“Yangi Boshlanish va Sinovlar”

Kecha-kechqurun, studiya yonidagi kichik, ammo samimiy kafe shovqinidan uzoq joyda, Pond va Phuwin birga o‘tirishardi. Suhbat avvalgidek noaniq emas, balki yurakdan kelayotgan samimiy gaplarga to‘la edi.

Pond choy stakanini qo‘liga olarkan, uni asta-sekin aylantirdi va ko‘zlarini Phuwinning yuziga qaratdi:
— “Phuwin... Bu so‘zlarni aytish menga oson emas edi, lekin seni har kuni sevishni boshladim. Bu faqat do‘stlik emas, balki haqiqiy, chuqur mehr.”

Phuwinning ko‘zlari bir oz yorishib ketdi, yuragi tez urdi. U jilmayib javob berdi:
— “Pond, men ham shunday his qilaman. Endi biz aktyor emas, balki hayotdagi sherikmiz. Bu munosabatni yashirish shart emas.”

Ular uchun bu so‘zlar yangi dunyoga eshik ochildi. Yuraklarida birinchi bor qo‘rqmasdan, o‘zaro sevgini qabul qilishga tayyorlik paydo bo‘ldi.

Lekin bu yangi boshlanish oddiy bo‘lmadi. Omma ularni kuzata boshladi, ayrim muxlislar esa o'tkir so'zlar bilan munosabatlarini tanqid qildi.
Ijtimoiy tarmoqlarda shov-shuvlar ko‘paydi, ba’zi gazeta sarlavhalari ular haqidagi eski xatolarni esga soldi.

Phuwinning ko‘zlarida tashvish paydo bo‘ldi, ammo u hech narsani ko‘rsatmaslikka harakat qildi. Pond buni sezdi va unga mehr bilan dedi:
— “Hech qachon yolg‘iz emassan, Phuwin. Men doimo yoningdaman. Kim nima desa ham, biz birgamiz.”

Bu so‘zlar Phuwinning yuragiga issiqlik berdi. U tushundi, Pondning qo‘llab-quvvatlashi uning eng katta kuchidir.

Ular birga mashq qilishar, yangi roliklar suratga olishardi. Har safar sahnaga chiqsalar, yurakdagi eski og‘riq va yangi umidlarni birga olib kelishardi.

Bir kuni film sahnasida, Pond Phuwinning qo‘lini mahkam ushlab, ko‘zlariga qaradi:
— “Sen mening eng katta ilhomimsan. Har bir yutug‘ingda men bilan bo‘lgin.”

Phuwin esa tabassum bilan unga javob berdi:
— “Sening yoningda bo‘lish – men uchun eng katta baxt.”

Ularning muhabbatlari kinoyali so‘zlar va tashqi qarashlarga qaramasdan, ichkarida mustahkamlanib, gullab-yashnardi.

Phuwin asta-sekin o‘ziga ishonch hosil qila boshladi, aktyorlikda yangi cho‘qqilarni zabt etdi. Pond esa uning yonida doimiy tayanch va qo‘llab-quvvatlovchi sifatida qolardi.

Ular uchun bu yo‘l oson bo‘lmagan, lekin har bir qiyinchilikni birgalikda yengib, sevgi va ishonch bilan davom etdilar.

Yil boshlaridan beri Pond va Phuwin orasida o‘zgarishlar sekin-asta yuzaga kela boshladi. Ularning munosabatlari endi yashirin emas, balki haqiqiy va chinakam edi. Shu kuni ular studiya boshlig‘i va jamoasi bilan uchrashib, munosabatlarini ommaga ochiq e’lon qilishga qaror qilishdi.

Ommaviy matbuot anjumanida, yuzlarida noaniqlik emas, balki samimiy tabassum bilan Pond mikrofon oldiga chiqdi:
— “Biz har doim sizlar oldida rostgo‘y bo‘lishni istadik. Endi esa, yuraklarimizdagi haqiqatni yashirmaymiz. Phuwin bilan biz birga, va bu biz uchun eng katta baxt.”

Phuwin yonida turib, ko‘zlarida ishonch va iliqlik bilan qo‘shildi:
— “Har qanday qiyinchiliklarga qaramay, biz bir-birimizni sevamiz. Bu sevgi hayotimizni yanada boyitadi va kuch bag‘ishlaydi.”

Ularning so‘zlari ko‘plab muxlislar qalbini zabt etdi, ammo hamma ham ularni qo‘llab-quvvatlamadi.

Omma ularni qiziqish bilan kutib oldi, ba’zilari hayratda qoldi, boshqalar esa qarshilik ko‘rsatdi. Ijtimoiy tarmoqlarda turli fikrlar yuzaga keldi. Ba’zi foydalanuvchilar ularni chin dildan quvvatlagan bo‘lsa, boshqalari eski xatolarni eslatib, tanqidga asos topishga harakat qildi.

Phuwin buni ko‘zdan kechirib, do‘stlariga shunday dedi:
— “Har qanday so‘zlar bo‘lishi mumkin. Lekin men uchun eng muhim narsa — Pondning yonimda bo‘lishi.”

Pond esa o‘z navbatida, doimiy ravishda Phuwinni qo‘llab-quvvatladi:
— “Bizning muhabbatimiz shunchalik kuchliki, tashqi ovozlar hech qanday ta’sir qila olmaydi.”

Munisabatlari ommaga ochilganidan keyin ular ishda ham yanada kuchli hamkorlikka kirdilar. Yangi film loyihalari, qo‘shiqlar va sahna chiqishlari ularning muhabbatini yanada mustahkamladi.

Pond Phuwin uchun yangi qo‘shiq yozdi, unga o‘z his-tuyg‘ularini ifodalovchi so‘zlarni bag‘ishladi. Phuwin esa yangi rollarga tayyorlanib, aktyorlik mahoratini oshirishga astoydil harakat qildi. Ularning sahnadagi hamkorligi muxlislar uchun yanada jozibador bo‘ldi.

Bir kuni filmning ochiq sahnasida, Pond Phuwinning qo‘lini mahkam ushlab, ko‘zlariga qaradi:
— “Sen mening eng katta ilhomimsan, har bir yutuqda men bilan bo‘l.”

Phuwin esa tabassum bilan javob berdi:
— “Sening yoningda bo‘lish – mening eng katta baxtim.”

Ammo hayot faqat quvonch va baxtdan iborat emasdi. Ijtimoiy bosim, so‘nggi xiyonatning og‘irligi va eski shubhalar ularning yuraklarida hali ham so‘nmagan edi.

Phuwin ba’zida yolg‘izlanib, ko‘z yoshlarini yashirgan holda, do‘stlari bilan suhbatlashar edi:
— “Men uni sevaman, lekin qalbimda hali ham shubha bor...”

Pond esa har kuni u bilan suhbat qilishga, uni tinchlantirishga harakat qilar edi:
— “Seni tushunaman, bu oson emas. Lekin biz birga yengamiz. Ishonch — bu hamma narsaning boshlanishi.”

Ularning munosabatlari yillar davomida mustahkamlanib bordi, har bir sinov ularni yanada kuchliroq qildi.

Qiyinchiliklarga qaramay, Pond va Phuwin kelajak haqida katta rejalar tuzishni boshladi. Birgalikda ishlash, yangi san’at loyihalarini amalga oshirish, bir-birlarini har doim qo‘llab-quvvatlash — bular ularning hayotidagi yangi maqsadlar edi.

Pond Phuwinga qarab dedi:
— “Kelajak bizniki, sevgimiz bilan har qanday to‘siqni yengamiz.”

