Jk: Bugun juda charchadim axis

Axis:Nega sevgilim

Jk: Chunki kecha sen bilan tun oʻtkazolmadm

Axis: hechqisi yoʻq bugun oʻtkazamz

Jk: Rostdanmi sevgilim

Axis:Ha

JK hursandligidan ichiga sigʻmay ketti va unga mehmonhona taklifini qoʻydi.
Axis esa rozi belgisi kelmay Jk uchun rozi boʻldi
JK va Axis mehmonxonaga borishdi u yerdan yashirincha hona olishdi va bizning oldimizga hchkm kirmasin deya buyrugʻi berib ketdi
Axis juda hayajonda edi chunki bu Jk bn 2-kecha edi.
Axis vannadan chiqayotganda Jk uni koʻtarib yotoqxonaga olib bordi.
Sevgilim sen bugun menikisan deya miyigʻida kulib qoʻydi.
Axis esa Jk iltimos meni qiynamagin dedi
JK esa bu gaplarga parvo qilmay axisning ustiga chqdi.
Axis bu darajada yoqimli san deya Axisning koʻylagini yecha boshladi
Axis juda qoʻrgan edi
JK esa qoʻrqma sevgilim ovozing eshitilmaydi chunki bizning yon atrofimizda honalar yoʻq
Deya hirilladi.
Va asixning boʻynidan yalab iz qoldirishni boshladi.
Asix esa havotirda edi chunki ota onasi koʻrsa nima boʻlishini oʻylardi.
JK shimining kamarini yechishni boshladi.
Asix esa Jk yetarli deya baqirardi
JK esa sevgilim ovozingni asrab qoʻy hali kerak boʻladi deya miyigʻida kuldi.
Jk **azosini unga tiqa boshladi Asix esa faqat ahhh deb baqirardi holos
JK esa sevgilim men buni kutgandm deb miyigʻida kulib qoʻyardi.
Va Asixga qarab bu kecha faqat meni ismimni aytib baqirasan dedi.
Asix esa Sen uchun hammasiga tayyorman sevgilim dedi.
JK ham ezardi ham azosini tiqardi bu esa qzga ogʻriqli edi
.... Davomi bor

Fanfic nomi: “Tungi Ritm”
Qism 1: Birinchi Ko‘rish

Tungi Koreya. Yorqin neon chiroqlari, ohangdor musiqa va alkogol havosi bilan to‘lib-toshgan shahar markazidagi mashhur bar. Jungkook sahnada turib, o‘zining chuqur ovozi bilan navbatdagi ashulasini kuylayotgandi. Undan taralayotgan har bir nota xonadagi havoni qizitardi. Qizlar uni maftunkor nigohlar bilan kuzatar, ammo u hech kimga e’tibor bermasdi. Faqat kuylardi. Yuragida nimadir yetishmasdi.

Shu payt eshik ochildi. Xonaga baland poshnali tovush kirib keldi. Asin. U qora, tanasiga yopishgan libosda edi. Uzun sochlari yelkalariga to‘kilib tushgan, qiyiq ko‘zlari esa qorong‘ulikda porlardi. U bar tomonga yurdi, ammo nigohi Jungkookdan uzilmadi. Ularning ko‘zlari to‘qnashdi.

Jungkookning yuragi bir lahzaga to‘xtagandek bo‘ldi.

Asin o‘ziga ichimlik buyurdi, ammo ko‘zlari haligacha sahnadagi yigitda. Jungkook kuylashni tugatib, sahnadan tushdi. To‘g‘ri unga qarab bordi. Yuraklari urib turardi. Ularning orasi yaqinlashdi. Issiqlik sezildi. Xuddi butun xona faqat ular uchun jim bo‘lgandek edi.

— "Tungi barlar zerikarli bo‘lardi, ammo sen... bu kechani o‘zgartirding," — dedi Asin jilmayib.

— "Sen esa men o‘ylagandanda ko‘proq xavfli ko‘rinyapsan," — dedi Jungkook, asta unga yaqinlashib. Ularning nafasi bir-biriga urildi.

