5-qism

Jungkook bir necha soniya qotib qoldi.

So‘ng juda sekin ko‘zini pirpiratdi.

Jk: …nima deding?

Taehyung stakanga suv quyayotgandek mutlaqo xotirjam edi.

Tae: eshitding.

Jk: yo‘q, aniq eshitmadim shekilli. Balki qon yo‘qotganim uchun gallyutsinatsiya ko‘rayotgandirman.

Tae: afsuski, yo‘q.

Jungkook kulib yubordi. Rostakamiga kuldi.

Jk: sen jiddiymisan?

Tae: juda.

Jk: sen menga hozirgina “menga turmushga chiq” deding.

Tae: ha.

Jk: normal odamlar “uyimda qol”, “seni yashiramiz” deydi. Sen esa birdan nikoh taklif qilyapsan.

Taehyung unga tikilib turdi.

Tae: normal hayotim yo‘q.

Bu gapdan keyin oshxona yana jimib qoldi.
Yomg‘ir oynalarga urilar, uzoqda momaqaldiroq gumburlardi.
Jungkook asta stulga suyandi.

Jk: xo‘sh… tushuntir.

Taehyung telefonni unga surdi. Ekranda Jungkookning rasmi, ostida esa qizil harflar bilan:
“QUROLLANGAN VA XAVFLI.”
Jk burnini tirishtirdi.

Jk: bu rasmim ham yomon chiqibdi.

Tae: diqqatni jamla.

Jk: jamlayapman. Lekin ular meni fotogenik qilolmapti.

Taehyung chuqur xo‘rsindi.

Tae: rasmiy bazalarda seni qidiruvga berishdi. Bank kartalaring bloklangan. Pasporting kuzatuvda. Seni ko‘rgan odam xabar bersa, mukofot oladi.

Jungkookning hazili sekin yo‘qoldi.

Jk: demak men rasman tamom bo‘ldim.

Tae: yo‘q. Hali emas.
Jungkook boshini yon tomonga og‘dirdi.

Jk: unda nikoh bu yerda qanaqa yordam beradi?

Taehyung bir necha soniya javob bermadi.
Keyin juda sokin gapirdi.

Tae: chunki mening familiyam ostidagi odamga tegish uchun ruxsat kerak bo‘ladi.

Jungkook ko‘zlarini qisdi.

Jk: voy. Juda romantik ekan. “Seni sevganim uchun emas, davlat darajasidagi tahdid bo‘lganim uchun uylan.”

Tae: men romantik emasman.

Jk: buni allaqachon sezgandim.

Taehyung stolga tirsagini qo‘yib unga qaradi.

Tae: lekin seni tirik saqlab qolaman.

Bu safar Jungkook darrov javob qaytarmadi.
Negadir yuragi g‘alati urib ketgandi.
U hazil qilish uchun og‘zini ochdi-yu, ammo gap chiqmay qoldi.
Taehyung esa hali ham unga tikilib turardi.
Xuddi Jungkook qochib ketmasligini tekshirayotgandek.
Jungkook asta tomog‘ini qirib oldi.

Jk: bir daqiqa… bu texnik jihatdan taklifmi?

Tae: ha.

Jk: gullarsizmi?

Tae: kerakmi?

Jk: uzuk ham yo‘q.

Taehyung o‘ylanib qoldi.
Keyin qo‘lidagi qora kartani stol ustiga qo‘ydi.

Tae: ertaga sotib olaman.

Jungkook bir necha soniya unga tikilib turdi-da, keyin kulib yubordi.

Jk: sen dahshatli darajada jiddiysan.

Tae: odatda shunday bo‘laman.

Jk: men esa odatda birinchi uchrashuvdayoq turmush qurmayman.

Tae: bu birinchi uchrashuv emas.

Jungkook indamay qoldi.
…to‘g‘ri edi.
Ular birga o‘q yedi, portlayotgan mansiondan chiqdi, bir-birini qutqardi.
Oddiy odamlarning “dating” bosqichi allaqachon o‘tib ketgandek edi.
Jungkook asta kuldi.

Jk: voy. Bizning relationship timeline juda buzilgan ekan.

Taehyungning lab cheti bilinmas darajada qimirladı.

Tae: demak rad etmaysanmi?

Jungkook qoshiqni aylantirib o‘ynadi.
Ataylab javobni cho‘zardi.

Jk: bilmadim…

Tae sovuq ohangda:

Tae: Jungkook.

Jk: men jiddiy o‘ylayapman.

Tae: sen meni asabiylashtiryapsan.

Jungkookning ko‘zlari kattalashdi.

Jk: bir daqiqa. Kim Taehyung asabiylashishni ham bilarkanmi?

Taehyung darrov yuzini boshqa tomonga burdi.
Bu esa Jungkookni battar kuldirdi.

Jk: yo‘q… yo‘q, bu tarixiy moment. To‘xta, telefonim qani? Video olaman.

Tae: telefoning uch kun oldin portlagan.

Jk: afsus.

Taehyung stulidan turdi.

Tae: yetarli. Ovqatingni ye.

Jungkook unga qarab iljaydi.

Jk: xo‘p, bo‘lajak erim.

Taehyung bir qadamda to‘xtab qoldi.
Bir necha soniya mutlaqo jimlik cho‘kdi.
So‘ng juda past ovozda:

Tae: …yana qaytar.

Jungkookning tabassumi sekin kengaydi.

Jk: bo‘lajak erim.

Bu safar Taehyung indamadi.
Lekin qulog‘igacha yengil qizarish yugurganini yashira olmadi.
Jungkook esa buni ko‘rib, nihoyat chinakamiga hayratda qoldi.

Jk: voy.

Tae: og‘zingni yop.

Jungkook kulgancha stolga suyandi.

Jk: sen menga yoqib boryapsan, Kim Taehyung.

Taehyung unga uzoq tikilib turdi.
Keyin juda sekin javob berdi.

Tae: bu muammo.

Jk: xoʻsh evaziga nima xoxlaysan

Tae: yani

Jk: hech kim shunchaki tekin ximoya qilmaydi mendan nima xoxlaysan

Tae: sen bilgan barcha maʼlumotlarni . Men seni himoya qilaman , asrayman , kerakli narsalar bilan taʼminlayman evaziga sen menga oʻzing bilgan barcha maʼlumotlarni aytib berasan

Jk: kelishdik

Taehyung bir muddat unga tikilib turdi.

Go‘yo Jungkookning hazillashayotganini tekshirayotgandek.

Ammo Jungkookning yuzi bu safar jiddiy edi.

Jk: nima bo‘ldi?

Tae: sen juda tez rozi bo‘lding.

Jungkook yelkasini qisdi.

Jk: yashashni yoqtiraman.

Tae: men xavfli odamman.

Jk: buni birinchi kundanoq sezganman.

Tae: baribir qolmoqchimisan?

Jungkook stulga tirsagini qo‘yib, iyagini kaftiga tiradi.

Jk: sen ham meni xavfli deb o‘ylagansan.

Tae: bu boshqa.

Jk: nega?

Taehyung javob bermadi.
Jungkook esa miyig‘ida kuldi.

Jk: chunki men yoqimlimanmi?

Tae: chunki sen ehtiyotsizsan.

Jk: voy. Romantik gaplaring kundan-kunga yaxshilanib boryapti.

Taehyung nihoyat stulni tortib, uning ro‘parasiga o‘tirdi.

Birinchi marta ular haqiqiy muzokaradek jim o‘tirishardi.

Tae: boshladik.

Jungkook ham kulgisini yig‘ishtirdi.

Jk: ular o‘zlarini “Helix” deb atashadi.

Taehyungning ko‘zlari darrov sovuqlashdi.
Bu nom unga tanish edi.
Jk buni sezdi.

Jk: demak eshitgansan.

Tae: davom et.

Jungkook chuqur nafas oldi.

Jk: rasman ular biotexnologiya kompaniyasi.

Norasmiy tomoni esa… odamlar ustida tajribalar.
Taehyungning jag‘i taranglashdi.

Tae: qanday tajribalar?

Jungkook bir lahza jim qoldi.
Xuddi qaysi qismidan boshlashni bilmayotgandek.

Jk: xotira, refleks, og‘riqqa chidamlilik… inson miyasini qayta dasturlashga urinishlar.

Oshxonadagi iliq atmosfera asta yo‘qolib borardi.
Yomg‘ir ovozi yana kuchliroq eshitila boshladi.
Jungkook pastga qaradi.

Tae: davom et sen u yerdan qanday chiqding ....

Jungkook nima degandek unga qaradi

Jk: sen qayerdan.....

Tae: men hammasini bilaman endi boshla

Jk chuqur nafas oldi

Jk: men yoshligimdan u yerda boʻlganman . Qolganlarga nisbatan men har qanday vaziyatda hammasini kulib yengganman . Bizda bir nechta tajribalar oʻtkazdi

Tae: nechta

Jk: 500 taga yaqin bolalar . Hammasi 7 yoshida u yerga olib kelingan . Oxirida yani 16 yoshimizda bizda oxirgi sinov boʻldi . Bir birimiz bilan jang qilish . Oxirida tirik qolgan 10 kishi yashash imkoniyatiga ega boʻlardi .

Tae: sen ham oʻsha 10 kishini orasida edingmi

Jk: afsuski yuq . Men 11- odam edim . Shunchaki menda reaksiya va refleks tajribasi muvaffaqiyatli oʻtgani uchun meni tirik qoldirishdi maxfiy xizmat uchun qurol qilib tayyorladi . Men aytilgan barcha vazifalarni hech qanday soʻzsiz bajarardim. Hamma topshiriqlar xatosiz bajarilardi . Bunga sabab esa mening tashqi koʻrinishim va refleks , reaksiyam yaxshi ekanligi uchun

Taehyung bir muddat indamay qoldi.

Faqat barmoqlari stol ustida sekin taqillardi. Jungkook esa ko‘zini derazaga tikkancha gapirishda davom etdi.

Jk: ular meni “Ghost” deb atardi.

Tae: kod nomingmi?

Jk: hm.

Tae: nega aynan Ghost?

Jungkook achchiq kuldi.

Jk: chunki odamlar meni kelayotganimni sezmasdi. Vazifa tugagach esa… ortimda faqat jasad qolardi.

Oshxona yana jimib ketdi.
Taehyungning yuzi o‘zgarmadi. Ammo ko‘zlari
qorong‘ilashib borayotgandi.

Tae: seni necha yoshingda birinchi missiyaga yuborishdi?

Jungkook bir lahza o‘ylanib qoldi.

Jk: o‘n yetti.

Tae: bola ekansan.

Jk: ular uchun yo‘q.

Taehyung jag‘ini qisdi. Jungkook esa asta davom etdi.

Jk: boshida hammasi oddiyroq edi. Kuzatish, ma’lumot o‘g‘irlash, odamlarni qo‘rqitish… keyin asta-sekin yomonlashdi.

Tae: “yomonlashdi”
deganing nimani anglatadi?

Jungkookning kulgisi bu safar umuman yetib bormadi.

Jk: ular meni odam emas, qurol deb ko‘rardi.

Taehyung bir necha soniya unga tikilib turdi.
Keyin juda past ovozda:

Tae: sen hozir ham o‘zingni shunday ko‘rasanmi?

Savol kutilmaganda juda to‘g‘ri joyga urilgandek bo‘ldi.
Jungkook darrov javob bera olmadi.

Jk: …bilmayman.

Yomg‘ir shisha bo‘ylab oqib tushardi. Taehyung esa ko‘zini undan uzmasdi.

Tae: nega hozir ular seni ovlashni boshladi .

Jungkook chuqur nafas oldi.

Jk: bir topshiriq.

Tae: qanday topshiriq?

Jungkookning qo‘li sekin musht bo‘lib tugildi.

Jk: menga bir oilani yo‘q qilish buyurildi.

Taehyungning qoshi chimirildi.

Tae: “oilani”?

Jk: ota, ona… va bola.

Oshxonadagi havo muzlab ketgandek bo‘ldi.
Jungkook past ovozda kuldi. Ammo bu kulgida umuman quvonch yo‘q edi.

Jk: bola mendan kichkina edi. Balki sakkiz yoshlar

Taehyung indamadi.

Jk: u meni ko‘rib qo‘rqmadi ham.

Tae: …

Jk: shunchaki “aka, siz ham yomg‘irdan qochib kirdingizmi?” dedi.

Jungkookning tomog‘i quruqlashdi.

Jk: o‘sha paytda… men birinchi marta o‘zimdan nafratlandim.

Taehyungning ko‘zlari sekin yumildi. Go‘yo ichida nimadir bosilib turgandek.

Jk: buyruqni bajarmadim. Oilani qochirib yubordim. Helix esa buni sezib qolgan shekilli . Chunki boshqa sabab boʻlishi mumkin emas

Tae: shundan keyin seni ovlay boshlashdi.

Jk: hm.

Taehyung stulga suyandi.

Tae: sen bilasanmi, ular seni tirik qaytarishga urinishadi.

Jk kulimsiradi.

Jk: chunki men juda qimmat o‘yinchoqmanmi?

Tae: yo‘q.

Jungkook unga qaradi.

Tae: chunki sen ularning barcha sirlarini bilasan.

Bir necha soniya ikkalasi ham jim qoldi.
So‘ng Jungkook asta bosh irg‘adi.

Jk: Helixning asosiy serveri bor.

Taehyungning diqqati darrov jamlandi.

Tae: qayerda?

Jungkook boshini chayqadi.

Jk: aniq joyini faqat direktorlar biladi. Lekin men kirish protokollarini eslayman.

Tae: qancha odam buni biladi?

Jk: mendan tashqari? Balki uch-to‘rt kishi.

Tae: va ular seni o‘ldirishdan oldin esingni qayta ochishga urinadi.

Jungkook miyig‘ida kuldi.

Jk: ko‘ryapsanmi? Shuning uchun sen bilan gaplashish qo‘rqinchli. Hammasini juda tez tushunasan.

