Ertasi kuni maktab odatdagidek gavjum edi.
Kechagi voqea butun maktabga tarqalgan, deyarli hamma shu haqda gapirardi.
Yelena sinfga kirganida bir necha o'quvchi unga qarab qoldi.
Ba'zilari indamay salom berdi, boshqalari esa faqat kuzatish bilan cheklandi.
Yelena odatdagidek oxirgi qatordagi joyiga o'tirdi.
U daftarini ochib, dars boshlanishini kutdi.
Oradan ko'p o'tmay Seo-yeon, Ha-eun va Na-ri ham sinfga kirishdi.
Ular bu safar hech narsa demadi.
Faqat Yelena tomonga qisqa qarab, o'z joylariga o'tirishdi.
Dars boshlanishidan oldin sinf rahbari ichkariga kirdi.
— Diqqat, bolalar.
Shovqin bir zumda bosildi.
— Kechagi voqeadan keyin maktab ma'muriyati qaror qildi. Bundan keyin har qanday mojaro bo'yicha barcha o'quvchilar maktab qoidalariga qat'iy amal qiladi. Hech kim bir-birini haqorat qilmaydi yoki bezovta qilmaydi.
Sinf jim edi.
O'qituvchi davom etdi:
— Men sizlardan bitta narsani kutaman: bu masala shu yerda tugasin.
Yelena derazaga qaradi.
Seo-yeon esa boshini egib o'tirardi.
Dars tugagach, o'quvchilar koridorga chiqishdi.
Yelena shkafi oldida kitoblarini olayotganda, orqasidan tanish ovoz eshitildi.
— Yelena.
U ortiga burildi.
Seo-yeon yolg'iz turardi.
Bu safar uning yonida na Ha-eun, na Na-ri bor edi.
Bir necha soniya ikkisi ham gapirmadi.
So'ng Seo-yeon sekin dedi:
— Kechagi ish uchun uzr so'ramoqchi emasman.
Yelena xotirjam qaradi.
— Buni kutmagandim ham.
— Lekin yana janjal qilishni ham istamayman.
Yelena shkafini yopdi.
— Men ham.
Yana qisqa sukunat cho'kdi.
Seo-yeon chuqur nafas oldi.
— Demak, bundan keyin har kim o'z yo'lidan yuradi.
— Men uchun shunday bo'lsa kifoya.
Seo-yeon bosh irg'adi va indamay koridor bo'ylab yurib ketdi.
Yelena esa uning ortidan qaramadi.
Ba'zan eng qiyin g'alaba janjalni davom ettirish emas, uni tugata olish ekanini u yaxshi tushunardi.

Ertasi kuni.
Soat 8:10.
11-"A" sinf odatdagidan ham shovqin edi.
Kimdir telefon ko'rayotgan, kimdir uy vazifasini shoshilib ko'chirayotgan, yana kimdir kechagi voqealarni muhokama qilardi.
Seo-yeon partaga tirsagini qo'yib, deraza tomonga qaradi.
— Eshitdinglarmi?
Ha-eun boshini ko'tardi.
— Nimani?
— Bugun maktabga yangi o'qituvchilar kelarkan.
Na-ri kulimsiradi.
— Har yili shunday gap chiqadi.
— Yo'q, bu safar jiddiy.
Yelena ularning suhbatiga aralashmadi.
U kitobini ochgancha jim o'tirardi.
Shu payt butun maktab bo'ylab ovoz kuchaytirgich ishga tushdi.
— Diqqat, barcha o'quvchilar! Besh daqiqadan so'ng hamma markaziy zalga yig'ilsin. Bu maktab ma'muriyatining topshirig'i.
Sinf ichidagi shovqin birdan kuchaydi.
— Nima bo'ldi ekan?
— Kimdir tekshiruv kelgan deyapti.
— Balki yangi direktor bo'lsa kerak.
Yelena derazadan hovliga qaradi.
Odatda bo'sh turadigan maydonga birin-ketin qora avtomobillar kirib kelayotgandi.
Ular maktabning asosiy binosi oldida to'xtadi.
Mashinalarning oynalari qoraytirilgan edi.
Kim kelganini bilishning iloji yo'q edi.
Koridorlar bir necha daqiqada o'quvchilarga to'ldi.
Hamma zal tomon yugurardi.
Direktor sahnaga chiqdi.
Mikrofonni qo'liga olib, zalni kuzatdi.
— Aziz o'quvchilar...
Shovqin asta-sekin bosildi.
— Bugun maktabimiz uchun muhim kun.
Orqa eshiklar sekin ochildi.
Zaldagi yuzlab o'quvchilarning nigohi bir vaqtda o'sha tomonga burildi.
Qora kostyumdagi yetti kishi ichkariga kirib keldi.
Ular shoshilmasdan, bir saf bo'lib sahna tomon yurishardi.
Zalda pichirlash avj oldi.
— Kim ular?
— O'qituvchilarga o'xshamaydi...
— Juda jiddiy ko'rinishadi...
Direktor jilmaydi.
— Sizlarni yangi o'qituvchilar jamoasi bilan tanishtirishdan mamnunman.
Sahnadagi yetti kishi o'quvchilarga qarab bosh irg'adi.
Direktor birinchi bo'lib o'rtada turgan yigitni tanishtirdi.
— Adabiyot va ijodiy yozuv fanidan yangi o'qituvchimiz — Kim Nam-joon.
Zalda yana shovqin ko'tarildi.
Direktor navbat bilan qolgan o'qituvchilarni ham tanishtira boshladi.
Yelena esa ularga emas, sahnaning chetida turgan Johnga qarab qoldi.
Johnning chehrasi odatdagidek sovuq edi.
Ammo u yangi kelgan o'qituvchilarni juda diqqat bilan kuzatayotgandi.
Go'yo ularning ayrimlarini avval ham uchratgandek...
Bu holatni esa zalda hech kim sezmagan edi.

Xonani og‘ir sukunat bosdi.
John qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib, Jessikaga sovuq tikildi.
— Senda ikki daqiqa bor. Nima demoqchi bo‘lsang, ayt-da, ket.
Jessika kulib yubordi.
— Avvallari menga bunday ohangda gapirishga jur'at qilolmasding.
— Avvallari sen ham bugungidek bo‘lmagansan.
Bu gap Jessikaga qattiq tegdi.
— Demak, endi hamma ayb menda?
Johnning javobi qisqa bo‘ldi.
— Ha.
Jessikaning ko‘zlari g‘azabdan chaqnadi.
— Men sen uchun nimalar qilganimni unutdingmi?
— Yo‘q. Hammasini eslayman. Ayniqsa yolg‘onlaringni.
— Yolg‘on?
— O‘zingni begunoh qilib ko‘rsatma.
Yuri ikkalasini kuzatib turardi. U Jessikaning fe'lini yaxshi bilardi. Bu ayol hech qachon bekorga kelmasdi.
Jessika Yuriga qarab kinoyali jilmaydi.
— Nega jim turibsan? Meni ko‘rganingdan xursand emasmisan?
Yuri sovuqqon ohangda javob berdi.
— Yo‘q.
— Juda qo‘pol bo‘libsan.
— Buni sendan o‘rganmaganman.
Jessikaning tabassumi bir zumda yo‘qoldi.
— Demak, hali ham menga qarshi gapirishga jur'at topibsan.
Yuri bir qadam oldinga chiqdi.
— Men sendan qo‘rqmayman.
— Qo‘rqishing kerak.
John darhol ularning orasiga kirdi.
— Jessika.
Uning ovozi past edi, ammo undagi ogohlantirishni sezmaslikning iloji yo‘q edi.
— Yuriga yana bitta tahdid qilsang, oqibati senga yoqmaydi.
Jessika kulib yubordi.
— Uni himoya qilyapsanmi?
— Ha.
— Meni esa hech qachon bunday himoya qilmagansan.
Johnning yuzida zarracha afsus yo‘q edi.
— Chunki bunga arzimagansan.
Bu so‘z xuddi shapaloqdek ta'sir qildi.
Jessika mushtlarini mahkam tugdi.
— Men sening xotiningman!
— Bu gapni takrorlama.
— Nega?
— Chunki sen faqat familiyamni olib yurgansan. Xotin degan nomni esa allaqachon yo‘qotgansan.
Xonadagi havo tobora taranglashib borardi.
Jessika stol ustidagi ramkani qo‘liga oldi. Unda John va Yurining birga tushgan surati bor edi.
U suratga bir necha soniya tikilib turdi.
— Demak, baxtlimisizlar?
John javob bermadi.
Jessika birdan ramkani polga uloqtirdi.
Sharaq!
Shisha bo‘laklari xona bo‘ylab sochildi.
Yuri seskanib ketdi.
Johnning sabri tugadi.
U bir necha qadamda Jessikaning yoniga yetib borib, uning bilagidan mahkam ushladi.
— Yetar dedim.
Jessika uning ko‘zlariga tikildi.
— Qo‘yib yubor.
— Sen bu uyni hurmat qilolmading. Endi chiqib ket.
— Qo‘yib yubormasang-chi?
John eshikni ochib yubordi.
— O‘zim chiqaraman.
Jessika uning qo‘lidan siltanib chiqdi.
— Sen o‘zgargansan, John.
— Yo‘q. Nihoyat seni qanday inson ekaningni tushundim.
Jessikaning yuzida g‘azab va nafrat qorishib ketdi.
U Yuri tomon burildi.
— Sen hali g‘alaba qozondim deb o‘ylama.
Yuri xotirjam javob berdi.
— Men hech kim bilan bellashmayapman.
— Ammo men bellashyapman.
Jessika sumkasini yelkasiga ilib, eshik tomon yurdi.
Chiqish oldidan yana bir bor orqasiga qaradi.
— Bugungi gap shu bilan tugamaydi. Men ikkalangizning ham hayotingizni ostin-ustun qilaman. John, sen meni rad etganing uchun pushaymon bo‘lasan.
Eshik qattiq yopildi.
Bir necha soniya davomida uy mutlaqo jim qoldi.
John chuqur nafas olib, singan shishalarga qaradi.
Yuri uning yoniga kelib sekin so‘radi:
— U yana qaytadimi?
John boshini qimirlatdi.
— Ha. Men Jessikani yaxshi bilaman. U mag‘lubiyatni qabul qiladigan ayol emas.
Yuri deraza tomon qaradi.
Ko‘chada qora mashina hali ham to‘xtab turardi.
Mashina ichida esa Jessika ularga tikilgancha, labining chetida sovuq tabassum bilan nimadir rejalashtirayotgandi.

John deraza yonida qimirlamay turardi.
Ko'chaning narigi tomonida turgan qora avtomobilning oynalari qoraytirilgan edi.
Ichkarida kim o'tirganini ko'rishning iloji yo'q.
Yuri ham uning yoniga kelib, pastga qaradi.
— Hali ham ketmabdi...
John indamay bosh irg'adi.
— Bu Jessikaning odati.
— Nima uchun shunchaki ketmaydi?
— Chunki u odamni bezovta qilishni yaxshi ko'radi. U seni asabiylashtira olsa, o'zini g'olib deb hisoblaydi.
Xuddi shu payt Johnning telefoni titradi.
Ekranda yana o'sha ism paydo bo'ldi.
Jessika.
John bir necha soniya ekranga tikilib turdi-da, qo'ng'iroqni qabul qildi.
— Gapir.
Mashina ichidan kelayotgan sokin ovoz eshitildi.
— Deraza oldida turishing senga yarasharkan.
John javob bermadi.
Jessika kulimsiradi.
— Demak, meni kuzatyapsan.
— Yo'q. Faqat qachon ketishingni kutyapman.
— Afsus... Men hali ketmoqchi emasman.
Johnning ovozi yanada sovuqlashdi.
— Meni qiziqtirmaydi.
— Lekin meni qiziqtiradi.
Mashina ichida o'tirgan Jessika old oynadan uyga tikilib turardi.
— Yuri yoningdami?
Johnning javobi qisqa bo'ldi.
— Bu seni ishing emas.
— Uni mendan yashirishga urinma.
— Men seni undan uzoq tutyapman.
Jessika sekin kuldi.
— Farqi yo'q. Baribir bir kun kelib u bilan yolg'iz gaplashaman.
Shu gapdan keyin Johnning yuzi keskin o'zgardi.
— Agar unga yaqinlashishga harakat qilsang...
U gapini tugatmadi.
Jessika uning jimligidan ham ma'noni angladi.
— Unda nima bo'ladi, John?
Johnning ovozi muzdek yangradi.
— O'sha kuni sen uchun hamma narsa tugaydi.
Telefonning narigi tomonida bir necha soniya sukunat cho'kdi.
So'ng Jessika past ovozda kuldi.
— Men seni aynan shundayliging uchun sevganman.
Johnning javobi esa birgina jumla bo'ldi.
— Men esa seni aynan shundayliging uchun yomon ko'raman.
U qo'ng'iroqni uzdi.
Deraza ortida qora mashina hali ham joyidan qimirlamas, uning ichida o'tirgan Jessika esa labidagi sovuq tabassum bilan uyga tikilishda davom etardi.

Tun oxir-oqibat o'z hukmini o'tkazdi.
John deraza pardalarini yopdi.
— Endi uxla, Yuri.
Yuri hali ham xavotir bilan tashqariga qaradi.
— U qaytib kelmaydimi?
John yelkasiga qo'lini qo'ydi.
— Bugun yo'q.
Yuri indamay bosh irg'adi.
Charchoq ikkalasini ham yengdi.
Uy yana sukunatga cho'mdi.
Ertasi kuni.
Tong endigina yorishayotgan edi.
Oshxonadan qahva hidi kelardi.
John stol ustida yotgan gazetalarni varaqlayotgan, Yuri esa nonushta tayyorlayotgan edi.
Shu payt televizordagi ertalabki yangiliklar boshlanib qoldi.
— "...Kecha yarim tundan keyin shahar tashqarisidagi magistral yo'lda og'ir yo'l-transport hodisasi sodir bo'ldi..."
John beixtiyor televizorga qaradi.
Ekranda tun qorong'usida ezilib ketgan qora avtomobil ko'rinardi.
Boshlovchi davom etdi:
— "...Dastlabki ma'lumotlarga ko'ra, avtomobil nam yo'lda boshqaruvni yo'qotib, yo'l chetidagi beton to'siqqa urilgan. Haydovchi voqea joyida halok bo'lgan..."
Kamera avtomobilning davlat raqamiga yaqinlashdi.
Johnning qo'lidagi piyola stolga sekin qo'yildi.
Yuri ham televizorga tikilib qoldi.
Bir necha soniyadan so'ng boshlovchi ismni aytdi.
— "...Haydovchi shaxsi aniqlangan. U 34 yoshli Jessika edi."
Xonada og'ir sukunat hukm surdi.
Yuri asta pichirladi:
— Jessika...
John hech narsa demadi.
Uning yuzida na quvonch, na qayg'u bor edi.
Faqat chuqur o'yga cho'mgan odamning sokin nigohi.
— Bu tasodifmikan? — dedi Yuri sekin.
John televizordan ko'z uzmadi.
— Bilmayman.
Yangiliklarda hodisa yuzasidan tergov davom etayotgani, avariya sabablariga aniqlik kiritilayotgani aytildi.
John televizorni o'chirdi.
— Nima bo'lgan bo'lsa ham... endi ortga qaytmaydi.
Yuri boshini egdi.
Kechagi tahdidlar, qora avtomobil va sovuq nigohlar endi o'tmishda qolgan edi.
Ammo ikkalasi ham bitta narsani his qilardi:
Ba'zan bir hikoya tugagandek tuyulsa ham, uning ortidan yangi sirlar boshlanadi.