Va... musiqaning ritmida, ichimlikning ta’sirida, ular asta raqsga tushishdi. Qo‘llar yelkaga, barmoqlar belga siljidi. Har bir harakat, har bir nigoh – asta, ehtirosli, nazokatli. Bar fonida ular bir-biriga singib borayotgan ikki olovga aylandi.

To‘satdan Jungkook uning qulog‘iga egilib:

— "Men seni bu kechada unutolmayman..."

Asin jilmaydi.

— "Unda meni eslab qolishing uchun sabab beraman."

Ichimlikdan So‘ng

Bar sekin-asta so‘nayotgan musiqalar, to‘kilgan ichimliklar va mast nigohlar bilan to‘lib borardi. Jungkook Asinning belidan ohista ushlagancha, uni bar orqasidagi maxfiy, yoritilishi sust xonaga boshladi. Bu joy faqat VIP mijozlar uchun mo‘ljallangan edi.

Eshik yopilishi bilan sukut tushdi. Faqat yurak urishlari va nafaslar eshitilardi.

Jungkookning qo‘llari Asinning belidan yelkasiga ko‘chdi. U lablarini yengil Asinning bo‘yniga tekkizdi. Qizning yuragi tez ura boshladi. Uning kaftlari yigitning ko‘kragiga tegdi — issiq, kuchli va o‘ziga tortuvchi.

— "Sening harorat... telba qiladi," — deb pichirladi Asin.

Ularning lablari nihoyat to‘qnashdi. Dastlab yumshoq, so‘ngra chuqur, ehtirosli o‘pichga aylandi. Jungkook uni devorga tirab, tanasini unga yaqinlashtirdi. Asinning oyoqlari yigit beliga o‘raldi. Har bir harakatda nafaslar tezlashar, ularning orasidagi havo qizib borardi.

Jungkookning qo‘llari Asinning orqasiga tushdi, barmoqlari kiyim chetlarida aylanardi. U bir lahza to‘xtab, uning ko‘zlariga qaradi:

— "To‘xtashni xohlaysanmi?"

Asin, ko‘zlarini yummasdan:

— "Agar hozir to‘xtasang, bu kechani umrbod afsus qilasan."

Bu so‘zlar ortidan ehtiros yana avj oldi. Kiyimlar asta yerga tushdi. Tana tana bilan yondashdi. Har bir o‘pich, har bir nafas – bir-biriga bo‘lgan ishtiyoqning yaqqol ifodasiga aylandi.

Tun uzoq davom etdi.

Ular bir-birining haroratida erib ketgandek bo‘lishdi.

Davomi bor....

1-bo‘lim: Tasodif emas

Seul tongi, odatdagidan sokin va iliq edi. Qorong‘ulik sekin chekinib, shahar ustidan yangi kunning nurlari sirg‘alib tushayotgan edi. Ko‘chalarda odamlar asta-sekin harakatlana boshlagan, ammo hanuz havo tinch. Shahar allaqachon uyg‘ongan bo‘lsa-da, bu go‘sha — Seulning chekka hududidagi kichik “Moonlight Café” — o‘zining go‘zal sukunatini saqlab turardi.

Bu kafe Yoongi uchun maxfiy boshpana edi. U yerga mashhurlikdan qochib, o‘zini yo‘qotishga emas, balki o‘zini topishga kelardi. U yerda hech kim undan imzo so‘ramas, suratga tushirishni iltimos qilmasdi. U yerda faqat musiqa, qahva hidi va deraza ortidagi manzara bor edi.

Bugun ham Yoongi erta uyg‘ongan. Kunning boshidan yuragida bir narsa g‘imirlab turgandi. Ilhom edi, lekin chalkash. U telefonini, daftarchasini va quloqchinlarini olib, asta kafega yo‘l oldi. Kirar-chiqarda tanish tabassum bilan kutib oladigan xodima unga odatdagidek qora qahva olib keldi. U esa o‘zining sevimli burchagiga joylashib, daftarini ochdi.