Taehyung sovuq ohangda:

Tae: omon qolish uchun shu kerak.

Jungkook unga tikilib qoldi. Keyin asta gapirdi.

Jk: sen kim o‘zi, Kim Taehyung?

Bu safar navbat Taehyungga kelgandi.
U bir necha soniya javob bermadi.
So‘ng juda sokin ovozda:

Tae: men ham yaxshi odam emasman.

Jungkook kuldi.

Jk: buni allaqachon bilaman. Lekin “yaxshi emas” darajasi juda keng tushuncha.

Taehyung unga tikilib turdi.

Tae: men odamlarni yo‘q qilaman.

Jungkookning tabassumi sekin pasaydi.

Tae davom etdi.

Tae: farqi shundaki, men buni o‘z xohishim bilan qilaman.

Jimlik.
Yomg‘ir.
Momaqaldiroq.
Va oshxonadagi ikkita xavfli odam bir-biriga tikilib o‘tirardi.
Jungkook asta boshini qiyshaytirdi.

Jk: voy.

Tae: qo‘rqdingmi?

Jungkook bir necha soniya o‘ylanib turgandek qildi. Keyin sekin kuldi.

Jk: yo‘q.

Tae: nega?

Jungkook uning ko‘ziga qarab javob berdi.

Jk: chunki hozircha meni o‘ldirish niyating yo‘qdek ko‘rinyapti.

Taehyungning lab cheti juda yengil ko‘tarildi.

Tae: hozircha.
.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Writer: Nikita

5-qism

Taehyung Jungkookni hech qanday qiynalmayotgandek ko‘tarib ketardi. Mansion yo‘laklari hali ham qizil signal chiroqlari bilan yoritilib turar, devorlardagi monitorlar birin-ketin o‘chardi.

Jungkook uning bo‘ynidan ushlab, miyig‘ida kuldi.

Jk: voy… sen rostdan ham kuchli ekan-san. Men romantik dramadagi bosh qahramondek his qilyapman o‘zimni.

Tae: og‘zing ishlayotgan ekan, demak o‘lmayapsan.

Jk: bu mehribonlikmi?

Tae: yo‘q. Afsus.

Jungkook burnini tortib, soxta xafa bo‘lgandek qildi.

Jk: yuragimni sindirding.
Birdan oldindagi yo‘lakda uchta qurollangan odam paydo bo‘ldi.

Qo‘riqchi: to‘xta!

Taehyung hatto qadamini ham sekinlatmadi.

Tae: yo‘lni oching.

Ulardan biri ikkilanib qurolini tushirdi. Ammo ikkinchisi tepki bosishga ulgurdi.
Bang.

O‘q Taehyungning qulog‘i yonidan o‘tib devorga tegdi.
Jungkookning yuzi birdan jiddiylashdi.

Jk: meni tushir.

Tae: jim o‘tir.

Jk: Tae.

Bu safar Taehyung to‘xtadi.
Jungkook uning qo‘lidan sirg‘alib tushdi.

Yaralanganiga qaramay, pichog‘ini aylantirib ushladi.

Jk: sen meni ko‘tarib yuradigan shahzoda emassan.

Tae: afsus.

Jungkook kulib yubordi-yu, keyingi soniyada oldinga otildi.

Hammasi juda tez sodir bo‘ldi.

Birinchi odamning qo‘li qayrilib ketdi. Ikkinchisining quroli polga tushdi. Uchinchi odam Jungkookning oyog‘i zarbidan devorga urildi.
Taehyung bir chetda turib uni kuzatardi.

Minhoning gaplari xayolida aylanardi.

“Kim Taehyung ham kimnidir yo‘qotishdan qo‘rqarkan.”

Birdan Jungkook gandiraklab ketdi.

Yelkasidan yana qon oqayotgan edi.

Taehyung darrov uning belidan ushlab qoldi.

Tae: ahmoq.

Jk: lekin chiroyli ahmoq.
Tae: bunga hali ishonchim komil emas.

Jungkook nimadir demoqchi edi, lekin shu payt mansion ichida kuchli sirena yangradi.

“SELF-DESTRUCT SEQUENCE ACTIVATED.”

Jungkook qoshini ko‘tardi.

Jk: voy. Sening “oddiy uying” o‘zini portlatarkan-ku.

Taehyungning yuzi birdan sovuqlashdi.

Tae: kimdir markaziy tizimni qo‘lga olgan.

Jk: Minho?

Tae: yo‘q.

Bu javob Jungkookka yoqmadi.

Tae asta boshini ko‘tardi.

Tae: Minho buncha aqlli emas.

Tashqariga chiqishlari bilan ortda ulkan portlash yuz berdi.

Issiq havo to‘lqini orqalaridan urildi. Mansion oynalari chil-chil sinib, tun osmoniga olov ko‘tarildi.

Jungkook refleks bilan boshini Taehyungning yelkasiga yashirdi.

Jk: voy… boylar urushi juda qimmatga tusharkan.

Taehyung indamadi. U Jungkookni yana mashinaga o‘tqazdi va rulga o‘tirarkan, orqa oynadan yonayotgan mansionga bir marta qaradi.

Nigohi sovuq edi.

Go‘yo ichida allaqachon kimnidir o‘ldirib bo‘lgandek.
Mashina tun qorong‘usini yorib katta yo‘l bo‘ylab uchib ketardi.

Bir necha daqiqa jimlik bo‘ldi.

So‘ng Jungkook oynaga suyangancha gapirdi.

Jk: haligisi kim edi?

Tae: bilmayman.

Jk: yolg‘on.

Taehyung rulni mahkamroq siqdi.

Tae: uch yil oldin o‘lgan deb o‘ylagan odamim.

Jungkook asta unga qaradi.

Jk: “o‘ylagan” qismi menga yoqmadi.

Taehyung javob bermadi.
Mashina shahardan uzoqlashib, o‘rmon yo‘liga burildi. Daraxtlar orasida baland qora darvozalar ko‘rindi. Kameralar mashinani tanishi bilan darvozalar asta ochildi.
Jungkook hushtak chaldi.

Jk: voy… senda nechta mansion bor o‘zi?

Tae: sanashni to‘xtatganman.

Jk: meni asrab ol. Rostan ham meni oʻgʻil qilib asrab ol

Mashina uzun yo‘lakdan o‘tib, zamonaviy ulkan mansion oldida to‘xtadi. Bu safargi joy avvalgisidan ham sovuqroq ko‘rinardi.

Oqartirilgan devorlar, ulkan oynalar, hamma joyda qurollangan qo‘riqchilar.
Taehyung mashinadan tushib, Jungkook tomon eshikni ochdi.

Jk: agar yana kelinlik uslubida ko‘tarsang, qarshiligim yo‘q.

Tae: sen juda erkalashib ketyapsan.

Shunday desa ham, baribir uni ko‘tarib oldi.

Jungkook kulib yubordi.

Jk: mana shu. Boy servis.

Taehyung Jungkookni ko‘tarib mansion ichiga kirishi bilan xizmatkorlar va qo‘riqchilar darrov chetga chiqishdi. Ichkarisi sokin edi. Oqartirilgan marmar pollar, baland shiftlar va juda sovuq atmosfera.

Jungkook atrofga alangladi.

Jk: voy… bu joy ham senikimi?

Tae: ha.

Jk: sen noqonuniy darajada boysan.

Taehyung javob bermadi. U Jungkookni yuqori qavatga olib chiqdi. Katta xonaning eshigini oyog‘i bilan ochib, uni karavotga ehtiyotkorlik bilan qo‘ydi.

Jungkook darrov yuzini burishtirdi.

Jk: au. Sekinroq. Men hali juda yosh va chiroyliman.

Tae: afsuski, juda koʻp gapiradigan ham.

Taehyung shkafdan birinchi yordam qutisini olib chiqdi. Yaqinlashishi bilan Jungkook shubhali qaradi.

Jk: sen rostdan ham yara tikishni bilasanmi?

Tae: odamlarni tirik saqlashni bilaman.

Jk: bu javob meni umuman tinchlantirmadi.

Taehyung uning ko‘ylagini yelka qismidan kesib tashladi. Jungkook pastga qarab, xo‘rsindi.

Jk: bu ko‘ylak qimmat edi.

Tae: senga yangisini olib beraman.

Jk birdan jimib qoldi.
Keyin asta kuldi.

Jk: voy… boy odamlar “uzr” o‘rniga pul ishlatar ekan-da.

Taehyung yarani tozalay boshladi. Spirt tekishi bilan Jungkook tishini tishiga bosdi.

Jk: AGAR BU QO‘LIMNI KESIB TASHLASA—

Tae: ikki soniya jim tur.

Jungkook unga o‘qrayib qaradi-yu, baribir jim qoldi.
Xona bir muddat tinchib qoldi.

Faqat yomg‘ir ovozi eshitilardi.

Taehyung bintni bog‘lar ekan, birdan Jungkook uning bilagini ushlab oldi.

Tae: nima?

Jk: haligi gap.

Tae: qaysi?

Jk: “mansionga qo‘shib o‘zimni ham sovg‘a qilaman” deganing.

Taehyung bir soniya unga tikilib qoldi.
Jungkookning ko‘zlarida odatdagi masxara aralash kulgi bor edi.

Lekin bu safar unda qiziqish ham sezilardi.

Tae: hazillashgandim.

Jk: yolg‘on.

Taehyung bintni qattiqroq tortdi.
Jungkook darrov baqirdi.

Jk: AU— sen psixopat!

Taehyung nihoyat kulib yubordi.
Bu safar past, rostakam kulgi edi.
Jungkook bir necha soniya unga tikilib qoldi.

Jk: voy.

Tae: nima?

Jk: sen kulganingda xavfliroq ko‘rinarkan-san.

Taehyung unga yaqinroq egildi.

Tae: qo‘rqyapsanmi?

Jungkook miyig‘ida kuldi.

Jk: biroz.

Ikki taraf ham jimib qoldi.
Atmosfera birdan g‘alati darajada yaqinlashib ketgandi.
Ammo aynan shu payt Jungkookning qorni baland ovozda g‘uldiradi.
Sukunat buzildi.
Taehyung sekin ko‘zini yumdi.

Jungkook esa mutlaqo uyalmadi.

Jk: romantik momentni qornim buzdi. Uzr.

Taehyung boshini chayqab eshik tomon yurdi.

Tae: oshxonaga yur. O‘lib qolishingdan oldin ovqatlanib ol.

Jungkook karavotdan turishga urinish bilan yuzini burishtirdi.

Jk: menimcha yelkam mendan ajrashmoqchi.

Tae: dramatik bo‘lma.

Jk: meni kelinlik uslubida ko‘targan odamdan shu gapni eshitish kulgili.

Taehyung indamay unga yaqinlashdi. Jungkook darrov qo‘llarini ko‘tardi.

Jk: yo‘q yo‘q. Bu safar o‘zim yuraman. Menda ham g‘urur bor.

U ikki qadam yurdi.
Va darrov gandirakladi.
Taehyung uni belidan ushlab qoldi.

Tae: juda ta’sirli g‘urur ekan.

Jungkook burnini tortdi.

Jk: mening tanam shunchaki dramatik.

Taehyung uni qo‘yib yubormadi. Ikkisi juda yaqin turib qolishdi. Jungkook bir lahza uning ko‘zlariga tikilib qoldi.
Keyin ataylab jiddiy ohangda gapirdi.

Jk: agar meni o‘psang, qarshiligim yo‘q.

Taehyungning yuzi mutlaqo o‘zgarmadi.

Tae: agar yana gapirsang, seni zinadan uloqtiraman.

Jk: demak “yo‘q” emas.

Taehyung chuqur xo‘rsinib, uni yana sudrab olib ketdi.
Pastki qavatdagi oshxona juda katta edi. Oqartirilgan stol ustida allaqachon ovqat tayyor turardi.
Jungkook stulga o‘tirib atrofga qaradi.

Jk: sening xizmatkorlaring mendan tezroq ishlarkan.

Tae: ular aqlli.

Jk: meni ahmoq deyapsanmi?

Tae: buni o‘zing aytding.

Jungkook dramatik tarzda yuragini ushladi.
Taehyung unga issiq choy uzatdi. Jungkook stakanni olayotib birdan to‘xtadi.

Jk: bir daqiqa.

Tae: nima?

Jk: zahar solinmaganmi?

Taehyung sovuq qaradi.

Tae: zaharlamoqchi bo‘lsam, ancha oldin qilardim.

Jk bir soniya o‘ylab bosh irg‘adi.

Jk: mantiqli.

U choydan ho‘pladi-yu, birdan ko‘zlarini kattalashtirdi.

Jk: voy.

Tae: yana nima?

Jk: bu yaxshi ekan.

Taehyung miyig‘ida kuldi.
Jk darrov buni payqadi.

Jk: yana kulding.

Tae: sen juda hayron bo‘lyapsan.

Jk: chunki seni birinchi ko‘rganimda odam o‘ldiradigan muzlatgich deb o‘ylagandim.

Tae: hozirchi?

Jungkook bir necha soniya unga tikilib turdi.
Keyin yelkasini qisdi.

Jk: hozir ham odam o‘ldiradigan muzlatgichsan. Shunchaki biroz qimmatbaho versiyasi.

Taehyung kulib boshini chayqadi.
Ammo keyingi soniyada uning telefoni vibratsiya berdi.

Kulgi darrov yo‘qoldi.
U ekran tomonga qaradi.
Jungkookning tabassumi ham asta pasaydi.

Chunki Taehyungning nigohi yana o‘sha sovuq holatga qaytgandi.

Jk: nima bo‘ldi?
Taehyung telefonni stol ustiga qo‘ydi.

Yangiliklarda jungkookni rasmi turardi . Uni xavfli jinoyatchi sifatida koʻrsatishayotgan edi .

Jk: lanati nega men ....

