Nilufar Saroyi — imperator Kimning to‘rtinchi o‘g‘li, shahzoda Taehyungga tegishli bo‘lgan saroy. Ilgari bu yer jannatga o‘xshab ko‘ringan bo‘lsa-da, hozirda ushbu saroy alanga ichida yonib kulga aylanib bormoqda. Saroy ichidan esa yosh qizlarning baqir-chaqiri, ba’zi bir xizmatkorlarning olov ichida yonayotgan tanasi va ularning nola qilayotgan ovozlari, shahzoda Taehyungni himoya qilish uchun so‘nggi nafasigacha u uchun jon berayotgan askarlarning qilich tovushlari eshitilib turardi.
Nilufar Saroyini yonishini uzoqdan tomosha qilib turgan katta shahzoda Chon — ya’ni Taehyungning o‘gay akasi qah-qah otib bu voqelarni kuzatib, kulib turardi.
Bu vaqtda saroy ichida Taehyung qilichini qinidan sug‘urib, rafiqasi Rechel va hali tug‘ilmagan bolasini himoya qilish uchun akasi Chonning yonlanma askarlari bilan kurashar edi.

Rechel esa bu manzarani ko‘zlarida yosh bilan kuzatar, eri uning uchun hayot-mamot jangida ekanini ko‘rib yuragi tahlikali urishdan to‘xtamasdi. Uning titragan qo‘llari Taehyungga yetib borolmas, faqat umidsiz nigohlari bilan uni jang qilishini kuzatib turardi.

Bu vaqt ichida esa shahzoda Taehyung allaqachon og‘ir yarador bo‘lib ulgurgan edi. Uning tanasi deyarli qonga belangan, ammo u baribir qilichini mahkam siqib, rafiqasi va tug‘ilmagan farzandini himoya qilish uchun oyoqda turishga harakat qilardi.

Saroy tashqarisida esa katta shahzoda Chon mushtlarini tugib, ukasi Taehyungning o‘limi haqida xabar kelishini sabrsizlik bilan kutar ekan. U o‘ziga o‘zi g‘azab bilan:

— Bekor, bekor men bilan kurashding, ukajonim Taehyung! Men senga nima degan edim? Menga tegishli bo‘lgan narsalarga tegishga hattoki urinma, ham degan edim, shundaymi? Ammo sen nima qilding? Menga tegishli bo‘lgan ikki narsamni shavqatsizlarcha tortib olib so'ng mendan tortib olgan narsalarni bilan o'zing jannatda yashayapsan. To‘g‘rimi afsuski afsuski ukajon men seni bu jannatingni bugun yo‘q qilaman! dedi. shahzoda Chon.

Shahzoda Chonning yuzida nafrat va telbalik aralash kulgi paydo bo‘ldi. U ovozini yanada balandlatib, gapida davom etdi:

— "Sen mendan bular Kim va nima?" Deb so‘rayapsanmi? Birinchisi – seni rafiqang, ilgari saroyda raqs tushib yurgan oddiy bir raqqosa, Rechel! Sen uni mendan tortib olding! Men esa mehribon aka sifatida bunga ham ko‘ndim! Ammo sen yana nima qilding? Sen mening taxtimga, Koguryo taxtiga ko‘z tikding! Bu esa sening eng katta xatoying bo‘ldi!

Chon birdan qah-qah otib, telbalarcha kuldi:

— Endi kechirasan, ukajon! Men senga bergan narsamni qaytarib olman... Men sen barpo etgan manashu jannatni butunlay yo‘q qilaman!

Shahzoda Chonning kulgusi osmonu falakka yoyilganida, Nilufar Saroyi alangalar ichida yonishda davom etardi...
Bu paytda saroy ichida Taehyung jon-jahdi bilan jang qilar ekan, birdan uning qilichi yerga tushib ketdi. Shu ondayoq bir yonlanma qotil Rechel tomonga yurib, uni o‘ldirish uchun qilichini ko‘tardi. Ammo Taehyung buni sezishi bilan kuchini jamlab, Rechelni himoya qilish uchun o‘zini qalqon sifatida oldinga tashladi. Qilich to‘g‘ri borib Taehyungni biqiniga sanchilib uni og‘ir jarohatladi, lekin Taehyung qilich Rechelga tegishiga yo‘l qo‘ymadi.

Rechel bu dahshatli manzarani uzoqdan ko‘rib, shoshib Taehyungning yoniga yugurdi. U titragan qo‘llari bilan erini mahkam tutib, ko‘zlaridan yosh bilan:

— Shahzodam, sizga nima qildi?!

Taehyung esa qon bilan belangan qo‘llari bilan Rechelning munchoqdek yoshga to‘lgan ko‘zlarini artdi va zaif ovozda shivirladi:

— Hammasi joyida, Rechel… Men yaxshiman… Muhimi, sen va bolamizga hech nima qilmagani…

U so‘nggi kuchi bilan Rechelni bag‘riga bosdi.

Bu vaqtda esa ularni o‘ldirish uchun uch nafar yonlanma qotil qilichlarini ko‘tarib, ularga yaqinlashayotgan edi. Ammo birdan osmondan uchta kamon o‘qi uchib kelib, qotillarning yuragini teshib o‘tdi. Ular yerga qularkan, Rechel va Taehyung hayrat bilan uzoqqa qarashdi.

Qorong‘u osmon ostida qora otni choptirib kelayotgan odamni ko‘rib, Rechelning yuragi umid bilan porladi. Uning ko‘zlariga ishonmay, hayajondan baqirib yubordi:

— Aka! Akajonim Jungkook!

Jungkook ularni qutqarish uchun Nilufar saroyiga yetib kelgan edi...
Jungkook ko‘zlarida yosh bilan Rechelning qo‘lidan mahkam tutdi va uni sudragancha olib keta boshladi. Rechel esa qattiq qarshilik qilib, tinmay Jungkookning qo‘liga urar, bazan mushtlar, bazan tirnoqlari bilan uning bilaklarini tirnab:

— Aka! Iltimos, meni qo‘yib yuboring! Taehyung! Yo‘q, yo‘q, men shu yerda qolaman! Men Taehyungning oldida qolaman! Iltimos, Taehyung! — deya faryod qilardi.

Uning yuragi og‘riqdan siqilar, ko‘zlaridan to‘xtovsiz yoshlar oqardi. Biroq Jungkook hech qanday imkoniyat yo‘qligini bilardi. U Rechelni jon holatda tortib ketayotgan edi.

Bu paytda Taehyung oxirgi kuchini yig‘ib, yerda yotgan jasaddan bir qilichni oldi. U chuqur nafas olib, Rechelga jilmayib qaradi. Uning nigohida hayotining so‘nggi lahzalari aks etayotgan edi. So‘ngra u Shahzoda Chonning askarlari kelayotgan tomonga borib, qilichini mahkam ushlab oldinga yurdi.

Bir zum o‘tib, Taehyung tutunlar orasida g‘oyib bo‘ldi. Aynan o‘sha lahzada u ketgan tomonda dahshatli portlash sodir bo‘ldi. Kuchli portlash natijasida Rechel va Jungkook bir-birlaridan uzoqqa uchib ketishdi.

Rechel yerga qattiq yiqildi va qorni bilan to‘g‘ri tuproqqa urildi. Shu urulish natijasida Rechelda ichki qon ketish alomatlari boshlandi. U og‘riqdan ingrardi, ammo ko‘zlarini ocholmas, beixtiyor qo‘llari bilan qornini ushlardi.

Jungkook esa bu orada o‘zini o‘nglab olib, zudlik bilan Rechelning oldiga yugurdi. U Rechelni yerda ingrab yotgan holatini ko‘rib:

— Rechel! Rechel, menga qarang!

Ammo Rechel javob bera olmadi. Uning nafasi zaiflashgan, rangi oqarib ketgan edi.

Jungkook vahimaga tushib, vaqtni yo‘qotmaslik uchun uni ko‘tarib, o‘rmonga qarab yugurdi. U to‘xtamasdan yurib, yo‘l davomida do‘sti o‘lganligi uchun ko‘zlaridan yosh oqardi.

Taxminan bir soat o‘tib, Jungkook nihoyat o‘rmon ichida eski, bir kulbaga duch keldi. U oxirgi kuchini to‘plab, kulbaga yaqinlashdi va eshikni taqillatdi.
Bir necha lahza o‘tib, eshikni yoshi elliklardan oshgan, oq sochli bir kampir ochdi. Jungkook hushsiz holda yotgan Rechelni ko‘tarib turgancha, jon holatda:

Kampir bir qarashdayoq Rechelning ahvolini tushundi. U hech narsa demay, tezda ichkariga ishora qildi va:
— Ichkariga olib kiring, tezroq! — dedi.
Jungkook shoshilib Rechelni ichkariga olib kirdi. Uning yuragi g‘ash edi. U Rechel va tug‘ilmagan bolani saqlab qolish uchun umid qilib, kampirning qo‘lidan kelgan barcha yordamni kutardi.

Jungkook ichkariga kirishi bilan Rechelni sekinlik bilan to‘shakka yotqizdi. U juda holsiz edi, ammo nafas olayotgandi. Kampir esa uning ahvolini kuzatib, zudlik bilan Jungkookga qaradi va shoshilinch ohangda dedi:
— Tezda issiq suv va javondagi toza matolarni olib keling!

Jungkook ortiqcha so‘zsiz yugurib borib, kampir aytgan hamma narsalarni topdi va olib keldi. Kampir hech ikkilanmay harakatga tushdi. Oradan bir necha daqiqa o‘tib, Rechelning nafasi tezlashdi, u og‘riqdan ingray boshladi. Jungkook hech narsani tushunmay, qo‘llarini musht qilib siqib, tashvish bilan bir chetda turgancha, nima qilishini bilmay qoldi.
— U… u yaxshi bo‘ladimi? — deya oldi nihoyat u titroq ovozda.

Kampir esa chuqur nafas olib, unga jiddiy qaradi:

— Bola tug‘ilmoqchi, bolam. Xotining erta tug‘ruq jarayonida.
Jungkookning yuragi yana bir bora siqildi. U qo‘lini peshonasiga qo‘yib, oldinga bir qadam tashladi, ammo kampir uni to‘xtatdi.
— Bu yerda bo‘lishing kerak emas, o‘g‘lim. Chiqib tur, men hammasini o'zim eplayman.
Jungkook bir lahza ikkilanib, Rechelning qiynalgan yuziga qaradi. Uning ko‘zlaridan yosh sizib chiqa boshladi. Ammo kampirning gaplariga qarshilik qilmay, oxir-oqibat orqaga chekindi va eshik oldida kutib turdi. Oradan ikki soat o‘tib. Ichkaridan bolaning tovushi eshitilmadi. Faqat Rechelning so‘nggi zaif nafas olishi va shundan keyin xotirjamlik cho‘kkanini his qildi. Jungkook yuragi gupillab, eshikni ohista ochdi. Ichkarida kampir unga qarab turgan edi. Uning yuzida chuqur qayg‘u aks etardi. Kampir sekin oldinga yurdi va qo‘lida qonli matoga o‘ralgan chaqaloqni ko‘tarib turardi. U qo‘lini Jungkook tomon cho‘zdi va og‘ir xo‘rsinib dedi:
— Afsus, bolam… senga sabr tilayman. Xotiningning bolasi o‘lik tug‘ildi. Bechora chaqaloq… o‘g‘il bola ekan…

Jungkook ko‘zlarini katta katta bo‘lib ochdi. U birdan bir qadam ortga tashladi, go‘yo kampirning gaplariga ishonishni xohlamagandek. Uning yuragi g‘azab, qayg‘u va og‘riqdan larzaga keldi.

— Yo‘q… bu mumkin emas… — deya past ovozda pichirladi u.

Kampir esa yana bir marta og‘ir xo‘rsinib, bolaning kichik jasadini unga uzatdi. Jungkook sekin qo‘llarini uzatib, uni oldi. Uning yuragi og‘riqdan o‘rtanayotgan edi. Qo‘llarida harakatsiz yotgan chaqaloqqa qarab, ko‘zlaridan qonli yoshlar dumalab tusha boshladi.

U ich-ichidan qichqirgisi keldi, biroq ovozi chiqmadi. Faqat yuragi va butun vujudini egallagan bo‘shliq uning ruhini ezib borardi.
Jungkook nima qilishni bilmay, qo‘llari titragan holda yana chaqaloq jasadiga tikildi. U sekin matoni ko‘tarib, bolaning yuziga qaradi. Yuragi gursillab tez tez urdi—chaqaloq xuddi Taehyungning o‘zginasi edi. Uning qoshlari va lablari esa Rechelga o‘xshardi.

Jungkookning qo‘llari bo‘shashib, nafas olishi og‘irlashdi. U yuragi qanchalik og‘riganini his qilardi, ammo bu og‘riq nafaqat qayg‘udan, balki ichida tug‘ilayotgan adovatdan ham edi.

— Yo‘q… bu mumkin emas… — u pichirladi va bolaning yuzini yana mato bilan yopib, uni mahkam quchoqladi.

Birdan ichidan nimadir yorilib ketgandek bo‘ldi. Og‘riq Jungkookning yuragini ich-ichidan avj olib, uni ezayotgan edi. U bo‘g‘ilib, titroq holda yig‘lay boshladi, keyin esa uning ovozi butun kulbani larzaga solib baqiriqqa aylandi.

— Yo‘q!!!

Uning ichida qandaydir g‘azab, qandaydir yovvoyi hayqiriq uyg‘ona boshladi. Qulog‘ida g‘am va g‘azabga to‘la shovqin eshitildi:

"Ulardan o‘ch ol… Ulardan o‘ch ol…"

Bu ovozlar Jungkookning miyasida jaranglab, yuragini zaharlay boshladi. U quloqlarini qo‘llari bilan qoplay olmadi—bu ovozlar uning ichidan kelayotgan edi. Shu lahzada uning yuragi nafaqat azob, balki qasos istagi bilan ham to‘lib borayotganini his qildi.
Jungkook:
- ''Ular bunga javob berishlari kerak…,, deya devolga surayib turgan yerida o‘tirib, chaqaloq jasadni mahkam siqib yig‘lar edi.
1 qism tugadi.
Muallif: Sunli

Kanal: DIAMOND FANFICS

Samolyot asta-sekin balandlikka ko‘tarildi. Yon derazadan ko‘kka qarab turgan Yn chuqur nafas oldi. Uning yuragi hayajondan qattiq urardi. Orqasida qolayotgan ona yurti O‘zbekiston, onasi, bolaligini o‘tkazgan hovli, do‘stlari, maktab, sokin tonglar — barchasi asta-asta pastda qolib ketayotgandek edi. Ammo oldinda uni butunlay yangi hayot kutayotgan edi — Koreyada o‘qish, yangi madaniyat, begona til va yangi orzular sari birinchi qadam.

U o‘zicha pichirladi:
“Men endi nima qilaman? U yerdagi odamlar meni qanday qabul qilisharkin? Muslima qiz bo‘lib, o‘zimni qanday tutaman? Men u yerga moslashib keta olmanmi?”

U ich-ichidan xavotir uni siqayotgan bo‘lsa-da, ichkaridagi bir ovoz shunday deyar edi:
“Sen orzularing uchun kurashyapsan. Hech narsaga osonlikcha erishib bo‘lmaydi, sen hechqachon taslim bo‘lma.”

Ynning qalbi ikki olam o‘rtasida qolgandi — bir tomonda sog‘inch, ikkinchi tomonda umid. Samolyot tebranganda, u qo‘lidagi duoni yana bir marta o‘qidi. So‘ngra ko‘zlarini yumdi va ichida Allohga shunday dedi:
“Menga sabr, kuch va eng to‘g‘ri yo‘lni ko‘rsatgin Allohim. Men yolg‘iz emasligimni bilaman sen har qadamimda meni qo‘llab quvatlab kelgansan Allohim iltimos menga yordam ber o‘z maqsadlarimga erishishimga yordam ber.” deya duo qildi.

Yn hali ham bir narsani bilmas edi. Koreyada faqat o‘qish emas, balki o‘ziligini topish, hayotga bo‘lgan qarashlarini kengaytirish va balki... kutilmagan sevgi, kutilmagan taqdir yo‘li bilan yuzlashishini ham bilmasdi.

Olti soatlik uzoq va charchoqli parvoz nihoyat yakuniga yetdi. Samolyot asta-sekin balandlikdan tushib, Seul Incheon xalqaro aeroporti uchish-qo‘nish yo‘lagiga qo‘ndi. Deraza ortida ko‘rinayotgan musaffo osmon, zamonaviy bino va harakatdagi xodimlar Ynni Koreya zaminiga yetib kelganini bildirardi.

Yn yuragini mahkam ushlab, ich-ichidan "Mana, boshlandi..." deb qo‘ydi. Bagajini olib, yo‘lovchilar oqimiga qo‘shilib, chiqish yo‘nalishi tomon yurdi. Uning har bir qadami og‘ir, ammo ishonchli bilan edi.

U kutish yo‘lakchasiga yetib kelganida, uzoqdan bir tanish ovoz uni chaqirgandek bo‘ldi.

— "Yn! Bu yerga qara!" – deya qichqirdi bir qiz qo‘llarini silkitgancha.

Bu — uning dugonasi, bolalikdan yaqin bo‘lgan Suna edi. Hijob o‘ragan, ko‘zlarida sog‘inch va quvonch birgalikda porlagan Yn darhol jilmayib yubordi. Ikkalasi bir-birini bag‘riga bosishdi.

— "Xush kelibsan, azizam! Nihoyat kelib olding!" – dedi Suna mehr bilan.

Yn esa hali ham atrofga hayrat bilan boqardi.
— "Bu yer boshqacha... hammasi yangi. Suna, men haqiqatan ham Janobiy Koreyadamanmi adashib Shimoliy Koreyaga kelib qolmadimmi?" – dedi u biroz ishonchsiz tovushda.

Suna esa kulib uning qo‘lini mahkam tutdi.
— "Ha Yn bu haqiqatdan ham Janobiy Koreya ." deya kulib qo‘ydi.

Shu bilan Yn va Suna bagaj aravachasini asta itarib, chiqish eshiklari tomon yo‘l olishdi. Incheon aeroportining ichki zali gavjum edi, biroq bir paytning o‘zida zal to‘satdan larzaga keldi — go‘yo hamma bir narsani kutayotgandek qimirlamay qoldi.

Birdaniga o‘sha jimjitlikni hayqiriqlar, kameralar chaqnashi va jurnalistlarning shoshqaloqligi buzdi.

— "Bu yerda nimalar bo‘lyapti?" – dedi Yn hayrat bilan.

Shunda Suna asta yon tomonga qarab kulib qo‘ydi:
— "Aytmoqchi edim... hozir BTS a'zolari chet eldan qaytib kelishayotgan edi."

Ynning yuragi bir zumda tez ura boshladi. To‘g‘ri, u BTS'ning ashaddiy muhlislaridan edi, ayniqsa… Jiminning. U har bir konsertni, intervyuni, hatto behind-the-scenes lavhalarni ham to‘xtovsiz ko‘rib chiqardi. Ammo ularni real hayotda ko‘rish – bu butunlay boshqacha voqea edi.

Oldinda bir to‘da qora ko‘zoynak taqqan, niqob kiygan, baland bo‘yli yigitlar asta yurib kelishardi. Ularning atrofida xodimlar, xavfsizlik xizmatlari va yuzlab muhlislar bor edi. Qichqiriqlar zalni to‘ldirardi:

— "Jin oppa!" — "Jungkook, qarab qo‘y!" — "Jimin, seni sevaman!"

Yn bir zumga qotib qoldi. Suna esa sekin uning tirsagini turtib qo‘ydi:

— "Qara, o‘sha Jimin o‘ng tomonda ketayapti! Yonidan o‘tayapmiz deyarli!"

Darhaqiqat, xuddi shu payt Jimin biroz orqaroqda ammo ancha yaqin masofada, ularni yonidan o‘tayotgan edi. U ko‘zoynak va niqob ostida bo‘lsa-da, harakati, yurishlari va yuragiga tanish nurlari bilan ajralib turardi. Aynan o‘sha lahzada shu lahzada shunday to‘qnashuv sodir bo‘ldi.

Suna aravachani surayotganda biroz qiya yo‘l oldi, Yn esa yon tomonga chekinib, to‘satdan Jimin bilan yelkasi bilan to‘qnashib ketdi.

Chamadon yengil siljib ketdi. Yn hayratdan qotib qoldi. Jimin esa to‘xtab, ko‘zoynagi ortidan unga qaradi. Bir zumga uning ko‘zlar Ynni ko‘zlari bilan to‘qnashdi. Uning nigohi muloyim, ammo ajablangan edi.

— "I'm sorry," dedi Jimin past ovozda, ingliz tilida, lekin jilmaygan holda.

Yn hech narsa deyolmadi. Go‘yoki u tilini yutib qo‘ygandek jim turardi.

Suna esa zudlik bilan vaziyatni anglab, Ynni yelkadan tortib oldinga qarab yurishga undadi:
— "Yur tezroq, ular atrofni to‘sib qo‘yishadi, hali boshqa muxlislar bostirib ketishadi!" deya Ynni qo‘llaridan ushlab u yerdan olib ketdi. Yn ayeroport yo‘lidan yurarkan, yuragi endi mutlaqo boshqa ohangda urayotgan edi.

Ular aeroportdan chiqishgach mashina to‘xtatishib unga o‘tirishdi. Yn bo‘lsa hanuz biroz titrayotgan qo‘llarini bosishga harakat qilardi. Yuragidagi noteks urishlar esa hali ham iziga tushmagan edi. Uning hayolida hali hamon Jimin bilan bo‘lgan o‘sha ko‘z-to‘qnashuv... yuragining eng nozik nuqtasiga tegib, ichida bir olovni yoqqandek edi.

— "Ha, nima bo‘ldi Yn? Yelka-yelkaga to‘qnashib ketdingmi? Gaplashdinglarmi?" – dedi Suna jilmayib.

Yn sekin bosh irg‘ab:
— "U... kechirim so‘radi. Ingliz tilida. Va...menga qaradi. U ko‘zlarimga qaradi."

Suna kulib qo‘ydi:

— "Ha tushunarli Yn menimcha Koreyadagi hayoting endi boshlanmoqda. Jimin bilan tasodifan to‘qnashgan bo‘lsang, yana nima bo‘lishini kim biladi?"

Yn esa oynali avtomobil derazasidan shahar manzarasini tomosha qilarkan, yuragida bir nido ko‘tarilayotgandi:

"Koreyaga o‘qish uchun keldim, lekin balki bu yerda men ko‘proq narsani toparman. O‘zimni, sevgini... va ehtimol — uni."

Jimin va boshqa BTS a‘zolari o‘zlarining shaxsiy mashinasida kompaniya binosiga qaytayotgan edi. Ularni yonidagi menejeri Son va orqa o‘rindiqda Jungkook jim o‘tirardi. Jimin avtomobil oynasidan tashqariga qararkan, o‘sha aeroportdagi qisqa, ammo kuchli lahzani esladi.

— "U ko‘zlar..." — deb o‘ziga o‘zi pichirladi u.
Jungkook unga qarab:
— "Nima deding?"

Jimin yelkasini qisdi:
— "Hech narsa. Bugun aeroportda... bir qiz bilan to‘qnashib ketdim. Ammo... u boshqa edi."

Menejer Son kulib yubordi:
— "Sen har kuni yuzlab muxlislar ko‘rasan, Jimin. Ularning barchasi senga o‘zgacha tuyuladi."

Lekin Jimin boshi bilan yo‘q deb qattiq chayqadi.
— "Yo‘q, bu boshqa edi. U... muhlisga o‘xshamasdi. Oddiy edi. Sokin. Ammo nigohi... qandaydir tanish tuyuldi. Go‘yoki u tushlarimga kiradigan o‘sha qiz edi."

U mashina derazasiga suyanib, yelkasini sal orqaga tashladi.
— "Men u kimligini bilmoqchiman."

Menejer Son boshini ko‘tarib unga qaradi:
— "Seni jurnalistlar ham, fanlar ham o‘rab turgan payt bo‘ldi bu. Uni topish qiyin bo‘ladi, Jimin."

Jimin jilmaydi, ammo nigohi jiddiy edi:
— "Menimcha, bu tasodif emas edi."

Ynni Koreyaga kelganining birinchi tongi ham otdi. Yn mehmonxonadagi kichkina derazani ochib, Seulga qaradi. Shahar hali uyg‘onayotgan, osmoni tutunli va bahor havosi biroz sovuq edi. Biroq qizning yuragi hali ham kechagi lahzadan qizib turgandi.

Suna stolga nonushta qo‘yarkan, hazil bilan dedi:
— "Kechagi Jimin voqeasidan keyin uxlay olmading shekilli?"

Yn jilmaydi.
— "Uxladim, lekin... xuddi tushimda u meni yana chaqirayotgandek bo‘ldi. Bu bir oz g‘alati?"

Suna kuldi:
— "Bu muhabbat emas, shunchaki fanlik xayoli!"

Lekin Yn ichidan bir narsa bu fikrga qarshi chiqayotgandi.
U yuragining tubida nimanidir sezgandi. Nimadir… o‘zgarayotganini.

Universitet hujjat topshirish jarayonlari, til markazidagi sinflar, va yangi hayotga moslashish vaqt talab qilardi. Biroq har kuni u ko‘chada, metroda, hatto kafeda o‘sha nigohni izlardi. U o‘sha to‘qnashuvni unutolmasdi.

U tuni bilan daftariga yozuv qoldirdi:

"Men bu shaharda yangiman. Menga begona til, begona odamlar. Lekin yuragimda bir tanish tuyg‘u bor. U yigit — Jimin. Uni boshqa hech kimni ko‘rmasligim mumkin, ammo u yuragimga kirib ulgurgan. Men bu yerda faqat o‘qish uchun emasman. Taqdir meni boshqa narsaga ham yetaklayotgandek tuyladi qiziq endi nima bo‘ladi men uni yana ko‘ramanmiu bilan gaplasha olamanmi qiziq."

Oradan bir oy o‘tdi.

Yn endi Janubiy Koreyaning eng nufuzli o‘quv yurtlaridan biri — Seoul National University talabasi edi. Til bilimi, bilim darajasi, orzusiga yetishish uchun qilgan harakati — barchasi behuda ketmadi. U har kuni ertalab kitoblar og‘ushida uyg‘onardi. Darsdan darsga yugurib, jon jahdi bilan yangi tilda mukammal so‘zlashishga harakat qildi.

Ammo har kuni kun botganida, yuragida o‘sha sokin voqea — aeroportdagi bir lahza jonlanardi. U o‘zini koyirdi:

— "U mashhur. U meni eslamasligi mumkin. Ammo men nega uni unuta olmayapman?"

Har safar darsdan chiqib, universitet hovlisida telefonida BTS qo‘shiqlarini tinglar, Jimin ovozini eshitganida yuragi g‘alati tarzda siqilardi. Ko‘cha bo‘ylab yurganda esa, o‘zidan o‘zi bilmay atrofga qarab qolardi. Balki u shu yerdadir, balki u yonimdan o‘tayotgandir, deb o‘ylardi.

Ynni dugonasi Suna ba’zida uni hushyor qilishga harakat qilar, lekin Yn jilmayib, faqat shunday derdi:
— "Men bir lahza ichida yuragimni yo‘qotdim, Suna. Endi uni qidirmaslikka o‘zimni majburlay olmayapman."

Universitetdagi barcha bosimga qaramay, Yn ichida o‘sha bir savol tinmay aylanardi:
"U meni eslaydimi? U ham meni izlayaptimi?"

Seul ko‘chalari bahorning to‘liq quchog‘ida edi. Barchasi o‘z joyida, lekin Jimin uchun vaqt xuddi sekin harakatlanayotgandek edi. Har kuni turli mashg‘ulotlar, repititsiyalar, fotosuratlar va videolar — hammasi uning kun tartibida bor edi. Ammo yuragining bir burchagida birgina obraz qolib ketgandi: aeroportda to‘qnashib ketgan o‘sha ko‘zlari sokin, hijobli qiz.

U har safar muxlislar bilan uchrashganida, A.R.M.Ylar orasidan ko‘zlari bilan uni qidirardi. Har bir yuzdan o‘sha tiniq nigohni izladi, har bir tabassum ortida o‘sha sirli hisni axtardi. Ammo afsuski uni topolmasdi.

Oradan Bir hafta o‘tdi. Va nihoyat BTSni yangi konsert mavsumini boshladi. Seulda ulkan stadionda muxlislar to‘plangandi. Yorqin chiroqlar, baland ovozli qichqiriqlar, sahnadagi jonli chiqishlar — barchasi mukammal edi.

Jimin mikrofoni bilan sahnaga chiqarkan, yuragining bir chekkasida yana u savol:
"U shu yerda bo‘lishi mumkinmi?"

U sahnada raqsga tushdi, kuyladi, yuragini qo‘shiq bilan ochdi. Ammo ko‘zlari — ularni bir lahzaga ham auditoriyadan olib qocholmadi. Qorong‘ilikda porlab turgan yuzlar orasidan u qizni izladi.

Lekin u yo‘q edi.

Jimin chiqish tugagach, sahna ortiga o‘tdi. Nafasi tez-tez chiqardi, ammo yuragi og‘irlashgan edi. U endi buni tan olayotgandi — bir zumlik tasodif uni abadiy ta’sir ostida qoldirgandi.