Phuwin esa unga javob berdi:
— “Men sen bilan birga bo‘lishdan baxtiyorman. Birga boramiz, har qanday yo‘l bo‘lsa ham.”

.

"Ko‘zlar Orqali Aytilgan So‘zlar"

Zalga chuqur sokinlik cho‘kkan. Yorug‘lik faqat sahna markaziga tushgan. Yuzlab aktyorlar va ijodiy jamoa bu mashg‘ulot uchun joyni tark etgan. Faqat Pond, Phuwin va rejissyor qolgan.

Phuwin qadamlarining tovushini eshitdi. U eshikdan kirmagan bo‘lsa-da, yuragi Pond kelayotganini ilg‘adi. O‘sha yurak, bir paytlar Pondning ismini eshitganda tezroq uradigan yurak, hozir ham titrardi. Faqat endi u bu titroqni yashirardi.

Pond sokin qadamlar bilan yaqinlashdi. U Phuwinning orqasidan qarab turdi. O‘sha tanish yelkalar, tiniq bo‘yi, pianino oldida o‘tirgan holati — hammasi unga o‘tmishni eslatardi. Ammo bu safar o‘tmish ortga qaytmasligini bilardi.

Phuwin ovozsiz gapirdi:
— "Ssenariy bizga o‘xshaydi. Juda o‘xshash."

Pond yengil oh tortdi.
— "Shuning uchun bu filmda bo‘lishim kerakligini bildim."

Phuwin orqasiga o‘girilmay turib dedi:
— "Bu sahna bizni sindirish uchun yozilgan, bilasanmi? Biz aktyor sifatida uni o‘ynaymiz, lekin ichkarida... hammasi chin."

Pond yaqinlashdi. Ortiq to‘xtab tura olmasdi.

— "Men sindim, Phuwin. Har kuni. Sen ketganingdan beri, men faqat bir narsa haqida o‘yladim: qanday qilib seni yana ko‘rishim mumkin."

Phuwin asta o‘girildi. Nigohlari to‘qnashdi. Uzoq vaqt ichida bu ilk marotaba edi. Bu nigohlar — o‘tmishni, hozirgi holatni va balki kelajakni ham ichiga olgan edi.

— "Sen o‘sha kuni meni tanlamading. Sukunatni tanlading, Pond."

Pond yuragini qo‘lida ko‘tarib turgandek gapirdi:
— "Men o‘sha kuni seni yo‘qotmaslik uchun jim qoldim. Lekin jimlik seni baribir olib ketdi."

Phuwin bir lahza ko‘zlarini yumdi. Nafas oldi.

Rejissyor ovoz chiqarmasdan belgini ko‘rsatdi — sahna boshlansin.

Phuwin rejissyor belgisini tushundi. O‘rnidan turdi. Pond ro‘parasiga keldi.

Ssenariy bo‘yicha, Pond unga sevgi izhor qilishi, kechirim so‘rashi va o‘pishi kerak edi. Ammo hozir bu ssenariy yo‘q. Bu ular edi — qog‘ozdagi qahramonlar emas.

Pond sekin yaqinlashdi. Qo‘lini Phuwinning yuziga olib bordi. Dastlab ehtiyotkor, so‘ng dadil. U barmog‘i bilan Phuwinning yuz chizig‘ini kuzatdi — bu chiziqlar unga tanish, lekin endi ancha qat’iy edi.

— "Meni unutdingmi?"

Phuwin nigohi silkinmadi.
— "Unutish va kechirish ikki xil narsa, Pond. Men seni unutmadim. Har safar pianino chalganimda sening qo‘lingni esladim. Har safar sahnaga chiqqanimda sening nigohingni qidirdim. Lekin kechirish... bu boshqacha."

Pond yaqinroq qadam tashladi. Oralarida faqat yurak urishi qoldi.

Ular bir-biriga qarab turib, ko‘zlarida yuzlab izhor aytdi. Nihoyat, Pond eng nozik, eng ehtiyotkor harakat bilan egildi.

O‘pish.

Bu o‘pishda og‘riq bor edi. Afsus bor edi. Yurakdan yurakka ketayotgan yomon xotiralar, lekin ularni yuvmoqchi bo‘lgan istaklar bor edi. Phuwin ko‘zlarini yummadi. U bu safar har bir lahzani yodda saqlamoqchi edi. Yana yuragini sindirishga tayyor emas edi.

Ammo... o‘pishdan so‘ng u orqaga chekinadi.

U asta, sokin, lekin aniq ohangda dedi:

— "Men hali tayyor emasman, Pond. Bu yurak sening qo‘lingda bo‘lgan. Endi esa men uni o‘zimga qaytarib olganman. Menga vaqt kerak. Ammo bu safar sen izla. Men kutmayman."

Pond ko‘zlaridan yosh chiqishini to‘xtata olmadi. Ammo u bu safar yig‘ini yashirmadi.

— "Men seni topaman, Phuwin. Qanday holatda bo‘lishingdan qat’i nazar — men yuraman."

Sahna tugadi.

Rejissyor hech narsa demadi. Chunki bu — aktyorlik emas edi. Bu ikki odamning halol, ko‘ngildan chiqqan to‘qnashuvi edi. Kamera bu safar yurakni suratga olgan edi.

: “Yurakning Sekin Ochilishi”

Suratga olish tugagach, studiyaning kichik xonasida Pond va Phuwin qolishdi. Kamera o‘chirilgan, rejissyor ketgan, atrof jim. Endi ular ikki aktyor emas, balki ikki inson, yurakdagi gaplarni aytish uchun imkon bor edi.

Pond bir oz tortinib, ammo qat’iyat bilan gap boshladi:
— “Phuwin, bilaman, men ko‘p xato qildim. Seni og‘ritdim, senga xiyonat qildim. Lekin har kuni seni o‘ylab, qaytishni istayman.”

Phuwinning ko‘zlari namlandi, u boshi bilan jilmaydi:
— “Seni sevganimda ham, yuragim sindirilganda ham, sen meni tinglamading. Endi qanday ishonaman?”

Pond qo‘lini cho‘zib, ehtiyotkorlik bilan uning qo‘lini oldi:
— “Ishonchni qayta qurish oson emas. Men sabr qilaman. Faqat imkon ber, seni yana baxtli ko‘rishni istayman.”

Phuwin biroz jim qoldi, so‘ng sekin dedi:
— “Bu vaqt oladi. Lekin men bir narsani bilaman — sahnada bo‘lgani kabi, hayotda ham sening yoningda bo‘lishni xohlayman.”

Ular birga zalni aylanib yurar edi. Har bir qadamda eski xotiralar jonlanar, ba’zida ko‘zlar bir-biriga qadalib, so‘zsiz tushuncha paydo bo‘lardi. Pond Phuwinning yuzini muloyimlik bilan silab, yana bir bor so‘radi:
— “Birga boshlaymizmi? Bu safar hammasi chin yurakdan.”

Phuwin ko‘zlarini yummadi, so‘ng asta ochdi:
— “Ha, boshlaylik. Lekin hozircha bosqichma-bosqich.”

Suratga olishlar davomida ular ko‘proq vaqt birga bo‘lishga harakat qilishdi. Har bir sahna, har bir duet — ular uchun faqat ish emas, balki yuraklarni tiklash uchun davolash edi. Ular yangi qo‘shiqlar kuylashdi, yangi raqslarni o‘rgandilar, har bir sahna ularni yanada yaqinlashtirdi.

