Seul osmonida suzayotgan Zangori oy go‘yo bu ikki qalbning qayta uchrashuvini qutlayotgandek, shahar chiroqlaridan ham yorqinroq nur socha boshladi. Muzey zolidagi sukunatni faqat ularning bir-biriga bog‘langan hayratli va sokin nafaslari buzar edi.

Sangin Jungkookning unga qarab aytgan so‘zlaridan, o‘z ismini eshitganidan hayratda qoldi. Axir ular hozirgina tanishishdi-ku?

Ammo uning ichki tuyg‘usi, vujudini qoplab olgan g‘alati iliqlik bu yigit unga begona emasligini aytib hayqirardi.

— "Ismimni... qayerdan bilasiz?" — so‘radi Sangin ovozi biroz titrab. Ko‘zlaridagi yosh tomchisi yuzidan sirg‘alib pastga tushdi.

Jungkook bir necha asrlik ayriliq og‘rig‘ini yutib yuborishga qodir bo‘lgan muloyimlik bilan qo‘lini uzatdi va barmoqlarining uchi bilan qizning yuzidagi yoshni artdi. Xuddi o‘sha kecha, ko‘prik ustida Sangin uning yuzidagi qonni artgani kabi...

Bu teginish ikkalasining ham vujudidan elektr toki kabi o‘tib ketdi. Qizning xotiralari zanjiri birdan uzilib, ongida o‘sha qadimiy qasr, daryoning muzdek suvi, to‘y ko‘ylagidagi qon dog‘lari va eng muhimi — uning poyida jon bergan lahzadagi pichirlashi aks sado berdi: “Yashang... Jeon Jungkook...”

— "Jungkook..." — Sanginning lablaridan bu ism xuddi sirlilik pardasini yirtgandek beixtiyor va qat’iy chiqdi. U endi hamma narsani eslagan edi.

— "Bu sen... chindan ham senmi?"

— "Men keldim, Sangin. Va’da berganimdek, dunyoning oxiri bo‘lsa ham seni topdim," — Jungkook uni mahkam bag‘riga bosdi.

Bu safar uning qo‘llarida sovuq va qonga belangan malika emas, balki tirik, nafasi issiq va eng asosiysi — endi hech kim ularni ajrata olmaydigan o‘z sevgilisi bor edi.

Ular muzeydan qo‘l ushishib chiqishganda, Seul ko‘chalarida yomg‘ir butunlay tingan, osmon esa g‘ayritabiiy zangori tusda tovlanardi. Shahar aholisi hayrat bilan osmonga tikilib, suratga tushishar, ijtimoiy tarmoqlar o‘sha noodatiy "Zangori Oy" suratlari bilan to‘lib toshgandi. Ammo bu mo‘jizaning haqiqiy sababchilarini hech kim bilmasdi.

Ular tun bo‘yi shahar bo‘ylab sayr qilishdi. Jungkook unga Choson davridagi o‘sha fojiali tundan keyin nimalar bo‘lganini, qanday qilib o‘sha qabriston yonida umrining oxirigacha uni kutganini so‘zlab berdi. Sangin esa yigitning har bir so‘zini tinglar ekan, o‘tmishdagi azoblar endi uning ruhini qiynamayotganini his qildi. Zangori oy ularga ikkinchi imkoniyatni bergandi.

— "U yerda, o‘sha kecha mendan keyin juda ko‘p azob chekibsan," — dedi Sangin uning kaftlarini mahkamroq siqib. — "Meni qutqaraman deb o‘zingni olovga otding."

— "Seni yana bir bor ko‘rish va bag‘rimga bosish uchun o‘sha azoblarni ming marta qayta boshdan kechirishga ham tayyor edim," — javob berdi Jungkook uning ko‘zlariga tikilib. — "Endi na Li Kan bor, na bizni majburlaydigan shohona tojlar. Biz endi shunchaki o‘zimizmiz."

Ertasi kuni Jungkook o‘zining zamonaviy uyi javonidan eski, sarg‘aygan va chetlari kuygan daftarni oldi. Bu — Choson davridan beri uning ruhi bilan birga sayohat qilib kelayotgan, asrlar davomida bitilgan o‘sha mashhur sarkarda kundaligi edi. U oxirgi, qonli sahifadan keyingi yangi, oppoq varoqni ochdi va ruchkani qo‘liga oldi.