— "Uni yana boshqa ko‘rmasam kerak..." — deb pichirladi u.
Ammo yuragida hali ham umid bor edi.

BTS konsertining ikkinchi kuni edi.

Stadion atrofida odamlar yana to‘plangan, plakatlar, chiroqlar, qichqiriqlar — barchasi yana jonlangan. Bu safar muxlislar orasida ikki qiz ham bor edi — Yn va Suna. Suna qo‘lidagi chipta bilan xursandlik bilan jilmayarkan:
— "Endi tushundingmi, nima uchun seni o‘sha konkursga qatnashtirgandim?"

Yn bo‘lsa, hali ham ishonolmadi. U chipta yutib, BTS konsertiga kelganidan hayajonda edi. Ammo yuragida begona emas bir qo‘rquv va sog‘inch aralash edi. U shunchaki bir idolni emas, o‘sha aeroportda to‘qnashib ketgan, bir zumda yuragini qamrab olgan yigitni ko‘rmoqchi edi. Bu yigit Jimin edi.

Sahna yoritildi. Qo‘shiq boshlandi. Birin-ketin BTS a'zolari chiqib kelishdi. Va nihoyat... Jimin.

Yn yuragini siqib ushlab oldi. Ko‘zlariga yosh qalqdi. Sahna, musiqa, odamlar — hammasi xira tuyuldi. Faqat Jimin. Uning jilmayishi, harakati, ovozi... Hamma narsa go‘yo u uchun edi. Ichida to‘lqin-to‘lqin tuyg‘ular yugurdi:
— "U menga qarasa-chi? U meni tanisa-chi? Yoki unutganmi?.."

Ammo u hech narsa demadi. Jim kuzatdi. Yig‘ladi. Xursand bo‘ldi. Yana yuragida nimalardir yorildi.

Sahnada esa... Jimin kuylardi.

Qo‘shiq davomida u atrofdagi A.R.M.Ylarni ko‘zdan kechirdi. Sahnadan pastga, yoritilgan yuzlar tomon ko‘z yugurtirdi. Uning ko‘ngli xuddi kimnidir sezayotganday bo‘ldi. Ortiqcha jonlanib kuyladi, yuragi boshqacha urayotgandek edi.

U birinchi qatorlar, o‘rta qatordagi muxlislar orasidan uni izladi. Bir nigohni, bir holatni kutdi. To‘xtadi. Nafas oldi. Yana kuyladi.

Ammo... u qizni hali ko‘rmadi.

Lekin yuragi shivirlardi:
— "U shu yerda. Men uni his qilyapman."

Jimin navbatdagi qo‘shig‘ini kuylayotgan edi. Stadion butunlay qorong‘ulashgan, faqat telefon chiroqlari yulduzlar kabi yaltirardi. U qo‘shiqni yuragidan kuylayotgandi. Har bir satrda o‘zini qo‘yayotgandi.

Birdan... yuragi bir lahzaga urmay qoldi. Uning nigohi muxlislar orasidan bir qiyofaga tushdi. Yuzlab yuzlar orasida u ichida:
— Bu axir o‘sha qiz-ku. dedi.

Ha u qiz haqiqatdan ham Yn edi. U Suna bilan yonma-yon turardi, lekin Jimin uchun u yagona porlagan yulduz edi. Boshqacha edi. Jimin bir soniya ko‘zlarini olib qochdi, yuragini tinchlantirishga urindi. Ammo bo‘lmadi. Yana qaradi. U adashmagan edi. Bu aynan o‘sha qiz edi. Aeroportda to‘qnashib ketgan, yuragiga muhrlangan, bir oy davomida sira unuta olmagan qiz.

Jiminning ovozi biroz qaltiradi. Ammo u kuylashda davom etdi. Endi har bir satrni unga bag‘ishlagandek kuylardi. Qizni kuzatar, ko‘zlaridan ayrilolmasdi. Boshqa a’zolar harakat qilayotgan paytda u o‘sha yerda — A.R.M.Ylar orasida, olomon orasida — faqat Uni ko‘rib turardi.

Yn esa hayratda edi. Jimin unga qarayotgandi. To‘g‘ri ko‘zlariga. Qiz yuragini tutib oldi. Bu tush emasdi. Bu real edi. Jimin uni tanigandi. Qaragandi. Ichidagi har bir savol javobini topgandi:
— “Demak... u meni unutmagan.”

Qo‘shiq tugagach, Jimin nigohini uzoq ushlab tura olmadi.

Shunday qilib BTS a’zolari keyingi qo'shiqqa tayyorlanish uchun kiyim almashtirish xonasiga qaytishdi. Har biri terga botgan, ammo yuzlarida xotirjamlik bor edi. Bu ulkan shou edi. Barchasi muvaffaqiyatli o‘tdi.

Jungkook suv ichib, kresloga cho‘zildi:
— “Wow... bu kecha haqiqiy portlash bo‘ldi. Armylar rosa baxtli edi.”

Ammo Jimin jim edi. U hali ham o‘ziga kelmagan, ko‘zlari bir nuqtaga qadalgan. Nihoyat, chuqur nafas olib, Jungkookga qaradi:
— “Kook... bugun uni ko‘rdim.”

Jungkook qiziqib qaradi:
— “Kimni?”

Jimin yengilgina kulimsiradi, ammo ko‘zlarida hayrat aralash iztirob bor edi:
— “O‘sha qizni... aeroportda to‘qnashib ketganimizni eslaysanmi? Uning ko‘zlari, nigohi... bugun muxlislar orasida o‘sha ko‘zlarni ko‘rdim.”

Jungkook biroz hayron bo‘lib, o‘rnidan turdi:
— “Jiddiy gapiryapsanmi? Ishonching komilmi bu o‘sha qiz ekaniga?”

Jimin yelkasini qisdi, yuragini ushlab:
— “Bilmayman... ammo ichimda bir narsa o‘sha u edi deb qichqiradi. Qo‘shiq aytayotganimda, nigohlarimiz to‘qnashdi. Bu tasodif emasdi, Kook. U yerda edi.”

Jungkook unga qarab boshini qimirlatdi:
— “Agar u qiz taqdiringda bo‘lsa, yana yo‘lingga chiqadi, Jimin. Balki bu boshlanishdir.”

Jimin hech nima demadi. Faqat yuragida o‘sha nigohni qayta-qayta eslayverdi. Qayta uchrashuv bo‘lishiga chin dildan umid qildi.

Jimin sukutda o‘tirarkan, qolgan a’zolar asta-sekin gapni sezishdi. Yonggi uning o‘zgargan holatini sezib:

— “Bolalar, Jimin bugun boshqa. Ko‘zlari ham, yuragi ham... hmmm.”

Taehyung (V) jilmayib Jimin oldiga o‘tdi:
— “Ayt-chi Jimin, bizdan nima yashiryapsan? Konsertdan ko‘ra muxlislar orasidagi kimdir senga ko‘proq ta’sir qoldirganga o‘xshaydi?”

Namjoon qo‘lida turib qolgan mikrofonni yon tomonga qo‘yib, jiddiy ohangda:
— “Jimin, rostini ayt, sen qaysidir ARMYni sevib qoldingmi? Qiziq bu qaysi ARMY qiz bo‘lishi mumkin balki u qiz xristiandir yo‘q yo‘q bunday bo‘lishi mumkin emas. Oxirgi marotaba Arabistonga borganimizda Jiminga musulmon qizlar yoqqan edi.

Namjoonni bu gapidan so'ng Jiminni ko‘zlari bilan yalq etib Namjoon tomonga qaradi. Namjoon esa uni bu qarashini sezgandan so'ng Jiminga qarab kulib:

— Bu qaraya Yonggi bu gaplarim rostga o‘xshaydi.

Shunda Taehyung hayrat bilan:

—Jimin nima sen musulmon qizni sevib qoldingmi deb savol berdi.

Shunda Namjoon yana hazilkash ohangda:
— Yigitlar qaranglar Jiminni yuzidan qizarishni boshladi!”

Namjoonni bu gapidan keyin yigitlar baravari kulib yuborishdi. J-Hope esa qo‘llarini yig‘ib, hazil aralash dedi:
— “ Biz senni u qizga qarab yurganingni ko‘rdik. Hatto qo‘shiq aytayotganingda ham ko‘zlaring doim bitta nuqtada edi. Armyni emas, bir odamni izlayotgandek eding.”

Jimin yengilgina kuldi, ammo yuzidagi qizillik yashirib bo‘lmasdi:
— “Men... haqiqatda uni ko‘rdim. Kim bo‘lishidan qat’i nazar, yuragim unga intildi. Men bilmayman bu sevgi bo‘ladimi yoki yo‘q, lekin... u boshqacha edi.”

Taehyung uning yelkasiga urdi:
— “Mayli, agar u qiz seni baxtli qiladigan bo‘lsa, biz ham seni qo‘llaymiz. Musulmonmi, koreysmi — muhabbat til tanlamaydi, to‘g‘rimi?”

Yigitlar kulishdi, lekin yuraklarida Jiminning holatini tushunishdi. Chunki sevgi, albatta, eng kutilmagan paytda kelardi.

Yigitlar birgalikda kulib turishganda Menejer kelib:

— Yigitlar qani tezda oxirgi konsertga chiqamiz shoshilinglar qani.

Menejerni bu gapidan so'ng Namjoon yigitlarga qarab:

— Yaxshi yigitlar ketdik qani so'nggi qo‘shig‘imiz chiroyli yakunlaylik dedi.

Shundan so'ng yigitlar kiyinish xonasidan sahna tomonga qarab chiqib ketishdi.
Va nihoyat stadion ichidagi yoritgichlar o‘chdi, musiqa sadolari ostida ular yana chiqib kelishdi. Va oxirgi qo‘shiqlarini aytishni boshlashdi. Jiminni ko‘zlari hamon Yn turgan tomonda qarab qo'shiq aytardi. Shunday qilib ularni oxirgi qo'shiqlarini yakunlashdi

Hammo A.R.M.Ylar hali ham orzu bilan ulardan yana bir qo‘shiq kutishardi. Jimin va BTS a’zolari sahnada jilmayib, muxlislar bilan xayrlashib sahnani tark etishdi.

Konsert nihoyasiga yetgach, minglab odamlar sahnaga qarsaklar bilan xayrlashardi. Yn esa jim turardi. U quvonchdan emas, yuragida borgan sari kuchayib borayotgan g‘alati tuyg‘udan titrardi.

Suna Ynga nimadir bo‘lganini sezib:
— “Senga nima bo‘ldi? Ko‘rinishing g‘alati,” — dedi pichirlab.

Yn ko‘zlarini sahnadan uzmay dedi:
— “Bu imkonsiz... ammo u meni ko‘rdi. Men bunga ishonaman.”

Suna ajablanib qaradi:
— “Kim ko‘rdi?”

Yn bir yutindi, lekin yuragini to‘xtatib bo‘lmasdi.
— “Jimin... sahnada men tomonga qaradi. Nigohlarimiz yana to‘qnashdi. Men yana uni ko‘rdim, Suna. Men uni... unutolmadim.”

Suna jim bo‘lib qoldi. Chunki u do‘stining bir oydan beri qanday kechalarni bedor o‘tkazganini, darsda, kofe ichayotganda, yo‘l yurayotganda qanday qilib bir nigohni esdan chiqara olmayotganini bilardi. Endi esa o‘sha nigoh yana u tomonga qaytgandi.

Yn chuqur nafas oldi, yuragi gupillab urardi.
— “Balki bu taqdirdir... ammo men uni faqat sahnada emas, hayotda ham yana ko‘rishni istayman.”

Ular jim qadamlar bilan ayeroportdan chiqqan ilk kundagidek bir-biriga suyangancha odamlar orasiga aralashib ketishdi. Ammo ikki qalb — biri sahnada, biri tomoshabinlar orasida — allaqachon bir-birini tanib ulgurgandi.

1 qism tugadi
Muallif: #Sunli
Kanal: DIAMOND FANFICS

Shunday qilib Taehyung Marinni bu yerdan olib ketdi va iblislar qiroligiga qaytdi. Ammo boshqa bir tomondan Jungkook Marinning jonsiz tanasini ko‘rgach, yuragi muzlab qoldi. Ko‘zlaridagi nur so‘ndi, va yuragida faqat bir narsa qoldi — qasos. U qilt etmay turgancha, lablarini qattiq tishlab, yuragini kemirayotgan og‘rini bosishga urinardi. So‘ng asta boshini ko‘tardi, ko‘zlarida alangadek yonayotgan nafrat porlab turardi.

Shunday qilib u otasining saroyiga yo‘l oldi. Temir darvozalar g‘iyqillab ochildi, u soqchilar bir-bir qulay boshladi. Jungkook hech kimni ayamadi. Nihoyat, qirolning taxtxonasi qarshisida to‘xtadi.

— Ota men sizni o‘ldiraman, — dedi sovuq ohangda.

Shunday qilib ular o‘rtasida jang boshlandi. Qirol Jeon Jungkookka qaraganda kuchli edi. Uning har bir zarbada yillar davomida yig‘ilgan kuch, tajriba va zolimlik mujassam edi. Ammo Jungkook – iztirob, dard va sevgi bilan kuylagan yurak edi. U oxirigacha kurashdi, lekin mag‘lub bo‘ldi.

Jungkook yerda yotgancha otasiga tikildi. Shunda qirol Jeon Jungkookning xotirasini butunlay o‘chirish uchun qo‘llarini ko‘tardi va afsunni o‘qiy boshladi. Ayni shu damda osmondan yorqin nur yonib o‘tdi. Jungkook hushidan ketdi. Endi u na Marinini, na Taeni tanirdi. Unga hayoti oddiy, bo‘sh va ma’nosiz tuyulardi.

Shu orada Taehyung Marinini tiriltirish uchun saroy afsungarlarini to'plashni buyurdi. Uning ko‘zlarida umid, yuragida sevgi bor edi. U so‘nggi najotni sinab ko‘rdi. Qon evaziga, jon evaziga iblislar bilan kelishdi.

Ammo osmon bunga rozi bo‘lmadi. U Taehyungni ikki olam muvozanatini buzgani uchun Marinni tanasiniga ulkan chaqmoqni yubordi.
U esa chaqmoq Marinning tanasiga urildi va uning tanasini kuydurib yubordi

Taehyung esa bu holatni ko‘rgach yerga tiz cho‘kdi, ko‘zlaridan yosh emas, qon oqardi. U qichqirdi, ammo ovozini faqat shamollar eshitdi.

— Men seni qutqara olmadim… kechir… kechir meni Marin

Shunda Taehyung o‘rnidan turib:

— Bu adolat emas! — deb g‘o‘ldiradi u past ovozda. — Siz uni o‘ldirdingiz... ikkinchi marta!

U asta ortiga qaradi — orqasida jim turib turgan ko‘zlarini yerga tikkan Yonggi turar edi. Taehyung yoniga bordi, uning yelkasiga qo‘lini qo'yib:

— Endi yetdi. Askarlarni to‘pla. Bu urushni biz boshlaymiz. Marin bu hayotga qaytmas ekan demak bu dunyoda hech kimni yashashga haqqi yo'q.

Yonggi bir lahza jim qoldi, so‘nggina bosh irg‘ab Taehyungni gaplariga qo'shildi.

Ko‘p o‘tmay, iblislar saroyining minoralarida qon rangli bayroqlar hilpirab chiqdi. Yer ostidagi o‘tli yo‘llardan iblis jangchilari birin-ketin chiqib keldi. Har birining ko‘zida g‘azab, qo‘lida qurol bor edi. Yonggi ularning oldida turib, buyruq berdi:

— Bu safar biz jim turmaymiz. Endi biz o‘zligimiz va behuda to‘kilgan safdoshlarimiz uchun qasos olamiz. Qani olg'a hujumga.

Shu bilan bir vaqtda, o‘lmaslar qavmi ham osmon shahrida to‘planmoqda edi. Samoning buyruqlariga bo‘ysunuvchi qanotli jangchilar, nurli nayzalar bilan saf tortdi. Osmon to‘lqinlanayotgandek edi — bu urush oson bitmasdi.

Va nihoyat — ikki kuch, ikki dunyo bir-biriga qarshi yurdi.
Yerni qonni hidiga to‘ldi. Osmon yong‘in bilan qoplandi. Bu oson jang emasdi. Bu urush — sevgi, adolat va qasos uchun bo‘layotgan urush edi.

Osmon va yer o‘rtasida urush alangasi porlab turardi. Iblislar armiyasi Yonggi boshchiligida qora tutun orasida harakatlanar, qadam bosgan joylarida tuproq yonib ketardi. Ularning oldida esa Taehyung yurardi — qurolsiz, lekin yuragi alangadek yongan.

O‘lmaslar shohi Jeon — endi faqat Jungkookning otasi emas, balki Samoning amrlarini bajaruvchi sovuq qirol edi. U nurli zirhda, qanotlari keng ochilgancha osmonda turardi. Atrofida minglab o‘lmas jangchilar — har biri yillar davomida jangga tayyorlangan.

To‘qnashuv boshlandi. Yer larzaga keldi. Osmonda chaqmoqlar o‘ynadi, yerda yong‘in tutashdi. Iblislar olovli nayzalar bilan hujum qilar, o‘lmaslar esa nurdan yasalgan qalqonlar bilan qarshilik ko‘rsatar edi. Yonggi va o‘lmas general Tiran o‘rtasida yuz bergan jang esa ikki kuchli to‘lqinning urilishi kabi bo‘ldi.

Taehyung va Qirol Jeon esa nihoyat yuzma-yuz keldi. Ularning jangida qurol emas — dard, xotira, g‘azab va yo‘qotish bor edi.

— Sen mening barcha azoblarim sababchisisan, — deya g‘o‘ldiradi Taehyung. — Marin uchun, bu dunyo uchun o‘zim uchun — men seni yo‘q qilaman.

Ammo bu jangda na yurakdagi dard, na qudratli sehr g‘alaba qildi. Ikkovlon charchadi, qon yo‘qotdi, yiqildi, ammo hech biri ustun kela olmadi.

Yarim tunda, og‘ir yo‘qotishlardan keyin, Taehyung qattiq nafas olib, ortiga qaradi. O‘z jangchilari – yaralangan, qonli, ko‘pchiligi qulagan. Yonggi yonida turar, ko‘zlarida mung bor edi.

Taehyung bo‘yin egdi.

— Orqaga. Yetarli qon to‘kildi. Bu biz kutgan g‘alaba emas... — dedi u charchoq holatda.

Shunday qilib, iblislar ortga qaytdi. Yo‘lda na tantana, na g‘urur bor edi — faqat yurakni siqib turgan jimlik.

Bu jangda hech kim g‘olib bo‘lmadi. Faqat yo‘qotishlar — yuraklarda tuzalmas yaralar qoldi.

Urushdan so‘ng tun jim edi. Osmonda yulduzlar ham so‘nib qolgandek tuyulardi. Har bir iblis askari o‘z yarasi bilan kurashayotgan bo‘lsa, Taehyung yuragidagi eng chuqur yarani — Marinning yo‘qligini his qilardi. Ammo u taslim bo‘lmadi.

Qon va ko‘z yoshlar evaziga, qadimiy sehrlar, iblislar saroyining eng qorong‘u kitoblaridan topilgan bitiklar yordamida u bir narsani uddaladi — o‘lik tanani hayotga qaytarishni.

Muallifdan: Agar bu ffni tushunmagan bo‘lsangiz birinchi qismini o‘qing. Taehyungni va Marin Jungkook bilan bo‘lgan voqealar hammasi uni o‘tmish xotiradi edi.

Tong quyosh nurlari derazadan sekin kirib, xonaning oltin rangli pardalarini yoritdi. Havo sokin, tinch edi. Qushlarning ovozi eshitilmas, faqat yurak sekin urayotganini eshitgandek bo‘lish mumkin edi.

Marin asta ko‘zlarini ochdi.

Avvaliga xira nur va begona shift ko‘ziga tashlandi. U harakat qilmoqchi bo‘ldi, lekin tanasi og‘irdek edi. Nafas oldi, lekin bu havoda unga tanish bo‘lgan hech qanday hid yo‘q edi. Uning xotirasida faqatgina bo‘shliq

U boshini sekin burdi. Yuragi tez ura boshladi. Atrof chiroyli bezatilgan, tinch, lekin begona xona edi. Shubha va xavotir bilan o‘rnidan ko‘tarilishga harakat qilar ekan, yonida kimnidir ko‘rdi.

Uning yuragi yana bir urib, go‘yo bir lahzaga to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

Yonida, bir qo‘li uning qo‘lini ushlab, yuzida charchoq va osoyishtalik aralash uyquda yotgan odamga ko‘zi tushdi. Bu odam — Taehyung edi. Maringa bu yigit tanishday tuyuldi… ammo u uni eslay olmadi.

U sekin nafas oldi. Ko‘zlari xavotir bilan to‘ldi.

— Bu… bu kim? — deb pichirladi u o‘ziga o‘zi.

Marin yana hushyorlik bilan atrofga qararkan, qo‘llari beixtiyor siljiy boshladi. U to‘shak ustidagi nozik matoni silab o‘tirar, yuragidagi g‘alati bo‘shliqni to‘ldirmoqchi bo‘layotgandek edi. O‘ng qo‘li yonida yotgan notanish yigit tomon siljidi va tasodifan uning yuziga sekin tegib ketdi.

Taehyung chuqur nafas olib, ko‘zlarini ochdi.

U bir zumda hushiga keldi. Ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Marin bilan to‘qnashdi. Nafasi ichiga tushib ketdi, yuragi go‘yo yana bir bor urishni boshlagandek bo‘ldi.

— Marin… — dedi u o‘ziga, ishonmasdan.

Marin esa cho‘chib ketdi, birdan yelkalarini orqaga tortdi. Ammo hech narsani aytishga ulgurmadi. Chunki Taehyung yuzida nihoyasiz quvonch va ko‘zlarida yosh bilan uni quchoqlab oldi.

— Sen… sen uyg‘ondingmi! — deb shivirlagancha, uni mahkam quchgancha. — Men seni yo‘qotdim deb o‘ylagandim… Marin…

Marin esa bu quchoq ichida qotib qoldi. U bu yigitni tanimasdi… lekin yuragida nimadir ilib qolgandek, bu iliqlik unga begona emasdek edi.

Marin asta, titroq ovozda so‘radi:

— Men… kimman? Va sen kimsan?

Taehyung bir lahza jim qoldi. Uning ko‘zlaridagi quvonch asta so‘nib, o‘rnini hayrat egalladi. U yuragida nimalarni his qilayotganini yashirish qiyin edi, ammo Marinni cho‘chitib qo‘ymaslik kerakligini bilardi.

U chuqur nafas olib, yumshoq ohangda javob berdi:

— Men… sening do‘stingman, Marin. Hamma narsa yaxshi bo‘ladi. Dam ol, hozircha boshqa hech narsani o‘ylama.

Marin bir muddat unga tikilib qoldi. Yuragida bir iliqlik, ishonch uyg‘ondi. U bu yigitga ishonishi mumkinligini sezdi, garchi xotirasi butkul yo‘q bo‘lsa ham.

Shunday qilib, u sekin boshini qimirlatib tasdiqladi va yana yostiqqa suyandi. Taehyung esa uning yonida jim turar, yuragida esa so‘zsiz duolar jimjit yangrardi — faqat Marin xavfsiz bo‘lsa, bas. Qolgan hamma narsa kutishi mumkin edi.

Oradan ikki kun o‘tdi. Marin asta sog‘ayib borar, tanasi tiklanar, biroq xotirasi hanuz xira shira edi. U o‘zini yolg‘iz, lekin xavfsiz his qilardi. Bu saroy unga begona bo‘lsa-da, ich-ichidan bu yerda qandaydir iliqlik borligini sezardi.

Bir kuni tushdan so‘ng, u yolg‘izgina saroy bog‘lariga chiqdi. Havoda yengil shamol esib, daraxtlar shitirlar, osmon esa moviy pardadek osilib turar edi. Marin nafasi ochilib, havodan chuqur nafas oldi. Keyin saroyning orqa tomoni — yuqori qo‘riqchilarning mashq maydonchasiga borib qoldi.

U yerda Taehyung mashq qilayotgan edi.

U qora yengsiz libosda, qattiq mashg‘ulotga berilgan, qilichi havoni yorar, har bir harakati kuch va nafislik bilan uyg‘unlashgan edi. Quyosh uning terlagan peshonasida chaqnab, qadamlariga ko‘lanka tashlab turardi. Uning har bir zarbasi, burilishlari, va diqqat bilan harakatlanishi Marin uchun go‘yo sahna asaridek tuyuldi.

Marin to‘xtab, uzoq tikilib qoldi.

Nimadir yuragida g‘alati tarzda qimirlay boshladi. Unga qaragan sari yuragi tez ura boshladi, bu hissiyot unga mutlaqo yangi edi — notanish, lekin yoqimli.

— Nega uni ko‘rganimda yuragim bunchalik uradi? — deb o‘yladi u jimjimador daraxt soyasida turarkan.

Taehyung mashqni to‘xtatib, tasodifan atrofga qaradi. Marin bilan nigohlari to‘qnashdi. Taehyung jilmaydi. Bu sodda, beg‘ubor jilmayish edi, ammo Marin uchun — yuragidagi allaqanday darchani ochib yuborgandek bo‘ldi.

U seskanib ketdi, lekin ko‘zlarini uzolmadi.

Mana shunday, yuragining tubida, Marin ilk bor Taehyungga nisbatan bir tuyg‘u — sevgi chaqnashini his qildi. Hali bu hissiyot nomsiz, tushunarsiz edi, ammo u allaqachon urug‘ sepilgandek, yuragida ildiz ota boshlagan edi.

O'sha kuni voqeadan so'ng
Oradan bir kun o‘tdi. Marin o‘sha mashq maydonida ko‘rgan lahzani yuragidan chiqarolmadi. Har safar Taehyungni ko‘rganida yuragi gupillab urar, ko‘zlari beixtiyor unga qarar, lablariga esa beixtiyor tabassum yugurar edi.

Va bu bir kunlik tuyg‘u bir oy ichida ildiz otib, katta, tinimsiz yurak sog‘inchiga aylana boshladi.

Taehyung ham uni yolg‘iz qoldirmasdi. Har kuni holidan xabar olardi, unga saroyni ko‘rsatardi, birga sayr qilishar, ba'zida yulduzlar ostida jimgina o‘tirishardi. Bu sokin, ammo chuqur daqiqalar ularning ko‘ngillarini bir-biriga tobora yaqinlashtirar edi.

Va nihoyat, bir kechasi saroy bog‘ida yulduzlar porlab turgan paytda, Taehyung asta, ohangini ehtiyot bilan Maringa qarab:

— Marin… bu bir oy davomida seni yanada yaqindan tanidim. Sening har bir tabassuming… har bir so‘zlaring, hatto jimliging ham… meni o‘zgartirib yubordi. Marin men… seni sevib qoldim.

Marinning yuragi birdan to‘xtab, yana urdi. U ko‘zlarini katta ochib, Taehyungga tikildi. Uning nigohlarida shubha yo‘q edi — faqat samimiyat va muhabbat porlardi.

Marin sekin jilmaydi. U allaqachon javobni yuragida his qilgan edi. Nafaqat his qilgan — balki yashab ulgurgandi.

— Men ham, Taehyung… — dedi u pichirlab. — Men seni sevib qoldim…

Shu lahzada ularning orasida jimjitlik cho‘kdi — ammo bu sokinlik yuraklaridagi sevgi uchqunlari bilan to‘lgan edi. Taehyung qo‘lini uzatdi, Marin esa hech ikkilanmay, qo‘lini unga tutdi.

Va o‘sha kecha, yulduzlar ostida, ikki qalb bir-birini topdi.

Bu orada o‘lmaslar saroyida qirol Jeon sokin, lekin ich-ichidan qaynab turar edi. Marin tirik, Taehyung esa uni iblislar dunyosidan olib chiqib, tinch hayot kechirayotganini eshitgan payti, uning yuzida sovuq tabassum paydo bo‘ldi.

Qirol sekin qo‘lini ko‘tardi, yonida turgan ayg‘oqchilariga qarab buyurdi:

— Darhol shahzoda Jungkookni huzurimga chaqiring.

Bir necha daqiqalardan so‘ng Jungkook saroyga kirib keldi. Uning qadamlarida qat’iyat va og‘irlik bor edi. Qirol unga tikilib turdi va so‘z boshladi:

— Taehyung va Marin o‘rmon ichidagi uyda yashayapti. Ular nafaqat bu dunyo tartibini buzdi, balki taqdirga ham qarshi chiqdi. Sen borib ularni yo‘q qilasan.

Jungkook bir lahza jim turdi. Ich-ichidan nimadir titradi. Marinni ismini eshitganida yuragida unga bo‘lgan o‘sha begona, ammo iliq hislar xayoliga keldi. Ammo otasining buyrug‘i qat’iy edi.

— Buyrug‘ingiz qanday bo‘lsa, shunday bo‘ladi ota, — dedi u sovuqqina.

Shunday qilib, shahzoda Jungkook o‘lim elchisi kabi Taehyung va Marin yashayotgan o‘rmon sari yo‘l oldi. U ko‘z ostida sovuq shafqatsizlik, yuragining eng tubida esa silkitayotgan savollar bilan sukunat ichida yurardi.

Bu vaqtda esa Marin va Taehyung o‘rmon ichidagi uylarida birga baxtli hayotlarini kechirib turishgan edi.