U yozishga harakat qildi. Basslar, akkordlar... lekin nimadir yetishmayotgandi.

Shu payt kafe eshigi ochildi. Xuddi sekin kino sahnasidek. Qorong‘u soyada chiroqdek yaltiragan qiz kirib keldi. Yengil, oq plash, silliq jingalak to‘q sariq sochlar, bexosdan ko‘zni tortadigan nafis harakatlar. Bu Rosé edi.

U, Yoongidan farqli o‘laroq, bu kafega birinchi marta kelayotgandi. Hafta davomida ko‘plab mashg‘ulotlar, suratga olishlar, intervyular... va nihoyat, biroz tin olish fursati. Uning mana shunday kichik joylarga bo‘lgan ishtiyoqi bor edi — ichki dunyosini quchoqlab oladigan, shovqindan yiroq joylarga.

U kirdi va nazari bexos Sugada to‘xtadi.

Yoongi boshini ko‘tardi. Ko‘zlari to‘qnashdi. Bu faqat bir qarash edi, ammo har ikkisining yuragi gupillab urib ketdi.

Rosé barista bilan yumshoq ovozda suhbatlashdi, keyin qahvasini olib, o‘sha burchakdagi bo‘sh joyga — Yoongi ro‘parasiga o‘tirdi. Aslida kafe deyarli bo‘sh edi, u boshqa joy tanlashi mumkin edi. Ammo u aynan shu yerga o‘tirishni tanladi.

Yoongi asta jilmaydi.
— Salom. Bu yerga tez-tez kelmaydigan ko‘rinasiz.

Rosé ham tabassum bilan qaradi.
— Birinchi marta. Yaxshi tanlov qildimmi?

— Juda yaxshi, — dedi Suga. — Bu yer ilhom beradi.

Rosé stakaniga termuldi.
— Ilhom... men ham aynan shuni izlayapman.

Ular jim bo‘lib qoldilar. Lekin bu jimlik noqulay emasdi. Go‘yoki ular bu sukunatda nimanidir anglashga harakat qilayotgandek edi. Har ikkalasi ham o‘z sohasining san’atkori edi, yuraklarini notalar bilan ifodalashga o‘rgangan. So‘zlar ba’zan kerak emasdi.

Bir necha daqiqadan so‘ng, Suga o‘z daftarini Rosé tomon surdi.

— Bu — yangi trek ustida ishlayotganim. Hali yakunlanmagan. Ehtimol, biror fikr bildirarsiz?

Rosé varaqlarga qaradi. Undagi so‘zlar va yozuvlar chalkash, ammo yurakdan yozilgani bilinib turardi.

— Bu juda... samimiy. Ammo... — Rosé boshini egib kuldi, — sizga yoqmasa ham kerak...

— Ayting, — dedi Yoongi.

— Bu trekni ayol ovozi to‘ldirishi mumkin. Hissiyotini kuchaytiradi.

Suga unga jiddiy qaradi. So‘ng sekin bosh irg‘adi.

— Shunday deb o‘ylagandim. Balki... siz?

Rosé ko‘zlarini kattaroq ochdi.
— Menmi?

— Nega yo‘q?

Bir lahza hammasi to‘xtagandek bo‘ldi. Rosé yuragining urishini his qildi. Bu taklif oddiy bir ish hamkorligi bo‘lishi mumkin edi. Ammo yuragi buni boshqacha qabul qilayotgan edi.

Yoongi ham ich-ichidan allaqanday begona hislar bilan kurashayotgan edi. U san’atni yaxshi ko‘rardi. Ammo bu qiz... U notalarni yuragi bilan eshitardi.

Davomi bor.....

2-qism

Suga Lixoning bilagidan ohista ushladi. Boshqalarga sovuq ko‘ringan qo‘llari hozir iliq, ehtirosli edi. U qizni o‘ziga yaqin tortdi — juda yaqin. Lixoning yuragi qattiq urar, ammo ko‘zlarida qo‘rquv emas, qiziqish porlardi.

