Chapter 2.

Koʻchirim soʻrash.

“Tuzat buni,” — dedi Margo istehzoli kulib, vizitkasini stolimga qattiq urarkan. Uning yashil ko‘zlari alangadek yonar, ichidagi g‘azab yuzidan o‘qilardi.

— Ishonmayman, Linc. Qanaqa ahmoqlik bu? Uchrashuvga portfel olib kelgan odamni ko‘rganmisiz o‘zi? Bu senga ishora bo‘lmadi, axir?

Agar bu gaplarni menga boshqa xodimim aytganida edi, o‘sha zahotiyoq ishdan haydagan bo‘lardim. Lekin Margo menga maktab davridan beri eng yaqin do‘st. Universitetni tugatganimizdan so‘ng kompaniya mening qo‘limga o‘tishi bilanoq, uni ishga taklif qilganman. U bo‘lmaganda, bu biznesni qanday qilib saqlab qolgan bo‘lardim, bilmayman. Rostini aytsam, hozir ham zo‘rg‘a yurityapman. Shuning uchun ham Margoning bu xatolikdan bunchalik qahrga kelgani bejiz emas.

Liora bilan. Otam vafotidan keyin kompaniya menga o‘tganidan beri ishlar keskin yomonlashdi. Bir necha yil oldin Jeon Hotels & Suites mamlakatdagi eng tez rivojlanayotgan mehmonxonalar tarmog‘i edi. O‘sha yili, otam... (men yuzimni qiyshaytirib, og‘riqni yashiraman), biz o‘n ikki yangi filial ochgan edik. Lekin rahbarlik men qo‘limga o‘tgach, hech narsani ushlab qola olmadim. Bunchalik erta mas’uliyat yuklanishini kutmagandim, o‘rganishim kerak bo‘lgan narsalar haddan tashqari ko‘p edi. Ikki yil ichida esa kompaniya poydevori titrab ketdi. Pandemiya tufayli iqtisodiyot yiqildi, xodimlar almashinuvi oshdi. Filiallarimizni to‘liq xodimlar bilan ta’minlay olmadik, mijozlar noroziligi esa reytinglarni tubanlikka olib tushdi. Endi esa katta miqdorda pul yo‘qotyapmiz. Liora Vize bizni qayta oyoqqa turg‘izadigan yagona imkoniyat edi.

— Sen mutlaqo tentaksan, — dedi Margo yana xo‘mrayib. Nihoyat g‘azabini so‘kib chiqarib bo‘ldi. Men esa stolimdagi Lioraning vizitkasiga tikildim, undagi elektron manzilni yana bir bor ko‘zdan kechirdim.
— Bilaman. Endi nima qilishni xohlaysan?

— Bilmayman, — u istehzoli kuldi. — Borib, oyoqlariga yiqil. Aytsang-chi, seni onang yana telba ayollarga uylantirmoqchi bo‘lyapti, deb. Men uchun baribir — nima qilsang qil, lekin Liorani qayta hamkorlikka ko‘ndir.

Ofisimning shisha eshiklari ortidan bir nechta xodim ichkariga qarab turardi, Margoning nima sababdan bunchalik jahli chiqqanini tushunishga urinib. Uning asabiylashishi odatiy, lekin odatda bu jahli menga qaratilmagan bo‘ladi.
— U ketishidan oldin bog‘lanishini aytgandi. Menga u hamon hamkorlikka moyildek tuyuldi, — dedim.

— Ha, ehtimol, lekin sening axmoqliging tufayli bu kompaniyani barbod qilishi ham mumkin. Jungkook, qanchalik yomon bo‘ldi?

Men keskin nafas tortdim, ko‘zlariga qarashga jur’at eta olmadim.

— Qancha. Yomon. Bo‘ldi?

Tomog‘imni qirib, ovozimni past qildim:
— Balki, unga... agar yaxshi vaqt o‘tkazishni istasa, keyin biz...

— Voy, xudo! — Margo qichqirib yubordi. Men esa quloqlarimni cho‘chib tortib oldim. U qora bob-sochini quloq ortiga sidirib qo‘ydi-da, chuqur xo‘rsindi.
— Hozir unga email yozib, uzr so‘ra.

— Sen aslida mening sekretarimsan, boshlig‘im emas, — dedim men.

U ko‘zlarini aylanib, lo‘q qilib qo‘ydi.
— Iltimos. Agar men bo‘lmaganida, sen allaqachon xarob bo‘lgan bo‘larding. Hozir email yoz.

Men unga qarshi chiqolmadim, shunchaki bosh irg‘adim. U ofisimdan chiqib ketarkan, eshikni qattiq yopib yubordi. Tashqarida to‘planib qolgan yordamchilar ham tarqalib ketishdi. Men kulgimni bosib, kompyuterimni ochdim.

Margo meni tartibga solib turadi. Ba’zan jahlimni chiqarsa-da, bilaman — u doim mening foydamni o‘ylaydi.

Qizil bilan belgilangan uchta xat — moliyaviy maslahatchim Brockdan. Yana yo‘qotayotganimiz aniq. Keyinroq u bilan majlis o‘tkazishim kerak.

Do‘stim Archer ichimlikka taklif qilgan, lekin men e’tibor bermay 'Yangi xat' tugmasini bosdim..

Kimga: vvize@stonemedia.com
Mavzu: Uzr

Hurmatli Vize xonim, bugun ertalab sodir bo‘lgan voqea uchun sizdan samimiy uzr so‘rayman. Agar imkon bersangiz, tushuntirishni juda istardim. Sizning hamkorligingiz biz uchun nihoyatda muhim. Ertaga tushlikda uchrashimizga nima deysiz?

Hurmat bilan,
Jeon Jungkook
CEO
Jeon Enterprises, Inc.

Xatni yuborgach ham Lioraning ismi lablarimda muhrlanib qoldi. Aslida Brockning xatlarini ko‘rishim kerak edi, ammo o‘zimni tuta olmay, internetda Liora haqida ma’lumot qidira boshladim.

U bunchalik yosh bo‘lsa kerak, deb o‘ylamagan edim. Butun Sharqiy Sohilda eng muvaffaqiyatli marketing firmasi unga tegishli. Hatto mamlakat bo‘yicha ham shunday bo‘lishi mumkin. Va u atigi... yigirma besh yoshda. Mendanda yosh. Baribir ulkan muvaffaqiyat. Bu esa juda ham hot.