Ammo qirol Jeon o'g'lini Marinni o‘ldirish uchun yuborgan vaqtida edi. Taehyung va Marin hech qanday xavf xatarsiz o'sha yerda yashab turishgan edi. Ular bilishmas ediki bugun ularning oxirgi vaqtlar ajal ularni o‘ldirishga kelganini hatto tushlariga kirib chiqqani yo'q edi. Faqatgina bu ajalni kelganligini osmon va daraxtlar bilgan edi. Ular xuddiki Taehyung va Marinni bu narsadan ogoh etmoqchi bo‘lgan kabi ko'ngilni g‘ash qiluvchi narsalarni sezdirib turar edilar.

O‘sha kuni havo g‘alati sokin edi. O‘rmon ustidan qora bulutlar surilib kelar, daraxtlar ham qattiq shamolda egilib turardi. Marin deraza yonida o‘tirib, shivirlagan shamolga quloq solar, yuragi g‘alati bezovta urardi. Taehyung esa tashqarida yog‘ochlarni chig‘irib kesayotgan edi.

To‘satdan u nimadandir sezdi — havodagi og‘irlik, sukunatdagi g‘am, va yurakda paydo bo‘lgan xavotir.

Shu payt daraxtlar orasidan qora soya paydo bo‘ldi. Bu — shahzoda Jungkook edi. U yurib keldi, nigohlari sovuq, qo‘lida esa otasining buyrug‘ini bajaruvchi qilich yaltirab turardi.

Taehyung unga qarab yurdi, ko‘zlarida hayrat, og‘riq va ohangrabolik:

— Jungkook... bu yerga nima sababdan kelding?

Jungkook jiddiy ohangda javob berdi:

— Sen bu dunyoning tartibini buzding. Marin degan qiz hozirda tirik bo‘lmasligi kerak. Men uni o‘ldirish uchun keldim. Bu otamning buyrug‘i.

Taehyung bir muddat ko‘zlarini yumdi, so‘ngra sekin qilichini qinidan chiqardi. U jang qilishni istamasdi, lekin Marin uchun jonini berishga tayyor edi.

Shu zaylda ular o‘rmon bag‘rida, to‘rt tomonini shamol urayotgan sahro ichida to‘qnash kelishdi.

Qilichlar jang maydonida to‘qnashdi. Har bir zarba yurakdagi og‘riq, kechmishdagi do‘stlik, xiyonat va sevgi bilan to‘la edi.

Jungkookning har bir zarbasida g‘azab bor edi, ammo ko‘zlarida doimiy ikkilanish yiltirardi. Taehyung esa har zarbani mudofaa qilib, do‘sti bo‘lgan yigitga zarar yetkazmaslikka harakat qilardi.

Qonli jangdan so‘ng Taehyung yerda og‘ir jarohat bilan yotardi. Uning nafas olishi og‘ir, lablari rangsiz, ko‘zlari esa o‘zini tutishga urinar, lekin og‘riq unga bo‘ysunmasdi. Ayni shu damda uzoqdan Taehyungni qulog'iga bir ovoz eshitildi. Bu ovoz esa Marinni ovozi edi. U uy ichida yuragini changallab tashqariga yugurdi.

— Tae! — deb baqirdi u, ko‘zlaridan yosh oqar edi.

U Taehyungning oldiga tiz cho‘kdi, uning yaralarini ko‘rib, qo‘llari bilan jarohat olgan joyni qon ketishini to‘xtatishga harakat qildi, lekin bu befoyda edi. U hayotining eng qadrli insonini yo‘qotayotganini his qildi.

Ammo... ayni shu paytda...

Orqadan o‘ta sovuq, xavfli jimjitlik tushdi. Jungkook, qilichini yengil ko‘targan holda Taehyung va Marinning orqa tomondan yaqinlashdi. U ikki qarama-qarshi tuyg‘u o‘rtasida chayqalayotgan edi: otasining amri va yuragidagi qandaydir tuyg‘u.

Lekin oxirida u qilichini ko‘tarib, hech narsa demasdan, Maringa sanchdi.

Qilich to‘g‘ri Marinning orqasiga sanchildi.

— Ah... — Marin og‘riqdan bir oz titradi, keyin asta-sekin Taehyungning yuziga tikildi.

Ko‘zlari yoshli, yuragi o‘rtanayotgan, tanasi zaiflashib borayotgan bo‘lsa-da, yuragidagi sevgi endi yolg‘on emasdi.

U asta jilmaydi.

— Tae... men sizni sevaman... — dedi u ohista. — Men... nihoyat... hammasini esladim...

Va shunda, ko‘zlaridagi porloq nurlar sekin so‘ndi. Marin Taehyungning bag‘rida ko‘zlarini yumdi.

Taehyung buni ko‘rib qattiq baqirdi, yuragidagi og‘riq unga kuch bo‘lib o‘tdi. U yonida yotgan qilichni qo‘liga olib, qonga botgan holda o‘rnidan turdi. Ko‘zlarida nafaqat g‘am bilan:

— Jungkook! — deb baqirdi u. — Seni o‘ldiraman!

U qilichini ko‘tardi, Jungkook tomonga qarab yugurdi.

Lekin Jungkook bu safar ancha chaqqon edi. U bir lahzalik harakat bilan Taehyungning zarbasiga chap berdi va qarama-qarshi yo‘nalishda o‘zining qilichini uning yurak tomonga sanchdi.

Taehyung bir zum to‘xtab qoldi. So‘ng sekin pastga qaradi.

Uning yuragiga qadalgan qilich yaltirab turardi.

Taehyung asta orqaga chekindi. Ko‘zlari qorong‘ilashdi. Ammo oxirgi kuchi bilan Maringa tikildi va pichirladi:

— Men seni sevganman...Marin hattoki o‘limdan keyin ham... sendan voz kechmayman...deya u Marin tomonga sekin bordi. Va uni qonli qo'llari bilan yuzini siladi. So'ng u Jungkookka ‘‘u meniki degan,, kabi qarab Marinni peshonasidan o‘pdi. Va uni ehtiyotlik bilan yerga qo‘yib o‘zi ham Marinni quchoqlagan holda yotdi. Va ko‘zlarini yumdi. Marin va Taehyung — bir-biriga eng yaqin paytda, bir-biriga aytilgan kechikkan so‘zlar ichida, yonma-yon holda bu dunyodan abadiyga ketishdi.

Ush bu qonli jang tugaganidan so‘ng shahzoda Jungkook jim-jit maydonda tik turardi. Atrofda faqat shamol shitirlardi. Uning nigohi oldida yerda yotgan ikkita jonsiz tana — Taehyung va Marin. Ular bir-birining bag‘rida sokin yotardi, go‘yoki bu dunyo azobidan ozod bo‘lib, abadiyatda tinchlik topgandek.

Jungkook asta qadam tashlab ularning yoniga bordi. Marinning oppoq yuziga tushgan qon tomchilari, Taehyungning qonli ko‘ksi... bu manzara unga og‘ir zarba bo‘lib urildi.

Birdan yuragida bir narsa titradi. Uning yuragi yengil urib, ko‘z oldida Marin bilan birga o‘tgan tasvirlar birin-ketin jonlana boshaldi. Ha Jungkookning otasi uni xotirasidan o'chirib yuborgan barcha narsalarni esladi.

Jungkook Marinning jilmaygan chehrasi... u bilan o‘rmon bo‘ylab birga qo‘l ushlab yurishganlarini... Marinning ovozi, kulgusi, unga qo‘l uzatgan damlari...

— Marin... — deb pichirladi u, tiz cho‘kib.

Keyin yana bir xotira — ularning bir-biriga yondosh lablari, Marin bilan o‘tgan ilk quvonchli onlari.

— Men seni... telbalarcha sevgan edim... — dedi u, ko‘z yoshlari yuzini yuvarkan.

U qo‘lida turgan, qonga bo‘yalgan qilichga qaradi. Bu qilich bilan u sevganini o‘ldirgan edi. Bu dunyoda hech narsa unga qolmadi — na sevgi, na maqsad, na kechirim.

Jungkook sekin turdi. Qilichni ikki qo‘li bilan ushlab, yuragiga qarata burdi. Ko‘zlaridan oqayotgan yoshlar to‘xtamasdi.

— Kechir meni, Marin... Taehyung... men endi... davom eta olmayman...

Va hech ikkilanmay, chuqur nafas oldi-da, qilichni yuragiga sanchdi.

U tanasini bosib kelgan og‘riqqa e'tibor bermay, yerga yiqildi. Uning joni sekinlik bilan tanasini tark etar, lablarida esa ohangsiz, ohista so‘z yangrardi:

— Marin men sen... bilan... bo‘laman... abadiy...

Endi u ham sokin yotardi. Ularning uchalasi — Marin, Taehyung va Jungkook — bir fojianing guvohlari va qurbonlari edi. Uchchalasining ustidan osmon jim qarab turardi, go‘yo ularning taqdirini sukut bilan hurmat qilayotgandek.

Taehyung, Marin va Jungkookning fojiali o‘limidan so‘ng, iblislar saroyi uzoq vaqtgacha g‘am iskanjasida botdi. Taxt esa bo‘sh qoldi — ammo bu bo‘shliqni uzoq ushlab bo‘lmasdi. Shu uchun iblislar xalqiga yangi yetakchi kerak edi. Va u yetakchi — Yonggi bo‘ldi.

Yonggi Taehyungning eng yaqin sodiqlaridan biri edi. U tinchlik va adolat tarafdori edi, ammo do‘stining o‘limidan so‘ng yuragi toshdek sovib ketdi. U iblislar taxtiga o‘tirgach, ilk ishi qasos olish bo‘ldi. Qirol Jeon — o‘lmaslar hukmdori, bu fojiada bevosita aybdor edi.

Yonggi askarlarini o‘lmaslar saroyi sari safarbar qildi. U zo‘ravonlik emas, adolat uchun kurashdi. Qonli, ammo qisqa bo‘lgan jangda Yonggi o‘lmaslar saroyini egalladi. Qirol Jeon esa o‘z gunohi va mag‘lubiyati qarshisida tik tura olmadi. U qatl qilinmadi — balki taxtdan mahrum etilib, chekka saroyda umrining qolgan qismini yakka-yolg‘iz, pushaymonlikda o‘tkazdi.

Bu jangdan so‘ng Yonggi yangi tarix yozdi.

U iblislar, o‘lmaslar va insonlar qirolliklarini birlashtirdi. Uch olam orasida hech qachon bo‘lmagan tinchlikni o‘rnatdi. U fuqarolar o‘rtasidagi nafrat devorlarini buzdi, sevgi va bag‘rikenglik urug‘ini sepdi.

Taehyung va Marinning nomi esa yodda qoldi. Har yili ular xotirasiga bag‘ishlangan tinchlik kuni nishonlandi. Ularning sevgisi, fidoiyligi va o‘limi — yangi davrning poydevori bo‘ldi.

Yonggi esa tinchlik va adolat bilan hukmronlik qildi — jasorat, donolik va adolat bilan. U hech qachon do‘stlarini unutmadi.

Va uchta olam, nihoyat, bir yurakdek urishni o‘rgandi.

7 qism final tugadi.
Muallif: Sunli

Bu orada esa, taxt zalida vazir Long Yun va Qirol Jeon yolg‘iz qolib, shahzoda Jungkook va Marinning to‘yini qanday to‘xtatish haqida jiddiy suhbat qurayotgan edilar. Shu payt, xonaga saroy og‘asi kirib, qirolga ta’zim qildi:

— Zoti oliylari, sodiq xizmatkoringiz Xan huzuringizga kirishga izn so‘ramoqda.

Qirol Jeon nimanidir payqagandek xizmatkorga nigoh tashlab dedi:

— Kirsin.

Xizmatkor boshini egib:

— Xo‘p bo‘ladi, zoti oliylari, — deya xonani tark etdi.

Oradan bir necha lahza o‘tib, xizmatkor chiqib ketganidan so‘ng, xonaga qora libos va niqob taqqan, qirolning eng ishonchli sarkardasi — Xan og‘ir qadamlar bilan kirib keldi. U ta’zim qilib dedi:

— Zoti oliylari, vazir Long Yun, ta’zimimni qabul qilinglar.

Qirol Jeon bosh irg‘ab:

— O‘rningizdan turing. Xo‘sh, meni huzurimga sizni nima shamol uchurdi?

Sarkarda Xan bosh egib:

— Zoti oliylari, siz shahzoda Jungkookning mehmonlarini kuzatishimni buyurgan edingiz.

Qirol Jeon bu so‘zlarni eshitgach, ko‘zlarida xavotir bilan sarkarda tomon burildi:

— Xo‘sh, ular haqida nima bilib oldingiz?

Sarkarda Xan tovushini yanada pastlatib, davom etdi:

— Zoti oliylari, sizning buyrug‘ingiz asosida janob Tae va Suga ismli yigitlarni yashirincha kuzatdik. Ammo bugun tunda...

Bu gapni boshlashi bilan, Qirol Jeon va vazir Long Yun uning og‘zidan chiqayotgan har bir so‘zni diqqat bilan tinglash uchun bor fikrlarini u tomonga yo‘nlay boshladilar.

Sarkarda gapida davom etdi:

— Bugun tunda ular orasida bir maxfiy suhbat bo‘lib o‘tdi. Ushbu suhbatda janob Tae shahzoda Jungkook sevgan qizi Marin xonimga nisbatan o‘zi ham tuyg‘ulari borligini tan oldi. Eng ajablanarlisi esa, suhbat yakunida Tae Sugaga bu yerni tark etib, iblislar qirolligiga qaytishini buyurdi.

Qirol Jeon hayratdan o‘rnidan irg‘ib turdi:

— Nima?! Sen aytmoqchimanki... Tae aslida iblislardan biri, shundaymi?

Sarkarda Xan:
— Ha, zoti oliylari. Ular iblis ekan Zoti oliylari bu ustiga Janob Tae aslida iblislar qiroli — Kim Taehyung ekani ham gaplarini oxirida ma’lum qildi.

Qirol Jeon va vazir Long Yun bir-birlariga qarab, ko‘zlari katta ochilgancha hayratda qoldilar.

Qirol Jeon kulgancha:

— Nima?! Nahotki... Tae aslida iblislar qiroli Kim Taehyung ekanmi? Buni boshqalar ham biladimi?

Sarkarda Xan:
— Yo‘q, zoti oliylari. Suhbatlaridan anglashilishicha, bu sir faqat ular orasida qolgan.

Shunda vazir Long Yun, ovozini pasaytirib:

— Zoti oliylari, endi nima qilasiz? Askarlaringizga ularni yo‘q qilishga buyruq berasizmi?

Qirol Jeon bir oz sukut saqladi. Ko‘zlari chaqnab, lablarida sovuq tabassum paydo bo‘ldi:

— Yo‘q, Long Yun. Ularni hozir yo‘q qilsak, rejamiz barbod bo‘ladi. Menda bir rejam bor... Kel, yaxshisi shu rejamni amalga oshiramiz...

Qirol Jeon yuzida sovuq tabassum bilan dedi:

— Long Yun, endi navbat bizga keldi. Sen Marinni huzuringga chaqir. Va unga shunday bir yolg‘on aytki, u Jungkookdan yuz o‘girsin... unga ishonmasin.

Vazir Long Yun egilib:

— Xo‘p bo‘ladi, zoti oliylari.

Oradan ko‘p o‘tmay, saroy xizmatchisi Marinni vazir Long Yunning huzuriga boshlab keldi. Marin odatdagidan ko‘ra xavotirli ko‘rinardi. Vazir unga mehrli tabassum bilan qarab, muloyim ohangda dedi:

— Marin qizim, iltimos, o‘tiring. Bugun sizga juda muhim bir haqiqatni aytishim kerak.

Marin sergaklandi:

— Nima gap tinchlimi bosh vazir janoblari?

Vazir chuqur nafas olib, yuzini tushirib gap boshladi:

— Bilaman, bu aytadigan gapim siz uchun og‘ir bo‘ladi. Lekin endi haqiqatni sizga aytmasam bo'lmaydi. Marin qizim aslida sen oddiy inson emassiz buni ustiga sizni ulg'ayib o‘stirgan ota onagiz aslida sizni haqiqiy otangiz va onangiz emas... Marin aslida siz mening — qizimsiz.

Marinning uning bu gapridan yuragi gupillab ura boshladi:

— Nima?! Qanaqasiga?

Vazir Long Yun Marinni hayron bo‘lib qolganini ko‘rib u menga ishonyapti deb o‘ylab yolg‘onini davom ettirdi, u ko‘zlarida yosh bilan:

— Ha. Siz tug‘ilganingizdan oldin saroy bashoratchisi seni iblislar qiroli Kim Taehyungni o‘ldiradigan kuch bilan tug'ilishingni aytdi. Bu xabarni eshitgan o‘lmaslar qiroli Jeon siz tug'ilganingiz vaqti sizni o‘ldirishini buyurdi. Ammo men va onangiz sizni qutqarish uchun saroydan yashirincha olib chiqdik va sizni bir o‘rmon oldida yashovchi oilaga sizni tarbiya qilishni topshirdik.

Marin dahshatga tushdi:

— Men... Men iblislar qirolini.... o‘ldirish nima?..

Vazir bosh chayqadi:

— Ha. Marin afsuski... bu haqiqat sen iblislar qiroli Kim Taehyung bilan ruhan bog'langansan sen o‘lsang u ham o‘ladi. Shahzoda Jungkook siz sevgan insoningiz — bu sirni bilib qoldi. U sizga yaqinlashganining asl sababi — to‘y kuni seni yo‘q qilishni, ya’ni sizni o‘ldirishga qattiq bel bog'lagan aslida shahzoda Jungkook seni emas boshqa qizni sevadi.

Marin ko‘zlarini katta ochib, o‘rinidan tura boshladi:

— Yo‘q... bu yolg‘on! Jungkook meni sevadi!

Vazir afsus bilan bosh chayqab, so‘zini davom ettirdi:

— U endi boshqa qizni sevadi. Bu haqiqat. Va men seni ogohlantirish uchun bu gaplarni aytyapman. U seni sevmaydi, lekin men seni otang sifatida seni asrashni istayman...

Marinning bu gaplaridan so'ng yuragi ezildi. Ko‘zlaridan yosh oqayotgan bo‘lsa-da, u o‘zini to‘xtatib turdi. Og‘ir qadamlar bilan orqaga yurdi va xonani tark etdi.

Saroyning uzoq burchagida esa Qirol Jeon va Long Yun vaziyatni yashirincha uni kuzatib turarishar edilar. Qirol yengil kuldi:

— Endi Marin Jungkookdan voz kechdi desak ham bo‘ladi. Shubha, iztirob va yolg‘on — bizning eng qudratli qurolimiz. Endi esa keyingi rejamizga o‘tamiz...

Shu voqeadan so'ng oradan 4 kun o‘tdi. Marin shu to‘rt kun ichida yuragida shubha va iztirobga to‘lib yurar edi. Bir kuni Qirol Jeon rejasini keyingi bosqichini bajarish uchun saroy xizmatchisiga:

— Shahzoda Jungkookni tezda huzurimga chaqiring.
degan buyruqni berdi. Shunday qilib xizmatkor shahzoda Jungkookni chaqirib kelishga ketdi.

Oradan bir necha daqiqa o‘tib, eshik ochildi va shahzoda Jungkook xonaga kirib, Qirol Jeonga ta’zim qildi.

— Zoti oliylari, siz meni chaqirdingizmi?

Qirol Jeon Jungkookga qarab:

— Ha, Jungkook. Men bugun sen bilan juda jiddiy bir mavzuda gaplashmoqchiman. Bu senga og‘ir botadi, ammo bilishing shart.

Jungkook sergaklanib:

— Nima bo‘ldi ota?

Qirol bir oz sukutdan so‘ng davom etdi:

— Marin... u senga xiyonat qilmoqda.

Jungkookning yuragi orqaga tortilganday bo‘ldi:

— Nima?..Ota bu qanday bemani gap.

Qirol sal oldinga egilib, gapini davom ettirdi:

— U Tae bilan yashirincha uchrashib yuribdi.

Jungkook boshini chayqadi:

— Yo‘q... Tae mening do‘stim. Marin esa... u menga hech qachon xiyonat qilmaydi. U meni sevadi ota.

Qirol Jeon kulimsirab dedi:

— Shundaymi? Unda eshit. Xizmatkor!

Qirol shu so‘zlarni aytishi bilan ichkariga bir xizmatkor tezda kirib keldi, bosh egdi.

Qirol unga yuzlanib:

— Ayt-chi, kecha eshitgan gaplaring haqida menga yana bir bor aytib ber. Rostmi, sen o‘sha tunda Marin va Taening uchrashuviga guvoh bo‘lgan eding? Ular nima haqida gaplashgan edilar?

Xizmatkor biroz ikkilanganday bo‘ldi, lekin qirolning sovuq nigohi ostida cho‘g‘day bo‘lib:

— Ha, zoti oliylari. Men ularning suhbatiga guvoh bo‘ldim. Ular... ular bir-birlarini sevishlarini aytishdi. Va... Marin xonim yana bir narsani aytdi... to‘y kuni u Shahzoda Jungkookni zaharlashib o‘ldirmoqchi ekan.

Qirol qo‘lini ko‘tarib to‘xtatdi:

— Va taxtni-chi? Ular haqida yana nima dedilar?

Xizmatkor bosh egdi:

— Ular aytdi — shahzoda Jungkook o‘lgach, taxtni iblislar qiroli Kim Taehyungga, topshirar ekan..buni ustiga ular iblislar qirolini ayg'oqchisi ekan.

Jungkook o‘zini yo‘qotgudek bo‘lib turardi. Nafasi qisilib, orqaga bir qadam tashladi:

— Yo‘q... bu... bu yolg‘on... Marin bunday ish qilmaydi... Tae ham...

Qirol sal jilmaydi:

—O‘g‘lim unda ishonmasang, ularni o‘zing kuzat..

Jungkook jim qoldi. Ko‘zlarida og‘riq, shubha va g‘azab aralash tuyg‘ular ko‘rinar edi.

Qirol Jeonning aytgan gaplari Jungkookning yuragini qaqshatgan edi. U saroyni tark etar ekan, xayolida xizmatkorning so‘zlari tinmay yangrardi:

"Marin to‘y kuni sizni zaharlab o‘ldirishni rejalashtiryapti..."

Yo‘q, bu bo'lishi mumkin emas edi. Marin bunday ishga qodir emas. Taehyung esa... uning eng yaqin do‘sti. Ammo yuragining tubida yengilgina bir shubha ko‘tarilgan edi.

U kechani saroy devorlari ortida, soyada o‘tkazishga qaror qildi.

Shu tariqa Jungkook kiyimini o‘zgartirib, oddiy soqchilarga o‘xshab, yuzini ko‘m-ko‘k ro‘mol bilan berkitib, orqa bog‘lar tarafda yashirindi. Marinning xonasi oldida xizmatkorlar bemalol kirib chiqardi. U esa faqatgina uzoqdan kuzatdi.

Tun yarmiga yetganda Marin xonasidan sekin eshik ochilib, oq libos kiygan Marin chiqdi. Atrofga nazar tashlab, ortga burilib kimnidir ishorat qildi. Bir necha soniyalardan so‘ng boshqa yo‘lakdan Tae paydo bo‘ldi.

Ular bir-birlariga hech narsa demay tikilishdi, so‘ngra jimlikda bog‘ orqasidagi soy sari yurishdi.

Jungkookni yuragi gupillab, orqalaridan soya misol yura boshladi. Ular uzoq suhbatlashmasdi, ammo ko‘zlaridagi mehr, harakatlaridagi yaqinlik... bu oddiy do‘stlik emasdi.

Soy oldida yetganlarida Marin yengidan kichik xaltachani olib uni Taega uzatib:

— Tae… mana bu xaltachani ol, — dedi u sekingina. — Uni o‘z qo‘lim bilan tikdim. Bu yerda qolishingni istayman… iltimos, ketma. Menga sensiz bu saroy, bu hayot hech narsaga arzimaydi.

Taehyung unga uzoq qarab turdi. Nigohida sevgi va g‘am aralashgan edi. So‘ng u ohangrabodek sokin ovozda javob berdi:

— Marin… men bu yerda qololmayman. Men o‘z uyimga qaytishim kerak. Bu yerda qolishim xavfli, sen uchun ham, men uchun ham.

U asta xaltachani Marinni qo‘llaridan oldi, lekin uni darhol ochmadi. Marin esa bir qadam oldinga yurib, Taeni quchog‘iga oldi. Ko‘zlarini yumdi. Go‘yoki vaqt to‘xtaganday edi.

Ammo bu orada ularni kuzatib turgan bir inson bor edi. U yaproqlar orasidan uzoqdan ularni kuzatayotgan odam bu Jungkook edi. U bu manzarani ko‘rdi-yu, yuragi tilka-pora bo‘ldi. U hech narsani eshitmagan edi, faqatgina Marin va Taehyung bir-birlarini quchoqlaganini ko‘rdi. Ko‘z oldiga otasi — Qirol Jeonning gaplari keldi:

"Marin seni zaharlamoqchi. U aslida Taeni sevadi."

Jungkook asta orqaga chekindi. Yuragi og‘ridi. Ko‘zlarida iztirob va xiyonatning qahrli chaqnashlari bor edi.

U bilmas edi — bu bor-yo‘g‘i bir tuhmat edi. Bir yolg‘on. Va u endi bu yolg‘onning asiriga aylangandi.

Tong nurlari saroy hovlisiga iliq yorug‘lik bilan yog‘ilib turgan, havo esa hali ham saharlik salqinlik bilan to‘la edi. Marin asta yurib, saroy bog‘idan o‘tib, Jungkookning huzuriga yo‘l olardi. Kechagi voqealar yuragini ezgan, lekin baribir u ich-ichidan Jungkookka ishongisi kelardi. Uni ko‘rishi, ko‘zlariga boqishi kerak edi. Ammo hali uzoqroqda bo‘lishiga qaramay, Marin yurishdan to‘xtab qoldi. U yog‘och suyanadigan ustunlar orasidan ko‘rdi — Jungkook u yerda bir notanish qiz bilan suhbatlashib turardi. Qiz unga nimadir demoqda edi, yuzida tabassum, ko‘zlarida esa iliqlik. Jungkook esa unga qarab jilmaygancha bosh irg‘adi. Ularning orasi yaqin edi — haddan ortiq yaqin.

Marin yuragiga g‘oyibdan muzdek shamol urilgandek bo‘ldi. Uning ko‘z oldidan birdan kechagi voqealar, ayniqsa, Vazir Long Yunning so‘zlari lip etib o‘tdi:

"U seni sevmaydi. To‘ydan keyin seni o‘ldiradi. Aslida esa boshqa bir qizni sevadi."

Marin o‘zini kuch bilan tutib, orqaga bir qadam tashladi. Ichini g‘ashlik, og‘riq va chalkashliklar egallay boshladi. Hamma narsa birdan ma'nosiz tus oldi — Taening ketishi, Jungkookning sovuqligi, vazirning ogohlantirishlari...
Endi u o‘zi ham nimaga ishonishini bilmas edi.

Marin ularga uzoq qarab turdi. Yuragidagi og‘riq kuchaygan sari ko‘zlariga yosh qalqdi. U endi hech narsani eshitmas, atrofidagi qushlarning sayrashi ham, tong nafasi bilan to‘lgan shamol ham unga befarq edi.

Jungkookning begona qiz bilan mehr bilan gaplashgani, tabassumi, yaqinliklari — bularning bari Marin uchun og‘ir zarba bo‘ldi. U asta, og‘ir qadamlar bilan orqasiga qaytdi. Nafasi bo‘g‘ilib kelar, yuragi esa g‘am bilan qamalgan edi. U boshqa bu saroyda nafas ololmasligini, bu devorlar orasida o‘zini yolg‘iz va begona his qilishini tushundi.

Shunday qilib, Marin hech kimga hech narsa demay, so‘zsiz saroyni tark etdi. U o‘zining tinch joyi bo‘lmish, o‘rmon bag‘ridagi kichik uyga yo‘l oldi. U yerda yillar davomida tinchlik topgan, faqat tabiat bilan yolg‘iz qolgan edi. Endi yana o‘sha joy unga boshpana bo‘lishi kerak edi.

Bu orada esa, O‘lmaslar saroyida bir xonada Yonggi Taehyungning yoniga kelib, bezovta ohangda dedi:

— Zoti oliylari, kechirasiz. Sizga bu xabarni yetkazmasam bo‘lmasdi… Marin xonim saroyni tark etibdi.

Taehyung bir zum jim qoldi. Bu so‘zlar yuragini teshib o‘tdi. Qora sochlari ostida ko‘zlari chuqur o‘yga to‘ldi. U buni kutmagandi. Kecha u bilan vidolashgan bo‘lsa ham, Marinning bunchalik og‘riganini sezmagan edi.
U asta o‘rnidan turib:

— Qaysi tomonga ketdi? — deb so‘radi sovuqlik bilan.

Yonggi:

—Zoti oliylari ayg'oqchilarimizni aytishicha Marin xonim o‘rmon ichidagi o'z uyi tomonga ketganliklarini aytishgan edi.

Taehyung ortiq ikkilanmadi. U hech narsani tushuntirmay, darhol o‘rmon tomonga yo‘lga otlandi. Yuragida esa faqat bitta narsa bo‘lardi — Marin unga hech nima bo‘lmagan bo‘lsin.