— Men seni hech qachon jiddiy qabul qilmagan deb o‘ylagandirsan, — dedi Suga, ovozi past, ammo chuqur edi.
Lixo asta bosh irg‘adi. U allaqachon jimlik ichida tilsiz javob berayotgandi.

Suga o‘z qo‘lini uning iyagiga qo‘ydi, boshini sekin ko‘tarib, nigohini tutdi.
— Lekin men sening har bir so‘zingni, har bir qarashingni eslab qolganman, — dedi u.
— Unda nega hech nima demading? — deb pichirladi Lixo, yigitning lablariga tikilgancha.

Suga javob bermadi. Javob o‘rniga u sekin egilib, Lixoning lablariga tegdi. Bu o‘pish kuchli emasdi — lekin to‘xtab bo‘lmas edi. Lixo ham javob qaytardi. Ularning yurak urishlari, nafaslari, hammasi bir ohangda bo‘la boshladi.

Qiz Suga’ning yoqasidan ushlab oldi, u esa belini ohista quchib, stulga o‘tqazdi. Sinfxona endi odatiy joy emas — ehtirosli, yashirin hislar markaziga aylangandi.

Suga uning qulog‘i yonida pichirladi:
— Shu joyda, bu tun — seniki bo‘laman... faqat seniki.

Lixo ko‘zlarini yumdi. Tashqarida qorong‘u bo‘la boshlagan edi. Ular esa faqat bir-birini his qilardi.

"Sinfda qolgan tun"

Dars allaqachon tugagan, maktabda sokinlik hukm surardi. Hammayoq bo‘sh. Faqat uchinchi qavatdagi sinfxonada ikkita odam qolgan edi — Suga va Lixo.

Suga stolga tirsak tirab, daftariga nimanidir yozayotgan edi. U har doimgidek jiddiy, jim va chuqur o‘yga botgan. Lixo esa orqa partada o‘tirar, nigohini undan uzmasdi.

— Hali ham yozayapsanmi? — dedi Lixo, ovozida biroz o‘yinchanlik bor edi.
Suga unga qarab qo‘ydi, ko‘zlari chuqur, biroz sovuq.
— Bu menga kerak. Sen-chi, nima qilayapsan shu yerda?

Lixo jilmaydi.
— Ehtimol... seni kutayotgandirman.

Suga bir lahzaga to‘xtadi. Unga o‘xshagan yigitlar ko‘pincha bunday so‘zlarga e’tibor qilmasdi. Ammo bu safar boshqacha edi. Lixo yaqinlashdi. Uning harakati, qadam tovushi — hammasi ohangdor, vasvasaga soluvchi edi.

— Bilasanmi, Yoongi... sening jimliging meni telba qilayapti, — dedi Lixo uning oldida to‘xtab.
Suga uning ko‘zlariga tik qaradi, lekin javob bermadi. Shunchaki sekin qalamini qo‘ydi. Bu ishora yetarli edi.
— Demak... jimliging ichida ham meni eslaysan, to‘g‘rimi?

U asta oldinga egildi. Ularning yuzlari bir-biriga shunchalik yaqin ediki, nafaslari aralashib ketdi. Sinfxona to‘satdan issiq tortdi. Derazadan esayotgan shamol ham ularning orasidagi taranglikni sovuta olmasdi.

Suga oxiri tilga kirdi:
— Bilasanmi, Lixo... sen bilan qolganim bekor emas.

Va shu so‘zlardan keyin u qizning bilagidan tutdi, asta o‘ziga yaqin tortdi...

3-qism: Sinovlar va Tanlovlar

Minji, o‘zining yovuz niyatlarini amalga oshirishga qaror qilganidan so‘ng, Jin va Lira orasidagi munosabatlarni bo‘lishishga harakat qildi. Ularning yaqinligi va sevgisi uni g‘azablantirardi. Minji har qanday imkoniyatni qo‘ldan boy bermaslikka qaror qildi.

Bir kuni, darsdan so‘ng, Minji Jinni kutib oldi. U unga yaqindan qarab, eng so‘nggi hiylasini boshladi.