Va u goʻyoki men dunyodagi oxirgi odamdek qaramagani, men uni uyimga olib ketishimga hech qachon ruxsat bermaydigandek tuyuldi goʻyo. Rostini aytsam, uni ayblay olmayman. Ahmoqlik qildim. Rasmiy uchrashuv o‘rniga unga uyimga kelishni taklif qildim. Uyalib ketganimdan yuzim qizarib, ichimni g‘ashlik bosdi.

Uning o‘zi ham tadbirkor. Kompaniyasini butunlay o‘z kuchi bilan, hech kimning yordamisiz barpo qilgan. Yigirma besh yoshida buni qanday uddaladi? Aql bovar qilmaydi. Men esa qoyil qoldim. Hatto qoyil qolishdan ham ortiq — lol bo‘lib qoldim, skroll qilishni davom ettirar ekanman. Kaliforniyada tug‘ilib-o‘sgan, keyin kollejni tugatgach New Yorkka ko‘chib kelgan ko‘rinadi. Nahotki, eng katta muvaffaqiyatga erishishi mumkin bo‘lgan joyini tashlab ketgan bo‘lsa?

Bu savol miyamda aylanar ekan, suratlariga o‘tdim. Turli tadbirlarda, turli joylarda tushgan o‘nlab suratlar. Va men qizil gilamda tushgan suratida toʻxtsb qoldim.. u ipakday yaltiragan libosda. Libosning chuqur kesimi ko‘krak chizig‘ini ham, qornining birozini ham ochib qo‘ygan. Uning qaddi-qomati esa mukammal, terisi libosidek silliq, hatto undan ham nozikdek tuyulardi.

Men bugun unga qo‘pol bo‘ldim, bilaman. Shunday gaplarni aytmasligim kerak edi. Lekin agar u o‘shanda mening taklifimni qabul qilganida-chi... Xudo!

Biz o‘sha qahvaxonadan chiqiboq taksiga o‘tirardik. Yo‘l davomida uning barmoqlariga yengilgina tegib, keyinroq nimalar bo‘lishini eslatib o‘tar edim. Keyin esa, o‘ttizinchi qavatdagi, butun shaharni ko‘rib turadigan kvartiramga yetib kelgach... men uni shu yerning o‘zida bag‘rimga bosar edim. Hech qanday ortiqcha gap-so‘z, suhbat emas — faqat biz, faqat zavq. Uning nozik futbolkasini yirtib, dumaloq ko‘kraklarini ko‘rishga oshiqardim... So‘ng uni shisha devorlarga tirab, yubkasini yuqoriga ko‘tarib, tiz cho‘kib... unga nega shu paytgacha yolg'izlikni tanlaganimni ko‘rsatib berar edim.

Kompyuterimdan chiqqan ding ovozi xayolimni bir lahzada bo‘lib tashladi. Qattiq taranglashganim kostyumimni siqib yuborgan, joyimni almashtirishga urinib, ekranda chiqqan javobni o‘qish uchun Lioraning suratlarini shoshilinch yopdim.

Kimdan: vvize@stonemedia.com
Mavzu: Aniqlik

Janob Jeon, izoh shart emas. Men faqat sizning kompaniyangiz bo‘yicha rejalarimni ko‘rib chiqish uchun uchrashishga roziman. Faqat aniqlik kiritmoqchiman: bu biznes uchrashuvi bo‘ladi, to‘g‘rimi?

Hurmat bilan,
Liora Vize
CEO
Stone Media Entertainment

Uning bu xabarini oʻqib yana miyamga behayo xayollar kelishni boshladi va yana kompyuterimning ding etgan ovozi halaqit berdi..

Kimdan: Margo
Mavzu: Ahmoqlikni bas qil!!!

Salom, xo‘jayin.
Bir eslatma: sen qidirgan hamma narsani ko‘rib turaman. Aytsam adashmayman: Liora sen uchun juda baland darajada.

Margo

Margoning yozgan xabariga koʻzimni suzib javob qaytardim.

Kimdan: Jungkook
Mavzu: Xotirjam bo‘l

Liora qanchalar jozibali bo‘lmasin, men baribir bakalavr hayotiga mos odamman. Balki keyinga kerak bo‘lsa, suratlarini qidirgandirman ;)

P.S. — Tomos bilan uchrashuvni tayinla, qidiruv tariximni boshqa serverga o‘tkazsin. Iltimos, shu xatni ham o‘chirib tashla.

Jungkook

Chapter 1.

Xato.

Jungkook

Peshonamdagi ter tomchilarini artdim. New-Yorkning yopishqoq jazirama issig'i badanimni terlatdi. Quyosh tinmasdan boshimdan uradi. Iyulning qoq o‘rtasi - yildagi eng yomon vaqti. Turistlar oqimi eng cho‘qqisiga chiqqan, baland-baland binolar havo yo‘lini bekitib, odamlar gavjum olomoni orasida shamol ham kirishiga halaqit qilayapdi.
Jin ursin

Yana bir uchrashuv.

Ko‘zlarimni aylantirdim, ammo o‘zimni ushlab turmayman. Yo‘lni kesib o‘tayotgan ikki skeitchini surib o‘taman, deyarli yangi tug‘ilgan bolasini aravachada sudrab ketayotgan bir otaga urilib qolay dedim. Yonimdan shoshilinch o‘tib ketayotganda past ovozda uzr so'radim.

O‘n daqiqa.

Bu la’nati uchrashuvga atigi o‘n daqiqa ajrataman. So‘ng ishga qaytaman.

So‘nggi oylarda onam meni sanab bo‘lmas ayollar bilan tanishtirdi. Ba’zlari uning “shahar-klub”dagi dugonalarining qizlari, ba’zisi xayriya ishlarida faol yuradigan ayollar, ba’zilarini esa bilmadim, go‘yo ko‘chada ko‘rib qolib, menga surat ko‘rsatib qo‘ygandek. Lekin yo‘q. Onam bunchalik sodda emas. U hisob-kitobli. U hech qachon shunchaki kimnidir tanlamaydi.

Ammo oxir-oqibat syollarning hammasi bir xil. Oila qurishga tayyor, joylashib olishni istaydigan ayollar. Sochlari silliq, tishlari mukammal. Eng muhimi - ular mehribon erkak xohlaydi. Men uchrashgan ayollar onalari qanday yashagan bo‘lsa, xuddi shunday hayot orzu qiladi: uyga qarash, bolalarni parvarish qilish, bo‘sh vaqtini golf maydonida yoki klubda oʻzlarining yoqtirgan kitobini varaqlash bilan o‘tkazish. Onam kabi.