Bu paytda Qirol Jeonga ayg'oqchilari Marinni saroyni tark etkanini yetgazishgan edi. U taxt zalida yolg‘iz o‘zicha sevinch bilan kulib turardi:

— Nihoyat… Marin ketdi. Endi u Jungkookdan voz kechdi. Bu rejani mukammal ammalga oshirdim…

Ammo u bilmasdi — eshik ortida shahzoda Jungkook jim turardi. U otasining bu so‘zlarini eshitib qolgandi. Yuragi tezlik bilan urdi. Ko‘zlari katta ochildi. Nafasi qisildi.

— Demak… bu hammasi yolg‘on bo‘lgan ekan… — deb pichirladi u o‘ziga. — Marin menga xiyonat qilmagan… Otam bularni barchasini o‘ylab topgan…

Bir zumda uni yuragini pushaymon bosdi. U darhol saroydagi Marinning xonasiga yugurdi. Yuragi shunchalik bezovta urardiki, na zinapoyalarning sharpasi, na yonidan o‘tgan xizmatkorlar uni to‘xtatolardi.

U xonaga yetib keldi. Eshikni ochib ichkariga kirdi — lekin xonada hech kim yo‘q edi.

— Marin?! — deb chaqirdi u. Ammo hech kim javob bermadi.

Stol ustida kichkina bir xat yotardi. Jungkook uni qo‘lga olib darhol ochdi. Xat Marinning yozuvi edi:

"Jungkook, kechir. Men sizni ko‘zingizga tik qaray olmasdan ketishga majbur bo‘ldim. So‘nggi kunlarda qalbim notinch, hamma menga ishonmayotgandek tuyuldi. Men seni chin yurakdan sevgan edim, lekin afsuski bu sevgi ishonchsiz bo‘ldi. Yurakgim esa bunga chidab turolmaydi. Ehtimol, bu maktub seni ortimdan kelishga undamas. Lekin bilgin, men hech qachon senga xiyonat qilmaganman."
"Xayr, Jungkook. Agar taqdir bizni qayta uchratsa… yuragim bu safar seni tanlamaydi."
— Marin

Jungkook xatni titrayotgan qo‘llarida ushlab, bir necha lahza jim qoldi. Ko‘zlarida yosh oraladi. So‘ng u o‘ziga kelib, xuddi qalbining yarmini yo‘qotgandek yugurdi.

— Yo‘q… men uni qaytarishim kerak!. — Men uni topaman… uni saroyga qaytarguncha to‘xtamayman!

Shunday qilib, shahzoda Jungkook hech narsani o‘ylamay, Marinni izlash uchun uni orqasidan ketdi.

Bu vaqtda o‘rmon oralab, salqin soydan o‘tib, g‘amgin yurak bilan ketayotgan Marin bir daraxt tagiga o‘tirdi. Barglar orasidan quyosh nurlari yaltirab tushardi, ammo bu iliqlik unga hech qanday taskin bermasdi. Ko‘zlari xira, yuragi to‘la iztirob. U faqat yolg‘iz qolishni istardi.

— Nega menni hech kim sevmaydi… — deb pichirladi u, ko‘zlaridan yosh oqarkan.

Shu payt orqadan tanish ovoz yangradi:

— Marin!

U cho‘chib o‘rnidan turdi. Qarshisida Taehyung va uni oldida turgan Yonggini ko‘rdi. Taehyung tezda Marinni oldiga borib:

— Nihoyat seni topdik... nega hech narsa demay saroydan ketding? Bu yerda yolg‘iz nima qilayapsan?

Marin ko‘zlariga yosh to‘lib, xuddi dunyodagi eng tanish, eng ishonchli kishilarni ko‘rgandek Taehyungga qaradi:

— Men... charchadim, Tae. Hamma mendan yuz o‘girdi. Hamma menga xiyonat qilyapti...

Taehyung asta yoniga kelib, uning qo‘llarini tutdi:

— Marin unday dema. Senga hech kim hech qachon xiyonat qilmaydi.

Yonggi ham boshini quyi solib dedi:

— Marin xonim ahvolingiz yaxshimi.

Shu payt uzoqdan shiddatli qadam tovushlari eshitildi. Ular ortga qaraganlarida — nafasini rostlay olmay, butun vujudi bilan xavotirga to‘lib kelayotgan Jungkookni ko‘rishdi.

U ko‘zlariga ishonmadi. Uning oldida Marin — va uni qo‘lidan ushlab turgan Taehyung turardi.

Jungkook bir necha qadam yaqinlashdi, ko‘zlarida iztirob, pushaymon, va bir oz g‘azab porlayotgandi:

— Marin..

Marin Jungkookni ko‘rishi bilan nima deyishni bilmas, qotib qoldi. Bir tarafda Taehyung — uni har doim himoya qilgan va yuragida ehtiyotkorlik bilan joy egallagan iblislar qiroli, boshqa tomonda esa — Jungkook, uning nomidagi sevgisi va eng og‘ir so‘zlar bilan uni tark etgan shahzoda.

Jungkook yuragini qo‘llari bilan bosib, bir qadam oldinga chiqdi:

— Nega nima uchun. Nega Marinni qo‘llaridan ushlab turinsan iflos qo‘lingni undan tort u faqatgina meniki. Men uni sevaman?

Taehyung unga sovuqlik bilan javob berdi:

— Jungkook o‘zingni bos men shunchaki Marinni bu yerdan olib ketish uchun keldim. Xuddi sen kabi men ham uni sevaman!

Taehyungni oxirgi so‘zlari
Jungkookni g‘azab otiga minishiga sabab bo'ldi. U endi toqat qilolmadi. Qo‘lini beliga uzatdi va qilichini chiqardi:

— Seni o‘ldiraman Tae Marin faqatgina meniki bo‘ladi!

Taehyung ham shoshib qilichini chiqarib oldi. Marin esa qichqirdi:

— To‘xtang! Ikkalangiz ham bas qilinglar!

Ammo ular Marinni bu gaplarini eshitmadi. Ikki buyuk kuch — O‘lmas va iblis, yurak va g‘azab to‘qnashdi.

Yonggi Marinni chetga tortdi:

— Ularning hozir yuragida na tushunish, na kechirim bor. Bu jang ularning iztirobi.

Qilichlar chaqnab, ikki yurak to‘qnashgan vaqtda orada faqat bir ovoz titrab yangradi Marin:

— To‘xtanglar!!! deya qichqirdi, ovozida alam va nolalar uyg‘unlashib ketgan edi. Nafas olishi og‘ir, ko‘zlari yoshga to‘la edi. U Yonggining yoniga borib, belidagi qilichni tortib oldi. Ikkala yigit ham harakatdan to‘xtadi.

— Agar bu urushning sababi men bo‘lsam… — dedi Marin, ko‘zlarida tubsiz g‘am bilan, — demak, Vazir Long Yun aytgan gaplar rost. Men bu yurak tufayli. men sabab bo‘libman sizlarning bu ahvolingizga. Unda men yo‘qolsam barchasi tugaydi.

U so‘zlarini aytar-ayotmas bo‘yniga qilichni tiradi.

— MARIN! — bir ovozda baqirishdi Jungkook va Taehyung.

Jungkook bir necha qadam oldinga chiqib dedi:

— Marin… qilichni tashla, iltimos. Vazir senga nima deganini bilmayman, ammo sen… sen ularning so‘zlariga ishonma. Ular seni aldagan. Men yuragim bilan buni his qilyapman. Iltimos, qilman Marin qilichni tashla… men seni sevaman, Marin… yuragim sendan boshqa hech kimni tan olmaydi…

Taehyung ham qadam tashladi, ko‘zlari yongan, ovozida titroq bor edi:

— Marin, sen men uchun eng qadrli insonsan, iltimos qilichni tashla. Agar biror qalbingga ozor bergan bo‘lsam, kechir. Lekin joninga qasd qilma!

Ammo bu so‘zlar Marin uchun kech edi.

U yigitlarning ko‘zlariga birin-ketin qaradi. So‘ngra jilmaydi. Ammo bu kulgu — so‘nggi huzur izidan kelgan, iztirobli jilmayish edi. Uning lablari sekin qimirladı:

— Kechikdinglar…

Shu zahoti u qo‘lidagi qilichni bo‘yniga tortib yubordi.

Qon havoga o‘rladi. Jungkookning ko‘zlari keng ochilib qoldi, Taehyung yuragini siqib, qadam tashlashga ulgurmadi. Marin yerga cho‘kdi, sochlari qonga bo‘yaldi. Osmon go‘yo sukutga cho‘mdi.

— MARIIIIIIN! — deb qichqirdi Taehyung, tiz cho‘kib unga yugurdi.

Ammo u kechikgan edi…

Marin tanasi yerga qulagan zahoti hammasi jim bo‘lib qoldi. Go‘yoki tabiat ham uning o‘limidan larzaga tushgandek, qushlar ovozi o‘chdi, shamol sokin tortdi.

Taehyung bir qadamda yonida paydo bo‘ldi. U yerda yotgan Marin jasadini quchib, tiz cho‘kdi. Qon bilan belangan qora sochlari, sekin yopilayotgan ko‘zlari… bu manzara yurakni tilka-pora qilardi. Taehyung uning jasadini bag‘riga bosdi, yuzini sochlari orasiga yashirdi. Uning yelkalari qaltirardi.

— Marin… Marin, meni tark etma… men hali senga hech narsani aytolmadim… — uning ovozi bo‘g‘ilib chiqdi. — Iltimos, uyg‘on… men seni hayotga qaytarishim uchun hayotimni ham berishga tayyorman…

Jungkook esa hali ham qotib qolgandek, bir qadam ortda turardi. Bu haqiqat hali ongiga yetib bormagan, ko‘zlarida shok aks etardi.

Ammo keyingi daqiqada Taehyung boshini ko‘tardi. Uning ko‘zlari o‘zgarib ketgan edi — yongan, qora olovlarga to‘la, dard va g‘azab qorishgan edi. U asta Marin jasadini ehtiyotkorlik bilan qo‘lida tutgancha o‘rnidan turdi.

— Jeon Jungkook… bu uchun… sen va otang javob berasizlar. Marin — mening yuragim, mening hayotim edi. U senlarning yolg‘onlaring qurboni bo‘ldi!

Jungkook cho‘chib orqaga qadam tashladi, ammo hech nima deyolmadi. U Marinni yo‘qotganini endi anglab yetayotgandi.

Taehyungning atrofiga qora tutun to‘planib bordi. U iblislik kuchi bilan to‘la edi. Yer larzaga keldi, osmonda chaqmoqlar chaqnadi. U o‘zining asl kuchini uyg‘otgan edi.

— Men, iblislar qiroli Kim Taehyung, qasam ichaman: o‘lmaslar dunyosini va insonlar dunyosini — Marin uchun jazolayman. Endi bu yerda tinchlik bo‘lmaydi. Har kuni senlar o‘lim bilan yuzlashasanlar. Senlar bu azobni his qilmaguningcha men to‘xtamayman!

U qahru g‘azab ichida qichqirdi. Uning orqasida qora qanotlar yoyildi, u Marin jasadini ehtiyotkorlik bilan quchgancha, qorong‘ulik bilan birga o‘rmon ichiga yo‘l oldi.

Uning ortidan quyuq tuman tusha boshladi.

To‘rt tarafda sukunat. Faqat yerda turgan qilich, to‘kilgan qon va buzilgan yuraklar qoldi.

6 qism tugadi.
Muallif: Sunli

Oradan 10 yil o‘tdi. Harbiy baza devorlari o‘zgarmadi — hali ham sovuq va jim edi. Bu shafqatsiz vaqt ichida faqat egizak bolalar ulg‘aygan, edi. Ular endi 16 yoshda edilar.

Taehyung va Jungkook shu yillar ichida turli-tuman tajribalarga duch keldi. Ularning ustida inson miyasining bardoshliligi, his-tuyg‘ularni o‘chirish, og‘riqqa bo‘lgan munosabat, hatto ruhiy sinish chegaralarini aniqlashga qaratilgan tajribalar muntazam o‘tkazildi.

Har bir tajriba — bu og‘riq, qo‘rquv, kuchli ruhiy bosim edi. Bolalar endi og‘riqqa o‘rganib qolishgandi, lekin ularning yuragidagi insoniylik hali to‘liq so‘nmagandi.

Ayniqsa, Taehyung ularga ich-ichidan qarshilik ko‘rsatardi. Ba’zida, tajriba boshlanishidan oldin, u o‘zini himoya qilishga urinar, hatto yordamchilarga baqirib qarshilik ko‘rsatgan paytlari bo‘lgan. Uning ko‘zlarida doimo savol bo‘lardi: “Nega aynan biz? Nega bu azoblar bizning boshimizga tushgan?” degan savollarning tinmay qaytarar edi.

Professor Sonjin esa Taehyungni bunday qarshiliklarga befarq qarardi. Unga insoniylik emas, natija kerak edi. Shunday paytlarda Taehyungga maxsus psixologik ta’sir ko‘rsatadigan dori berilardi — bu dori uning fikrini xira qilardi, qarshilik istagini so‘ndirardi, tanani bo‘shashtirardi.

Yordamchilardan biri har doim shunday derdi:

— 56-chi eksperimentdan oldin dozani oshiring. U yana norozilik bildiradi.

Dori ta’sirida Taehyungning nigohi xiralashardi, harakati sustlashardi. U tanasi o‘ziga tegayotganini, ichkarida biror narsa sinayotganini sezsa ham, qarshi chiqishga kuchi yetmasdi. Bu holatlar keyinchalik unga og‘ir ruhiy iz qoldirdi.

Jungkook esa ko‘proq sukut bilan yashardi. U ham bardosh berardi, lekin ich-ichidan asta yemirilardi. U akasining holatini ko‘rganida yuragi siqilardi, lekin yordam bera olmasdi — devorlar ularni bir-biridan ham, erkinlikdan ham ayirgan edi.

Shunday qilib, o‘n yillik zulm, tajribalar va doimiy nazorat egizaklarning bolaligini, orzularini, hatto ba’zida o‘zini ham tortib olgan edi. Ammo yurakda bir nimadir hali so‘nmagandi.

Qorong‘i, tor xona. Derazasi yo‘q, faqat shiftda doimiy charaqlab turadigan sovuq lampochka. Taehyung temir karavotda qimirlamay o‘tirardi. Yelkalari bir oz titrayotgandek, ammo bu sovuqdan emas edi — bu yuragidagi g‘azabning titrashi edi.

Uning nigohi devorga qadalgandi, lekin ko‘zlari ko‘rmasdi — u o‘z xayollari ichra suzardi.

"Men uni o‘ldirmoqchiman..." deb pichirladi u titroq ovozda. "Professor Sonjin. Shu yillar davomida bizga qilganlari uchun... meni ham, ukamga xuddi hayvon kabi muomala qilgani uchun..."

Uning kaftlari qattiq musht qilib tugildi. Tirnoqlari terisiga sanchildi, ammo u bu og‘riqni sezmadi ham. Chunki bu og‘riq — yuragidagiga nisbatan hech narsa edi.

"Men har kuni, har tun bu devorlardan tashqarida kimdir kelib bizni qutqarar, bu vahshiylik tugaydi deb o‘yladim. Lekin hech kim kelmadi. Hech kim bizni izlamadi...ham."

U yelkasini devorga suyab, ko‘zlarini yumdi.

"Umid... qanday kulgili so‘z. Men uni o‘ldirdim. Shu yerda, shu xonada, har bir tajribadan keyin asta-sekin umidimni o‘ldirib bordim. Endi menda faqat nafrat bor."

Ko‘zlarini ochdi — bu nigoh endi bolaga emas, yillar davomida ruhiy va jismoniy azobda yetilgan, ichkaridan toshga aylangan yigitga tegishli edi.

"Men endi insoniyatga ishonmayman. Ular bu bazadagi insonlardan kabi farqi yo'q. Ular hattoki bizni izlqshmadi ham. Ular bizni butkul unutdi."

U yuragini mushtlagandek bir harakat qildi:

"Men endi faqat bir narsani istayman. Qasos. Professor Sonjin mening orzularimni yo‘q qildi — men esa undan mendan nimani tortib olgan bo‘lsa men ham unga shunday qilmoqchiman. Ammo men undan birdaniga emas. Sekin, og‘riqli va unutib bo‘lmaydigan tarzda."

Xonada yana sukunat hukm surdi. Faqat yurakning qattiq va to‘xtovsiz urushi eshitilardi — unda endi umid emas, nafrat yashardi.

Ertalabki sovuq va sukunatni laboratoriyadagi og‘ir qadam tovushlari buzdi. Professor Sonjin ikki qo‘riqchi bilan birga Taehyung va Jungkookni o‘zining mash’um tajriba xonasiga yetaklab keldi. Xona ichida ko‘plab monitorlar, infuzion apparatlar, qon bosimi o‘lchagichlar, yurak ritmini ko‘rsatuvchi ekranlar va ignalar bilan to‘ldirilgan stol ustidagi kichik metall qutilar bor edi. Har bir narsa og‘irlik va jimjitlikda gapirayotgandek tuyulardi.

Ikki egizak — hozirda 16 yosh atrofida bo‘lgan, ammo bolaligidanoq azobni tanigan, ko‘zlarida qo‘rquv va holdan toyganlik aks etgan Jungkook va Taehyung — yana tajriba stollariga kuch bilan yotqizildi. Ularning qo‘l-oyoqlari temir kishanlar bilan mahkamlangan edi.

Professor Sonjin chuqur nafas oldi, so‘ngra shifokorlariga qarab:

— Bugun biz shu yillar davomida amalga oshirishni orzu qilgan tajribamizni — eng so‘nggi, eng muhimini amalga oshiramiz!

U yordamchisiga qarab:

— Tezda suyuqlikni Jungkookka yubor!

Taehyung birdan o‘zini yo‘qotdi, ko‘zlarida vahima bilan:

— Yo‘q! Yo‘q! Jungkookga tegmang! U bunday og‘riqqa boshqa dosh berolmaydi! Professor Sonjin, iltimos qilaman... o‘sha tajribangizni menga qiling, faqat ukamga tegmang!

Ammo Professor Sonjin sovuq tabassum bilan bosh chayqadi:

— Yo‘q, Taehyung. Sen bu tajribaga mos kelmaysan. Faqatgina Jungkookning organizmi kerakli darajada moslashgan. Bu faqat unga tegishli!

Bu gaplarni eshitgan Jungkook , akasiga qarab:

— Aka... akajon... yordam bering... aka... aaaa... yo... rrr... dam be... ring... Aka...

Taehyungning ko‘zlarida yosh, yuragida portlashga tayyor g‘azab bor edi. U bo‘g‘iq tovushda:

— Qasam ichaman, Professor Sonjin! Ukamga qilgan barcha zulming uchun javob berasan. Bu mening seni qasam ichib aytaman. Bir kun biz bu yerdan qochamiz. Keyin men seni, bu la'natlangan laboratoriyang bilan birgalikda yo‘q qilaman!

Bu gaplardan Sonjinning yuzi qizarib, ko‘zlari g‘azabdan chaqnadi. U tishlarini g‘ijirlatib, yonidagi yordamchisiga qichqirdi:

— Tezda! Suyuqlikni Jungkookka emas... manabu tilga ega bo‘lgan itiga yubor!

Shifokor ko‘zlarini katta ochgancha buyruqni bajardi. Maxfiy suyuqlik to‘ldirilgan igna Taehyungning vena tomiriga sanchildi.

Bir necha soniya ichida Taehyungning rangi oqarib ketdi. Uning butun vujudi qaltiradi. Ko‘zlaridan qon sizib chiqdi. Monitor esa yurak urishini ko‘rsatib turgan chiziqni asta-sekin to‘g‘rilay boshladi... So‘ng chiyillagan ovoz ostida butunlay tekis chiziqqa aylandi.

Taehyung — yuragi urishdan to‘xtagan edi.

Professor Sonjin uning sovuq jasadiga kulib qaradi, go‘yo o‘zining g‘alabasini nishonlagandek:

— Nihoyat...

Ammo Jungkook akasining yuragi urmayotganini ko‘rib, ko‘zlaridan yosh bilan tishlarini g‘ijirlatdi. U stolda silkinib, kishanlardan qutulishga urinib, hayqirdi:

— SEN IFL@S IT!!! Ming la’nat senga! Ming la’nat senga o‘xshaganlarga!!! Aka... akajon... Taehyung... yo‘q... Akaaaa!!! — u qattiq yig‘lardi, yuragini yorib chiqqan alam, qayg‘u va g‘azab birlashgan edi.

Xonada faqat yurak monitorining to‘xtagan chiyillashi, yig‘i va jinoyatga guvoh bo‘lgan apparatlarning jimjimi tovushi eshitilardi...

Professor Sonjin Jungkookning bu gaplarni eshitib, birdan g‘azab bilan orqaga o‘girildi. Uning ko‘zlarida qahr, mag‘rurlik va zulmat charaqlab turardi. U og‘ir qadamlar bilan Jungkook tomonga yaqinlashdi. Bolaning yosh to‘la, alamli ko‘zlariga tik boqdi va:

— Qanday jur’at bilan menga bunday so‘zlarni aytasan, yalangoyoq yetim bachcha! — deb qichqirdi-da, butun kuchi bilan Jungkookning yuziga shapaloq tushirdi.

Shapaloq tovushi bo‘sh xonada baland yangradi. Jungkookning boshi qattiq bir tomonga og‘ib ketdi, labidan qon sizib chiqdi.

Professor Sonjin burilib, yonida turgan yordamchi shifokorlardan biriga qarab:

— Tezda mana bu itga ham... xuddi akasi kabi... o‘sha suyuqlikdan yuboring!

Shifokor bexos cho‘chib ketdi, ammo buyruqni bajarmasdan iloji yo‘q edi. U ignani tayyorlab, suyuqlikni dori idishidan tortib olib, Jungkookning qo‘lidagi tomirga yaqinlashdi.

Jungkook jon holatda:

— Yo‘q! Yo‘q, iltimos... qilma... Akaa… — deb tinmay Taehyungni jonsiz jasadiga qarab uni chaqirar edi, ammo hech kim uni eshitmasdi.

Ignaning uchlari teriga botganida, Jungkookning butun tanasi titradi. Dori tomiriga oqib kirganida, og‘riq to‘lqini butun vujudini qamrab oldi. Uning ko‘zlari kattalashdi, nafas olish qiyinlashdi.

— Aaaaaaahhh!!! Yo‘oooo‘qq!!! Yoooo‘ooqq!!! Aaaa… og‘riyapti!!! AAAAAAAA!!! — deb qattiq-qattiq baqirardi Jungkook, ovozi devorlardan aks-sado berib qaytardi.

Uning ovozidagi alam, qo‘rquv va og‘riq yurakni teshib o‘tardi. Monitoringdagi yurak urish tezlashib, ekranda notekis ritmlar paydo bo‘la boshladi.

Professor Sonjin esa orqaga chekindi. Uning yuzida biror achinish yoki pushaymondan darak yo‘q edi. U faqat bir narsani o‘ylardi — yillarida davomida qilgan ushbu tajriba muvaffaqiyatini.

Taehyungning yuragi biroz avval to‘xtagan edi. Uning tanasi harakatsiz yotardi, ko‘zlari yumuq, lablari oqarib ketgan. Atrofida jimjitlik hukm surardi. Faqat Jungkookning og‘riqdan qichqirgan ovozi xona ichini titratayotgan edi.

Ammo... Taehyungni ichida nimadir sodir bo‘lardi.

Taehyung tanasiga yuborilgan sirli suyuqlik sekin-asta ta’sir qila boshladi. Uning jonsiz holatda yotgan tanasida mayin titroq paydo bo‘ldi. Ammo yuragi hali ham urmasdi, lekin hayot nurlari asta-sekin qaytayotganday edi. Uning ongida esa, go‘yo boshqa bir dunyo tasviri jonlandi.

U qop-qorong‘i laboratoriyani unutdi. O‘zini keng, quyoshli bog‘da ko‘rdi. U yerda ota-onasi unga mehr bilan boqayotgan, u esa xuddi bolalik chog‘laridagi kabi baxtli holda yugurardi. Barglar ustidan sakrab o‘tayotganida, yuragiga iliqlik yugurdi. U go‘yo ozod edi.

Ammo... to‘satdan bir narsa bu sokinlikni buzildi. Uzoqda... ha, uzoqda — ukasi Jungkookning qichqirgan, alamli, og‘riqli ovozi uning orzudek bog‘idagi tinchlikni yirtib tashladi.

— Aka... aaaa... yordam bering…!

Taehyung birdan to‘xtab qoldi. U orqaga o‘girildi. Quyoshli bog‘ kutilmaganda qorong‘ulashdi. U shovqin eshitdi... sirenalar... monitoring tovushlari... va bir lahzada ko‘zlarini ochib yubordi.

Uning ko‘zlari qip-qizil edi.

— Jung... kook... — deb pichirladi lablari. Shunda birdan tanasida g‘ayritabiiy o‘zgarishlar boshlanib ketdi.

Uning tanasining har bir qismi titray boshladi. Terisining ostida mushaklari qattiqlashib, yelkasi kengayib bordi. Tirnoqlari shitirlab o‘sib chiqdi — uzun, tig‘dek o‘tkir, qora va kuchli. Qo‘llari va oyoqlari cho‘zilib, tirsak va tizzalaridagi shakl o‘zgarar, oyoqlari xuddi bo‘riga o‘xshash tuzilishga kirar edi.

Eng hayratlisi — uning tanasini mo‘yna bosib borayotgan edi. Qoramtir-kulrang yumshoq tuklar yelkasidan pastga tomon ildam yoyildi. Tishlari esa uzunlashdi, jag‘lari kuchli yirtqichlarnikidek bo‘lib bordi.

Taehyung — u endi oddiy inson emas edi. U — g‘azab va og‘riqdan tug‘ilgan g‘ayritabiiy mavjudotga, qasoskor bo‘riga aylanayotgan edi.

Xonadagi barcha — Professor Sonjin, yordamchi shifokorlar, va hatto og‘riq ichida bo‘lsa ham Jungkook — hammasi hayrat va dahshat bilan unga qarab qolishdi.

Professor Sonjin asta orqaga tisarilar, lablari titrardi.

— Bu... bu mumkin emas… bu... bu tajriba... bunday bo‘lishi kerak emasdi!

Ammo endi kech edi.

Taehyungning ichidagi nafrat uyg‘ongan, va u endi o‘zini emas, faqat qasos olishni istardi.

Taehyung asta-sekin o‘zini insoniylik shaklini yo‘qotayotgan edi. Nafrat, og‘riq, va ukasining qichqirig‘i uning ongini butunlay egallab olgan edi. Ammo bu safar u ojiz emasdi. Bu safar u qudratli, nazorat qilib bo‘lmaydigan kuchga ega edi.

Shu paytda, Jungkookning oldida turgan shifokor unga tomir orqali o‘sha halokatli suyuqlikni yubormoqchi bo‘lib, ignani unga yaqinlashtirdi. Ammo Taehyungning nigohi shu zahoti unga qadalgandi.

— Qo‘llaringni tort undan!!! — deya bor ovozi bilan baqirdi u, ovozidagi g‘azab va kuch laboratoriyani larzaga soldi.

Keyingi lahzada, Taehyung qo‘l va oyoqlaridagi og‘ir metall zanjirlarni kuch bilan yirtib tashladi. Zanjirlar po‘lat tovush bilan yerga quladi.

U yashin tezligida shifokorga tashlandi. Uning g‘azabidan shifokor qochishga ham ulgurmadi — Taehyung uni devorga otib yubordi. Shifokor hushini yo‘qotgancha yerga yiqildi.

So‘ng Taehyung darhol Jungkookning oldiga bordi. Qo‘llaridagi kishanlarni kuch bilan yirtib, ukasini ozod qildi. Jungkook yurakni ezadigan holatda qaltirab, ko‘zlarida yosh bilan unga qarardi.

Taehyung uni bag‘riga bosdi, sochlaridan silab, mehr bilan pichirladi:

— Hammasi yaxshi bo‘ladi, Jungkook. Akang sen bilan. U seni doimo himoya qilaman.

Jungkook akasining quchog‘ida yig‘lardi. Bu iliq quchog‘, bu so‘zlar — uning uchun butun dunyoga teng edi.

Ammo... orqa tarafda qattiq “piq” degan tovush eshitildi.

Professor Sonjin, dahshatdan qaltirab, laboratoriya devoriga o‘rnatilgan favqulodda xavf tugmasini bosgan edi. Uning lablari orasidan nafrat va vahima aralash pichir eshitildi:

— Men seni to‘xtataman, Taehyung. Qanday bo‘lsa ham... seni to‘xtataman...

Bir necha soniya ichida laboratoriyaning eshiklari ochildi. Og‘ir qadam tovushlari eshitildi.

Ichkariga qora zirhli, og‘ir qurollangan harbiylar kirib kelishardi. Ularning har biri qo‘lida lazerli miltiq, ko‘zlarida niqob, yurishlarida esa buyruq bilan harakat qiluvchi mexanizm kabi sovuqlik bor edi.

Taehyung ularni ko‘rdi. U ukasini orqasiga olib, o‘z tanasi bilan himoya qildi. Endi u boshqa bir bor ukasini yo‘qotishga tayyor emasdi.

Laboratoriyani qattiq sukunat egallagan edi. Faqat yurak urishlarining ovozi, nafas olishlar va qurollar harakati eshitilardi. Harbiylar pozitsiyani egallab, miltiqlarini Taehyungga qaratishdi.