Oradan ikki kun o'tdi.
Uy asta-sekin yana avvalgi sokin holatiga qaytayotgandek edi.
John ish xonasida hujjatlarni ko'rib chiqayotgan, Yuri esa oshxonada tushlik tayyorlayotgan edi.
Shu payt uy telefoni jiringladi.
Yuri go'shtni olovdan olib, telefonni ko'tardi.
— Alo?
Narigi tomondan shirin qizaloq ovozi eshitildi.
— Dada uylaridami?
Yurining yuzida beixtiyor tabassum paydo bo'ldi.
— Yelena?
— Ha! Menman.
— Bir daqiqa kut, dadangni chaqiraman.
John telefonni qo'liga oldi.
— Salom, malikam.
— Salom, dada!
Qizaloqning quvnoq ovozi uydagi og'ir kayfiyatni bir zumda o'zgartirib yubordi.
— Maktabing qanday o'tdi?
— Juda yaxshi! Bugun matematika fanidan besh oldim. O'qituvchim meni maqtadi.
Johnning sovuq chehrasida kamdan-kam ko'rinadigan tabassum paydo bo'ldi.
— Barakalla.
— Yana rasm chizish tanlovida ham qatnashaman.
— Ishonaman, qo'lingdan keladi.
Yelena biroz jim qoldi.
— Dada...
— Eshitaman.
— Bugun meni o'zingiz olib ketasizmi?
John soatiga qaradi.
— Albatta.
— Rostdanmi?
— Men senga va'da berganman.
— Unda kutaman!
Qo'ng'iroq tugadi.
Yuri kulimsirab so'radi:
— Yana seni sog'inibdi-a?
John telefonni stolga qo'ydi.
— Har doimgidek.
Kunning ikkinchi yarmida.
John qora avtomobilini maktab darvozasi yonida to'xtatdi.
Bir necha daqiqadan so'ng o'quvchilar birin-ketin chiqishni boshlashdi.
Oralaridan kulib yugurib kelayotgan Yelena ham ko'rindi.
— Dada!
U yugurib kelib Johnni mahkam quchoqladi.
John ham qizining boshini siladi.
— Bugun juda xursand ko'rinyapsan.
— Chunki siz keldingiz.
Yelena mashinaga o'tirib, sumkasini yoniga qo'ydi.
— Yuri amaki ham uydalarmi?
John bosh irg'adi.
— Ha. U sening eng yaxshi ko'rgan shirinligingni tayyorlayapti.
Yelenaning ko'zlari chaqnab ketdi.
— Rostdanmi?
— Ha.
Qizaloq xursand bo'lib qo'llarini chapak chaldi.
Mashina asta maktabdan uzoqlasha boshladi.
John orqa ko'zgu orqali qiziga bir qarab qo'ydi.
Uning ko'nglidan faqat bitta fikr o'tardi:
"Nima bo'lmasin, bu oilani endi hech kimga buzdirib qo'ymayman."

Ertasi kuni.
Tong odatdagidan sokin boshlandi.
Yelena endi maktabning 11-sinf o'quvchisi edi. Bo'yi cho'zilgan, fe'l-atvori ham ancha jiddiylashgan. Maktab formasi ustidan qora pidjak kiyib, yelkasiga sumkasini osdi.
Yuri oshxonadan chiqib, unga bir piyola choy uzatdi.
— Hech bo'lmasa nonushta qilib ket.
Yelena jilmaydi.
— Kech qolaman. Maktabdan keyin yeyman.
John kalitlarini olib, eshik yoniga keldi.
— Seni o'zim olib boraman.
— Kerak emas, dada. O'zim bora qo ooolaman.
Johnning javobi odatdagidek qisqa edi.
— Men aytdim.
Yelena kulib, ortiq bahslashmadi.
Bir necha daqiqadan so'ng qora avtomobil maktab darvozasi oldida to'xtadi.
— Darsing tugagach, menga qo'ng'iroq qil.
— Xo'p.
— Muammo bo'lsa ham.
— Tushundim.
Yelena mashinadan tushib, maktab hovlisi tomon yurdi.
Koridor odatdagidek shovqin-suron edi.
U sinf eshigiga yaqinlashganda, uch nafar qiz uning yo'lini to'sdi.
Oldinda turgan qiz qo'llarini ko'ksiga chalishtirdi.
— Nihoyat keldingmi.
Yelena sovuqqina qaradi.
— Yo'limni och.
— Buyruq beradigan holatda emassan.
Ikkinchi qiz kinoya bilan kuldi.
— O'zingni juda boshqacha tutyapsan.
Yelena xotirjam javob berdi.
— Sizlar bilan tortishishga vaqtim yo'q.
U yonidan o'tmoqchi bo'ldi.
Ammo qizlardan biri uning yelkasiga ataylab urildi.
Sumkasi yerga tushib, ichidagi daftarlar sochilib ketdi.
Atrofdagi o'quvchilar birin-ketin to'xtab, nima bo'layotganini kuzata boshlashdi.
— Tasodifan bo'ldi, — dedi qiz istehzo bilan.
Yelena sekin egilib, daftarlarini yig'a boshladi.
Shu payt ulardan biri daftarni oyog'i bilan chetga tepdi.
— Olib ko'r-chi.
Yelena asta o'rnidan turdi.
Uning chehrasi mutlaqo xotirjam edi.
— Oxirgi marta aytyapman.
— Nima?
— Yo'limdan cheking.
Qizlar kulib yuborishdi.
— Bo'lmasa nima qilasan?
Koridorda sukunat cho'kdi.
Yelena hech qanday shoshilmadi.
U sumkasini yelkasiga ilib, ularga tikildi.
— Men janjalni yoqtirmayman.
— Demak, qo'rqarkan-san.
Bu safar Yelena bir qadam oldinga yurdi.
— Qo'rquv bilan sabrni adashtirmang.
Oldinda turgan qiz uning yoqasidan ushlamoqchi bo'ldi.
Yelena uning qo'lini siltab tashladi.
— Menga tegma.
— Tegsam-chi?
Koridorda turgan o'quvchilar orasidan "Bas qilinglar!" degan ovozlar eshitila boshladi.
Ammo hech kim yaqinlashishga jur'at etmadi.
Qiz yana Yelenani itardi.
Yelena bu safar muvozanatini yo'qotmadi.
U qizning bilagini chetga surib, qat'iy ovozda dedi:
— Men urush boshlash uchun kelmaganman.
— Lekin biz boshladik.
Shu payt koridorning narigi tomonidan o'qituvchining baland ovozi yangradi:
— Bu yerda nima bo'lyapti?
Hamma bir zumda jimib qoldi.
Ammo qizlarning nigohidan ayon edi...
Bu mojaro hali tugamagan edi.

O'qituvchi koridor bo'ylab yaqinlashayotganini ko'rgan qizlar bir-biriga qarab oldi.
— Tez, ketamiz.
Ular hech narsa bo'lmagandek sinfga kirib ketishdi.
Yelena esa yerga sochilgan oxirgi daftarini olib, indamay ortidan kirdi.
Tanaffus.
Sinf deyarli bo'shab qolgandi.
Yelena deraza yonida turib, daftariga nimadir yozayotgan edi.
Shu payt orqasidan stulning qattiq surilgan ovozi eshitildi.
— Seni ogohlantirgandik.
Yelena ortiga o'girilmasdan javob berdi.
— Men eshitdim.
— Lekin tushunmabsan.
Yelena sekin ortiga burildi.
Haligi uch qiz yana uning qarshisida turardi.
Oldinda turgani istehzo bilan jilmaydi.
— O'zingni hammadan ustun deb o'ylaysanmi?
— Yo'q.
— Unda nega bizga qarshi gapiryapsan?
— Chunki sizlar noto'g'ri ish qilyapsiz.
Qizlardan biri stol ustidagi Yelenaning telefonini olib qo'liga aylantirdi.
— Qimmat telefon ekan.
— Joyiga qo'y.
— Qo'ymasam-chi?
Yelena bir qadam yaqinlashdi.
— Oxirgi marta aytyapman.
Qiz telefonni havoda aylantirib kuldi.
— Bo'lmasa nima qilasan?
Yelena uning bilagidan ushlab, telefonni tortib oldi.
Qizning jahli chiqdi.
— Menga qo'l tekkizdingmi?!
U Yelenani ikki qo'li bilan itardi.
Yelena orqaga bir qadam chekindi, ammo yiqilmadi.
Sinfdagi o'quvchilar o'rinlaridan turib ketishdi.
— Endi bo'ldi!
Qiz yana Yelenaga tashlandi.
Bu safar Yelena ham chekinmadi.
U qizning qo'lini chetga surib yubordi.
Qiz muvozanatini yo'qotib partaga urildi.
— Telba!
U jahli bilan Yelenaning sochidan tortdi.
Yelena uning qo'lidan mahkam ushlab, sochini bo'shatib oldi.
Ikkalasi bir-birini itarib yubordi.
Partalar qarsillab surildi.
Daftarlar polga sochilib ketdi.
Atrofdagi o'quvchilar baqira boshlashdi.
— Ajratinglar!
Ammo hech kim yaqinlashmadi.
Uchinchi qiz ham Yelenani ushlashga urindi.
Yelena keskin burilib, uning qo'lini siltab yubordi.
Qiz muvozanatini yo'qotib stulga o'tirib qoldi.
Shu payt sinf eshigi qattiq ochildi.
— Yetar!
Sinf rahbari baland ovozda baqirdi.
Hamma birdan qotib qoldi.
Partalar ag'darilgan, daftarlar sochilgan, sinf ichida og'ir sukunat hukm surardi.
O'qituvchi navbat bilan hammaning yuziga qaradi.
— Kim boshladi?
Hech kim javob bermadi.
Oldinda turgan qiz labini tishlab, Yelenaga nafrat bilan tikildi.
Yelena esa xotirjam turardi.
Uning yengidagi tugma uzilib tushgan, sochlari biroz tarqalgan edi.
O'qituvchi qat'iy ohangda dedi:
— Hamma joyiga o'tirsin. Siz to'rttalangiz esa darsdan keyin direktor xonasiga kirasiz.
Qizlar indamay o'rinlariga o'tirishdi.
Ammo ular Yelenaga qarab o'tkir nigoh tashlashda davom etishardi.
Yelena esa ichida bitta narsani his qildi:
Bu janjal direktor xonasida tugamaydi. Bu endi shunchaki maktabdagi kelishmovchilik emas edi.

Muallif CORALINE 🐋

Ayolning yuzida sovuq tabassum paydo bo'ldi.
— Shuncha vaqtdan keyin meni ko'rib xursand bo'lmadingmi?

John qo'llarini cho'ntagiga soldi.
— Demak, sen odatlaringni o'zgartirmabsan.
— Sen esa odamlarni tez unutadigan bo'libsan.
Ayol bir qadam yaqinlashdi.
— Ichkaridagi qiz... yangi tanishingmi?
John yelka qisdi.
— Bu seni qiziqtirmaydi.
— Aksincha, juda qiziqtiradi.
— Chunki sen bir vaqtlar menga ham xuddi shunday qararding.
John kulimsiradi.
— O'zingni juda muhim deb hisoblash odating qolibdi.
Ayolning tabassumi yo'qoldi.
— Men seni yo'qotganim uchun emas keldim.
— Men seni ogohlantirgani keldim.
John qoshini ko'tardi.
— Meni?
— Yo'q...
Ayol boshini eshik tomonga burdi.
— Uni.
Johnning nigohi darhol sovuqlashdi.
— Uning ismini tilga olma.
Ayol istehzo bilan kuldi.
— Demak, bu safar jiddiysan.
— Qiziq...
— Qancha vaqtga?
John unga yaqinlashdi.
— Sen har doim bitta xatoni qilasan.
— Qaysi?
— Meni hali ham eski John deb o'ylaysan.
Ikkalasi bir-biriga tikilib qoldi.
Hech biri ortga chekinmadi.

John eshik ochilganini sezishi bilan ko'zlarini ochdi.
U karavotdan sekin turib, ko'rpani Yuri ustiga tortdi.
Eshik oldida turgan odamning yuzi g'azabdan oqarib ketgandi.

— Kechasi odamlarning xonasiga ruxsatsiz kirish odating bormi?

John eshikni qattiq yopdi.
— Kim seni bu yerga kiritdi?
Jessika labini kinoyali burdi.
— Bu uyga kirish uchun senga ruxsat so'rashim kerakmi?
Johnning nigohi muzdek edi.
— Ha. Endi kerak.
Shu payt karavotdagi Yuri uyg'onib, boshini ko'tardi.
U Jessikani ko'rishi bilan yuzidagi rang o'zgarib ketdi.
— Sen...
Jessika zaharli tabassum qildi.
— Voy, Yuri. Meni hali ham eslarkan-san.
Yuri asta o'rnidan turdi.
— Nega bu yerga kelding?
— Seni ko'rgani.
— Yolg'on gapirma.
Jessika kulib yubordi.
— To'g'ri. Men Johnni ko'rgani keldim. Axir u hali ham mening erim-ku.
Yuri bir zum jim qoldi, ammo John darhol gapni bo'ldi.
— Bas qil.
Jessika unga qaradi.
— Nega? Rostini aytdim.
John bir qadam oldinga yurdi.
— Sen bilan oramiz tugaganiga ancha bo'lgan.
— Lekin hujjatlar hali tugamagan.
— Bu seni bu uyga bostirib kirishga haqli qilmaydi.
Jessika qo'llarini ko'ksiga chalishtirdi.
— Demak, endi uni mendan ustun qo'yasanmi?
Johnning sabri tugayotgan edi.
— Yuri mening oilam. Uni bu gaplarga aralashtirma.
Jessika Yuriga yaqinlashdi.
— Men senga aytgan edim, John hech qachon hech kimniki bo'lmaydi.
Yuri uning ko'ziga tik qaradi.
— Men ham senga aytganman. Qo'rqitishga urinishni bas qil.
Jessikaning chehrasi birdan o'zgardi.
— Sen hali ham o'zingni g'olib deb o'ylayapsanmi?
— Yo'q. Men faqat sening o'yinlaringdan charchaganman.
Jessika keskin kulib yubordi.
— O'yin endi boshlandi.
U stol ustidagi foto ramkasini qo'liga olib, polga uloqtirdi.
Sharaq!
Shisha parchalari butun xonaga sochildi.
Johnning ovozi ilk bor g'azab bilan yangradi.
— Yetar!
Jessika unga qarab baqirdi.
— Sen meni shuning uchun tashladingmi? Shu bola uchunmi?
John uning gapini oxiriga yetkazmadi.
— Og'zingni yop!
Xona jimib qoldi.
John eshikni ko'rsatdi.
— Hozirning o'zida chiqib ket.
— Chiqmasam-chi?
— Unda men seni o'zim chiqaraman.
Jessika bir lahza Johnning ko'zlariga qarab turdi. U yerda ilgari ko'rgan mehrdan asar ham qolmaganini sezdi.
U zaharli tabassum qildi.
— Mayli... bugun ketaman.
Eshikni ochishdan oldin orqasiga o'girildi.
— Ammo eslab qolinglar. Bu hali tugamadi. Men ikkalangizning ham hayotingizni tinch qo'ymayman.
Eshik qattiq yopildi.
Xonada faqat singan shishalarning jarangi va og'ir sukunat qoldi. John chuqur nafas olib, Yuriga qaradi.
— Endi u qaytadi, — dedi Yuri past ovozda.
John bosh irg'adi.
— Bilaman. Lekin bu safar seni yolg'iz qoldirmayman.