Balki kimlargadir bu yoqar. Menga emas. Hali emas. Men yolg‘iz yashashimdan mamnunman. Shahardagi kondominiumim o‘zimga yetarli. Axir men endigina yigirma sakkizdaman. Istasam, keyinroq oila qurishim mumkin. Ammo onam. . . u to‘xtamaydi. U meni go‘yo tez orada qurib qoladigan, umri tugayotgan odamdek ko‘radi.

U bilan tortishish hech qachon tugamaydigan aylana. Shu bois har ikki haftada bir marta bu ahmoqona ko‘r-ko‘rona uchrashuvlarga boraman, onam tanlagan ayol bilan ko‘rishaman, keyin esa dunyodagi eng katta kibrli odamga o‘xshab o‘zimni tutaman, toki u meni boshqa qayta ko‘rishni istamasligi uchun.

Bu noto'g'rimi?
Ha.

Meni qiziqtiradimi?
Yo‘q.

Qimmatbaho kostyumimning kulrang galstukini biroz bo‘shatib, ichkariga havo kirishiga yo‘l ochib. Balki butunlay yechib tashlaganim ma’quldir, lekin unda ko‘ylak ostidan tatuirovkalarim ko‘rinib qoladi. Bu esa ayolga meni yana ko‘rish uchun ortiqcha bahona bo‘ladi.

Onam uchrashuvni Central Park yonidagi kichkina qahvaxonada belgilagan. Uzoqda ko‘lmakda juftliklar qayiq uchirib yuribdi, chap tomonda esa yam-yashil maysada sevishganlar romantik piknikda. Bir yigit uzum donini qizning og‘ziga tashlaganda qoshimni chimirib, yana ko‘zlarimni suzdim.

To‘ppa-to‘g‘ri bu joy onam tanlaydigan joy.

Qahvaxonaga eshikni belgilangan vaqtdan o‘n besh daqiqa kech ochib kirdim. Bu “uchrashuvni barbod qilish”ning birinchi qoidasidi: vaqtida kelma.

Odatda tanlangan ayolni ko‘rishim uchun o‘n soniya kifoya. Doim kimdir ortiqcha dabdabaga burkanib o‘tiradi: ikki hafta avvalgi xotin esa hatto patli shlyapada kelgan edi. Lekin bu safar… ko‘zimga hech kim tashlanmadi. Ikki biznesmen burchakda qog‘ozlar ustida qahva ichib o‘tiribdi, orqada esa ofitsiant ikki ayolga issiq shokolad olib borayapti. Men bilan koʻrishadigan sherigim esa yo‘q.

-Janob Jeon, - deya qattiq ohangda chaqirdi kimdir.

Boshimni burib qarasam, burchakda bir ayol allaqachon tik turib, qoʻlini menga uzatgancha turibdi. Onamni ichimdan birinchi marta maqtadim: bu safar u men uchun uncha yomon tanlov qilmabdi.

Avval bo‘yiga ko‘zim tushdi. U baland, yumshoq pushti poshnada esa ko‘zimga deyarli tenglashadi. Oyoqlari uzun, qora yubkasi esa tizzasidan biroz yuqorida tugaydi. Belga beparvo tiqilgan binafsha top esa yetarlicha ochiq – ortiqcha emas, qiziqtiradigan darajada.

Nigohim yuqoriga ko‘tarildi: to‘liq pushti lablar, mukammal tugmachasimon burun va qandaydir his-tuyg‘ularni yashirayotgan jiddiy qosh-ko‘z. Onam tanlaganlarning yuzida odatda bir zumda “umid” yozilib turardi. Bunda esa hech narsa yo‘q. Faqat. . . sovuqlik.

Sochlari quyuq jigarrang, orasida karamel rang yaltiraydi, yelkadan biroz pastga tushgan jingalak soch. Men esa qotib qolgandek unga tikilib qolganimni, qo‘li hamon havoda turganini u tomoq qirib eslatmaguncha sezmadim.

Ha, to‘g‘ri.

Salomlashish.

Qo‘limni uzatdim. Unda qoʻrqish hisini sezmadim. Teri yumshoq, lekin nam teri emas. Tirnoqlari puxta parvarish qilingan. Men esa ayollardan yetarlicha bilaman, Chanel atirini darrov tanidim. O‘ziga qarashni yaxshi biladigan qiz ekan. Onam ham boshqa turdagisini tanlamagan bo‘lardi.

-Uh, Jungkook, -dedim rasmiy ohangni buzib. - Bunday rasmiy bo‘lishimiz shart emas.

- Liora, - dedi u qisqa bosh irg‘ab. - Siz bilan tanishganimdan xursandman, Jungkook.

“Liora.” LioraLioraLiora
Ismini tilimda aylantirdim. Onam tanlagan ayollarni yotog‘imga olib kirish haqida hech qachon o‘ylamaganman, lekin bu safar. . . boshimda faqat shu fikr.

Lekin men hech qanday nikohga qiziqmaganman. Men yakkayu yagona bakalavrman. Shunday bo‘lsa-da, ehtiyojlarim bor. Bu ayol esa ularni qondira oladi. Lekin onamni yutishiga yo‘l qo‘ymayman. U bu qizni tanlagan bo‘lsa, demak, bu qiz bilan nimadir notoʻgʻri.

Kichkina stolga o‘tirganimda u yonidagi portfeldan qalin papka oldi va varaqlay boshladi.

-Sizning kompaniyangizning umumiy qiymati qancha edi? - dedi u biroz beparvo holatda. -Hisobotni olgandim, lekin. . . uyda qoldiribman."

Hammasi joyiga tushdi.

- Demak, siz tayyorlanib kelibsiz, - dedim istehzoli kulib.

U xatosiz chizilgan qoshini koʻtardi.
- Shunday qilmasligim kerakmidi?

Yelkamni qisdim. - Har kimning yo‘li o‘ziga. Kompaniyam to‘rt milliardlik. Bu siz uchun yetarlimi?

Ikkinchi qoida: shunchalik jerk bo‘lki, ularning o‘zi xulosa chiqarib qochsin.

- Sizdan yaxshiroqlarini ko‘rganman, lekin yaroqli, - dedi u sovuqqina.

Men jim qoldim. Bu ayol nega bunchalik bepisand? Billionerlar bilan uchrashuvga tez-tez boradimi? Lekin ularning birortasiga yopishib olmaganini hisobga olsam, u menga o‘yin o‘ynamoqchi.