Ammo Taehyung endi boshqa inson emasdi. U odam tanasidagi yirtqich edi.

— Ukamga yaqinlasha olmaysizlar... — deya g‘azab bilan g‘o‘ldiradi u.

Uning tanasi butunlay o‘zgargan edi — mushaklari kengaygan, tirnoqlari yiltirab turgan, ko‘zlarida esa bo‘rilar kabi g‘ayriinsoniy yovuzlik chaqnardi.

Harbiylar o‘q uzishdi.

Lekin Taehyung chaqqonlik bilan harakatlanib, birin-ketin ularni yerga qulatdi. Uning har bir harakati aniqlik bilan bajarilardi. Uning zarbalari devorni titratardi. Dushmanlar yo‘q qilinardi. Qon, qichqiriq va baqiriqlar orasida, u har doim ukasini ortida tutdi, himoya qildi, o‘zini to‘siq qildi.

Nihoyat, so‘nggi harbiy ham yerga yiqildi. Laboratoriya qoni to‘kilib, xarobalikka aylangan edi.

Ammo bu g‘alaba arzon tushmagan edi.

Taehyung tanasi yaralangan, yelkasi sharqirab qon sizib chiqar edi. Nafas olishi og‘ir, yuragi esa g‘am bilan to‘lib ketgan.

Jungkook hali ham hushsiz holda polga yotardi. Uning nafasi sekin, ammo barqaror edi.

Taehyung asta uning yoniga cho‘kdi, unga termildi. So‘ng asta bag‘riga ko‘tardi, boshi ukasining yelkasiga engashdi.

— Men seni bu yerdan olib ketaman... biz bu do‘zaxdan qutulamiz, ukajon...

Shu holatda, Taehyung laboratoriyadan chiqib ketdi. Devorlar qulab tushayotgandek edi, xonalar jimjit, sirli g‘am bilan yomonlikni ichida yashirayotgandek edi.

U uzoq yurdi. Xonalarni, yo‘laklarni, qulfli eshiklarni sindirib yo‘l ochdi. Nihoyat, ochiq havoga chiqqanida, ko‘kka qaradi — tong nurlari ufqda paydo bo‘layotgan edi. Bu umidning ilk nurlari edi.

U Jungkookni bag‘riga bosgancha, o‘rmonga qarab yo‘l oldi.

Yovvoyi daraxtlar, sokin qushlar ovozi va salqin shabada ularni quchoqladi. O‘rmon ularni o‘z bag‘riga oldi — himoya, tinchlik, va ehtimol, ozodlik timsoli sifatida.

Taehyung shivirlagandek dedi:

— Biz endi erkinmiz. Hammasi endi boshlanadi ular bizga qilgan ishlari uchun javob berishadi...

3 qism tugadi.

Muallif: Sunli
Kanal: 𝐁𝐀𝐍𝐆𝐓𝐀𝐍 𝐓𝐀𝐋𝐄𝐒

Qish shaharni o‘z sovuq bag‘riga tortgan edi. Osmondan mayin qor yog‘ar, ko‘chalar oppoq yopinchiqqa burkangan. Daraxtlar yalang‘och, muzlab qolgan shoxlari bilan osmonga uzatgan. Havodagi har bir nafas tuman bo‘lib sochilar, odamlar shoshilinch qadamlar bilan uyiga intilar edi. Yorug‘lik chiroqlari qorli tun bag‘rida xira miltillar, lekin bu go‘zallik ortida sovuq va sukunat yashirin edi.

Ko‘chada yolg‘iz bir qiz asta qadam tashlab borardi. Uning boshi egik, ko‘zlari yerga tikilgan. Egnida yupqa palto, oyoqlarida eski baland poshnali etik, sovuq esa qizning yuzini shafqatsiz o‘par edi. Bu qizning ismi Yn edi. U endigina 18 yoshga to‘lgan, ammo hayot uni allaqachon ulg‘aytirib qo‘ygan edi.

U bir kichik kafeda ishlardi — idish yuvadi, pol artadi, buyurtma olib keladi. Kechki smenada yana kech qolgan. Endi esa qorong‘i va sovuq ko‘chalardan uy deb ataydigan yerto‘lagacha o‘xshagan xonachasiga qaytayotgan edi.

Ynning yuragida sukunat hukm surardi. Ba’zan u yodiga hech nima kelmasdi — hatto orzular ham muzlab qolgandek tuyular edi. Ammo baribir har tun yolg‘izlikda yuragini ezib qo‘yadigan bir savol bor edi:

“Nega aynan men? Nega bu dunyoda meni biron kim yaqinim yo'q nega boshimga bunday savdolar bor nega men ham boshqa insonlarga o‘xshab ota onam ham yo'q nega nega?”

Lekin u bu savolga javob topmasligini juda ham yaxshi bilardi.

Qor yog‘ishda davom etardi. Har bir qor zarralar jimjit tun bag‘riga ohangdorlik bilan tushar, shaharni yana-da sokinroq, yana-da beg‘ubor ko‘rsatardi. Yn esa hayollarga cho‘mgancha yurishda davom etdi. Egnidagi yupqa palto sovuqni to‘smasdi, ammo u bunga e’tibor bermasdi — yuragidagi dard undan ham sovuqroq edi.

Yarim soatlardan so‘ng, u tor va qorong‘i ko‘chaga kirdi. Ushbu ko‘cha oxiridagi eski binoning yerto‘lasida — darz ketgan devorlari, nam hidi va sovuq pol bilan mashhur bo‘lgan joyda — u yashardi. Derazasi yo‘q, eshigi zorg‘a yopiladigan, biroq baribir boshpana sanaladigan bu xonada, Yn yolg‘iz yashar edi.

Shunda eshik ochib Yn ichkariga kirdi. U paltosini eshikka ilib, oyoqlarini yechdi. Ichkarida na quvonch bor edi, na iliqlik. Faqat sukunat. U sekin ko‘zlarini yumdi, chuqur nafas oldi va taxtadan yasalgan tor karavotga yotib, hozirgina ko‘chada bo‘lgan hayollarini yana miyasi bilan aylantirar ekan, bilmay uxlab qoldi.

Tong otdi. Shu damda xonada budilnikning jarangdor ovozi xona jimjitligini kesib o‘tdi.
“Ding-ding-ding!”

Yn cho‘chib uyg‘ondi. Ko‘zlari bir lahzaga xira edi. So‘ng to‘shakda yarim tizzalab o‘tirgancha, stol ustidagi eski soatga tikildi. Soat — 07:43 edi.

— “Voy, ishga kech qolyapman!” — deb shivirladi u o‘ziga. Ko‘zlari kattalashgan, yuragi tez ura boshladi.

U bir sapchib o‘rnidan turdi, sochlarini tartibsiz qilib yig‘di, eski ko‘ylagini ustidan kiyib, hozirgina osib qo‘ygan paltosini shosha-pisha ildirdi. Eski sumkasini olib, eshikni ochdi-da, yana ishiga qarab yugurdi uyidan chiqib ketdi.

Yn shoshilinch nozik mayda qadamlar bilan qorli yo‘ldan yugurdi. Havo yana ham sovuqlashgan, yuzi muzlatib ketayotgandek tuyulardi. U har bir qadami bilan ish joyiga yaqinlashar, yuragi esa tez tez urar edi. Yn kechikkani uchun jazo olishni yaxshi bilardi. Ayniqsa, bu kunlarda ish topish oson emasdi.

Shunday qilib Yn kichkina, ammo gavjum kafega yetib kelganida, ichkarida allaqachon mijozlar to‘lib-toshgan edi. Eshikni ochishi bilan issiq havo yuziga urildi, biroq bu iliqlikni anglashga vaqti yo‘q edi.

— “Kechikding!” — dedi kassa ortida turgan jahl aralash ovoz. Bu kafe xo‘jayini — Rosa edi.

Yn bosh egib, “Kechirasiz,” deb sekin javob berdi va darrov ish kiyimini kiyib, orqa xonaga o‘tib ketdi. Idish-tovoqlar tog‘dek uyilgan edi. Qiz bularni ko‘rib, chuqur nafas oldi. Hayotning shafqatsizligini yana bir bor his etdi.

Shu paytda kafega qora rangdagi qimmatbaho palto kiygan, ko‘zoynak taqqan, jiddiy qiyofali bir yigit kirib keldi. Uning harakati, nigohi, qadam tashlashi — barchasi kuch va xavfni o‘zida mujassam etgandek edi. Kafedagi hamma bir zum unga tikilib qoldi. Bu — Kim Taehyung, shahar mafiyasining eng yirik va sirli yetakchisi edi.

Kafega kirgan Taehyung qadamini sekin tashlab, deraza yonidagi burchak stolda joy oldi. Qimmatbaho palto yelkasida, nigohi esa jiddiy — hamma unga qarab turar, lekin u hech kimga e’tibor bermasdi. Atrofdagi shovqin, mijozlar ovozi unga yetib bormayotgandek edi. Xuddi bu joyda emas, boshqa dunyoda o‘tirgandek.

— “Yn! Tezda, o‘sha yangi kelgan mijozni oldiga borib undan, nima buyurtma qilishini, so‘ra!” — dedi Rosa, g‘azabini bosib tura olmay.

Yn darrov boshini egdi, “Xo‘p,” deb javob berdi. Shoshilinch qadamlar bilan apronini tuzatib, daftar va ruchkasini oldi-da, Taehyung turgan stolga yaqinlashdi.

Bu vaqtda Taehyung boshini pastga solib, telefoniga qarab o‘tirar edi. To u… o‘sha nozik, biroz titroq ovozni eshitmaguncha.

— “Assalomu alaykum…janob nimani buyurtma qilmoqchisiz?”

Taehyung asta boshini ko‘tardi. Va uning ko‘zlari… Yn ko‘zlariga tegdi. U to‘xtab qoldi. Na ovoz chiqardi, na harakat qildi.

Taehyungdan hech qanday javob chiqmagach Yn yana daftarini ochib, ruchkasini tayyorlab, past ovozda so‘radi:
— “Nima buyurtma qilmoqchisiz janob?”

Taehyung unga jim qarab turgancha, so‘ng asta sekin gapirdi:
— “Qora kofe. Qaynoq. Va… pishloqli sendvich. Va yana shokoladli pirog ham.”

Yn boshini egib, daftariga yozib oldi.
— “Xo‘p, hoziroq olib kelaman,” — dedi u muloyim ohangda.

U ortga burilib ketayotganida, Taehyung nigohini undan olib qodira olmadi. Qizning har bir harakati, ohangidagi mayinlik, sovuqda oqarib ketgan yonoqlari — barchasi yuragida allaqanday iliq tuyg‘ularni uyg‘otdi. Qandaydir… unutgan, yoki balki hech qachon his qilmagan hislar.

"Bu qiz oddiy emas…" deb o‘yladi u.
“Bu qizda nimadir bor. Beg‘uborlik. Tozalik. Va yuragimni zirqiratgan… nimadir.”

Ustiga-ustak, qiz hech qanday qiziqish yoki hayrat bilan unga qaramadi. Na e’tibor, na tanishuvga urinish. Bu esa Taehyungni yanada o‘ziga tortdi. Unga odatda Taehyungni oldida ayollar o‘zini tutib tura olmay yasama tabassumi bilam uni o'ziga rom etishga urinar edi.

Taehyung esa Ynni ko‘rishi bilan bir zum o‘zini yo‘qotdi. Jim o‘tirib qolganini hatto soqchilaridan biri ham Taehyungni bu holatini sezdi.

Bir necha daqiqa o‘tib, Yn issiq kofe va qolgan buyurtmalarni olib keldi. Taehyung esa kofedan emas, unga qarab abadul adab tikilib qolishni istardi. Qiz idishlarni ehtiyotlik bilan stolga qo‘yib, yana chiqib ketmoqchi bo‘ldi.

Lekin Taehyung sekin, past ovozda so‘radi:
— “ Kechirasiz xonim ismingizni bilsam bo‘ladimi?”

Yn to‘xtab, cho‘chiganday ortga qaradi. Nigohlari haligacha pastda edi.
— “Yn,” — dedi u sekin.

Taehyung ichida yana yuragi qattiq urdi. U bu ismni takrorladi ichida: "Yn…"

Unga qarab kulimsiradi. So‘ng kofesini olib, ohista bir yudum ichdi.

"Bu ism men uchun endi unutilmas bo‘ladi. Hattoki bu qiz ham."

Taehyung kofesini oxirigacha ichib bo‘lgach yonidagi shokoladli pirogga ham tegmadi. Ko‘z o‘ngida faqat birgina qizning — Ynning — obrazi aylanar edi. Uning harakati, nigohi, hatto jimligi ham Taehyung uchun qiziqarli edi. U o‘zining bu darajada e’tibor berayotganiga o‘zi ham hayron edi.

So‘ngra asta o‘rnidan turdi, qimmatbaho paltoni yelkalariga tashladi. Yonida jim turgan ikki qo‘riqchisidan biri darhol eshikni ochdi. Taehyung hech kimga qaramay, odatdagidek jiddiy qadamlar bilan kafedan chiqib ketdi.

Kofe havosi, qizning hidi, u yerda bo‘lgan har bir lahza uning yuragida chuqur iz qoldirgandek edi.

Mashina eshigi ochilgach, Taehyung ichkariga o‘tirishdan oldin yonidagi eng yaqin qo‘riqchisiga qarab, sokin, ammo buyruq ohangida dedi:

— “Hozirgina menga xizmat ko‘rsatgan ofitsiant qiz haqida menga barcha ma’lumotlarni topib kelingalar.”

Qo‘riqchi bosh irg‘ab, zudlik bilan mashinaga telefon orqali buyruq bera boshladi.

Taehyung esa orqa o‘rindiqqa cho‘zilib o‘tirdi. Ko‘zlarini yumdi. U birinchi bor qalbiga va idealiga mos keladigan odam yo‘liqdi.

"Yn," deb pichirladi u, lablari kulimsiragan holatda.
"Endi sen mening dunyoyimga nafaqat yuragimga ham qadam qo‘yding."

Kech tushdi. Shaharning yorqin nurlari Taehyungning katta va qimmatbaho uyining derazalarida aks etardi. U uyining yuqori qavatida, keng va hashamatli xonasida o‘tirgan edi. Xonada eng qimmat mebellar va dekoratsiyalar bor edi, lekin Taehyungning nigohi ularni ko‘rmasdi. U faqat o‘zining fikrlarida, yodida bo‘lgan qizni — Ynni — tasavvur qilardi.

Ynning qor kabi oppoq yuzi uning nozik yuziga tushgan sochlari, ohista jilmayishi va so‘zlari uning xayolidan ketar edi. Bu qizga nisbatan qandaydir beg‘uborlik va sir bor edi, va Taehyung birinchi marta o‘zini shunday his qilayotganini tushunardi. Uning ichida oddiy bir qaror tug‘ildi: Yn endi uning hayotiga kirgan va hech qachon undan chiqib ketmasligi kerak.

Unga nisbatan tuyg‘ularni aniq ifodalash qiyin edi, lekin u bu qizning mavjudligini sezib, o‘zini boshqacha his qila boshlagan edi. Taehyungning ko‘zi yorug‘likni nurlatgan shaharga tikilgancha, ichida so‘nggi yillarda unga begona bo‘lgan bir tuyg‘u uyg‘ondi. Bu tuyg'u sevgi tuyg'usi edi. Ha Taehyung bu tuyg'uni 6 yilcha oldin unutgan edi. Ammo endi bu tuyg'u 6 yilni ichida qaytgan edi. Ha hozirda Taehyung 28 yoshda u mafiyalar olamida 16 yoshiga qadam qo‘ygan edi.

Shu payt, xonada eshik taqqillaganini eshitgan Taehyung darhol boshini eehik tomonga burib:
— “Kiring.”

Eshik ochilib, ichkariga bir qo‘riqchi yigit uni ismi Sunjon edi.u ichkariga kirdi. U qisqa va silliq harakatlar bilan Taehyungga qarab yaqinlashdi, qo‘lida bir nechta qog‘oz va tabletka bor edi.

— “Siz buyurgan ma’lumotlar, xo‘sh,” — dedi Sunjon.

Taehyung o‘rnimdan turmadi, uning ko‘zlari esa Sunjonning yuziga qarab turdi.

— “Yaxshi u haqida hamma ma'lumotlarni aniqladingmi?” — dedi u sinchkovlik bilan.

Sunjon sekinlik bilan boshini irg‘ab, keyin Taehyungga qarab, barcha ma’lumotlarni ketma-ket aytib berdi:

— “ Qizni ismi Yn, 18 yoshda. U bir vaqtlar mehribonlik uyida yashagan otasi va onasi haqida hech qanday ma'lumotlar yo'q. .”

Sunjon o‘zini jiddiy tutib, qog‘ozdagi ba’zi yozuvlarni ko‘rsatdi, lekin Taehyung uni diqqat bilan tinglar edi.

— “ Yana boshqa ma’lumotlar bormi?” — so‘radi Taehyung,

— “ Afsuski yo'q janob Yn xonim haqidagi boshqa ma’lumotlarni topilmadik.”

Taehyung diqqat bilan Sunjonni kuzatib turdi. Uning yuzidagi ifoda darhol o‘zgarmadi, lekin ichida bir narsa sekin tiklanib borgan edi.

— “Yaxshi,” — dedi u, nihoyat boshini silab. — “ Yana biror narsa bormi?” — so‘radi.

Sunjon jim qoldi, so‘ngra boshini egib chiqib ketdi. Taehyung xonada yolg‘iz qoldi.

Sunjon

Oradan 1 oy o‘tdi. Shu bir oy ichida Taehyung endi. Yn ishlaydigan kafega tez tez tashrif buyurar. Bazan esa uni ortidan uyigacha boradi.

Kechki payt edi. Kafe odatdagidek gavjum. Yn har doimgidek shoshilinch, ammo muloyim harakatlar bilan mijozlarga xizmat qilardi. Qizil sharf taqqan, ko‘zlarida ma’noli sokinlik mujassam bu qiz atrofdagilarning e’tiborini tortmasligi mumkin emas edi.

Shu payt eshikdan ichkariga baland qomatli, yengil ko‘ylakda yurgan bir notanish yigit kirib keldi. U darrov ko‘zi bilan atrofni ko‘zdan kechirdi-da, xizmat qilayotgan Ynga tikildi. Yigit kulimsirab, beparvo ohangda qizga murojaat qildi:

— Chiroylik qiz, meni yonimga bir daqiqa kelib o‘tirsang-chi? Kofeni birga ichamiz. Ishingni tugatgach, birga sayrga ham chiqamizmi?

Yn cho‘chib ketdi. Ammo o‘zini yo‘qotmaslikka harakat qilib, iloji boricha muloyim, ammo qat’iy javob qaytardi:

— Kechirasiz, men faqat mijozlarga xizmat qilaman. Iltimos, buyurtmangizni ayting.

Shu lahzalarda esa kafe burchagida, deraza yonidagi stol atrofida jim qarab o‘tirgan Taehyung bu holatni diqqat bilan kuzatib turardi. Yigitning Ynga gap otgani, uning yelkasiga ozgina egilib nimadir degani Taehyungning yuragini g‘ijimlab yubordi.

Uning qoshlarining ohangsiz tortilishi, lablarining biroz qimtirilishi — bularning bari ichida qaynayotgan g‘azabni yashirib turolmasdi.

To‘satdan u o‘rnidan turdi. Tashqariga dadil yurib chiqdi. Og‘ir eshik yopilganda, uning orqasidan sovuq shamoldek havoni yoritgan sukunat keldi.

U mashinasi tomon yo‘l olar ekan, yonida turgan qo‘riqchi Sunjon va yana ikki yigitga, past ovozda shunday dedi:

— Hozirgina Ynning oldida lapangan itni… qo‘lga olib. Uni bugunoq mening oldimga olib kelaring men bu itga Ynga suykalish qana ekanligini ko‘rsatib qo‘yaman.

Shunday so'ng Taehyung bir necha soniya jim turdi. Qarshisida turgan qora mashinaning oynasiga tikilar, yuzida g‘alati bir sokinlik paydo bo‘ldi. So‘ng keskin burilib, yana gapini davom ettirdi:

— Va... kechqurun Yn ham kafedan chiqqan paytida… uni ham…meni oldimga olib kelaring.

Qo‘riqchilar bosh silkib buyruqni bajaramiz, degandek jim turishdi. Taehyung esa yelkasini silkitib, mashinasiga o‘tirdi. Uning ko‘zlarida sevgi va g‘azab orasidagi sirli tuyg‘ular alangalanib turardi.

Kech allamahal bo‘lgan, ko‘chalar jimjit, faqat vaqti-vaqti bilan mashinalar yuragi siqilganidek g‘uvillab o‘tardi. Yn kafedagi navbatini yakunlab, charchagan holda ish kiyimini almashtirdi. Tashqariga chiqdi. Qor yog‘ayotgan edi. Havoda oppoq qorlar jimjimador tarzda yog‘ar, ko‘cha fonarlarining nurlari ostida porlab, go‘yo har bir parcha nimanidir pichirlardi.

U yo‘l bo‘yidan yurib borar, yana o‘zini yolg‘iz his qilardi. Yuragida nimadir g‘ash edi, ammo aniq nima ekanini o‘zi ham bilmasdi.

Shu payt orqasidan mashina faralari chaqnadi. Yn ortiga qaradi — qora rangli, oynalari qoraytirilgan avtomobil jimgina uning ortidan keldi. Qiz yurishini tezlashtirdi. Ammo mashina ham sekin yurib, uni ta’qib qilishda davom etdi.

Birdan mashina to‘xtadi. Orqa eshigi ochildi. Undan ikki yigit — qora kiyingan, jiddiy qiyofali, ko‘zlarida sovuqqonlik balqib turgan odamlar tushishdi.

— Kechirasiz, Yn xonim, siz biz bilan yurishingiz kerak, — dedi ulardan biri.

Yn ortga tisarildi:

— Nima? Yo‘q! Men hech qayerga bormayman!

Ammo yigitlar bir zumda harakatga keldi. Biri Ynning qo‘lini mahkam ushlab, ikkinchisi og‘zini yopdi. Qiz tipirchiladi, qarshilik ko‘rsatdi, yuragi gup-gup ura boshladi, ko‘zlari dahshatdan kattalashdi.

— Qo‘yvoringlar! Yordam! — degan baqiriqqlari qor bilan to‘lgan havoda darhol yutilib ketdi.

Ular tezda Ynni mashinaga o‘tqazib, eshikni yopishdi. Mashina jimgina, ammo tezlik bilan qorli ko‘chadan uzoqlashdi…

Orqa o‘rindiqda, Yn qo‘rquv bilan qaltiroq ichida o‘ziga savol berardi: “Bu odamlar kim? Menga nima qilishmoqchi?”

Mashina qorli kechada jimjit harakat qilardi. Ichkarida esa tarang sukunat hukm surar, faqat Ynning nafas olishi, yuragi urishi va tipirchilashi eshitilardi.

— Iltimos, qo‘yib yuboringlar! Men hech narsa qilmaganman! — deb chinqirdi u.

U o‘zini bo‘shatishga harakat qilardi. Qo‘llari bilan eshikni itarib, oyoqlari bilan zarba bermoqchi bo‘ldi. Ammo yonida o‘tirgan soqchilardan biri sovuqqonlik bilan yon cho‘ntagidan mayda bir shprits oldi. Yn qochishga uringanida, u eng yaqin fursatda Ynning yelkasiga shpritsni sanchdi.

— Hamma narsa joyida bo‘ladi, xonim, — dedi u past ovozda.

Ynning harakati sustlasha boshladi. Ko‘zlari xiralashdi, boshi og‘irlashdi. Og‘zidan faqat bitta so‘z chiqdi:

— Nega…?

So‘ngra qorong‘ilik.

U hushidan ketdi.

Mashinada sukunat yana o‘rniga keldi. Soqchilar unga tezda o‘ralgan adyol tashlashdi. Mashina esa qorli shaharning chekkasida joylashgan, baland devorlar ortidagi hashamatli saroy sari yo‘l oldi. Bu — Kim Taehyung yashaydigan sirli, qo‘riqlanuvchi uy edi.

Taehyung mehmonxonasidagi deraza yonida turardi. Tashqaridagi qorli manzara, oq libosga burkangan daraxtlar va sukunat bilan qoplangan hovli unga hech qanday iliqlik bermasdi. Qanchalik hashamatli bo‘lmasin, bu uyda iliq hislar kamdan-kam edi. Ammo bugun… bugun yuragining bir cheti titrardi. Negadir uni sog‘inayotgandek edi. Endi esa u — Yn — shu uy sari yaqinlashib kelayotganini bilar, yuragi yana ham tezroq urar edi.

— Boshliq,— dedi eshik taqqillagach, ichkariga kirgan Sunjon — Biz qiz olib kelindi. Hozir uni xonaga joylashtirishyaptimiz.

Taehyung hech nima demadi. Biroz derazadan ko‘z uzmay turdi. So‘ng asta orqasiga o‘girildi:

— Hushida emasmi?

Sunjon:

— Yo‘q, bizga qarshilik ko‘rsatdi. Majburan tinchlantirdik.

Taehyung bosh irg‘adi, keyin xotirjam ohangda buyruq berdi:

— Uni mehmonlar uchun ajratilgan xonaga olib boringlar. U uyg‘onguncha hech kim unga yaqinlashmasin. Hali… hali o‘zim u bilan gaplashaman.

Sunjon:

— Bajariladi, janob.

Taehyung yana o‘z holiga qaytdi. Uzoq vaqt ko‘zlarini yumib turdi. Bu qiz — oddiy bir ofitsiantka — uning yuragida nimanidir uyg‘otgan, ko‘zlariga qaragach, yuragining eng qorong‘u burchagida qolgan tuyg‘ularni tiriltirgandek edi.

Shu paytda yuqori qavatdagi eshik ochildi. Soqchilar hushsiz holdagi Ynni ehtiyotkorlik bilan yumshoq, sokin uslubdagi xona ichiga yotqizishdi. Xonada bejirim pardalar, yumshoq ko‘rpa-to‘shak, tiniq havodan boshqa hech narsa yo‘q edi.

Yn sekin nafas olar, tinch uxlardi.

Ammo u uyg‘onganida, endi hayoti butkul o‘zgarib ketganini anglar edi.

1 qism tugadi
Muallif: Sunli
Kanal: CRISTAL FANFICS

Shunday qilib, tajribaning birinchi kuni ham yakunlandi. O‘sha kuni kechasi bolalar o‘zlariga ajratilgan xonada, o‘z o‘rinlarida yotishga hozirlanayotgan edi. Taehyung Jungkookga qarab dedi:

— Jungkook, ahvoling yaxshimi?

Boshini yostiqqa qo‘ygan Jungkook javob berdi:

— Yo‘q, Taehyung. Ahvolim unchalik yaxshi emas. Negadir boshim og‘rib ko‘nglim ayniyapti...

Taehyung zudlik bilan o‘rnidan turib, deraza yonida turgan bir stakanni olib Jungkookga uzatdi:

— Jungkook, mana bu suvni ichib ol.

Jungkook boshini yostiqdan ko‘tarib, Taehyung bergan suvdan bir qultum ichdi-da, unga qarab dedi:

— Taehyung, men uyga ketgim kelyapti. Yur, bugun uyga ketaylik...

Taehyung esa uning boshini silab:

— Yaxshi, Jungkook. Faqat bugun emas. Ertaga uyga ketamiz. Avvalo sen bir oz o‘zingga kel, yaxshi bo‘lib ol.

Jungkook boshini sekin qimirlatib:

— Yaxshi, unda ertaga uyga ketamiz, — dedi.

Shunday qilib, bolalar uyquga ketishdi.

Ertasi tong, quyosh osmonda charaqlab turgan bo‘lsa-da, havo qandaydir g‘amgin edi. Xona ichida esa og‘ir sukunat qoplagandi.

Jungkook va Taehyung uyg‘onib, o‘zlariga ajratilgan xonadan chiqqan paytlarida, oldilariga Professor Sonjin, uning hamkasblari va harbiy libosdagi ikki yigit keldi. Bolalarning ko‘zida hali ham uyqu aralash quvnoqlik porlayotgandi, ammo harbiy yigitlarning sovuq qiyofasi bu quvnoqlikni darhol so‘ndirdi.

Shunda professor Sonjin bolalarga qarab:

— Bolalar yaxshi uxlab turdingizmi? Jungkook seni ahvoling yaxshimi kechagi tekshiruvlardan keyin bir oz ahvoling og‘irlashib qolgandek tuyuldi dedi.

Jungkook professorni bu gaplaridan bir oz g‘ashi kelib tezda Taehyungni orqasiga yashirinib oldi. Taehyung esa Jungkookni bu holatini ko‘rgan so'ng uning qo‘rqayotganini sezib professor Sonjinga qarab:

— Kecha Jungkook ahvoli yaxshi emas edi dedi.

Professor Sonjin Taehyung bu gapidan keyin o‘zini xavotir olgandek ko'rsatib yonidagi shifokorlariga qarab:

— Nega bolaning ahvolidan xabar olmadingiz sizlarga nima degan edim dedi.

