi har hil shu ularni bir biridan ajratib turadigan narsa. Han bu tun yakunlanmashini xohlardi, ammo hayot uni yana haqiqat bilan yuzlashtirdi.

– Uyga qaytishim kerak, Jungkook havotir olayotgan bolsa kerak. – Yeon Mi sekin Handan uzoqlashib aytdi.

– Yana biroz, menga imkon ber. – Han qizni yana qayta oʻziga tortdi.

Han ikkinchi qoʻlini koʻtarib qizni boshini oʻrtki qismiga qoyib qizni sochidan asta silab qoʻydi. Han qizni sochidagi iforidan tolib nafas olar ekan unga shu kifoya edi. Ammo qoʻyib yuborish vaqti kelganini anglasa ham uzoqlashishni istamaygina oʻrnidan turdi.

Han, Yeon Mini ham oʻrnidan turishiga yordam berib uni Jungkookni uyiga olib borib, qizni ichkariga kuztib olib kirar ekan zalni ortasida Yeon Mi koʻrgan narsasidan shok holatda qotib qoldi.

– Ancha katta boʻlib qolibdi, hatto uni his qilayapman. – Jungkook kulgancha Eunnani oyogʻi oldida tiz choʻkkancha qizni qorini silab kulib gapirdi.

— THE END —

"My first and last love | Season – 2"

Episode - 6
—Author: Kim Yeon Mi

Yomgʻir ostida olingan koʻpgina rasmlarni endi Yeon Mi sekin astalik bilan koʻrib chiqar ekan har ikki rasmdan keyin uni Hanga koʻrsatib kulardi.

– Faqat kulgili xotira qoladi bulardan, qanday qilib eslayman hech bir rasmda chiroyli chiqmagan boʻlsam. – Yeon Mi biroz nolib qoʻlidagi ikki uchta rasmlarni Hanga koʻrsatib dedi.

– Ammo baxtlisan, oʻzing xohlab kulyapsan, eng muhimi bu sen uchun ogʻirlikli xotira emas, yuraging quvonchga toʻlgan xotiralarni biri boʻlib qoladi. – Han qoʻlidagi fotoapparatni qoʻygancha gapirdi. Uning gapidan yuzidagi tabassumi songan Yeon Mi jimib qoldi.

– Men ichkariga kiraman. – Yeon Mi tezda rasmlarni qoʻllariga yigʻib olgancha uy ichkarisi tomon yugirib kirib ketdi.

Han uni orqasidan tikilib turgancha, keyinchalik nigohlarini qoʻrgʻon tashqarisidagi mashinaga tashladi. Mashina ichidagi Jungkook esa manzaradan kulgancha qoʻlidagi telefoni mahkam siqimladi. Kai bolsa bu kulgi ortidan nimalar boʻlishni hayol qilgancha yuzidan sovuq teri oqib, ogʻir yutinib qoʻydi.

– Mashinani hayda qaytamiz. – Jungkook tezda yuzni tekislab, eʼtiborini telefondagi ishiga qaratdi.

Kai tezda mashinani yoʻnalishini oʻzgartirib, uyga haydadi. Jungkookni Busandagi uyi unchalik ham uzoq boʻlmagani uchun tezda yetib kelishganda Jungkook mashinadan tushib Kai tomon oʻgirildi.

– Ishimni qayta tiklashim kerak, hamma haqida unut, endi qoʻrquvdan chiqqan ter hidi emas, joning uchun kurashib yuzinga tekkan qon hidi kelsin. – Jungkook shunday degancha ustki kiyimni toʻgʻirlab katta uy ichiga kirib ketdi.

Kai yoqqasini ushlab qolgancha, Jungkook avvalgi holatiga astalik bilan qaytayotganidan biroz choʻchib turgandi.

Jungkook uy ichkarisiga kirib katta qandilga bir qarab qoʻygancha, yuz shaklini toʻgʻirlab tepa qavatga chiqib ketdi. Uyni har bir xonasida bittadan katta oyna borligi sabab Jungkook oʻzini ish xonasini kun botish tarafga yaniy kun tegmay turgan tarafga koʻchirgandi.

Kai Jungkook tayinlagan ishlarni yakunlagach uning xonasi oldida turib ogʻir yutindi va chuqur nafas olib oʻzini keyingi boʻladigan ishlarga tayyorladi.

– Siz aytgan ishlarni yakunladim, biz oʻylagandek hammasi iziga tushyapti, bundan hamma mamnun ammo, bir tarafdan Han eʼtiborsizlik qilyapti, menimcha unga bu olam kerak emas. – Kai gaplarini ohirigisini biroz qoʻrquv bilan aytdi.

– U Yeon Mi bilan ekan unga endi hech narsani ahamiyati yoʻq, u juda oshirib yuboryapti, ohirida baribir nima boʻlishini bilib tursa ham. – Jungkook qoʻlidagi qogʻozlarning oralab chiqancha oʻrnidan turib idishga quyib qoygan ogʻir tamli vinoni hopladi.

Kun sekin otib ketar ekan tushga yaqin Yeon Mi oʻzini eski xonasida uxlab qolgandi. Han boʻlsa yangi ish boshlashga qaror qilgancha uni sekin astalik bilan reja qib chiqayotgandi. Yomgʻirdan soʻng esa bulutlar tarqab ketish oʻrniga yana ham qalinlashib ketar ekan Yeon Mi uyqusidan astalik bilan uygʻonib, nimadandir hayratda qolgancha, xonasidan, keyin esa butun uydan yalang oyoqda yugirib chiqib ketdi. Han shovqindan hayron xona eshigini ochib moʻralar ekan hech narsani sezmagandan keyin xona ichkarisiga ishiga qaytdi.

Yeon Mi koʻchalardan yugirib otar ekan, u nimadandir qochayotgandi. Va charchagan onda yurishi sekinlashib ular mayda qadamga aylandi. Yeon Mi oʻzi bilmagan holda Jungkookni uyi oldida yerga choʻkkalab oʻtirib qolar ekan, oʻzi xohlamagan holda devor ortidagi uyga bir nazar tashlab qoʻydi.

Zoʻrgʻa nafas olib sekin tizzasini ushlagancha Yeon Mi qaytadan oʻrnidan turib yoʻlida davom eta boshlaganda ortidan uni kimdir ushlab qoldi.

– Jeon xonim, bu yerda nima qilyapsiz? – Kai qizni toʻxtatib uni ahvolini korgancha koʻzlari katta ochilib qoli bilan ogʻzini yopdi.

– Meni shifokorga olib bora olasanmi? Menga yordam bergan, xotiralarim boʻyicha. – Yeon Mi zoʻrgʻa zoʻrgʻa charchoqdan arang gapirdi.

– Ammo . . . . – Kai endi gapirmoqchi edi, ammo qulogʻidagi ratsiyadan Jungkookni ovozi jaranglaganda toʻxtab qoldi.

– Uni ichkariga olib kir. – Jungkook buyruq bergancha ratsiya ortidan uning kulgi ovozi yangradi.

– Xonim, yuring uyga olib kiraman sizni, havo sovib qoldi, biroz dam olib, tinchlanganingizdan song bafurja gaplashib olamiz. – Kai qizni yetaklagancha uy ichkarisiga olib kirib ketdi.

Yeon Mi indamay uyga ichkarisiga kirib, Kai koʻrsatgan zaldagi divanga otirgan onda, tepa qavatdan Jungkook qoʻlidagi tez yordam qutisini koʻtarib tushgancha qizni oldiga kelib oyoqlari oldida oʻtirdi.

– Han qani? Nega bunday ahvoldasan? – Jungkookni qutini ochish chogʻida dedi.

Yeon Mi indamadi, yuzini burib oʻrnidan turmoqchi boʻlganda Jungkook bir qoʻli bilan qizni tizzasini ushlagancha uni oʻrnidan turishini toʻsib qoʻydi.

– Hali ham xotirang qaytmagan chogʻi, mendan qoʻrqib oʻzingni olib qochishinga qaraganda. – Jungkook ishini tugatgancha boshini koʻtarib qizga qaradi.

– Hoʻsh nima boʻlibdi, xotiram qaytsa ham qaytmasa ham nima oʻzgaradi? Eslasam ham men uchun eng yomon xotiralarni eslayman, siz hech qachon mendek qiynagan emassiz, bir daqiqa siz ham xotirangizni yoʻqotgan oningizda biroz oʻzgargandingiz ammo yana qaytayotgan boʻlsangiz unda omad tilayman, men faqat meni har doim yolgʻizlikda tashlab ketganingizni eslashim mumkin undan ortigʻi boʻlmagan, ammo Han unday emas bu ishlarni u meni deb tashlab ketadi, siz va u farq qiladi, u bilan oʻzingizni tenglashtirmang. – Yeon Mi tizzasidagi qoʻlni kuch bilan itarib yuborgan holda oʻrnidan turib gapirdi.

– Shunday degin, qayerda unda oʻsha Han? Seni himoya qilishga kuchi yetadimi? Yoki butun umri davomida seni osha tort devor orasiga yashirib oʻtadimi? Goʻzalim, sen Jeon xonimsan, hayoting qil ustida qoladi mensiz. – Jungkook qoʻlini oʻrtki qismi bilan qizni yuzidan silab tushar ekan kinoyali kuldi.

Yeon Mi, Jungkookni gaplaridan javob bera olmay qolar ekan, koʻzlari yoshlanib endi oʻgirilib ketmoqchi boʻlganda Jungkook tezlik bilan choʻntagidagi qoʻlini devorga tirab qizni yoʻlini toʻsdi.

– Xotirang qaytamagan boʻlsa yaxshi, seni qaytda oʻzimga bogʻlayman, agar qaytgan boʻlsa seni qaytaraman oʻzimga. – Jungkook qizni yuzi tomon egilgancha dedi.

Yeon Mi ensa qilgancha Jungkookni qoʻllarini olib tashlagancha uydan chiqib ketdi.

Kech tushib qolar chogʻi Han charchoq bilan xonasidan chiqib televizor qarshisidagi divanda yotgan Kyoni koʻrdi.

– Yeon Mi sen bilan emasmi? U hali uygʻonmadimi? – Han bir yotgan mushukka keyin esa zinadan tepaga qarab dedi.

Kech tushib qolgani bois, Han kechlik tayyorlab, keyinchalik yorqin yonib turgan chiroqlarini xiralashtirib, stol ustiga ikki uchta shamlarni yoqib qoʻydi va biroz quvongancha zinadan tepaga chiqib Yeon Mini xonasi oldiga keldi. Eshikni sekin unchalik shovqinli chiqarmay taqillatar ekan ichkaridan ikki uch martasida javob olmagach oʻzi eshikni ochdi.

Ichkarida boʻshliqni koʻrishi bilan Hani yuzi tezlik bilan havotirga oʻzgarib tezlik bilan pastki qavatga qaytib tushdi. Han pastga tushib ustki kiyimni qoʻliga olishi bilan eshik ochilib, sochlari toʻzgʻigan, yalang oyoqda, yuzi oqqarib ketgan Yeon Mi tanasini arang sudrab kirib keldi.

– Nima? Nima boʻldi? – Han tezda qizni yuzlarini kafti orasiga olgancha, qizni yuzi sovub qolganini his qilib tezda qizni bagʻriga mahkam bosdi.

Yeon Mi boshini Hani issiq koʻksida his qilgancha oʻzini ogʻirligini Hanga tashab, koʻzlarini yumdi. Han qizni isitish uchun qoʻllarini mahkam qizga oʻrab, qoʻli bilan qizni orqa qismini ishqab qoʻydi.

– Han . . . . . – Yeon Mi koʻzini ochmasdan past ovozda chaqirdi.

– Hmmm? – Han qizni koʻtarib olgancha dedi.

– Hozir hech narsani tushuntirishni istamayman, kel endi avvalgidek yashaymiz . . . – Yeon Mi qoʻllarini Hani boʻyindan oʻtkazib gapirdi.

– Yeon Mi, bilasan, men erkak kishiman, sen bilan oddiy doʻstlar sifatida yashay olmayman, agar rozi boʻlsang . . . . – Han qizni qoʻlidan tushurar chogʻi gapirdi.

– Xohlamayman, bu mavzuni yopaylik. – Yeon Mi Hani gaplarini boʻlib norozilik bildirdi.

– Men kimgadir qasam ichgandim, ikkinchi bor senga oq libos kiydirib, seni haqiqiy baxt va hech qanday majburlamasdan rasmiy ravishda oʻzimga bogʻlashni. – Han biroz egilib, divan ustida oʻtirgan qizni yonidan joy oldi.

Yeon Mi sukut saqladi, huddiki Hani gaplarini eshitmagandek, Han boʻlsa ogʻir xoʻrsinib qoʻydi.

– Qorning ochiqan boʻlsa kerak, kechlik tayyorlaganman, qani yur. – Han qizni qoʻlidan tutib uni oshxonaga olib kirib stol yoniga oʻtirgizdi va ustiga oʻzini ustki kiyimni tashlab qoʻydi.

– Men hozir kelaman, biroz ovqatlanib kutib tur. – Han qizga ishonchli tabassum qilib qoʻygancha oshxonadan va uydan chiqib ketdi.

Koʻchadagi tungi chiroqlar tagidan Han yurib otar ekan, doʻkonlarni birini oldida toʻxtab ichkariga kirdi.