Soatimga qaradim. Ikki bo‘ldi. Ofisga qaytishim kerak.

-To‘g‘risini aytsam, - dedim ofitsiant yonimizga kelganda uni qo‘yib yuborib, - men farzandli boʻlishga ham, oila qurishga ham qiziqmayman. Bunday narsani sizga bera olmayman.

Liora koʻzlarini pirpiratdi. . .

Bir,

Ikki marta.

- Men. . . nima? - dedi nihoyat.

- Men munosabat qurmayman. Onam sizni bu yerga majburlagan bo‘lsa, uzr. Sizning vaqtingizni bekorga olgan.

U orqaga suyanib, jilmaydi. Keyin kulib yubordi. Yengil, musiqiy. Bu kulgu esa nafratimdan ham ko‘ra qattiqroq ta’sir qildi xuddi yuragimni teshgandek. Balki u ham munosabat qurishni istamas?

Men tomoq qirib, qo‘shib qo‘ydim:

- Lekin agar yaxshi vaqt o‘tkazmoqchi bo‘lsangiz…

- Janob Jeon, - dedi u sovuq va keskin ohangda. - Siz nimani o‘ylayapsiz bilmadim, lekin men bu yerga uchrashuv uchun emasman. Sizning kompaniyangiz rebrending bo‘yicha men bilan hamkorlik qilishni uchun shu yerdaman. Men Sharqiy Sohildagi eng yirik marketing firmasining bosh direktoriman. Men sizning 'prospekt'ingiz emasman. Sizning pullaringiz menga kerak emas. Umuman qiziq emas.

Men qotib qoldim. Bu qanday qilib chalkashib ketdi? Men rejalarimni daqiqa bo‘yicha yuritaman, hech qachon xato qilmayman. Margo – yordamchim – bu uchrashuv ertaga deb aytmaganmidimi?

U esa davom etdi:

- Aslida, men hozir chiqib ketishim va sizning kompaniyangizni butunlay unutishim mumkin. Lekin, to‘g‘risi, sizning pulingizdan baribir foydalanmoqchiman. Chunki siz bu yerda juda ko‘p chiziqni buzib o‘tdingiz. Demak, biz biznes hamkorimiz, to‘g‘rimi? Yoki Stone Media Entertainment’ning sizga qanday foyda keltirishini izohlashim kerakmi?
Men jim boʻlib qoldim.
Hech qanday aytadigan so‘zim yo‘q edi.

Faqat uning mukammal parvarishlangan tirnoqlari bilan stol ustida kompsniya ksrtasini surib qo‘yishini tomosha qildim.

- Siz bilan yana koʻrishamiz, -dedi u shirin jilmayib

Chapter 1

"Agar u bo‘lmasa, unda hech kim."

"U uchun, men hamma narsani qilaman, faqat u uchun."

"Men faqat uni xohlayman!"

"Sen obses­siya dedingmi? Men uning ismini eshitdim."

"Agar taqdir bizni uchrashtirishni istasa, biz har qanday narx evaziga uchrashamiz.."

_______

Y/n 16 yoshli yuqori maktab o'qivchisi. U o'zining o'gay oilasi bilan yashaydi. Uning onasi u tug'ilganidayoq jon bergan. Otasi esa buni ko'tara olmay yurak huruji bilan vafot etgan. Shunday qilib uni boshqa oila boqib olgan. Erta tong. U uy ishlarini qilib bo'lib, maktab uchun tayyorgarlik ko'rayotgan edi... uning og'ay opasi Jeun-cha baqirib uni ismi bilan chaqira boshladi...

Jeun-cha: men seni yana qancha chaqirishim kerak lanati qiz!!!

Y/n: ketayapman opa

Y/n zinalardan tushib kelib uning yonida paydo bo'ldi...

Jeun-cha: qani meni maktab tushligim?

Y/n: uni tayyorlab stol ustiga qo'yib qo'ydim opa

U gapini tugatishi bilan yuziga qattiq tarsaki uruldi. Y/n yerga yiqilib tushdi.

Jeun-cha: men senga qancha aytishim kerak? Meni opa emas xonim deb chaqir lanati qiz!!!

U bu gaplaridan keyin y/n ni oyoq kiyimi bilan ura boshladi. Y/ning ko'zlaridan yoshlar oqib tushar ekan uning opasi 5 daqiqadan keyin to'xtadi.

Jeun-cha: sen bilan maktabda gaplashaman lanati qiz. Ertalabdan kayfiyatimni rasvo qilding bitch!

Y/n o'rnidan endi turgan edi uning yuziga yana tarsaki kelib tushdi...
Bu uning o'gay otasi Mr.Lee edi.

Mr.Lee: bitch ertalabdan mening erkatoyimni kayfiyatini buzishga qanday xadding sig'di?

Uning otasi shu bilan unga yana tarsaki tushurdi.

??: azizm qoying jozir u maktabga ketishi kerak. Yana keyin maktabga gap eshitish uchun borishni istamayman.

Uning o'gay onasi Mrs.Lee labiga lab bo'yog'ini surtib gapirar ekan.

Mr.Lee: ko'zimdam yoqol. Hozir seni bir narsa qilib qòyaman.

Y/n: rahmat dadajon~deya u egilib chiqib ketdi.

Yo'lda u yugurib maktab tomon yig'lab ketar ekan.

Y/n: nimaga bu dunyo menga shunchalar shavqatsiz?

Ko'z yoshlar ko'zlaridan oqib tez yura boshladi. Y/ni oilasi, ko'chadagi odamlar hattoki sinfdoshlari ham qiynaydi. U har kuni maktabga oilasi tufayli kech qolganligi sababli o'qituvchisi uni har kuni darsdan chiqarib yuboradi. Albatta kech qolganligi uchun va keyin sinfdoshlari uning ustidan kulib, masxara qilishadi...

Y/n yo'lda yig'lab ketar ekan, yo'lning o'rtasiga kelganini bilmay qoldi va katta qimmat baho mashinaning signali bilan o'zini anglab oldi

Y/n: kechiring janob. Kechiring ~ deya u mashinaga egilib, ko'z yoshlarini artib ketib qoldi

Haydovchi: Janob u maktab o'quvchisi ekan.

???:Ko'rdim ~ mashinaning orqa o'rindig'ida o'tirgan yigit qalin ovozi bilan kulib gapirdi...

???: Uni kuzating...