Ayol istehzoli kuldi.
— Bu uyga kirish uchun sendan ruxsat olishim shart emas.
Johnning qovog'i yanada solindi.
— Endi shart.
Ayol xonaga kirib eshikni orqasidan yopdi.
— Meni unutib yubordingmi, John?
— Yo'q. Shunchaki seni ko'rishni istamayman, Jessika.
Jessika uning yonidan o'tib, karavot tomonga qaradi. Ko'rpa ostida uxlab yotgan Yurini ko'rishi bilan lablari kinoyali tabassumga tortildi.
— Demak... u shu ekan.
John darhol uning oldiga o'tib, ko'rinishini to'sdi.
— Unga qaramagin.
— Nega? Yoki undan meni yashirmoqchimisan?
— Sening unga yaqinlashishga haqqing yo'q.
Jessika achchiq kuldi.
— Qiziq... Kecha hali mening qo'ng'iroqlarimga javob bermayotgan eding. Bugun esa begona odamni mendan himoya qilyapsan.
Johnning sabri tugayotgan edi.
— Nima ish bilan kelding?
— Erimni ko'rgani.
— Bu gapni boshqa aytma.
— Nega? Hali ham qonun bo'yicha sen mening erimsan.
Johnning ko'zlari sovuq chaqnadi.
— Faqat qog'ozda. Yuragimda esa sen allaqachon yo'qsan.
Jessikaning yuzi birdan o'zgardi.
— Demak, hammasiga shu bola sababchi ekan-da?
Shu payt karavotdagi Yuri asta uyg'onib, ko'zlarini ochdi.
U Jessikani ko'rishi bilan chuqur xo'rsindi.
— Sen yana keldingmi...
Jessika zaharli tabassum qildi.
— Meni sog'inmadingmi, Yuri?
Yuri karavotdan tushib, Johnning yoniga keldi.
— Men seni boshqa hech qachon ko'rmayman deb o'ylagandim.
— Afsuski, orzular hamisha ham ushalavermaydi.
John ikkalasining o'rtasiga chiqdi.
— Yetar. Bu uyda janjal qilishga yo'l qo'ymayman.
Jessika unga tikildi.
— Men hali boshlaganim ham yo'q, John...

John eshik ochilganini sezishi bilan ko'zlarini ochdi.
U karavotdan sekin turib, ko'rpani Yuri ustiga tortdi.
Eshik oldida turgan odamning yuzi g'azabdan oqarib ketgandi.

— Kechasi odamlarning xonasiga ruxsatsiz kirish odating bormi?

Ayol istehzoli kuldi.
— Bu uyga kirish uchun sendan ruxsat olishim shart emas.
Johnning qovog'i yanada solindi.
— Endi shart.
Ayol xonaga kirib eshikni orqasidan yopdi.
— Meni unutib yubordingmi, John?
— Yo'q. Shunchaki seni ko'rishni istamayman, Jessika.
Jessika uning yonidan o'tib, karavot tomonga qaradi. Ko'rpa ostida uxlab yotgan Yurini ko'rishi bilan lablari kinoyali tabassumga tortildi.
— Demak... u shu ekan.
John darhol uning oldiga o'tib, ko'rinishini to'sdi.
— Unga qaramagin.
— Nega? Yoki undan meni yashirmoqchimisan?
— Sening unga yaqinlashishga haqqing yo'q.
Jessika achchiq kuldi.
— Qiziq... Kecha hali mening qo'ng'iroqlarimga javob bermayotgan eding. Bugun esa begona odamni mendan himoya qilyapsan.
Johnning sabri tugayotgan edi.
— Nima ish bilan kelding?
— Erimni ko'rgani.
— Bu gapni boshqa aytma.
— Nega? Hali ham qonun bo'yicha sen mening erimsan.
Johnning ko'zlari sovuq chaqnadi.
— Faqat qog'ozda. Yuragimda esa sen allaqachon yo'qsan.
Jessikaning yuzi birdan o'zgardi.
— Demak, hammasiga shu bola sababchi ekan-da?
Shu payt karavotdagi Yuri asta uyg'onib, ko'zlarini ochdi.
U Jessikani ko'rishi bilan chuqur xo'rsindi.
— Sen yana keldingmi...
Jessika zaharli tabassum qildi.
— Meni sog'inmadingmi, Yuri?
Yuri karavotdan tushib, Johnning yoniga keldi.
— Men seni boshqa hech qachon ko'rmayman deb o'ylagandim.
— Afsuski, orzular hamisha ham ushalavermaydi.
John ikkalasining o'rtasiga chiqdi.
— Yetar. Bu uyda janjal qilishga yo'l qo'ymayman.
Jessika unga tikildi.
— Men hali boshlaganim ham yo'q, John...

Xonani og‘ir sukunat bosdi.
John qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib, Jessikaga sovuq tikildi.
— Senda ikki daqiqa bor. Nima demoqchi bo‘lsang, ayt-da, ket.
Jessika kulib yubordi.
— Avvallari menga bunday ohangda gapirishga jur'at qilolmasding.
— Avvallari sen ham bugungidek bo‘lmagansan.
Bu gap Jessikaga qattiq tegdi.
— Demak, endi hamma ayb menda?
Johnning javobi qisqa bo‘ldi.
— Ha.
Jessikaning ko‘zlari g‘azabdan chaqnadi.
— Men sen uchun nimalar qilganimni unutdingmi?
— Yo‘q. Hammasini eslayman. Ayniqsa yolg‘onlaringni.
— Yolg‘on?
— O‘zingni begunoh qilib ko‘rsatma.
Yuri ikkalasini kuzatib turardi. U Jessikaning fe'lini yaxshi bilardi. Bu ayol hech qachon bekorga kelmasdi.
Jessika Yuriga qarab kinoyali jilmaydi.
— Nega jim turibsan? Meni ko‘rganingdan xursand emasmisan?
Yuri sovuqqon ohangda javob berdi.
— Yo‘q.
— Juda qo‘pol bo‘libsan.
— Buni sendan o‘rganmaganman.
Jessikaning tabassumi bir zumda yo‘qoldi.
— Demak, hali ham menga qarshi gapirishga jur'at topibsan.
Yuri bir qadam oldinga chiqdi.
— Men sendan qo‘rqmayman.
— Qo‘rqishing kerak.
John darhol ularning orasiga kirdi.
— Jessika.
Uning ovozi past edi, ammo undagi ogohlantirishni sezmaslikning iloji yo‘q edi.
— Yuriga yana bitta tahdid qilsang, oqibati senga yoqmaydi.
Jessika kulib yubordi.
— Uni himoya qilyapsanmi?
— Ha.
— Meni esa hech qachon bunday himoya qilmagansan.
Johnning yuzida zarracha afsus yo‘q edi.
— Chunki bunga arzimagansan.
Bu so‘z xuddi shapaloqdek ta'sir qildi.
Jessika mushtlarini mahkam tugdi.
— Men sening xotiningman!
— Bu gapni takrorlama.
— Nega?
— Chunki sen faqat familiyamni olib yurgansan. Xotin degan nomni esa allaqachon yo‘qotgansan.
Xonadagi havo tobora taranglashib borardi.
Jessika stol ustidagi ramkani qo‘liga oldi. Unda John va Yurining birga tushgan surati bor edi.
U suratga bir necha soniya tikilib turdi.
— Demak, baxtlimisizlar?
John javob bermadi.
Jessika birdan ramkani polga uloqtirdi.
Sharaq!
Shisha bo‘laklari xona bo‘ylab sochildi.
Yuri seskanib ketdi.
Johnning sabri tugadi.
U bir necha qadamda Jessikaning yoniga yetib borib, uning bilagidan mahkam ushladi.
— Yetar dedim.
Jessika uning ko‘zlariga tikildi.
— Qo‘yib yubor.
— Sen bu uyni hurmat qilolmading. Endi chiqib ket.
— Qo‘yib yubormasang-chi?
John eshikni ochib yubordi.
— O‘zim chiqaraman.
Jessika uning qo‘lidan siltanib chiqdi.
— Sen o‘zgargansan, John.
— Yo‘q. Nihoyat seni qanday inson ekaningni tushundim.
Jessikaning yuzida g‘azab va nafrat qorishib ketdi.
U Yuri tomon burildi.
— Sen hali g‘alaba qozondim deb o‘ylama.
Yuri xotirjam javob berdi.
— Men hech kim bilan bellashmayapman.
— Ammo men bellashyapman.
Jessika sumkasini yelkasiga ilib, eshik tomon yurdi.
Chiqish oldidan yana bir bor orqasiga qaradi.
— Bugungi gap shu bilan tugamaydi. Men ikkalangizning ham hayotingizni ostin-ustun qilaman. John, sen meni rad etganing uchun pushaymon bo‘lasan.
Eshik qattiq yopildi.
Bir necha soniya davomida uy mutlaqo jim qoldi.
John chuqur nafas olib, singan shishalarga qaradi.
Yuri uning yoniga kelib sekin so‘radi:
— U yana qaytadimi?
John boshini qimirlatdi.
— Ha. Men Jessikani yaxshi bilaman. U mag‘lubiyatni qabul qiladigan ayol emas.
Yuri deraza tomon qaradi.
Ko‘chada qora mashina hali ham to‘xtab turardi.
Mashina ichida esa Jessika ularga tikilgancha, labining chetida sovuq tabassum bilan nimadir rejalashtirayotgandi.

John deraza yonida qimirlamay turardi.
Ko'chaning narigi tomonida turgan qora avtomobilning oynalari qoraytirilgan edi.
Ichkarida kim o'tirganini ko'rishning iloji yo'q.
Yuri ham uning yoniga kelib, pastga qaradi.
— Hali ham ketmabdi...
John indamay bosh irg'adi.
— Bu Jessikaning odati.
— Nima uchun shunchaki ketmaydi?
— Chunki u odamni bezovta qilishni yaxshi ko'radi. U seni asabiylashtira olsa, o'zini g'olib deb hisoblaydi.
Xuddi shu payt Johnning telefoni titradi.
Ekranda yana o'sha ism paydo bo'ldi.
Jessika.
John bir necha soniya ekranga tikilib turdi-da, qo'ng'iroqni qabul qildi.
— Gapir.
Mashina ichidan kelayotgan sokin ovoz eshitildi.
— Deraza oldida turishing senga yarasharkan.
John javob bermadi.
Jessika kulimsiradi.
— Demak, meni kuzatyapsan.
— Yo'q. Faqat qachon ketishingni kutyapman.
— Afsus... Men hali ketmoqchi emasman.
Johnning ovozi yanada sovuqlashdi.
— Meni qiziqtirmaydi.
— Lekin meni qiziqtiradi.
Mashina ichida o'tirgan Jessika old oynadan uyga tikilib turardi.
— Yuri yoningdami?
Johnning javobi qisqa bo'ldi.
— Bu seni ishing emas.
— Uni mendan yashirishga urinma.
— Men seni undan uzoq tutyapman.
Jessika sekin kuldi.
— Farqi yo'q. Baribir bir kun kelib u bilan yolg'iz gaplashaman.
Shu gapdan keyin Johnning yuzi keskin o'zgardi.
— Agar unga yaqinlashishga harakat qilsang...
U gapini tugatmadi.
Jessika uning jimligidan ham ma'noni angladi.
— Unda nima bo'ladi, John?
Johnning ovozi muzdek yangradi.
— O'sha kuni sen uchun hamma narsa tugaydi.
Telefonning narigi tomonida bir necha soniya sukunat cho'kdi.
So'ng Jessika past ovozda kuldi.
— Men seni aynan shundayliging uchun sevganman.
Johnning javobi esa birgina jumla bo'ldi.
— Men esa seni aynan shundayliging uchun yomon ko'raman.
U qo'ng'iroqni uzdi.
Deraza ortida qora mashina hali ham joyidan qimirlamas, uning ichida o'tirgan Jessika esa labidagi sovuq tabassum bilan uyga tikilishda davom etardi.