Phuwin asta-sekin o‘zini yanada ishonchliroq his qildi. Pond esa uning har bir kichik yutug‘ini qalbining eng chuqur burchagida quvontirardi.

Bir kuni kechqurun studiya yoritilgan xonalarida Pond va Phuwin soatlab mashq qilishdi. Tashqarida qor yog‘ayotgan edi. Ular charchab, lekin yuzlarida iliq tabassum bilan bir-biriga qarashardi.

Pond qulog‘iga shivirlaganday dedi:
— “Sen mening eng yaxshi duet sherigimsan. Bu nafaqat sahna, balki hayotimiz.”

Phuwin boshini uning yelkasiga qo‘yib javob berdi:
— “Seni kechirganim uchun emas, balki sen bilan birga kelajagimni ko‘rganim uchun.”

Ular shunday yurakdan yurakka gaplashar ekan, qalblaridagi sovuq asta-asta yo‘qolib, sevgi yana so‘nmaydigan olovga aylandi.

“Taqdir Aytilmagan So‘zlarni Topadi”

Yillar o‘tdi. Phuwin o‘zining san’at yo‘lida yuksalib borardi. Kinofestivallarda nomzod, qo‘shiqlari chartlarda, intervyular esa ilhom manbai bo‘ldi. Ammo yuragining chekkasida hanuz bir chuqur bo‘shliq yashar edi. Uni ko‘rsatmasdi. U haqida hech kimga so‘z ochmasdi. Faqat ba’zan, tonggi musiqani yozayotib, notalar orasiga birgina ismni yashirardi: Pond.

Pond esa… u ham jim edi. Shon-shuhrat bor edi, ammo sokin kechalar — yolg‘izlik bilan. Tay ketgach, hayoti bo‘m-bo‘shday tuyulgan. U buni tan olmasdi, lekin yuragi hali ham Phuwinga bog‘liq edi. Uni internetda, intervyular orqali ko‘rar, u aytmagan, lekin ko‘zlarida titragan og‘riqni tanirdi.

Yirik xalqaro kinofestival. Bangkokda. Phuwin bosh rolni o‘ynagan film tanlovda. Qizil yo‘lak, chiroqlar, jurnalistlar, hayajon…

Va to‘satdan, Pond ham u yerda — mehmon aktyor sifatida taklif etilgan.

Ular ko‘p yillardan so‘ng ilk marta qarama-qarshi chiqishdi. Ko‘zlar to‘qnashdi. Faqat bir soniya. Faqat bir nafas. Lekin yuraklar o‘tmishni qayta yashadi.

Phuwin yuragini siqib, nigohini chetga oldi. Ammo Pond yaqinlashdi. Yuragidagi og‘irlikni e’tiborsiz qila olmadi.

— Salom, Phuwin... — dedi u ohangida titroq bilan.

— Salom, Pond, — dedi Phuwin sovuq, lekin izzatli ohangda.

— Taqdir seni mendan olib ketdi, deb o‘ylagandim. Ammo u seni qayta olib keldi, — dedi Pond, yuragini oshkor qilganidek.

Phuwin bir lahza jim qoldi. So‘ng kulimsiradi. Ko‘zlarida g‘am emas, kuch bor edi.

— Taqdir olib kelgan bo‘lishi mumkin, lekin har safar u meni ham eslatib qo‘ydi: kimga ishonish, kimdan o‘zini asrash kerakligini.

Pond nimalardir demoqchi bo‘ldi. Lekin bu safar Phuwin undan burilib ketdi. Qizil yo‘lak bo‘ylab yurarkan, yuragida g‘urur bor edi. U hali ham og‘rirdi, ammo endi bu og‘riq uni sust qilmasdi — kuchli qilardi.

Oradan yana oylar o‘tdi. Ular yana va yana turli loyihalar orqali to‘qnash kelishdi. Har safar Pondning ko‘zida afsus, Phuwinning nigohida esa mustahkamlik porlardi.

Taqdir doim ularni to‘qnashishtirardi — lekin bu safar ikkalasi ham boshqa odam edi. Ularga orqaga qarash emas, oldinga yurish kerak edi.

Lekin… yurakda hali ham nimadir qolgan edi.?

Ajoyib, siz istagandek, bu sahnani yanada chuqurroq, tafsilotli, his-tuyg‘ularga boy holatda davom ettiraman. Bu yerda Pond va Phuwin orasidagi ichki kurash, so‘zsiz hislar, va “taqdir” degan qudratli kuch ularni qanday qilib yana bir sahnaga olib kelgani, to‘la tasvirlanadi.

Phuwin film stsenariysini stolda yoyilgan holda o‘qib o‘tirgan edi. Har bir sahna — o‘tmishidan bir parcha. Go‘yo bu ssenariy atayin uning hayoti asosida yozilgandek: sevgi, xiyonat, jim ketish, va kechirim haqida.

U qo‘llarini stolga qo‘yib, ko‘zlarini yumdi. Yillik urinishlar, o‘zini qayta qurish, yurakdagi har bir yoriq ustiga san’at qurish. Va endi taqdir uni yana yuzma-yuz qilmoqchi edi. Kim bilan? — Pond bilan.

Rejissyor:
— "Phuwin, men bilaman, bu og‘ir qaror. Lekin ekran ortidagi kimyo sizlarda bor. Bu rol siz ikkovingiz uchun yozilgandek."

Phuwin ichida chuqur nafas oldi. U Pondni kechirmagan edi. Ammo bir narsani tushungan edi: endi u undan qo‘rqmaydi. Endi u o‘tmishga qarshi ko‘zini tik tutib qaray oladi.

— "Mayli. Men roziman. Lekin ssenariyga o‘zgartirishlar kerak."

Rejissyor ajablandi:
— "Qanday o‘zgarishlar?"

Phuwin jilmayib:
— "Men endi qulab tushadigan obraz emasman. Men kuchli bo‘lgan odamni o‘ynayman. Sevgisi bo‘lgan, lekin endi o‘zini sevishni o‘rgangan odamni."

Film mashg‘ulotlari boshlandi. Studiya salqin, jimjit. Mashq ssenariysi — “ajrashgan ikki sevishgan odam, yillar o‘tib, yana bir xonada qarshi turishadi.”

Phuwin sahna oxirida kutmoqda. Qo‘lida skript, ko‘zlari esa eshik tomon.

Eshik ochildi. Pond kirdi. U ancha ozg‘inlashgan, ko‘zlarida og‘riq va yolvorish izlari. U ichkariga qadam qo‘ydi. Yuragi har zarb urganida, o‘tmishda aytmay qolgan har bir so‘z ko‘nglida gumburlab turardi.

Phuwin unga qaradi. Ammo bir soniya, keyin yuzini ssenariyga burdi.

Pond asta yaqinlashdi.

— "Salom."

Phuwin:
— "Salom. Kelayotganingni bilardim."

Pond jim turdi. Ovozida titroq bor edi:
— "Bu sening qaroring ekan deb o‘ylamagandim. Men kelaman desam, rozi bo‘lmaydi deb o‘ylagandim."

Phuwin yengil kulimsiradi:
— "Men endi odamlarning nima o‘ylashi bilan yashamayman. Bu men uchun professional ish. His-tuyg‘ularimni sahnada emas, hayotda boshqaraman."

Pond og‘ir yutindi.
— "Phuwin... men seni ko‘rganimda yuragim hanuz og‘riydi."

Phuwin ko‘zlarini unga qaratdi.
— "Bilaman. Menga qilganingni eslasang, senga ham og‘rishi kerak."

Sukunat. Atrofdagi xona haroratini tushirib yuborgan sukunat. Pond oldinga qadam qo‘ydi.