𝑆𝑎𝑟𝑘𝑎𝑟𝑑𝑎 𝐽𝑒𝑜𝑛 𝐽𝑢𝑛𝑔𝑘𝑜𝑜𝑘 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛 (2026-𝑦𝑖𝑙, 22-𝑖𝑦𝑢𝑛)

"Zulmat chekindi. Asrlar bo‘yi tomirlarimda yongan o‘sha qasos va ayriliq olovi bugun tunda o‘z o‘rnini xotirjamlikka bo‘shatib berdi. Men uni yana topdim. U o‘sha-o‘sha go‘zal, o‘sha-o‘sha mening mard malikam. Zangori oy bizga jazo emas, balki abadiy mukofot ekanini endi tushundim. Qilichim endi muzey vitrinasida qoldi, ammo mening sadoqatim va qalbim endi faqat uning baxtli tabassumini himoya qiladi. Biz yutdik, Sangin. Biz taqdirni yengdik."

Sangin uning ortidan kelib, yelkasiga boshini qo‘ydi va daftarga yozilgan satrlarni o‘qidi. U jilmayib, yigitning qo‘lidan ruchkani oldi-da, sahifaning eng ostiga o‘z qo‘li bilan yozib qo‘ydi:

"Men endi na asiraman, na qochqinman. Men shunchaki unikiman. Va bu safar fojia bizni ajrata olmaydi."

𝑇ℎ𝑒 𝑒𝑛𝑑.....

Ko‘prik ustidagi to‘qnashuv shafqatsiz tus oldi. Zangori oyning ilohiy kuchi bilan qurollangan Jungkook Li Kanning o‘nlab askarlarini birin-ketin yer tishlatdi. Uning har bir zarbi havoda zangori olov izlarini qoldirar, Li Kan esa sarosimaga tushib, ortga chekinardi.

Nihoyat, Jungkook Li Kanning qarshisiga yetib keldi. Qilichlar to‘qnashganda, kuchlar teng kelmadi — Jungkookning g‘ayritabiiy kuchi Li Kanning qilichini qo‘lidan uchirib yubordi. Li Kan yerga yiqildi, uning mag‘lubiyati muqarrar edi.

— "Hammasi tugadi, Li Kan," — dedi Jungkook qilichini uning bo‘yniga tirab.

Biroq, yovuzlik hech qachon osonlikcha taslim bo‘lmaydi. Li Kan yerda yotgancha, yeng shimidan yashirin xanjarni chiqarib, o‘z yonida qo‘rquvdan qotib turgan Sanginga tashlandi. U o‘lishini bilsa-da, Jungkookni butunlay yakson qilishni istadi.

— "Men o‘lsam, u ham men bilan ketadi!" — deb baqirdi Li Kan xanjarni Sanginning ko‘ksiga qaratib.

Jungkook buni ko‘rib, vaqtni to‘xtatmoqchidek oldinga talpindi, ammo masofa biroz uzoq edi. Shu lahzada Sangin qochishga urinmadi.

U Jungkookning ko‘zlariga qaradi — uning nigohida qo‘rquv emas, balki cheksiz tinchlik va muhabbat bor edi.

Shartt etgan ovoz eshitildi. Xanjar Sanginning yuragiga sanchildi.

— "YO‘QQQQQ!!!" — Jungkookning faryodi butun borliqni titratib yubordi.

Jungkook bir soniyada Li Kanning boshini tanasidan judo qildi. Ammo endi buning ahamiyati yo‘q edi. U yerga yiqilayotgan Sanginni havoda tutib qoldi.

Sanginning oppoq to‘y ko‘ylagi quyuq qizil qonga bo‘yalayotgan edi. Zangori oy nuri uning so‘nayotgan yuziga tushib, uni yanada oqish va g‘ayritabiiy ko‘rsatardi. Jungkook uni bag‘riga bosib, yig‘lar, uning ko‘zlaridan oqayotgan yosh zangori tusda porlardi.

— "Iltimos, meni tashlab ketmang... Men sizni qutqardim-ku! Oy menga kuch berdi-ku! Nega?!" — Jungkookning ovozi bo‘g‘ziga tiqildi.