Qo‘ng‘iroq uzildi.
John telefonni stol ustiga qo‘yib, deraza yonida qimirlamay turdi.
Ko‘chaning narigi tomonida turgan qora avtomobil hali ham joyidan siljimagandi.
Mashinaning qoraytirilgan oynalari ortida Jessikaning qiyofasi zo‘rg‘a ko‘rinardi.
Yuri sekin uning yoniga keldi.
— Hali ham ketmadi...
— Yo‘q.
— U nimani kutyapti?
Johnning nigohi mashinadan uzilmadi.
— Men tashqariga chiqishimni.
Yuri uning yuziga qaradi.
— Chiqmaysanmi?
— Yo‘q.
— Nega?
— Chunki u aynan shuni xohlayapti.
Bir necha daqiqa davomida ikkalasi ham indamay turishdi.
Shamol daraxt shoxlarini tebratar, ko‘cha chiroqlarining xira nuri qora avtomobil kuzovida aks etardi.
To‘satdan avtomobilning faralari bir lahzaga yonib, yana o‘chdi.
Yuri seskanib ketdi.
— U nima qilyapti?
— Asabimizni sinayapti.
Johnning telefoni yana titradi.
Bu safar qo‘ng‘iroq emas, xabar edi.
"Men juda sabrliman, John."
John xabarni o‘qidi-yu, darhol o‘chirib tashladi.
Oradan bir necha soniya o‘tib yana yangi xabar keldi.
"Deraza yonidan ketma. Senga qarab o‘tiribman."
Yuri xavotir bilan so‘radi:
— Nima yozdi?
John telefonni cho‘ntagiga soldi.
— Hech narsa.
— Mendan yashirma.
John chuqur xo‘rsindi.
— U bizni qo‘rqitmoqchi.
Yuri yana mashina tomonga qaradi.
— Menimcha, u aqldan ozgan.
John sovuq ohangda javob berdi.
— Yo‘q.
— Unda nega bunday qilyapti?
— Chunki u "yo‘q" degan javobni hech qachon qabul qilmaydi.
Shu payt qora avtomobilning oynasi sekin pastga tushdi.
Ichkarida o‘tirgan Jessika ularga tikilib turardi.
U qo‘lini rul ustiga qo‘yib, sekin kulimsiradi.
Keyin telefonini qulog‘iga olib, yana qo‘ng‘iroq qildi.
John bu safar uzoq kutmadi.
— Nima?
— Hali ham deraza oldidamisan?
— Gapni cho‘zma.
— Men shunchaki seni tomosha qilyapman.
— Men sirk emasman.
Jessika kuldi.
— Yo‘q. Lekin seni jahlingni chiqarish juda qiziq.
Johnning ovozi yanada sovuqlashdi.
— O‘ynashni bas qil.
— Men hali boshlaganim yo‘q.
— Jessika...
— Ha?
— Oxirgi marta aytyapman. Bu uydan, bu ko‘chadan va mening hayotimdan uzoq yur.
Jessika rulni barmoqlari bilan sekin taqillatdi.
— Agar yurmasam-chi?
— Unda bir kun pushaymon bo‘lasan.
Jessika kinoyali kuldi.
— Meni qo‘rqityapsanmi?
— Yo‘q.
Johnning ovozi xotirjam, ammo muzdek edi.
— Men faqat seni ogohlantiryapman.
U boshqa hech narsa demay qo‘ng‘iroqni uzdi.
Bu safar qora avtomobil dvigateli ishga tushdi.
Yuri yengil nafas oldi.
— Ketayotganga o‘xshaydi.
John javob bermadi.
Mashina sekin oldinga yurdi...
Ammo darvozadan uzoqlashish o‘rniga uyning ro‘parasida aylana qilib yana to‘xtadi.
Faralar o‘chdi.
Dvigatel ham o‘chirildi.
Jessika esa mashina ichida qolgancha, qorong‘ulik orasidan uyni kuzatishda davom etdi.
John buni ko‘rib, past ovozda dedi:
— Endi bu shunchaki rashk emas...
Yuri unga qaradi.
— Unda nima?
Johnning nigohi qoraytirilgan oynalardan uzilmadi.
— Bu urushning boshlanishi.

Tun oxir-oqibat o'z hukmini o'tkazdi.
John deraza pardalarini yopdi.
— Endi uxla, Yuri.
Yuri hali ham xavotir bilan tashqariga qaradi.
— U qaytib kelmaydimi?
John yelkasiga qo'lini qo'ydi.
— Bugun yo'q.
Yuri indamay bosh irg'adi.
Charchoq ikkalasini ham yengdi.
Uy yana sukunatga cho'mdi.
Ertasi kuni.
Tong endigina yorishayotgan edi.
Oshxonadan qahva hidi kelardi.
John stol ustida yotgan gazetalarni varaqlayotgan, Yuri esa nonushta tayyorlayotgan edi.
Shu payt televizordagi ertalabki yangiliklar boshlanib qoldi.
— "...Kecha yarim tundan keyin shahar tashqarisidagi magistral yo'lda og'ir yo'l-transport hodisasi sodir bo'ldi..."
John beixtiyor televizorga qaradi.
Ekranda tun qorong'usida ezilib ketgan qora avtomobil ko'rinardi.
Boshlovchi davom etdi:
— "...Dastlabki ma'lumotlarga ko'ra, avtomobil nam yo'lda boshqaruvni yo'qotib, yo'l chetidagi beton to'siqqa urilgan. Haydovchi voqea joyida halok bo'lgan..."
Kamera avtomobilning davlat raqamiga yaqinlashdi.
Johnning qo'lidagi piyola stolga sekin qo'yildi.
Yuri ham televizorga tikilib qoldi.
Bir necha soniyadan so'ng boshlovchi ismni aytdi.
— "...Haydovchi shaxsi aniqlangan. U 34 yoshli Jessika edi."
Xonada og'ir sukunat hukm surdi.
Yuri asta pichirladi:
— Jessika...
John hech narsa demadi.
Uning yuzida na quvonch, na qayg'u bor edi.
Faqat chuqur o'yga cho'mgan odamning sokin nigohi.
— Bu tasodifmikan? — dedi Yuri sekin.
John televizordan ko'z uzmadi.
— Bilmayman.
Yangiliklarda hodisa yuzasidan tergov davom etayotgani, avariya sabablariga aniqlik kiritilayotgani aytildi.
John televizorni o'chirdi.
— Nima bo'lgan bo'lsa ham... endi ortga qaytmaydi.
Yuri boshini egdi.
Kechagi tahdidlar, qora avtomobil va sovuq nigohlar endi o'tmishda qolgan edi.
Ammo ikkalasi ham bitta narsani his qilardi:
Ba'zan bir hikoya tugagandek tuyulsa ham, uning ortidan yangi sirlar boshlanadi.

Oradan ikki kun o'tdi.
Uy asta-sekin yana avvalgi sokin holatiga qaytayotgandek edi.
John ish xonasida hujjatlarni ko'rib chiqayotgan, Yuri esa oshxonada tushlik tayyorlayotgan edi.
Shu payt uy telefoni jiringladi.
Yuri go'shtni olovdan olib, telefonni ko'tardi.
— Alo?
Narigi tomondan shirin qizaloq ovozi eshitildi.
— Dada uylaridami?
Yurining yuzida beixtiyor tabassum paydo bo'ldi.
— Yelena?
— Ha! Menman.
— Bir daqiqa kut, dadangni chaqiraman.
John telefonni qo'liga oldi.
— Salom, malikam.
— Salom, dada!
Qizaloqning quvnoq ovozi uydagi og'ir kayfiyatni bir zumda o'zgartirib yubordi.
— Maktabing qanday o'tdi?
— Juda yaxshi! Bugun matematika fanidan besh oldim. O'qituvchim meni maqtadi.
Johnning sovuq chehrasida kamdan-kam ko'rinadigan tabassum paydo bo'ldi.
— Barakalla.
— Yana rasm chizish tanlovida ham qatnashaman.
— Ishonaman, qo'lingdan keladi.
Yelena biroz jim qoldi.
— Dada...
— Eshitaman.
— Bugun meni o'zingiz olib ketasizmi?
John soatiga qaradi.
— Albatta.
— Rostdanmi?
— Men senga va'da berganman.
— Unda kutaman!
Qo'ng'iroq tugadi.
Yuri kulimsirab so'radi:
— Yana seni sog'inibdi-a?
John telefonni stolga qo'ydi.
— Har doimgidek.
Kunning ikkinchi yarmida.
John qora avtomobilini maktab darvozasi yonida to'xtatdi.
Bir necha daqiqadan so'ng o'quvchilar birin-ketin chiqishni boshlashdi.
Oralaridan kulib yugurib kelayotgan Yelena ham ko'rindi.
— Dada!
U yugurib kelib Johnni mahkam quchoqladi.
John ham qizining boshini siladi.
— Bugun juda xursand ko'rinyapsan.
— Chunki siz keldingiz.
Yelena mashinaga o'tirib, sumkasini yoniga qo'ydi.
— Yuri amaki ham uydalarmi?
John bosh irg'adi.
— Ha. U sening eng yaxshi ko'rgan shirinligingni tayyorlayapti.
Yelenaning ko'zlari chaqnab ketdi.
— Rostdanmi?
— Ha.
Qizaloq xursand bo'lib qo'llarini chapak chaldi.
Mashina asta maktabdan uzoqlasha boshladi.
John orqa ko'zgu orqali qiziga bir qarab qo'ydi.
Uning ko'nglidan faqat bitta fikr o'tardi:
"Nima bo'lmasin, bu oilani endi hech kimga buzdirib qo'ymayman."

Janr 🖤
Dark Romance
Psychological
OBSESSED
Possessive
Kuchli kinoya
Rashk
Slow Burn
Mystery
Mafia AU
Action
Komediya
Fanfic nomi:
"QIZIL SAHNA" 🎭🖤
Muallif: CORALINE

1-bob — "Hamma kulganda, u menga qarardi"

Musiqa baland yangrardi.
Sahnadagi chiroqlar navbatma-navbat yonib, butun zalni yoritar edi.
Coraline qo'llarini yuqoriga ko'tarib, kuy ritmiga mos harakat qilardi.
Tomoshabinlar qarsak chalishardi.
Kimdir uning ismini baqirdi.
Kimdir gul uloqtirdi.
U esa odatdagidek tabassum qildi.
Ammo...
Uning ko'zlari faqat bitta odamni qidirardi.
Eng oxirgi qatorda...
Barcha qora kiyimdagi odamlar orasida...
Faqat bitta yigit qimirlamasdi.
Qora kostyum.
Qora qo'lqop.
Va yuzining yarmini berkitib turgan niqob.
U qarsak ham chalmasdi.
Kulmasdi.
Faqat Coralinega tikilib o'tirardi.
Bir soniya ham ko'zini uzmasdan.
Konsert tugadi.
Muxlislar tarqala boshladi.
Coraline kiyinish xonasiga kirib, chuqur nafas oldi.
— Nihoyat tugadi...
Shu payt stol ustida oq atirgulni ko'rdi.
Yonida kichkina qora qog'oz.
U ochdi.
Unda faqat bitta jumla yozilgandi:
"Bugun ham juda chiroyli eding. Lekin tabassuming menga emasdi."
Coralinening yuragi tez urib ketdi.
— Yana u...
Menejeri yugurib kirib keldi.
— Coraline!
— Yana xatmi?
— Ha...
Menejer xo'rsindi.
— Oxirgi uch oyda bu yigirma yettinchi xat.
— Politsiyaga aytamizmi?
Coraline indamadi.
Chunki uni qo'rqitgan narsa xatlar emas edi.
Uni qo'rqitgan narsa...
Xatlarning hammasi rost bo'lishi edi.
Unda u qilgan har bir harakat yozilgan edi.
Qaysi qo'shiqni mashq qilgani.
Kim bilan gaplashgani.
Qachon kulgani.
Go'yo...
Kimdir uni har lahza kuzatardi.
O'sha kecha...
Coraline mashinasiga o'tirayotganida, yo'lning narigi tomonida yana o'sha yigitni ko'rdi.
U yana jim turardi.
Qo'lida qora soyabon.
Yuzida niqob.
U faqat bitta ish qildi.
Qo'lini ko'ksiga qo'yib, sekin bosh egdi.
Go'yo:
"Yaxshi dam ol. Ertaga yana ko'rishamiz."
degandek.
Coraline ko'zini bir lahzaga yumdi.
Qayta ochganida...
Yigit yo'q edi.
Faqat yomg'ir tomchilari ostida qolgan bitta qora atirgul yerda yotardi...

2-bob — "U meni kuzatyapti" 🌧️🖤

Yomg'ir tun bo'yi yog'di.
Coraline esa uxlay olmadi.
Karavot yonidagi stol ustida yana o'sha qora atirgul turardi.
U uni axlatga tashlamoqchi bo'ldi...
Ammo negadir qo'li bormadi.
— Kim o'zi sen?..
Ertasi kuni...
Mashg'ulot zali.
Raqqosalar navbatdagi konsert uchun repetitsiya qilishardi.
Menejer qarsak chaldi.
— Hamma tayyormi?
Musiqa yangradi.
Coraline raqsni boshladi.
Ammo oradan bir necha soniya o'tib...
Bo'ynidan nimadir o'tayotgandek bo'ldi.
Kimdir...
Uni kuzatayotgandek.
U sekin boshini burdi.
Ikkinchi qavatdagi qorong'i balkon.
Bitta odam.
Qora kiyim.
Qora niqob.
Yana...
O'sha yigit.
Coraline bir lahza qotib qoldi.
Menejer baqirdi.
— Coraline!
— Diqqating qayerda?
— Kechirasiz...
U yana tepaga qaradi.
Ammo balkon...
Bo'sh edi.
Go'yo u hech qachon u yerda bo'lmagandek.
Tanaffus payti.
Coraline yolg'iz kiyinish xonasiga kirdi.
Eshikni yopdi.
Stol ustida esa...
Yana xat.
Bu safar faqat bitta satr yozilgandi.
"Bugun uch marta menga qarading."
Coralinening nafasi ichiga tushdi.
— Mumkin emas...
— Men bu xonani qulflagandim.
Shu payt eshik taqilladi.
— Coraline!
Menejerning ovozi.
— Ichkaridamisiz?
Coraline tezda xatni yashirdi.
— Ha...
Menejer ichkariga kirib kuldi.
— Tayyorlan.
— Bugungi VIP mehmon juda muhim odam ekan.
Coraline bosh irg'adi.
Lekin xayoli boshqa joyda edi.
Kechqurun...
Konsert boshlandi.
Minglab muxlislar baqirishardi.
Telefon chiroqlari yulduzlarga o'xshab miltillardi.
Coraline qo'shiq kuylayotganida...
Nigohi yana oxirgi qatorga tushdi.
Bu safar...
U yolg'iz emas edi.
Qora niqobli yigitning yonida yana ikki kishi turardi.
Ular Coralinega emas...
Faqat o'sha yigitga qarashardi.
Go'yo uni qo'riqlashayotgandek.
Coraline ichida pichirladi.
— Sen oddiy odam emassan...
Konsert tugashi bilan u sahna ortiga yugurdi.
— Uni toping!
Xavfsizlik xodimlari yugurishdi.
Besh daqiqadan keyin qaytishdi.
— Hech kim yo'q.
— Kamera yozuvlari-chi?
— G'alati...
Aynan u o'tirgan joydagi kameralar ishlamay qolgan.
Coraline mashinasiga o'tirdi.
Telefoni titradi.
Noma'lum raqam.
U ikkilanib javob berdi.
— Alo?
Bir necha soniya sukut.
So'ng erkakning past, xotirjam ovozi eshitildi.
"Bugun oq rang senga juda yarashdi."
Coralinening qo'llari muzlab ketdi.
— Siz... kimsiz?
Narigi tomondan yengil kulgi eshitildi.
"Hali emas..."
"Lekin yaqin orada sen mening ismimni hammadan ko'proq aytadigan bo'lasan."
"Klik..."
Qo'ng'iroq uzildi.
Coraline oynadan tashqariga qaradi.
Yo'lning narigi tomonida...
Qora soyabon ostida yana o'sha yigit turardi.
Bu safar u yashirinmadi.
U faqat Coralinega qarab kulimsiradi...
Va sekin lablari bilan bitta so'zni aytdi.
"Tez orada..."