Y/n maktabga yetib bordi. Har doimgidek o'qituvchisi uni darsdan chiqarib yubordi. Dars tugashiga 20 daqiqa qolgan u eshik yonida yerga tikilgancha turar edi. Bir payt uning opasi Jeun-cha guruhi bilan uning oldida paydo bo'lishdi.

Jeun-cha: qaranglar kimni ko'rayapmiz~ u qah qaha etib kulib unga tarsaki tushurdi.

Girl/1: Jeun-cha senga havasim kelayapdi. Seni shunday o'yinchog'ing bor, u bilan hoxlagan payting o'ynashing mumkin.

Jeun-cha: Tch o'ynashmish. U meni har doim asabimni buzadi!

Jeun-cha Y/ning sochlaridan tortib ushlar ekan~
Jeun-cha: bugungi qilgan ishing uchun javob berasan lanati~ deya uni qo'yib yubordi

Jeun-cha: uni tomga olib chiqing!

Girl/2: turaqol lanati, seni ko'tarib olib chiqishni hoxlamayman! ~ deya Y/ni ushlab sudray boshladi

Y/n: yo'q unday qilmang. Iltimos.

Girl/3: ovozingni o'chir aks holda she tilingni o'z qo'llarim bilan kesib tashlayman.
Shu bilan ular Y/ni tomga olib chiqishdi va uni yerga uloqtirishdi.

Jeun-cha unga yaqinlashdi va uning sochlaridan ushladi
Jeun-cha: bugun seni qanday qaysi yo'l bilan qiynay yoki chazolaymi?

Girl/1: Jeuncha kel uni sochlarini yulib tashlaymiz

Girl/2: yoq bu oddiy kel unga turli xil qumursqalarni yediramiz

Jeun-cha: hamma ovozingni o'chir. Men nima qilishni yaxshi bilaman! ~ deya Y/nga qaradi

Jeun-cha: bugun boshqacha yo'l topaman. Qizlar uni bugun shu yerda qoldiramiz.~ deya uni uloqtirdi.
Y/n: yo'q to'xtang opaa

U uning gapini tugatmasidan ular tom eshigini qulflab qo'yishdi. Y/n yig'lagancha eshikni ura boshladi.
Afsuski ular ketib bo'lishgan edi. Y/n devor burchagiga o'tirdi va yig'lagancha uxlab qoldi.

Oradan 4 soat o'tdi hamma o'quvchilar ketib bo'lishgan edi. Y/ni esa hech kim tomdaligini bilmaydi. U esa birinchi marta hech kimning baqirishlarisiz tinchgina uxlayotgandi.

Oradan yarim soat o'tib eshik ochildi va qora ko'zoynakli, kostyumda bir yigit kirdi.

Bodyguard: xonim, y/n......y/n ~ deya u bir ikki marta uni turtdi. Va Y/n uyg'ondi.

Y/n: Qayerdaman? Kimsiz?

Bodyguard: tinchlaning xonim. Hamma o'quvchilar ketib bo'lishdi. Men sizni kutayotgan edim.

Y/n: meni nimaga kutasiz?

Bodyguard: sizni uyingizga tashlab qo'yaman, turaqoling.

Y/n: katta rahmat buni hojati yo'q deya ~ tezlik bilan ketib qoldi.

Agar buni o'gay ota-onasi uning uyga boshqa bilan kelganligini bilsa u naq ko'chada qoladi.

Y/nning ketayotganini ko'rib u kimdirgadir qo'ng'iroq qildi.

OTP
Bodyguard: janob xonim ketib qoldilar

??:u uyiga yaxshi yetib borganligiga ishonch hosil qilib, keyin menga xabar ber ~ deya qalin ovozda go'shakni qo'ydi...

1-qism tugadi
Vaqtingiz uchun rahmat
#Naelora_Watson

Chapter 1

"Agar u bo‘lmasa, unda hech kim."

"U uchun, men hamma narsani qilaman, faqat u uchun."

"Men faqat uni xohlayman!"

"Sen obses­siya dedingmi? Men uning ismini eshitdim."

"Agar taqdir bizni uchrashtirishni istasa, biz har qanday narx evaziga uchrashamiz.."

__________

Y/n

Y/n 16 yoshli yuqori maktab o'qivchisi. U o'zining o'gay oilasi bilan yashaydi. Uning onasi u tug'ilganidayoq jon bergan. Otasi esa buni ko'tara olmay yurak huruji bilan vafot etgan. Shunday qilib uni boshqa oila boqib olgan. Erta tong. U uy ishlarini qilib bo'lib, maktab uchun tayyorgarlik ko'rayotgan edi... uning og'ay opasi Jeun-cha baqirib uni ismi bilan chaqira boshladi...

Jeun-cha: men seni yana qancha chaqirishim kerak lanati qiz!!!

Y/n: ketayapman opa

Y/n zinalardan tushib kelib uning yonida paydo bo'ldi...

Jeun-cha: qani meni maktab tushligim?

Y/n: uni tayyorlab stol ustiga qo'yib qo'ydim opa

U gapini tugatishi bilan yuziga qattiq tarsaki uruldi. Y/n yerga yiqilib tushdi.

Jeun-cha: men senga qancha aytishim kerak? Meni opa emas xonim deb chaqir lanati qiz!!!

U bu gaplaridan keyin y/n ni oyoq kiyimi bilan ura boshladi. Y/ning ko'zlaridan yoshlar oqib tushar ekan uning opasi 5 daqiqadan keyin to'xtadi.

Jeun-cha: sen bilan maktabda gaplashaman lanati qiz. Ertalabdan kayfiyatimni rasvo qilding bitch!

Y/n o'rnidan endi turgan edi uning yuziga yana tarsaki kelib tushdi...
Bu uning o'gay otasi Mr.Lee edi.

Mr.Lee: bitch ertalabdan mening erkatoyimni kayfiyatini buzishga qanday xadding sig'di?

Uning otasi shu bilan unga yana tarsaki tushurdi.

??: azizm qoying jozir u maktabga ketishi kerak. Yana keyin maktabga gap eshitish uchun borishni istamayman.

Uning o'gay onasi Mrs.Lee labiga lab bo'yog'ini surtib gapirar ekan.

Mr.Lee: ko'zimdam yoqol. Hozir seni bir narsa qilib qòyaman.

Y/n: rahmat dadajon~deya u egilib chiqib ketdi.

Yo'lda u yugurib maktab tomon yig'lab ketar ekan.