Sangin titrayotgan qo‘li bilan Jungkookning yuzidan soldi, uning barmoqlari yigitning yuzidagi qon va yosh aralashgan tomchilarni artdi.

— "Yashang... Jeon Jungkook..." — pichirladi Sangin, uning ovozi so‘nggi bor eshitildi.

— "Men o‘sha daryo tubida... sening qo‘llaringda o‘lgan edim. Bu hayotni menga sen berding... Endi men... ozodman..."

Sanginning ko‘zlari sekin yumildi. Uning qo‘li Jungkookning yuzidan sirg‘alib, yerga tushdi. Saroy chetidagi shamol uning sochlarini oxirgi marta silpib o‘tdi. Malikadan faqat sovuq tana va uning bo‘ynidagi singan marjon qoldi.

𝑆𝑎𝑟𝑘𝑎𝑟𝑑𝑎 𝐽𝑒𝑜𝑛 𝐽𝑢𝑛𝑔𝑘𝑜𝑜𝑘 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

(𝑄𝑜𝑟𝑎𝑦gan 𝑣𝑎 𝑞𝑜𝑛𝑙𝑖 𝑠𝑎ℎ𝑖𝑓𝑎)

"Osmon o‘z nurini o‘chirdi. Zangori oy g‘oyib bo‘ldi, uning o‘rnini abadiy zulmat egalladi. U mening qo‘llarimda jon berdi. Uni qutqargan qo‘llarim bilan endi uning qabriga tuproq tortdim. Menda na taxtga, na tojga, na bu dunyoga qiziqish qoldi. Mening qilichim endi hech kimni himoya qilmaydi, chunki himoya qilishga arziydigan yagona dunyom endi tuproq ostida. Men tirikman, lekin mening ruhim o‘sha kecha, o‘sha ko‘prikda Sangin bilan birga o‘ldi

Sanginning vafotidan so‘ng, imperiyada Sarkarda Jeon Jungkook ismi afsonaga aylandi. U na taxtni qabul qildi, na Li Kandan bo‘shagan oliy unvonlarni. U shunchaki saroyni, odamlarni va qonli urushlarni tark etdi.

Yillar o‘tdi.

Mamlakatda adolatsiz hokimlar, xalqni ezgan zolimlarning tinchi buzildi. Chunki tunda, osmonda oy xiralashgan lahzalarda, o‘sha zolimlarning saroylariga zangori alanga bilan qoplangan, ko‘zlari qorong‘uda zangori tusda yonuvchi bir sharpa bostirib kirar va adolat o‘rnatardi. Xalq uni "Zangori Sharpa" deb atay boshladi.

Ammo hech kim uning kunduzi qayerda bo‘lishini bilmas edi.

Uzoq, hech kim borishga jur’at etolmaydigan noma’lum o‘rmon chetidagi daryo bo‘yida, Sanginning qabri joylashgan edi. Qabr atrofini Jungkook o‘z qo‘llari bilan ekkan oq gullar burkab olgandi. Jungkook o‘sha qabr yonida kichik bir kulba qurib, umrining oxirigacha yashadi.

Har yili 21-iyun kechasi, osmonda Zangori Oy ko‘ringanda, allaqachon sochlari oqargan, yuzlariga ajin tushgan bo‘lsa-da, qaddini tik tutgan sarkarda daryo bo‘yiga tushardi. U qo‘lidagi singan marjon parchasiga qarab, suvning pichirlashida Sanginning ovozini eshitgandek bo‘lardi.

— "Men va’damda turdim, malikam... Seni dunyoning oxirigacha himoya qildim. Endi navbat senga. Qayerda bo‘lsang ham, meni top..." — pichirladi u va oxirgi marta Zangori oy nurida ko‘zlarini yumdi. Uning ruhi nihoyat ozod bo‘lib, o‘z sevgilisining yoniga uchib ketdi.

Asrlar o‘tib. Seul, 2026-yil, 21-iyun.