— "Men seni sevganman. Hali ham... sevaman."

Phuwin nigohini olib qochmadi.
— "Sevgi — faqat so‘z emas, Pond. Bu tanlov. Sen meni tanlamading."

Pond o‘z mashinasida o‘tirib, rulga boshini qo‘ygancha jim yig‘lar edi. Har bir so‘zi — kech bo‘lgan kechirim edi.

Phuwin esa uyida pianino oldida o‘tirgan. Notalarni sekin bosar edi. Har bir nota — yuragida o‘sha aytilmagan javoblar edi. U sevgan, hanuz unutmagan, ammo o‘zini birinchi qo‘yishni tanlagan.

Film hali boshlanmagan. Ammo hislar allaqachon jonlangan. Pond yuragi bilan kurashmoqda. Phuwin o‘zini himoya qilmoqda.

Ammo bir savol ochiq qoladi:
Taqdir ularni bu safar bog‘lay oladimi, yoki faqat o‘rgatadimi?

“Yurak Endi Seniki Emas” — Phuwin Yangi Hayotga Qadam Qo‘yadi

Phuwin uchun endi har bir tong — yangi jang edi. Tong saharidagi sokinlik, bir piyola qahva va oynadan tushayotgan quyosh nuri — bu kichkina tinchliklar orqasida katta og‘riq yashiringan edi. U hanuz yuragining chuqur nuqtasida Pondning xiyonatini eslab yashardi. Yillar o‘tgani bilan, bu yara to‘liq bitmagan, faqat o‘rganilgan edi.

U GMMTV’da har bir sahnada o‘zini o‘zgartirardi. U aktyor emasdek, o‘z ichidagi dardini rollarga joylab chiqardi. Tomoshabinlar esa uning iste’dodiga qoyil qolishardi, ammo hech kim bu rollar orqali Phuwin o‘zining sindirilgan yuragini tiklayotganini bilmasdi.

Narin uni sevib qolgan edi. U har kuni Phuwinni ko‘rdi, har so‘ziga, har kulgisiga oshiq bo‘lib bordi. Oxiri chidolmadi. Bir kuni, kechki mashg‘ulotdan keyin, yulduzlar to‘lin osmonda yongan pallada, Narin yuragini ochdi.

— Phuwin… — dedi u, ohangida titroq, — bilmayman qachon boshlandi, lekin yuragim sendan boshqa hech narsani eshitmayapti. Men seni sevdim. Va bu hislarimdan uyalmayman.

Phuwinning nigohi uzoqqa qaradi. Osmonda jimjimador yulduzlar, ichida esa muzdek og‘riq. U chuqur nafas oldi.

— Narin, sen juda mehribon odamsan. Sen kimnidir baxtli qilishing mumkin. Lekin… u baxtli inson men emasman. Mening yuragim hanuz kimningdir izida. Uning ortidan ham bormayman, lekin hali yuragimda hech kim uchun joy ochilmagan.

— Demak… umuman imkon yo‘qmi?

— Uzr, Narin…

Narin jilmayishga harakat qildi, ammo ko‘zlari xiralashgan edi.

— Men faqat seni baxtli ko‘rishni xohlardim…

U ortiga qaytdi, jim ketdi. Yuragidagi og‘riqni faqat kechalar tinglar edi.

Pond esa har tong uyg‘onganda Phuwinga yozilmagan xatlar bilan to‘lardi. Har gal qo‘li telefon tugmachasiga yetganida, yuragi orqaga tortardi. Oxiri u qaror qildi — ko‘zga tik qarab aytish kerak.

GMMTV oldida u Phuwinga duch keldi. Ko‘chada sovuq shamol esardi. Ular bir lahza jim qarab turishdi. Har bir soniya yillar misol chuzilar edi.

— Phuwin… men seni sog‘indim, — dedi Pond.

Phuwin boshini biroz egdi. Nigohi silliq, ammo sovuq.

— Sog‘inish… xotira. Kechirim esa... yurak. Mening yuragim esa seni kechirgan emas, Pond. Va kechirmaydi ham.

— Men xato qildim. Faqat bir xato... faqat bir lahza...

— O‘sha lahza meni yo‘q qilgan lahza edi.

Pond so‘zsiz qoldi. Phuwin bir soniya unga qarab turdi, so‘ng orqasini o‘girib ketdi. Shamol uning pal’tosini silkitardi, lekin yuragidagi qat’iylik har qanday shamoldan kuchliroq edi.

Tay esa uzoq ketdi. U san’atdan chiqib ketdi, shov-shuvlardan qochdi, o‘zini ham, boshqalarni ham kechirolmasdan Amerikaga yo‘l oldi. U ketayotib Pondga birgina xat qoldirdi:

> “Meni bu o‘yinda faqat qurol sifatida ishlatding. Men esa o‘zimni sevgi deb aldagandim. Endi men o‘zimni izlashga ketdim. Orqaga qaramayman.”

Va u ketdi. Uni na Instagram’da, na intervyularda ko‘rishmadi. U faqat o‘zini topishga yo‘l olgan odam edi.

Phuwin yolg‘iz qoldi. Ammo u bu yolg‘izlikdan qo‘rqmadi. U endi o‘zini sevardi. Sahna — uning ovozi, qo‘shiqlar — uning yuragi, tomoshabinlar esa uning guvohlari edi.

U bir intervyuda shunday degan edi:

> “Hayotimda ko‘plar keldi, ketdi. Men endi sevgi haqida orzu qilmayman. Endi men o‘zimning hikoyamni o‘zim yozaman. Yuragim — endi meniki.”

Davomi bor...

Pond, Phuwin va Tay: Yorilishning Orqasidagi Qalb Og‘rig‘i

Phuwinning ko‘zlari telefon ekraniga mahkam tikilgan edi. U video lavhalarga, suratlarga qarardi — Pondning Tay bilan birga bo‘lgan paytlari. Ularning tabassumlari, quchoqlari, yot joylarda yashirin uchrashuvlari… hammasi uning yuragiga o‘qday kirardi.

“Nega men?” — o‘ziga savol berdi Phuwin, ko‘z yoshlari peshonasidan oqib tushar ekan. Yuragi siqilar, ammo so‘z chiqmas edi

Ular oxirgi marta ko‘zma-ko‘z uchrashishdi. Kichik bir kafe, xira chiroqlar ostida. Pond ko‘zlarini yerga qaratgan, so‘z topishga qiynalardi. Phuwin esa, chehrasida achchiq norozilik va chuqur qayg‘u bilan unga qarardi.

— Pond, nima uchun? — dedi u ovozi titroqlanib. — Nega menga soxta ko‘z bilan qarading?

Pond boshini egib, so‘z boshladi:
— Phuwin, men... bu sodir bo‘lishini xohlamagan edim. Tay... u… bu shunchaki xato bo‘ldi. Sen uchun hislarim boshqacha.

Phuwin ko‘zlarida achchiq yoshlar bilan dedi:
— Xato? Bu faqat so‘z! Bu men uchun urilgan zarba. Endi biz orasida devor bor. Bu devorni buzish uchun juda kech.

Shu orada, Phuwin o‘zini san’atga bag‘ishlashga qaror qildi. U kichik teatrda rol o‘ynay boshladi, qo‘shiqlar kuyladi — har bir asarida uning qalbidan chiqqan dard va umid mujassam edi.

Uning ovozi tinglovchilarni larzaga keltirdi, so‘zlari qalblarni titratdi. Bu san’at unga yangi hayot eshigini ochdi, unda u o‘zini haqiqiy topdi.