– Qanday gul kerak. – Doʻkon xizmatchisi muloyim ovozda soʻradi.

– Liliyalar, oq. – Han tabbasum qilgancha biroz hijolat onda gapirdi.

– Janob sevganingizni didi chaki emas, bilasizmi bu oq Liliyalar juda koʻp maʼnoni anglatadiki ularda hamma narsa mujassam boʻlgani bilan ularni topish qiyin, shu sababdan uni faqat sevgi bilan qurilgan nikohda kelin qoʻlida tutadi, uning eng birinchi maʼnosi poklikdir. – Doʻkon xizmatchisi gullarini olgancha ularni chiroyli buketga oʻrash mobaynida biroz tabbasum bilan dedi.

– Aslini olganda, u sevgilim emas, boʻlajak xotinim. – Han gaplarini qaddini rostlab magʻrur gapirdi.

– Havas qilishni boshladim osha qizga, agar vaqtingiz boʻlsa u yerdagi erkakga gullarni tanlashda yordam bersangiz minnatdor boʻlardim. – Qiz ikkilanib soʻraganda Han rozilik bildirib bosh chayqadi.

Han osha qiz koʻrsatgan doʻkoni bir burchagi tomon yurib kelar ekan u yerda turli atirgullarni tomosha qilib turgan tanish yelka egasini koʻrib joyida toʻxtab qoldi. Bir daqiqa oʻylanib qolar ekan, keyin indamay uning yonidan orin oldi.

– Senga kerakli gullar bu yerda yoʻq. – Han oldidagi atirgullarga tikib turgan holda gapirdi.

– Nima haqida gapiryapsan? – Jungkook qoshlarini chimirib yoniga qarab soʻradi.

– Soligan atirgullar haqida, ularni faqat sen berarding Yeon Miga, uni sindirish uchun hafa qilib koʻnglini oʻgiritish uchun. – Han qoʻpol ovozda dedi.

– Hammasini bilgan ekansanda. Yeon Mi meni qanchalar sevib bogʻlanib qolganinichi uni ham bilasanmi? – Jungkook hazilsiz kulib gapirdi.

– U osha kuni ichib olgandi, yuzilari qizarib ketgandi, ishdan qaytgan tunim mexmonxonadagi divan ustida tanasini koʻtara olmaydigan holda, u shu onda menga hissalari haqida gapirgan, u shunday degandi, « Nega aynan qizil rang? Chunki sen yoqtirgan viski osha rangda, chunki seni telbaga aylantirgan bu ishing qizil boʻlmish qonga toʻlgan, chunki sizni menga ilk bor mayin ovozda huddi birinchi bor oʻsmir yigitdek uyalgan holda sovga qilgan bogichingiz ham qizil rangda, chunki, meni koʻnglimga tugul butun tanamga issiqlik tarqatgan " senga qizil rang yarashadi" degan gapingiz ham osha rang haqida. Ha men oʻzimni majburladim bu olamga qorongʻilik ichiga kirishga, chunki u yerda siz bor edingiz Jungkook, odamlar kimni sevib qolishini oʻzlari tanlay olishmas ekan, shu sababdan ishqni koʻzi koʻr boʻlarkanda. » bu gaplarni u divanda yumuq koʻzlari bilan aytgandi, Han qanchalik urinma uni oʻzimga hech qanday gullarsiz ham qaytara olaman. – Jungkook oldidagi gullarga qoʻlini choʻzdi.

– Va gullar Yeon Mi uchun emas, hali beri uni qaytarib olmoqchi emasman, chunki u sen bilan havfsizlikda boʻladi, agar ortiqcha harakat qilib haddingdan oshsang, bu safar uning xotirasidan seni oʻchirib tashlayman. – Jungkook tajovuzkorona Hanga yaqinlashib gapirgancha, uning yonidan oʻtib doʻkondan chiqib ketdi.

Han bu tahdiddan kulgancha kassa ustidagi gullarni olib oʻzi ham doʻkondan toʻlov qilib chiqib ketdi.

Han uyga kayfiyatsiz qaytarkan, uy ichkarisiga kirishi bilan koʻzi yerda yuzi oqqarib ketgan qizni koʻrishi bilan kattalashib ketdi. Han oʻylanib ham oʻtirmasdan qizni koʻtarib mashinaga solgancha eng yaqin boʻlgan shifoxonaga olib keldi.

Shifokorlar qizni zudlik bilan reanimatsiyaga olib kirib ketishar ekan Han yopiq eshiklar ortida qolib ketdi. Tun yarim boʻlib soat 00dan keyingi kuni ertalabki soati 1:00 ga qarab oʻtgan chogʻida shifokor nihoyat deganda chiqdi.

– U dorilarini ishimay qoʻygan, shuningdek miyasi juda koʻp narsani qabul qilgani sabab oʻzini boshqara olmay qolgan, uni ruhiy jihatdan ehtiyot qilishingizni soʻrab qolaman, hozircha uning ahvoli biroz barqaror, uyga ketishing mumkin. – Shifokor Hani yelkasidan siqimlab qoʻygancha biroz dalda berib yonidan otib ketmoqchi boʻlganda uni Han toʻxtatib qoldi.

– Nega? Nega uyga ketishim kerak? Nega uni koʻrishga ruxsat yoʻq? – Han jiddiy koʻzlari osti qoraygan nigohi ila shifokorga biroz qoʻpol ohangda gapirdi.

– Janob, sizni avval qilgan janjalingiz va muammolaringiz sabab sizni hatto shifoxona ichkarisiga kirishingizni toʻsib qoʻyishim mumkin edi, shunday ekan yana bir muammo qilmay yaxshilik bilan chiqib keting. – Shifokor koʻzidagi koʻz oʻynagani biroz patga tushirib gapirgancha kekkaygancha ketdi.

Han qoʻlini bir devorga mushtlab soʻngra chuqur nafas olgancha shifoxonadan chiqib ketdi.

Shifokor Hani ketishini kuzatgancha qoʻliga telefonini olib kimdirga habar berdi. Osha habar olgan inson tezlik bilan yetib kelgancha shifokor xonasiga bostirib keldi.

– Bemorni koʻrgan onimda sezgandim u Jeon xonim ekanligini. – Shifokor jiddiy ohangda dedi ichkariga kirib kelgan insonga qarab.

– Muammoying nimada? – Jungkook asabiy koʻzlarini yumib soʻradi.

– Muammo menda emas, Jeon xonimda, u menimcha barchasini eslagan, shu sababdan dorilarni ichmay qoʻygan, ammo bu yerda boshqa masala ham bor. – Shifokor keyingi gaplarini aytishga biroz oʻylanib turar ekan Jungkook miyigʻida kuldi.

– Demak eslabdi, shu sababdan koʻchada shu ahvolda yurgan ekanda. – Jungkook boshqa hayolda biroz kulib oʻziga past ovozda gapirdi.

– Jeon xonim qanday qilib xotirasini yoʻqotganini bilasizmi? – Shifokor soʻrar ekan Jungkook endilikda jimib qoldi.

– U eski uyingizni qavatidan oʻzini tashlagan, shuning oqibatida boshidan qattiq jarahot olgan, va endi u yerda saraton aniqlandi, oddiy emas 3 bosqichli. – Shifokor gaplarini tez aytar ekan bu mavzuni koʻpga ushlab turishni istamadi.

– U avval qaysi shifoxona yotganini bilmadimku ammo kimdir buni yashirgan, chunki saraton allaqachon 3 bosqichga yetib boʻlgan, uning oʻlim kuni aniq emas, siz hozir qila oladigan yagona ish bu kutish. – Shifokor gaplarini yakunlab Jungkookga qaradi.

Jungkook koʻzlari tezda tundlashib, qoraydi, hatto javob bermay xonadan chiqqancha jonlantirish boʻlimida har hil uskunalarga oʻralgan qizni palatasi ichiga kirdi.

– Joy tayyorlang olib ketaman uni oʻzim bilan. – Jungkook qizga ozor bermasdan yumshoqlik ila qizni qoʻliga ulanib turgan narsalarni yulib olgancha, Yeon Mini koʻtarib tashqariga mashinasiga olib chiqdi.

– Avvalgi qilgan xatoyimni takrorlashimga bir soniya qolgandi, meni kechir, endi seni tashlab qoʻymayman, faqat sen va men boʻlamiz. – Jungkook qizni ustiga mashinani orqa qismidagi yopinchiqni uning ustiga yopgancha, kafti orasidagi rulni siqimlab mashinani Seoulga hayday boshladi.

•

•

•

Tong yorishib, Yeon Mi koʻzlarini ochar ekan birinchi boʻlib koʻrgan narsasi shift boʻldi. Yeon Mi shiftni koʻrgach koʻzlari kattalashib tezda oʻrnidan turdi. Xona butunlay boshqa, hatto Busandagi bir ikki kun yashagan uyiga ham oʻxshamasdi. Yeon Mi qaltiroq qoʻllari bilan yopilib turgan pardani biroz gʻijimlab, tortar ekan tashqari Busani kichik shaharchasiga oʻxshamasdi. Yeon Mi qoʻli bilan ogʻzini yopib oʻrqaga tirsaldi. Pardani ushlagan qoʻli boʻshashib, Yeon Mi yugurgancha xona eshigini ochib tashqariga moʻraladi.

Uyni muhiti boshqacha edi, biroz eskiroq uslubdagi uyga oʻxshardi, hatto avvalgi Jeon xonim va Jungkook bilan yashagan uy ham bundan ancha hashamatliroq edi. Yog'ochdan qilingan polga va keyinchalik zinaga qarab, Yeon Mi biroz oʻylangancha ehtiyotkorlik bilan pastga tushib butun boshli zalni koʻzdan kechirgan payti koʻzi katta boʻlmish chiqish eshigiga tushdi. Yeon Mini birdan yuzi yorishib eshik tomon harakatlanganda uni Jungkookni ovozi toʻxtatdi.

– Eshik qulf. – Jungkook boshini biroz orqaga kresloga suyanib oʻtirgancha yumiq koʻzlar bilan gapirdi.

– Meni ushlab tura olaman deb oʻylaysanmi? Sanang qani? – Yeon Mi biroz kinoya qilgancha dedi.

– U Ispaniyada, balki sendan intiqomini olish uchun otasini odamlarini toʻplayotgandir, faqat men bor boʻlgan shu uy seni hafsiz saqlaydi. – Jungkook koʻzlarini ochib oʻrnidan turish mobaynida aytib oʻtdi.

– Shuncha ishdan keyin yana oʻtmishga qaytmoqchi emasman, iltimos meni oʻz holimga qoʻy, bundan keyin hayot faqat oʻzimniki boʻlishni istayman. – Yeon Mi qatʼiy aytar ekan Jungkook qizni yonidan oʻtib ketgancha eshikni qulfini keyin esa eshikni oʻzini katta qilib ochdi.

– Qani bol, ketishni istaysanmi? Yoʻlingni toʻsmayman. – Jungkook qizni ikkilanish bilan asabiy yutinganini koʻrib miyigʻida kuldi.

Yeon Mi bilardi, hozir chiqib hech qayerga bora olmasligini, yonida na puli bor edi, na Hanga qoʻngʻiroq qilish uchun telefoni, shunga oʻzi xohlab tursa ham oyoqlari va aqli unga toʻsqinlik qilayotgandi.

– Hoʻp, senga kechgacha muhlat, avvalgidek meni qabul qil. – Jungkook chiqib ketar ekan, oldinga intilib uni toʻxtatmoqchi boʻlgan Yeon Mini payqamay qoldi.

Yeon Mi asabiy polga oʻtirib qolar ekan hayolari turli xil narsalarga tolib ketganda oʻrnidan turib, uydan nimanidir izlay boshladi. Zal ichi turli xil katta kichik idishlarga gul oʻtirgizlganini koʻrgan Yeon Mi qoshlarini chimirdi, va kirgan xonasini ichidagi stol ustidagi oq atirgullarni koʻrib stol tomon yaqinlashib qoʻliga atirgullardan birini oldi.

Yeon Mi gullarga termulib biroz tabbasum qilgancha yuragida biroz sokinlik va quvonch tuydi. Ammo biroz poshnali tuflini ovozidan eʼtibori boʻlinib ketgancha, uni oldiga chiroyli koʻylakda, sochlarini orqasiga yigʻib olgan holatda, yuz tuzilishi juda chiroyli boʻlmish qiz unga tabassum qilgancha yaqinlashdi.

– Kimsiz? – Yeon Mi unga biroz yoqtirmaygina savol berdi.

– Uyni yangi bekasi, uyni tozaligi va bu gullarni parvarishlash uchun kecha janob Jungkook sizga qoʻshib meni ham olib kelgandi, va bu oq atirgullar ham sizni xonangiz uchun edi. – Qiz, Yeon Mini qoʻlidagi gullarga qoʻl choʻzgan onda Yeon Mi oʻziga pichirladi.

– Ablah, umuman oʻzgarmagan, oʻzingni aldama Yeon Mi u hali ham Sanaga oʻxshagan qizlar bilan yurgan osha osha Jungkook. – Yeon Mi masxara ohangda kuldi. Bu gaplar qizga yoqmay tushdi.