Coraline mashina oynasidan tashqariga tikilib qoldi.
Qora soyabon.
Qora niqob.
Va o'sha sokin tabassum...
Bir lahzaga ularning nigohlari to'qnashdi.
Keyin svetofor yashil yondi.
Mashina harakatlandi.
Coraline shoshilib ortiga qaradi.
Ammo...
U yana g'oyib bo'lgandi.
— Jin ursin...
Ertasi kuni ertalab.
Menejer telefonni Coralinega uzatdi.
— Bugun seni bitta xususiy tadbirga taklif qilishgan.
— Juda katta pul to'lashyapti.
Coraline qoshini chimirdi.
— Kim chaqiryapti?
— Bilmaymiz.
— Shartnomada faqat bitta ism yozilgan.
"Mr. Black."
Kai qahvasini ichib o'tirardi.
— Ismiga qara.
— Juda original ekan.
— Keyingisi "Mr. Dark" bo'lmasa bo'ldi.
Coraline kulib yubordi.
— Sen ham...
Kai jiddiylashdi.
— Hazilni chetga sursak...
— Men bu odamga ishonmayapman.
Kechqurun.
Hashamatli mehmonxonaning eng yuqori qavati.
Lift eshigi ochildi.
Butun qavat bo'sh edi.
Faqat oxiridagi katta eshik.
Unda oltin harflar bilan yozuv bor edi.
PRIVATE
Coraline chuqur nafas olib eshikni ochdi.
Xona jimjit edi.
Qimmatbaho rasmlar.
Sham yorug'lari.
Va deraza oldida orqasi bilan turgan bir kishi.
Qora kostyum.
Qo'lida vino qadahi.
U derazadan shahar chiroqlarini kuzatardi.
Coraline ehtiyotkorlik bilan gapirdi.
— Janob...
— Meni chaqirtirgandingizmi?
U sekin burildi.
Yuzida...
Yana o'sha qora niqob.
Coraline darhol tanidi.
— Sen...
Yigit sekin bosh irg'adi.
— Nihoyat...
— Yuzma-yuz uchrashdik.
Coraline g'azab bilan yaqinlashdi.
— Sen meni kuzatyapsan!
— Xatlar yuboryapsan!
— Kimsan o'zi?!
Yigit xotirjam javob berdi.
— Savollaring juda ko'p.
— Javoblarim esa juda kam.
Coraline uning yoqasidan ushlamoqchi bo'ldi.
Ammo yigit chaqqonlik bilan chetga chiqdi.
U hatto kulib ham qo'ydi.
— Jahling chiqqanda yanayam chiroyli bo'lar ekansan.
Coraline ko'zlarini qisdi.
— Hazillashma.
— Niqobingni yech.
Yigit boshini chayqadi.
— Hali emas.
Shu payt ofitsiant ichkariga kirdi.
— Janob, buyurtmangiz...
U Coralinega qarab jilmaydi.
— Demak, siz mashhur qo'shiqchi ekansiz.
Ofitsiantning oddiy tabassumini ko'rgan zahoti...
Xonadagi havo o'zgardi.
Qora niqobli yigitning nigohi sovuqlashdi.
U bir qadam oldinga chiqdi.
Past ovozda dedi:
— Unga uzoq qaramang.
Ofitsiant hayron bo'ldi.
— Kechirasiz?..
— Men faqat—
— Aytdim.
— Unga uzoq qaramang.
Xonada sukunat cho'kdi.
Ofitsiant noqulay jilmayib, tezda chiqib ketdi.
Coraline yigitga g'azab bilan qaradi.
— Senga nima bo'ldi?!
— U shunchaki o'z ishini qilyapti!
Yigit xotirjam javob berdi.
— Bilaman.
— Shuning uchun ketishiga ruxsat berdim.
Coraline bir lahza indamay qoldi.
— Sen...
— G'alatisan.
Yigit yengil kuldi.
— Men haqimda aytiladigan eng muloyim ta'rif shu bo'lsa kerak.
U stol ustidagi kichkina qora qutini Coraline tomonga surdi.
— Buni ol.
— Ichida nima bor?
— Uyga borgach och.
Coraline qutini olmadi.
— Agar olmasam-chi?
Yigit deraza tomon yurdi.
— Unda baribir ertaga uni uying eshigi oldida topasan.
Coraline beixtiyor kulib yubordi.
— Sen juda qaysarsan.
Yigit ilk bor samimiyroq kulimsiradi.
— Nihoyat...
— Birinchi marta meni kuldiradigan gap aytding.
Shu payt xonadagi chiroqlar bir lahzaga o'chib-yondi.
Coraline beixtiyor ko'zini yumdi.
Qayta ochganida...
Xona bo'sh edi.
Qora niqobli yigit yana izsiz g'oyib bo'lgandi.
Ammo stol ustidagi qora quti...
Hali ham o'sha yerda turardi.
Davomi bor... 🖤🎭📦

Janri

Dark Fantasy

Historical Fantasy

Enemies to Lovers

Slow Burn Romance

Mystery

Psychological

•Actioc

•Angst

•Happy Ending

FANFIC

"Qora Parda Ortidagi Shoh"

Muallif: CORALINE

Prolog
1498-yil.
Sharqning eng qudratli saltanatlaridan biri...
Kun yorug'ida u yer tinch va boy ko'rinardi.
Ammo tun tushishi bilan saroyning haqiqiy yuzi ochilardi.
Har bir ustun ostida sir yashirin...
Har bir jilmayish ortida xiyonat...
Har bir toj ostida esa qon bor edi.
Ammo hech kim bilmasdi...
Taxt uchun kurashayotgan ikki shahzoda aslida bir odam ekanini.
Kunduz kuni u—
xalq oldida sovuqqon, dono va mukammal valiahd.
Tun tushgach esa—
niqob taqqan, qora kiyimdagi afsonaviy qotil.
Uni hamma faqat bitta nom bilan bilardi.
"Qora Tulki."
Hech kim uning yuzini ko'rmagan.
Ko'rganlar esa ertasi tongni ko'rmagan.
Faqat bitta odam...
Saroyga endigina kelgan yosh ayol...
Coraline.
U oddiy xizmatkor emasdi.
Uning otasi bir vaqtlar qirollikning eng kuchli qo'mondoni bo'lgan.
Lekin xiyonat sabab butun oilasi yo'q qilingan.
Coraline esa tirik qolgan yagona farzand edi.
Yillar davomida u bitta maqsad bilan yashadi.
Qasos.
Ammo taqdir uning yo'lini o'zgartiradi.
Bir kecha...
Saroy kutubxonasida yashirin eshik ochiladi.
Coraline tasodifan yer ostidagi yo'lakka tushib qoladi.
Qorong'u yo'lak oxirida esa...
Qon tomchilari.
Singan qilich.
Va...
Qora kiyimdagi noma'lum yigit.
Uning ko'zlari qora mato bilan yopilgan bo'lsa ham, Coraline uning nigohini his qilardi.
— "Kim ekansan?" — dedi Coraline pichirlab.
Yigit esa sekin kuldi.
— "Meni topganing uchun afsuslanasan."
Shu lahzada uning qilichi Coralinening bo'yniga tiraldi.
Ammo u zarba bermadi.
Aksincha, asta qora matoni yechdi.
Coraline qotib qoldi.
Oldida turgan odam...
Ertalab taxt vorisi sifatida ko'rgan shahzodaning aynan o'zi edi.
Shahzoda sekin jilmaydi.
— "Endi mening eng katta sirimni bilasan."
Coraline esa qilichni mahkam ushladi.
— "Unda meni o'ldirasizmi?"
Shahzoda bir necha soniya sukut saqladi.
— "Yo'q..."
— "Endi sen bu sirning bir qismisan."
Va aynan o'sha kechadan boshlab...
Ularning taqdiri bir-biriga bog'lanib ketdi.
Biri qasos izlayotgan qiz.
Biri esa o'z saltanatini ichkaridan yemirayotgan dushmanlarni yo'q qilayotgan yashirin shoh.
Ammo ikkalasi ham bilmasdi...
Saroydagi eng xavfli odam hali soyadan chiqmagan edi.

Yuri: bizni tashlab oʻsha manjalaqin oldiga ketyabsanmi aa
john: ha
past ovozda
Yuri:sen qizimizni oʻyladingmi
meni oʻylamasanga ham qizimizni oʻyla ahir seni hudbin san
john: meni kechir
Yuri: BOR KET OʻSHANI OLDIGA SENDAN NAFRATLANAMAN
YOʻQOL (yigʻlab baqirdi )
john hech narsa qila olmadi asta chiqmoqchi boʻlganda yurini tel jiringladi yuri telefoni divan ustidan oldi Kevin tel qilgandi
( Kevin Yurni sobiq yigiti edi ff davomida keyin tushuntiraman )

Yuri telelfoni koʻtardi

Yuri📱 Kevin

K📱salom qoʻzichoqim
yuri telelfoni ovozni balndlatib gapirdi ataylab

Y📱eshitaman qanday gaping bor

K📱nega buncha sovuq gapirsan meni hafa qilma

K:maqsad seni sogʻindim juda sogʻindim oldingi yillarni yana qaytarish maqsadida tel qilgandim barbiram ering bilan ajrashyabsan shunga men ga turmushga chiq seni oʻsha ering danda yaxshi boʻlaman

Y: oʻylab koʻraman
buni joonn eshitib qoʻllari musht boʻlib tuguldi
juda tez yurni yoniga bordi
past va kinoya ohangida gapirdi

J: sevgilingiz tel qildimi darrov koʻtarib olding Aaa

Yuri ham bundan alamini olmoqchi boʻlib gapirdi

Y:ha sevgilim tel qildi nima senga mumkinu manga mumkin emasmi
mayli ket oʻsha oyimchangni yoniga men ham sevgilimi yon...
gapi ohirigacha chiqmasdan john gʻazab bilan yurini devorga urib qatiq va bosim bilan boʻgʻdi gʻazab egalik rashk qilib gagpirdi hozir rashki shu qadar eng baland nuqtaga yetiki boʻyonidan tamurlari chiqib keti
J:ha menga mumkin ammo SENGA MUMKINU EMAS ESHITINGMI JESSIKA DAN KECHAMANKI BOSHQADAN KECHAMANKI SENDAN KECHMAYMAN TUSHUNDINGMI SEN ... OʻSHA IFLOSNI VAHDLIROQ OʻLDIRISHIM KERAK EDI LEKN KECH HAM EMAS
john yuring qoʻyib yubordi yuri polga tizzlab choʻkib qoldi

john yurini yoniga egildi va dedi
J: bilasanmi seni tashlab ketmoqchi edi ammo shuni tushundimki seni shunchaki qoʻyib yubora olmas ekanman

Y: nima yoqmadimi bunday deganim Jessikani yoninga ketmoqchi edi ku bor ket men bilan ishing boʻlmasin TUSHUNDINGMI MENI AAA
YOʻQOL oʻsha manjalaqin oldiga
yuri telelfoni olib yuqori qavatga chiqib keta yotganda john yurib. bilagidan ushlab oʻzing tortib oʻzi honasiga koʻtarib olib keta boshladi yuri qancha qoʻlidan chiqishga harakat qilmasin barbiram boʻlmasdi johning sabri tugab yurin dumbasiga tarsaki urib jim boʻlishni aytib zinadan chiqib keta boshladi pasta qizi Yelena ovozni keldi maktabdan kelgandi ota onasini yoniga zinadan koʻtarila boshlaganda ikkinchi qavatda johnn Yurini koʻtarib oʻz honasiga olib ketardi

Yelena: dada
john Yelena ovozini eshitib unga
qaradi va asta Yurin qoʻydi
Yuri yellenaga qaradi va gapirdi

yuri: Yelena narsalaringni yigʻ Kevin amakainika ketamiz boʻl tez

Yelena: oyi nega bunday ahvolda siz nega ketamiz
john: Yelena hech qayerga kemaysizlar
KIM XONIM YELELNANI BOGʻGA OLIB TUSHUNG
va barcha hizmatchilar pastga tushsin
Johni sabri ohirgi nuqtasiga yetib keldi va jahil va gʻazab bilan baqirdi

J:MEN NIMA DEDIM TEZ YELELNANI PASTGA OLIB TUSH DEDIM VA HECHKIM QOʻRGʻINGA KIRMASIN

barcha qoʻrqib keti yuri ham seskanib keti
hizmatchilar tezda YELELNANI pastga olib tushishdi hamma Qoʻrgʻondan chiqdi
John Yurin yelkasiga koʻtarib oldi yana yuqoriga olib keti eshikni oyogʻi bilan tepib ochdi va Yurin yerga qoʻydi eshikni qulfladi
Yuri tomon asta qadam tashlab kela boshlab gapirdi soʻzlarida rashk gʻazab egalik hisi sezilib turadi

J: hali oʻsha IFLOSNI oldiga qizimni olib ketmoqchi boʻldingmi shundaymi sen kimga tegishli ekaningni unutdingmi hotinjon
Yuri kuldi bu kulgu achiq va kinoya bor edi

Y: ha unutdim sen oʻshani oldiga ketgankunigdan boshlab men kimga tegishli ekanini
unutdim

J: hech qisi yoʻq hozir eslatma kimga tegishli ekanligini
John turidan boʻsa ola boshladi
Yuri jonnga tarsaki tushirdi joni yuzi yon tomonga burildi lekin gʻazablanmadi yana boʻsa oldi bu safar kuchliroq va uzor vaqt yuri nafas etishmaganidan joonni yelkasidan itardi ammo kuchi yetmadi john turidan sal uzoqlashdi Yuri. hansirab nafas oldi yana gʻazablanib yuziga urdi