Pond esa o‘z xatosi uchun kechirim so‘rashga tayyor edi, lekin bilmas edi, qayerdan boshlashi kerak. U Phuwinning qalbiga qaytmoqchi edi, ammo ularning orasidagi devor yuksak va qalin edi.

Tay esa o‘zini jazolanishi kerak deb his qildi. Uning niyatlari boshqacha bo‘lsa-da, u Pond va Phuwinning o‘rtasidagi sevgini buzganini anglab yetdi. U o‘z harakatlari uchun javobgarlikni his qildi, ammo endi ortga qaytish qiyin edi.

Davomi bor...

:

22-qism: “Qalbdagi bo‘shliq”

Tong saharining sovuq va xira nurli hidi asta-asta derazadan kirib kelar, xonaning jimjitligiga ozgina hayot bag‘ishlar edi. Phuwin o‘tirgan stul sovuqdan qimirlar, uning ko‘zlari oynaga mahkam yopilgan, yuragi ichida esa so‘z bilan ifodalab bo‘lmas bir kechinma turgandi.

O‘nlab fikrlar uning boshi ichida aralashib ketgan edi — sevgi va ishonch, shubha va qo‘rquv, umid va xavotir. Har bir yurak urishi uning uchun yangi savollar tug‘dirardi.

“Pond menga chin dildan qaraydimi? Yoki Tay haqidagi gaplar rostmi? Agar ha bo‘lsa, men nima qilaman? Bizning muhabbatimiz haqiqiy bo‘lishi mumkinmi?” — deb o‘ylardi u.

U oynaga qaradi, o‘z aksini ko‘rdi. Ko‘zlari nam edi, lekin u o‘ziga kuch topishga harakat qilardi.

“Men unga ishonaman. Lekin shubha qalbimni chulg‘ab olmoqda...”

Shu payt telefonining ekranida Pondning ismi paydo bo‘ldi. Yuragi tez urib, u xabarni ochdi:

“Bugun kechqurun uchrashamizmi? Muhim gaplar bor.”

Phuwinning barmoqlari biroz titrab, u javob yozdi:

“Ha, uchrashamiz.”

Bu oddiy so‘zlar ichida minglab his-tuyg‘ular yashiringandi — orzu, qo‘rquv, umid va shubha.

Shu kuni Pond studiyada Tay bilan ishlayotgandi. Tay quvnoq va o‘ziga ishongan yigit edi, lekin ko‘zlarida hayajon va biroz xavotir bor edi.

— Pond, — dedi Tay yumshoq ovozda, — men senga bir narsani aytmoqchiman. Seni Phuwinning yonida ko‘rib, ichimda g‘alati hislar paydo bo‘ldi. U seni juda sevadi, lekin sen hali buni to‘liq qabul qilgandek ko‘rinmaysan.

Pond biroz jim qoldi, so‘ng chuqur nafas olib dedi:

— Tay, men seni tushunaman. Haqiqat shuki, men uchun hammasi oson emas. Men Phuwinni juda sevaman, lekin atrofdagilar oldida bu sevgi va munosabatlarni tan olish — katta qadam. Bu faqat sevgi emas, balki mening kelajagim, kareram va oilam bilan bog‘liq masala.

Tay unga chuqur qarab, biroz muloyim ohangda javob berdi:

— Men buni anglayman, Pond. Lekin esla, haqiqiy sevgi har doim halol va jasur bo‘lishi kerak. Uni yashirish — uni ozod qilmaslik demakdir.

Pond so‘zlarga chuqur o‘ylab javob berdi, yuragida esa noaniqlik, shubha va sevgi aralashib ketgandi.

Tush va yulduzlar osmoni ostida, Pond va Phuwin parkda uchrashishdi. Havo hali ham yomg‘ir sovg‘asi singari toza va iliq edi. Ular bir-biriga yaqin o‘tirib, ko‘zlari orqali yuraklarini so‘zlashishga harakat qilishardi.

Phuwinning ovozi biroz titrardi:

— Pond, men seni chin dildan sevaman, lekin Tay haqida eshitgan gaplar meni qiynaydi. Sen menga rost gapirasan, to‘g‘rimi?

Pond uning qo‘lini ushlab, muloyimlik bilan qaradi:

— Men seni hech qachon aldashni istamayman, Phuwin. Lekin hozircha barchaga ochiq bo‘la olmayman. Bu oson emas. Lekin bir kun kelib, men seni hamma oldida sevib tan olaman.

Phuwinning ko‘zlarida yoshlar paydo bo‘ldi, lekin u bosh egib, unga ishonardi. Ular qo‘llarini bir-biridan uzmay, osmon tomon qarashdi. Qalblari so‘nggi marta silliq nafas olib, bir-biriga tayyor edi.

Kecha tinchlik bilan o‘tib, ammo yuraklarda qattiq to‘lqinlar davom etdi. Ularning sevgisi sinovlardan o‘tib, har bir his-tuyg‘u yanada chuqurroq pishdi. Lekin tashqi dunyo ularni doimiy bosim ostida qoldirib, har kun yangi muammolar olib kelardi.

Phuwin uchun har kuni Tay haqida o‘ylash — yangi qo‘rquv va shubha. Pond uchun esa, o‘zini va sevgisini himoya qilish yo‘lidagi murakkab yo‘l.

Ularning yuraklari hali ham bir-birini qidirmoqda edi, lekin ularni kutayotgan sinovlar hali boshlanmagan edi...

Davomi bor...

21-qism: “Yangi tong va yashirin haqiqat”

Shaharning tunda jimjitligi orasida, ularning xonasi sokin bir qal’a edi. Qorong‘ulikda faqatgina ularning yurak urishlari va nafas olishi eshitilardi. Pond va Phuwin birinchi marta birga o‘tirib, yuraklarini ochib, o‘zlarining eng chuqur his-tuyg‘ularini bo‘lishishardi.

Pond muloyim qo‘li bilan Phuwinning yuzini silab, uning ko‘zlariga qaradi. Ko‘zlari chin mehr va tinchlik bilan to‘la edi.

— Phuwin, — dedi u sekin va ishonch bilan, — seni sevish men uchun eng haqiqatli his. Bu kecha menga hayotdagi eng qimmat sovg‘a bo‘ldi.

Phuwinning ko‘zlari iliqroq nur bilan yaltirar, biroq yuragida biroz og‘irlik bor edi. U ko‘zlarini yumib, so‘zlarini ich-ichidan tayyorlab, sekin gapira boshladi:

— Men ham seni sevaman, — dedi u yumshoq ovozda. — Lekin, sening ishlaring va atrofdagilar haqida o‘ylasam, bu sevgi hech qachon oson bo‘lmaydi, Pond. Bizni hammaga ochiq tan olish qiyin, men bunga tayyor emasman.

Pond uni chuqur ko‘zlari bilan qamrab olib, unga yaqinroq keldi.

— Men tayyorman, — dedi u, — sen bilan hamma narsani oshkor qilishga. Sen mening hayotimning eng muhim qismisan. Hech kimga yashirmayman seni.

Ularning birinchi kechasi — barcha qo‘rquv va shubhalarni unutib, bir-birining qalbiga iloji boricha yaqinlashishga intilib, eng samimiy va iliq daqiqalarni o‘tkazishdi. Ularning quchoqlari tinchlik va ishonchning ramzi bo‘lib, har bir nafas ular uchun yangi umid edi.