– Bunday deb aytishga haqqingiz yoʻq, men siz oʻylagan qizlardan emasman, janob Jungkook ham endi unday emas, meni nega bu yerga olib keldi deb oʻylaysiz? Bu gullar nega? Bu hashamsiz oddiy uy nega? Hammasi siz uchun, sizni sogʻligʻingiz uchun edi, u sizga ozor bermasdan shu yerda davolamoqchi, gullar ham shu uchun, men ham sizni ahvolingizni qarab yordam bergani uchun kelganman, unga ham oson tutmang, har kuni jonini hafga qoʻyib ishlaydi va tirik qaytadi, ikkinchi tarafdan siz unga qiyinlashtirib ogʻir zarba beryapsiz, hozir ham janob shifokor oldiga ketdi. – Bu xizmatchi qizni ovozi baland chiqib Yeon Mini hayratda soldi.

– Isming nima? – Yeon Mi, uning toʻsatdan portlashidan biroz duduqlanib soʻradi.

– Eunna. – Eunna gullarni qoʻpol Yeon Mini qoʻlidan sugʻurib olganicha tepa qavatga chiqib ketdi.

Jungkook huddi Eunna aytgandek oʻzi ishga olgan shifokor Choini shifoxonasiga kelgancha vaziyatni soʻradi.

– Jeon, sen tayyorlanishing kerak boʻlgan uch bosqich bor, birinchi bosqichda qizni boshi koʻp aylanadi, koʻrishi va qoʻl oyoqlari zaiflashadi, va nafas yetishmovchilik kuzatiladi, ammo bu hushdan ketishga olib kelmaydi, birozdan keyin tezda oʻtib ketadi, ikkinchi bosqichda qiz koʻp qusadi, tanasi zaiflashadi, yuzi oqqarib ketadi huddi tanasidan jon ruh yoʻqdek, uchinchi bosqich eng ohiri ekanini anglatadi, burni qonab hushdan ketadi bu koʻp marotaba boʻladi ammo ularni qay biri Yeon Mini oʻlimiga olib kelishini bilmaysan. – Choi qoʻlidagi qogʻozni Jungkook qoʻliga tutqazdi.

– Qachonki uchinchi bosqich boshlansa uni darhol bu yerga olib kel. – Qatʼiy buyruqdan Jungkook aqildan oʻzgancha baland ovozda kulib qoʻlidagi qogʻozlarni gʻijimlab devorga zarb bilan uloqtirdi.

– Nega uni bu yerga olib kelishim kerak?! A Laʼnati?! Uni hatto oʻlgan holatida ham, ukol va dori isi orasida tashlab qoʻymayman hech qachon. – Jungkook qizargan koʻzlari bilan shifoxonaga chiqib ketgancha doʻkon oldidagi oʻrindiqlarni biriga oʻtirib biroz tinchlanish uchun koʻzini yumdi, ammo zarb bilan tepilgan stol ovozidan asabiy koʻzlarini ochdi.

– Yeon Mi qani? – Han tartibsiz ahvolda soʻradi.

– Oʻzinga qara Han tanib boʻlmayapti seni, shunchalar qaram boʻldingmi? – Jungkook hazilsiz kuldi.

– Sen qaramlik deb atagan narsangni hech qachon his qila olmagansan! – Han Jungkookni yoqasidan ushlab dedi.

– Menku his qilganman, Yeon Mi tarafdan, qanchalik oʻzingni aldama baribir Yeon Miga u istagan narsani bera olmaysan, toʻgʻri unga ozor bermassan, balki baxtli qilarsan, ammo u doim ich ichidan yolgʻiz boʻladi, bosh boladi, u seni aqli tomonidan qabul qilsa ham qalbi tomonidan hech qachon qabul qilinmaysan. – Jungkookni bu gaplaridan alami kelib Han ayamay Jungkookni yuziga musht tushirdi, Jungkookni odamlari boʻlsa tezda Hani qoʻllariga yopishib uni Jungkookdan uzoqlashtirdi.

– Sen yashirgansan shundaymi? Undagi saraton kasalini sen yashirgansan! Sen iflos qanday qilib shunchaki uni azoblanishi kuzatgansan? – Jungkook ustidagi changi qoqib qoʻygancha Hani yuziga musht tushirdi.

– Qanaqa saraton? Nima haqida aytyapsan? – Han tushunmaygina oʻrnidan turib labidagi qoni artdi.

Jungkook Hanga hammasini aytib berar ekan Han hayratda qoldi.

– Buni Sana yashirgan, sen osha kuni Yeon Mini koʻmib oʻzingiz oʻldirmoqchi boʻlganingdan song, bir necha oylardan keyin Sana oldimga yordam soʻrab kelgan sendan intiqomini olish uchun, ammo bir tarafdan oʻzini himoya qilish uchun, evaziga esa Yeon Mi tirikligini aytgandi, u bilardi hammasini. – Han ovozi borgan sari pasayib keyinchalik pichirlashga aylandi.

– Nima bolsa ham endi kech, sendan istagan yagona narsam esa endi biz Yeon Mi ikkimizni oramizga tushma. – Jungkook ornidan turib mashinasiga oʻtirgancha ketib qoldi.

•

•

•

Yeon Mi, Eunnani gapini oylar ekan balki sinab koʻrish kerakdir, shuncha qiyinchilik orqasidan baxtli boʻlishga oʻzi ham haqli insondir. Shu hayollar bilan Yeon Mi xonasidagi shkafni ochib u yerdan oʻziga yoqqan kiyimlarni olgancha, ularni kiyib, tezda sochini orqaga turmaklab uydan chiqib ketdi. Uni ortidan qarab qolgan Eunna esa kayfiyatsiz holatda qolib ketdi.

Yeon Mi Seoul koʻchalaridan yurar ekan tanish doʻkon va uylarni koʻrib yuziga tabbasum yugurdi.

Yeon Mi/Pov:
Bu koʻchalardan ilk jahannam bilan goʻzal taqdirimni qarshi olganman. Huddi oʻsha kuni yomgʻir ostida kollej doʻstlarim bilan uyga qaytgan onim, buvim meni issiq taomi va undan ham qalbimni isita olgan tabbasumi bilan kutib olardi.

Yeon Mi yoshligidagi hamma baxtli onlarini eslab sekin qadamlar bilan yurib avtobus bekatiga kelib oʻtirdi.

– U yoʻq. – Yeon Mini biroz tabbasumi soʻnib, yuz ifodasi oʻychanga oʻzgardi.

– Kimni izlayapsan. – Han qizni yoniga joylashib gapirdi.

– Bu yerda nima qilyapsan, ahir Busanda boʻlishing kerak-ku. – Yeon Mi hayratda dedi.

– Nima Busanda? Seningcha yoʻqolib qolganingdan keyin qolishim kerakmidi? – Han qizga savol tariqasida qosh chimirdi.

– Toʻgʻri aytasan. – Yeon Mi biroz tinchlanib keyinchalik yana Han tomon hayrat ila qaradi.

– Nega sen hech narsa soʻramayapsan? Nega men bilan ket yur demayapsan? – Yeon Mini koʻzlari biroz shubhadan qisildi.

– Sendan avval Jungkook bilan koʻrishgandim, u menga hammasini aytib berdi, havotir olma, seni unga hafa qildirib qoʻymayman, shunday ekan agar u seni majburlayotgan bolsa yur, olib ketaman. – Han oʻtirgan joyidan oʻrnidan turib qizni qarshisiga kelib, Yeon Mini qoʻlidan tutdi.

– Haligi, hammasi sen oʻylagandek emas. – Yeon Mi boshini egib biroz oʻylandi huddi oʻsha payt Eunnani gaplari yodiga tushar ekan ikkilandi.

– Men doim yoningda bolaman. – Han qizni ahvolini va qarorini tushunib, qizni kaftiga uning telefonini qoʻydi.

– Nimadir boʻlsa tezda menga qoʻngʻiroq qil. – Han qizni sochini silab keyinchalik unga qoʻl siltagancha ketib qoldi.

Yeon Mi boʻlsa Hani mehirbonchiligidan biroz yigʻlab olgancha bekatda ancha vaqt Han bilan boʻlgan eng shirin va baxtli onlarini eslab asta oʻrnidan turdi. Allaqachon koʻcha chiroqlari yonib boʻlganda Yeon Mi qorongʻu tushayotganini bilib yuzi tashvishdan biroz burishtdi va uyga qarab yura boshladi.

Yeon Mi uyga qaytib kelar ekan tovushsiz qadamlari bilan katta zaldan otib ketmoqchi boʻlib turganda eshigi yoʻq boʻlmish oshxonadan Jungkook bilan Eunnani koʻrdi.

– Kech boʻlib ketdi u hali beri kelmadi. – Jungkook oldidagi tovoqdagi ovqatiga qarab gapirdi.

– Unga biroz joy bering, hammasi yaxshi boʻladi, men aytgandek qilsangiz boʻldi, hammasi oʻz ishiga tushadi. – Eunna huddi yosh oʻquvchiga aqil oʻrgatayotgan oʻqituvchidek biroz qoʻl harakatlari bilan gapirdi.

– Shundaymi Eunna xonim? – Jungkook qizni ustidan masxara qilgan Eunnani biroz erkalab sochidan silab qoʻydi.

Buni koʻrgan Yeon Mi, oʻziga juda chuqur olgancha, koʻzidan hatto yosh tushib kelayotgan onda ham oʻzini xoʻrlangandek his qilib ortiga qaramasdan endi ketmoqchi boʻlganda uni Jungkook payqab qoldi.

– Yeon Mi qachon kelganding. – Jungkook tezda oʻrnidan turib qizni oldiga yaqinlashdi.

– Hozir kelgandim. – Yeon Mi biroz burnini tortgancha kulib javob berdi.

Jungkook qizni qaytib kelganini, uni Han bilan ketmaganini bilib biroz umidi oshdi va qizni qoʻlidan ushlab stol oldiga olib keldi.

– Men sizlarga halaqit bermay qoʻya qolay. – Eunna Yeon Mi uchun idishga ovqat solib bergancha oshxonadan chiqib ketdi.

Yeon Mi bir ovqatga keyinchalik indamay ovqatlanayotgan Jungkookga qarab, sekin tomoq qirdi.

– Balki kerak emasdir aa? Uydagi gullarga oʻzim ham qarashim parvarish qilishim mumkin. – Degancha Yeon Mi biroz sukut saqladi.

– Seni rostdan xotirang qaytdimi? Yoki menga « Menga gullarni parvarish qilish suv quyish unday ishlar yoqmaydi, hamma ayollar kabi emasman, menga shunchaki ularga termulish bilan bazan ularni iforidan toʻyib hidlash yoqadi, bilasiz ularni quchoqlaganda gullarni qanday yumshoq va mayin ekanini? » deb aytganing esingdan chiqdimi? Shu uchun uni olib keldim, qolaversa sen oʻzing zerikishing mumkin, u bilan aniq zerikmaysan. – Jungkook qizga tushundirish berib qayta ovqatlanishga qaytganda, Yeon Mini qovogʻidan qor yogʻishini boshladi.

Yeon Mi oʻrnidan turib ketar ekan Jungkook qizni ortidan qarab qolgancha indamadi.

– Muojalaringiz vaqti keldi janob Jungkook. – Eunna lab chetida jilmaygancha oshxonaga kirib kelar ekan Jungkook bosh chayqab oʻrnidan turdi.

Eunna qoʻliga kerakli narsalarini olar ekan Jungkook tepa qavatga koʻtarilib ketishi bilan uni orqasidan tezda buyumlarini toʻplab Jungkook kirgan xonaga kirib eshikni qulflab oʻzini biroz tinchlantirdi.

— THE END —

"My first and last love | Season – 2"

Episode - 6
—Author: Kim Yeon Mi

Yomgʻir ostida olingan koʻpgina rasmlarni endi Yeon Mi sekin astalik bilan koʻrib chiqar ekan har ikki rasmdan keyin uni Hanga koʻrsatib kulardi.

– Faqat kulgili xotira qoladi bulardan, qanday qilib eslayman hech bir rasmda chiroyli chiqmagan boʻlsam. – Yeon Mi biroz nolib qoʻlidagi ikki uchta rasmlarni Hanga koʻrsatib dedi.

– Ammo baxtlisan, oʻzing xohlab kulyapsan, eng muhimi bu sen uchun ogʻirlikli xotira emas, yuraging quvonchga toʻlgan xotiralarni biri boʻlib qoladi. – Han qoʻlidagi fotoapparatni qoʻygancha gapirdi. Uning gapidan yuzidagi tabassumi songan Yeon Mi jimib qoldi.

– Men ichkariga kiraman. – Yeon Mi tezda rasmlarni qoʻllariga yigʻib olgancha uy ichkarisi tomon yugirib kirib ketdi.

Han uni orqasidan tikilib turgancha, keyinchalik nigohlarini qoʻrgʻon tashqarisidagi mashinaga tashladi. Mashina ichidagi Jungkook esa manzaradan kulgancha qoʻlidagi telefoni mahkam siqimladi. Kai bolsa bu kulgi ortidan nimalar boʻlishni hayol qilgancha yuzidan sovuq teri oqib, ogʻir yutinib qoʻydi.

– Mashinani hayda qaytamiz. – Jungkook tezda yuzni tekislab, eʼtiborini telefondagi ishiga qaratdi.

Kai tezda mashinani yoʻnalishini oʻzgartirib, uyga haydadi. Jungkookni Busandagi uyi unchalik ham uzoq boʻlmagani uchun tezda yetib kelishganda Jungkook mashinadan tushib Kai tomon oʻgirildi.