— Bizni tashlab o‘sha manjalaqining oldiga ketyapsanmi, a?
— Ha. (past ovozda)
— Sen qizimizni o‘yladingmi? Meni o‘ylamasang ham, qizimizni o‘yla axir! Sen xudbinsan!
— Meni kechir.
— BOR, KET O‘SHANING OLDIGA! SENDAN NAFRATLANAMAN! YO‘QOL! (yig‘lab baqirdi)
John hech narsa qila olmadi. Asta xonadan chiqmoqchi bo‘lganida, Yurining telefoni jiringladi. Yuri telefonini divan ustidan oldi. Kevin qo‘ng‘iroq qilayotgan edi. (Kevin Yurining sobiq yigiti edi). Yuri telefonni ko‘tardi.
Yuri 📱 Kevin
Kevin: Salom, qo‘zichog‘im.
Yuri telefon ovozini ataylab balandlatib gapirdi:
— Eshitaman, qanday gaping bor?
Kevin: Nega buncha sovuq gapirasan? Meni xafa qilma. Maqsadim — seni sog‘indim, juda sog‘indim. Oldingi yillarni yana qaytarish maqsadida qo‘ng‘iroq qilgandim. Baribir ering bilan ajrashyapsan, shunga menga turmushga chiq. Seni o‘sha eringdan ham yaxshiroq baxtli qilaman.
— O‘ylab ko‘raman.
Buni eshitib, Johnning qo‘llari musht bo‘lib tugildi. Juda tezlik bilan Yurining yoniga bordi. Past va kinoyali ohangda gapirdi:
— Sevgilingiz qo‘ng‘iroq qildimi, darrov ko‘tarib oldingiz-a?
Yuri ham bundan alamini olmoqchi bo‘lib gapirdi:
— Ha, sevgilim qo‘ng‘iroq qildi! Nima, senga mumkinu menga mumkin emasmi? Mayli, ket o‘sha oyimchangning yoniga, men ham sevgilimning yon...
Gapi oxirigacha chiqmasdan, John g‘azab bilan Yurini devorga urdi va qattiq bosim bilan bo‘g‘di. G‘azab, egalik hissi va rashk bilan gapirdi. Hozir rashki shu qadar eng baland nuqtaga yetgan ediki, bo‘ynidan tomirlari boqayib chiqib ketdi.
— Buni qo‘y... Ha, menga mumkin, ammo SENGA MUMKIN EMAS! ESHITDINGMI? Jessikadan kechamanki, boshqasidan kechamanki, sendan kechmayman! Tushundingmi?! Sen... o‘sha iflosni vaqtliroq o‘ldirishim kerak edi, lekin kech ham emas!
John Yurini qo‘yib yubordi. Yuri polga tizzalab cho‘kib qoldi. John Yurining yoniga egildi va dedi:
— Bilasanmi, seni tashlab ketmoqchi edim, ammo shuni tushundimki, seni shunchaki qo‘yib yubora olmas ekanman.
— Nima, yoqmadimi bunday deganim? Jessikaning yoniga ketmoqchi eding-ku! Bor, ket, men bilan ishing bo‘lmasin! TUSHUNDINGMI MENI, A?! YO‘QOL o‘sha manjalaqining oldiga!
Yuri telefonini olib yuqori qavatga chiqib ketayotganida, John Yurining bilagidan ushlab, o‘ziga tortdi va o‘z xonasiga ko‘tarib olib keta boshladi. Yuri qancha qo‘lidan chiqishga harakat qilmasin, baribir foydasi bo‘lmadi. Johnning sabri tugab, Yurining dumbasiga tarsaki urdi va jim bo‘lishini aytib, zinadan chiqib keta boshladi.
Pastdan qizi Yelenaning ovozi keldi, u maktabdan qaytgan edi. Ota-onasining yoniga zinadan ko‘tarila boshlaganida, ikkinchi qavatda John Yurini ko‘tarib o‘z xonasiga olib ketayotganini ko‘rdi.
— Dada?
John Yelenaning ovozini eshitib, unga qaradi va asta Yurini yerga qo‘ydi. Yuri Yelenaga qarab gapirdi:
— Yelena, narsalaringni yig‘, Kevin amakingnikiga ketamiz, bo‘l tez!
— Oyi, nega bunday ahvoldasiz? Nega ketamiz?
— Yelena, hech qayerga ketmaysizlar! KIM XONIM, YELE NANING BOG‘GA OLIB TUSHING! Va barcha xizmatchilar pastga tushsin!
Johnning sabri oxirgi nuqtasiga yetib keldi va jahli chiqib, g‘azab bilan baqirdi:
— MEN NIMA DEDIM?! TEZ YELE NANING PASTGA OLIB TUSH DEDIM! VA HECH KIM QO‘RG‘ONGA KIRMASIN!
Barcha qo‘rqib ketdi, Yuri ham seskanib tushdi. Xizmatchilar tezda Yelenani pastga olib tushishdi, hamma qo‘rg‘ondan chiqdi.
John Yurini yelkasiga ko‘tarib oldi va yana yuqoriga olib ketdi. Eshikni oyog‘i bilan tepib ochdi, Yurini yerga qo‘yib, eshikni qulfladi. Yuri tomon asta qadam tashlab kela boshladi. So‘zlarida rashk, g‘azab va egalik hissi sezilib turardi.
— Hali o‘sha IFLOSNING oldiga qizimni olib ketmoqchi bo‘ldingmi? Shundaymi? Sen kimga tegishli ekaningni unutdingmi, xotinjon?
Yuri kuldi, bu kulgida achchiq va kinoya bor edi.
— Ha, unutdim! Sen o‘shaning oldiga ketgan kuningdan boshlab, men kimga tegishli ekanligimni unutdim!

— Hech qisi yo‘q, hozir kimga tegishli ekanligingni eslatib qo‘yaman.
John Yuridan bo‘sa ola boshladi. Yuri Johnning yuziga tarsaki tushirdi. Johnning yuzi yon tomonga burildi, lekin u g‘azablanmadi, yana bo‘sa oldi. Bu safar kuchliroq va uzoqroq vaqt o‘pdi. Yuri nafas yetishmaganidan Johnning yelkasidan itardi, ammo kuchi yetmadi. John Yuridan sal uzoqlashdi. Yuri hansirab nafas oldi va yana g‘azablanib yuziga urdi.
John Yurini ko‘tarib, yotoqqa yotqizdi. Tezda yana Yuridan bo‘sa ola boshladi. Bo‘sa chuqurlashib, Yuri ham asta, o‘zi bilmagan holda bo‘saga javob qaytardi. John Yurini o‘ziga yaqin tortib o‘pardi, tili Yurining og‘iz boshlig‘iga kirib bordi. John Yurining kiyimlarini yecha boshladi. Bo‘sa barobarida Yuri ham Johnning kiyimlarini yechishga yordam berdi. John Yurini yotoqda qoldirib, o‘zi ustiga chiqdi va bo‘sani davom ettirdi.
John Yurining iyaklaridan pastga so‘rib, o‘pib va tishlab xol izlar qoldirdi, ichki kiyimlarini ham yechib tashladi. Ko‘kraklarini tishlab, so‘ra boshladi. Yuri bunday zavqdan boshini tepaga ko‘tardi. Johnning bir qo‘li Yurining bir ko‘kragini ezib, ikkinchi qo‘li pastga tushib o‘qaladi. Xonada Yurining nolalari va chuqur nafasi eshitilardi. Pastlab, qornidan o‘pib jozibali izlar qoldirdi. Yurining oyoqlarini yelkasiga qo‘yib, sonlarining har bir joyini o‘pib tishladi. Tishlagan joyini tili bilan yalab qo‘yardi. Nozik joyini ham asta yalab o‘pdi. Yuri bunday zavq va shirin og‘riqni ancha avval his etganini esladi. Yuri juda rohatlandi.
John ham boshqa kutmay, Yurining oyoqlarini kengroq ochdi va tezlik bilan, ogohlantirishsiz kirdi. Bundan Yuri baqirib nola qildi va chuqur nafas olib, gaplari uzilib gapirdi:
— B...uncha...a... axx... nma qo‘polsan... a... amm... imm...
— Amxx... sen... qanchalar bo‘ldi his etmaganingga-a, xotinjon?
— Jessika bunday... hi...ss...ni bera olmadi-a?..
John kuldi, boshini chayqab, qattiq zarba berdi va yana shunday qilib Yurini jazoladi.
— Baribir zaharxandaliging qolmaydi seni, a? Amxx, xaxaxa.
John bu pozitsiyadan zerikib, Yurining ichidan chiqdi va ustiga o‘tqizdi.
— Sakra, xotinjon! Men boshqalarga bormasligim uchun meni qondir!
Yuri buni "qilmayman" deb turmoqchi bo‘ldi, ammo John darrov sonlaridan ushlab, o‘zi harakatlantira boshladi. Yuriga bu juda og‘riqli edi, Johnga esa zavq berardi. Bir tomondan u xursand ham bo‘lardi, chunki ayoli unga oldingidek qarshilik qilmayotgandi. Yuri Johnni haqoratlab sakradi, John kulib rohatlandi.
To‘rt raundlik aloqadan keyin Yurini ko‘tarib vannaga olib keldi va yuvintirdi. Yuriga tungi kiyim kiygizib, o‘zi shortik kiyib, Yurini quchoqlab uxladi.
Lekin pastga hech kim kutmagan inson kelganini bilishmasdan uxlashardi. U yuqori qavatga chiqib, Johnning xonasi eshigini ikkinchi kalit bilan ochib kirdi va birdan baqirib, ikkovini ham uyg‘otmoqchi bo‘lganida, John o‘zi turib, qarshisidagi odamga beparvolarcha qarab gapirdi...

muallif: CORALINE 🐋

MOVIY OY TABASSUMI
1-bob — Tabassum ortidagi sir
Tun...
Moviy oy odatdagidan ham yorqin edi.
Qadimiy Noctis o'rmoni sukunatga cho'mgan, faqat shamol qurigan barglarni shitirlatardi. Daraxtlar orasida esa ikkita zumraddek yashil ko'z porlardi.
So'ng...
U kuldi.
Oddiy kulgi emas.
Go'yo butun tun uning tabassumiga bo'ysungandek.
Qora junli, uzun dumli mushuk oy nurida bemalol yurardi. Uning tabassumi juda chiroyli edi... ammo shu bilan birga, tushunib bo'lmas darajada xavfli.
Qadimiy afsona shunday derdi:
"Agar Moviy Oy kechasida tabassum qilayotgan qora mushukni uchratsang... taqdiring endi senga tegishli bo'lmaydi."
...
— Topdim!
O'rmon ichidan qizning ovozi eshitildi.
Qo'lida eski xarita, belida xanjar, yelkasida kichkina sumka bilan u daraxtlar orasidan chiqdi.
— Nihoyat! Men seni uchratdim.
Mushuk boshini egdi.
— Meni?
Qiz qotib qoldi.
— Mushuk... gapirdimi?
— Yo'q. Daraxt gapirdi.
Qiz atrofga qaradi.
— Rostdanmi?
— Yo'q. Men gapirdim.
Bir necha soniya sukunat.
Keyin qiz peshonasiga urdi.
— Ajoyib. Men aqldan ozgan ekanman.
Mushuk kuldi.
— Bu ehtimolni inkor etmayman.
Qiz ko'zlarini qisdi.
— Juda kinoyali ekansan.
— Rahmat. Bu mening eng yaxshi fazilatlarimdan biri.

Shu payt yer qimirladi.
Xaritaning markazida chizilgan qadimiy belgi moviy rangda yona boshladi.
Mushukning tabassumi sekin yo'qoldi.
U ilk bor jiddiy tus oldi.
— Demak... ular uyg'ongan.
— Kimlar?
— Agar hozir javob bersam, bugun kechqurun tirik qololmaysan.
Qiz qo'llarini ko'ksiga chalishtirdi.
— Menga buyruq beradigan odamlardan unchalik ham qo'rqmayman.
Mushuk unga uzoq tikildi.
So'ng yana o'sha mashhur tabassumi qaytdi.
— Yaxshi. Unda birga o'lamiz.
— NIMA?!
— Hazillashdim...
U bir lahza to'xtadi.
— Balki.
Qiz chuqur xo'rsindi.
— Seni birinchi ko'rganimdan beri afsuslanishni boshladim.
— Juda kech.
Mushuk sekin yaqinlashdi.
— Chunki sen endi bu hikoyaning ichidasan.
Shu zahoti o'rmonning tubidan dahshatli bo'kirish yangradi.
Daraxtlar orasidan qizil ko'zlar birin-ketin ochila boshladi...

10-BOB: "Hech kim ishonchli emas"

G'UUMM!
Temir eshik yopilishi bilan xona larzaga keldi.
Nora yugurib borib eshikni tortdi.
— Ochilmayapti!
Jung Kook ham yordam berdi.
Temir eshik qimirlamadi ham.
RM devorga qo'lini qo'ydi.
— Bekorga urinmang...
Bu eshik ichkaridan ochilmaydi.
Hamma birdan unga qaradi.
— Siz buni qayerdan bilasiz? — dedi Nora.
RM bir necha soniya jim turdi.
— Chunki...
...men oldin ham bu xonada bo'lganman.
Xonada og'ir sukunat cho'kdi.
J-Hope hayron bo'ldi.
— Nima?
Siz bizga buni aytmagansiz.
RM javob bermadi.
Nigohini yerga qaratdi.
SUGAning g'azabi
— Yetar!
SUGAning baland ovozi birinchi marta butun xonani titratdi.
Hamma unga qaradi.
U RM tomon bir qadam tashladi.
— Hali ham sirlarni yashiryapsanmi?
RM sovuqqina javob berdi.
— Hozir vaqti emas.
— Qachon?
Yana kimdir yo'qolgandan keyinmi?
Jin ikkalasining orasiga kirdi.
— Bas qilinglar!
SUGA ilk bor jahli chiqqan holda stolni mushtladi.
BAM!
Chang shiftlardan to'kildi.
— Shu sirlaring sabab hammasi boshlandi!
Xonada hech kim nafas olmay qoldi.
Nora ichida o'yladi:
"Demak... ular menga aytmagan narsalar juda ko'p..."
Oynadagi odam
Birdan V devor tomonga tikilib qoldi.
— U yerga qarang...
Hamma burildi.
Eski oynada ularning aksi ko'rinardi.
Lekin...
Bir narsa noto'g'ri edi.
Oynada sakkiz kishi turardi.
Aslida esa ular sakkiz emas, Nora bilan birga to'qqiz kishi edi.
Jimin sekin sanay boshladi.
— Bir...
Ikki...
Uch...
...
Sakkiz...
Uning yuzi oqarib ketdi.
— Yo'q...
Bu mumkin emas...
Nora oynaga yaqinlashdi.
Shu lahzada oynadagi qora sochli noma'lum yigit boshini sekin burdi.
Faqat u...
Haqiqiy xonadagi hech kim qimirlamagan bo'lsa ham.
U kuldi.
Juda sekin.
Va lablari qimirladi.
"Yoongi..."
SUGA ortiga burildi.
Ammo xonada hech kim yo'q edi.
Oynaga qayta qaraganida...
Noma'lum yigit g'oyib bo'lgandi.
Qora daftar ochiladi
Nora ehtiyotkorlik bilan qora daftarni yana ochdi.
Bu safar sahifalar o'z-o'zidan varaqlana boshladi.
Shhh...
Shhh...
Oxirgi sahifada qon rangida yozilgan jumla paydo bo'ldi.
"Sotqin hali ham orangizda."
J-Hope kulishga urindi.
— Yana qo'rqitish...
Lekin gapini tugata olmadi.
Pastki qatorda yangi so'zlar paydo bo'la boshladi.
Go'yo kimdir hozir yozayotgandek.
"U sizlarga yolg'on gapirdi."
Keyin yana.
"Eng birinchi yolg'on..."
Sahifa asta-sekin to'ldi.
"...RMdan boshlangan."
Xonada birdan muzdek sukunat cho'kdi.
Jung Kook ishonmay RMga qaradi.
— Bu rost emas...
To'g'rimi?
RM hech narsa demadi.
Faqat ko'zlarini yumdi.
Bu esa hammaning shubhasini yanada kuchaytirdi.
Oxirgi soniya
Shu payt temir eshikning narigi tomonidan qadam tovushlari eshitildi.
Tak...
Tak...
Tak...
Kimdir juda sekin yaqinlashardi.
Keyin...
Eshik ostidan qora konvert sirg'alib kirdi.
Unda atigi bitta jumla yozilgan edi.
"Bugun kechasi bittangiz yo'qoladi."
Hamma bir-biriga qaradi.
Bu safar...
Hech kim hech kimga ishonmay qolgandi