Tae: chunki ularda sen haqingda maʼlumot bor va senda ham ular haqida juda koʻp maʼlumot bor . Hatto boshligʻing ham ularga sotilgan. Seni himoya qilishimni faqat bitta yoʻli bor

Jk: qanday yoʻl janob bilagʻon

Tae: menga turmushga chiq ...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Writer : Nikita

3-qism

Jungkook devorga suyanib turarkan, qo‘lidagi qurolni mahkam siqdi. Yuragi tez urardi, lekin yuzida buni sezdiradigan hech narsa yo‘q edi. Mansion ichida signal ovozi tinmay jaranglar, uzoqdan o‘q tovushlari eshitilib turardi.

Taehyung esa g‘alati darajada xotirjam edi.

Tae: chap yo‘lakni tozalang.

Qo‘riqchilar darrov buyruqni bajarish uchun yugurishdi. Jungkook bunga qarab qoshini chimirdi.

Jk: hamma seni armiyadagi komandir deb o‘ylasa kerak.

Tae: ular o‘ylamaydi. Bilishadi.

Jungkook ko‘zini aylantirdi.
Birdan yuqori qavatdan qattiq portlash eshitildi. Shiftning bir qismi qulab tushib, chang havoga ko‘tarildi. Jungkook refleks bilan Taehyungni tortib chetga surdi. Temir bo‘lak aynan Taehyung turgan joyga tushdi.

Ikki soniya davomida ular juda yaqin turib qolishdi.
Taehyung pastga qarab, Jungkookning qo‘li hali ham uning ko‘ylagini ushlab turganini sezdi.

Tae: meni qutqaryapsanmi endi?

Jk: xato tushunma. Agar o‘lsang, sotqin kimligini bilolmay qolaman.

Taehyung kulimsiradi.

Tae: yolg‘onchi.

Jungkook qo‘lini tortib oldi.
Yo‘lakning oxiridan yana o‘q uzildi. Bu safar Taehyungning ikki qo‘riqchisi yiqildi. Qora niqobdagi uch kishi tutun orasidan chiqib kelib, avtomatlaridan tinmay o‘q uza boshladi.
Taehyung devor ortidan chiqib, sovuqqonlik bilan ikki marta o‘q uzdi. Ikki odam joyida quladi.

Jungkook hushtak chaldi.

Jk: voy… dramatik boss ekan-san.

Tae: sen ham yomon emassan.

Jungkook javob o‘rniga pichog‘ini uloqtirdi. Pichoq uchinchi odamning bo‘yniga sanchildi. U yerga qulab tushdi.

Bir lahza sukunat cho‘kdi.
So‘ng…

Sekin qarsak ovozi eshitildi.

Notanish erkak qorong‘u yo‘lakdan chiqib keldi. U uzun qora palto kiygan, yuzida esa masxarali tabassum bor edi.

???: chiroyli duet bo‘libsizlar.

Taehyungning yuzi birdan sovuqlashdi.

Tae: …Minho.

Jungkook ikkalasiga navbat bilan qaradi.

Jk: tanishingmi?

Minho kuldi.

Minho: bir vaqtlar aka-ukaday edik.

Taehyung indamadi.

Minho asta Jungkookka qaradi.

Minho: sen Jungkook bo‘lsang kerak. Seni topish uchun ancha odam o‘ldi.

Jk: voy bechoraginam juda qiynalibsanku. Hozir yigʻlab yuboraman

Minho kulimsirab boshini egdi.

Minho: sen haqingda ko‘p eshitganman. Lekin bunchalik… telba deb o‘ylamagandim.

Jk: kompliment uchun rahmat.

Taehyung oldinga chiqdi.

Tae: nega kelding?

Minho ko‘zlarini sovuq qisdi.

Minho: sotqinni qidirayotganding-ku.

Bu gapdan Jungkook hushyor tortdi.
Minho davom etdi.

Minho: qidirma. Chunki u allaqachon yoningda.

Bir soniya.

Keyin Taehyungning qo‘riqchilaridan biri qurolini birdan Taehyungga qaratdi.
Jungkookning ko‘zlari kattalashdi.

Qo‘riqchi hech ikkilanmay tepki bosdi.

Ammo o‘q Taehyungga tegmadi.

Jungkook uni itarib yuborgandi.

O‘q Jungkookning yelkasini teshib o‘tdi.

Tae: JUNGKOOK!

Jungkook og‘riqdan tishini tishiga bosdi-yu, baribir yiqilmadi.

Qo‘riqchi yana o‘q uzishga ulgurmadi.

Taehyung uning boshiga o‘q uzdi.

Xona yana jimib qoldi.
Faqat Jungkookning tezlashgan nafasi eshitilar edi.

Taehyung asta unga yaqinlashdi. Ko‘zlaridagi sovuq ilk marta yo‘qolgandek edi.

Tae: ahmoq… nega oldimga sakrading?

Jungkook zo‘rg‘a kuldi.

Jk: bilmadim… refleks bo‘lsa kerak.

Taehyung uning qon bo‘layotgan yelkasiga qarab jag‘ini qisdi.

Narida turgan Minho esa miyig‘ida kulardi.

Minho: qiziq… Kim Taehyung ham kimnidir yo‘qotishdan qo‘rqarkan.

Taehyung sekin boshini ko‘tardi.

Va ilk marta uning nigohida haqiqiy g‘azab paydo bo‘ldi.

Minhoning oxirgi gapi havoda osilib qolgandek bo‘ldi.

Taehyungning nigohi qorayib ketgan edi. Mansion ichidagi chiroqlar lipillab yonar, tutun asta yuqoriga ko‘tarilardi. Jungkook esa devorga suyangancha yaralangan yelkasini ushlab turardi. Qon barmoqlari orasidan sizib chiqayotgan bo‘lsa ham, u indamay Minho tomonga tikilib turdi.

Minho kuldi.

Minho: voy… bu qarashni sog‘ingandim.

Tae: og‘zingni yop.

Minho yelkalarini qisdi.

Minho: sen avvalgidek emassan, Tae. Oldin bitta odam uchun hamma narsani xavf ostiga qo‘ymasding.

Jungkook ko‘zini qisdi.

Jk: sizlar eski sevishganlarga o‘xshab gaplashyapsizlar.

Ikki taraf ham bir soniya Jungkookka qaradi.

Jk: nima? Atmosfera juda dramatik bo‘lib ketdi.

Taehyung chuqur nafas oldi.

Tae: hozir hazillashadigan vaqt emas.

Jk: men qon yo‘qotayotganim uchun kayfiyatni ko‘tarishga harakat qilyapman.

Minho miyig‘ida kuldi.

Minho: yoqimtoy bola ekan.

Tae: unga qarama.

Jungkook qosh ko‘tardi.

Jk: voy possessive.

Taehyungning sabri tugayotgan edi, buni yuzidan bilish qiyin emasdi.
Birdan koridor oxiridan yana oyoq tovushlari eshitildi.

Qurollangan odamlar yaqinlashayotgan edi.
Minho sekin ortga chekindi.

Minho: bugun emas, Tae. Lekin keyingi safar seni tanlov qilishga majbur qilaman.

Tae: seni o‘ldiraman.

Minho jilmaydi.

Minho: bilaman.

Shu gap bilan u tutun orasiga kirib ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi.

Jungkook devordan sirg‘alib pastga o‘tirdi.

Jk: jin ursin…

Taehyung darrov uning oldiga cho‘kdi.

Tae: o‘q chuqur kirgan.

Jk: voy rahmat doktor, o‘zim ham bilmasdim.

Taehyung uning qo‘lini yelkasidan tortib oldi va yarani ko‘rdi. Jungkook og‘riqdan yuzini burishtirdi.

Tae: jim tur.

Jk: muloyimroq bo‘lolmaysanmi?

Tae: yo‘q.

Taehyung qurolini bir chetga qo‘yib, ko‘ylagining bir qismini yirtib oldi. So‘ng Jungkookning yarasini bosdi.

Jungkook keskin hansirab yubordi.

Jk: ahh— jin ursin seni!

Tae: baqirma.

Jk: seni otib tashlashganida ko‘rardim men seni!

Taehyung beixtiyor kulib yubordi.

Jungkook bir lahza jim qoldi.
Chunki bu Taehyungning birinchi marta chinakam kulgani edi.

Jk: …voy.

Tae: nima?

Jk: sen kularkan-san.

Tae: hozir seni hushidan ketkazaman.

Jungkook miyig‘ida kuldi. Lekin birdan uning yuzi jiddiylashdi.

Jk: Tae.

Taehyung birinchi marta uning ismini qisqartirib aytganini sezdi.

Tae: nima?

Jungkook bir necha soniya unga tikilib turdi.

Jk: nega meni qutqaryapsan?

Savol havoda og‘ir osilib qoldi.

Taehyung javob bermadi.
Jungkook esa ko‘zlarini undan uzmadi.

Jk: men qotilman. Muammo olib kelaman. Sening odamlaring o‘lyapti. Hali ham meni tashlab ketmading.

Taehyung sekin bog‘lamni tugdi.
So‘ng past ovozda gapirdi.

Tae: chunki sen menga kerak-san.

Jungkook kulimsiradi.

Jk: faqat ish uchunmi?

Taehyung javob bermadi.
Aynan shu sukunat Jungkookni yanada bezovta qildi.

Birdan yuqoridan yana signal ovozi yangradi.
Qo‘riqchilardan biri yugurib keldi.

Qo‘riqchi: boss! Server xonasiga kirishibdi!

Taehyung darrov o‘rnidan turdi.

Tae: kim?!

Qo‘riqchi ikkilanib qoldi.

Qo‘riqchi: ichkaridan kirishgan… kod sizning shaxsiy profilingiz bilan ochilgan.

Taehyungning yuzi muzdek bo‘lib ketdi.

Jungkook asta o‘rnidan turarkan, bir narsani tushundi.

Bu yerda bitta emas…
Bir nechta sotqin bor edi.

Tae: ketamiz . Mansionni yoqib yuboring

Jk: voy shunday joy uvol boʻldi eh .

Tae: bu shunchaki seni saqlash uchun oddiy uy edi xolos

Jk: oh ogʻayni men seni qutqarib qoldimku. Menga ham bittasini sovgʻa qil . Baribir boy odamsanku

Tae: yaxshi mansionga qoʻshib oʻzimni ham sovgʻa qilaman

Jk: hahahaha hazilkash

Tae: boʻldi endi ketamiz

Jk: voy yelkam yelkam charchadim meni koʻtarib ol .

Tae: dramma malikasi

Taehyung jungkookni kelinlik uslubida koʻtarib oldi
.
.
.
.
.

Writer: Nikita

2-qism

Tae: aytdimku umuman jozibali emassan

Jk: yolgʻon gapirayapsan

Tae: nega yolgʻon gapirar ekanman . Uzi oynaga qaraganmisan yalmogʻiz

Jk: hey ogʻzingga qarab gapir . Meni jozibali deb oʻylamaysanmi

Tae: yoq . Umuman unday emas

Jk: demak seniki tikka turmas ekan

Taehyung ichayotgan viskisiga tuyulib qoldi .

Tae: sen aqldan ozganmisan

Jk: rostan hamma tikka turmaydimi . Voy hayron qoldim . Seni koʻrganimda seniki ancha uzun boʻladi deb oʻylagandim . Afsus tikka boʻlmasa uzunligidan foyda yoʻq

Tae: sen lanati . Nima senga tikka qilib koʻrsatishim kerakmi

Jk:oy zoʻr tomoshaku davay koʻrsat

Jungkook shartda yotoqga oʻtirib Taehyungga tikilib qarab turdi . Taehyung esa Jungkookga tushunmagan nigoh bilan qarab turardi

Tae pov : bu bola juda gʻalati . Tavba qildim bunday odamni endi uchratishim . Gapirayotgan gaplariga qarasin . Bezbet . Betgachopar . Bir gapdan qolmaydi . Bonusga qotil . Men oʻzi qanday odamga duch keldim aaa . Hozirgacha har kim menga hattoki koʻz qirini tashlashga qoʻrqardi . Bu bola yoki ahmoq yoki haddan tashqari jasur .

Taehyung bir necha soniya Jungkookka tikilib qoldi. Xona ichida og‘ir sukunat hukm surardi. Faqat devordagi katta soatning sekin “tik-tik” ovozi eshitilar edi. Jungkook esa ataylab Taehyungning asabiga tegayotgandek unga yaqinlashdi.

Jk: men…

Tae: jim bo‘l.

Taehyung stakandagi viskini stolga qo‘ydi va o‘rnidan turdi. U Jungkookdan ancha baland edi. Shu sabab Jungkook bir soniya beixtiyor orqaga chekindi. Lekin o‘zini tezda qo‘lga oldi.

Jk: qo‘rqitaman deb o‘ylayapsanmi?

Tae: sendek odamni qo‘rqitish qiyinmas. Sen faqat haddan tashqari koʻp gapirasan.

Jungkook miyig‘ida kulib qo‘ydi.

Jk: unda meni qo‘yib yubor. Men senga kerak emasman

Taehyung unga yaqinlashdi va bir qo‘li bilan Jungkookning iyagini ushladi. Ammo bu safar unda avvalgi dag‘allik yo‘q edi. Go‘yo u Jungkookni o‘rganayotgandek edi.

Tae: sen oddiy qotil emassan.

Jk: unda kimman?

Tae: buni o‘zim bilishga harakat qilyapman.

Jungkook uning qo‘lini siltab tashladi.

Jk: meni bu yerga olib kelganing uchun afsuslanasan.

Tae: yo‘q. Aksincha… seni topganim yaxshi bo‘ldi.

Bu gap Jungkookka yoqmadi. U darrov xonaning eshigi tomon yurdi. Ammo eshik ochilmadi.

Jk: eshikni och.

Tae: hali emas.

Jk: meni asabiylashtirma.

Tae: sen kecha James Channi o‘ldirding. Butun shahar seni qidiryapti. Agar hozir tashqariga chiqsang ikki soatda yo qo‘lga tushasan, yo o‘lasan.