– Ishimni qayta tiklashim kerak, hamma haqida unut, endi qoʻrquvdan chiqqan ter hidi emas, joning uchun kurashib yuzinga tekkan qon hidi kelsin. – Jungkook shunday degancha ustki kiyimni toʻgʻirlab katta uy ichiga kirib ketdi.

Kai yoqqasini ushlab qolgancha, Jungkook avvalgi holatiga astalik bilan qaytayotganidan biroz choʻchib turgandi.

Jungkook uy ichkarisiga kirib katta qandilga bir qarab qoʻygancha, yuz shaklini toʻgʻirlab tepa qavatga chiqib ketdi. Uyni har bir xonasida bittadan katta oyna borligi sabab Jungkook oʻzini ish xonasini kun botish tarafga yaniy kun tegmay turgan tarafga koʻchirgandi.

Kai Jungkook tayinlagan ishlarni yakunlagach uning xonasi oldida turib ogʻir yutindi va chuqur nafas olib oʻzini keyingi boʻladigan ishlarga tayyorladi.

– Siz aytgan ishlarni yakunladim, biz oʻylagandek hammasi iziga tushyapti, bundan hamma mamnun ammo, bir tarafdan Han eʼtiborsizlik qilyapti, menimcha unga bu olam kerak emas. – Kai gaplarini ohirigisini biroz qoʻrquv bilan aytdi.

– U Yeon Mi bilan ekan unga endi hech narsani ahamiyati yoʻq, u juda oshirib yuboryapti, ohirida baribir nima boʻlishini bilib tursa ham. – Jungkook qoʻlidagi qogʻozlarning oralab chiqancha oʻrnidan turib idishga quyib qoygan ogʻir tamli vinoni hopladi.

Kun sekin otib ketar ekan tushga yaqin Yeon Mi oʻzini eski xonasida uxlab qolgandi. Han boʻlsa yangi ish boshlashga qaror qilgancha uni sekin astalik bilan reja qib chiqayotgandi. Yomgʻirdan soʻng esa bulutlar tarqab ketish oʻrniga yana ham qalinlashib ketar ekan Yeon Mi uyqusidan astalik bilan uygʻonib, nimadandir hayratda qolgancha, xonasidan, keyin esa butun uydan yalang oyoqda yugirib chiqib ketdi. Han shovqindan hayron xona eshigini ochib moʻralar ekan hech narsani sezmagandan keyin xona ichkarisiga ishiga qaytdi.

Yeon Mi koʻchalardan yugirib otar ekan, u nimadandir qochayotgandi. Va charchagan onda yurishi sekinlashib ular mayda qadamga aylandi. Yeon Mi oʻzi bilmagan holda Jungkookni uyi oldida yerga choʻkkalab oʻtirib qolar ekan, oʻzi xohlamagan holda devor ortidagi uyga bir nazar tashlab qoʻydi.

Zoʻrgʻa nafas olib sekin tizzasini ushlagancha Yeon Mi qaytadan oʻrnidan turib yoʻlida davom eta boshlaganda ortidan uni kimdir ushlab qoldi.

– Jeon xonim, bu yerda nima qilyapsiz? – Kai qizni toʻxtatib uni ahvolini korgancha koʻzlari katta ochilib qoli bilan ogʻzini yopdi.

– Meni shifokorga olib bora olasanmi? Menga yordam bergan, xotiralarim boʻyicha. – Yeon Mi zoʻrgʻa zoʻrgʻa charchoqdan arang gapirdi.

– Ammo . . . . – Kai endi gapirmoqchi edi, ammo qulogʻidagi ratsiyadan Jungkookni ovozi jaranglaganda toʻxtab qoldi.

– Uni ichkariga olib kir. – Jungkook buyruq bergancha ratsiya ortidan uning kulgi ovozi yangradi.

– Xonim, yuring uyga olib kiraman sizni, havo sovib qoldi, biroz dam olib, tinchlanganingizdan song bafurja gaplashib olamiz. – Kai qizni yetaklagancha uy ichkarisiga olib kirib ketdi.

Yeon Mi indamay uyga ichkarisiga kirib, Kai koʻrsatgan zaldagi divanga otirgan onda, tepa qavatdan Jungkook qoʻlidagi tez yordam qutisini koʻtarib tushgancha qizni oldiga kelib oyoqlari oldida oʻtirdi.

– Han qani? Nega bunday ahvoldasan? – Jungkookni qutini ochish chogʻida dedi.

Yeon Mi indamadi, yuzini burib oʻrnidan turmoqchi boʻlganda Jungkook bir qoʻli bilan qizni tizzasini ushlagancha uni oʻrnidan turishini toʻsib qoʻydi.

– Hali ham xotirang qaytmagan chogʻi, mendan qoʻrqib oʻzingni olib qochishinga qaraganda. – Jungkook ishini tugatgancha boshini koʻtarib qizga qaradi.

– Hoʻsh nima boʻlibdi, xotiram qaytsa ham qaytmasa ham nima oʻzgaradi? Eslasam ham men uchun eng yomon xotiralarni eslayman, siz hech qachon mendek qiynagan emassiz, bir daqiqa siz ham xotirangizni yoʻqotgan oningizda biroz oʻzgargandingiz ammo yana qaytayotgan boʻlsangiz unda omad tilayman, men faqat meni har doim yolgʻizlikda tashlab ketganingizni eslashim mumkin undan ortigʻi boʻlmagan, ammo Han unday emas bu ishlarni u meni deb tashlab ketadi, siz va u farq qiladi, u bilan oʻzingizni tenglashtirmang. – Yeon Mi tizzasidagi qoʻlni kuch bilan itarib yuborgan holda oʻrnidan turib gapirdi.

– Shunday degin, qayerda unda oʻsha Han? Seni himoya qilishga kuchi yetadimi? Yoki butun umri davomida seni osha tort devor orasiga yashirib oʻtadimi? Goʻzalim, sen Jeon xonimsan, hayoting qil ustida qoladi mensiz. – Jungkook qoʻlini oʻrtki qismi bilan qizni yuzidan silab tushar ekan kinoyali kuldi.

Yeon Mi, Jungkookni gaplaridan javob bera olmay qolar ekan, koʻzlari yoshlanib endi oʻgirilib ketmoqchi boʻlganda Jungkook tezlik bilan choʻntagidagi qoʻlini devorga tirab qizni yoʻlini toʻsdi.

– Xotirang qaytamagan boʻlsa yaxshi, seni qaytda oʻzimga bogʻlayman, agar qaytgan boʻlsa seni qaytaraman oʻzimga. – Jungkook qizni yuzi tomon egilgancha dedi.

Yeon Mi ensa qilgancha Jungkookni qoʻllarini olib tashlagancha uydan chiqib ketdi.

Kech tushib qolar chogʻi Han charchoq bilan xonasidan chiqib televizor qarshisidagi divanda yotgan Kyoni koʻrdi.

– Yeon Mi sen bilan emasmi? U hali uygʻonmadimi? – Han bir yotgan mushukka keyin esa zinadan tepaga qarab dedi.

Kech tushib qolgani bois, Han kechlik tayyorlab, keyinchalik yorqin yonib turgan chiroqlarini xiralashtirib, stol ustiga ikki uchta shamlarni yoqib qoʻydi va biroz quvongancha zinadan tepaga chiqib Yeon Mini xonasi oldiga keldi. Eshikni sekin unchalik shovqinli chiqarmay taqillatar ekan ichkaridan ikki uch martasida javob olmagach oʻzi eshikni ochdi.

Ichkarida boʻshliqni koʻrishi bilan Hani yuzi tezlik bilan havotirga oʻzgarib tezlik bilan pastki qavatga qaytib tushdi. Han pastga tushib ustki kiyimni qoʻliga olishi bilan eshik ochilib, sochlari toʻzgʻigan, yalang oyoqda, yuzi oqqarib ketgan Yeon Mi tanasini arang sudrab kirib keldi.

– Nima? Nima boʻldi? – Han tezda qizni yuzlarini kafti orasiga olgancha, qizni yuzi sovub qolganini his qilib tezda qizni bagʻriga mahkam bosdi.

Yeon Mi boshini Hani issiq koʻksida his qilgancha oʻzini ogʻirligini Hanga tashab, koʻzlarini yumdi. Han qizni isitish uchun qoʻllarini mahkam qizga oʻrab, qoʻli bilan qizni orqa qismini ishqab qoʻydi.

– Han . . . . . – Yeon Mi koʻzini ochmasdan past ovozda chaqirdi.

– Hmmm? – Han qizni koʻtarib olgancha dedi.

– Hozir hech narsani tushuntirishni istamayman, kel endi avvalgidek yashaymiz . . . – Yeon Mi qoʻllarini Hani boʻyindan oʻtkazib gapirdi.

– Yeon Mi, bilasan, men erkak kishiman, sen bilan oddiy doʻstlar sifatida yashay olmayman, agar rozi boʻlsang . . . . – Han qizni qoʻlidan tushurar chogʻi gapirdi.

– Xohlamayman, bu mavzuni yopaylik. – Yeon Mi Hani gaplarini boʻlib norozilik bildirdi.

– Men kimgadir qasam ichgandim, ikkinchi bor senga oq libos kiydirib, seni haqiqiy baxt va hech qanday majburlamasdan rasmiy ravishda oʻzimga bogʻlashni. – Han biroz egilib, divan ustida oʻtirgan qizni yonidan joy oldi.

Yeon Mi sukut saqladi, huddiki Hani gaplarini eshitmagandek, Han boʻlsa ogʻir xoʻrsinib qoʻydi.

– Qorning ochiqan boʻlsa kerak, kechlik tayyorlaganman, qani yur. – Han qizni qoʻlidan tutib uni oshxonaga olib kirib stol yoniga oʻtirgizdi va ustiga oʻzini ustki kiyimni tashlab qoʻydi.

– Men hozir kelaman, biroz ovqatlanib kutib tur. – Han qizga ishonchli tabassum qilib qoʻygancha oshxonadan va uydan chiqib ketdi.

Koʻchadagi tungi chiroqlar tagidan Han yurib otar ekan, doʻkonlarni birini oldida toʻxtab ichkariga kirdi.

– Qanday gul kerak. – Doʻkon xizmatchisi muloyim ovozda soʻradi.

– Liliyalar, oq. – Han tabbasum qilgancha biroz hijolat onda gapirdi.

– Janob sevganingizni didi chaki emas, bilasizmi bu oq Liliyalar juda koʻp maʼnoni anglatadiki ularda hamma narsa mujassam boʻlgani bilan ularni topish qiyin, shu sababdan uni faqat sevgi bilan qurilgan nikohda kelin qoʻlida tutadi, uning eng birinchi maʼnosi poklikdir. – Doʻkon xizmatchisi gullarini olgancha ularni chiroyli buketga oʻrash mobaynida biroz tabbasum bilan dedi.

– Aslini olganda, u sevgilim emas, boʻlajak xotinim. – Han gaplarini qaddini rostlab magʻrur gapirdi.

– Havas qilishni boshladim osha qizga, agar vaqtingiz boʻlsa u yerdagi erkakga gullarni tanlashda yordam bersangiz minnatdor boʻlardim. – Qiz ikkilanib soʻraganda Han rozilik bildirib bosh chayqadi.

Han osha qiz koʻrsatgan doʻkoni bir burchagi tomon yurib kelar ekan u yerda turli atirgullarni tomosha qilib turgan tanish yelka egasini koʻrib joyida toʻxtab qoldi. Bir daqiqa oʻylanib qolar ekan, keyin indamay uning yonidan orin oldi.

– Senga kerakli gullar bu yerda yoʻq. – Han oldidagi atirgullarga tikib turgan holda gapirdi.

– Nima haqida gapiryapsan? – Jungkook qoshlarini chimirib yoniga qarab soʻradi.

– Soligan atirgullar haqida, ularni faqat sen berarding Yeon Miga, uni sindirish uchun hafa qilib koʻnglini oʻgiritish uchun. – Han qoʻpol ovozda dedi.

– Hammasini bilgan ekansanda. Yeon Mi meni qanchalar sevib bogʻlanib qolganinichi uni ham bilasanmi? – Jungkook hazilsiz kulib gapirdi.

– U osha kuni ichib olgandi, yuzilari qizarib ketgandi, ishdan qaytgan tunim mexmonxonadagi divan ustida tanasini koʻtara olmaydigan holda, u shu onda menga hissalari haqida gapirgan, u shunday degandi, « Nega aynan qizil rang? Chunki sen yoqtirgan viski osha rangda, chunki seni telbaga aylantirgan bu ishing qizil boʻlmish qonga toʻlgan, chunki sizni menga ilk bor mayin ovozda huddi birinchi bor oʻsmir yigitdek uyalgan holda sovga qilgan bogichingiz ham qizil rangda, chunki, meni koʻnglimga tugul butun tanamga issiqlik tarqatgan " senga qizil rang yarashadi" degan gapingiz ham osha rang haqida. Ha men oʻzimni majburladim bu olamga qorongʻilik ichiga kirishga, chunki u yerda siz bor edingiz Jungkook, odamlar kimni sevib qolishini oʻzlari tanlay olishmas ekan, shu sababdan ishqni koʻzi koʻr boʻlarkanda. » bu gaplarni u divanda yumuq koʻzlari bilan aytgandi, Han qanchalik urinma uni oʻzimga hech qanday gullarsiz ham qaytara olaman. – Jungkook oldidagi gullarga qoʻlini choʻzdi.