Shundan keyin professor Sonjin Taehyung va Jungkook tomonga qarab:
— Taehyung bilasanmi senga yomon bir ikki xabarim bor edi. Kecha Biz Jungkookni tekshirganimizda uni o‘pkasida yomon kasallik borligini aniqladik shu uchun biz ukangni tuzatish uchun uni yana bir ikki apparatlar bilan Jungkookni yana bir oz tekshiramiz, — dedi Professor Sonjin sokin, ammo soxta tabassum bilan.

Taehyung Jungkookning qo‘lini mahkam ushladi.

— Yo'q kerak emas biz bugun uyga ketamiz ? — deb pichirladi Jungkook.

Taehyung professor Sonjin Jungkook haqida aytgan yo‘lgon gaplaridan keyin Professorni gaplariga ishonib qolganligi uchun Jungkookga qarab yo'q bosh degandek irg‘adi, ammo hech narsa demadi. Shunday qilib bolalar professor ortidan yurishga majbur bo‘lishdi.

Ularni qop-qorong‘i, sovuq yer osti xonasiga olib tushishdi. Xonada tibbiy uskuna va simlar bilan to‘la bir nechta apparatlar bor edi. Devorlarda esa hech qanday deraza yo‘q, faqat chiroqning xira nuri xonani yoritib turardi.

— Biz bu gal biroz boshqacha tajriba o‘tkazamiz, — dedi Sonjin, qo‘lqop kiygan holda. — Juda og‘riqli bo‘lmaydi... — u jim bo‘ldi, go‘yoki yolg‘onini bolalar sezmadi deb o‘ylardi.

Taehyungni yon xonaga olib ketishdi. Jungkook esa yolg‘iz qoldi.

— Iltimos... men akamsiz qolishni istamayman, — dedi u ko‘zlari yoshga to‘lgancha.

Ammo unga hech kim javob bermadi.

Jungkookni stolga yotqizishdi, qo‘llarini va oyoqlarini mahkam bog‘lashdi. U yig‘ladi, yordam so‘radi. Ustidan sovuq metalldek hid kelayotgan apparatlarni tushirishdi. Ko‘zlari chiroqqa qarab jim bo‘lib qoldi.

Bu tajriba qonuniy emasdi. Professor Sonjin va uning guruhiga bolalar himoyasi to‘g‘risidagi hech qanday qonunlar muhim emasdi. Ular faqat o‘z ilmiy manfaatlarini o‘ylashar, bolalarning hayoti esa ularga shunchaki tajriba obyekti edi.

Shu payt boshqa xonada Taehyung ham ukasining baqirayotganlarini eshitishi bilan yuragi tinmay siqilardi. U o‘zini ojiz his qilardi. Qo‘lida kuch bo‘lsa, ukasini qutqarar edi. Ammo u hali atigi olti yoshda edi...

Oradan 2 soat o‘tdi. Hamma narsa jim. Faqat apparatlarning g‘ichirlashi va Jungkookning tinimsiz nafas olishi eshitilardi.

Nihoyat, eshik ochildi. Professor Sonjin va uning hamrohlari xonadan chiqib, ko‘zlari qizarib ketgan, holdan toygan Jungkookni ko‘tarib olib, yana o‘z xonasiga olib borishdi. U hushsiz edi. Yuzlari oqarib ketgan, qo‘llarida mayda izlar bor edi. Har bir nafas olishi og‘riqli edi.

Taehyung uni ko‘rib, yuragi ezildi. Ukasining yelkalarini ushlab, shivirladi:

— Jungkook... men shu yerdaman, qo‘rqma... hammasi o‘tib ketadi...

Jungkook ko‘zlarini arang ochdi. Og‘izlari qurigan, ovozi esa xirrillar edi:

— Taehyung... bu yer... juda qo‘rqinchili va qorong‘i... men uyga ketgim kelyapti...

Taehyung ko‘zlarida yosh bilan:

— Ha Jungkook, biz ketamiz. Men seni bu joydan olib chiqaman. Seni endi hech kim bunday azob bermaydi, — dedi Taehyung pichirlab, ukasining qo‘lini ushlab.

Shu kecha, u xonani sinchiklab kuzatdi. Har bir harakatni, har bir eshik ochilishini, qorovullarning almashish vaqti va joyini yod oldi. Chunki endi u bola emas u bola yoshida katta odamga o‘xshab qolgan edi. Buni ustiga u Jungkookni akasi ham edi. Baxtga qarashi
akalar hech qachon ukasini yolg‘iz tashlab ketmaydi...

Tungi soat uchlar atrofida edi. Harbiy baza ichida hamma uxlab yotgandi. Faqat navbatchi qorovul shiftga tikilgancha, yarim uyquda stulda o‘tirardi.

Taehyung ukasining yonida yotib, har bir mayda ovozni eshitib yotardi. U uzoqdan eshik ochilib-yopilishlarini, qorovulning cho‘zilib esnashini, kamera chiroqlarining yonib-o‘chishini kuzatdi. Nihoyat, to‘g‘ri fursat keldi.

U sekin turib, uxlayotgan Jungkookni turg'azib uning sovuq qo‘lidan tutib.

— Jungkook Jungkook turaqol qani. Uyga ketamiz Faqat ovoz chiqarmay yur, — dedi u pichirlab.

Jungkook zo‘rg‘a bosh irg‘adi. U juda zaif edi, ammo akasiga ishondi.

Taehyung ilgari sezganidek, eshik qulfi faqat tashqaridan yopilardi. U o‘zining yostiq qopidagi kichik simni olib, eshikning qulfi ichiga tiqdi. O‘zini ko‘p marta bu ishni xayolida mashq qilgan edi. Nihoyat, eshik shiqirlab ochildi.

Ikkalasi poyabzallarini yechib, yalangoyoq yurishdi. Sovuq beton pol oyoqlarini kesgandek qilardi, lekin Taehyung orqaga qaramasdi.

U navbatchi qorovulning stulda xurrak otib o‘tirganini ko‘rib, Jungkookni orqasiga yashirdi. So‘ng u tezda devor ortidan yugurib o‘tdi. Qorong‘i yo‘lakni kesib o‘tishdi, labaratoriya yonidagi xizmat eshigiga yetishdi.

Ammo bu yerda eng qiyin to‘siq bor edi — eshik paroli.

Taehyung uzoq o‘ylamadi. U bir necha marta professorlarni eshikni ochayotganini kuzatgan, barmoqlari qaysi tugmalarga ko‘proq bosilganini eslab qolgan edi. U sekin klaviaturaga tegib ko‘rdi: 2... 5... 7... 9...

Birinchi urinishda xatolik bo‘ldi. Yuragi tez ura boshladi.

U ikkinchi bor urindi: 2... 5... 9... 7...

Pip!

Eshik ochildi.

Jungkookning qo‘li Taehyungning kaftida muzday edi. Ikkalasi qorong‘ulik ichiga yugurishdi. Ular harbiy baza devorlarini orqada qoldirib, uzoqqa — erkinlik sari yo‘l olishdi.

Ammo...

Ular hali bilmas edi: bu qochish — boshlanishi edi. Ularni hali oldinda izlash, quvish, va yana bir bor sinovlar kutib turardi.

Lekin o‘sha lahzada, Taehyung faqat bitta narsani bilar edi: ukasi tirik, yonida edi. Va bu — hammasidan muhim edi.

Shunday qilib Taehyung va Jungkook baza ichidan chiqib ketishdi. Bu vaqtda ularni kuztib turgan qo‘riqchi uxlayotgan yeridan yiqilib tushdi. Va o‘rnidan tezda turib bolalar yotgan kravatga qaradi. Va ularni yoq ekanligini ko‘rishi bilan tezda professor Sonjinni oldiga borib unga bolalarni qochib ketishganini aytadi. Professor Sonjin esa o'zi bilan bir ikki qo‘riqchilarni olib ularni izlashga yo‘l oldi. Bu vaqtda esa Jungkook va Taehyung allaqachon qorong‘ilik ichida bir o‘rmon ichida yugurishardi. Oy nuri yerga tushib, ularning soyalarini cho‘zib yuborardi. Atrof sukunatga cho‘mgan, faqat nafas olishlari va oyoq tovushlari eshitilardi.

Ammo...

Orqadan bir qichqiriq eshitildi:

— To‘xtanglar! Qochishayapti! Tezda tuting ularni!

Bu — Professor Sonjinning ovozi edi.

Taehyung yuragida vahima his qildi, ammo yugurishda davom etdi. Ammo Jungkook juda charchagan edi, har bir qadam unga azobday tuyulardi.

Orqaga o‘girilib qaragan Taehyung, qorong‘ida yugurib kelayotgan ikki qo‘riqchini va ularning orqasida Professor Sonjinni ko‘rdi. Ularning ko‘zlarida vahshiylik, nafrat va shoshilinchlik bor edi.

— Jungkook, tezroq! Bir oz qoldi! — deya undadi Taehyung.

Ammo birdan... Jungkook toyib ketdi. Tizzalari yerga tegdi. Taehyung orqasiga qaytib, uni ko‘tarishga urindi, ammo endi vaqt yo‘q edi.

Qo‘riqchilardan biri ularga yetib kelib, Taehyungni qo‘lidan mahkam tortib, orqaga sudradi. Ikkinchisi esa hushsiz holga yaqin bo‘lgan Jungkookni ko‘tarib oldi.

Professor Sonjin og‘ir nafas olib, ularning oldiga keldi. Ko‘zlari o‘tdek yonar, lablari qattiq qimirlardi:

— Sizlar... sizlar endi. Qattiq jazolayman o‘tib! Hech qaysi birining bu jazodan qochib qutula olmaysiz!

Taehyung baqirdi:

— Siz odam emassiz? Nega bizga bunday qilayapsiz?! Ukamni ahvoli og‘irlashyapti, u endi bularga bardosh bera olmaydi!

Professor Sonjin uning so‘zlariga parvo qilmasdi. U qo‘llarini orqasiga bog‘lab, sovuqqonlik bilan javob berdi:

— Sizlar faqat subyektlar. O‘z ixtiromiz bilan tanlangan emassizlar. Bu — tajriba. Nafaqat sizlar uchun, balki butun insoniyat uchun zarur.

Shu so‘zlardan so‘ng, bolalarni yana ichkariga olib kirishdi. Har bir qadami bilan Taehyungning ko‘nglida nafrat va jur’at uyg‘onardi. Bu hali yakun emas edi. U ichidan qasam ichdi: bu zulmni ochib beradi. Qanday bo‘lmasin, bir kun bu yovuzni o‘ldirishga qasam ichdi.

Taehyung va Jungkookni yana baza ichkarisiga olib kirishdi. Va ularni alohida xonalarga ajratishdi. Taehyung ukasining qo‘lini qo‘yib yubormaslikka harakat qildi, lekin qo‘riqchilar kuch bilan ularni ajratib tashlashdi.

— Jungkook! — deya baqirdi Taehyung. — Meni kut! Men seni bu yerdan olib chiqaman!

Ammo Jungkook javob qaytara olmadi. U charchoq va qo‘rquvdan hushidan ketish arafasida edi.

Taehyungni esa temir panjarali, sovuq, qorong‘i xonaga olib borishdi. U yerda na oynalar, na to‘shak bor edi. Faqat sovuq yer va qattiq devorlar. Professor Sonjinning ovozi eshitildi:

— Bu sen uchun saboq bo‘ladi, kichkina isyonchi. Har bir harakating uchun javob berasan.

So‘ng ikki qo‘riqchi Taehyungga yaqinlashdi. Uni polga bosishdi, biri qo‘lini, biri oyog‘ini ushlab turdi. Uchinchisi esa kichkina elektroshok qurilmasini chiqarib, bola tanasiga tekkizdi.

Taehyung qichqirdi. Bu qichqiriq devorlarda aks sadosi bilan taraldi. Ammo hech kim uni eshitmadi. Yoki hech kim eshitgisi kelmadi.

Azobli daqiqalardan so‘ng, uni yana yolg‘iz qoldirishdi.

U shunchaki yotdi. Ko‘zlari yoshlarga to‘ldi, lekin u yig‘lamadi. Ko‘z yoshlari jimjimador emasdi, ularning har biri — alam, g‘azab va kuch edi.

— Bu yerdagi hamma insonlar yovuz, — dedi u pichirlab. — Lekin men omon qolaman. Men Jungkookni olib chiqaman. Men hammaga bu yerda nima bo‘layotganini ko‘rsataman. Yoki bit kun ozod bo‘lib hammasini o‘ldiraman.

U yuragi bilan qasam ichdi. Qon bilan, azob bilan, ukasining ahvoli bilan ichgan qasam edi bu. Endi u o‘sha oddiy, mehribon Taehyung emasdi. Endi u qaroridan qaytmaydigan jangchi edi — ukasi uchun, o‘zining insoniyligi uchun kurashuvchi bola edi.

Tong hali to‘liq otmagan, osmon qop-qorong‘u edi. Harbiy baza devorlarida esa allaqachon harakat boshlangandi. Professor Sonjin lablarini qattiq qisib, yonida ikki yordamchisi va ikki qo‘riqchi bilan Taehyung yotgan sovuq xonaga kirdi.

Birdan xona chiroqlari yoqildi. Yorqin lampalar birdaniga Taehyungni ko‘zga urildi. Taehyung qo‘lini ko‘ziga tutdi. U hali uxlayotgan edi, lekin bu nur va oyoq tovushlari uni uyg‘otdi.

— Turaqol, kichkina isyonchi, — dedi Professor Sonjin sovuqqonlik bilan.

Taehyung hech narsa demadi. Faqat ko‘zlari bilan atrofdagilarga qarab qo‘rquvni yutishga harakat qildi. U o‘zining navbati kelganini tushungandi.

Qo‘riqchilar uni tortib, maxsus tajriba stoli tomon olib borishdi. U erda qo‘l va oyoqlarni mahkamlab bog‘laydigan temir kamarlardan foydalanishdi. Taehyung qochishga bu la'nati kamarlarni yechishga urinib ko‘rdi, lekin ularni bo‘shanish imkonsiz edi.

Professor Sonjin qo‘lqop kiyib, yordamchilariga bosh irg‘adi.

— 31-eksperiment: og‘riq bardoshliligi va ruhiy sinov. Ob’yekt: Taehyung, 6 yosh. Ikkinchi subyekt bilan solishtirma bosqich. Boshlang!

Yordamchilar ignalar, simlar va elektr impul’s uzatadigan moslamalarni chiqarishdi. Birinchi to‘lqin yelkasidan uzatildi. Taehyungning tanasi titradi, lablari titrab, og‘izidan birinchi qichqiriq otilib chiqdi.

— Iltimos... bas qiling... — pichirladi u.

Lekin hech kim eshitmadi. Ikkinchi zarba ko‘kragiga, uchinchisi bosh qismiga uzatildi. Yuragi tez ura boshladi, boshi aylana boshladi. Har bir zarbada go‘yoki ichki organlari silkinib ketardi.

Yordamchilardan biri kuzatish jurnallariga yozib bordi:

— Tana harorati oshmoqda. Yurak urishi me’yordan yuqori. Qon bosimi pastlashmoqda. Ruhiy holat: zaiflashmoqda.

Soatlab davom etdi bu tajriba. Har safar kuchaytirilgan impulslar Taehyungning kichkina yuragini qiynardi. Oxiri u shunchaki qarshilik ko‘rsatmay qoldi. Tanasi bo‘shashdi, qichqirig‘i endi yo‘q edi.

Professor Sonjin sovuq ohangda dedi:

— Subyekt hushini yo‘qotdi. Tajriba vaqtincha to‘xtatilsin. Uning tirik qolish-qolmasligi — ikkinchi darajali masala.

Yordamchilar stulni bo‘shatishdi. Taehyungning hushsiz tanasi polga yiqildi. Yuzida ter, ko‘zlarida esa og‘riq izlari qolgan edi.

U hali nafaqat og‘riqqa, balki insoniylikni yo‘qotayotgan bir dunyoga qarshi kurashar, faqat yuragi hali ham urardi...

Taehyung hushsiz yotardi. Nafasi og‘ir, yuzi oqarib ketgandi. Unga qaratilgan barcha jihozlar sekin-sekin o‘chirildi, tepada nur sochayotgan lampalar yana o‘chdi. Xonada jimlik hukm surdi.

Professor Sonjin bir muddat bolaga qarab turdi. Ko‘zida biror rahm-shafqat zarrasi yo‘q edi. U yordamchilariga yuzlandi:

— Tajriba tugadi. Bu yerda ishimiz yo‘q.

So‘ng bir oz sukutdan so‘ng:

— Mana bu yetimakchani. Qo‘l-oyog‘ini yana kishanlang. Uni o‘z xonasiga olib boringlar. Faqat ehtiyot bo‘ling — hushiga kelib qolmasin.

Yordamchilardan biri tezlik bilan og‘ir temir kishanlarni olib, Taehyungning nozik bilaklari va tovonlarini mahkam bog‘ladi. Ikki qo‘riqchi hushsiz bola tanasini yerdan ko‘tardi. Uning boshi yon tomonga osilib tushgan, lablari titragan edi.

Yo‘lakda qadam tovushlari yangradi. Bolakay azobli tajribadan so‘ng yana o‘zining sovuq va qorong‘i xonasiga olib ketildi. Eshik ohangrabodek yopildi.

Ichkarida faqat jimlik va shafqatsizlik qoldi.

2 qism tugadi.

Muallif: Sunli
Kanal: 𝐁𝐀𝐍𝐆𝐓𝐀𝐍 𝐓𝐀𝐋𝐄𝐒

Mahluq qiz tomonga yaqinlashib kelar ekan uning ko‘zlarida qonga bo‘lgan ishtiyoqni anglash qiyin emas edi. Mahluq ulkan panjalari bilan qizni mahkam ushlab qizning oyoqlari orasini asta ochib qizning ichki kiyimini yechib tashladi. So'ng u yuz ko‘zlari lablari qon bo'lgan qizga qaradi. Go'yoki u qizga:

‘‘Barchasida sen va sening otang professor Sonjin aybdor u meni shu ko‘yga soldi. Endi otang uchun sen to‘laysan,, degandek qizni kiyimlarini ham yechib yiritib tashladi.

Va qizni zo‘rlashga tushdi. Mahluq ulkan asosini chiqarib qizni ichiga kiritdi. Mahluqni yog‘on azosini ichiga kirganini sezgan qiz og'riqdan baqirib yubordi.

Mahluq esa qizni baqirganlariga e'tibor ham bermay uni zo‘rlashda davom etardi. U qizni zo'rlar ekan qizni bechorani uning changalidan qutulishga harakat qilardi. Ammo bunnarsa uning qo‘llaridan kelmas edi.

Qiz bechora tinmay:

‘‘ Iltimos bas qil kim bor yordam beringlar Yonggi Jimin Yn ,, deb baqirar edi.

Mahluq esa zo‘rlayotgan qizga:

‘‘ Ovozingni o'chir ,, degandek qarab uni bo'ynini sindirib tashladi. Qiz bechoraning bo‘ynidan shiq etgan ovoz eshitildi.

Va qiz bosh baqiramadi ham. Mahluq esa qizning zo'rlashda davom etdi. Va oxiri qizni zo‘rlab bo‘lgacha uning orqasiga yo‘g‘on azosini tiqib qo‘lidagi qizning tanasini aylantirib juda kuchli aloqa qildi. U asosini qizning orqasiga kirdi chiqdi qilishni tezlatdi. Va oxirida u kuchayib bor azosidagi suyuqlikni qizni orqasiga to‘kib uni qo‘llarini tanasidan yulib olib birini o'ng tomonga yana birini chap tomonga qarab uloqtirdi.

Undan keyin mahluq yonidagi ikki ilgachni olib qizni ko‘kraklari uchiga sanchib qizni ko‘klaridan bir daraxtning shoxiga osib qo'ydi. U o‘lik holda osilgan qizning tanasiga qarab kulib qo'ydi. U yerni tark etmoqchi bo‘lganida uni yoniga boshqa bir mahluq kelib mayus ko‘zlari bilan unga qarab go‘yoki:

‘‘ Xo'sh uka niyatingga yetdingmi professor Sonjinni qizni zo‘rlab yuragingdagi 10 yil oldingi qasosni olgandek bo‘ldingmi ,, degandek bo'ldi.

Qizni zo'rlagan mahluq esa:

‘‘ Yo'q men hali yuragimdagi qasosni bosganim yo'q Jungkook men hali yuragimdagi alamni og'riqlarni xotiramdan chiqarganim yo'q bu menga kam harbiy bazadagi har bir ayol har bir erkakni o'ldirmagunimga qadar meni yuragim qasosdan sira ham tinchimaydi. ,, dedi.

Ayni shu paytda uzoqdan askarlarini qurol ovozi eshitildi. Shunday Jungkook yonidagi mahluq sherigiga qarab:

‘‘ Sen qoch men ularni chalg'itaman xo‘pmi ,,dedi.

Mahluq esa boshini ha degandek qimirlatib voqea joyini tark etdi.

Shunday qilib ular o‘rmon yonidagi o'sha qizni o‘lik tanasi osilgan daraxt oldini tark etishdi. Oradan yarim soat ham o‘tmay bir shifokor qiz daraxt oldiga yetib keldi va ko‘rgan manzarasidan shok holatga tushib qoldi. Qiz daraxtda yalang'och ahvolda ko‘klaridan osilgan qip yalang'och holda turgan qizga ko‘zi tushishi bilan:

‘‘ Yo‘q yo'q Soniya opajon,, deb baqirib yubordi.

Qizning baqirganini eshitgan boshqa harbiylar yugurib kelishdi. Shunda jigarrang forma kiygan yigit:

‘‘ Yn nima bo‘ldi. Ahvoling yaxshimi Soniyani topdingmi deya Yn oldiga keldi.

Yn lablari orasidan titragan holda:

‘‘ Yonggi Yonggi Soniya opam u.... u... daraxt da.....raxxxt,, Yn qo‘li bilan daraxt yuqorinida qip yalang'och holda osilib turgan Soniyani tanasini qo‘li bilan ko‘rsatdi.

Yonggi Yn ishora qilgan tomonga qarashi bilan ikki qo‘llari uzib tashlangan va (ichki organlari) jinsiy a'zolari yirtilib ketgan Soniyani o‘lik tanasiga ko‘zi tushdi.

Yonggi nima qilishni bilmay qoldi. Chunki 3 yil davomida sevib kelgan insoni hozir tanasi yarimi yo'q ichki organlari yirtilgan va qip yalang'och holda daraxt shohlarga osilgan Soniyani qarar ekan faqatgina jim qoldi.

U nima deyishni nima qilishni bilmas edi. Shu paytda harbiy yigitlardan birini ratsiyasidan ovoz eshitildi:

‘‘ Xo'sh Soniya xonimni topdingizmi General Jimin boshchiligidagi guruh uni hech qayerdan topa olmagan meni eshityapsizmi? ,, dedi.

Shunda harbiy yigit ovozi titragancha:

‘‘ Ha biz Soniya xonimni topdik ammo xonim tirik emas ekan biz xonimni jasadini hozir ba‘zaga professor Sonjinni oldiga eltamiz,, dedi.

Shunday qilib ular Soniyani o‘lik tanasini daraxtdan tushurishib uni harbiy ba‘zaga olib ketishdi.

Ularni kuzatib turgan Jungkook:

‘‘Hali bu sizlar uchun kam men va meni ukamga nima qilgan bo‘lsangiz sizlarni undanda yuz barobar ahvolga solamiz,, deya u 10 yil oldingi voqealarni eslashni boshladi.

O‘n yil oldin.......

Soyali kabinetda yillab urush ko‘rgan ikki kishi yuzma-yuz o‘tirardi. Biri — yelkalari ordenlarga to‘la, ko‘zlari sovuq harbiy — General Min, ikkinchisi esa — oq xalatda, ko‘zoynak ortidan yuzini yashirgan ilmga berilgan olim — Professor Sonjin edi.

‘‘Bizga vaqt kerak emas,, dedi Sonjin. ‘‘Super odam yaratish loyihasiga darhol ishga tushirishimiz kerak. Bu davlatimizning kelajagi,,

General Min bir oz jim qoldi, so‘ng og‘ir nafas olib:

‘‘Va sen sinovni odamlar ustida boshlamoqchisan?,,

‘‘ Aynan. Boshqa yo‘li yo‘q. Biz genetik modifikatsiyani nazariyada o‘rgandik, endi amalda sinab ko‘rish vaqti keldi. Menga ikki bola kerak. Yashash joyi yo‘q, qarindoshi yo‘q — hech kimmi yo'q bo'lgan bolalar,,

General qoshini chimirdi, ammo bosh irg‘ab proffessorni gapiga rozi bo‘ldi.

‘‘Ertaga kechga qadar ikkita egizak bola olib keltiraman,,.

Sonjin jilmaydi. Bu g‘alaba yoki mamnunlik jilmayishi emas edi. Bu — insoniyat chegarasini buzishga bir qadam yaqinlashgan aqldan ozgan olimning jilmayishi edi.

‘‘Unda juda yaxshi. Loyihani “Alpha-Z” deb nomlaymiz,, dedi u.

General Min bir zum jim turdi. Uning qattiq yuzida bir lahza ikkilanish sodir bo‘lgandek bo‘ldi, ammo bu hissiyot tezda harbiy ma'suliyatga yo‘l berdi. U stulidan sekin turdi, stol ustidagi jurnaldan bir varaqni olib, qatlay boshladi. Professor Sonjin unga qarab turar, ichining burchagida kuchli qoniqish sezilardi. Shundan so'ng General Min telefonni olib:

‘‘Yordamchimni Chonni menin oldiga zudlik bilan chaqiringlar,, dedi.

Oradan bir necha soniya o‘tib, eshik taqilladi.

‘‘Kiring,, dedi general Min.

Ichkariga qora harbiy libosda, yosh, ammo sovuqqon yigit kirib keldi. Bu — Chon edi. Uning nigohi to‘g‘ri generalga tikilgan, u har qanday topshiriqqa tayyor edi.

General Min unga qo‘lidagi qog‘ozni uzatib:

‘‘Bu topshiriqni darhol bajar! Tezda shaharning chekkasida joylashgan boshpanasizlar markaziga bor va yerdan ikki egizak bolani olib kel. Ularni yoshi 6-8 oralig‘ida bo‘lsin. Yashash joyi yo‘q, yaqinlari yo‘q bo‘lsin,, dedi.

Chon hech qanday savol bermadi. Faqat bosh egib “tushunarli” deb qo‘ydi.

General unga yana qarab:

‘‘ Bu haqda hech kimga og‘iz ochmaysan. Bu bolalar oddiy eksperimentlar emas. Ular loyihaning negizi. Agar bu sirlardan birortasi sezib qolsa, Senni, yo‘q qilinaman. Tushundingmi?
Chon:
‘‘ Ha,,

General Min:

‘‘ Unda jo‘na,,

Chon eshikni ochdi, ketayotib bir zum Professor Sonjinga ko‘z tashladi. Olim hali ham jim, stulida cho‘kkalab o‘tirar, lablarida g‘alati jilmayish o‘ynar edi. U qandaydir dafn qilinmagan jinoyatni kutayotgandek, quvonch ichida edi.

Eshik yopildi.

Va shu tariqa, insoniyat tamaddunining eng qorong‘u loyihasi — “Alpha-Z” rasmiy ravishda boshlanib ketdi.

Shahar chetidagi xarobaga aylangan eski zavod binolari qop-qorong‘i edi. Yomg‘ir kun bo‘yi yog‘ib, asfaltni muzlatib yuborgan, shamol esa eshik-derazalarning singan bo‘laklarini g‘ichirlatib yurardi. Shu yerda, beton ustida, o‘zaro suykalib o‘tirgan ikki bolakay sovuqdan qaltirab turardi.

‘‘ Taehyung...,, dedi ulardan biri, titrab. Uning mayin ovozi eshitilishi bilan egizagi unga qaradi.

‘‘Ha, Jungkook ,, dedi Taehyung, o‘zidan yoshi bir daqiqa katta bo‘lsa ham, o‘zini doimo akaday tutardi.

Jungkook qo‘llarini ko‘kragiga bosdi, uning lablari sovuqdan ko‘karib qolgan edi:

‘‘Sovuq qotdim... va... ochman...,,

Taehyung uni yelkasidan mahkam quchoqladi, o‘zi ham bu sovuqdan qaltirardi, ammo har doimgidek kuchli bo‘lishga harakat qilardi.

‘‘ Men tongda baribir biror ish topishga harakat qilaman,, dedi Taehyung. ‘‘Balki kimdir idish-tovoq yuvishga chaqirar... yoki... qog‘oz terishga. Faqat hozir uxla, Jungkook. Ertalab hammasi yaxshi bo‘ladi...,,

‘‘Har doim shunday deysan,, dedi Jungkook, lablarini titratib. ‘‘Lekin hech narsa yaxshi bo‘layotgani yo‘q-ku...,

Bu so‘zlarni eshitish Taehyung uchun og‘ir edi. Jungkookni gaplari unga og'ir tuyulsada ammo to‘g‘ri edi. Taehyung jim qoldi. U buni inkor etolmadi. Ular ikki yildirki, shu holatda yashayapti. Yomg‘irli kunlarda uydan voz kechgan devorlar ostida, qorli kechalarda yirtilgan ko‘rpa ichida, ochlik bilan tinimsiz jangda edilar. Buni ustiga ular hali 7 yoshda edi.

Ana shu vaqtda, biroz narida, qorong‘ulik ichida bir mashina faralari yonib, asta yaqinlasha boshladi. Mashina ichida Chon jim o‘tirar, u binolar oldidagi egizaklarga tikilgancha.