Jungkook bir lahza jim qoldi. U buni bilardi. Lekin buni Taehyung ham bilishi xavfli edi.

Jk: sen kimsan o‘zi?

Taehyung sekin kuldi.

Tae: odamlar meni turlicha chaqiradi.

Jk: dramatik gaplarni yig‘ishtir.

Tae: Kim Taehyung. Shu ism yetadi.

Jungkookning ko‘zlari biroz kattalashdi. Bu ismni u eshitgan edi. Yer osti dunyosidagi eng xavfli insonlardan biri. Hech kim uning haqiqiy ishlarini bilmasdi. Lekin bir narsa aniq edi — u bilan dushman bo‘lish yomon yakunlanardi.

Jk: jin ursin…

Tae: nihoyat tanidingmi?
Jk: seni bunchalik kelishgan deb o‘ylamagandim. Men seni qari boboy deb tasavvur qilgandim

Jungkook birdan ogʻzini yumdi . Uning xarakteri shunday edi . Hayoliga kelgan birinchi gapni aytib yuborardi.

Taehyung qoshini ko‘tardi.

Tae: hafsalang pir bo‘ldimi?

Jk: yo‘q. Shunchaki… sen haqingdagi mish-mishlar undan ham qo‘rqinchliroq edi.

Taehyung deraza yoniga borib pardani ochdi. Tong yorishib ulgurgan, hovlida esa qora kiyimdagi qo‘riqchilar yurardi.

Tae: endi eshit meni, Jungkook. Seni bu yerga bekorga olib kelmadim.

Jk: unda sababini ayt.

Taehyung orqasiga o‘girildi.

Tae: chunki seni kimdir sotgan.

Xona ichidagi havo bir zumda sovib ketgandek bo‘ldi.

Jk: nima?

Tae: kechagi topshiriq tuzoq edi. Clubdagi gaz, mashina, tashqaridagi odamlar… bular tasodif emas.

Jungkookning yuzi jiddiylashdi.

Jk: Hyung…

Tae: ha. Aynan sen ishongan odamlar ichida sotqin bor.

Jungkookning qo‘llari sekin musht bo‘lib tugildi. Uning qulog‘ida kechagi suhbat jarangladi.
“Ehtiyot bo‘l xo‘pmi…”

Bir lahza ichida uning ichini g‘azab qopladi.

Jk: kimligini bilasanmi?

Taehyung unga tikilib turdi.

Tae: bilaman.

Jk: ayt.

Tae: buning evaziga sen men bilan ishlaysan.

Jungkook keskin kulib yubordi.

Jk: sen jiddiymisan?

Tae: juda.

Jk: men hech kimning qo‘g‘irchog‘i emasman.

Taehyung unga yaqinlashdi va past ovozda gapirdi.

Tae: unda yolg‘iz qolib o‘lishing mumkin.

Jungkook ham unga tik qaradi. Ikkalasining nigohi to‘qnashib, xona yana og‘ir sukunatga cho‘mdi.

Va aynan o‘sha paytda tashqaridan portlash ovozi eshitildi.

Portlash ovozidan keyin butun mansion larzaga keldi. Deraza oynalari titradi. Jungkook refleks bilan yonidagi stol ustidan pichoqni olib, jangovor holatga o‘tdi. Taehyung esa zarracha ham qo‘rqmagandek boshini biroz egdi.

Tae: juda tez topishibdi.

Jk: kimlar?!

Taehyung javob bermadi. U devordagi tugmani bosdi. Shu zahoti xona eshiklari avtomatik qulflandi va mansion bo‘ylab signal ovozi tarqaldi.

Jk: hoy men bilan o‘yin o‘ynama!

Tae: bu yerga kelishgan bo‘lsa, demak seni tirik qoldirishni istashmayapti.

Yana bir portlash bo‘ldi. Bu safar ancha yaqin. Pastki qavatdan odamlarning baqir-chaqiri eshitildi.
Jungkook deraza tomon yugurdi. Hovlida qora kiyimdagi qurollangan odamlar mansionga bostirib kirayotgan edi.

Taehyungning qo‘riqchilari ularga qarshi o‘q uzardi.

Jk: jin ursin…

Tae: sening eski tashkilotingning uslubi.

Jungkookning yuragi muzlab ketdi.

Jk: yo‘q… ular bunday qilmaydi.

Tae: sen hali ham ularga ishonasanmi?

Taehyung stol tortmasidan ikkita qurol oldi. Bittasini Jungkookka otdi. Jungkook avtomatik tarzda uni ushlab oldi.

Tae: gaplashishga vaqt yo‘q. Pastga tushamiz.

Jk: men sendan buyruq olmayman.

Tae: unda shu yerda qolib o‘l.

Taehyung eshikni ochib chiqib ketdi. Jungkook jahldan tishini g‘ijirlatdi-yu, baribir ortidan yurdi.
Pastki qavatga tushishlari bilan o‘q ovozlari yanada kuchaydi. Mansion ichi tutunga to‘lib ulgurgan edi. Bir qo‘riqchi yugurib kelib Taehyung oldida to‘xtadi.

: janob! Sharqiy kirishdan ham bostirib kirishdi!

Tae: tunnelni oching.

: tushunarli!

Jungkook atrofga qarab hushyor yurardi. Shu payt yuqori qavat panjarasidan bir odam sakrab tushdi va to‘g‘ridan-to‘g‘ri Jungkookka pichoq urmoqchi bo‘ldi.
Ammo Jungkook chaqqonlik bilan uning qo‘lini qayirib, tirsagi bilan yuziga urdi. Pichoqni tortib olib o‘sha odamning yelkasiga sanchdi.

Jk: havaskor.

Taehyung buni kuzatib miyig‘ida kuldi.

Tae: demak mish-mishlar yolg‘on emas ekan.

Jk: og‘zingni yop.

Birdan sniper o‘qi derazani teshib o‘tdi. Taehyung darrov Jungkookni tortib devor ortiga yiqitdi. O‘q aynan Jungkook turgan joyga tegdi.

Bir necha soniya ular juda yaqin holatda qolishdi. Jungkook Taehyungning qo‘lini yelkasida his qildi. Taehyungning nafasi uning yuziga urilar edi.

Jk: qo‘lingni ol.

Tae: oʻzingdan ketma . Hozir seni qutqarmaganimda kallang uchib ketardi . Ahmoq .

Jungkook indamadi.
Taehyung sekin unga tikildi.

Tae: seni rostdan ham o‘ldirishmoqchi.

Jk: …

Tae: endi tushundingmi?

Jungkookning ko‘zlari asta qoraydi. Chunki bu hujum oddiy emas edi. Uning joylashuvini juda kam odam bilardi.

Demak… sotqin haqiqatan ham ichkarida edi.

.
.
.
.

.
.
.
Writer : Nikita

1-qism

Club shovqini baland edi . Hamma joyda ehtiros ila raqsga tushayotgan yosh qizlar , boy yigitlarga yopishib olgan bitchlar va kayfu safoga berilgan yosh avlod bilan toʻla edi . Ammo oʻsha yerdagi bir bolaning u yerga kelishining boshqa bir maqsadi bor edi . Oʻldirish . Maxfiy qoʻshinning eng ilgʻor askari u yerda edi . Uning ishi politsiya qilolmaydigan ishlarni hal qilish edi . Yani politsiya qoʻli yetmaydigan odamlarni oʻldirish . Vaholanki bularga mansabdor shaxslar , mafia aʼzolar , oʻzidan ketgan boy va erkatoy farzandlari , josuslar kirardi . Uning bugungi topshirigʻi esa James Chan edi . Bu inson avval politsiya boshligʻi boʻlgan va asta sekin qora dori savdosiga oʻtgan vijdonsiz va oʻz vataniga xiyonat qilib chet elga maʼlumotlarni sotgan shaxs edi . Hozirda eng kuchli boylardan bir edi va uni bir nechta chet ellik mansabdor shaxslar himoya qilardi . Uning yagona zaif tomoni bu nafsiga qul ekanligida . Unga chiroyli yigitlar juda yoqar edi . Va aynan uni typega toʻgʻri keladigan yigit esa uni oʻldirishga shay edi . Yigit oq kalta top kiygan , uzun chingalak sochlari yoniga tushib turar edi . Burigi oʻziga yopishib , chiroyli dumbalarini alohida taʼkidlab turardi . U oʻz oʻljasini kuzatib turardi

Jungkook barmen yonida oʻtirib oʻz oʻljasini kuzatib turardi . Jaksonning atrofida goʻzal qizlar raqsga tushardi . Jungkook qulogʻidagi quloqchinni ushladi .

: aloqadamisan jungkook

Jk: ha aloqadaman

: ehtiyot boʻl xoʻpmi

Jk: har doimgi ish boshimni ogʻritma Hyung

: baribir ham nima qilishni bilasan . Ammo biror korxol boʻlsa darrov u yerdan ket

Jk: bilasiz men ishimni tugatmaguncha ketmayman

: xoʻp lekin ehtiyot boʻl .

Jk: uff Hyung shu gapni million marta aytdingiz xuddi men birinchi marta topshiriqga kelgandek .

: baribir sendan xavotir olaman ahmoq bola

Jk: uff koʻp gapirib yubordingiz qariya . Mayli men oʻz ishimni qilay siz ham oʻz ishingizni qiling

Jungkook stolga oyoqlarini biroz yoyib oʻtirdi. Ustidagi kapishonini yelkasidan biroz tushirdi va oppoq yelkalarini koʻrsatdi . Jaksonning koʻzi Jungkookga tushdi va lablarini yaladi . Bunga javoban jungkook ham lablarini tishlab Jaksonga qaradi . Jakson barmoqlari bilan kel deb ishora qildi . Jungkook miyigʻida tabassum qildi va yoʻl yoʻlakay ustidagi kiyimini yechib barning bir burchagiga uloqtirdi va faqatgina qisqa oq top va tor jense bryukda Jakson tomon yurib bordi .

J: goʻzalim raqsga tushishni bilasanmi

Jk: siz uchun boʻlsa jonim bilan

J: unda boshla

Jk asta sekin raqs tushishni boshladi . Uning harakatlari idealni darajada goʻzal va jozibali edi . Uning ingichka beli ritmik qimirlar edi . Har bir raqs harakatida tanasining har bir qismi ehtirosli ravishda qimirlardi.

Jungkook oxirgi harakatni qildi . U oʻtirib mushukdek harakat qildi va emaklab Jakson tomon bordi . Qoʻriqchilar aralashmoqchi boʻlganda Jakson ularni qoʻli bilan toʻxtatdi . Jungkook Jaksonning boʻynini silab , yanogʻidan oʻpdi va Jaksondan uzoqlashdi . Shu payt chiroq bir oʻchib yondi . Bundan foydalangan Jungkook olomon orasiga aralashib ketdi. Oradan bir sekund ham oʻtmasdan Jaksonning boʻynidan qon oqishni boshladi . Bundan hamma joy qiy chuv boʻlib ketdi . Jungkook clubdan chiqib ketdi . Ammo bilmasdiki jungkook oʻz oʻljasini ovlayotganda uni ham ovlayotgan bir kishi bor edi . U hammasini vip boʻlimdan kuzatib turardi . U jungkookning harakatlariga kulib qoʻydi .

Tae: ayyor quyoncha . Juda ehtirosli .

Jungkook clubdan chiqar ekan atrofga qaradi .

: jungkook ishni bajardingmi

Jk: har doimgidek Hyung

: yaxshi club orqasida seni qora mersedez kutayapti . Oʻsha mashinaga min

Jk: tushunarli . Bazada koʻrishguncha

Jungkook klubning orqa tarafiga oʻtganda u yerda bitta mashina turardi . Jungkook tezda mashinaga mindi .

Jk: tezroq hayda

: xoʻp boʻladi janob

Shu payt mashinaga hushdan ketkazuvchi gaz purkandi . Jungkook uning hidini sezib darrov eshik tomon talpindi ammo eshik qulf edi . U qoʻli bilan mashina derazasini urdi . Ammo mashina zirhlangan edi . Jungkook haydovchiga hujum qildi . Lekin gaz taʼsirida harakatlari boʻshashib qoldi va hushidan ketdi .

Haydovchi ratsiya orqali sheriklariga bogʻlandi .

: janob oʻlja tayyor

Tae: yaxshi uni mansionga olib bor .

: xoʻp boʻladi janob .

Mashina katta Mansion oldiga toʻxtadi . Darvoza yonida bu mansionning egasi va ajalning oʻzi boʻlgan Kim Taehyung kutib turardi .
U mashina toʻxtagan zahoti eshikni ochib Jungkookni koʻtarib Mansion ichiga kirib ketdi . U kirgandan soʻng mashina portlab ketdi . Taehyung Jungkookning toʻgʻri oʻz xonasiga olib bordi . Uni oʻz yotogʻiga yotqizdi va oʻzi divanga oʻtirdi. U viskini bir qoʻlida oʻynatib Jungkookga xuddi yirtqichdek tikilib turardi

TIME SKIP

Erta tong Jungkook koʻzini notanish joyda ochdi . Boshi qattiq ogʻrishni boshladi . Atrofda koʻrgan kimsasi unga yirtqich nigoh bilan qarab turgan odam edi . Taehyung haliyam bir soʻzsiz Jungkookga tikilib turardi .

Jk: hoy nega men bu yerdaman sen kimsan

Tae: oʻzingdan kattalarga sizlab gapirishni oʻrgatishmaganmi

Jk: uff tarbiyaviy soatni borib boshqalarga oʻt , men uyimga ketmoqchiman eshik qayerda

Tae: sen hech qayerga ketmaysan

Jk: nima sen xoʻjayinmisan

Tae: ha xoʻjayinman

Jk: voy sen lanati it meni tez qoʻyib yubor

Taehyung jungkookga tarsaki tushirdi . Jungkook yotoqga yiqildi va yuzini ushlab qoldi

Tae: toʻgʻri gapir bitch

Jungkook oʻrnidan turib Taehyungga tarsaki tushirdi

Jk: oʻzing bitchsan lanati

Taehyung bu safar qattiqroq tarsaki tushirdi . Jungkookning lablari yorilib qon oqdi

Tae: haddingni bil itvachcha kimligimni bilasanmi

Jungkook ham boʻsh kelishni xoxlamasdi .