**11-BOB: "Sotqin"

6-BOB: "Podvaldagi ism"

Temir eshikning g'ichirlashi butun podvalni larzaga soldi.
G'iiirrr...
Nora nafasi ichiga tushib ketdi.
Eshik ortidan qorong'ulikdan boshqa hech narsa ko'rinmasdi.
Ammo sovuq...
Oddiy sovuq emas edi.
Go'yo kimdir muzdek qo'llari bilan yelkangni ushlab turgandek.
RM sekin qo'lini ko'tardi.
— Hech kim ichkariga kirmaydi.
SUGA esa ko'zini qorong'ulikdan uzmasdi.
— Kech bo'ldi...
U allaqachon bizni kutyapti.
Shu payt ichkaridan yana o'sha past ovoz eshitildi.
— Yoongi...
— Shuncha yildan keyin ham meni unutdingmi?
Noraning yuragi tez ura boshladi.
— Kim u?
SUGA bir necha soniya indamay turdi.
So'ng nihoyat javob berdi.
— Bir paytlar... u ham shu akademiyaning talabasi edi.
— Ismi-chi?
SUGA ko'zlarini yumdi.
— Men uning ismini ayta olmayman.
— Nega?
— Chunki bu akademiyada uning ismini aytgan odamning boshiga kulfat tushadi.
J-Hope bu gapni eshitib kulishga urindi.
— Aka, bunaqa afsonalarga ishonasizlarmi?
Lekin uning kulgisi ham yarim yo'lda to'xtadi.
Podvalning uzoq burchagidan yana qadam tovushlari eshitildi.
Tak...
Tak...
Tak...
Bu safar qadamlar yaqinlashayotgan edi.
Jimin pichirladi:
— Biz yolg'iz emasmiz.
Eski devordagi surat
RM fonarni yoqdi.
Nur nam devorga tushdi.
U yerda ulkan surat osig'liq edi.
Suratda sakkiz nafar o'quvchi qora forma kiyib turardi.
Nora suratga yaqinlashdi.
— Bu...
Jung Kook ham yaqin keldi.
Suratning burchagida eski yozuv bor edi.
"1997-yil bitiruvchilari."
Nora bir-bir yuzlarga qaradi.
RM.
Jin.
SUGA.
J-Hope.
Jimin.
V.
Jung Kook...
U birdan to'xtadi.
— Bu mumkin emas...
Hamma bir xil ko'rinardi.
Go'yo suratdagi yigitlar hozirgi yigitlarning o'zi edi.
Lekin surat deyarli o'ttiz yil oldin olingan.
Nora sekin ortiga chekindi.
— Sizlar...
Sizlar necha yoshdasizlar?
Xonani og'ir sukunat qopladi.
Hech kim javob bermadi.
Faqat SUGA sovuq ovozda dedi:
— Bu akademiyada vaqt boshqacha oqadi.
Chiroqlar o'chadi
Birdan podvaldagi barcha chiroqlar o'chib qoldi.
Chiq!
Mutlaq qorong'ulik.
Faqat Noraning tezlashgan nafasi eshitilardi.
Kimdir uning qulog'i yonida juda past ovozda shivirladi.
— Nora...
U keskin burildi.
Hech kim yo'q.
Yana o'sha ovoz.
Bu safar boshqa tomondan.
— Orqangga qara...
Nora beixtiyor ortiga qaradi.
Fonarning xira nuri ostida uzun qora palto kiygan bir odam turardi.
Yuzi oq niqob bilan berkitilgan.
Qo'lida esa eski qora soyabon.
U qimirlamasdi.
Faqat tikilib turardi.
Jung Kook bir qadam oldinga chiqdi.
— Sen bu yerga kira olmaysan.
Niqobli odam kuldi.
— Men hech qachon ketmaganman.
Shu zahoti podvalning devorlari titray boshladi.
Shiftlardan chang to'kildi.
RM baland ovozda buyurdi:
— Hamma yuqoriga!
Hozir!
Lekin SUGA joyidan qimirlamadi.
U niqobli odamga tikilgancha sekin dedi:
— Men seni o'sha kuni o'z ko'zim bilan yo'qolganingni ko'rganman...
Niqobli odam soyabonini sekin yopdi.
— Yo'qolgan emasman, Yoongi...
— Meni sizlar shu yerda qoldirgansizlar.
Podval bo'ylab sovuq kulgi yangradi.
Nora ilk bor SUGAning yuzida qo'rquvni ko'rdi.
U ichida bitta savol bilan qotib qoldi:
"Aslida bu akademiyada kim kimni ovlayapti?"
Davomi bor...
Keyingi bobda akademiyaning eng katta siri ochila boshlaydi va SUGA nima uchun bu joyni tark eta olmasligini bilib olamiz.

7-BOB: "Qulflangan xotiralar"

Podvalning temir eshigi shiddat bilan yopildi.
GUMM!
Ovoz butun akademiya bo'ylab aks-sado berdi.
Nora bir necha soniya joyidan qimirlay olmadi.
U hali ham niqobli odamning so'nggi so'zlarini eshitayotgandek edi.
"Meni sizlar shu yerda qoldirgansizlar..."
Bu gap xuddi devorlarga singib qolgandek takrorlanardi.
Akademiya hovlisi
Tong otgan bo'lsa ham, quyosh ko'rinmasdi.
Osmonni yana kulrang bulutlar bosgan.
Talabalar hovliga chiqishga jur'at qilmasdi.
RM zinapoya oldida tik turardi.
Qo'llari cho'ntagida.
Nigohi sovuq.
Jin asta uning yoniga keldi.
— Yoongi yana uxlamadimi?
RM boshini chayqadi.
— Uch kundan beri.
— U o'zini ayblayapti.
RM javob bermadi.
U buni allaqachon bilardi.
Kutubxona
Kutubxona odatdagidan ham jim edi.
SUGA eski pianino oldida o'tirardi.
Barmoqlari tugmalarga tegardi.
Lekin musiqa chiqmasdi.
Nora eshikni sekin ochdi.
— Kirishim mumkinmi?
SUGA javob bermadi.
U derazaga qarab o'tirar edi.
Nora asta ichkariga kirdi.
— Kechagi odam...
Kim edi?
Yana jimlik.
Bir necha daqiqa o'tdi.
Nihoyat SUGA past ovozda gap boshladi.
— O'n yil oldin...
Akademiyada sakkiz kishilik guruh bor edi.
Biz...
Birga o'qirdik.
Nora diqqat bilan tinglardi.
— Bir kuni podval taqiqlangan bo'lsa ham...
Biz u yerga tushdik.
— Keyin-chi?
SUGA ko'zlarini yumdi.
— Kimdir xato qildi.
Shundan keyin...
U qaytmadi.
— Uni qidirmadingizlarmi?
SUGA achchiq kulimsiradi.
— Har kuni.
Har kecha.
Har yil.
Lekin akademiya ba'zi narsalarni qaytarib bermaydi.
Kutilmagan hodisa
Shu payt akademiya bo'ylab signal chalindi.
VUUUUU!
Qizil chiroqlar miltillay boshladi.
J-Hope yugurib kirdi.
— RM!
Muammo bor!
— Nima bo'ldi?
— Ikkinchi qavatdagi barcha oynalar sinib ketdi!
Jung Kook ham yugurib keldi.
— Va...
Devorlarda yozuv paydo bo'ldi.
Hamma birga ikkinchi qavatga yugurdi.
Yo'lak devorlarida qizil bo'yoq bilan katta harflar yozilgandi.
"SIRNI YASHIRGANLAR NAVBATMA-NAVBAT HISOB BERADI."
Jimin sekin pichirladi.
— Bu biz uchun yozilgan.
V devorga yaqinlashdi.
Yozuvning pastida yana bitta jumla bor edi.
"Birinchisi... YOONGI."
Hamma bir vaqtning o'zida SUGA tomon burildi.
SUGA esa mutlaqo qimirlamasdi.
U faqat yozuvga tikilib turardi.
Go'yo bu lahzani anchadan beri kutgandek.
Birdan...
Akademiyadagi barcha soatlar bir vaqtda to'xtadi.
08:08.
Mutlaq sukunat.
Keyin esa...
Uzoqdan yana o'sha kulgi eshitildi.
Past.
Sovuq.
Va juda yaqin.
Nora yuragi gupillab urayotganini his qildi.
Bu akademiya sirni yashirayotgan edi.
Ammo endi...
Sirning o'zi ularni qidirishni boshlagandi.

**8-BOB: "08:08"

Soatlar...
Butun akademiyadagi yuzlab soatlar bir vaqtda to'xtadi.
08:08
Shu onning o'zida devorlardagi lampalar miltillay boshladi.
Chiq...
Chiq...
Chiq...
Hamma jim.
Hech kim nafas ham olmayotgandek edi.
Nora devordagi qizil yozuvga qarab qotib qoldi.
"Birinchisi... YOONGI."
J-Hope sekin pichirladi.
— Kim buni yozdi?
Jin devorga qo'l tekkizdi.
Bo'yoq hali ham nam edi.
— Endigina yozilgan...
RMning yuzi jiddiylashdi.
— Demak...
U hali ham akademiya ichida.
Bu gap hammani jim qoldirdi.
Yashirin qoida
Direktorning ovozi eski karnaylardan yangradi.
— Barcha 7-guruh a'zolari darhol majlis zaliga yig'ilsin.
Yetti kishi va Nora sukutda zalga kirishdi.
Direktor odatdagidek qora kiyimda edi.
Ammo bugun uning ko'zlarida charchoq bor edi.
U stol ustiga eski kalit qo'ydi.
Kalitning dastasida 808 raqami yozilgan edi.
— Bu akademiyada sizlarga aytilmagan yana bir qoida bor.
Hech kim gapirmadi.
— Soatlar 08:08 da to'xtasa...
Hech kim o'z xonasida qolmaydi.
Jimin qoshlarini chimirdi.
— Nega?
Direktor chuqur nafas oldi.
— Chunki u...
Yo'laklarda yuradi.
SUGAning siri
Majlis tugagach, SUGA indamay tomga chiqdi.
Yomg'ir yana boshlangandi.
Nora ham uning ortidan bordi.
— Yoongi...
SUGA ortiga qaramadi.
— Nega kelding?
— Siz yolg'iz o'tirishni yoqtirasiz.
— To'g'ri.
— Lekin ba'zida odam yolg'iz qolmasligi kerak.
Bir necha soniya shamolning ovozidan boshqa narsa eshitilmadi.
Nihoyat SUGA cho'ntagidan kichkina kumush medalonni chiqardi.
Ichida eski surat bor edi.
Suratda sakkiz nafar yigit kulib turardi.
Ammo sakkizinchi yigitning yuzi qalam bilan chizib tashlangan edi.
Nora asta so'radi.
— Uni kim o'chirdi?
SUGAning ovozi odatdagidan ham past chiqdi.
— Men.
— Nega?
— Chunki...
Uni eslasam...
Akademiya uyg'onadi.
Nora bu javobni tushunmadi.
Lekin SUGAning qo'llari titrayotganini ko'rdi.
Bu uning ilk bor zaif ko'rinishi edi.
Tun
Soat yana 08:08 ni ko'rsatardi.
Lekin...
Hech bir soat ishlamayotgan edi.
Akademiya koridorlarida faqat shamol uvillardi.
Birdan pastki qavatdan pianino ovozi eshitildi.
Yengil.
G'amgin.
SUGA qotib qoldi.
— Bu kuy...
RM uning yoniga keldi.
— O'sha kuymi?
SUGA bosh irg'adi.
— Uni faqat bitta odam chalardi.
Jung Kook pastga qaradi.
— Lekin pianino xonasi o'n yildan beri qulflangan-ku...
Hech kim javob bermadi.
Hamma sekin zinadan pastga tushdi.
Pianino xonasining eshigi ochiq edi.
Ichkarida esa...
Qora pianino o'z-o'zidan chalayotgandi.
Stulda esa hech kim yo'q edi.
Ammo pianino ustida bitta oq konvert yotardi.
RM uni ochdi.
Ichida atigi bitta jumla yozilgan edi.
"Endi navbat sizlarning xotiralaringizga..."
Shu zahoti pianino ovozi to'xtadi.
Xonadagi barcha shamlar bir vaqtda o'chdi.
Mutlaq qorong'ulik cho'kdi.
Va qorong'ulik ichidan kimdir juda sekin kuldi.
Bu safar...
Ovoz ularning orasidan kelayotgandek edi.
Davomi bor... 🌑

9-BOB: "Qora daftar"