– Va gullar Yeon Mi uchun emas, hali beri uni qaytarib olmoqchi emasman, chunki u sen bilan havfsizlikda boʻladi, agar ortiqcha harakat qilib haddingdan oshsang, bu safar uning xotirasidan seni oʻchirib tashlayman. – Jungkook tajovuzkorona Hanga yaqinlashib gapirgancha, uning yonidan oʻtib doʻkondan chiqib ketdi.

Han bu tahdiddan kulgancha kassa ustidagi gullarni olib oʻzi ham doʻkondan toʻlov qilib chiqib ketdi.

Han uyga kayfiyatsiz qaytarkan, uy ichkarisiga kirishi bilan koʻzi yerda yuzi oqqarib ketgan qizni koʻrishi bilan kattalashib ketdi. Han oʻylanib ham oʻtirmasdan qizni koʻtarib mashinaga solgancha eng yaqin boʻlgan shifoxonaga olib keldi.

Shifokorlar qizni zudlik bilan reanimatsiyaga olib kirib ketishar ekan Han yopiq eshiklar ortida qolib ketdi. Tun yarim boʻlib soat 00dan keyingi kuni ertalabki soati 1:00 ga qarab oʻtgan chogʻida shifokor nihoyat deganda chiqdi.

– U dorilarini ishimay qoʻygan, shuningdek miyasi juda koʻp narsani qabul qilgani sabab oʻzini boshqara olmay qolgan, uni ruhiy jihatdan ehtiyot qilishingizni soʻrab qolaman, hozircha uning ahvoli biroz barqaror, uyga ketishing mumkin. – Shifokor Hani yelkasidan siqimlab qoʻygancha biroz dalda berib yonidan otib ketmoqchi boʻlganda uni Han toʻxtatib qoldi.

– Nega? Nega uyga ketishim kerak? Nega uni koʻrishga ruxsat yoʻq? – Han jiddiy koʻzlari osti qoraygan nigohi ila shifokorga biroz qoʻpol ohangda gapirdi.

– Janob, sizni avval qilgan janjalingiz va muammolaringiz sabab sizni hatto shifoxona ichkarisiga kirishingizni toʻsib qoʻyishim mumkin edi, shunday ekan yana bir muammo qilmay yaxshilik bilan chiqib keting. – Shifokor koʻzidagi koʻz oʻynagani biroz patga tushirib gapirgancha kekkaygancha ketdi.

Han qoʻlini bir devorga mushtlab soʻngra chuqur nafas olgancha shifoxonadan chiqib ketdi.

Shifokor Hani ketishini kuzatgancha qoʻliga telefonini olib kimdirga habar berdi. Osha habar olgan inson tezlik bilan yetib kelgancha shifokor xonasiga bostirib keldi.

– Bemorni koʻrgan onimda sezgandim u Jeon xonim ekanligini. – Shifokor jiddiy ohangda dedi ichkariga kirib kelgan insonga qarab.

– Muammoying nimada? – Jungkook asabiy koʻzlarini yumib soʻradi.

– Muammo menda emas, Jeon xonimda, u menimcha barchasini eslagan, shu sababdan dorilarni ichmay qoʻygan, ammo bu yerda boshqa masala ham bor. – Shifokor keyingi gaplarini aytishga biroz oʻylanib turar ekan Jungkook miyigʻida kuldi.

– Demak eslabdi, shu sababdan koʻchada shu ahvolda yurgan ekanda. – Jungkook boshqa hayolda biroz kulib oʻziga past ovozda gapirdi.

– Jeon xonim qanday qilib xotirasini yoʻqotganini bilasizmi? – Shifokor soʻrar ekan Jungkook endilikda jimib qoldi.

– U eski uyingizni qavatidan oʻzini tashlagan, shuning oqibatida boshidan qattiq jarahot olgan, va endi u yerda saraton aniqlandi, oddiy emas 3 bosqichli. – Shifokor gaplarini tez aytar ekan bu mavzuni koʻpga ushlab turishni istamadi.

– U avval qaysi shifoxona yotganini bilmadimku ammo kimdir buni yashirgan, chunki saraton allaqachon 3 bosqichga yetib boʻlgan, uning oʻlim kuni aniq emas, siz hozir qila oladigan yagona ish bu kutish. – Shifokor gaplarini yakunlab Jungkookga qaradi.

Jungkook koʻzlari tezda tundlashib, qoraydi, hatto javob bermay xonadan chiqqancha jonlantirish boʻlimida har hil uskunalarga oʻralgan qizni palatasi ichiga kirdi.

– Joy tayyorlang olib ketaman uni oʻzim bilan. – Jungkook qizga ozor bermasdan yumshoqlik ila qizni qoʻliga ulanib turgan narsalarni yulib olgancha, Yeon Mini koʻtarib tashqariga mashinasiga olib chiqdi.

– Avvalgi qilgan xatoyimni takrorlashimga bir soniya qolgandi, meni kechir, endi seni tashlab qoʻymayman, faqat sen va men boʻlamiz. – Jungkook qizni ustiga mashinani orqa qismidagi yopinchiqni uning ustiga yopgancha, kafti orasidagi rulni siqimlab mashinani Seoulga hayday boshladi.

•

•

•

Tong yorishib, Yeon Mi koʻzlarini ochar ekan birinchi boʻlib koʻrgan narsasi shift boʻldi. Yeon Mi shiftni koʻrgach koʻzlari kattalashib tezda oʻrnidan turdi. Xona butunlay boshqa, hatto Busandagi bir ikki kun yashagan uyiga ham oʻxshamasdi. Yeon Mi qaltiroq qoʻllari bilan yopilib turgan pardani biroz gʻijimlab, tortar ekan tashqari Busani kichik shaharchasiga oʻxshamasdi. Yeon Mi qoʻli bilan ogʻzini yopib oʻrqaga tirsaldi. Pardani ushlagan qoʻli boʻshashib, Yeon Mi yugurgancha xona eshigini ochib tashqariga moʻraladi.

Uyni muhiti boshqacha edi, biroz eskiroq uslubdagi uyga oʻxshardi, hatto avvalgi Jeon xonim va Jungkook bilan yashagan uy ham bundan ancha hashamatliroq edi. Yog'ochdan qilingan polga va keyinchalik zinaga qarab, Yeon Mi biroz oʻylangancha ehtiyotkorlik bilan pastga tushib butun boshli zalni koʻzdan kechirgan payti koʻzi katta boʻlmish chiqish eshigiga tushdi. Yeon Mini birdan yuzi yorishib eshik tomon harakatlanganda uni Jungkookni ovozi toʻxtatdi.

– Eshik qulf. – Jungkook boshini biroz orqaga kresloga suyanib oʻtirgancha yumiq koʻzlar bilan gapirdi.

– Meni ushlab tura olaman deb oʻylaysanmi? Sanang qani? – Yeon Mi biroz kinoya qilgancha dedi.

– U Ispaniyada, balki sendan intiqomini olish uchun otasini odamlarini toʻplayotgandir, faqat men bor boʻlgan shu uy seni hafsiz saqlaydi. – Jungkook koʻzlarini ochib oʻrnidan turish mobaynida aytib oʻtdi.

– Shuncha ishdan keyin yana oʻtmishga qaytmoqchi emasman, iltimos meni oʻz holimga qoʻy, bundan keyin hayot faqat oʻzimniki boʻlishni istayman. – Yeon Mi qatʼiy aytar ekan Jungkook qizni yonidan oʻtib ketgancha eshikni qulfini keyin esa eshikni oʻzini katta qilib ochdi.

– Qani bol, ketishni istaysanmi? Yoʻlingni toʻsmayman. – Jungkook qizni ikkilanish bilan asabiy yutinganini koʻrib miyigʻida kuldi.

Yeon Mi bilardi, hozir chiqib hech qayerga bora olmasligini, yonida na puli bor edi, na Hanga qoʻngʻiroq qilish uchun telefoni, shunga oʻzi xohlab tursa ham oyoqlari va aqli unga toʻsqinlik qilayotgandi.

– Hoʻp, senga kechgacha muhlat, avvalgidek meni qabul qil. – Jungkook chiqib ketar ekan, oldinga intilib uni toʻxtatmoqchi boʻlgan Yeon Mini payqamay qoldi.

Yeon Mi asabiy polga oʻtirib qolar ekan hayolari turli xil narsalarga tolib ketganda oʻrnidan turib, uydan nimanidir izlay boshladi. Zal ichi turli xil katta kichik idishlarga gul oʻtirgizlganini koʻrgan Yeon Mi qoshlarini chimirdi, va kirgan xonasini ichidagi stol ustidagi oq atirgullarni koʻrib stol tomon yaqinlashib qoʻliga atirgullardan birini oldi.

Yeon Mi gullarga termulib biroz tabbasum qilgancha yuragida biroz sokinlik va quvonch tuydi. Ammo biroz poshnali tuflini ovozidan eʼtibori boʻlinib ketgancha, uni oldiga chiroyli koʻylakda, sochlarini orqasiga yigʻib olgan holatda, yuz tuzilishi juda chiroyli boʻlmish qiz unga tabassum qilgancha yaqinlashdi.

– Kimsiz? – Yeon Mi unga biroz yoqtirmaygina savol berdi.

– Uyni yangi bekasi, uyni tozaligi va bu gullarni parvarishlash uchun kecha janob Jungkook sizga qoʻshib meni ham olib kelgandi, va bu oq atirgullar ham sizni xonangiz uchun edi. – Qiz, Yeon Mini qoʻlidagi gullarga qoʻl choʻzgan onda Yeon Mi oʻziga pichirladi.

– Ablah, umuman oʻzgarmagan, oʻzingni aldama Yeon Mi u hali ham Sanaga oʻxshagan qizlar bilan yurgan osha osha Jungkook. – Yeon Mi masxara ohangda kuldi. Bu gaplar qizga yoqmay tushdi.

– Bunday deb aytishga haqqingiz yoʻq, men siz oʻylagan qizlardan emasman, janob Jungkook ham endi unday emas, meni nega bu yerga olib keldi deb oʻylaysiz? Bu gullar nega? Bu hashamsiz oddiy uy nega? Hammasi siz uchun, sizni sogʻligʻingiz uchun edi, u sizga ozor bermasdan shu yerda davolamoqchi, gullar ham shu uchun, men ham sizni ahvolingizni qarab yordam bergani uchun kelganman, unga ham oson tutmang, har kuni jonini hafga qoʻyib ishlaydi va tirik qaytadi, ikkinchi tarafdan siz unga qiyinlashtirib ogʻir zarba beryapsiz, hozir ham janob shifokor oldiga ketdi. – Bu xizmatchi qizni ovozi baland chiqib Yeon Mini hayratda soldi.

– Isming nima? – Yeon Mi, uning toʻsatdan portlashidan biroz duduqlanib soʻradi.

– Eunna. – Eunna gullarni qoʻpol Yeon Mini qoʻlidan sugʻurib olganicha tepa qavatga chiqib ketdi.

Jungkook huddi Eunna aytgandek oʻzi ishga olgan shifokor Choini shifoxonasiga kelgancha vaziyatni soʻradi.

– Jeon, sen tayyorlanishing kerak boʻlgan uch bosqich bor, birinchi bosqichda qizni boshi koʻp aylanadi, koʻrishi va qoʻl oyoqlari zaiflashadi, va nafas yetishmovchilik kuzatiladi, ammo bu hushdan ketishga olib kelmaydi, birozdan keyin tezda oʻtib ketadi, ikkinchi bosqichda qiz koʻp qusadi, tanasi zaiflashadi, yuzi oqqarib ketadi huddi tanasidan jon ruh yoʻqdek, uchinchi bosqich eng ohiri ekanini anglatadi, burni qonab hushdan ketadi bu koʻp marotaba boʻladi ammo ularni qay biri Yeon Mini oʻlimiga olib kelishini bilmaysan. – Choi qoʻlidagi qogʻozni Jungkook qoʻliga tutqazdi.

– Qachonki uchinchi bosqich boshlansa uni darhol bu yerga olib kel. – Qatʼiy buyruqdan Jungkook aqildan oʻzgancha baland ovozda kulib qoʻlidagi qogʻozlarni gʻijimlab devorga zarb bilan uloqtirdi.

– Nega uni bu yerga olib kelishim kerak?! A Laʼnati?! Uni hatto oʻlgan holatida ham, ukol va dori isi orasida tashlab qoʻymayman hech qachon. – Jungkook qizargan koʻzlari bilan shifoxonaga chiqib ketgancha doʻkon oldidagi oʻrindiqlarni biriga oʻtirib biroz tinchlanish uchun koʻzini yumdi, ammo zarb bilan tepilgan stol ovozidan asabiy koʻzlarini ochdi.

– Yeon Mi qani? – Han tartibsiz ahvolda soʻradi.

– Oʻzinga qara Han tanib boʻlmayapti seni, shunchalar qaram boʻldingmi? – Jungkook hazilsiz kuldi.

– Sen qaramlik deb atagan narsangni hech qachon his qila olmagansan! – Han Jungkookni yoqasidan ushlab dedi.