Ammo ertalab uyg‘onganida, Phuwinning telefon ekranida yangiliklar yangradi. U qo‘rquv bilan ekranga qaradi: “Yangi loyihada Pond bilan hamkorlik qilayotgan yigit — Tay”.

Tay — yengil tabiatli, jozibali, o‘ziga ishongan va atrofdagilar e’tiborini jalb qiladigan yigit edi. Uning Pond bilan ko‘p vaqt o‘tkazayotgani haqida mish-mishlar ham paydo bo‘lgandi.

Phuwinning yuragi qisildi. Ko‘zlarida qorong‘ulik paydo bo‘ldi, so‘zlari esa boshi ichida aylana boshladi:

“Agar men hozir barchasini Pondga aytsam, u meni tushunmasligi yoki karerasiga zarar yetishi mumkin. Balki unga vaqt berishim kerak...”

U yuzini qo‘llariga olib, ichki kurashga kirishdi. U sevgan odamining muvaffaqiyati uchun o‘z his-tuyg‘ularini chetga surardi, ammo yuragi hech qanday tushunmovchiliksiz tinchlik topmasdi.

Pond esa ish bilan band bo‘lib, Tay bilan yanada yaqinroq bo‘lib qolayotgandi. Lekin yuragi doim Phuwinning surati bilan to‘lib, ularni tan olishga hali ko‘ngli tayyor emasdi. Atrofdagilar, oilasi va karerasining ta’siri Pondni ich-ichidan siqib qo‘ygan edi.

Bir kuni, studiyada ishlayotganda, Tay bexosdan shunday dedi:

— Pond, seni Phuwinning yonida ko‘rgach, ichimda aralash hislar paydo bo‘ldi. U seni juda sevadi, sen esa buni ochiq ko‘rsatishni istamaysan, to‘g‘rimi?

Pond boshini qimirlatib, jim turdi. Yuragida aralash tuyg‘ular yig‘ilgan edi: shubha, xavotir va sevgi.

Phuwin esa o‘z xonasida yolg‘iz, oynaga qarab, o‘ziga dedi:

— Men unga ishonaman, lekin Tay haqidagi gaplar meni qo‘rqitadi. Men bunday sevgi uchun hali tayyor emasman...

Shunday kechalar, tushunmovchiliklar va sirlar o‘rtasida ular asta-sekin bir-biridan uzoqlasha boshladilar. Lekin qalblari hali ham bir-birini qidirmoqda edi.

Davomi bor...

19-qism: “Sen mening panohimsan”

Sham qoraygan, yomg‘ir tingan. Bangkok sokin. Mehmonxona xonasining oynalari orqasidan uzoqdagi ko‘cha chiroqlari yaltirab turardi. Havo iliq, xonaning ichidagi jimjitlik esa yurak urishlarini aniq eshitiladigan darajada chuqur edi.

Pond xonaning markazida turar, Phuwin esa deraza yonida, yengil pardalarni barmoqlari bilan ohista silab turardi. O‘sha damda, Phuwin orqasini o‘girgan holda pichirladi:

— Senga bu tunni berishga tayyorman, Pond. Men... senga ishonaman.

Bu so‘zlar oddiy emasdi. Bu ruhning ochilishi, yurakning to‘liq ochilishi edi. Pond unga yaqinlashdi, orqasidan turib, qo‘llarini beliga qo‘ydi. Phuwin sekin nafas oldi, suyanib turgan harorati ortdi.

— Men seni qo‘rqitishni istamayman, — dedi Pond past ovozda. — Men seni o‘rashni, panoh bo‘lishni xohlayman. Har bir teginishim — so‘zsiz: “Men shu yerdaman. Faqat sen bilan.”

Phuwin asta boshini burdi. Nigohlari to‘g‘ri Pondning yuragiga qaragandek edi. U jilmaydi, ammo bu jilmayish ortida titroq yashiringan edi — ishonch bilan aralashgan hayajon.

Pond uni yuzidan ohista o‘pdi. Bu o‘pich istakdan ko‘ra mehr edi. Ko‘zlari ko‘zlarga, lablari lablarga ohangday birikdi. So‘ng qo‘llari sekin yelkalarga, orqaga, belga sirg‘alib tushdi. Ularning nafaslari uyg‘un ohangga aylangan, yuraklari esa bir xil urayotgan edi.

Ular yotoq tomon yurishdi. Har bir qadam, har bir jim harakat — mehr bilan to‘lgan edi. Pond Phuwinni yotoqqa yotqizarkan, qo‘llari bilan uning yuzini ohista ushladi.

— Sen eng nozik, eng go‘zal ishonchim bo‘lding, — dedi Pond. — Men seni ehtiyot qilaman. Faqat seni eshitaman, seni his qilaman. Shoshib emas, yurak bilan.

Phuwin ko‘zlarini yumdi, kaftlari bilan Pondning yelkalariga tegdi. Unga suyanib, yuragining shivirini berdi:

— Men senga ochiqman. Meni qanday bo‘lsam, shunday qabul qil. Va... meni his qil.

Ular birga cho‘zilishdi. Pond Phuwinni quchoqlab, orqasidan ohista bag‘riga bosdi. Ularning tana harorati birlashgan, nafaslar uyg‘unlashgan, ularning ruhlari go‘yo sokin daryo ustida suzayotgan kemadek bir-biriga sirg‘alib yaqinlashgan edi.

Hech narsa shoshilinch emasdi. Har bir teginish — bag‘rish, har bir quchoqlash — najot edi. Pond Phuwinni qattiq quchoqlab yotarkan, qulog‘iga past ovozda dedi:

— Sen mening eng zaif joyimsan, ammo eng kuchli sabrim ham. Bu tun — sening istagingga qarab shakllanadi. Men seni hech qachon qiynamayman, faqat asrayman.

Phuwin orqasini unga suyanib, yuzini yostiqqa yashirar, yuragidagi titroqni yashirishga urinar edi. Ammo Pond buni his qildi. Va yana shivir qildi:

— Meni his qil. Men bu yerda, seni faqat sevish uchunman.

Tun asta surildi. Ularning tanalari yaqinlashdi, yuraklari birlashdi. Tashqi olam yo‘qolgan. Bu kecha — faqat ikki inson, ikki yurak, ikki qalbning jim bir suhbatiga aylandi.

Pondning barmoqlari Phuvinning umurtqa pog'onasi bo'ylab yumshoq chiziq chizdi, uning teginishi ortidan elektr izi qoldirdi. U ohista kuldi, ovozida mudofaa hissi bor edi.

Ularning tanalari yurak urishi kabi tabiiy bir ritmda birga harakatlanar ekan, Phuvinning fikrlari ehtiros va chalkashlikning xaotik aralashmasida aylanib chiqdi. Har bir teginish, har bir harakat bilan u o'zini bir vaqtning o'zida yanada ko'proq jalb qildi va shu bilan birga ularning ahvoli haqiqatini eslatdi.

O'pish og'ir edi, lablar va tishlarning to'qnashuvi, Phuvin o'z ichiga olmoqchi bo'lgan his-tuyg'ular girdobiga chiqish. U bo'ronda langar qidirib, pondga yaqinlashdi va qo'llari pondning orqa tomonida aylanib yurdi. O'pish chuqurlashdi, uning shiddati deyarli yirtqich edi va Phuvin o'zining umidsizligi va umidini bu aloqaga to'kdi.