Pianino ovozi birdaniga to'xtadi.
Xonani mutlaq sukunat egalladi.
Hech kim joyidan qimirlamadi.
Nora yuragining urishini aniq eshitardi.
Dup...
Dup...
Dup...
Birdan...
Pianino tugmalaridan biri o'z-o'zidan bosildi.
Ting...
J-Hope yutindi.
— Menimcha... bu yerdan ketishimiz kerak.
Lekin SUGA qimirlamadi.
U pianinoga yaqinlashdi.
Qo'lini sekin tugmalar ustiga qo'ydi.
Muzdek...
Go'yo bu pianino yillar davomida quyosh nuri ko'rmagandek.
Shu payt uning barmoqlari ostidan kichkina yashirin tortma ochildi.
Ichidan chang bosgan qora daftar chiqdi.
Muqovasida oltin harflar bilan bitta so'z yozilgan edi.
"808"
RMning yuzi oqarib ketdi.
— Yo'q...
Jin asta so'radi.
— Bu... o'sha daftar-mi?
RM bosh irg'adi.
— Uni yoqib yuborgan edik...
SUGA achchiq kulib qo'ydi.
— Demak, akademiya uni yana qaytargan.
Birinchi sahifa
Nora ehtiyotkorlik bilan daftarni ochdi.
Ichida sakkizta ism yozilgan edi.
RM
Jin
SUGA
J-Hope
Jimin
V
Jung Kook
Sakkizinchi ismning usti qora siyoh bilan chizib tashlangan.
Lekin qog'ozni yorug'likka tutganda yozuv ko'rinardi.
Nora pichirladi.
— Men o'qiy olyapman...
SUGA keskin uning qo'lidan daftarni tortib oldi.
— O'qima!
Xonadagi hamma cho'chib ketdi.
Bu birinchi marta SUGA ovozini baland ko'tarayotgandi.
U chuqur nafas oldi.
— Kechir...
Lekin o'sha ismni hech kim o'qimasligi kerak.
Yashirin xona
Daftarning orqa muqovasidan eski kalit tushib ketdi.
Kalitning uchida kumush belgi bor edi.
☂
Jung Kook darhol tanidi.
— Bu belgini ko'rganman.
— Qayerda?
— Kutubxonaning eng oxiridagi javonda.
RM darhol:
— Yuramiz.
Kutubxonaning eng chekkasidagi javon oddiy ko'rinardi.
Ammo kalit javon yonidagi qulfga mos tushdi.
Chiq...
Javon sekin chetga surildi.
Orqasida tor zinapoya paydo bo'ldi.
Pastdan muzdek havo urildi.
V pichirladi.
— Men bu joy borligini ham bilmasdim.
SUGA sovuq ovozda javob berdi.
— Chunki bu joy unutilishi kerak edi.
Yer ostidagi xona
Ular sekin pastga tushishdi.
Har bir zina g'ichirlardi.
Devorlarda eski shamdonlar osilgan.
Shamlar esa...
O'z-o'zidan yonib ketdi.
Nora to'xtab qoldi.
— Kim yoqdi ularni?
Hech kim javob bermadi.
Yo'lak oxirida dumaloq xona bor edi.
Xonaning o'rtasida ulkan qora stol.
Stol ustida sakkizta stul.
Lekin...
Yettitasida chang bor edi.
Bittasi esa...
Toza edi.
Go'yo kimdir undan hozirgina turgandek.
J-Hope sekin ortga chekindi.
— Bu menga yoqmayapti...
Birdan...
Tak...
Kimdir tepada yurgandek ovoz chiqdi.
Keyin yana.
Tak... Tak... Tak...
Lekin...
Ular yer ostida edi.
Ularning tepasida faqat beton shift bo'lishi kerak edi.
Nora asta yuqoriga qaradi.
Shiftda qizil bo'yoq bilan yozilgan gapni ko'rdi.
"Sizlar kechikdingiz."
Uning nafasi ichiga tushib ketdi.
Shu zahoti stollarning biridagi eski magnitofon o'z-o'zidan ishga tushdi.
Xirillagan ovoz butun xonani to'ldirdi.
"...Agar bu yozuvni eshitayotgan bo'lsangiz...
...demak, biz muvaffaqiyatsizlikka uchraganmiz.
Sakkizinchi talaba...
qaytdi."
Magnitofon shovqin chiqarib o'chdi.
Xonada yana sukunat.
Hech kim gapirmadi.
Faqat SUGA juda sekin, deyarli pichirlab dedi:
— Men eng qo'rqqan kun...
nihoyat keldi.
Shu payt xonaning temir eshigi o'z-o'zidan yopildi.
G'UUMM!
Kalit esa eshikning narigi tomoniga tushib ketdi.
Ular...
Yer ostidagi sirli xonada qamalib qolishgandi.
Davomi bor... 🌑

Yomg'ir tinmadi.

Nora qo'lidagi qora soyabonni mahkam ushlagancha uzun yo'lak bo'ylab yurardi.

Yomg'ir tinmadi.
Nora qo'lidagi qora soyabonni mahkam ushlagancha uzun yo'lak bo'ylab yurardi.
Akademiya ichida g'alati qoida bor edi.
Hech kim ortingdan kelayotgan qadam tovushlariga o'girilmasdi.
Ammo Nora o'girildi.
Hech kim yo'q edi.
...
Kutubxona.
Eski kitoblarning hidi butun xonani egallagan.
Bir burchakda SUGA yolg'iz o'tirardi.
Oldida ochiq kitob.
Qo'lida qora ruchka.
Nora asta yaqinlashdi.
— Salom...
SUGA kitobdan boshini ham ko'tarmadi.
— Bu yerda odamlar salomlashmaydi.
— Nega?
— Chunki ertaga kim tirik qolishini hech kim bilmaydi.
Nora bir lahza jim qoldi.
— Hazillashyapsizmi?
SUGA sekin kuldi.
— Men deyarli hech qachon hazillashmayman.
Xonada yana sukunat cho'kdi.
Faqat yomg'ir ovozi...
...
Koridorda esa Jin va J-Hope bahslashardi.
— Men aytyapman, u qiz oddiy emas.
— Sen hammani shubha qilaverasan.
RM ularning gapini bo'ldi.
— Yetar.
Direktor buyurgan.
Hech kim Noraga o'tmishi haqida savol bermaydi.
V derazaga qarab sekin dedi:
— Demak... uning siri biznikidan ham og'ir.
Hamma jim bo'ldi.
Faqat SUGA kitobining sahifasini sekin yopdi.
— Yo'q...
— Undan ham og'irroq.
Nora buni eshitib qoldi.
Yuragi tez ura boshladi.
"Ular men haqimda nimani bilishadi?"
Shu payt akademiyaning eski qo'ng'irog'i yangradi.
Dong...
Dong...
SUGA o'rnidan turdi.
Nigohi ilk bor Noraga qadaldi.
Sovuqqon.
Xotirjam.
Ammo uning ko'zlarida bitta ogohlantirish bor edi.
— Agar bugun yarim tunda uchinchi qavatdan ovoz eshitsang...
...eshikni ochma.
Shu gapni aytib, u indamay chiqib ketdi.
Nora esa joyida qotib qoldi.
Chunki uchinchi qavatda...
Hech qanday xona yo'q edi.
Faqat g'isht bilan berkitilgan eski eshik bor edi.
Va o'sha eshik ortidan...
Kimdir sekin kulayotgandek tuyulardi.

3-BOB: "Tungi soat 03:13"
Soat...
03:13
Akademiyaning eski soati uch marta jarangladi.
Dong...
Dong...
Dong...
Nora uyg'onib ketdi.
Xona muzdek edi.
Deraza yopiq bo'lsa ham, shamol pardalarni qimirlatardi.
Birdan...
Taq...
Taq...
Koridordan oyoq tovushlari eshitildi.
U SUGAning gapini esladi.
"Agar uchinchi qavatdan ovoz eshitsang... eshikni ochma."
Lekin qadam tovushlari tobora yaqinlashardi.
Yuragi tez ura boshladi.
Taq...
Taq...
Birdan eshik taqilladi.
Faqat bir marta.
Nora nafasi ichiga tushib ketdi.
— Kim...?
Hech kim javob bermadi.
Yana sukut.
U eshik tutqichiga qo'l uzatdi.
Shu payt orqasidan sovuq ovoz eshitildi.
— Ochma.
Nora cho'chib ortiga o'girildi.
Deraza oldida SUGA turardi.
U qachon kirganini Nora sezmagan ham edi.
— Siz... qanday qilib...
SUGA javob bermadi.
Faqat eshik tomon qaradi.
— U hali ketmadi.
Eshikning narigi tomonidan tirnoq bilan yog'och tirnalayotgan ovoz eshitildi.
Shrrr...
Shrrr...
Noraning qo'llari titray boshladi.
— Bu... kim?
SUGA sekin pichirladi.
— Bu yerda ayrim savollarga javob izlash hayotdan qimmatga tushadi.
Birdan...
Ovoz to'xtadi.
Koridor yana jim bo'ldi.
SUGA eshikni sekin ochdi.
Tashqarida...
Hech kim yo'q edi.
Faqat pol ustida qora konvert yotardi.
U konvertni olib Noraga uzatdi.
— Och.
Nora konvertni ochdi.
Ichida bitta surat bor edi.
Eski, sarg'aygan surat.
Unda sakkiz nafar talaba turardi.
Lekin...
Akademiyada hozir faqat yetti yigit bor edi.
Nora hayrat bilan suratga tikildi.
— Sakkizinchi bola qayerda?
SUGAning yuzi ilk bor o'zgardi.
Uning odatda sovuqqon ko'zlarida bir lahzalik xavotir chaqnadi.
— Uning ismini bu yerda hech kim aytmaydi.
— Nega?
— Chunki...
U yo'qolmagan.
Nora nafasi ichiga tushdi.
— Unda qayerda?
SUGA javob bermadi.
Shu payt yo'lak oxiridagi chiroq o'z-o'zidan o'chdi.
Chiq...
So'ng ikkinchisi.
Chiq...
Keyin uchinchisi.
Qorong'ulik ularga yaqinlashardi.
SUGA bir qadam oldinga chiqdi.
— Orqamdan yur.
Hech qachon ortga qaramagin.
Nora indamay bosh irg'adi.
Ikkalasi qorong'i yo'lak bo'ylab yurishni boshladi.
Ammo...
Nora orqasidan kimdir juda past ovozda uning ismini aytdi.
— Nora...
U to'xtab qoldi.
SUGA keskin burildi.
— Yugur!
Yo'lakning oxirida oppoq niqob taqqan uzun bo'yli bir soya paydo bo'ldi.
U qimirlamasdi.
Faqat tikilib turardi.
Va uning qo'lida...
Qora soyabon bor edi.

4-BOB: "Sakkizinchi soya"
Qorong'i yo'lak...
Faqat shamolning uvillashi eshitilardi.
Nora nafasi qisilib, SUGA ortidan yugurardi.
Orqada esa qora soyabon ushlagan noma'lum soya bir qadam ham shoshmasdan ularni kuzatardi.
— U... nega yugurmayapti? — dedi Nora pichirlab.
SUGA ortiga qaramadi.
— Chunki unga shoshilishning keragi yo'q.
— Nima deganingiz?
— Bu akademiyada kim qochishini u oldindan biladi.
Bu gap Noraning yuragini yanada siqib yubordi.
Ular eski kutubxonaga kirishdi.
SUGA eshikni ichkaridan qulfladi.
Qars!
Nihoyat u chuqur nafas oldi.
Nora hayrat bilan unga qaradi.
— Siz... qo'rqdingizmi?
SUGA sovuq nigoh tashladi.
— Yo'q.
— Unda nega qochdik?
SUGA javob bermadi.
U faqat javondan chang bosgan kitobni oldi.
Kitobning muqovasida kumush harflar bilan yozilgandi:
"8-LOYIHA"
Nora kitobni ochdi.
Ichida yettita surat bor edi.
RM.
Jin.
SUGA.
J-Hope.
Jimin.
V.
Jung Kook.
Ammo oxirgi sahifa...
Yulib tashlangan edi.

5-BOB: "Qon bilan yozilgan qoida"
Soat 03:47.
Kutubxona hali ham qorong'i edi.
Derazadan kirayotgan sovuq shamol eski kitoblarning varaqlarini o'zi aylantirardi.
SUGA qo'lidagi qora kartani musht qilib ushladi.
Kartadagi yozuv xuddi yangi yozilgandek qizil rangda yaltirardi.
"O'yin boshlandi, Yoongi."
Nora sekin so'radi:
— Bu kartani kim yubordi?
SUGA javob bermadi.
U kutubxona eshigiga qarab qotib turardi.
Go'yo kimningdir kirishini kutayotgandek.
Birdan...
Qars!
Koridordan og'ir eshik yopilgan ovozi keldi.
Oradan bir necha soniya o'tib, kutubxona eshigi sekin ochildi.
Ichkariga RM kirdi.
Uning kostyumi yomg'irdan ho'l bo'lib ketgan edi.
Nigohi avvalgidan ham sovuq.
— Yoongi...
— Bilaman.
— U qaytibdi.
SUGA bosh irg'adi.
Nora ularning suhbatiga tushunmay qarab turardi.
— Kim qaytibdi?
RM unga tikildi.
— Bu savolni boshqa bermagin.
Akademiyada ayrim ismlar tilga olinmaydi.
Ertalab...
Yomg'ir nihoyat to'xtagan edi.
Ammo akademiyada hech kim quvonmadi.
Oshxonada hamma yig'ilgan.
Jin odatdagidek nonushta tayyorlayotgan bo'lsa-da, bu safar hazillashmadi.
J-Hope ham jim edi.
Jimin stulga suyangancha derazadan tashqariga qarardi.
V esa qora choy ichayotgan edi.
Jung Kookning nigohi esa Noradan bir soniya ham uzilmasdi.
Nora ichkariga kirishi bilan xonadagi suhbat to'xtadi.
Go'yo hamma uni kutayotgandek.
Jin sekin dedi:
— O'tir.
Nora indamay stulga o'tirdi.
SUGA esa hali ham kelmagan edi.
Birdan...
Elektr o'chdi.
Butun akademiya qorong'uga cho'mdi.
Shu zahoti eski karnaydan xirillagan ovoz eshitildi.
— Barcha talabalar diqqatiga...
— Bugundan boshlab akademiyaning birinchi qoidasi bekor qilindi.
Hamma bir-biriga qaradi.
RM asta o'rnidan turdi.
— Yo'q...
Ovoz davom etdi.
— Yangi qoida.
— Bugundan boshlab hech kim yolg'iz yurmaydi.
— Kim yolg'iz qolsa... u ertalabgacha yashamaydi.
Karnay jim bo'ldi.
Xonani og'ir sukunat bosdi.
J-Hope birinchi bo'lib kulishga urindi.
— Bu... direktorning hazili bo'lsa kerak?
Hech kim kulmadi.
SUGA ayni paytda oshxonaga kirib keldi.
Uning qo'lida eski daftar bor edi.
— Hazil emas.
— Kecha...
Yana bitta talaba yo'qoldi.
Nora hayrat bilan so'radi:
— Bu yerda bizdan boshqa ham talabalar bormi?
SUGA javob berdi:
— Bor edi.
Podval
Kechqurun RM, SUGA va Nora akademiyaning eng eski qismiga tushishdi.
Bu yerning devorlari nam, havosi esa juda sovuq edi.
Yo'lak oxirida ulkan temir eshik turardi.
Eshik ustiga qon rangida bitta sana yozilgan edi:
"1997."
Nora eshikni ushlamoqchi bo'lganida, SUGA uning qo'lini to'xtatdi.
— Tegma.
— Nega?
— Chunki bu eshik oxirgi marta ochilganda...
Akademiyada o'n ikki kishi bedarak yo'qolgan.
Nora yutindi.
Shu payt eshikning narigi tomonidan...
Kimdir uch marta taqillatdi.
Tok...
Tok...
Tok...
Uchovlon qotib qoldi.
Ichkaridan past ovoz eshitildi.
— Yoongi...
— Sen va'dangni buzding...
Nora SUGA tomonga qaradi.
Uning yuzi oqarib ketgan edi.
RM esa bir qadam oldinga chiqdi.
— Orqaga.
Hozir.
Lekin...
Kech edi.
Temir eshik o'z-o'zidan sekin ochila boshladi.
G'iiiiirrr...
Ichkaridan muzdek shamol urildi.
Va qorong'ulik orasida...
Qora soyabon ushlagan noma'lum odamning silueti ko'rindi.
Uning yuzi ko'rinmasdi.
Faqat bitta narsa aniq edi.
U...
Ularning ismlarini bilar edi.
— Xush kelibsiz...
— O'yinning ikkinchi bosqichi boshlandi