– Menku his qilganman, Yeon Mi tarafdan, qanchalik oʻzingni aldama baribir Yeon Miga u istagan narsani bera olmaysan, toʻgʻri unga ozor bermassan, balki baxtli qilarsan, ammo u doim ich ichidan yolgʻiz boʻladi, bosh boladi, u seni aqli tomonidan qabul qilsa ham qalbi tomonidan hech qachon qabul qilinmaysan. – Jungkookni bu gaplaridan alami kelib Han ayamay Jungkookni yuziga musht tushirdi, Jungkookni odamlari boʻlsa tezda Hani qoʻllariga yopishib uni Jungkookdan uzoqlashtirdi.

– Sen yashirgansan shundaymi? Undagi saraton kasalini sen yashirgansan! Sen iflos qanday qilib shunchaki uni azoblanishi kuzatgansan? – Jungkook ustidagi changi qoqib qoʻygancha Hani yuziga musht tushirdi.

– Qanaqa saraton? Nima haqida aytyapsan? – Han tushunmaygina oʻrnidan turib labidagi qoni artdi.

Jungkook Hanga hammasini aytib berar ekan Han hayratda qoldi.

– Buni Sana yashirgan, sen osha kuni Yeon Mini koʻmib oʻzingiz oʻldirmoqchi boʻlganingdan song, bir necha oylardan keyin Sana oldimga yordam soʻrab kelgan sendan intiqomini olish uchun, ammo bir tarafdan oʻzini himoya qilish uchun, evaziga esa Yeon Mi tirikligini aytgandi, u bilardi hammasini. – Han ovozi borgan sari pasayib keyinchalik pichirlashga aylandi.

– Nima bolsa ham endi kech, sendan istagan yagona narsam esa endi biz Yeon Mi ikkimizni oramizga tushma. – Jungkook ornidan turib mashinasiga oʻtirgancha ketib qoldi.

•

•

•

Yeon Mi, Eunnani gapini oylar ekan balki sinab koʻrish kerakdir, shuncha qiyinchilik orqasidan baxtli boʻlishga oʻzi ham haqli insondir. Shu hayollar bilan Yeon Mi xonasidagi shkafni ochib u yerdan oʻziga yoqqan kiyimlarni olgancha, ularni kiyib, tezda sochini orqaga turmaklab uydan chiqib ketdi. Uni ortidan qarab qolgan Eunna esa kayfiyatsiz holatda qolib ketdi.

Yeon Mi Seoul koʻchalaridan yurar ekan tanish doʻkon va uylarni koʻrib yuziga tabbasum yugurdi.

Yeon Mi/Pov:
Bu koʻchalardan ilk jahannam bilan goʻzal taqdirimni qarshi olganman. Huddi oʻsha kuni yomgʻir ostida kollej doʻstlarim bilan uyga qaytgan onim, buvim meni issiq taomi va undan ham qalbimni isita olgan tabbasumi bilan kutib olardi.

Yeon Mi yoshligidagi hamma baxtli onlarini eslab sekin qadamlar bilan yurib avtobus bekatiga kelib oʻtirdi.

– U yoʻq. – Yeon Mini biroz tabbasumi soʻnib, yuz ifodasi oʻychanga oʻzgardi.

– Kimni izlayapsan. – Han qizni yoniga joylashib gapirdi.

– Bu yerda nima qilyapsan, ahir Busanda boʻlishing kerak-ku. – Yeon Mi hayratda dedi.

– Nima Busanda? Seningcha yoʻqolib qolganingdan keyin qolishim kerakmidi? – Han qizga savol tariqasida qosh chimirdi.

– Toʻgʻri aytasan. – Yeon Mi biroz tinchlanib keyinchalik yana Han tomon hayrat ila qaradi.

– Nega sen hech narsa soʻramayapsan? Nega men bilan ket yur demayapsan? – Yeon Mini koʻzlari biroz shubhadan qisildi.

– Sendan avval Jungkook bilan koʻrishgandim, u menga hammasini aytib berdi, havotir olma, seni unga hafa qildirib qoʻymayman, shunday ekan agar u seni majburlayotgan bolsa yur, olib ketaman. – Han oʻtirgan joyidan oʻrnidan turib qizni qarshisiga kelib, Yeon Mini qoʻlidan tutdi.

– Haligi, hammasi sen oʻylagandek emas. – Yeon Mi boshini egib biroz oʻylandi huddi oʻsha payt Eunnani gaplari yodiga tushar ekan ikkilandi.

– Men doim yoningda bolaman. – Han qizni ahvolini va qarorini tushunib, qizni kaftiga uning telefonini qoʻydi.

– Nimadir boʻlsa tezda menga qoʻngʻiroq qil. – Han qizni sochini silab keyinchalik unga qoʻl siltagancha ketib qoldi.

Yeon Mi boʻlsa Hani mehirbonchiligidan biroz yigʻlab olgancha bekatda ancha vaqt Han bilan boʻlgan eng shirin va baxtli onlarini eslab asta oʻrnidan turdi. Allaqachon koʻcha chiroqlari yonib boʻlganda Yeon Mi qorongʻu tushayotganini bilib yuzi tashvishdan biroz burishtdi va uyga qarab yura boshladi.

Yeon Mi uyga qaytib kelar ekan tovushsiz qadamlari bilan katta zaldan otib ketmoqchi boʻlib turganda eshigi yoʻq boʻlmish oshxonadan Jungkook bilan Eunnani koʻrdi.

– Kech boʻlib ketdi u hali beri kelmadi. – Jungkook oldidagi tovoqdagi ovqatiga qarab gapirdi.

– Unga biroz joy bering, hammasi yaxshi boʻladi, men aytgandek qilsangiz boʻldi, hammasi oʻz ishiga tushadi. – Eunna huddi yosh oʻquvchiga aqil oʻrgatayotgan oʻqituvchidek biroz qoʻl harakatlari bilan gapirdi.

– Shundaymi Eunna xonim? – Jungkook qizni ustidan masxara qilgan Eunnani biroz erkalab sochidan silab qoʻydi.

Buni koʻrgan Yeon Mi, oʻziga juda chuqur olgancha, koʻzidan hatto yosh tushib kelayotgan onda ham oʻzini xoʻrlangandek his qilib ortiga qaramasdan endi ketmoqchi boʻlganda uni Jungkook payqab qoldi.

– Yeon Mi qachon kelganding. – Jungkook tezda oʻrnidan turib qizni oldiga yaqinlashdi.

– Hozir kelgandim. – Yeon Mi biroz burnini tortgancha kulib javob berdi.

Jungkook qizni qaytib kelganini, uni Han bilan ketmaganini bilib biroz umidi oshdi va qizni qoʻlidan ushlab stol oldiga olib keldi.

– Men sizlarga halaqit bermay qoʻya qolay. – Eunna Yeon Mi uchun idishga ovqat solib bergancha oshxonadan chiqib ketdi.

Yeon Mi bir ovqatga keyinchalik indamay ovqatlanayotgan Jungkookga qarab, sekin tomoq qirdi.

– Balki kerak emasdir aa? Uydagi gullarga oʻzim ham qarashim parvarish qilishim mumkin. – Degancha Yeon Mi biroz sukut saqladi.

– Seni rostdan xotirang qaytdimi? Yoki menga « Menga gullarni parvarish qilish suv quyish unday ishlar yoqmaydi, hamma ayollar kabi emasman, menga shunchaki ularga termulish bilan bazan ularni iforidan toʻyib hidlash yoqadi, bilasiz ularni quchoqlaganda gullarni qanday yumshoq va mayin ekanini? » deb aytganing esingdan chiqdimi? Shu uchun uni olib keldim, qolaversa sen oʻzing zerikishing mumkin, u bilan aniq zerikmaysan. – Jungkook qizga tushundirish berib qayta ovqatlanishga qaytganda, Yeon Mini qovogʻidan qor yogʻishini boshladi.

Yeon Mi oʻrnidan turib ketar ekan Jungkook qizni ortidan qarab qolgancha indamadi.

– Muojalaringiz vaqti keldi janob Jungkook. – Eunna lab chetida jilmaygancha oshxonaga kirib kelar ekan Jungkook bosh chayqab oʻrnidan turdi.

Eunna qoʻliga kerakli narsalarini olar ekan Jungkook tepa qavatga koʻtarilib ketishi bilan uni orqasidan tezda buyumlarini toʻplab Jungkook kirgan xonaga kirib eshikni qulflab oʻzini biroz tinchlantirdi.

— THE END —

Helo

"My first and last love | Season – 2"

Episode - 5
—Author: Kim Yeon Mi

Jungkook eslashi bilan joyida qotib qoldi butun umri koʻz ochib yumushda oʻtib ketgandek edi va endi bildiki bu sogʻinch, nimadir yetishmasligi, nimadir notoʻgʻri ekanligini aslida nima ekanligini.

Sana qoʻrqib gina Jungkookni harakatsiz yelkasiga tikilib turdi, ammo chuqur nafas olgancha oʻzini tinchlantirib xona ichkarisiga qadam qoʻyib, sekin astalik bilan Jungkookga yaqinlashdi.

– Hammasini aytib berishim mumkin ! – Sana, qoʻlini mahkam musht qilib siqib koʻzlarini ham qattiq yumgancha yelkalari taranglashib ovozi boricha baqirdi.

– Hamma narsani eslaganimda endi sening gaplaringni nima keragi bor deb oʻylaysan? Yoki menga senlarni keyingi yolgʻonlaring qiziqdek tuyuladi deb oʻylaysanmi? Siz ahmoqlarda qoʻrquv hissi mutloq yoʻqolganmi? Xotiram yoʻqolsa ham, yoki xotiram qaytsa ham men osha osha Jeon Jungkook edim, ammo bu tushunchani unutdingiz ! Hanni tushunsa boʻladi, ammo senchi, Sana? Meni hammadan ham sen yaxshi bilarding ! – Jungkookni harakatsiz tanasi bir zumda qayta jon kirgandek harakatga kelib Sanani devorga mihladi, ovozi birinchi sokin chiqsa, keyingi gaplarida tajovuzkorana aytilgancha, Sanani qoʻrquvdan titrashga olib keldi.

– Men . . . . . . Men oʻylagandim, barchasi avvalgidek boʻladi deb, avvalgidek hayotimiz oʻsha Yeon Misiz boʻladi deb! Bu shunchalar qiyin emas ediku? Avval u yoʻq baxtli edik, ammo u kirib keldi bizni xohishimizga qaramay, keyin sen oʻzgarding, hatto yaxshi tarafga, ammo bir daqiqa ichi xotirangni yoʻqoting va bu menga yana qayta seni avvalgi Jungkookga qaytadi degan tushunchani berdi, ammo qarabsizki shu payt Yeon Mi ham xotirasini yoʻqotdi, bu imkoniyat edi, Han ikkimiz uchun, balki yetar aa? Yeon Miga qaytganing bilan u shuncha ishlarni unutib qabul qila olmaydi seni, ammo oldingda meni oʻldirishingni bilib turgan holda men turibman. – Sana qattiyat bilan oldinga bir qadam tashlab, alam bilan yutinib koʻziga yosh oldi.

– Sabrimni sinama Sana. Bir kun muhlat beraman, Ispaniyaga ket va qaytib kelma, sendan tortib olgan barcha narsamni qaytarib beraman, otangni ishini, merosini hammasini. – Jungkook eshik tomon oʻgirilib chiqib ketmoqchi boʻlganda Sana tezlik bilan uni yoʻlini toʻsdi.

– Ammo avvalgi Sanani qanday qilib qaytarib bermoqchisan? Sanani baxtli oilasini otasi Alderoni qanday qilib qaytarasan? Sanani sevgan Jungkookni qanday qaytarasan? Avvalgi baxtli hayotimni qanday qaytarib bermoqchisan?! – Sana gaplarini ohirida yigʻlab yuborib Jungkookni koʻksiga yengil mushtlab urar ekan keyinchalik, Jungkookni koʻksiga yuzini komdi.

– Meni quchoqla, mahkam ushla meni, qoʻyib yuborma, iltimos qilaman sendan, menda qolgan ohirgi narsa sensan, tubsizlikda tashlab ketma, menga boʻlgan avvalgi seving haqqi, oʻtinaman sendan. – Sanani endi ovozi xiralashib, siniq chiqdi. Jungkook yelkasiga tekkan qoʻllaridan koʻzlarini asabiy yumdi.

– Meni kechir, senga munosib emas edim, seni oʻz yoʻlimda qurbon qildim, ammo shuni bilamanki, endi haqiqiy oshiqlik qanday boʻlishini oʻrganib his qila oldim, bu uchun seni qurbon qilib oʻz yoʻlimda ishlatganim uchun uzur soʻrayman, sen ham keyinchalik his qilasan degan umiddaman huddi mendek. – Jungkook gaplarini tugatib Sanani yelkasidan ushlab oʻzidan uzoqlashtirib xonadan balki butunlay uydan chiqib ketdi.

– Balki men sendan ham avval bu oshiqlik tamini his qilgandirman, ammo shu bilginki buni qaytib his qila olmayman, sendan boshqasi his qildira olmaydi. – Sana Jungkookni orqasidan unga tikilib qolgancha yerga yiqildi.

HOZIRGI VAQT

– Shunday degin? Sana toʻgʻri aytibdi, ammo sen xatoni ustiga xato qilib ketayapsan, bugun Yeon Miga javob berishadi u men bilan ketadi. – Han Jungkookni chetlab oʻtib palata ichkarisiga kirib ketdi.

