1-боб
"Дўстликдан бошланган муҳаббат"

Ҳаммаси оддий дўстликдан бошланганди.

Сен мен учун шунчаки суҳбатдош эдинг. Кунимни қандай ўтказганимни айтиб берадиган, мени тинглайдиган, кулдирадиган инсон.

Соатлаб ёзишардик.

Баъзан кечаси билан ухламасдан суҳбатлашардик. Бир мавзу тугаса, иккинчиси бошланарди. Болалигимиз, орзуларимиз, қўрқувларимиз, ёқтирган қўшиқларимиз, келажак ҳақидаги режаларимиз... Ҳар бир сўзимиз бизни бир-биримизга янада яқинлаштирарди.

Ўша вақтларда мен муҳаббат ҳақида ўйламасдим.

Чунки менинг ҳаётимда бошқа инсон бор эди.

Мен уни яхши кўраман, деб ўйлардим.

Лекин вақт ўтгани сайин бир ҳақиқатни англай бошладим. Мен ҳар куни сен билан гаплашишни кутардим. Телефонимга келган ҳар бир хабарда биринчи сенинг исмингни қидирардим. Агар сен ёзмай қолсанг, куним нимадир етишмаётгандек ўтарди.

Шунда ўзимга савол бердим:

«Нега айнан унинг овози мени тинчлантиради?»

«Нега ҳар бир қувончимни биринчи унга айтишни хоҳлайман?»

«Нега унинг кулгуси мени ҳам кулдиради?»

Бу саволларнинг жавоби битта эди.

Мен сени севиб қолган эдим.

Бу туйғу бир кунда пайдо бўлмаган.

У ҳар бир суҳбатимизда, ҳар бир «Қандайсан?» деган хабарингда, ҳар бир кулгуда, ҳар бир ғамимни бўлишганингда секин-аста юрагимга жойлашган экан.

Мен қанча буни инкор қилишга уринмай, қалбим ҳақиқатни аллақачон қабул қилиб бўлганди.

Сен энди шунчаки дўст эмас эдинг.

Сен менинг ҳар кунимга айланган инсон эдинг.

Ва айнан ўша кундан бошлаб ҳаётим сен билан бошқача маъно касб эта бошлади...

2-боб
"Қайта-қайта бир-биримизни танладик"

Муҳаббатимни тан олган кундан бошлаб ҳаётимиз ўзгарди.

Энди биз оддий дўстлар эмасдик.

Бир-биримизга боғланиб қолган икки юрак эдик.

Албатта, ҳаммаси ҳам осон кечмади. Муҳаббат билан бирга тушунмовчиликлар ҳам келди. Баъзан арзимас сабаблар билан тортишардик. Бир-биримизни ранжитардик. «Энди гаплашмаймиз», деган кунларимиз ҳам бўлди.

Лекин ҳар сафар вақт ўтиши билан бир ҳақиқатни англардик: бир-биримизсиз узоқ тура олмасдик.

Шунда яна аввалгидек дўст бўлиб гаплаша бошлардик.

Ўша дўстлик яна қалбимиздаги муҳаббатни уйғотарди.

Ҳар гал муносабатимиз қайта бошлангандек туюларди. Илк бор танишганимиздаги ҳаяжон, илк бор севиб қолганимиздаги ҳислар яна қайтарди.

Шунда тушундим...

Бизнинг муносабатимизни сақлаб турган нарса фақат муҳаббат эмас экан.

Аввало, биз энг яхши дўстлар эдик.

Дўстлигимиз муҳаббатга айланганди, муҳаббатимиз эса ҳар қандай синовдан кейин яна дўстлик орқали тикланарди.

Балки биз мукаммал жуфтлик эмасдирмиз.

Балки ҳали олдимизда яна синовлар бордир.

Аммо бир нарсани аниқ биламан:

Қанча марта тортишмайлик, қанча марта хафа бўлмайлик, юрагим ҳар сафар яна сен томон йўл топади.

Чунки сен фақат менинг севгилим эмассан...

Сен менинг энг яқин дўстим, сирдошим ва ҳаётимнинг энг гўзал қисмига айланган инсонсан.

Шунинг учун мен ҳар сафар бир қарорга келаман:

Агар ҳаммаси бошидан бошланса ҳам, мен яна сени танлардим.

Яна сен билан дўстлашардим.

Яна сени севиб қолардим.

3-боб

"Ўн ойлик ҳикоя"

Вақт жуда тез ўтди.

Гўё кечагина биринчи марта «Салом» дегандек эдик.

Кечагина оддий дўстлар эдик.

Бугун эса танишганимизга ўн ой бўлди.

Бу ўн ой ичида жуда кўп нарсаларни бошдан кечирдик.

Бирга кулдик.

Бирга хафа бўлдик.

Бир-биримизни тушунмай қолган кунларимиз ҳам бўлди.

Баъзан қаттиқ тортишдик. Ҳатто «ҳаммаси шу ерда тугади», деб ўйлаган лаҳзалар ҳам бўлди.

Аммо ҳар сафар юрагимиз бизни яна бир-биримизга қайтарди.

Чунки ажралиш ҳеч қачон ечим бўлмади.

Аввалгидек яна дўст бўлиб гаплаша бошлардик.

Кейин эса ўша дўстлик яна муҳаббатга айланарди.

Мен бир нарсани англадим...

Муҳаббат дегани ҳеч қачон жанжал қилмаслик эмас экан.

Муҳаббат — ҳар қандай тушунмовчиликдан кейин ҳам кетмаслик экан.