Jk: haddimni bilmasam nima qilasan huh gapir

Tae: tilingni sugʻirib olaman

Jk : mana sugʻurib ol

Jk tilini chiqardi . Taehyung qanchalik jiddiy odam boʻlmasin uning bu harakatdan kulgisi kelardi .

Jk: qani boʻlmaysanmi yiban

Tae : sen nima deyapsan

Jk: ha nima meni bu yerga nimaga olib kelding . Men hech narsani bilmaydigan begunoh yosh bola boʻlsam . Nima meni sikmoqchisan

Tae: nima sen ahmoqmisan . Sendek yalmogʻizdan jirkanaman. Turishingni qara fuuu

Jungkook ogʻzini ochib qoldi . Uning gʻururi bu gapni koʻtarolmadi . Jahli chiqib ketdi . ( Baribir jinni bolaside)

Jk: hoy meni jozibaliman . Yoʻlimda qancha yigit yurishini bilasanmi

Taehyung oʻzini befarqdek tutdi .

Tae: ahamiyatsiz

Jungkook ustidagi kapishonini yechib tashladi va faqat qisqa oq topda qoldi .

Jk: qara axir men jozibaliman nima meni sikishni xoxlamaysanmi

Taehyung bir yutunib qoʻydi

Tae: yoq xoxlamayman

Jk: men jozibali emasmanmi

Tae: zarracha ham emas

Jk: yaxshilab qara sen koʻrmisan

Tae: men ....

.

.

Writer:Nikita

21-qism

Taehyung Jungkookni bag‘rida ushlab ancha vaqt jim o‘tirdi. Xonada faqat soatning mayin chiqillashi eshitilib turardi. Jungkook esa boshini uning yelkasiga qo‘ygancha ko‘zlarini yumib olgandi. Ammo ichidagi og‘riq hali ham ketmagan edi.

Taehyung uning yuziga termuldi. Jungkookning kipriklari hali ham nam, labining cheti esa qizarib turardi. Bu manzara Taehyungning ichidagi g‘azabni yana uyg‘otdi. Ammo u buni sezdirmaslikka harakat qildi.

Tae: och qoldingmi…?

Jungkook sekin bosh chayqadi.

Jk: xohlamayman

Tae: ertalabdan beri hech narsa yemading.

Jk: ko‘nglim yo‘q…

Taehyung chuqur xo‘rsindi. Keyin Jungkookning peshonasiga labini bosdi.

Tae: unda hech bo‘lmasa choy ichasan. Keyin dori ichishing kerak.

Jungkook indamay bosh irg‘adi.

Taehyung oshxonaga kirib ketdi. Jungkook esa divanda yolg‘iz qoldi. Atrof juda tinch edi. Shu tinchlik ichida Kim xonimning gaplari yana qulog‘ida jaranglay boshladi.

“Yetim bola asrasang og‘zi burning qon bo‘lar…”

Jungkookning nafasi yana og‘irlashdi. Qo‘llari titray boshladi. U quloqlarini berkitib oldi.

Jk: to‘xta… iltimos…

Ammo o‘sha ovozlar tinmasdi.

Birdan oshxonadan qaytayotgan Taehyung uning holatini ko‘rib ketdi. Darrov yoniga yugurdi.

Tae: Jungkook!

Taehyung choyni stolga qo‘yib, uning qo‘llarini ushladi.

Tae: menga qara… yana o‘sha narsalarni o‘ylayapsanmi?

Jungkook javob bera olmadi. Ko‘zlaridan yosh oqib tushdi

Jk: men… charchadim hyung… juda charchadim…

Taehyungning yuragi ezilib ketdi. U Jungkookni bag‘riga tortib, boshini ko‘ksiga bosdi.

Tae: sen yolg‘iz emassan.

Jk: lekin hamma meni aybdordek ko‘radi…

Tae: men ko‘rmayman.

Jungkook labini tishladi.

Jk: nega meni bunchalik himoya qilayapsan…?

Taehyung bir necha soniya jim qoldi. So‘ng uning sochlarini sekin siladi.

Tae: chunki seni yo‘qotishni istamayman.

Bu gapdan Jungkookning yuragi tez urib ketdi. U asta boshini ko‘tardi.

Jk: men… senga yuk bo‘lib qolmayapmanmi…?

Taehyungning qoshlaridan biri chimirildi. U Jungkookning yuzini ikki qo‘li bilan ushladi.

Tae: bunaqa gapni boshqa aytma.

Jk: lekin—

Tae: sen hech qachon yuk bo‘lmaysan.

Taehyungning ovozi juda qat’iy edi.

Tae: men seni himoya qilishni o‘zim xohlayman. Majbur emasman.

Jungkookning ko‘zlari yana namlandi. Lekin bu safar u yig‘isini zo‘rg‘a ushlab turardi.
Shu payt Taehyungning telefoni jiringladi.
Ekranda “Onam” degan yozuv yonib turardi.
Jungkookning rangi oqarib ketdi.
Taehyung esa sovuq nigoh bilan telefonga qaradi va qo‘ng‘iroqni rad etdi.

Oradan ikki soniya o‘tib yana qo‘ng‘iroq bo‘ldi

Tae: bezor qilmang…

U telefonni butunlay o‘chirib qo‘ydi.

Jungkook asta gapirdi.

Jk: hyung… balki qaytishimiz kerakdir…

Taehyung birdan unga qaradi.

Tae: nima deding?

Jk: men sabab hammangiz urishyapsiz…

Taehyungning jag‘i taranglashdi.

Tae: eshit. Bu narsaga sen aybdor emassan.

Jk: lekin—

Tae: yo‘q.

U Jungkookning qo‘lini mahkam ushladi.

Tae: men seni o‘sha uyga qaytarmayman.

Jungkook uning ko‘zlariga qarab qoldi. Taehyungning nigohi juda jiddiy edi.

Tae: hech kim seni yana sindirishiga yo‘l qo‘ymayman.

Jungkook shu gaplarni eshitib ichida nimadir iliqlashganini his qildi. Balki uzoq vaqtdan beri birinchi marta o‘zini xavfsiz his qilayotgandir.

Taehyung uning peshonasiga suyandi.

Tae: endi dam olasan. Bugun juda ko‘p yig‘lading.

Jungkook sekin kulimsiradi.

Jk: hyung…

Tae: hmm?

Jk: rahmat…

Taehyungning ko‘zlari yumshadi.

Tae: rahmatni keyin aytasan.

Jk: qachon?

Taehyung yengil tabassum qildi

Tae: butunlay tuzalganingda. Tabassuming yana oldingidek bo‘lganda.

Jungkook asta ko‘zlarini yumdi. Taehyung esa uni bag‘ridan qo‘yib yubormadi. Go‘yo qo‘yib yuborsa, Jungkook yana og‘riqlari ichiga tushib ketadigandek mahkam quchoqlab turardi.

Ammo ular bilmasdi…

Shu paytda boshqa joyda Anna qo‘lidagi telefonni qattiq siqib, g‘azab bilan yig‘layotgan edi.

A: Jungkook… sen hammasini tortib olding…

Uning ko‘zlari nafrat bilan qorayib ketdi.

A: lekin men hali yutqazmadim… hali emas…

Anna telefonini chiqardi . Va oʻzining yashirin josuslaridan biriga qoʻngʻiroq qildi .

A: topdingmi

: ha xonim uning haqiqiy otasi haqida maʼlumotlarni bir soat ichida yetkazaman

A: hamma maʼlumotlar boʻlsin . Men tezroq uni yoʻq qilishni xoxlayman .

Time SKIP

Qorongʻu qasr . Hamma joy zulmatdek qop qorongʻu edi . Gʻalati darajada sokin . Anna bu xonadonga kirib borar ekan negadir eti junjikib ketdi .

: xonim sizga kim kerak

A: men janob Jeonning yoniga keldim .

: janobning xabari bormi

A: ha albatta

Anna ichkariga kirib bordi . Qasr ichkarisi tashqarisidan ham qoʻrqinchliroq edi . Mehmonxona oʻrtasida esa bir koʻzi bogʻlangan yoshi kattaroq bir odam oʻtirardi .

J: xush kelibsiz Anna Marinna. Meni yoʻqlab kelibsan

A: siz bilan kelishish uchun keldim

Janob Jeon kulib yubordi .

J: hahh qizaloq manzilda adashding shekilli . Nima uchun sen bilan kelishishim kerak .

A: oʻgʻlingiz Jeon Jungkookni sizga qaytaraman desamchi

J: hazillashishga jurʼat etsang tilingni sugʻirib olaman

A: men shunchaki gapirmayman janob . Va oʻgʻlingiz nega sizga kerak ekanligini ham bilaman

Anna yurib kelib Janob Jeonning qarshisidagi stolga oʻtirdi.

A: siz oʻgʻlingiz ustidan kelishuv qilgansiz . Yapon Yakudzasi bilan . Yakudza boshligʻi oʻgʻlingizga oshiq va u uchun sizga yarim boyligini va Yaponiya chegarasini ochishni vada qilgan

J: sen qayerdan bilasan ....

A: bilasizmi janob mening josuslarim juda yaxshi ishlaydi . Ayniqsa menga kerakli odamlarni topishga usta

J: mendan nima xoxlaysan

A: shunchaki oʻgʻlingizni uzoqroqqa olib keting . Men uni tuzoqqa tushirib sizga beraman . Siz esa evaziga uni hech qachon Koreyaga qaytarib olib kelmang . Kelishdikmi

J: kelishdik . Faqat buni qanday qilasan buni bilmayman . Chunki u Taehyung bilan . U uni qoʻyib yubormaydi

A:buyogʻi bilan ishingiz boʻlmasin . Men oʻz ishimni sifatli bajarishga oʻrganganman Janob Jeon . Shunchaki mening rejam boʻyicha harakat qilsangiz yetarli .

J: kelishdik kichik xonimcha

Anna smirk tabassum qilib saroydan chiqib ketdi .

Time SKIP

Tun yarmidan o‘tgan edi.

Uy ichidagi barcha chiroqlar o‘chirilgan, faqat mehmonxona burchagidagi kichik lampa xira nur sochib turardi. Jungkook divanda uxlab qolgan edi. Ko‘zlari shishgan, nafasi esa nihoyat tinchlashgandi.

Taehyung esa uxlamayotgandi.

U divan yonida polga o‘tirib, Jungkookning qo‘lini ushlab turardi. Nigohi esa bir nuqtaga qadalgandi. Ichidagi g‘azab hali ham bosilmagan edi.

Kim xonimning Jungkookka qo‘l ko‘targani ko‘z oldidan ketmayotgandi.

Taehyung asta boshini egdi. Jungkookning barmoqlarini labiga bosib, ko‘zlarini yumdi.

Tae: seni himoya qilolmadim…

Past ovozda aytilgan bu gapda aybdorlik sezilib turardi.

Shu payt Jungkook bezovta qimirlab qo‘ydi.

Jk: yo‘q… urmang … iltimos…

Taehyung darrov uning yoniga yaqinlashdi.

Tae: Jungkook… hey… bu tush xolos…

Jungkook birdan ko‘zlarini ochib yubordi. Nafasi tezlashib ketgan, ko‘zlari qo‘rquvga to‘la edi.

Jk: hyung…?

Tae: shu yerdaman.

Taehyung uning yuzidan tushgan sochlarni chetga oldi.

Tae: qaragin menga… hammasi yaxshi.

Jungkook bir necha soniya atrofga alangladi. Keyin asta Taehyungning kiyimidan ushlab oldi.

Jk: ketib qolmadingmi…?

Bu savol Taehyungning yuragini zirqiratdi.

Tae: yo‘q.

U Jungkookni bag‘riga tortdi.

Tae: men ketmayman degandim-ku.

Jungkook ko‘zlarini yumib, uning ko‘ksiga bosh qo‘ydi.

Jk: men uxlasam… sen yo‘qolib qoladigandek tuyulyapti…

Taehyung sekin kulimsiradi, ammo ko‘zlari g‘amgin edi.

Tae: unda bugun umuman qo‘yib yubormayman seni.

U Jungkookni ehtiyotkorlik bilan ko‘tarib, yotoqxonaga olib kirdi. Karavotga yotqizib, ustidan adyol yopdi.

Jungkook esa hali ham uning qo‘lidan qo‘yib yubormayotgandi.

Tae: qo‘limni sindirib tashlaysan shekilli.

Jungkook birinchi marta yengil kuldi.

Jk: o‘zing aytding-ku… qo‘yib yubormayman deb…

Taehyungning yuzida iliq tabassum paydo bo‘ldi.

Tae: ha… aytdim.

U ham karavot chetiga o‘tirdi. Jungkook esa unga yaqinroq surildi.

Oradan bir necha daqiqa o‘tgach, Jungkook asta gapirdi.

Jk: hyung…

Tae: eshitaman.

Jk: agar bir kun kelib… men hammaga muammo bo‘lib qolsamchi…?

Taehyungning yuzi birdan jiddiylashdi.

Tae: yana shu gapmi?

Jk indamadi.

Tae: sen nega o‘zingni bunchalik yomon ko‘rasan…?

Jungkookning kipriklari titradi.

Jk: chunki boshqalar ham shunday qaraydi…

Taehyung chuqur xo‘rsinib, uning yoniga yotdi. So‘ng Jungkookning iyagini ushlab, ko‘zlariga qaratdi.

Tae: meni eshit.

Jungkook asta bosh irg‘adi.

Tae: odamlarning seni qanday ko‘rishi meni qiziqtirmaydi. Men seni qanday ko‘rishim muhim.

Jungkookning nafasi sekinlashdi.

Tae: men esa seni… eng qimmatli insondek ko‘raman.