Y/n: nimaga bu dunyo menga shunchalar shavqatsiz?

Ko'z yoshlar ko'zlaridan oqib tez yura boshladi. Y/ni oilasi, ko'chadagi odamlar hattoki sinfdoshlari ham qiynaydi. U har kuni maktabga oilasi tufayli kech qolganligi sababli o'qituvchisi uni har kuni darsdan chiqarib yuboradi. Albatta kech qolganligi uchun va keyin sinfdoshlari uning ustidan kulib, masxara qilishadi...

Y/n yo'lda yig'lab ketar ekan, yo'lning o'rtasiga kelganini bilmay qoldi va katta qimmat baho mashinaning signali bilan o'zini anglab oldi

Y/n: kechiring janob. Kechiring ~ deya u mashinaga egilib, ko'z yoshlarini artib ketib qoldi

Haydovchi: Janob u maktab o'quvchisi ekan.

???:Ko'rdim ~ mashinaning orqa o'rindig'ida o'tirgan yigit qalin ovozi bilan kulib gapirdi...

???: Uni kuzating...

One major problem is environmental pollution. Plastic containers are not biodegradable and take hundreds of years to decompose. For example, many plastic bottles and food packages end up in oceans, harming marine life. For solving the problem people should recycle them instead of throwing plastic bottles and food packages into oceans.

Another problem is that, chemicals from plastic can leak into food and drinks, which can be dangerous when consumed. For instance, studies have shown that microplastics are found in drinking water and even in human bodies. To solve the problem, people should start using dishes which made by glass and avoid plastic containers.

In conclusion, plastic containers are serious issue caused harm human health and sea animals. By discouraging plastics and recycling plastic containers, many countries can start healthy lifestlye and improve humans' health.

Hyunjin oʻzining kattagina ofisi stoliga oʻtirib kompyuterida ishlarini bajarayotganida eshik taqillaganini eshitdi.

Hyunjin:kiring..Sovuq ohangda gapirdi. Eshikdan esa uning sekretari Miss.Haneul kirib keldi.
Haneul:hayrli kech Mr.Hwang.
ishchilarning kundalik reporti tayyor boʻldi

Hyunjinning yoniga yaqinlashib hujjatlarni Hyunjinga uzatdi

Hyunjin: juda soz! Endi esa oʻzimning taomimdan rohatlana olaman.
Haneulga bir ogʻiz soʻz demasidan uning nozik belidan ushlab uni oʻzining oyogʻiga oʻtirgʻiztirdi.

Haneul: toʻxtang, kimdir bizni koʻrib qolishi mumkin..

Hyunjin: ularning koʻrishiga qoʻyib ber

Hyunjinning bir qoʻli Haneulni uning beli orqali joyida ushlab turgan, bir qoʻli esa uning soni boʻylab sayr qilar edi

Haneul: yoʻq biz faqat ishdan tashqari sevishganlarmiz. Ishda esa shunchaki boshliq va ishchi.

Haneul oʻrnidan turmiqchi boʻlganida Hyunjin uning belidan mahkam ushlab uni quchoqlab oldi.

Hyinjin: va hozir esa men boshliq sifatida senga ketishga ruxsat bermadim, mushukcham

U Haneulni oʻziga yaqinroq tortib uning boʻynidan boʻsa olishni boshladi

Haneul: hoy, toʻxtasangizchi.. bunday qila olmaymiz

Hyunjin stol ustidagi hujjatlarni chetga oldi va stol ustiga Haneulni yotqizdi. Haneul koʻzini ochib yumgunicha oʻzini Hyunjinni tagida koʻrdi.

Hyunjin: nima uchun? Oʻz sevgan qizim bilan birga vaqt oʻtkiza olmaymanmi?

Haneulni boʻyidan soʻrib va tishlab izlar qoldirar ekan uning bir tizzasi Haneulning oyoqlari orasini sekin ishqalar edi

Haneul: oʻtkiza olasiz.... faqat..

Huunjin: faqat ish tugaganidan keyin? Har doim shunday deysan... Men mushukchamni hozir hoxlayapman. Axir bilasan har doim seni sogʻinaman.

Haneul: bilaman...

Hyunjin: xatto mendan bir qadam uzoqda boʻlsang ham seni sogʻinaveraman. Seni shunchakar sevamanki seni oʻzimdan ham qizgʻonaman...

Haneul: men ham sizni sevaman.

Hyunjin: ruxsat berasanmi?

Haneul esa boshini sekingina qimirlatib qoʻydi. Hyunjin esa chilmayib qoʻydi va Haneulga biroz egilib undan chuqur boʻsa oldi.

Hyunjinni tili Haneulning ogʻzida raqsga tushar ekan uning qoʻllari Haneulning tugmalarini yecha boshladi.
Haneul esa Hyunjinni yechintirdi. Hyunjin Haneulni yechintirib boʻlib u Haeulning bir k*kragini ezgilay boshladi.

Haneul: ayy... sekinroq

Hyunjin: bilasan mushukcham, sendan qoʻllarimni ola olmayman

Haneul: sizni ham shunday qiynasa yoqadimi?
Hyunjinning k*kragini sekingina tishlab qoʻydi

Haneul:yoqdimi?
Hyunjin: bu biroz ogʻriqli boʻlishi mumkin lekin bu maroqli
Haneul: siz hech qachon oʻzgarmaysiz
Hyunjin: toʻgʻri, men har doim seni yotoqda yoki stol ustida yigʻlatishim mumkin ammo hech qachon hayotda yigʻlatmayman

Haneul: mana nima uchun men faqat sizni sevaman. Menga hoxlaganingizni qiling. Men butun tanam bilan siznikiman.