Сен кетмадинг.

Мен ҳам кетмадим.

Шунинг учун бугун биз ҳали ҳам биргамиз.

Ўн ой — балки кимлар учундир оддий рақамдир.

Аммо мен учун бу ўн ой минглаб хотиралар, миллионлаб хабарлар, соатлаб суҳбатлар, кулгулар, кўз ёшлар ва энг муҳими, сен билан ўтган вақтдир.

Ҳали олдимизда қандай кунлар борлигини билмайман.

Лекин битта орзуим бор.

Келаси саҳифаларда «1 йил», «2 йил», «5 йил» ва яна кўп йиллар ҳақида ҳам бирга ёзиш.

Чунки бу китобнинг охирги саҳифаси ҳали ёзилмаган.

Уни биз ҳар куни, бирга ёзишда давом этяпмиз.

4-боб
"Ҳали ҳам сени танлайман"

Бугун ортга назар ташласам, ҳаммаси кино каби кўз олдимдан ўтади.

Биринчи танишув.

Биринчи узун суҳбатлар.

Дўстлик.

Кейин эса юрагимда сезилмасдан пайдо бўлган муҳаббат.

Шу ўн ой ичида сен менинг ҳаётимнинг ажралмас қисмига айландинг.

Энди ҳар бир кунимда сен борсан.

Қувончимда ҳам, хафалигимда ҳам, орзуларимда ҳам.

Албатта, биз идеал эмасмиз.

Баъзан бир-биримизни тушунмаймиз.

Баъзан арзимас нарса учун тортишиб қоламиз.

Аммо ҳар бир жанжалдан кейин мен битта ҳақиқатни яна англайман...

Мен сенсиз бўлишни истамайман.

Чунки муҳаббат фақат бахтли кунларда эмас, қийин кунларда ҳам бир-бирини қўйиб юбормасликдир.

Мен сен билан яна кўп хотиралар яратишни хоҳлайман.

Яна бирга кулишни.

Яна тунлари соатлаб суҳбатлашишни.

Яна орзуларимиз ҳақида гаплашишни.

Балки йиллар ўтар.

Балки сочларимизга оқ тушар.

Лекин менинг энг катта орзуим ўзгармайди.

Мен ҳар сафар яна сени танлашни истайман.

Чунки сен мен учун шунчаки севгили эмассан.

Сен менинг энг яқин дўстим, энг катта бахтим ва ҳаётимнинг энг чиройли ҳикоясан.

Ва бу ҳикоянинг энг гўзал қисми ҳали олдинда.

Охирги боб

"Агар яна бир бор яшасам..."

Ҳаётимдаги энг чиройли тасодиф — бу сен.

Бир вақтлар сен менинг оддий дўстим эдинг.

Бугун эса юрагимнинг энг гўзал қисмига айландинг.

Бу ўн ой менга бир нарсани ўргатди...

Ҳақиқий муҳаббат идеал муносабат эмас экан.

Ҳақиқий муҳаббат — қанча марта хафа бўлсанг ҳам, юрагинг яна ўша инсонни қидиришидир.

Мен сен билан кулдим.

Сен билан йиғладим.

Сен билан орзу қилдим.

Ва ҳар бир кунни сен билан яшашни истадим.

Баъзан қўлимни қўйиб юбординг.

Баъзан мен ҳам хато қилдим.

Аммо юрагимиз ҳеч қачон бир-бирини қўйиб юбормади.

Чунки тақдир бизни аввал дўст қилди...

Кейин эса бир-биримизга муҳаббат бўлиб юборди.

Бугун сенга битта ваъда бермоқчиман.

Вақт ўтса ҳам...

Йиллар алмашса ҳам...

Сочларимизга оқ тушса ҳам...

Мен ҳар сафар яна сени танлайман.

Чунки сенсиз ҳаётимни тасаввур қила олмайман.

Агар менга яна бир марта яшаш имкони берилса...

Мен яна ўша биринчи «Салом»ни ёзардим.

Яна сенинг дўстинг бўлардим.

Яна соатлаб сен билан суҳбатлашардим.

Яна юрагимни сенга ошиқ қилишга рухсат берардим.

Чунки бу дунёда миллионлаб инсонлар бўлиши мумкин...

Аммо менинг юрагим фақат битта исмни танлади.

Сенинг исмингни.

Ва бу китоб тугаётган бўлса ҳам...

Менинг сенга бўлган муҳаббатим ҳеч қачон тугамайди.

Чунки менинг ҳаётим...

Сен билан бошланган.

ТУГАДИ...

Аммо бизнинг муҳаббатимиз эндигина бошланмоқда... ❤️

Jasmin...

Je t'aime plus que les mots ne pourront jamais le dire. Depuis le premier jour où nos chemins se sont croisés, une partie de mon cœur t'a choisi, et elle ne t'a jamais quitté. Peu importe les distances, les disputes ou le temps qui passe, mon amour pour toi grandit chaque jour un peu plus. Tu es mon sourire dans les jours sombres, mon calme au milieu du chaos et la plus belle histoire que la vie m'ait offerte. Si je pouvais revivre ma vie mille fois, je te chercherais encore, je deviendrais encore ton ami, puis je tomberais encore amoureux de toi. Parce que mon cœur n'appartiendra jamais à personne d'autre qu'à toi. Jasmin, je t'aime aujourd'hui, demain et pour toute l'éternité. Tu es et tu resteras l'amour de ma vie... ❤️