Palata ichida harakatsiz shiftga tikilib yotgan qizni koʻrgan Han nimadir notoʻgʻri ekanligini anglab tezlik bilan yotoq yoniga yaqinlashdi.

– Yeon Mi? Meni eshityapsanmi? – Han havotir ila gapirdi, ammo Yeon Midan hatto sado ham chiqmadi, lekin boshini biroz qimirlatib qoʻydi.

– Jungkook senga nimadir qildimi? – Hani keyingi savoliga ham Yeon Mi bosh chayqadi.

– Jin ursin* laʼnati ! – Han tezlik bilan qoʻllarni mushtlab eshikni zarb bilan ochdi, ammo Jungkook allaqachon qayergadir ketishga ulgurgandi.

Han hech kim yoʻqligini koʻrgach ichkariga qaytib Yeon Mi koʻtarib shifoxonadan olib chiqib mashinasiga soldi.

– Seni tashlab qoʻymayman, senga nima qilishganini aniqlayman. – Han qizni mashinaga solib oʻzi yana qaytda ichkariga kirib ketdi.

Yeon Mi bolsa harakatsiz boshini oynaga suyab tashqaridagi odamlarni kuzatar ekan boshi biroz aylanardi, xotiralari boʻlsa hanuzgacha tumanli va chalkash.

Koʻp vaqt oʻtmay Han qaytib mashinaga oʻtirib Yeon Mini sovib qolgan qoʻlini qoʻliga oldi.

– Seni xotirang qaytayotgan ekan, tinchlantirish dori berishibdi, vaqtinchalik harakat qila olmas ekansan, ammo bu tez orada oʻtib ketadi, seni uyga olib boraman. – Han qizni qoʻlini qoʻyib yubormay ikkinchi qoʻli bilan rulni mahkam ushlab hayday boshladi.

Biroz vaqt oʻtgach ikki qavatli uy oldida Han mashinani toʻxtib Yeon Mini koʻtarib ichkariga olib kirib yotqizdi, oʻzi boʻlsa oʻrindiqni oldiga tortib yotoq yoniga oʻtirdi.

– Bilaman xotiralaring barcha sekin astalik bilan qaytyapti. Buni tan olishni istamasam ham ammo qoʻlimdan kelgancha harakat qilgandim. Meni kechir, agar istasang hayotingdan chiqib ketaman. Va iltimos qilaman mendan nafratlanma, sen uchun avvalgi doʻsting Han boʻlib qolaman. – Han qizni undan yuzini burushini koʻrib nimadir unga sanchilgandek his qilib, qoʻlini koʻksiga qoʻydi.

Qanchalar koʻp Yeon Mi bilan qolsa undan voz kechish shunchalar qiyinlashishini bilgan Han xohlamasa ham oʻrnidan turib uydan chiqib ketdi.

Yeon Mi Han chiqib ketgandan keyin chuqur uyquga ketar ekan tuni oʻrtalariga yaqin uygʻondi. Tanasini endi his qilar ekan oʻrnidan turib oʻtirgancha qoʻllariga biroz tikilib qoldi.

– Hissizlanib ketyapsan, balki oʻtmishimni qoʻyib yuborishim kerakdir, xotiram yoʻqolgani eng yaxshisi edi, nega yana avvalgi holatimga qaytyapman? – Yeon Mi biroz holsiz yotoqdan oyoqlarini sovuq polga qoʻyishi bilan oʻzida ogʻirlikni his qildi.

Dori taʼsiri hali unchalik ketmagan, Yeon Mi arang dushga kirib chiqancha oʻzidagi ogʻirlikni sal kam yarimidan halos boʻlgancha, ustiga yengil kiyim kiyib balkonga chiqdi. Sovuq havo uni yengil kiyimidan oʻtib qizni teriga urilganda Yeon Mi balkon ayvoniga suyanib biroz jimlikda qoldi.

– Xonim sovuq emasmi? – Pastdan ovoz kelar ekan Yeon Mi tezlik bilan pastga qaradi.

Qora kepkali, mushakli tana ustida qora palto osilgan, tanish tabbasum va ovoz shakli, ammo qorongʻu boʻlgani uchun Yeon Mi bu insoni yuzini aniq koʻra olmadi.

– Siz kimsiz? Nima ishingiz bor? – Yeon Mi javob qaytarar ekan pastdagi insoni koʻrish uchun biroz pastroqqa egildi.

– Balkonda yiqilib tushishingiz mumkin, hozir oldingizga chiqaman. – Pastdagi odam turgan joyidan uyni eshigi tomon harakat qilganda Yeon Mini koʻzi kattalashib tezlik bilan uy ichkarisiga qaytdi.

Yeon Mi yugurgancha eshik oldiga kelib uni ochdi.

– Aqildan ozganmisiz? Begona odamni ichkariga kiritadi deb oʻylaysizmi? Ketting. – Yeon Mi ohirigi gapidan keyin qoʻlini koʻtarib, koʻrsatkich barmogʻi bilan tashqariga ishora qildi.

– Bir tomondan qarasam sizga begona emasman va shunchaki biroz isinib olish uchun kirdim, uyingizga kelgan mehmonlarga shunday munosabatda boʻlasizmi, xonim? – Erkak boshidagi kepkani biroz yuzini yopish uchun qoʻli bilan toʻgʻirlagancha gapirdi.

– Nima? Ustimdan kulyapsizmi? Qanday qilib begona boʻlmasligingiz mumkin? – Yeon Mi qoʻllarini beliga qoʻyib, qarshisidagi odamni yoʻlini toʻsdi.

– Keyinchalik bilib olasiz, oshxonangiz qayerda? – Erkak ustidagi paltosini yechish barobarida gapirdi.

Yeon Mi uni gapidan asabiy koʻzlarini yumib qoʻli bilan oshxona eshigiga ishora qildi.

Erkak oshxonaga kirgancha qizni yana qayta balkonga chiqib ketganini koʻrib lab chetida jilmayib qoʻydi. Yeon Mi chuqur xoʻrsinib, osmonga tikilib turar ekan yoniga kelib turgan insoni koʻz qiri bilan korgancha indamadi.

– Sovuq emasmi? – Erkak kepkasiga koʻp bora tegingancha yuzini koʻzlarini yashirishga urinardi buni Yeon Mi bittada sezdi.

– Sovuq? Bu menga kerakli narsa, sovuqlikni his qilish bilan oʻzimni tirik his qilaman, tanamdagi ruhimdagi ogʻirlik, batamom yoʻqoladi, oʻzimni yaxshi his qilaman, ammo shu bilan birga, eslashim kerak boʻlmagan oʻtmishimni eslayman. – Yeon Mi ohirigi gaplarini past ovozda oʻzi xohlamay aytar ekan, biroz kulib qoʻydi oʻzini gaplari qulogʻi tagida yangragan onda.

– U qanday oʻtmish? – Erkak biroz qiziqsinib soʻrab, boshini burgancha soʻradi.

Yeon Mi nimadan gap boshlashni bilmay turar ekan, koʻzi bir daqiqa erkakni yorugʻlikda koʻrinib turgan yuzini biroz pastki qismini koʻrib koʻzlari qisildi. Uning eʼtiborini pastki lab qismidagi pirsing edi. Yeon Mi pirsingni koʻrgach ogʻir yutindi.

– Nimadan boshlashni bilmayman, bu uzun hikoya edi, hayotimni eng goʻzal va daxshatli azobli onlari, ammo har bir goʻzallik ogʻriqlardan soʻng kelishini unutgan ekanman, mening goʻzal kunlarim koʻpga bormay, bir inson tomonidan daxshatli jahannamga aylandi, unda men yonardim, ishq azobida, holbuki yaqinlarimni yoʻqotish azobida ham, ohirigi umidimni qizil iplari uzilish onida, hayotimni yana goʻzal oni bolib bir inson kirib keldi ammo ruhim bilan yuragim uni qabul qila olmadi, chunki u allaqachon boshqa kimningdir ishqida yonib boʻlgandi, hikoyam ayanchli yakun topdi, ammo hayot menga barchasini unutirdi, endi esa nima qilishni bilmayapman. – Yeon Mi gaplarini, quvonch, qaygʻuli, va alami tabbasum bilan aytar ekan ohirida qaltiroq lablari orasidan soʻz chiqmay qoldi. Yeon Mi yengini uchi bilan koʻzidagi yoshni artib biroz burnini tortgancha yonidagi odamga qaradi.

– Qaygʻudan quvonch yaraladi agar bilsangiz, ammo hayot faqat baxt bilan emas ekanligini unutib qoʻymaganingiz yaxshi, eng yomon ayriliqlar bu oʻrtadagi sevgi va rishtani yana ham mahkamlaydi, ammo buni teskarisi ham boʻlishi mumkin, hoʻsh buni tanlash sizni qoʻlingizda, osha ishqida ado qilgan inson bilan qanday tanlov qilmoqchisiz. – Erkak biroz qizga yaqin kelgancha savol berdi.

– Bilasizmi, sevgi nafratni orqasidan keladi, haqiqiy sevgan insoningizdangina nafratlana olasiz, u qancha iflos boʻlmasin baribir uni shunday qabul qila olasiz, ammo men Handan nafratlana olmayman, haqqim yoʻq, hatto uning koʻziga ham qarashga uning qoʻlini tutishga haqqim yoʻq, oʻtmish meni batamom domiga oʻzini iflosligiga tortib ketyapti. – Yeon Mi yigʻlagancha boshini egdi.

– Jim. . . . . – Erkak ortiqcha gap gapirmadi.

Yeon Mi bir daqiqa ovozi ishtiyoq bilan yangragan erkakni ovozi qoʻpol va qaygʻuli chiqanidan boshini koʻtarib unga qaradi. Erkak bir daqiqa jim turgancha qoʻlidagi paltosini qizni yelkasiga tashladi, keyinchalik oʻzi qizni boyni tomon egilgancha qizni sochlaridagi ifordan hidladi. Erkakni koʻzidan bir tomchi yosh oʻqib tushar ekan u qanchalik bu ifor oʻziga qadrli ekanligini angladi, ammo ichidagi pushaymonlik va bir daqiqalik soʻzlar oʻzi haqida ekanligini oʻylab umid olgani uchun oʻzini lanatladi.

Erkak biroz boshini koʻtarib qizni koʻzlariga qaradi. Yeon Mi oʻziga tanish yuzni koʻrib hayron qolmadi aksincha huddi uning oʻzi kabi tushunarsiz nigoh ila tikilib turdi. Erkak qizni sochlaridan silab qoʻygancha orqasiga qaramasdan uydan chiqib ketdi, Yeon Mi bolsa yelkasidagi issiq tanish hid bilan oʻralgan holda katta palto ichida uy eshiklariga tikilgancha qolib ketdi.

Han bolsa uydan chiqib ketgan holi endi oʻzini eski uylariga qaytdi. Bu uyda divanda yotgan Kyodan boshqa hech kim yoʻq edi. Han biroz kayfiyati tushgan xolda chiroqlari ochiq uy ichkarisiga kirib xoʻrsindi.

– Men keldim. – Uyda hech kim yoʻqligini bilsa ham oʻzi kelgani haqida aytib divanda choʻzilib yotgan Kyoni silab qoʻydi.

– Bugun ikkimiz yolgʻizmiz, Yeon Mi yoʻq, uni boshqa uyga olib bordim, bu uyda esa endi ikkimiz yashaymiz. – Han ornidan turish mobaynida Kyoga gapirib javondan uch shisha viski oldi.

– Anchadan beri bu sovuq shishani qoʻlimga olmagandim, bilasanmi, nega? Chunki Jungkookga oʻxshab qolmaslik uchun, Yeon Miga uni eslatmaslik uchun edi, ammo endi barchasi teskari ketyapti. – Han gapini ohirida kulib yuborgancha boshini orqaga tashladi.

Kyo hech narsani tushunmay shunchaki oldidagi kichik idishdagi qizil viskidan jirkangancha tikilib turdi.

Han deyarli uch shishadan tashqari javondagi ichimliklarni ham olib tugatar ekan boshini stol ustiga tashlab qoʻlidagi idishni arang ushladi.

– Sen ham Yeon Mi yaxshi korasan toʻgʻrimi? Ammo mendek emas, hatto oʻsha laʼnati Jungkook ham mendek uni seva olmaydi, chunki Jungkook Yeon Mi bilan bir yil yashadi, shu bir yil unga doʻzaxdek oʻtdi, Jungkookni unga qilgan munosabatini ittga ham koʻrsatib boʻlmas edi, ammo menchi u men bilan ham deyarli bir yil yashadi, hayoti yorqin edi, men hatto unga qoʻlimni uchini ham tekkizmadim, hammasi uni xohishi bilan boʻlardi, koʻryapsan u ifloslik bilan meni oʻramdagi farqni. – Han koʻzlarini arang ochgancha boshini biroz koʻtarib gapirdi.

Kyo bolsa esnab qoʻygancha divandan tushib boshqa xona ichkarisiga kirib ketdi.

– Meni tashlab ketishga jurʼat etma. – Han oʻzida emas oʻrnidan turdi. Ammo boshi aylanishi bilan devorga suyanib qoldi, shu daqiqada koʻzi devorga suyanib turgan gitaraga koʻzi tushdi.