‘‘ Va nihoyat topdim,, dedi u o‘ziga.

U mashinani to‘xtatdi. Asta eshikni ochib, ularning yoniga yaqinlashdi.

Chonning qadam tovushlari q eshitgan. Taehyung birinchi bo‘lib sezdi, o‘rnidan turib.

‘‘ Bu yerda Kim bor?!,,

Chon sokin ovozda:

‘‘Men ,, dedi u bolalar tomonga yaqinlashib
‘‘Bolalar qorningiz ochdimi sizlarni ovqat va issiq joyga olib boraman,, dedi.

Jungkook boshini ko‘tardi, umid bilan. Ammo Taehyungning nigohi sovuq edi. U birovga ishonishni allaqachon to‘xtatgan edi.

‘‘Evaziga bizdan nima so‘raydiz?,,

Chon jilmaydi, lekin uning ko‘zlarida mehr yo‘q edi.

‘‘Hech narsa,,

U ikki qo‘li bilan issiq non va termosdagi sho‘rvani ko‘rsatdi. Noning hidi Jungkook va Taehyungni burnilarini tegib o‘tdi. Jungkook indamay ukasining qo‘lini tortdi.

‘‘ Taehyung... iltimos... men ovqat yegim kelyapti...,,

Taehyung jim turdi. Keyin bir og‘ir nafas olib, bosh irg‘adi.

‘‘ Yaxshi... ammo sen mendan bir qadam ham uzoqlashmaysan, tushundingmi?,,

‘‘Tushundim...,, dedi Jungkook.

Va shunday qilib, ikki kichkina jon, bir burda non va bir oz iliqlik umidida, o‘z hayotidagi eng qo‘rqinchli kechaga yo‘l olishdi. Ular bilmas edi — bu yo‘l ularni inson bo‘lish huquqidan mahrum etishini.

Chon mashinaga qaytdi. Egizaklar esa orqa o‘rindiqqa joylashdi. Jungkook darrov termosdagi sho‘rva va nonni olib yeya boshladi. Uning ko‘zlari yumilgan, go‘yoki bu tam nima ekanini esdan chiqargandek. Taehyung esa asta yeya boshladi. Nigohi old o‘rindiqda o‘tirgan erkakda, yuragi esa noma’lum xavotir bilan to‘lib toshgan edi.

Mashinada sukunat hukm surdi. Qor yoqardi. Atrofda faqat qorning shuvillashi va mashina g‘ildiraklari ostidagi qorga singayotgan tovushlar bor edi.

‘‘ Qayerga ketyapmiz?,, deya nihoyat so'radi Taehyung.

Chon ko‘zini yo‘ldan uzmay javob berdi:

‘‘Yaxshi joyga. Sizga o‘xshaganlarga g‘amxo‘rlik qiladigan joyga,,

Ammo uning bu gaplarini Taehyung ishonmadi. U ukasini olib bu mashinadan qochishni istardi. Ammo endi kech edi.

Mashina shahardan uzoqlashib, tog‘li hududga — eski, tashqi dunyodan yashiringan maxfiy baza sari yo‘l oldi. Qorong‘u tunnel ichidan o‘tib, og‘ir temir eshiklar ochilgach, ularni qop-qora ichki dunyo qarshi oldi. Bu joy yer ostida qurilgan edi.

Ular mashinadan tushgan zahoti oq xalatli odamlar ularni kutib olgan. Taehyung ukasining qo‘lini mahkam ushladi.

‘‘Bu qanaqa joy? so‘radi u, yuragi o‘z-o‘zidan tez ura boshlagan.

Hech kim javob bermadi. Faqat yuzlarida niqob bor, sovuq nigohli insonlar ularni olib ketishdi.

‘‘Aka... — dedi Jungkook, qo‘rquv bilan. ‘‘Men... men uyga qaytmoqchiman...

‘‘Shsh...Jungkook biz bu yerdan chiqamiz,, dedi Taehyung, o‘zini ishonchli tutib. ‘‘ Men senga so‘z beraman,,

Shunday qilib Chon egizaklarni professor Sonjinga topshirdi. Sonjin esa ularni bir xonaga joylashtirib xonani tark etdi.

Professor Sonjin egizaklarga yashirin kamera orqali tikilib:

‘‘Juda zo‘r... mukammal mos kelishgan... — u yordamchisiga pichirladi. — 2-martabali DNK strukturasi mukammal. Ularning tanasi tajriba uchun mos.

Jungkok esa bu vaqtda titrab turgan edi. U akasining kaftini ushlaganicha, yig‘lagudek bo‘lib:

‘‘ Aka... men uyga ketmoqchiman...,,

Taehyung esahech nima deyolmadi. Ko‘zlarida yosh qalqib chiqdi. Ammo bu yerda ko‘z yoshi hech narsani o‘zgartirmasdi.

Erta tong qorong‘i laboratoriyaning ichida, professor Sonjin bir nechta yuqori texnologiyali uskunalar va maxsus apparatlar bilan o‘rab olingan xona ichida ish olib borardi. U o‘zining eng katta orzusiga erishish uchun kerakli birinchi qadamlarga tayyor edi. Bugun, u ikki egizak bola — Taehyung va Jungkook — ular uchun nihoyat, yangi hayot zarvaraqtini boshlanishi kerak edi. Bu ikki bola, professorning olamni o‘zgartirishni orzu qilgan loyihasining asosiy poydevori bo‘lardi.

Taehyung va Jungkook, o‘zlarini butunlay yolg‘iz, begona bir dunyoda his etar edilar. Ular, oralaridagi o‘xshashlikni sezishar, biroq har birining ko‘zlarida alohida bir qarash bor edi. Ularning hayoti eski, tanish va xavfsizdi — ammo endi ular butunlay yangi va qo‘rqinchli dunyoda edilar.

Laboratoriyada barcha tayyorgarliklar yakunlandi. Ular yangi sinovdan o‘tishga tayyor edi. Sonjin yuzida noxush va sirli bir tabassum bilan, ilgari tayyorlangan maxsus o‘rindiqlarga, ularni joylashtirdi. Bu o‘rindiqlar ularning har birining yuksak nazoratda bo‘lishlarini ta’minlardi, tajriba davomida tizimlar ularga doimiy ravishda monitorlar orqali qaraladi.

‘‘Bu sizning yangi hayotingiz,, dedi professor Sonjin. ‘‘Biz sizlardan kuchli va mukammal odamlar yaratamiz,, dedi.

Taehyung va Jungkook bir-birlariga qarashdi, biroq bir-birlariga biron so‘z aytmadilar. Ularning qalblarida so‘roq, qo‘rquv va umid aralashgan edi.

Professor Sonjin barcha apparatlar bilan shaxsiy monitordan nazorat qilib, exsperimentning birinchi bosqichini ishga tushirdi. O‘rindiqlarga o‘rnatilgan maxsus tizimlar ularning tanalariga energiya to‘ldirayotgan edi. Ushbu energiya ta’siri bilan ular qattiq titray boshladilar. Har bir nafaslari og‘irlashdi, endi nafas olishlari uchun kuch kerak edi.

Jungkook o‘zining ko‘zlarini yummoqchi bo‘ldi, lekin bu imkoniyatni topa olmadi. Har bir qadam, har bir tortishish unga g‘alaba, shuningdek, oxirgi nafas bo‘lishi mumkin edi. Biroq, ichki bir tuyg‘u uni tinchlantirdi: bu uning tanasini o‘zgartirayotganligini his etardi. U o‘zining kuchliroq, chidamliroq bo‘lishini, aslida uning hamma orzularining amalga oshishi uchun tayyorligini his qildi.

Taehyung esa boshqa tomondan, har narsani o‘zgartirishni xohlamagan holda, faqatgina tinchlanishni orzu qilardi. Uning ko‘zlari o‘ziga yarasha bir umidni izlab, o‘g‘irlangan bo‘lsa-da, ortiqcha noqulayliklarni his qilmaslikka harakat qilardi. U boshqalar kabi kuchli bo‘lishni xohlamadi, u faqat tinchlikni, o‘zining eski hayotini orzu qilardi. Ammo u, buni anglab, bunday orzuni amalga oshirishning imkoni yo‘qligini tushundi.

Tajriba jarayonida tanalarida kuchli o‘zgarishlarni his qilishar edi. Ularning mushtlari siqilganida, mushaklari o‘sib borardi. To‘g‘ridan-to‘g‘ri, tanalarida o‘zgarishlar amalga oshayotganini, yangi kuch va imkoniyatlar ularning ichida yaratilayotganini sezishdi. Ammo ularning hayotidagi bularning barchasi qanday natijalarga olib kelishi haqida hali aniq tasavvurga ega emas edilar.

Shu payt Sonjin, tajriba jarayonini yakunlash uchun yana bir necha parametrlarni yo‘lga qo‘ydi. O‘rindiqlarning har bir qismi tahlil qilinib, sinov natijalari oldindan belgilangan hisob-kitoblarga ko‘ra amalga oshirilgan edi. Biroq, Sonjin shu orada o‘zining tekshiruvlarini tugatdi va bir oz jim turdi, keyin esa lablarini qattiq siqib, shunday dedi:

‘‘Bu faqat boshlanishi. Sizlar faqat boshlang‘ich bosqichdasizlar. O‘zgargan holatda yanada kuchliroq bo‘lasizlar,,

Taehyung va Jungkook bir-biriga qarashdi. Ularning ko‘zlarida hali bu o‘zgarishlarning ta’siri yuzaga chiqmagan, lekin ular shu jarayonni endi orzu qilganidek qanday yakunlanishini bilmas edilar. Tana va ong, ta’lim va kuch o‘rtasida bunday tajribalar ular uchun hech bo‘lmasa o‘ta hayajonli va qo‘rqinchli bo‘lishi mumkin edi.

1 qism tugadi.
Muallif: Sunli
Kanal: 𝐁𝐀𝐍𝐆𝐓𝐀𝐍 𝐓𝐀𝐋𝐄𝐒

Samolyot asta-sekin balandlikka ko‘tarildi. Yon derazadan ko‘kka qarab turgan Yn chuqur nafas oldi. Uning yuragi hayajondan qattiq urardi. Orqasida qolayotgan ona yurti O‘zbekiston, onasi, bolaligini o‘tkazgan hovli, do‘stlari, maktab, sokin tonglar — barchasi asta-asta pastda qolib ketayotgandek edi. Ammo oldinda uni butunlay yangi hayot kutayotgan edi — Koreyada o‘qish, yangi madaniyat, begona til va yangi orzular sari birinchi qadam.

U o‘zicha pichirladi:
“Men endi nima qilaman? U yerdagi odamlar meni qanday qabul qilisharkin? Muslima qiz bo‘lib, o‘zimni qanday tutaman? Men u yerga moslashib keta olmanmi?”

U ich-ichidan xavotir uni siqayotgan bo‘lsa-da, ichkaridagi bir ovoz shunday deyar edi:
“Sen orzularing uchun kurashyapsan. Hech narsaga osonlikcha erishib bo‘lmaydi, sen hechqachon taslim bo‘lma.”

Ynning qalbi ikki olam o‘rtasida qolgandi — bir tomonda sog‘inch, ikkinchi tomonda umid. Samolyot tebranganda, u qo‘lidagi duoni yana bir marta o‘qidi. So‘ngra ko‘zlarini yumdi va ichida Allohga shunday dedi:
“Menga sabr, kuch va eng to‘g‘ri yo‘lni ko‘rsatgin Allohim. Men yolg‘iz emasligimni bilaman sen har qadamimda meni qo‘llab quvatlab kelgansan Allohim iltimos menga yordam ber o‘z maqsadlarimga erishishimga yordam ber.” deya duo qildi.

Yn hali ham bir narsani bilmas edi. Koreyada faqat o‘qish emas, balki o‘ziligini topish, hayotga bo‘lgan qarashlarini kengaytirish va balki... kutilmagan sevgi, kutilmagan taqdir yo‘li bilan yuzlashishini ham bilmasdi.

Olti soatlik uzoq va charchoqli parvoz nihoyat yakuniga yetdi. Samolyot asta-sekin balandlikdan tushib, Seul Incheon xalqaro aeroporti uchish-qo‘nish yo‘lagiga qo‘ndi. Deraza ortida ko‘rinayotgan musaffo osmon, zamonaviy bino va harakatdagi xodimlar Ynni Koreya zaminiga yetib kelganini bildirardi.

Yn yuragini mahkam ushlab, ich-ichidan "Mana, boshlandi..." deb qo‘ydi. Bagajini olib, yo‘lovchilar oqimiga qo‘shilib, chiqish yo‘nalishi tomon yurdi. Uning har bir qadami og‘ir, ammo ishonchli bilan edi.

U kutish yo‘lakchasiga yetib kelganida, uzoqdan bir tanish ovoz uni chaqirgandek bo‘ldi.

— "Yn! Bu yerga qara!" – deya qichqirdi bir qiz qo‘llarini silkitgancha.

Bu — uning dugonasi, bolalikdan yaqin bo‘lgan Suna edi. Hijob o‘ragan, ko‘zlarida sog‘inch va quvonch birgalikda porlagan Yn darhol jilmayib yubordi. Ikkalasi bir-birini bag‘riga bosishdi.

— "Xush kelibsan, azizam! Nihoyat kelib olding!" – dedi Suna mehr bilan.

Yn esa hali ham atrofga hayrat bilan boqardi.
— "Bu yer boshqacha... hammasi yangi. Suna, men haqiqatan ham Janobiy Koreyadamanmi adashib Shimoliy Koreyaga kelib qolmadimmi?" – dedi u biroz ishonchsiz tovushda.

Suna esa kulib uning qo‘lini mahkam tutdi.
— "Ha Yn bu haqiqatdan ham Janobiy Koreya ." deya kulib qo‘ydi.

Shu bilan Yn va Suna bagaj aravachasini asta itarib, chiqish eshiklari tomon yo‘l olishdi. Incheon aeroportining ichki zali gavjum edi, biroq bir paytning o‘zida zal to‘satdan larzaga keldi — go‘yo hamma bir narsani kutayotgandek qimirlamay qoldi.

Birdaniga o‘sha jimjitlikni hayqiriqlar, kameralar chaqnashi va jurnalistlarning shoshqaloqligi buzdi.

— "Bu yerda nimalar bo‘lyapti?" – dedi Yn hayrat bilan.

Shunda Suna asta yon tomonga qarab kulib qo‘ydi:
— "Aytmoqchi edim... hozir BTS a'zolari chet eldan qaytib kelishayotgan edi."

Ynning yuragi bir zumda tez ura boshladi. To‘g‘ri, u BTS'ning ashaddiy muhlislaridan edi, ayniqsa… Jiminning. U har bir konsertni, intervyuni, hatto behind-the-scenes lavhalarni ham to‘xtovsiz ko‘rib chiqardi. Ammo ularni real hayotda ko‘rish – bu butunlay boshqacha voqea edi.

Oldinda bir to‘da qora ko‘zoynak taqqan, niqob kiygan, baland bo‘yli yigitlar asta yurib kelishardi. Ularning atrofida xodimlar, xavfsizlik xizmatlari va yuzlab muhlislar bor edi. Qichqiriqlar zalni to‘ldirardi:

— "Jin oppa!" — "Jungkook, qarab qo‘y!" — "Jimin, seni sevaman!"

Yn bir zumga qotib qoldi. Suna esa sekin uning tirsagini turtib qo‘ydi:

— "Qara, o‘sha Jimin o‘ng tomonda ketayapti! Yonidan o‘tayapmiz deyarli!"

Darhaqiqat, xuddi shu payt Jimin biroz orqaroqda ammo ancha yaqin masofada, ularni yonidan o‘tayotgan edi. U ko‘zoynak va niqob ostida bo‘lsa-da, harakati, yurishlari va yuragiga tanish nurlari bilan ajralib turardi. Aynan o‘sha lahzada shu lahzada shunday to‘qnashuv sodir bo‘ldi.

Suna aravachani surayotganda biroz qiya yo‘l oldi, Yn esa yon tomonga chekinib, to‘satdan Jimin bilan yelkasi bilan to‘qnashib ketdi.

Chamadon yengil siljib ketdi. Yn hayratdan qotib qoldi. Jimin esa to‘xtab, ko‘zoynagi ortidan unga qaradi. Bir zumga uning ko‘zlar Ynni ko‘zlari bilan to‘qnashdi. Uning nigohi muloyim, ammo ajablangan edi.

— "I'm sorry," dedi Jimin past ovozda, ingliz tilida, lekin jilmaygan holda.

Yn hech narsa deyolmadi. Go‘yoki u tilini yutib qo‘ygandek jim turardi.

Suna esa zudlik bilan vaziyatni anglab, Ynni yelkadan tortib oldinga qarab yurishga undadi:
— "Yur tezroq, ular atrofni to‘sib qo‘yishadi, hali boshqa muxlislar bostirib ketishadi!" deya Ynni qo‘llaridan ushlab u yerdan olib ketdi. Yn ayeroport yo‘lidan yurarkan, yuragi endi mutlaqo boshqa ohangda urayotgan edi.

Ular aeroportdan chiqishgach mashina to‘xtatishib unga o‘tirishdi. Yn bo‘lsa hanuz biroz titrayotgan qo‘llarini bosishga harakat qilardi. Yuragidagi noteks urishlar esa hali ham iziga tushmagan edi. Uning hayolida hali hamon Jimin bilan bo‘lgan o‘sha ko‘z-to‘qnashuv... yuragining eng nozik nuqtasiga tegib, ichida bir olovni yoqqandek edi.

— "Ha, nima bo‘ldi Yn? Yelka-yelkaga to‘qnashib ketdingmi? Gaplashdinglarmi?" – dedi Suna jilmayib.

Yn sekin bosh irg‘ab:
— "U... kechirim so‘radi. Ingliz tilida. Va...menga qaradi. U ko‘zlarimga qaradi."

Suna kulib qo‘ydi:

— "Ha tushunarli Yn menimcha Koreyadagi hayoting endi boshlanmoqda. Jimin bilan tasodifan to‘qnashgan bo‘lsang, yana nima bo‘lishini kim biladi?"

Yn esa oynali avtomobil derazasidan shahar manzarasini tomosha qilarkan, yuragida bir nido ko‘tarilayotgandi:

"Koreyaga o‘qish uchun keldim, lekin balki bu yerda men ko‘proq narsani toparman. O‘zimni, sevgini... va ehtimol — uni."

Jimin va boshqa BTS a‘zolari o‘zlarining shaxsiy mashinasida kompaniya binosiga qaytayotgan edi. Ularni yonidagi menejeri Son va orqa o‘rindiqda Jungkook jim o‘tirardi. Jimin avtomobil oynasidan tashqariga qararkan, o‘sha aeroportdagi qisqa, ammo kuchli lahzani esladi.

— "U ko‘zlar..." — deb o‘ziga o‘zi pichirladi u.
Jungkook unga qarab:
— "Nima deding?"

Jimin yelkasini qisdi:
— "Hech narsa. Bugun aeroportda... bir qiz bilan to‘qnashib ketdim. Ammo... u boshqa edi."

Menejer Son kulib yubordi:
— "Sen har kuni yuzlab muxlislar ko‘rasan, Jimin. Ularning barchasi senga o‘zgacha tuyuladi."

Lekin Jimin boshi bilan yo‘q deb qattiq chayqadi.
— "Yo‘q, bu boshqa edi. U... muhlisga o‘xshamasdi. Oddiy edi. Sokin. Ammo nigohi... qandaydir tanish tuyuldi. Go‘yoki u tushlarimga kiradigan o‘sha qiz edi."

U mashina derazasiga suyanib, yelkasini sal orqaga tashladi.
— "Men u kimligini bilmoqchiman."

Menejer Son boshini ko‘tarib unga qaradi:
— "Seni jurnalistlar ham, fanlar ham o‘rab turgan payt bo‘ldi bu. Uni topish qiyin bo‘ladi, Jimin."

Jimin jilmaydi, ammo nigohi jiddiy edi:
— "Menimcha, bu tasodif emas edi."

Ynni Koreyaga kelganining birinchi tongi ham otdi. Yn mehmonxonadagi kichkina derazani ochib, Seulga qaradi. Shahar hali uyg‘onayotgan, osmoni tutunli va bahor havosi biroz sovuq edi. Biroq qizning yuragi hali ham kechagi lahzadan qizib turgandi.

Suna stolga nonushta qo‘yarkan, hazil bilan dedi:
— "Kechagi Jimin voqeasidan keyin uxlay olmading shekilli?"

Yn jilmaydi.
— "Uxladim, lekin... xuddi tushimda u meni yana chaqirayotgandek bo‘ldi. Bu bir oz g‘alati?"

Suna kuldi:
— "Bu muhabbat emas, shunchaki fanlik xayoli!"

Lekin Yn ichidan bir narsa bu fikrga qarshi chiqayotgandi.
U yuragining tubida nimanidir sezgandi. Nimadir… o‘zgarayotganini.

Universitet hujjat topshirish jarayonlari, til markazidagi sinflar, va yangi hayotga moslashish vaqt talab qilardi. Biroq har kuni u ko‘chada, metroda, hatto kafeda o‘sha nigohni izlardi. U o‘sha to‘qnashuvni unutolmasdi.

U tuni bilan daftariga yozuv qoldirdi:

"Men bu shaharda yangiman. Menga begona til, begona odamlar. Lekin yuragimda bir tanish tuyg‘u bor. U yigit — Jimin. Uni boshqa hech kimni ko‘rmasligim mumkin, ammo u yuragimga kirib ulgurgan. Men bu yerda faqat o‘qish uchun emasman. Taqdir meni boshqa narsaga ham yetaklayotgandek tuyladi qiziq endi nima bo‘ladi men uni yana ko‘ramanmiu bilan gaplasha olamanmi qiziq."

Oradan bir oy o‘tdi.

Yn endi Janubiy Koreyaning eng nufuzli o‘quv yurtlaridan biri — Seoul National University talabasi edi. Til bilimi, bilim darajasi, orzusiga yetishish uchun qilgan harakati — barchasi behuda ketmadi. U har kuni ertalab kitoblar og‘ushida uyg‘onardi. Darsdan darsga yugurib, jon jahdi bilan yangi tilda mukammal so‘zlashishga harakat qildi.

Ammo har kuni kun botganida, yuragida o‘sha sokin voqea — aeroportdagi bir lahza jonlanardi. U o‘zini koyirdi:

— "U mashhur. U meni eslamasligi mumkin. Ammo men nega uni unuta olmayapman?"

Har safar darsdan chiqib, universitet hovlisida telefonida BTS qo‘shiqlarini tinglar, Jimin ovozini eshitganida yuragi g‘alati tarzda siqilardi. Ko‘cha bo‘ylab yurganda esa, o‘zidan o‘zi bilmay atrofga qarab qolardi. Balki u shu yerdadir, balki u yonimdan o‘tayotgandir, deb o‘ylardi.

Ynni dugonasi Suna ba’zida uni hushyor qilishga harakat qilar, lekin Yn jilmayib, faqat shunday derdi:
— "Men bir lahza ichida yuragimni yo‘qotdim, Suna. Endi uni qidirmaslikka o‘zimni majburlay olmayapman."

Universitetdagi barcha bosimga qaramay, Yn ichida o‘sha bir savol tinmay aylanardi:
"U meni eslaydimi? U ham meni izlayaptimi?"

Seul ko‘chalari bahorning to‘liq quchog‘ida edi. Barchasi o‘z joyida, lekin Jimin uchun vaqt xuddi sekin harakatlanayotgandek edi. Har kuni turli mashg‘ulotlar, repititsiyalar, fotosuratlar va videolar — hammasi uning kun tartibida bor edi. Ammo yuragining bir burchagida birgina obraz qolib ketgandi: aeroportda to‘qnashib ketgan o‘sha ko‘zlari sokin, hijobli qiz.

U har safar muxlislar bilan uchrashganida, A.R.M.Ylar orasidan ko‘zlari bilan uni qidirardi. Har bir yuzdan o‘sha tiniq nigohni izladi, har bir tabassum ortida o‘sha sirli hisni axtardi. Ammo afsuski uni topolmasdi.

Oradan Bir hafta o‘tdi. Va nihoyat BTSni yangi konsert mavsumini boshladi. Seulda ulkan stadionda muxlislar to‘plangandi. Yorqin chiroqlar, baland ovozli qichqiriqlar, sahnadagi jonli chiqishlar — barchasi mukammal edi.

Jimin mikrofoni bilan sahnaga chiqarkan, yuragining bir chekkasida yana u savol:
"U shu yerda bo‘lishi mumkinmi?"

U sahnada raqsga tushdi, kuyladi, yuragini qo‘shiq bilan ochdi. Ammo ko‘zlari — ularni bir lahzaga ham auditoriyadan olib qocholmadi. Qorong‘ilikda porlab turgan yuzlar orasidan u qizni izladi.

Lekin u yo‘q edi.

Jimin chiqish tugagach, sahna ortiga o‘tdi. Nafasi tez-tez chiqardi, ammo yuragi og‘irlashgan edi. U endi buni tan olayotgandi — bir zumlik tasodif uni abadiy ta’sir ostida qoldirgandi.

— "Uni yana boshqa ko‘rmasam kerak..." — deb pichirladi u.
Ammo yuragida hali ham umid bor edi.

BTS konsertining ikkinchi kuni edi.

Stadion atrofida odamlar yana to‘plangan, plakatlar, chiroqlar, qichqiriqlar — barchasi yana jonlangan. Bu safar muxlislar orasida ikki qiz ham bor edi — Yn va Suna. Suna qo‘lidagi chipta bilan xursandlik bilan jilmayarkan:
— "Endi tushundingmi, nima uchun seni o‘sha konkursga qatnashtirgandim?"

Yn bo‘lsa, hali ham ishonolmadi. U chipta yutib, BTS konsertiga kelganidan hayajonda edi. Ammo yuragida begona emas bir qo‘rquv va sog‘inch aralash edi. U shunchaki bir idolni emas, o‘sha aeroportda to‘qnashib ketgan, bir zumda yuragini qamrab olgan yigitni ko‘rmoqchi edi. Bu yigit Jimin edi.

Sahna yoritildi. Qo‘shiq boshlandi. Birin-ketin BTS a'zolari chiqib kelishdi. Va nihoyat... Jimin.

Yn yuragini siqib ushlab oldi. Ko‘zlariga yosh qalqdi. Sahna, musiqa, odamlar — hammasi xira tuyuldi. Faqat Jimin. Uning jilmayishi, harakati, ovozi... Hamma narsa go‘yo u uchun edi. Ichida to‘lqin-to‘lqin tuyg‘ular yugurdi:
— "U menga qarasa-chi? U meni tanisa-chi? Yoki unutganmi?.."

Ammo u hech narsa demadi. Jim kuzatdi. Yig‘ladi. Xursand bo‘ldi. Yana yuragida nimalardir yorildi.

Sahnada esa... Jimin kuylardi.

Qo‘shiq davomida u atrofdagi A.R.M.Ylarni ko‘zdan kechirdi. Sahnadan pastga, yoritilgan yuzlar tomon ko‘z yugurtirdi. Uning ko‘ngli xuddi kimnidir sezayotganday bo‘ldi. Ortiqcha jonlanib kuyladi, yuragi boshqacha urayotgandek edi.

U birinchi qatorlar, o‘rta qatordagi muxlislar orasidan uni izladi. Bir nigohni, bir holatni kutdi. To‘xtadi. Nafas oldi. Yana kuyladi.

Ammo... u qizni hali ko‘rmadi.

Lekin yuragi shivirlardi:
— "U shu yerda. Men uni his qilyapman."

Jimin navbatdagi qo‘shig‘ini kuylayotgan edi. Stadion butunlay qorong‘ulashgan, faqat telefon chiroqlari yulduzlar kabi yaltirardi. U qo‘shiqni yuragidan kuylayotgandi. Har bir satrda o‘zini qo‘yayotgandi.

Birdan... yuragi bir lahzaga urmay qoldi. Uning nigohi muxlislar orasidan bir qiyofaga tushdi. Yuzlab yuzlar orasida u ichida:
— Bu axir o‘sha qiz-ku. dedi.

Ha u qiz haqiqatdan ham Yn edi. U Suna bilan yonma-yon turardi, lekin Jimin uchun u yagona porlagan yulduz edi. Boshqacha edi. Jimin bir soniya ko‘zlarini olib qochdi, yuragini tinchlantirishga urindi. Ammo bo‘lmadi. Yana qaradi. U adashmagan edi. Bu aynan o‘sha qiz edi. Aeroportda to‘qnashib ketgan, yuragiga muhrlangan, bir oy davomida sira unuta olmagan qiz.

Jiminning ovozi biroz qaltiradi. Ammo u kuylashda davom etdi. Endi har bir satrni unga bag‘ishlagandek kuylardi. Qizni kuzatar, ko‘zlaridan ayrilolmasdi. Boshqa a’zolar harakat qilayotgan paytda u o‘sha yerda — A.R.M.Ylar orasida, olomon orasida — faqat Uni ko‘rib turardi.

Yn esa hayratda edi. Jimin unga qarayotgandi. To‘g‘ri ko‘zlariga. Qiz yuragini tutib oldi. Bu tush emasdi. Bu real edi. Jimin uni tanigandi. Qaragandi. Ichidagi har bir savol javobini topgandi:
— “Demak... u meni unutmagan.”

Qo‘shiq tugagach, Jimin nigohini uzoq ushlab tura olmadi.