Bu gapdan Jungkookning ko‘zlari yana namlandi.

Jk: nega…?

Taehyung bir lahza jim qoldi. Keyin juda past ovozda gapirdi.

Tae: chunki sen mening eng zaif joyimsan.

Xona yana jimib qoldi.

Jungkookning yuragi qattiq urardi. Taehyung esa undan ko‘z uzmay turardi. Go‘yo ichidagi barcha hislar ko‘zlarida aks etayotgandek.

Taehyungning “sen mening eng zaif joyimsan” degan gapi havoda muhrlanib qolgandek edi. Jungkook esa nafas olishni ham unutgandek unga tikilib turardi. Yuragi qattiq urayotgani hatto o‘ziga ham eshitilayotgandek tuyuldi.

Jk: hyung…

Taehyung uning ko‘zlariga qarashda davom etdi. Ammo keyin birdan nigohini olib qochdi. Go‘yo ortiqcha gapirib yuborganini endi sezgandek.

Tae: uxla endi…

Jungkook lablarini sekin tishladi.

Jk: yo‘q… avval javob bering.

Taehyung qoshini chimirdi.

Tae: nimaga?

Jk: “eng zaif joyim” deganingizga…

Xona yana jim bo‘lib qoldi.
Taehyung chuqur xo‘rsinib, boshini yostiqqa qo‘ydi.

Tae: ba’zi odamlar bo‘ladi… ularni yo‘qotishdan qo‘rqasan.

Jungkookning ko‘zlari asta yumshadi.

Jk: meni yo‘qotishdan qo‘rqasizmi…?

Taehyung darhol javob bermadi. Faqat Jungkookning qo‘lini mahkamroq ushladi.

Tae: haddan tashqari. Sensiz oʻlib qolaman . Sensiz nafas ololmayman . Sen mening hayot nurimsan. Sen mening jonimsan , qalbimsan, ruhimsan . Men seni shunday sevaman . Bor vujudim bilan . Sen mening baxtim . Kelajakdagi farzandlarim onasisan. Sensiz men yarim jonman. Men romantik emasman . Ammo bitta narsani aniq bilaman . Men seni har bir hayotimda , har bir dunyoyimda , har bir oʻzga olamda sevaman . Tushunarlimi

Bu safar Jungkookning ko‘zidan yosh chiqdi. Ammo bu og‘riqdan emasdi. Anchadan beri ilk marta yuragi iliqlikni his qilayotgandi.
Jungkook asta Taehyungga yaqinroq surildi.

Jk: unda men ham ketmayman…

Taehyung unga qarab yengil kuldi.

Tae: va’da?

Jk: va’da.

Taehyung uning peshonasiga lab bosdi. Jungkook esa ko‘zlarini yumdi. Nihoyat ichidagi qo‘rquv bir oz tinchgandek edi.

2-qism

Yuvinish xonasidan chiqqan Jungkook koʻzlarini artib, yuziga sovuq suv sepdi. U oʻzini qoʻlga olishga harakat qilardi. Chunki hozir yiqilishga haqqi yoʻq edi.

U oilasi uchun shunday qaror qildi. Endi esa oxirigacha chidashi kerak edi.

Ammo yuragi... yuragi Taehyung ketgan tomonga tortardi.

Kech tushgan.

Uydagilar allaqachon uxlagandi. Faqat Jungkook xonasidagi chiroq hali ham yonib turardi.

U krovat chetida oʻtirgancha telefonidagi bitta rasmga tikilib qolgandi.

Rasmda u va Taehyung kulib turardi. Oʻsha kuni yomgʻir yogʻgandi. Taehyung esa kulib “bir kuni seni mendan hech kim tortib ololmaydi” degan edi.

Jungkook labini tishladi.

Jk pov: agar haqiqatni aytsamchi...?

Ammo keyingi soniyada dadasining gaplari qulogʻida jarangladi.

“Namjoon oʻziga biror narsa qilib qoʻyadi...”

Jungkook koʻzlarini mahkam yumdi.

Jk: men buni qilishim kerak...

Shu payt derazaga nimadir urildi.

Tak.

Jungkook choʻchib bosh koʻtardi.

Yana.

Tak.

U asta derazaga yaqinlashdi. Pardani ochishi bilan nafasi ichiga tushib ketdi.

Pastda Taehyung turardi.

Qora hudida, qoʻllari choʻntagida. Ammo eng qoʻrqinchlisi — uning koʻzlari edi.

U juda sovuq qarardi.

Jungkookning yuragi siqilib ketdi.

Taehyung sekin qoʻlidagi telefonni koʻrsatdi.

Jungkook titroq qoʻllari bilan telefonini oldi.

Yangi xabar.
— “Pastga tush. Gaplashamiz.”

Jungkook bir necha soniya ikkilanib turdi. Keyin sekin xonasidan chiqdi.
Tashqarida havo muzdek edi.

Jungkook hovliga chiqishi bilan Taehyung unga yaqinlashdi. Ular bir necha soniya jim turishdi.

Nihoyat Taehyung gap boshladi.

Tae: bir savol beraman. Faqat yolgʻon gapirma.

Jungkook indamadi.

Tae: uni sevasanmi...?

Jungkookning tomogʻi qurib ketdi.

U “yoʻq” deb baqirgisi keldi. “Men faqat seni sevaman” degisi keldi.

Ammo aytolmadi.

Jk: bu endi muhim emas.

Taehyung kulib yubordi. Ammo bu kulgi ogʻriqli edi.

Tae: demak shunday...

U boshini qimirlatdi.

Tae: bilasanmi Jungkook, men seni deb hamma bilan urishdim. Otam bilan ham, kompaniya bilan ham. Chunki seni yoʻqotmayman deb oʻylagandim.

Jungkookning koʻzlari kattalashdi.

Jk: nima...?

Tae: men hatto sendan keyin hammasini tashlab ketishga tayyor edim.

Jungkookning koʻzidan yosh oqdi.

Taehyung esa unga yaqinlashib, sekin dedi:

Tae: ammo sen bir marta ham men uchun kurashmading.

Bu gap Jungkookni sindirdi.

Chunki Taehyung haq edi.

U oilasi uchun oʻz sevgisini qurbon qilgandi. Ammo Taehyung uchun hech nima qilmagandi.

Jungkook past ovozda gapirdi.

Jk: meni kechir...

Taehyung birdan uning iyagidan ushladi.

Tae: yoʻq. Endi kech emas. Hozir men bilan ket.

Jungkook hayrat bilan unga qaradi.

Tae: hammasidan uzoqqa ketamiz. Hech kim bizni topolmaydi.

Bir lahzaga Jungkookning yuragi umid bilan urdi.

Ammo keyin... oilasi koʻz oldiga keldi. Dadasi. Oyisi. Namjoon. Felix.

U sekin Taehyungning qoʻlini olib tashladi.

Jk: ketolmayman...

Taehyung qotib qoldi.

Bir necha soniya hech narsa demadi.

Keyin asta kuldi. Juda sekin. Juda sovuq.

Tae: tushundim.

U orqaga chekindi.

Tae: demak men haqiqatan ham sen uchun yetarli boʻlmagan ekanman.

Jungkook bir qadam oldinga yurdi.

Jk: unday emas—

Tae: bas!

Taehyungning ovozi tun sukunatini yorib yubordi.

Uning koʻzlari qizarib ketgandi.

Tae: bugundan keyin meni qidirma Jungkook. Chunki seni koʻrsam... oʻzimni toʻxtatolmayman.

Shu gapdan keyin Taehyung ortiga oʻgirildi va ketib qoldi.

Jungkook esa qorongʻu hovlida yolgʻiz qoldi.
Va ilk bor yuragi unga bitta narsani aytdi.
U Taehyungni yoʻqotdi. Haqiqatan ham yoʻqotdi.

Oradan uch kun oʻtdi.

Taehyung oʻsha kechadan keyin butunlay gʻoyib boʻldi. Na qoʻngʻiroq, na xabar. Hech narsa.

Jungkook esa tobora yomonlashardi. U ovqat yemay qoʻygandi. Kechalari uxlay olmas, kunduzlari esa xuddi ruhsiz odamdek yurardi.

Jeon xonadonida esa hamma toʻy bilan band edi. Faqat hech kim Jungkookning koʻzlari kundan kunga soʻnib borayotganini sezmasdi.

Yoki sezishni xohlamasdi.

Kechqurun Jungkook sekin oshxonaga tushdi. Suv ichmoqchi edi.

Ammo zinadan tushayotib mehmonxonadan kelayotgan ovozlarni eshitib toʻxtadi.

Dadasi kim bilandir telefonda gaplashardi.

J/j: xavotir olmang. Toʻydan keyin barcha aksiyalar sizning nomingizga oʻtadi.

Jungkookning qadami sekinlashdi.

J/j: ha, oʻgʻlim rozi boʻldi. U oilasi uchun hamma narsaga tayyor bola.

Jungkookning yuragi gʻash tortdi.

Nomaʼlum erkakning kulgisi eshitildi.

— “Demak Jeon Jungkookni sotib oldik.”

Janob Jeon ham kulib yubordi.

J/j: deyarli shunday desa ham boʻladi.

Jungkookning qoʻlidagi stakan yerga tushib chil-chil sindi.

Xona jim boʻlib qoldi.
Janob Jeon choʻchib ortiga qaradi.

J/j: Jungkook...?

Jungkook qotib turardi. Koʻzlari namlanib ketgan edi.

Jk: nima dedingiz...?

Janob Jeonning yuzi oʻzgardi.

J/j: oʻgʻlim sen notoʻgʻri tushunding—

Jk: meni sotdingizmi...?

Ovozidagi titroq hammani jim qoldirdi.

Jk: men oilam uchun sevgimdan voz kechdim... hayotimni berdim... siz esa...
U gapini tugata olmadi. Koʻzidan yosh oqib tushdi.

Jk: men sizlar uchun shunchaki kelishuv boʻldimmi...?

Janob Jeon unga yaqinlashdi.

J/j: majbur edim Jungkook! Kompaniyani saqlab qolishim kerak edi!

Jungkook kulib yubordi. Ammo bu kulguda ogʻriq bor edi.

Jk: demak Taehyung haq ekan...

J/j: nima...?

Jk: hech kim meni tanlamagan...
U sekin ortga chekindi.

Shu payt tepada turgan Felixning lablari sekin koʻtarildi.

Felix hammasini eshitib turardi.

Va u bundan mamnun edi.

Oʻsha tun Jungkook birinchi marta Taehyungga qoʻngʻiroq qilishga jurʼat topdi.
Qoʻllari titrardi.
Bir marta...
Ikki marta...
Ammo javob boʻlmadi.
Jungkook labini tishladi.
Yana qoʻngʻiroq qildi.
Bu safar telefon koʻtarildi.

Ammo javob bergan Taehyung emasdi.

Nomaʼlum qizning ovozi eshitildi.

— “Taehyung hozir band. Keyinroq qoʻngʻiroq qiling.”

Jungkookning nafasi ichiga tushib ketdi.
Jk: kim... siz kimsiz...?

Qiz kuldi.
— “Men uning sevgilisiman”

Telefon Jungkookning qoʻlidan sirgʻalib tushdi.

Butun xona jim boʻlib qoldi.

Jungkookning koʻzlari boʻshashib ketdi.

Goʻyo shu soniyada yuragi yana bir marta parchalangandi.

Ammo u bilmasdi...

Telefonning narigi tomonida oʻtirgan Taehyung koʻzlarini yumgancha chuqur nafas oldi.

Va uning yonida turgan ayol sekin pichirladi:

— “Nega bunday qilyapsan...? Axir uni hali ham sevasan.”

Taehyungning jagʻi qattiq siqildi.

Tae: chunki endi u ham mening qanday ogʻrigʻimni his qilishi kerak.

Toʻy kuni keldi.
Jeonlar xonadoni odamlarga toʻlib ketgandi. Hamma kulardi. Hamma tabriklardi. Qimmatbaho kiyimlar, baland musiqa, sunʼiy tabassumlar...

Ammo shu dabdabaning oʻrtasida faqat bitta inson oʻlib borardi.

Jeon Jungkook.

Jungkook oynaning qarshisida jim oʻtirardi. Oqartirilgan yuzida zarracha hayot yoʻq edi. Stilistlar uning yuziga pardoz qilardi, ammo koʻzlari ostidagi charchoqni yashira olishmasdi.

U oppoq kostyumda juda chiroyli koʻrinardi. Ammo oʻzini xuddi tobutga tayyorlanayotgan odamdek his qilardi.

Eshik taqilladi.
Ichkariga oyisi kirdi.

J/x: voy oʻgʻlim... juda chiroyli boʻlib ketibsan.
Jungkook indamadi.
Oyisi uning yoniga oʻtirdi.

J/x: xafamisaan...?
Jungkook sekin kuldi. Juda boʻsh kulgi edi.
Jk: oyi... agar men yoʻq boʻlib ketsam yigʻlarmidingiz...?

Ayol kulib yubordi.

J/x: nima deyapsan bolam, bugun toʻyingku.
Jungkook koʻzlarini yumdi.

U javobini oldi.
Pastda mehmonlar yigʻilib boʻlgandi.

Jakson qimmat kostyumda mehmonlar bilan gaplashib turardi. Uning yuzidagi tabassum Jungkookning koʻnglini aynitardi.

Felix esa chekkada turib Jungkookni kuzatardi.

Uning koʻzlarida gʻalati mamnunlik bor edi.

Marosim boshlanishiga oz qolganda Jungkookni zal eshigi oldiga olib kelishdi.
Musiqa yangray boshladi.
Janob Jeon oʻgʻlining yelkasiga qoʻl qoʻydi.

J/j: sen bilan faxrlanaman oʻgʻlim.

Jungkookning yuragi achishib ketdi.
Faxrlanish...?
Qaysi otasi oʻgʻlini azobga tashlab faxrlanardi...?
Eshiklar sekin ochildi.
Hamma oʻrnidan turdi.