Hyunjin: albatta, hammasi meniki. Seni ruxing, sening tanang hammasi meniki
Hyunjin: hozir esa, mushukcham men seni yana bir bor oʻzimniki qilmoqchiman.
Haneul: qarshilik koʻrsatmayman.
Hyunjin: bu oʻzimning mushukcham

Bu soʻzlar bilan Hyunjin Haneulni boʻynidan qattiq soʻrib iz qoldira boshladi.Haneul esa mayin va yoqimli nolalar qilardi

Hyunjin: nola qilishda davom et mushukcham ) deya Haneulning boʻynidan pastga k*kraklariga tushdi va ularni ham soʻrishni boshladi

Hyunjin Haneulning k*kraklarini soʻrayotgan bir paytda u ikki barmogʻini Haneulning ichiga kirgʻizdi
Haneul: meni qiynamang...ahh..
Hyunjin: shhh... hozir oʻtib ketadi mushukcham

Shu zayilda ular 15 daqiqa shunday qilishdi. Hyunjin barmoqlatini tiqib chiqarar ekan Haneul chiday olmay boʻshanib yubordi
Haneul: ahh... katta rahmat. Hozir oʻzimni yengil his qilayapman.
Hyunjin: lekin men hali tayyor boʻlmadim mushukcham
Haneul: bu yetarli...
Hyunjin: ahh... boshqa chiday olmayman mushukcham) u ichki buyumidan tosh kabi tik turgan @zosini chiqardi
Hyunjin: qara, men juda ham qattiqman
Haneul: menimcha siz sigʻmaysiz.
Hyunjin: havotir olma sen men uchun yaratilgansan. Hozir esa oyoqlaringni kattaroq och mushukcham. Kechir bu safar sekin boʻlmayman..

Hyunjin @zosini Haneulning ichiga kiritdi. Haneul esa butun ovozi bilan nola qilishni boshladi
Hyunjin Haneul moslashib olishi uchun sekin harakat qildi va sekundlar sari tezlashib boraverdi.....

Naelora Vize

Yaqindagina Jullie 19 yoshni warshi oldi. Bu esa endi mustaqil boʻlishining belgisi edi. Bu kunidan boshlab hayoti abadiy o‘zgardi. Oʻzi uchun bolaligidan buyon orzu qilib kelgan ishga kirdi.

Ishga yangi kirgan kuni, ofisdan chiqayotib, qora furgon uni tortib ketdi. Qo‘llari orqasiga bog‘landi, ko‘zlari qora mato bilan bogʻlandi, og‘zi esa mato bilan qoplandi.

Uning hayoti — o‘sha zahotiyoq, o‘ziga tegishli bo‘lmay qoldi.

U hushiga kelganda, xona qorong‘i, sovuq va begona edi. Atrofda erkaklar ovozi:
-“Yangi tovar,” dedi kimdir.

Uning qaltirashi boshlandi. Qo‘rquv. Tananing titrashi. Ijrochilarning shafqatsiz kulgusi.

- “U chiroyli ekan. Qimmatga ketadi.”

Jullie titrarkan, yuragida faqat bitta so‘z urar edi: yashagin… iltimos, yashagin.

Ular Jullie ni stulga oʻtirgizishdi va sotib oluvchilar uchun suratga olishni boshlashdi.

To‘satdan eshik tepildi. Avtomat tovushi. Qichqiriqlar. Qon. Chang. Qon. Qadam tovushlari. Qora etiklar. Va qorong‘ilik ichida boʻylari uzun va qora kostyumli erkak kirib keldi. Uning kostyumni ikkita tugmagacha ochilgan, koʻksidagi tatirovka koʻzga tashlanib turardi. Sochlari toʻzgʻib ketgan boʻlsa ham bu uning koʻrinishiga koʻrk qoʻshib turibdi.
Jungkook.

Bir soniyada hamma jim bo‘ldi. Qonli ko‘zlar, muvozanatli ohangda aytilgan:
— Bu qiz kimga kim?

-“U meniki! Unga tegma!” degan odamning boshiga to‘pponcha tegdi. Tetik bosilmay turib ham, hammaga ma’lum edi, ular bugun omon qolishmaydi. Ammo Julliega bu... ozodlik bo‘lib ko‘ringandi. Lekin bu faqat boshlanish edi.

Jungkook Jullieni olib ketdi. Uni mashinada orqasiga o‘tqazib, hech nima demadi. Faqat oynadan tashqariga qaradi. Ammo yuragi urardi. Bu qizda nimadir bor edi. Nima — o‘zi ham tushunmasdi.

Keyingi kun u Jullieni villadagi eng baland qavatdagi xonaga joylashtirdi. Derazalar panjarali. Eshik qulf. Internet yo‘q. Jullie so‘radi:
— Siz... meni nima qilmoqchisiz?

U sekin, yengil, sovuq tabassum bilan:
— Endi sen menikisan. Yaxshi qiz boʻlib shu yerda qol.

Dastlab, Jullie qarshilik ko‘rsatdi. Qichqirdi, yig‘ladi. Ammo Jungkook hech nimaga parvo qilmasdi. U uni istardi. Har kuni. Har tun.

Obsession — bu mehr emasdi. Bu qiynoq edi. U Julliega sevgi bermadi. Faqat nazorat, faqat kuch, faqat o‘ziniki qilish hissi.

Jullie asta-sekin zaiflashdi. Tana qarshilikdan charchadi. Ko‘zlarida hayot so‘nayotgan edi. Har safar Jungkook yondashganida, u ichida “iltimos, bugun emas” deb o‘zini tiyardi.

Lekin Jungkook... u o‘zgarayotgan edi. Julliesiz bo‘la olmasdi. Xizmatkorlar bilan ko‘rishga ham jiday olmas edi. Agar biror kishi Julliega bir soniya ortiqcha qarasa, o‘sha kuni u odam yo‘qolib ketardi.

— Sen faqat meniki! Menga qaragin! Meni his qil! — deb qichqirardi Jungkook Jullie ni qistovga olib.

Ammo Jullie endi ko‘zlarini olib qochardi. U nafratlanardi. Bu sevgi emasdi. Bu qiynoqqa aylangan sevgining soyasi edi.

Bir kuni Jungkook mehmonlikdan qaytdi. Qollarida shirinliklar. Sevimli "Strawberry Choux" pishiriqlari, guldasta. Yuragi ilk bora yumshagan edi. U kechirim so‘ramoqchi edi. Chunki kechagi ishidan adsusladi... u... uni chin dildan sevib qolgan edi.

Jungkook mashinasini parkovkaga qoʻyib Jullie ning xonasi tomon yoʻl oldi. Ammo xona bo‘sh edi.

U balkonga yugurdi.

— JULLIE! — qichqirdi u.

Jullie panjaraga chiqib olgandi, titrab, lekin hozirgacha eng tiniq so‘zini aytdi:

— Men seni hech qachon sevmaganman. Bu sevgi emas. Bu faqat og‘riq. Men boshqa chiday olmayman!

Jungkook balkon tomon yugurdi. Lekin yetib bormadi. U faqat bir soniya kech qoldi. Bir soniya...

Jullie uchib tushdi. U osmonga qarab so‘nggi marta ko‘z yumdi. Va u jim bo‘ldi.