Shunday qilib BTS a’zolari keyingi qo'shiqqa tayyorlanish uchun kiyim almashtirish xonasiga qaytishdi. Har biri terga botgan, ammo yuzlarida xotirjamlik bor edi. Bu ulkan shou edi. Barchasi muvaffaqiyatli o‘tdi.

Jungkook suv ichib, kresloga cho‘zildi:
— “Wow... bu kecha haqiqiy portlash bo‘ldi. Armylar rosa baxtli edi.”

Ammo Jimin jim edi. U hali ham o‘ziga kelmagan, ko‘zlari bir nuqtaga qadalgan. Nihoyat, chuqur nafas olib, Jungkookga qaradi:
— “Kook... bugun uni ko‘rdim.”

Jungkook qiziqib qaradi:
— “Kimni?”

Jimin yengilgina kulimsiradi, ammo ko‘zlarida hayrat aralash iztirob bor edi:
— “O‘sha qizni... aeroportda to‘qnashib ketganimizni eslaysanmi? Uning ko‘zlari, nigohi... bugun muxlislar orasida o‘sha ko‘zlarni ko‘rdim.”

Jungkook biroz hayron bo‘lib, o‘rnidan turdi:
— “Jiddiy gapiryapsanmi? Ishonching komilmi bu o‘sha qiz ekaniga?”

Jimin yelkasini qisdi, yuragini ushlab:
— “Bilmayman... ammo ichimda bir narsa o‘sha u edi deb qichqiradi. Qo‘shiq aytayotganimda, nigohlarimiz to‘qnashdi. Bu tasodif emasdi, Kook. U yerda edi.”

Jungkook unga qarab boshini qimirlatdi:
— “Agar u qiz taqdiringda bo‘lsa, yana yo‘lingga chiqadi, Jimin. Balki bu boshlanishdir.”

Jimin hech nima demadi. Faqat yuragida o‘sha nigohni qayta-qayta eslayverdi. Qayta uchrashuv bo‘lishiga chin dildan umid qildi.

Jimin sukutda o‘tirarkan, qolgan a’zolar asta-sekin gapni sezishdi. Yonggi uning o‘zgargan holatini sezib:

— “Bolalar, Jimin bugun boshqa. Ko‘zlari ham, yuragi ham... hmmm.”

Taehyung (V) jilmayib Jimin oldiga o‘tdi:
— “Ayt-chi Jimin, bizdan nima yashiryapsan? Konsertdan ko‘ra muxlislar orasidagi kimdir senga ko‘proq ta’sir qoldirganga o‘xshaydi?”

Namjoon qo‘lida turib qolgan mikrofonni yon tomonga qo‘yib, jiddiy ohangda:
— “Jimin, rostini ayt, sen qaysidir ARMYni sevib qoldingmi? Qiziq bu qaysi ARMY qiz bo‘lishi mumkin balki u qiz xristiandir yo‘q yo‘q bunday bo‘lishi mumkin emas. Oxirgi marotaba Arabistonga borganimizda Jiminga musulmon qizlar yoqqan edi.

Namjoonni bu gapidan so'ng Jiminni ko‘zlari bilan yalq etib Namjoon tomonga qaradi. Namjoon esa uni bu qarashini sezgandan so'ng Jiminga qarab kulib:

— Bu qaraya Yonggi bu gaplarim rostga o‘xshaydi.

Shunda Taehyung hayrat bilan:

—Jimin nima sen musulmon qizni sevib qoldingmi deb savol berdi.

Shunda Namjoon yana hazilkash ohangda:
— Yigitlar qaranglar Jiminni yuzidan qizarishni boshladi!”

Namjoonni bu gapidan keyin yigitlar baravari kulib yuborishdi. J-Hope esa qo‘llarini yig‘ib, hazil aralash dedi:
— “ Biz senni u qizga qarab yurganingni ko‘rdik. Hatto qo‘shiq aytayotganingda ham ko‘zlaring doim bitta nuqtada edi. Armyni emas, bir odamni izlayotgandek eding.”

Jimin yengilgina kuldi, ammo yuzidagi qizillik yashirib bo‘lmasdi:
— “Men... haqiqatda uni ko‘rdim. Kim bo‘lishidan qat’i nazar, yuragim unga intildi. Men bilmayman bu sevgi bo‘ladimi yoki yo‘q, lekin... u boshqacha edi.”

Taehyung uning yelkasiga urdi:
— “Mayli, agar u qiz seni baxtli qiladigan bo‘lsa, biz ham seni qo‘llaymiz. Musulmonmi, koreysmi — muhabbat til tanlamaydi, to‘g‘rimi?”

Yigitlar kulishdi, lekin yuraklarida Jiminning holatini tushunishdi. Chunki sevgi, albatta, eng kutilmagan paytda kelardi.

Yigitlar birgalikda kulib turishganda Menejer kelib:

— Yigitlar qani tezda oxirgi konsertga chiqamiz shoshilinglar qani.

Menejerni bu gapidan so'ng Namjoon yigitlarga qarab:

— Yaxshi yigitlar ketdik qani so'nggi qo‘shig‘imiz chiroyli yakunlaylik dedi.

Shundan so'ng yigitlar kiyinish xonasidan sahna tomonga qarab chiqib ketishdi.
Va nihoyat stadion ichidagi yoritgichlar o‘chdi, musiqa sadolari ostida ular yana chiqib kelishdi. Va oxirgi qo‘shiqlarini aytishni boshlashdi. Jiminni ko‘zlari hamon Yn turgan tomonda qarab qo'shiq aytardi. Shunday qilib ularni oxirgi qo'shiqlarini yakunlashdi

Hammo A.R.M.Ylar hali ham orzu bilan ulardan yana bir qo‘shiq kutishardi. Jimin va BTS a’zolari sahnada jilmayib, muxlislar bilan xayrlashib sahnani tark etishdi.

Konsert nihoyasiga yetgach, minglab odamlar sahnaga qarsaklar bilan xayrlashardi. Yn esa jim turardi. U quvonchdan emas, yuragida borgan sari kuchayib borayotgan g‘alati tuyg‘udan titrardi.

Suna Ynga nimadir bo‘lganini sezib:
— “Senga nima bo‘ldi? Ko‘rinishing g‘alati,” — dedi pichirlab.

Yn ko‘zlarini sahnadan uzmay dedi:
— “Bu imkonsiz... ammo u meni ko‘rdi. Men bunga ishonaman.”

Suna ajablanib qaradi:
— “Kim ko‘rdi?”

Yn bir yutindi, lekin yuragini to‘xtatib bo‘lmasdi.
— “Jimin... sahnada men tomonga qaradi. Nigohlarimiz yana to‘qnashdi. Men yana uni ko‘rdim, Suna. Men uni... unutolmadim.”

Suna jim bo‘lib qoldi. Chunki u do‘stining bir oydan beri qanday kechalarni bedor o‘tkazganini, darsda, kofe ichayotganda, yo‘l yurayotganda qanday qilib bir nigohni esdan chiqara olmayotganini bilardi. Endi esa o‘sha nigoh yana u tomonga qaytgandi.

Yn chuqur nafas oldi, yuragi gupillab urardi.
— “Balki bu taqdirdir... ammo men uni faqat sahnada emas, hayotda ham yana ko‘rishni istayman.”

Ular jim qadamlar bilan ayeroportdan chiqqan ilk kundagidek bir-biriga suyangancha odamlar orasiga aralashib ketishdi. Ammo ikki qalb — biri sahnada, biri tomoshabinlar orasida — allaqachon bir-birini tanib ulgurgandi.

1 qism tugadi
Muallif: Sunli
Kanal: 𝐁𝐀𝐍𝐆𝐓𝐀𝐍 𝐓𝐀𝐋𝐄𝐒

Iblirlar saroydan yashirincha chiqib ketgan Taehyung, Marin va Yonggi qorong'u tun bag'rida sokin qadam tashlab, o‘rmon tomon yo‘l olishdi. Havoda tunning sovuq shabadasi esar, shoxlar orasidan esa Oyning xira nuri ularning yo‘llarini yoritardi.

Taehyung Marin bilan Yonggini o‘zi boshlab ketar, vaqti-vaqti bilan orqaga qarab, ta’qibchilarning yo‘qligiga ishonch hosil qilardi. Yonggi esa orqada yurar, har bir shovqinga sergaklik bilan quloq solardi. Ularning nafaslari sovuq havoda ko‘rinib turar, ammo hech kim bir og‘iz ham so‘z aytmasdi.

Saroyning gumburlagan bazmi ortda qolgan, endi faqat o‘rmonning sokin, qorong'u va sirli tovushlari ularni o‘rab olgan edi. Taehyung har qadamda Marinni qo‘llaridan ushlab, uni himoya qilganday yonidan bir qadam ham chekinmasdi. Marin esa hali ham bo‘layotgan ushbu voqealarga ishonolmay, Taehyungga qarab yurardi. Uning yuragi qo‘rquv va umid bilan birga urardi.

Oradan sal vaqt o‘tib, ular o‘rmonning qalin daraxtzor qismiga yetib kelishdi. Bu yerda saroydan keladigan hech qanday tovush eshitilmasdi. Nihoyat Taehyung bir quyuq daraxt soyasida to‘xtab past ovozda shunday dedi:
— Biz shu yerda biroz dam olamiz.

Marin charchoqdan to‘xtab, yuragini qo‘li bilan bosdi. Yonggi atrofga ko‘z yugurtirib, xavfsizligini tekshirardi. Taehyung esa Marinni yoniga cho‘kib, unga ohista dedi:

— Endi sen xavfsizsan, Marin.

Bu orada O‘lmaslar qiroli Jeonning o‘g‘li, shahzoda Jungkook, Marindan xabar olish uchun uning uyiga borayotgan edi. Bir payt u Marinni uyiga yaqin bo'lgan qishloqdan qora tutun chiqayotganini ko‘ridi. Uning yuragi nimadir sezgan kabi qishloq tomonga qarab ot soldi.

Jungkook qorong‘ulik va chang ichida qolgan qishloqqa kirar ekan, u chuqur nafas oldi. Yo‘llar vayron, uylardan ko‘tarilgan tutun hali ham tarqalmagandi. U ko‘zlari yoshga to‘lgan, chang bosgan yuzli bir yosh bolani ko‘rib, unga yaqinlashdi:

— Ey bola, bu yerda nima yuz berdi? — so‘radi Jungkook.

Bola unga qarab, yig‘lagan ko‘yi javob berdi:
— Iblislar qiroli Taehyungning bosh vaziri Syavdun askarlari bilan kelib qishlog‘imizga hujum qilishdi... Ko‘p odamlarni o‘ldirishdi... Ayollar va qizlarni esa olib ketishdi...

Jungkook bu gaplarni eshitishi bilan yuragi muzlab ketdi. Bir soniyadan ortiq o‘ylab turmay, darhol o‘rmon ichkarisidagi Marin yashaydigan uy tomonga yugurdi.

U qalin daraxtlar orasidan o‘tib, nihoyat Marin uyiga yetib keldi. Ammo uy avvalgidek tinch va sokin emasdi. Eshigi ochiq, ichkarisi esa ag‘dar-to‘ntar edi. Stollar ag‘darilgan, buyumlar sochilib yotardi.

Jungkook vahima ichida uyning har bir burchagini yugurib, baqirib Marinni chaqirardi:
— Marin! Marin, qayerdasan?!

U har bir xona, har bir burchakni qidirdi, ammo Marin izsiz g‘oyib bo‘lgandi. Nihoyat, uning ko‘zlari stol ustiga sanchilgan holda qolgan qolgan iblislarning kamon o‘qgan tushdi.

Jungkook o‘qni qo‘liga olib sinchiklab ko‘rdi va yuragidan nimadir uzulib tushgandek bo‘ldi.

Shahzoda Jungkook stol ustidagi kamon o‘qini mahkam ushlab, mushtini qattiq qisdi. Ko‘zlaridagi mehribonlik o‘rnini endi sovuq g‘azab, qasos alangasi egallagan edi.

U kamon o‘qiga qarab, ovozini titratib shivirladi:
— Agar Marin... Agar unga biron bir narsa qilgudek bo‘lsang, Kim Taehyung...

Uning ovozi asta-sekin g‘azabga to‘lib:
— Men seni... seni va butun iblislaringni yer bilan yakson qilaman! Sening saroyingni ham, shon-shuhratingni ham kulga aylantiraman! Va seni kulini ko‘kka sovuraman!

Uning ko‘zlari olovdek chaqnadi. Yana bir bor kamon o‘qini siqib, so‘ng stol ustiga tashladi. U nafrat va azob ichida o‘girilib, qadamlarini yerga qattiq bosgancha uydan chiqib ketdi.

Qorong‘ulik ichiga singib ketar ekan, uning ortidan faqat sovuq shamol va ichidagi qasos alangasi ergashardi.

Shunday qilib Shahzoda Jungkook o‘lmaslar saroyiga qaytdi. U Saroyga yetib kelishi bilan xizmatkorlardan birini oldiga chaqirib, shunday buyruq berdi:
— Zudlik bilan barcha askarlarni to‘plang!

Xizmatkor ta’zim qilib shoshilguncha yugurib ketdi. Saroy hovlisida esa allaqachon harakat boshlanib, jangga shaylanayotgan askarlarning tovushi eshitila boshladi.

Bu shovqinni eshitgan o‘lmaslar qiroli Jeon, o‘z o‘rnidan turib, qattiq qadamlar bilan Jungkook yoniga bordi.
— Nima bo‘lyapti, Jungkook? — dedi u hayrat va xavotir aralash ovozda. — Nega askarlarni shoshilinch ravishda to‘playapsan?

Jungkook to‘xtovsiz nafas olib, g‘azabdan yuzlari qizarib, otashli nigoh bilan otasi javob berdi:
— Men iblislar qiroli Kim Taehyung va uning iblislari bilar birga yo‘q qilmoqchiman ota!

Qirol Jeon bu gaplarni eshitgach bir lahzaga sukutga cho‘mdi, ammo Jungkookning ko‘zlaridagi qat’iyatni ko‘rib ortiqcha so‘z aytishni istamadi.

Jungkook esa hech ikkilanmay otiga mindi. Askarlar safga tizilishdi. Yong‘in kabi g‘azab uni oldinga undardi. U barcha kuchi va yuragidagi qasos alangasi bilan saroy darvozasidan chiqdi va o‘z askarlari bilan birga iblislar saroyi tomon yo‘l oldi.

Tun sukunatida faqat otlarning poyqadam tovushi va jangga tayyorlangan qilichlarning jiringlashi eshitilardi. Bu safar Jungkookni hech narsa to‘xtamasdi — u Marinni qutqarish va adolatni o‘rnatish uchun hamma narsaga tayyor edi.

O'rmon sukunatida faqat shamol shivirlayotgandi. Taehyung, Marin va Yonggi ehtiyotkorlik bilan oldinga qarab yurishardi. Marinning yuragi qattiq urardi, u Jungkookni yana ko‘rishni xohlardi, lekin birdan...

Shu paytda Taehyungning ko‘zlari uzoqda otliq askarlar safini ilg‘adi. U diqqat bilan qaradi — oldinda, oq ot ustida shahzoda Jungkook kelayotgan edi.

Marin ham ularni ko‘rishi bilan nafasi ichiga tushdi. U bir zumda Taehyung tomon qaradi, lekin Taehyung unga yengilgina boshini qimirlatib ruxsat bergandek qildi.

Shu zahoti Marin va Jungkook bir-birlariga qarab yugura boshlashdi. O‘rtalaridagi masofa qisqarar, yuraklari kuchliroq urar edi.

Nihoyat, ular bir-birlariga yetishdi. Marin yig‘lab Jungkookning bag'riga otilib ketdi, Jungkook esa uni mahkam quchdi, xuddi hech qachon qo‘yib yubormaslikka ahd qilgandek.

Ular orasida so‘zsiz, dardli bir quvonch suzib yurar edi.

Ammo... Taehyung ularning quchog‘ida birlashganini ko‘rib, ich-ichidan yonib ketdi. Qalbi yana bir bor sinib tushgandek bo‘ldi.
U kulgili niqob ortida yashirib yurgan his-tuyg'ulari — sevgisi, orzulari — shu lahzada yana bir marta chil-parchin bo‘ldi.
U o‘zini ichidan qattiq tutdi, ko‘zlarini yumdi va o‘ziga pichirladi:

"Men faqat uning baxtini xohlayman... hatto bu baxt mening yuragimni yondirsa ham..."

Shu tarzda Taehyung ortga bir qadam chekinib, ularning quvonchini jim kuzatdi. Yonggi esa uni yonidan indamay kuzatardi. U Taehyungning yuragi qanday tilka-tilka bo‘layotganini sezmaslik imkonsiz edi...

Jungkook Marinni mahkam quchganicha, uning ko‘zlariga mehr bilan qaradi.
— Marin, ahvoling yaxshimi?. — Ular senga hech nima qilishmadimi?

Marin unga tabassum qildi, ko‘zlari yoshdan namlangan edi.
— Yo‘q, — dedi u boshini silkitib. — Iblislar menga zarar yetkaza olishmadi. Meni ularning changalidan Tae va uning do‘sti Suga qutqarib qoldi.

Jungkook Marinning so‘zlarini eshitgach, boshini yengil qimirlatdi. Ko‘zlari minnatdorchilik va iliqlik bilan Taehyungga qaradi.

Jungkook bir qadam tashlab Taehyungga yaqinlashdi va qattiq, ammo do‘stona ohangda dedi:
— Tae, ahvoling yaxshimi? Ancha bo‘ldi seni ko‘rmaganimga. Ko‘ryapman, ancha o‘zgarib ketibsan.

Taehyung, vazminlik bilan bosh irg‘adi.
— Ha, shunday, — dedi u. — Siz ham o‘zgaribsiz, shahzoda Jungkook.

Ularning ko‘zlari bir lahza tutashdi. Bu nigoh ortida o‘tgan zamonlar, unutilgan do‘stlik va sinovlardan o‘tgan sadoqat yiltirab turardi. Ammo ularning har biri ichida o‘ziga xos iztirobni yashirar edi.

Yonggi esa biroz orqaroqda turib, bu sukutli, murakkab uchrashuvni jimgina kuzatardi.

Shu gaplardan so‘ng Jungkook orqaga burilib, baland ovozda askarlariga buyurdi:
— Hamma saroyga qaytsin!

Askarlar bir ovozda:
— Xo‘p bo‘ladi, zoti oliylari! — deb javob berib, saf tartibida orqaga — o‘lmaslar saroyiga qarab yurishni boshlashdi.

Taehyung va Yonggi ham ortlariga burilib, o‘z yo‘llariga ketishga shaylanishgan edi. Ammo shu payt orqadan Marinning mayin ovozi eshitildi:
— Tae, iltimos, biz bilan o‘lmaslar saroyiga boring!

Taehyung bir zum gangib qoldi. U nima qilishni bilmay, yonidagi Yonggiga qaradi. Yonggi ham hayratda, javobsiz edi.

Shunda Jungkook tabassum qilib, Taehyungga qarab dedi:
— Tae, yur biz bilan.

Taehyung yuragi bir lahza titrab, ichida nimadir o‘zgarayotganini his qildi. U sekin boshini qimirlatib, ko‘zlarini Marin va Jungkookdan olib qochdi. Nihoyat, u ham, Yonggi ham indamay Jungkookning taklifini qabul qilishdi.

Shunday qilib, hammasi birga o‘lmaslar saroyiga qarab yo‘l oldi. Yo‘l bo‘yi hech kim hech narsa demadi. Har kim o‘z o‘yiga cho‘mgan, yuragida sokin, ammo chuqur to‘lqinlar uyg‘ongan edi.

Ular uzoq yurib, nihoyat o‘lmaslar saroyining baland va ulug‘vor darvozasiga yetib kelishdi. Saroy eshiklari shovqin bilan ochildi va ularning kirishini kutib turgan o‘lmaslar qiroli Jeon ko‘zlariga tashlandi. U beqaror qiyofada o‘g‘li Jungkook va uning ortidan kelayotgan begona yuzlarga qarardi.

Qirol Jeon qattiq qadamlar bilan oldinga yurdi va Maringa bir oz sovuq nigoh tashlab, o‘g‘liga yuzlandi:
— Jungkook, bu qiz kim bo‘ldi? — dedi ovozi qattiq va talabchan ohangda yangrab.

Jungkook bir qadam oldinga chiqdi, ko‘zlarini yerga qaratmadi, u baland va ishonchli ovozda javob berdi:
— Bu qiz Marin, ota. Men uni sevaman. Va... kelajakda unga uylanmoqchiman.

Bu gap saroy ichidagi havoni birdan og‘irlashtirdi. O‘lmaslar qiroli Jeonning qiyofasi bir zumda o‘zgarib, yuzida qahr va g‘azab alangasi chaqnadi. Uning qattiq ko‘zlari bir Jungkookga, bir Marin tomon tikildi. Saroy devorlari ham qirol Jeonning g‘azabidan larzaga kelgandek tuyuldi.

O‘lmaslar qiroli Jeon g‘azabini ichiga yutib, nigohini Jungkook va Marin ortida turgan ikki notanish yigitga qaratdi. Bir lahza ularning qiyofasini diqqat bilan ko‘zdan kechirdi. Ayniqsa, ulardan biri — Taehyung ko‘rgan zahoti uning hayolida allaqanday unutilgan bir xotira uyg‘ondi.

Qirol Jeon sekin ularning tomoniga yaqinlashdi. Qadamlari og‘ir va mulohazali edi. U to‘g‘ri Taehyung oldiga kelib, chuqur nafas olib, sokin lekin sinchkov ohangda dedi:
— Bolam, sen bilan ilgari qayerdadir uchrashmaganmizmi?

Taehyung ichidan qattiq chayqaldi. U qiroli Jeonni juda yaxshi tanirdi. 200 ming yil avval ular o‘rtasida hayot-mamot jangida to‘qnash kelishgandi. O‘sha paytda qiroli Jeon kuchga to‘la, qudratli jangchi edi. Endi esa u keksayib qolgan, ammo ko‘zlarida o‘sha o'tli ruhi hali-hanuz porlab turardi.

Taehyung qattiq bosh egib, sovuqqonlik bilan javob berdi:
— Yo‘q, zoti oliylari, biz ilgari uchrashmaganmiz, — dedi.

O‘lmaslar qiroli Jeon Taehyungning javobini eshitgach, bir lahza unga sinchkov qarab turdi. So‘ng og‘ir nafas olib:
— Yaxshi, — dedi va orqasiga o‘girilib, indamay u yerdan uzoqlashdi.

Saroy ichiga yana og‘ir sukunat cho‘kdi.

Shunday qilib hamma o‘z xonasiga va ishlariga qaytdi. Shahzoda Jungkook esa xizmatkorlarga Taehyung va Yonggi va Marin uchun xona tayyorlashni buyurdi. Hayot har kimga o'z ne'matni bergan edi. Kimdir Marin va Jungkookni sevgisini qo'llash kim buni qoralar edi. Xuddi shunday odamlardan biri O‘lmaslar qiroli Jeon edi. U
o‘zining xonasida bosh vaziri Long Yun bilan yuzma-yuz o'tirib Marin va Jungkook haqida gaplashib o‘tirardi. Xonani og‘ir sukunat egallagan, faqat olov alangasi sekin-sekin shitirlar, havoda qattiq o‘y-fikr va xavotir nafasi suzardi.

Qirol chuqur nafas olib, Long Yunga qarab gap boshladi:
— Long Yun, endi nima qilamiz? — dedi u g‘azabli ohangda. — O‘g‘lim qandaydir zoti past, kelib chiqishi noma'lum qizni sevib qolibdi. Axir biz o‘g‘limni allaqachon sening qizing Minsu bilan unashtirib qo‘ygan edik. Ularning taqdiri yoshligidanoq belgilangan edi!

Qirol Jeon barmoqlari bilan stol ustini ohista taqillatdi. Ko‘zlarida g‘azab va qayg‘u aralashgan edi. U so‘zlarini davom ettirdi:
— Endi esa u Marin degan qizni saroyga olib keldi. Buning ustiga, u bilan birga kelgan ikki yigit ham menga shubhali ko‘rinmoqda. Go‘yo... go‘yo men ularni qayerdadir ko‘rganman.

Qirol bir lahza jim qoldi, xotirasida yana iblislar qiroli Taehyung bilan jangning xira tasviri chaqnadi, ammo uni yuzini hali aniq eslay olmasdi.

Long Yun:

— Zoti oliylari, agarda bu ish bizning rejamizga to‘siq bo‘lsa u qizni yo'limizdan butunlay olib tashlashimiz kerak.

Qirol Jeon:

— Ha shunday qilishimiz kerak Long Yun. Men o‘g‘limni, va taxtimni va butun imperiyani xavfga qo‘ya olmayman.

Shunday qilib Long Yun ertasi kuni erta tongda o‘zining eng ishonchli josuslaridan bir nechtasini chaqirdi. Ularga Qirol Jeonning sirli topshiriqlarini hech qanday savolsiz bajarar edilar. Long Yun ularga sovuq va buyruq ohangida dedi:
— Sizning vazifangiz Marin degan qizni va uning atrofidagi ikki yigitni — Tae va Sugani — yashirin kuzatish. Ularning har bir qadamlarini, har bir so‘zlarini menga yetkazib turinglar. Agar zarurat tug‘ilsa... yo‘q qilishga tayyor bo‘linglar.

Josuslar bosh egib:
— Buyruqlaringizni bajarishga tayyormiz, janob, — dedilar.

Shu kundan boshlab saroy ichida Marin, Taehyung va Yonggini yashirincha kuzatish boshlandi. Ular qayerga borsa, ularning ortidan ko‘zga ko‘rinmas soyalar ergashardilar. Har bir kulgi, har bir sirli ko‘z qarash, har bir shivir-shivir... Long Yunning odamlari bularning barchasini zimdan kuzatib, eslab qolardi.

Long Yun esa har kechasi Qirol Jeon oldiga borib, barcha ma'lumotlarni batafsil yetkazardi. Qirol Jeon esa har safar yuzini yanada chuqurroq g‘am va shubha soyasi qoplab borayotganini sezardi. Chunki u bilardi: oddiy sevgi hech qachon shunchalik kuchli xavf bilan aralashmaydi.

Shunday qilib Long Yun ertasi kuni erta tongda o‘zining eng ishonchli josuslaridan bir nechtasini chaqirdi. Ularga Qirol Jeonning sirli topshiriqlarini hech qanday savolsiz bajarar edilar. Long Yun ularga sovuq va buyruq ohangida dedi:
— Sizning vazifangiz Marin degan qizni va uning atrofidagi ikki yigitni — Tae va Sugani — yashirin kuzatish. Ularning har bir qadamlarini, har bir so‘zlarini menga yetkazib turinglar. Agar zarurat tug‘ilsa... yo‘q qilishga tayyor bo‘linglar.

Josuslar bosh egib:
— Buyruqlaringizni bajarishga tayyormiz, janob, — dedilar.

Shu kundan boshlab saroy ichida Marin, Taehyung va Yonggini yashirincha kuzatish boshlandi. Ular qayerga borsa, ularning ortidan ko‘zga ko‘rinmas soyalar ergashardilar. Har bir kulgi, har bir sirli ko‘z qarash, har bir shivir-shivir... Long Yunning odamlari bularning barchasini zimdan kuzatib, eslab qolardi.

Long Yun esa har kechasi Qirol Jeon oldiga borib, barcha ma'lumotlarni batafsil yetkazardi. Qirol Jeon esa har safar yuzini yanada chuqurroq g‘am va shubha soyasi qoplab borayotganini sezardi. Chunki u bilardi: oddiy sevgi hech qachon shunchalik kuchli xavf bilan aralashmaydi.

Tun tushdi yulduzli osmon Taehyung xonasidan asta-sekin chiqib, yulduzlarga to‘la osmon sari g‘amgin ko‘zlar bilan qarab turdi. Shamol uning uzun qora sochlarini yengil tebratar, yuragidagi og‘riqni esa hech nima yengillashtira olmasdi. Shu payt, uning yoniga Yonggi kelib, past ovozda so‘radi:
— Zoti oliylari... endi nima qilamiz?

Taehyung chuqur xo‘rsinib, nigohini osmondan uzmasdan javob berdi:
— Bilmayman, Yonggi... Men faqat Marinni sevaman. Bugun Marindan eshitdim... ikki kundan keyin Jungkook bilan to‘ylari bo‘larkan...

Yonggi bu gapni eshitib, beixtiyor hayratini yashira olmadi:
— Zoti oliylari, axir...

Ammo Taehyung uning gapini yarim yo‘lda to‘xtatdi, yuzida achchiq tabassum bilan:
— Bas, Yonggi. Yetar... Men shunchaki Marinning baxtli bo‘lishini istayman.
So‘ng bir lahza jim turib, ko‘zini yumdi va davom etdi:
— Ha, aytgancha, Yonggi... ertaga narsalarimizni yig‘ishtir. Biz bu yerni tark etamiz. Iblislar saroyiga qaytamiz.

Yonggi og‘ir xo‘rsinib, bosh irg‘ab rozi bo‘ldi. Ularning bunday g‘amgin va sadoqatli suhbatini esa soyadek suzib yurgan ayg‘oqchilar eshitib, jimjitlikda g‘oyib bo‘ldilar. Ular bu xabarni tez orada Long Yunga yetkazishlari kerak edi...

5 qism tugadi.