— “Jin, sen o‘zingni qanday his qilyapsan? Lira bilan bo‘lgan narsa haqiqatan ham uzoq davom etadimi? Yoki bu faqat bir o‘yin?” — dedi Minji, so‘ngra jilmaydi.

Jin unga bir zum qarab turdi va so‘zlari qat’iy edi:

— “Minji, buni to‘xtat. Sen bilasan, Lira bilan nimalar bo‘layotganini. Bizni ajratish uchun senning harakatlaringga hech qachon imkon bermayman.”

Minji jin va Liraning o‘rtasidagi tuyg‘ularni to‘liq tushunmasdi, lekin u o‘zining niyatlarida qat’iy edi. U har bir bo‘lsa va har bir qarashda Lirani izlab topdi, uni jin bilan ajratish uchun zarur bo‘lgan barcha usullarni qo‘lladi.

Biroq, Jin va Lira orasidagi bog‘lanish kuchayib borar edi. Lira, Minjining hiylalari bilan tanish bo‘lishiga qaramay, Jin bilan bo‘lgan munosabatlarini sinovdan o‘tkazishga tayyor edi. Ularni ajratishga urinishlar faqatgina ularning sevgi to‘rtib borishiga sabab bo‘ldi.

Bir kuni kechqurun, Lira va Jin birga sayr qilish uchun to‘xtashdi. Ular yonma-yon yurib, to‘shib ketgan osmonda yulduzlarni kuzatishdi. Jin Liraning qo‘lini ushladi va unga qarab dedi:

— “Lira, seni sevaman. Hech kim, hech narsa bizni ajrata olmaydi.”

Lira bir zum sukut saqladi, so‘ngra undan ko‘zlarini uzmasdan, uning qo‘lini yanada qattiqroq ushladi.
— “Men ham seni sevaman, Jin. Va biz hech qachon ajralmasligimizni bilaman.”

Jinning ko‘zlarida bir nur yondi. U, Liraning yurakdagi sevgisini chuqur his etdi. Ammo ular hali sinovdan o‘tishlari kerak edi. Ularning oldida har bir qadamda yangi xavf va yangi sinovlar kutib turgandi.

O‘sha kunning oxirida, Minji yana bir so‘nggi hiylani ishga solishga qaror qildi. U Jin bilan Lira orasidagi muloqotni manipulyatsiya qilish uchun o‘zini yangi usullar bilan tanishtirdi. Ammo bu safar u jin va Liraning bir-biriga bo‘lgan ishonchiga to‘g‘ri keladigan qiyinchiliklarga duch kelardi.

Lira, Jin bilan bo‘lgan har bir kunni o‘zining yangi boshlanishi sifatida qabul qildi, ammo Minjining qasddan qilgan harakatlari ularning sevgisini tekshirishga vaqti keldi.

Davomi bor...

2-qism: Yangi Hislar, Yangi Dushman

Bir necha kun o‘tib, Jin va Lira orasidagi sirli bog‘lanish kuchayib bordi. Har bir uchrashuvda ular bir-biriga yanada yaqinroq bo‘lardi, lekin ular bu yangi hislardan qanday foydalanishni bilmas edilar. Lira hali ham o‘zining tuyg‘ularini to‘liq anglamagan edi.

Bir kuni, maktabda o'tkazilgan o‘qituvchilar yig‘ilishidan so‘ng, Jin kutubxonaga Lira bilan uchrashishga keldi. Lira o‘zini bir oz xijolatda his qilardi, chunki ular orasidagi bo‘lsa, faqat o‘pishdan oldingi hislar emas, balki yangi xotiralar, yangi his-tuyg‘ularni yaratish edi.

Jin kutubxona eshigini ochganida, Lira uni kutayotganini sezdi. Ular bir-birini kutib olishdi, ammo bu safar hech qanday so‘z bo‘lmadi. Faqatgina, Jin Liraga yaqindan qarab, uning qo‘lini ushlab, kutubxona ichida yolg‘iz qoldilar.

— “Nima o‘ylayapsan?” — so‘radi Jin, ehtiyotkorlik bilan.