Phuvin terisiga qo'l cho'zganida Pondning qo'llari titrardi; muloyim, deyarli ehtiromli imo-ishora, bu uning ichida g'alayon bo'layotgan his-tuyg'ular bo'ronini inkor etdi. Uning teginishi yumshoq edi, Phuvinning ko'krak qafasidagi chiziqlarni xuddi brayl alifbosini o'qiyotgan ko'r odamga o'xshatib, har bir erkalashda u odatda yaxshi yashirgan zaiflik bilan to'la edi. Ularning ko‘zlari to‘qnashdi va shu lahzada Pond yalang‘och bo‘lib qoldi – istak, noaniqlik, qo‘rquv – barchasi Phuvin ko‘rishi uchun yaratilgan edi. Uning ovozi bo'g'iq edi, so'zlar pichirlashdek chiqdi. "Men buni his qilaman."

Ularning tanalari istak raqsi bilan o'ralgani sababli, ularning aloqalari kuchayib borardi. Ularning jumboq bo‘laklaridek bir-biriga uyg‘unligi hissini yo‘qotib qo‘ygan Phuvinning nafasi qisilib ketdi. So'zlarga o'rin yo'q edi, tushuntirishga hojat yo'q edi, chunki ular orasidagi jismoniy sevgi harakati ikkalasi uchun ham aniq gapirdi. Har bir teginish, har bir harakat chuqurroq narsani, ularning so'zlari hali to'xtatib qo'ymagan narsani e'lon qilgandek edi. Bu lahza ham samimiy, ham hayratlanarli edi va bularning jaziramasida Pondning yuzi taslim bo'lish surati edi - nafaqat uning tanasi, balki qalbi ham

Phuvinning yuragi ko'kragiga urilib, u Pondning yuzidagi ifodani talqin qilish uchun qoldi. U faqat ilgari ko'rgan zaiflik va taslim bo'ldi. Bu ularning qilmishlari uchunmi yoki bundan ham ko'proq narsa bormi?

U barmoqlarini Pondning yuzidan pastga tushirib, jag'ining chiziqlarini muloyimlik bilan kuzatdi.

Tong yaqinlashganda, Phuwin yostiqqa yuzini bosib, qizargan yuzi bilan shivirlagandi:

— Men seni his qildim. Har zarbangda muhabbat bor edi. Rahmat, Pond.

Pond esa uni yelkasidan quchoqlab, lablarini yelkasiga tekkizdi:

— Biz endi ajralmaymiz. Bu kecha — bizning muhrimiz edi.

Va tong o‘z nurlarini to‘kayotgan mahal, ular hamon bir-biriga suyanib yotardi. Tinch, iliq va muhabbatga to‘la holatda.

Davomi bor...

19-qism: “Sen mening panohimsan”

Sham qoraygan, yomg‘ir tingan. Bangkok sokin. Mehmonxona xonasining oynalari orqasidan uzoqdagi ko‘cha chiroqlari yaltirab turardi. Havo iliq, xonaning ichidagi jimjitlik esa yurak urishlarini aniq eshitiladigan darajada chuqur edi.

Pond xonaning markazida turar, Phuwin esa deraza yonida, yengil pardalarni barmoqlari bilan ohista silab turardi. O‘sha damda, Phuwin orqasini o‘girgan holda pichirladi:

— Senga bu tunni berishga tayyorman, Pond. Men... senga ishonaman.

Bu so‘zlar oddiy emasdi. Bu ruhning ochilishi, yurakning to‘liq ochilishi edi. Pond unga yaqinlashdi, orqasidan turib, qo‘llarini beliga qo‘ydi. Phuwin sekin nafas oldi, suyanib turgan harorati ortdi.

— Men seni qo‘rqitishni istamayman, — dedi Pond past ovozda. — Men seni o‘rashni, panoh bo‘lishni xohlayman. Har bir teginishim — so‘zsiz: “Men shu yerdaman. Faqat sen bilan.”

Phuwin asta boshini burdi. Nigohlari to‘g‘ri Pondning yuragiga qaragandek edi. U jilmaydi, ammo bu jilmayish ortida titroq yashiringan edi — ishonch bilan aralashgan hayajon.

Pond uni yuzidan ohista o‘pdi. Bu o‘pich istakdan ko‘ra mehr edi. Ko‘zlari ko‘zlarga, lablari lablarga ohangday birikdi. So‘ng qo‘llari sekin yelkalarga, orqaga, belga sirg‘alib tushdi. Ularning nafaslari uyg‘un ohangga aylangan, yuraklari esa bir xil urayotgan edi.

Ular yotoq tomon yurishdi. Har bir qadam, har bir jim harakat — mehr bilan to‘lgan edi. Pond Phuwinni yotoqqa yotqizarkan, qo‘llari bilan uning yuzini ohista ushladi.

— Sen eng nozik, eng go‘zal ishonchim bo‘lding, — dedi Pond. — Men seni ehtiyot qilaman. Faqat seni eshitaman, seni his qilaman. Shoshib emas, yurak bilan.

Phuwin ko‘zlarini yumdi, kaftlari bilan Pondning yelkalariga tegdi. Unga suyanib, yuragining shivirini berdi:

— Men senga ochiqman. Meni qanday bo‘lsam, shunday qabul qil. Va... meni his qil.

Ular birga cho‘zilishdi. Pond Phuwinni quchoqlab, orqasidan ohista bag‘riga bosdi. Ularning tana harorati birlashgan, nafaslar uyg‘unlashgan, ularning ruhlari go‘yo sokin daryo ustida suzayotgan kemadek bir-biriga sirg‘alib yaqinlashgan edi.

Hech narsa shoshilinch emasdi. Har bir teginish — bag‘rish, har bir quchoqlash — najot edi. Pond Phuwinni qattiq quchoqlab yotarkan, qulog‘iga past ovozda dedi:

— Sen mening eng zaif joyimsan, ammo eng kuchli sabrim ham. Bu tun — sening istagingga qarab shakllanadi. Men seni hech qachon qiynamayman, faqat asrayman.

Phuwin orqasini unga suyanib, yuzini yostiqqa yashirar, yuragidagi titroqni yashirishga urinar edi. Ammo Pond buni his qildi. Va yana shivir qildi:

— Meni his qil. Men bu yerda, seni faqat sevish uchunman.

Tun asta surildi. Ularning tanalari yaqinlashdi, yuraklari birlashdi. Tashqi olam yo‘qolgan. Bu kecha — faqat ikki inson, ikki yurak, ikki qalbning jim bir suhbatiga aylandi.

Pondning barmoqlari Phuvinning umurtqa pog'onasi bo'ylab yumshoq chiziq chizdi, uning teginishi ortidan elektr izi qoldirdi. U ohista kuldi, ovozida mudofaa hissi bor edi.

Ularning tanalari yurak urishi kabi tabiiy bir ritmda birga harakatlanar ekan, Phuvinning fikrlari ehtiros va chalkashlikning xaotik aralashmasida aylanib chiqdi. Har bir teginish, har bir harakat bilan u o'zini bir vaqtning o'zida yanada ko'proq jalb qildi va shu bilan birga ularning ahvoli haqiqatini eslatdi.

O'pish og'ir edi, lablar va tishlarning to'qnashuvi, Phuvin o'z ichiga olmoqchi bo'lgan his-tuyg'ular girdobiga chiqish. U bo'ronda langar qidirib, pondga yaqinlashdi va qo'llari pondning orqa tomonida aylanib yurdi. O'pish chuqurlashdi, uning shiddati deyarli yirtqich edi va Phuvin o'zining umidsizligi va umidini bu aloqaga to'kdi.