Jungkook asta ichkariga kirib bordi. Oqartirilgan zal, qarsaklar, kameralar chaqnashi... hammasi unga boʻgʻiq eshitilardi.

Uning koʻzlari avtomatik tarzda odamlar orasidan bitta insonni qidirdi.

Taehyungni.
Ammo u yoʻq edi.
Shu lahzada Jungkook ichida nimadir uzildi.

Jk pov: demak rostdan ham ketding...

U sekin boshini egdi.

Jakson esa mamnun jilmaydi.

Marosim davom etdi. Ruhoniy nimadir gapirardi. Mehmonlar esa baxtli juftlikka havas bilan qarashardi.

Faqat hech kim kuyovning qoʻllari titrayotganini koʻrmasdi.

Ruhoniy nihoyat asosiy savolni berdi

— “Jeon Jungkook, siz Jaksonni umr yoʻldoshingiz sifatida qabul qilasizmi?”

Butun zal jim boʻlib qoldi.

Jungkookning nafasi qisib ketdi.
Koʻz oldiga hamma narsa keldi.
Taehyungning kulgisi.
Ularning birinchi uchrashuvi.
“Men seni hech kimga bermayman” degan ovozi.
Va oxirgi marta eshitgan sovuq gapi.
“Endi meni qidirma.”
Jungkookning koʻzlari yoshlandi

Jakson uning qoʻlini qattiq siqdi.
Past ovozda pichirladi:
Jakson: javob ber xotinjon. Hamma kutyapti.
Jungkook lablarini ochdi.

Jk: ha

Va hammasi tamom . Hamma narsa oʻsha vaqtdan boshlandi . Toʻy tugadi . Hamma oʼz uyiga ketdi . Va oʻsha kundan boshlab Jungkookning hayoti zulmatga choʻkdi . Oʻsha qasrda u koʻrmagan ogʻriq qolmadi . Zoʻrlandi, doʻpposlandi , majburlandi. Uning hayoti faqat oq qoradan iborat boʻlib qoldi . Eng qizigʻi shundaki u oilasi uchun qoʻlidagi hamma narsani berdi . Ammo uning oilasi uni yoʻqlab biror kun kelmadi . Jungkook oilasi bilan oxirgi marta Namjoonning toʻyida koʻrishgandi . Va shu bilan hech kim Jungkookdan xabar olmadi . Ikki yil . U ikki yil bu qarsda vayron boʻldi .

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.
By: Nikita

10-qism

Shifoxonadan chiqayotganlarida Jungkook bir marta ortiga qaradi. Oqartirilgan devorlar, sovuq hid, jim koridorlar… bularning bari unga laboratoriyani eslatardi. Nafasi qisib ketdi.
Taehyung buni sezdi.

U hech narsa demadi. Faqat Jungkookning qo‘lidan mahkamroq ushladi. Xuddi “yana qochib ketma” degandek.

Tashqariga chiqishlari bilan qorong‘i osmondan mayda yomg‘ir tomchilari tusha boshladi. Qo‘riqchilar darrov soyabon tutishdi. Jungkook esa birinchi marta yomg‘irni ko‘rayotgandek osmonga qarab qoldi.

Tomchilar yuziga tushayotgandi.

U asta qo‘lini uzatdi.

Sovuq.

Ammo yoqimli.

Taehyung uning yuzidagi o‘sha hayratni ko‘rib bir lahza jim qoldi. Jungkookning ko‘zlari yana o‘sha bolalarcha uchqun bilan yonayotgandi.

Tae: yomg‘irni birinchi marta ko‘ryapsanmi?

Jungkook sekin bosh irg‘adi.
Taehyungning ichi g‘alati bo‘lib ketdi.

Kimdir bir insonni shu darajada dunyodan uzib qo‘yishi mumkinligi hatto uning o‘ziga ham jirkanch tuyuldi.

Ammo shu bilan birga…

Bu holat unga yoqardi ham.

Chunki Jungkook hamma narsani birinchi marta u bilan ko‘rayotgandi.

Birinchi erkinlik.

Birinchi yomg‘ir.

Birinchi tashqi dunyo.

Va Taehyung ichida xavfli fikr paydo bo‘ldi:

“Undagi hamma birinchi narsa meniki ”

Taehyung Jungkookning belidan ushlab oʻziga tortdi .

Tae: yomgʻir ostidagi raqsga nima deysiz , goʻzalim

Jungkook unga hayron qarab qoldi . Bu odamga umuman tushunib boʻlmaydi . Bir qarasa juda mehribon , bir qarasa sovuqqon , bir qarasa sodiq , bir qarasa undan yovuzi yoʻq . Jungkook Taehyungning qorongʻu nigohiga qarab qoldi .
Taehyung kulimsiradi .

Tae: bilaman raqsga tushishni bilmaysan . Senga oʻzim oʻrgataman . Hayotdan qanday zavqlanishni faqat men bilan . Shunchaki qoʻllaringni yelkamga qoʻy va men bilan bir maromda tebran .

Jungkook xuddi Taehyung aytgandek qildi. Fonda mayin yomgʻir yogʻishi davom etdi. Tansoqchilar esa koʻrayotgan narsasiga ishonmasdi . Taehyung doimo sovuqqon va shavqatsiz boʻlgan . Hozir esa yomgʻir ostida bir bola bilan bu dunyodagi eng tabiiy narsadek raqsga tushayapti . Taehyung Jungkookning belidan mahkam ushlab tebranardi, jungkookning kichkina nozik qoʻllari esa Taehyungni keng va kuchli yelkasida edi . Ikalasi ham yomgʻirdan hoʻl boʻlib ketgandi . Ammo raqsga tushishni davom etardi . Jungkook tanasiga tegayotgan har bir zarra yomgʻirdan oʻzini yengil his qilardi va u Taehyungning qoʻllarida biroz boʻshashdi . Taehyungning bir qoʻli jungkookning belida boʻlsa ikkinchi qoʻli tepaga koʻtarilib jungkookning hoʻl sochlarini yonga taradi . Jungkook Taehyungga qarab turarkan , Taehyungning bu yirtqich koʻzlari uni bir tomondan qoʻrqitardi boshqa tomondan qiziqardi . Bu qanday odam oʻzi . Taehyung bosh barmogʻi bilan jungkookning lablarini mayin ishqaladi . Jungkookning lablari qizarib , titrab turardi . Bu sovuqdanmi yoki hayajondan bilib boʻlmasdi . Taehyung Jungkookga uzoq vaqt tikilib turdi . Koinotni jam qilgan oʻsha doe koʻzlariga , suv tomchilab turgan uzun kipriklariga , sovuqdan biroz qizargan pushti yanoqlariga , qizarib titrab turgan lablariga va oʻsha lablari tagidagi Taehyungning joni boʻlgan kichkina holga . Taehyung uzoq oʻylab oʻtirmadi va lablarini jungkookning lablariga bosdi . Tansoqchilar darrov yerga qaradi . Jungkook esa nima qilishni bilmay qotib turardi . U na javob qaytardi na itarib yubordi . Taehyung Jungkookning lablarini shimib boʻsa olishni boshladi . Avval tepa labini keyin esa pastki lablarini tishlab , soʻrib tortardi . Bu shunchaki boʻsa emas edi . Taehyung Jungkookning lablarini xuddiki mazzali taomdek yeyishni xoxlardi . Jungkookning oyoqlari boʻshashib ketdi . Buni sezgan Taehyung Jungkookning belidan qattiqroq ushladi . Vanihoyat atiga 5 daqiqa davom etgan boʻsa uzildi . Shu atiga besh daqiqalik boʻsa jungkookning butun kuchini olib qoʻygan boʻlsa , Taehyungga esa shunchalik kuch bergan edi .

Qoʻrqichilardan biri soyabon va Taehyungni kastyumini olib keldi va soyabonni ularga tutdi . Taehyung qoʻriqchi dam kastyumni olib Jungkookni oʻrab qoʻydi .

Mashina eshigi ochildi. Jungkook ichkariga o‘tirmoqchi bo‘ldi, lekin birdan to‘xtadi. Yo‘lning narigi tomonida kichkina gul do‘koni bor edi. Rangli gullar yomg‘ir ostida tebranardi.

Jungkook uzoq tikilib qoldi.

Taehyung uning nigohini kuzatdi.

Tae: yoqdimi?

Jungkook indamay bosh irg‘adi.

Bir necha soniyadan keyin Taehyung qo‘riqchilardan biriga qaradi.

Tae: do‘konni sotib ol.

Qo‘riqchi ham hayratlanmadi.

: xo‘p bo‘ladi janob Kim.

Jungkook esa ko‘zlarini kattaroq ochdi.

Taehyung uning reaksiyasidan kulimsiradi.

Tae: shunchaki gul olib berish yoqmaydi menga.

U Jungkookning nam sochlarini ortga surdi.

Tae: agar senga nimadir yoqsa… men uni butunlay senga tegishli qilaman.

Bu gap oddiy eshitildi.

Ammo Jungkookning yuragi negadir yana bezovta urib ketdi.

Mashina yana yo‘lga tushdi.

Bir muddat sukut saqlanib qoldi.

Keyin Jungkook sekin oynadan tashqariga qaradi. Odamlar yugurardi, kulardi, soyabon ko‘tarardi. Kimdir telefonida gaplashardi.

Oddiy hayot.

Jungkook uchun esa bu boshqa sayyoradek edi.

Birdan mashina keskin to‘xtadi.

Qo‘riqchilar tashqarida shovqin ko‘tardi.

Taehyungning yuzi birdan sovuqlashdi.

Tae: eshiklarni qulflang.

Jungkook cho‘chib unga qaradi.

Oldindagi qora mashinadan bir nechta qurollangan odam tushayotgandi.
Taehyung esa xotirjam oynadan ularga qarab turardi.

Go‘yo buni kutgandek.
Qo‘riqchilardan biri shoshilib gapirdi:

: janob Kim… ular Han guruhining odamlari.

Taehyungning ko‘zlari qorayib ketdi.
Keyin u asta Jungkookka qaradi.

Tae: ko‘rdingmi?

Uning ovozi past edi.

Tae: men seni nega yashirishimni endi tushunyapsanmi?

Tashqarida birinchi o‘q ovozi yangradi.

Jungkook seskanib ketdi.
Taehyung esa uni o‘ziga tortib, boshini ko‘ksiga bosdi.

Tae: qo‘rqma . Men ularni hal qilaman . Koʻzlaringni yum va ichingda 100 gacha sana . Men tez orada qaytaman .

Taehyung Jungkookning quloqlariga naushnik taqib qoʻydi va mayin qoʻshiq qoʻyib qoʻydi . Taehyung mashinadan tushdi . Tashqarida 30 ga yaqin dushman odamlari turardi. Qoʻriqchilardan biri yugurib Taehyungning oldiga keldi va unga juft pichoqlarni tutqazdi.

Taehyungning hech qaysi qoʻriqchilari aralashmadi. Shunchaki ular atrofni qurshab olib Taehyungni kuzatib turardi . Taehyung pichoqlarni olib hujumga oʻtdi . U yuqori aniqlik bilan hammasiga hujum qilardi . Oʻtkir pichoqlar kimnidir tomogʻini kessa kimnidir yuzini yoki qoʻllarini kesardi. Oradan 5 daqiqa ham oʻtmasdan barcha dushman odamlari yerda yotardi . Taehyung yuzidagi qonni rumolcha bilan artdi .

Tae: hammasini mesropkadan oʻtkazib itlarimga ovqat tayyorla .

: xoʻp boʻladi janob .

Jungkook mashina ichida haliyam koʻzlari yumuq holda titrab oʻtirardi .

Taehyung mashinaga qayta oʻtirdi . Va Jungkookning quloqlaridan naushnikni oldi .

Jungkook darrov koʻzlarini ochdi .

Taehyung Jungkookning ikki yanogʻidan ushladi.

Tae: uyga borganda sen bilan bir ish qilamiz . Tushunarlimi

Jungkook bu nima ish ekanligini bilmasdi . Ammo rozi boʻlishdan boshqa chorasi yoʻq edi .

Taehyung uyga kirishi bilan darhol Jungkookni oʻz xonasiga boshladi . Taehyungning xonasidagi jihozlar faqatgina qora rangda edi . Jungkook ichkariga kirib atrofga nazar tashladi . Taehyung Jungkookning qoʻlidan ushlab xonasiga ulashib ketgan kichikroq xonaga yoʻl oldi . U xona shinam edi . U yerda bitta divan va tatoo apparatidan boshqa hech narsa yoʻq edi . Jungkook uchun hamma narsa notanish edi .

Tae: bu nima ekanligini bilasanmi ? Bu tatoo aparati . Seni nega bu yerga olib keldim bilasanmi

Jungkook boshini qimirlatib yoʻq dedi .

Tae: chunki sen menikisan va men senga tamgʻa bosishim kerak . Tushunarlimi

Jungkook Taehyungning gaplariga tushunmasdi .

Taehyung jungkookni devanga boshlab bordi va u yerga yotqizdi .

Tae: shunchaki boʻshash . Bu hech narsa emas kichkintoy

Taehyung Jungkookning ustidagi futbolkani yirtib tashladi va Tatoo aparatini tayyorladi . Jungkook nima boʻlayotganini tushunmay jim yotardi . Birozdan keyin tanasidagi ogʻriqdan yigʻlab yubordi . Taehyung Jungkookning yelkasiga tatoo chizishni boshladi . Jungkookga bu qattiq azob berardi . Bu u uchun juda ogʻriqli edi . Taehyung esa Jungkookning koʻz yoshlariga etibor bermasdi

Tae: hey yigʻlama qoʻgʻirchoq

Oradan ancha vaqt oʻtib Taehyung ishini bitirdi . Jungkook yigʻlayverganidan koʻzida yosh qolmagan edi . Koʻzlari shishib ketgan edi . Tatoo esa anchagina unga azob berardi .