Beixtiyor lab chetida jilmaygancha biroz egilib gitarani qoʻliga oldi. Han boshini devorga suyab koʻzlarini yumgancha kulib gitarani cherta boshladi.

Tun hammasi uchun ogʻir keldi. Ammo eng ogʻiri Jungkook uchun. U Seoulga qaytmay Busandagi katta qoʻrgʻonli pentxausida tunab qolar ekan kun chiqishini oyna ortidan kuzatib turardi.

– Endi nima qilmoqchisiz janob? – Kai joyida tosh qotgancha egilgan boshi bilan savol berdi.

– Avvalgi ishimga qaytaman, eski Seouldagi uyga oʻt qoy, boshqa uyga qochib otaman. – Jungkook kostyumini ichki choʻntagidan sigarete olib uni tutatarkan koʻziga tushgan kun nuridan ortiga qaradi.

– Mi xonim haqida soʻragan edim, aslida. – Kai qoʻrqqancha past ovozda gapirdi.

– Kim senga ruxsat berdi uni ismi bilan atashga? Toki men tirik ekanman u Jeon nomi ostida yashaydi, tilinga shu sigaretni bosib iz qoldirgunimcha koʻzimdan yoʻqol. – Jungkook lablari orasidagi sigaretni olgancha kulib yubordi.

Kai bosh egib tezda xonadan chiqib ketdi. Jungkook yolgʻiz qolgani uchun chuqur nafas olib shkafdan kiyimlarini olib ustini almashtirdi.

Bu vaqtda esa Han koʻzlarini arang ochgancha yuzlari oqqarib ketgan holda koʻzini polni ustida ochdi. Qattiq yerda uxlagani uchun boʻyin va orqa yelka qismida ogʻriqni sezib oʻrnidan turgancha ochilgan oynalarga qarab oʻsha tarafga yaqinlashdi.

Tashqarida Kyo uydan chiqqancha qayergadir ketar ekan, Han unga bir nazar tashlab qoʻyib oshxonaga kirib oʻziga kofe tayyorladi, ammo endi ichmoqchi boʻlganda koʻngli aynib tezda yuvinish xonasi yugurib kirdi. Hatto eng qimmat viski yoki ichimliklar ham odamni zaiflashtirib qoʻyardi, Hani esa bu anchadan beri tashlagan ishi boʻlib shuncha yildan soʻng u yana qayta osha qizil rangli ichimlikni tatib korgandi.

Han/Pov:
Boshimni rakovinadan koʻtarib oynadagi aksimga qaradim. Sochlarim toʻzgʻigan, lablarimdan suv tomchilab turardi, koʻzlarim esa qisilgan. Eski holatimga astalik bilan qaytib kelayotgandek edim. Osha Yeon Mi yaratgan Handan uzoqlashayotganday his qilardim. Yuvinish xonasidan chiqib stol ustidagi tartibsizlikni koʻrib gʻashim keldi. Uning ustidagi shisha idishlar esa buni ikki baravar qildi. Sekin astalik bilan qoʻlimga paket olib, bularni bir ketinlik bilan paket ichiga sola boshladim va bir daqiqa ichida Yeon Mini birinchi uchratgan onimdagi oʻzimga aytgan gaplarim yodimga tushdi.

Hayotimda oʻzimdan boshqa hech kim yoʻq paytlarida faqat qora bulutlar bilan yomgʻir bor edi. Har kun barga kelardim, u yerdagi viski esa meni oʻziga bogʻlab qoʻygandi. Ammo endi bu viski menda Yeon Miga oʻzgardi, u huddi bu ichimlik kabi, nordonroq ammo shirin, odamni aqildan ozdiradi va oʻziga bogʻlab qoʻyadi.

Han stol ustini yigʻishtirib boʻlgancha oʻrnidan turib, uydan chiqib ketdi. Birinchi navbatda qoʻlidagi paketni chiqindiga solib keyinchalik dorixonaga kirib bir nechta oʻziga kerakli dorilarni olib uyiga qaytar ekan yoʻlini yarimida oʻziga tanish odam maʼyus yuzini koʻrdi.

– Sana? – Hani qoʻli boʻshashib tez qadamlar bilan Sanaga yaqinlashdi.

Sana oʻychan yelkasida osilib turgan sumkasini mahkam ushlagancha yerga tikilib turardi. Han qizga yaqinlashib uning yelkasiga qoʻlini qoʻyib uni eʼtiborini oʻziga qaratdi.

– Bu yerda nima qilayapsan? – Han havotir ila gapirdi.

– Jungkookni oldiga kelgandim. – Dedi Sana past ovozda.

– Nima? U Seoulga qaytmadimi? – Han endi rostakamiga havotirlanib dedi.

Sana bolsa tasdiq maʼnosida bosh irgʻadi. Han asabiy sochlari orasidan qoʻlini oʻtkazdi hayolidagi yagona narsa bu « Agar Jungkook Yeon Mini oldida boʻlsachi? Yoki unga nimadir qilgan boʻlsachi? » edi. Han ortiga oʻgirilib endi ketmoqchi boʻlganda Sana uning bilagidan ushlab toʻxtatib qoldi.

– Han . . . . – Sanani mayin pichirlash ovozidan Hani yuragi biroz erib ketdi sekin tinchlangancha ortiga qaradi.

– Jungkookni xotirasi qaytdi, Yeon Minikichi? – Sana hali ham Hani ushlab turgan qoʻliga qarab past ovozda gapirdi.

– Yeon Mini xotirasini bilmadim, menimcha hali qaytmagan, bu yaxshi, ammo Jungkook oldimdagi eng katta toʻsiq boʻlyapti, ammo Jungkookni xotirasi qaytgan ekan, ahvoling yaxshimi? – Han dedi, asabiy biroz koʻzlari qisilib.

– Hali ham harakat qilyapsanmi? Balki endi kerak emasdir. – Sana Hani qoʻlini qoʻyib yuborib gapirdi, ammo Han uning gaplaridan qoshlarini chimirdi.

– Han, bilasan, ikkimiz boshidan beri bilardik ortiqcha shaxs ekanligimizni, bunga butun oʻzligingni berib qoʻyishingni xohlamayman, chunki endi orqaga qayta olmaysan, sen ham menga oʻxshab qolishingni istamayman, Yeon Mi baribir eslamaydi, eslasa ham Jungkook uni xohishiga qarab oʻtirmaydi, sening qoʻlingdan esa bu borada hech narsa kelmaydi. – Sana koʻziga yosh olib Hani koʻksiga boshini qoʻydi. Han boʻlsa bir daqiqa nima boʻlganini tushunmay, Sanaga achingancha uni yupatish uchun bir qoʻlini koʻtarib qizni orqa yelka qismiga qoʻlini qoʻyib javoban qizni quchdi.

– Bu yerda nima boʻlyapti? – Yeon Mi ovozini balandlatib gapirar ekan Han tezlik bilan Sanani oʻzidan itarib yubordi, hatto Hani qoʻlidagi dorilar ham yerga tushib sochilib ketdi.

Yeon Mi qovogʻini solgancha qoʻllarini bir biridan oʻtkazib ularga yaqinlashib kelib, Han bilan Sana oʻrtasiga kirdi.

– Haligi, Yeon Mi . . . – Han biroz hijolat boʻlgancha unga orqa oʻgirib Sanani sochidan yulishga tayyor turgan qizni yelkasiga barmoq uchida tegindi.

– Nima? Yaxshisi yerdagi dorilaringni yigʻishtirib ol. – Yeon Mi ortiga qarab oʻtkir nigoh ila gapirdi.

Han bu kichik jussadan chiqayotgan daxshatli jahl-u gʻazabdan biroz choʻchigancha kuldi.

– Jungkook qayerda? Nega u bilan emassan? Yoki endi mendan va Jungkookdan alamingni olish uchun Hanga tomosha koʻrsatyapsanmi? – Yeon Mi Sanaga yaqinlashib kelish mobaynida dedi.

– Yeon Mi, sen notoʻgʻri tushunding, bu sen oʻylagan narsa emas, men Han bilan shunchaki doʻstlar kabi yaqinmiz va bunga ancha boʻlgan, uning hayotini bir marta saqlab qolganman. – Sana orqaga chekingancha tushuntirish qildi.

– Menga qiziq deb oʻylaysanmi qanchalik yaqin ekanligingiz? Bu yerda men uning boʻlajak xotini ekanligim muhim, uning yonida faqat bitta ayol turadi u ham bolsa men, sen doʻsti boʻlasanmi, yoki boshqa narsasi menga farqi yoʻq, shu uchun sochsiz va goʻzal yuzsiz qolishni istamasang ket. – Yeon Mi Sanani yana ham hijolat qilib qoʻyar ekan Sana shunchaki uzur soʻragancha tezda oʻgirilib taksi toʻxtatgancha ketdi.

Yeon Mi ortiga oʻgirilib Hanga duch kelar ekan koʻzlarini asabiy yumib xoʻrsinib qoʻydi.

– Odam ham shunchalik boʻladimi? Sen nega shunchaki jim turding?!!! Kimdir keb shunchaki ovinishni xohlasa ovitaverasanmi?! – Yeon Mi jahl qilib Hani mushak qismi tomonga yengil urar ekan Han biroz orqaga qadam tashlab kuldi.

– Hoʻp, endi sen aytganday boʻladi, yur uyga boramiz. – Han qizni qoʻlidan ushlar ekan Yeon Mi uni qoʻlini siltab tashladi.

– Yoʻq, yoʻq, yoʻq, Han janoblari, siz boring, sizni boshqalar yigʻlab kutib turibdi, qani keting. – Yeon Mi Hani yelkasidan uni oldinga qarab biroz turtib qoʻydi.

Han zavqlanib kulgancha oldinga qarab yurib ketar ekan, Yeon Mi yoʻtalgancha Hani shunchaki ketib qolishini kutmagandi.

– Nima? Ustimdan kulyapsanmi? Meni shunchaki tashlab ketasanmi? – Yeon Mi koʻzlarini katta katta ochib bor ovozida baqirdi.

Han qizni arazlab qolishidan qoʻrqib tezda ortiga oʻgirilib qizni tizzalaridan oʻzini qoʻlini oʻtkazib qizni koʻtarib oldi.

– Men bilan ketishni istamasang, oʻzim olib ketaman. – Han qizni koʻtargancha olib ketar ekan bir qoʻlda qizni bemalol kelin uslibda koʻtarib keta olardi, ikkinchi qoʻlida esa paket ichida dorilari bor edi.

Yeon Mi biroz jilmaygancha qoʻllarini Hani boʻyindan oʻtkazib ortga bir nazar tashlaganda, uzoqroqdagi uyni devori oldida osha ikki yil avvalgi nigohlarga duch keldi, uning lablaridagi sigaretni uchi yongancha uzoqdan yaqqol koʻrinib turgandi, sigaret egasi esa tushunarsiz nigoh bilan u ikkisidan koʻzini uzmasdan tikilib turardi, uni koʻrgan Yeon Mini jilmaygan lablari tekislanib, biroz yutinib qoʻydi, va yuzini Hani boyin qismiga qoyib oʻzini undan yashirdi.

– Sana xonim bilan nima qilmoqchisiz? – Kai mashina eshiklarini Jungkook uchun ochib berar ekan gapirdi.

– U meni payqamadi, yana qaytib keladi, ammo men hozircha Seoulga qaytmayman, yolgʻiz qaytmayman. – Jungkook oʻziga ishonchli gapirdi.

– Qayerga hayday? – Soʻradi Kai, rul tomon oʻtirib.

– Ularni ortidan hayda, qayerga borishini koʻrmoqchiman. – Jungkook shimini choʻntagidan telefonini chiqarish mobaynidan dedi.

Kai javob bermasdan bosh irgʻab mashinani ishga tushirib hayday boshladi.

Han qizni kotarib oʻzini osha eski uyni qoʻrgʻoni tomon kirganda toʻsatdan yomgʻir yogʻa boshladi. Han qizni qoʻlidan tushirgancha uni pana joyga oldi.

– Uy ichkariga kirmaysanmi? – Soʻradi Han uy ichkarisi tomon harakat qilayotganida.

– Yoʻq, men xotiramni yoʻqotsam ham yomgʻirga boʻlgan sevgimni yoʻqotmaganman. – Yeon Mi kulgancha javob qaytardi.

Han biroz tabbasum qilgancha uy ichkarisiga kirib ketdi, Yeon Mi bolsa osha yerdagi stolga oʻtirib yomgʻir tomon qoʻl choʻzdi. Han uydan tezlik bilan qaytib chiqqancha Yeon Mini yonidan joy oldi.

– Yeon Mi, menga qara. – Han qoʻlidagi kamerani koʻzlari tomon olib kelib qizni unga qarashi bilan rasmga oldi.

– Xotirangni yoʻqoting, ammo rasmlar senga eslatadi, bundan buyon har bir onimizni nafaqat xotiraga balki uni jonlantira oladigan rasmga aylantiraman. – Han fotoapparatagi rasmga qarab uni qizga berdi.

– Adolattan emas, xunuk olibsan, boshqatdan rasmga ol. – Yeon Mi kulib turgancha yomgʻir tomon ikki qoʻlini yon tomonlariga yoyib turdi.

Han ham qizni pozasidan kulgancha uni yana qayta rasmga oldi.

— THE END —