Lira jim turdi. Bu savolga javob berish qiyin edi, chunki u o‘zini yomon his qilmadi, balki juda ko‘p o‘ylardi. Uning yuragi tez-tez urar, Jin esa har doim uni baxtli qilishni istardi. Ammo ular orasida bitta masala bor edi — Minji.

Minji, Jinning eski do‘sti va Liraning sinfdoshi, Lirani doim kuzatib borar, uning har bir qadamiga qarab turardi. Lira va Jin o‘rtasidagi bo‘lsa, Minji uchun bu yo‘qotish edi. U o‘zining mehrini Jin bilan bo‘lishishga qaror qilgan edi, va Liraga bu yoqda qiyinchiliklar keltirardi.

Minji kutubxona eshigini ehtiyotkorlik bilan ochib, Jin va Liraga yaqinlashdi. Uning yuzida yovuz kulgu bor edi.

— “Jin, sen hali ham bularni qadrlaysanmi?” — dedi Minji, so‘ngra Liraga qarab qo‘shdi:
— “Uning yuragini sindirish uchun, sen haqiqatan ham tayyormisan?”

Jin Minjiga qarab dedi:
— “Nima demoqchisan, Minji? Lira bilan men orasidagi narsa seni qiziqtirmasligi kerak.”

Minji esa asta ohangda kulib, so‘zlarini davom ettirdi:
— “Mana, uni sinab ko‘rganingda... sen haqiqatan ham unga mos kelmasligingni ko‘rishing mumkin. Faqat birgina qadam qolganida, sen bu ishni ortda qoldirishingni kutaman.”

Lira Jin bilan birgalikda Minjining so‘zlarini e’tiborsiz qoldirdi. Ularning ichidagi sevgi, Minjining niyatlarini yengib o‘tishga tayyor edi. Lira Jinning yonida turib, yana bir marta uning qo‘lidan ushladi va so‘radi:

— “Jin, bu yerda nima bo‘lyapti? Bizni ajratishga harakat qilayotganlar bormi?”

Jin shunchaki jilmayib, so‘z berdi:
— “Hech narsa bizni ajratolmaydi, Lira. Biz o‘zimizni his qilishimiz kerak.”

Ular o‘zlarini har bir bo‘sa, har bir nazar orqali tushunishardi. Ammo Minji har doim yaqinlarda edi, va uning hiylasi hali boshlanmagan edi.

"Tanishuv"

Seuldagi maktabning tibbiyot fanlari darsi oxirigacha davom etdi. Jin, BTS guruhining a'zosi va maktabda mashhur bo‘lgan yigitlardan biri, yana o‘zining tabassumi bilan sinfdagi hamma diqqatini o‘ziga qaratdi. Lekin bugun uning ko‘zlari boshqa bir qizga qaratilgan edi — Lira.

Lira — yangi o‘quvchi, maktabga yaqinda ko‘chib kelgan. U o‘zining chiroyli ko‘zlari va jimjit tabassumi bilan barcha o‘quvchilarni o‘ziga tortdi. Ammo Jin bu qizni boshqa barcha qizlardan farq qiladigan biror narsa borligini his qildi.

Darsdan keyin, Jin Lira bilan tasodifan yo‘qotilgan kitobni topib qoldi.

— “Senmi kitobni yo‘qotgansan?” — dedi Jin, yengil jilmayib.

— “Ha, men edi,” — Lira himoyasiz javob berdi, qizargan yuzini qo‘liga yashirib.

Jin unga yordam berishni taklif etdi, lekin Lira shunday dedi:
— “Rahmat, men o‘zim topaman.”

Ammo Jinning qiziqishi kuchli edi. U Lirani bir necha kun davomida kuzatdi, do‘stlashishga harakat qildi. Nihoyat, o‘sha kuni ular birga kutubxonaga borishga rozi bo‘lishdi.

Kutubxonada, ular kitoblar haqida gaplashar ekan, jin ursin, bir necha daqiqa davomida ko‘zlarining to‘qnashgani o‘zini yashirishga harakat qilishdi. Biroq, Jin buni davom ettirishni istadi.