Jungkook yugurib borib Jullie ning yoniga tiz choʻkdi. Qon ketayotgan Jullie ning boshiga qo‘llari bilan bosdi, uning jonsiz tanasini bagʻriga bosib, bor kuchi bilan baqirdi.

— Men seni asray olmadim... men seni yo‘q qildim... men... men seni sevgan edim… Kechir Jullie! Seni sevaman...

Ammo bu so‘zlar endi kech edi.
Jullie endi yo‘q edi. Va u hech qachon bilmaydi. Jungkook esa oʻsha tun olib kelgan gultastani hech qachon tashlab yubormadi. Bu uning sevgisidan butun umrlik estalik edi...

Naelora Vize.

Safira ofisga odatdagidan biroz kechroq keldi. Tor qora yubkasi va oppoq koftasi bilan butun kompaniyani jim bo‘lishga majbur qilgandek edi. U eshikdan kirgan zahoti ko‘zlar unga qadaldi. Ammo Safira bunga o‘rganib bo‘lgan edi. U xo‘jayini — kompaniya egasi Jeon Jungkook bilan uchrashayotganini hech kim bilmas edi.

Uning stoli to‘g‘ri Jungkook kabineti oldida joylashgan edi. Har gal eshik ochilib, Jungkook ichkaridan chiqsa, Safiraning yuragi o‘ynab ketardi. U bugun odatdagidan sal ko‘proq bo‘yalgan, va yubkasi… oh yubka… “Kechirasan, Jungkook”, — deb o‘ylagandi o‘zicha.

Kutilmaganda, telefon jiringladi.

— Safira, xonamga kiring.

Faqat shunchaki, ammo ohangida narsa bor edi. U stuldan turdi. Nafasi sekinlashdi. Eshikni ochib kirganda, Jungkook unga tik qarab turardi. Sochlari biroz tartibsiz, oppoq ko‘ylagi yengidan sal yuqoriga qayrilgan. Uning nigohi… bu nigoh, har safar Safirani kamida ikki daqiqa gapirsiz qoldirardi.

— O‘tir. — dedi u, ammo bu buyruq ohangida edi.

Safira stulga o‘tirdi. Jungkook asta yurib, uning orqasiga o‘tdi. Sochlarini bir chetga surdi.

— Bugun ofisda barchaning nigohi sendan uzilmadi… ayniqsa shu yubkangdan keyin.
— Bu oddiy yubka, Jungkook…
— Men oddiy emasman, Safira.

U asta oldiga o‘tdi, kaftlarini stolga qo‘yib, unga yaqinlashdi. Uning nafasi Safiraning yuziga urilayotgan edi.

— Men seni juda yaxshi ko‘raman. Shunchalik… hatto rashk ham qilyapman.
— Nima qilishimni xohlaysan? Boshqalarning ko‘zini bog‘lay olmayman-ku…
— Ammo sen faqat menikisan.

Bu gapdan so‘ng Safiraning yuragi urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Jungkook sekin past egildi va lablarini uning qulog‘i yaqiniga olib bordi.

— Men seni jazolashim kerak, Safira. Chunki sen bugun meni butun ofis oldida aqldan ozdirding.

U asta kaftini Safiraning soniga qo‘ydi, lekin to‘xtadi. Ko‘zlariga qaradi.

— Rozimisan?

Safira asta bosh irg‘adi. Ular o‘rtasida uzoq kutilgan, issiq tortishuv bor edi. Ammo bu shunchaki istak emasdi — bu muhabbat edi. G‘ayrioddiy, yashirin, biroq chinakam.

Ular o‘sha kuni eshikni hech kimga ochmadilar. Faqat tashqaridan biror narsa eshitilsa, odamlar faqat tahmin qilishlari mumkin edi: bu ikki sirli inson orasida nimalar boʻlayotganini hech kim bilmaydi...

— Jungwooon! Men bilan o‘tirma dedimku! — dedi Moxinur lablarini burib.
U har safar araz qilsa, sinfdoshlar “yana boshlanishdi” degandek kulimsirashardi.

— Boshqa joy qolmagan edi, Moxi... — Jungwon bechora ovozda javob qaytardi, ammo kulgisini bosolmadi.

Bugun ertalabdan Moxinurning kayfiyati yomon edi. U orqasidagi o‘rindiqqa sumkasini qo‘yib: “Bu joy band!” deb ta'kidlagandi. Ammo Jungwon, har doimgidek, o‘zini “men sevgilisiman, imtiyoz bor” deb o‘ylab, sumkani chetga surib, o‘tirib olgan edi.

— Kayfim yo‘q dedim, yurakni achitma hozir.
— Men yurakni emas, faqat sumkani surdim-ku...

Sinfxonadagi bolalar kulib yuborishdi. Moxinur esa yuzini burib, derazaga qarab oldi. Dars davomida Jungwon uni qandaydir tarzda ko‘nglini olishga harakat qildi. U daftariga yurakchalar chizib, ostiga:

> “Moxi + Jungwon = Doim birga”

deb yozdi va sekin daftarini unga surdi. Moxinur qaradi... keyin daftarni yopib, stol ostidan Jungwonga turtilib yubordi.

— Bu bolani urmasam bo‘lmaydi...

Tanaffusda esa ular har doimgidek birga ovqatlandilar. Moxinur qovurilgan tuxumni Jungwonning idishiga tashlab yubordi.

— Bu nima endi?
— Yuragim singari kuygan tuxum.

Jungwon kulib yubordi. Moxinur esa ko‘z qisib qo‘ydi. Ular urishsa ham, kulishardi. Arazlashsa ham, kechirishardi. Chunki ular bir-biriga ko‘nikib qolgan, ajralmas juftlik edi.

Darsdan so‘ng Jungwon Moxinurni uyiga kuzatib qo‘yarkan, asta dedi:

— Moxi… Qachon qarama araz qilasan, lekin baribir meni tark etolmaysan.
— Chunki men araz qilaman, sen esa ko‘nglimni olasan. Shunaqa yomon o‘rgatib qo‘ygansan o‘zing!

— Demak, hammasi mening aybimmi?
— Albatta! Ammo baribir seni yaxshi ko‘raman, bezorim!

— Men ham seni, arazchi qizaloq.

Ular yo‘l bo‘yi kulishdi, itishib-surishdi, ammo yuraklarida bir xil ohang chalinardi — “bu muhabbat janjallari bilan go‘zal”.

Tamom.