Tae: juda chiroyli . Endi abadiy menikisan . Hattoki qochib ketsang ham bu tatoo senga kimniki ekanligingni bildirib turadi . Juda goʻzal
.
.
.
.
.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.

By: Nikita

9-qism

Tae: kulishni tugatdenmi

Jk bir daqiqa oʻzligini unutgandi . Endi esa qayerda va kimning qarshisida ekanligi esiga tushdi . Jk lablarini tishlab boshini qimirlatdi

Tae: kecha syurpriz haqida gapirgandim

Tae syurpriz deganda Jkning koʻzlari chaqnab ketdi . Koʻzlari porlab Taega qaradi . Tae Jkning koʻzlariga qarab turar ekan uning koʻzlaridan millionlab uchqunlar chaqib turardi .

Tae: bugun sen bilan tashqariga chiqamiz

Jk kipriklarini pirpiratib Taega qarab turardi . Xuddiki Taening gaplari Jkga tushdek eshitildi . Tashqaridagi olam . Jk uchun doimo tush boʻlgan hech qachon koʻrmagan faqat tasavvur qilish mumkin boʻlgan joy edi . U tugʻilganidan boshlab labaratoriyaning zah joyidan boshqa joyni koʻrmagan edi . Uning ruhiyatida shunday buzilishlar bor ediki hattoki oʻzi ham bilmasdi . Jismoniy yaralari asta sekin bitayotgan boʻlsa ham ichkaridan yemirilgan joylar hech qachon qayta tiklanmasdi . Tae kundan kunga Jkning koʻzlariga maftun boʻlayotgan edi . Hech qachon zaif tomoni boʻlmagan kuchli sovuqqon mafianing zaif tomoni paydo boʻlayotgan edi . Taening dushmanlari esa manashu zaiflikni poylab turgan edi . Tae Jkning yuziga qarab turdi

Tae: xoxlamaysanmi

Jk boshini yoʻq deb ishora qildi .

Tae: unda yaxshi hozir esa avval yuvinib olishga nima deysan

Jk qizarib yerga qaradi . Tae jkni shartta yelkasiga xuddi kartoshka qopidek tashlab yuvinish xonasiga yoʻl oldi .

Nihoyat Jungkook oyogʻidagi zanjirlardan bir kun xolos boʻlish imkoniyatiga ega boʻlgandi .
Taehyung jungkook uchun keng va yopiq kiyim tanladi . Jungkook esa hech qanday muammosiz kiyimni kiydi . Taehyungga bu yoqardi . Jungkook unga soʻzsiz itoat qilardi .

Taehyung Va Jungkook mashinaga mindi va yoʻlga chiqishdi . Taehyungning mashinasi ortidan 10 lab mashinalar yoʻlga chiqdi .
Jungkook indamasdan tizzasiga qoʻlini qoʻyib yerga qarab ketardi . Taehyung jungkookning belidan ushlab oʻziga siljitdi va oyoqlari orasiga qoʻydi .

Tae: sening joying bu yerda qoʻgʻirchoq.

Jungkook bundan judayam hijolat chekardi . Va oʻzini kichraytirishga harakat qilardi . Taehyung esa qoʻlini jungkookning kichkina beliga xuddi tasmadek oʻrab olgan edi . Yuzini esa har doimgidek Jungkookning boʻyniga tiqib olgan edi . Jungkookning ifori dunyodagi eng mayin eng shirin ifor edi . Taehyungning eng yoqtirgan ifori bu jungkookning ifori edi .

: yetib keldik sir

Tae: yaxshi

Taehyung Jungkookni shifoxonaga olib keldi . Jungkook mashinada tushar ekan shifoxonaga qaradi . Bu yer u saqlangan labaratoriyaga oʻxshardi . Jungkook Taehyungga qarab yigʻlamsiradi

Jk pov: men xato qildimmi . Meni nega bu yerga olib keldi . Meni yana qaytarib berib yuboradimi . Men nimani xato qildim iltimos bunday qilmang . Men qoʻrqaman .

Taehyung Jungkookning yoshli koʻzlariga qaradi .

Tae:nima boʻldi ...

Jungkook bir shifoxonaga bir Taehyungga qarab boshini silkitdi . Taehyung Jungkookning sochlarini qulogʻini ortiga oʻtkazdi .

Tae: hey qoʻrqma . Bu yer shifoxona . Men seni tekshirtirmoqchiman . Ovozingni qaytarish imkoni bormi bilishim kerak .

Jungkook ozgina tinchlandi. Ammo haliyam qoʻrqardi , ishonchsiz edi .

Taehyung Jungkookning qoʻlini ushladi . Ular ichkariga kirishdi va toʻgʻri bosh shifokorning xonasiga kirdi . Bosh shifokor Jungkookni tekshirdi .

Tae: xoʻsh ahvoli qalay . Tuzatsa boʻladimi

: Janob Kim bu yosh janob tugʻma soqov emas . Menimcha uning ovoz unpaychalari ataylab kuydirilgan . Men tekshirish paytida ularga diqqat bilan qaradim . Ularni tozalash kerak ammo bu ish juda qaltis . U yerdagi nerv tomirlar toʻgʻri miyyaga taʼsir qiladi . Shuning uchun hozir 1 oy uni operatsiyaga tayyorlaymiz . Keyinchalik esa uni operatsiya qilishimiz mumkin . Ammo operatsiya qilganimiz bilan u oʻzi xoxlamasa yoki ruhiy holati yaxshi boʻlmasa ovozini tiklash qiyin

Shu payt xonaga yosh shifokorlardan biri kirdi .

: kechirasiz bosh shifokor ......

U gapini tugatmasdan koʻzlari Jungkookga tushdi va unga boshqacha nigoh bilan qaradi . Buni koʻrgan Taehyung quturib ketdi . U oʻsha shifokorni sochidan ushlab qayta qayta devorga urishni boshladi . Uning ogʻzi burni qon boʻldi ammo Taehyung shunda ham toʻxtamadi .

Tae: sen kimga qarayapsan ....

Jungkook Taehyungning bunday vajohatini koʻrib qoʻrqib ketdi . Bosh shifokor esa shunchaki yerga qarab turardi .

Tae: soqchilar ...

Eshikdan ikita barzangi kirib keldi

: labbay janobim

Tae: ularni nima qilishni oʻzing bilasan

Soqchilar shifokorni sudrab olib chiqib ketdi . Lekin Taehyung haliyam asabiylashardi

Tae: fuck oʻzi seni tashqariga olib chiqmasligim kerak edi . Jin ursin

Xona ichidagi havo og‘irlashib ketgandi. Taehyungning g‘azabi hali ham devorlar orasida qolib ketgandek, jimlikni ham bosib turgan edi. Jungkook esa bir joyda qotib, nafasini ham ehtiyotlab olayotgandek edi.

Taehyung bir necha soniya hech kimga qaramadi. Keyin asta orqasiga o‘girildi.
Shifokorlar jim. Qo‘riqchilar jim. Hatto vaqt ham bir lahza to‘xtagandek.

Faqat Jungkookning yurak urishi sezilardi.

Taehyung sekin unga yaqinlashdi. Bu yaqinlashish endi yumshoq emas edi — bu nazorat edi. U Jungkookning oldiga kelib to‘xtadi, uning ko‘ziga tikildi.
Tae: menga bunday qarama.
Jungkook ko‘zlarini tez olib qochdi. Bu holat Taehyungning ichidagi nimanidir yanada qoraytirdi.
U qo‘lini cho‘zib, Jungkookning iyagini ikki barmog‘i bilan ko‘tarib oldi. Majburan emas… lekin qochib bo‘lmaydigan darajada aniq.

Tae: men seni himoya qilaman dedim.

Uning ovozi past edi. Ammo unda iliqlik yo‘q edi — faqat egalik hissi.

Tae: lekin sen meni noto‘g‘ri tushunyapsan.

Jungkookning kipriklari titradi. U gapirmadi — gapira olmasdi ham. Lekin ko‘zlarida “men qo‘rqyapman” degan narsa aniq ko‘rinardi.

Taehyung bir soniya to‘xtadi. So‘ng labining burchagi biroz qiyshaydi — kulgi emas, balki nazoratni qayta topgan odamning ifodasi.

Tae: qo‘rqyapsanmi?

U javob kutmadi.

Tae: yaxshi.

Bu “yaxshi” so‘zi sovuq edi. Juda sovuq.

U Jungkookning bilagidan ushladi. Qattiq emas, lekin qochish uchun yetarli imkon ham qoldirmadi.

Tae: sen qo‘rqsang ham… bu hech narsani oʻzgartirmaydi . Men shunday odamman va seni hech qachon qoʻyib yubormayman

Jungkook yuragi tez ura boshladi. Bu mehr emas edi. Bu va’da ham emas edi. Bu — bog‘lash edi.

Shifokor ehtiyotkorlik bilan gapirmoqchi bo‘ldi:

— Janob Kim, u stressda…

Taehyung boshini ham burmadi.

Tae: jim bo‘l

Birgina so‘z. Ammo xona yana muzlab qoldi.

So‘ng u Jungkookni o‘ziga biroz yaqinroq tortdi. Juda yaqin. Juda shaxsiy masofa. Keyin sekin qulogʻiga pichirladi .

Tae: sen meni tushunmaysan. Lekin bu muhim emas.

U Jungkookning qulog‘i yonida gapirdi:

Tae: men seni tashqariga chiqardim. Dunyo ko‘rsin deb emas…

U to‘xtadi.

Tae: balki men seni qanday dunyodan yashirayotganimni anglasin deb.

Jungkookning ko‘zlari kengaydi. Bu gap oddiy himoya emas edi.
Bu — egallash edi.
Xona ichida yana jimlik cho‘kdi. Taehyung Jungkookning bilagini qo‘yib yubormadi.

Faqat qo‘lini biroz pastga tushirdi, lekin baribir u yerda edi — doimiy, og‘ir, uzilmaydigan kontakt.

Tae: operatsiya bo‘ladi.

U sovuqqonlik bilan davom etdi:

Tae: sen gapirasanmi-yo‘qmi… bu muhim emas. Men baribir seni qaytaraman.

Jungkook sekin boshini ko‘tardi. Uning ko‘zlarida endi qo‘rquv bilan birga tushunarsiz bir og‘irlik ham bor edi.

Taehyung esa uni kuzatardi.
Uning qarashi — mehrga o‘xshardi, lekin ichida qorong‘u narsa yashiringan edi.

Go‘yo u Jungkookni qutqarmayotgan edi.
Balki uni o‘ziga bog‘lab olayotgandi.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
By Nikita

Final

Jk mashinaga o‘tirib eshikni asta yopdi. Dvigatel ovozi ham go‘yo og‘ir xotiralarni bosib kelayotgandek, sekin jiringladi. Qabriston ortda qolarkan, uning ko‘z oldida faqat bitta manzara qayta-qayta aylanardi — o‘sha bir lahza, o‘sha “tanla” degan sovuq ovoz.
U qo‘llarini tizzasiga qo‘yib, boshini egdi.

Tae: Hammasi tugadimi?

Jk: ha sevgilim

Tae: kel oʻzimga

Jungkook Taening quchogʻida koʻzlarini yumdi .

Jeakhyung: dadajon bobom yaxshi ekanmi

Jk: ha u tinch orom olayapti

FLASHBACK

O‘q ovozi havoni yorib o‘tdi.
Hammasi bir lahzada sodir bo‘ldi.

Tae Jeakhyung tomon yugurdi.

Jk qichqirdi:

Jk: YO‘Q!!!
Ammo yerga qulagan odam… Tae emas edi.
Bu — Jungkookning otasi edi.
U oxirgi soniyada o‘zini ular orasiga tashlagan edi.
Bir zum hamma jim qoldi. Tae ham, Taeju ham qotib qolgandek edi.
Jk asta oldinga yurdi. Nafasi bo‘g‘ilib, ko‘zlari titrardi.

Jk: …ota…?

U tiz cho‘kdi, otasining boshini qo‘llariga oldi. Qon qo‘llariga yuqar, lekin u bunga e’tibor bermasdi.
Otasi zo‘rg‘a ko‘zlarini ochdi.

Janob Jeon: kech bo‘lsa ham… seni… himoya qilishim kerak edi…

Jkning lablari titradi.

Jk: siz… meni hech qachon himoya qilmagansiz…

Otasi og‘riq bilan jilmaydi.

Janob Jeon: bilaman… men… yaxshi ota bo‘lolmadim…

Uning nigohi Jeakhyungga tushdi.

— lekin… u… begunoh… sizlar… yashanglar…

Nafasi uzila boshladi.

Jk boshini chayqadi:
— yo‘q! Hali gaplashamiz! Siz ketmaysiz!

Ammo kech edi.
Otasi oxirgi marta unga qaradi… va ko‘zlari asta yumildi.

Jk qotib qoldi. Ovozi chiqmay qoldi. Faqat ko‘zlaridan yosh oqardi.

FLASHBACK tugadi

Taehyung va Jungkook uyga qaytdi .

Yillar o‘tdi.

Jeakhyung ulg‘aydi.

U kuchli edi. Otasiga o‘xshab jasur.

Onasiga o‘xshab chidamli.
Ba’zan u o‘sha kunni eslardi. Lekin endi qo‘rquv emas, saboq qolgan edi.
Bir kuni ular uchovlari yana qabristonga borishdi.
Jk va Tae yonma-yon turishardi.

Jeakhyung esa qabr oldida tiz cho‘kdi.

J: bobojon… men onamni va dadamni himoya qilaman. Siz xavotir olmang.

Tae Jkga qaradi.
Jk esa sekin bosh irg‘adi.
Shamol esdi.

Oq atirgullar yaproqlari asta qimir etdi.

Go‘yo kimdir ularni uzoqdan kuzatayotgandek…
Bu safar og‘riq kamroq edi.
Chunki yo‘qotish bor edi.
Lekin sevgi… hali ham shu yerda edi.

Va u endi qo‘rquv emas —
ularni birlashtirib turgan kuch edi.