Phuvin terisiga qo'l cho'zganida Pondning qo'llari titrardi; muloyim, deyarli ehtiromli imo-ishora, bu uning ichida g'alayon bo'layotgan his-tuyg'ular bo'ronini inkor etdi. Uning teginishi yumshoq edi, Phuvinning ko'krak qafasidagi chiziqlarni xuddi brayl alifbosini o'qiyotgan ko'r odamga o'xshatib, har bir erkalashda u odatda yaxshi yashirgan zaiflik bilan to'la edi. Ularning ko‘zlari to‘qnashdi va shu lahzada Pond yalang‘och bo‘lib qoldi – istak, noaniqlik, qo‘rquv – barchasi Phuvin ko‘rishi uchun yaratilgan edi. Uning ovozi bo'g'iq edi, so'zlar pichirlashdek chiqdi. "Men buni his qilaman."

Ularning tanalari istak raqsi bilan o'ralgani sababli, ularning aloqalari kuchayib borardi. Ularning jumboq bo‘laklaridek bir-biriga uyg‘unligi hissini yo‘qotib qo‘ygan Phuvinning nafasi qisilib ketdi. So'zlarga o'rin yo'q edi, tushuntirishga hojat yo'q edi, chunki ular orasidagi jismoniy sevgi harakati ikkalasi uchun ham aniq gapirdi. Har bir teginish, har bir harakat chuqurroq narsani, ularning so'zlari hali to'xtatib qo'ymagan narsani e'lon qilgandek edi. Bu lahza ham samimiy, ham hayratlanarli edi va bularning jaziramasida Pondning yuzi taslim bo'lish surati edi - nafaqat uning tanasi, balki qalbi ham

Phuvinning yuragi ko'kragiga urilib, u Pondning yuzidagi ifodani talqin qilish uchun qoldi. U faqat ilgari ko'rgan zaiflik va taslim bo'ldi. Bu ularning qilmishlari uchunmi yoki bundan ham ko'proq narsa bormi?

U barmoqlarini Pondning yuzidan pastga tushirib, jag'ining chiziqlarini muloyimlik bilan kuzatdi.

Tong yaqinlashganda, Phuwin yostiqqa yuzini bosib, qizargan yuzi bilan shivirlagandi:

— Men seni his qildim. Har zarbangda muhabbat bor edi. Rahmat, Pond.

Pond esa uni yelkasidan quchoqlab, lablarini yelkasiga tekkizdi:

— Biz endi ajralmaymiz. Bu kecha — bizning muhrimiz edi.

Va tong o‘z nurlarini to‘kayotgan mahal, ular hamon bir-biriga suyanib yotardi. Tinch, iliq va muhabbatga to‘la holatda.

Davomi bor...

18-qism: “Sen bilan, nihoyat”

Bangkok vokzali – odamlar harakatda. Har biri o‘z yo‘liga oshiqmoqda: kimdir ketmoqda, kimdir kutmoqda. Po‘lat relslar ustida shitir-shitir ohang yangraydi. Yomg‘ir asta-sekin yerga urilmoqda, ko‘cha chiroqlari yomg‘ir tomchilarida mayin aks etmoqda. Havoda mayin ho‘l hidi va yurak titratadigan intiqlik bor edi.

Pond esa bularning hech birini sezmayotgandek edi.

U perronda, birinchi platformada turardi. Qo‘lida kichik kulrang chamadon, yuragida esa og‘ir yuk. Ammo bu yuk og‘riqdan emas, kutishdan, orzudan, yuragining ohangidan edi.

Qo‘llari biroz titrardi. Bu sovuqlikdan emas — bu hayajondan edi. Uning nigohi to‘g‘ri poezd yo‘liga tikilgan. Har bir minutni yuragida soni bilan his qilardi. Va nihoyat, uzoqdan eshitilgan sirg‘algan poezd g‘ildiraklarining ovozi umid alangasini alanga qilib yoqdi.

Poezd to‘xtadi.

Eshiklar ochildi. Insonlar to‘lib oqdi. Ba’zilar telefonlarida, ba’zilar kulib, ba’zilar charchagan holatda. Pond hammani kuzatdi, ammo birgina yuzni – o‘sha tanish, unutib bo‘lmas ko‘zlarni qidirdi.

Bir lahzaga yuragi to‘xtagandek tuyuldi.

U ko‘rindi.

Phuwin.

Oddiy ko‘ylakda, sochlari yomg‘irdan bir oz ho‘l, yelkasida oddiy sport sumkasi, lekin nigohi — butun olamni quchgan ko‘zlar. Va bu olam hozir Pondga qarardi. Nigohlari tutashdi. Oradagi masofa ularni ajratmas, balki yaqinlashtirardi.

Phuwin asta qadam tashladi. Har qadam yurakdagi tirband hissiyotlarni bo‘shatar, har nafas bir izoh edi. Pond ham asta yurdi, yuragining har zarbasi ko‘kragidan chiqib ketgudek edi.

Va nihoyat ular qarama-qarshi turdilar.

Yomg‘ir tovushi go‘yo susayganday, odamlarning shovqini fon bo‘lib qolgan. Ularning orasi faqat yurak urishi bilan to‘ldi.

Phuwin ohangdor, sokin ovozda dedi:

— Men bu lahzani yuz marta, ming marta xayolimda tasavvur qilganman. Har gal boshqa, har gal go‘zalroq. Ammo haqiqat… haqiqat ularning hech biriga o‘xshamaydi. Chunki bu seni o‘z ko‘zim bilan ko‘rib turgan birinchi real daqiqam.

Pond ko‘zlarida yosh bilan jilmaydi. Ovozi biroz titrardi:

— Men seni har tong sog‘indim. Har oqshom ko‘zlarimni yumganimda yuragingni his qildim. Ammo seni yonimda his qilish – bu butunlay boshqa narsa.

Phuwin yuragini qo‘llariga olib, sekin oldinga qadam qo‘ydi. U Pondning qo‘lini ushladi. Uning iliqligi, tanish teginishi — hammasi asl xotira kabi jonlandi.

— Meni kechir, Pond, — dedi u. — Men seni yolg‘iz qoldirdim. Men sendan uzoq bo‘lishni tanladim. Lekin har soniyada yuragim senga bog‘lanib turgan edi.

Pond bosh chayqadi, ko‘zlaridan yosh to‘kildi, lekin bu yig‘i og‘riqdan emas — yengillik, sevgi va nihoyat ulgurgan quvonchdan edi.

— Sen meni hech qachon tark etmagansan, Phuwin. Men har bir jim kuningda ham yuragingni eshitardim. Men faqat… seni quchoqlamoqchiman. Hozir, shu yerda.

Phuwin unga bir qadam yaqinlashdi. U sekinlik bilan Pondni bag‘riga oldi. Quchoqlari qattiq, chuqur va halol edi. Ular bir-birining yuragini quchoqlab turardi, so‘zsiz kechirim, muhabbat va sog‘inch shu quchoqda mujassam edi.

Yomg‘ir sekin yog‘ishda davom etdi. Lekin ular uni sezishmadi. Ularning olami allaqachon bir-birining ko‘ksida edi.

Phuwin pichirladi:

— Endi men seni yana yo‘qotishdan qo‘rqaman.

Pond uni yanada mahkamroq quchoqlab:

— Endi biz ketmaymiz. Bir-birimizga qaytdik. Bu safar bu bizning hikoyamiz bo‘ladi. Faqat bizniki.

Ular perrondan chiqib ketayotganlarida, odamlar oralaridan o‘tib ketdi, lekin hech kim bu ikki insonning qalbida o‘ynalayotgan musiqani eshitmasdi.

Bu ular uchun — "nihoyat" edi.

Davomi bor ...