— “Lira, sening ko‘zlaringda bir sir bor...” — dedi Jin asta.

Lira jim turdi, unga qarab:
— “Nima sir?”

— “Sening yugurayotgan yuragingni o‘zim eshitayapman,” — dedi Jin, ko‘zlarini Liraga tikib.

Lira bir zumga sukut saqladi, lekin uning yuragi tez-tez urar edi. Jin unga yana bir qadam yaqinlashdi va buni his qildi.

— “Jin... nima bo‘lyapti?” — dedi Lira, ehtiyotkorlik bilan.

Jin uning javobini kutdi, keyin esa og‘zini Liraning yuziga yaqinlashtirdi. Dastlab, noaniqlik, lekin keyin ular bir-birining lablarini o‘pishdi. Bu bo‘sa, ular orasida birinchi marta butunlay yangi bir his tug‘dirdi. Jin Lirani nozik va ehtiyotkorlik bilan o‘pdi, ularning oralaridagi masofa qattiq qisqardi.

Ular bir-biriga yaqin turib, bir-birining ko‘zlarida o‘zining his-tuyg‘ularini topishdi. Biroq bu ilk bo‘sa ular uchun bir narsani anglatardi — bu faqat boshlanish edi.

Lisa ertalab maktabga keldi-yu, yuragi hali ham kechagi bo‘sa ta’sirida titrab turardi. U o‘zini tushunolmasdi: bu hissiyot — bu iliqlik... u ilgari bunday holatni boshdan kechirmagan.

Darslar boshlangan bo‘lsa-da, u doimiy ravishda o‘zini J-Hope qarshisida tasavvur qilaverdi. Hoseok esa odatdagidek tetik, lekin unga faqat bir marta qarab jilmaydi. Faqat bir marta.

Bu Lisa uchun yetarli bo‘ldi.

Raqs darsida o‘qituvchi yangi duet chiqishini tayyorlashni buyurdi. Ularni yana bir juftlikka ajratdi. Ammo bu safar Hoseok boshqa qiz bilan tushdi. Lisa yuragida g‘alati g‘ijim his qildi.

Mashg‘ulotdan so‘ng Lisa yolg‘iz qoldi. Raqs xonasida oynaga qarab jim turdi. Raqsga tushishga harakat qildi, lekin yuragi boshqa ohangda urardi. Ustiga ustak, orqasidan bir tovush eshitildi:

— “Menga rostdan hafa bo‘ldingmi?”

Bu J-Hope edi. Lisa unga qaradi, ko‘zlarida so‘zsiz javob turardi.

— “Seni men bilan emas, boshqasi bilan raqsga tushganim achitdimi?” — deb jilmaydi Hoseok, lekin nigohi jiddiy edi.

Lisa asta yelkasini qisdi:
— “Men seni o‘zim bilan istadim... bilmasam, nega.”

Hoseok unga yaqinlashdi.
— “Men seni tanladim. Lekin hayot har doim ham biz xohlagandek bo‘lmaydi. Ammo... kechasi maktab yopilgach, raqs zalida kutaman. Faqat sen va men. Hech kim bo‘lmaydi.”

Lisa yuragini tutib “xo‘p” deb bosh irg‘adi.

Tunda, maktab sokin edi. Faqat raqs zali yoritilgan. Lisa kirib keldi. Hoseok u yerdaligini ko‘rib, unga qo‘l uzatdi.

— “Endi, faqat sen bilan.”

Ular musiqa ostida asta raqsga tushishni boshlashdi. Nafaslar bir-biriga aralashdi. Ko‘zlar to‘qnashdi. Qadamlar yurakka uyg‘unlashdi.

Va yana — chuqur va iliq bo‘sa. Bu safar uzoqroq. Yana chuqurroq. Ular bir-birini ko‘z bilan, qalb bilan anglay boshladi.

Ammo deraza ortidan kimdir ularni kuzatardi... bu muhabbat uchun xavf yaqinlashayotgan edi.