Shahar ko‘chalariga yozgi iliq yomg‘ir yog‘ar, ko‘chalardagi neon chiroqlari ko‘lmaklarda aks etardi. Milliy muzey binosi ichida esa sukunat hukmron edi. Muzeyning eng chekka zallaridan birida

"Choson davri: Sarkarda va Malikaning fojiasi" deb nomlangan maxsus ko‘rgazma o‘tkazilayotgandi.

Ko‘rgazma markazida, shisha vitrina ortida asrlar bo‘yi saqlangan, qadimiy, ammo go‘zalligini yo‘qotmagan singan marjon bo‘lagi va zangori naqshlar tushirilgan qilich turardi.

Vitrina qarshisida qora kiyingan, uzun sochlarini ortga taragan va chuqur xayolga tolgan bir yigit turardi. Uning ismi Jungkook edi. U nima qilib bo‘lsa ham, har yili aynan shu kuni bu muzeyga kelar, o‘zi ham tushunmaydigan, qalbining tubini tirnayotgan g‘alati bir sog‘inch bilan shu osori-atiqalarga tikilib turardi. Tushlarida ko‘radigan o‘sha daryo, oppoq ko‘ylak va zangori nur unga tinchlik bermasdi.

Shu payt uning yoniga yengil qadamlar bilan bir qiz yaqinlashdi.

U yomg‘irdan ho‘l bo‘lgan soyabonini yig‘ishtirarkan, nigohi shisha ortidagi marjonga tushdi va beixtiyor chuqur xo‘rsinib qo‘ydi.
Jungkook beixtiyor yoniga qaradi va nafasi bo‘g‘ziga tiqildi.

Uning qarshisida tushlaridagi, asrlar oldingi qalbining yagona egasi — Sangin turardi. Qiz zamonaviy kiyimda bo‘lsa-da, uning ko‘zlari, yuz tuzilishi va qiyofasi zarracha o‘zgarmagan edi.

Sangin ham yigitning nigohini his qilib, unga o‘gırildi. Ularning ko‘zlari to‘qnashgan lahzada, tashqarida gumburlagan momoqaldiroq ovozi eshitilgandek bo‘ldi. Ikkalasining ham yuragi xuddi marafondan keyingidek shiddat bilan ura boshladi. Ularning miyasida soniyalar ichida daryoning hayqirig‘i, olov tafti va "Menga ishoning..." degan so‘zlar aks sado berdi.

Sangin ko‘zlariga qalqqan yoshni yashira olmay, sekin pichirladi:

— "Biz... biz qayerdadir uchrashganmiz, to‘g‘rimi?"
Jungkookning yuzida asrlar davomida ilk bor samimiy va baxtli jilmayish paydo bo‘ldi. U qizga bir qadam yaqinlashdi:

— "Ha... Juda uzoq vaqt oldin. Men sizni juda uzoq kutdim, Sangin."

Muzeyning baland oynasidan tashqariga qaralganda, Seul osmonidagi bulutlar tarqalib, yomg‘ir tinar va shaharni g‘ayritabiiy, sehrli va sokin Zangori Oy nuri qoplab borardi. Bu safar oy qurbonlik uchun emas, balki abadiy ayriliqning yakuni va yangi hayotning boshlanishi uchun porlayotgandi.

𝑇𝑜 𝑏𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑖𝑛𝑢𝑒𝑑.......

Sanginning oppoq to‘y ko‘ylagi quyuq qizil qonga bo‘yalayotgan edi. Zangori oy nuri uning so‘nayotgan yuziga tushib, uni yanada oqish va g‘ayritabiiy ko‘rsatardi. Jungkook uni bag‘riga bosib, yig‘lar, uning ko‘zlaridan oqayotgan yosh zangori tusda porlardi.

— "Iltimos, meni tashlab ketmang... Men sizni qutqardim-ku! Oy menga kuch berdi-ku! Nega?!" — Jungkookning ovozi bo‘g‘ziga tiqildi.

Sangin titrayotgan qo‘li bilan Jungkookning yuzidan soldi, uning barmoqlari yigitning yuzidagi qon va yosh aralashgan tomchilarni artdi.

— "Yashang... Jeon Jungkook..." — pichirladi Sangin, uning ovozi so‘nggi bor eshitildi.

— "Men o‘sha daryo tubida... sening qo‘llaringda o‘lgan edim. Bu hayotni menga sen berding... Endi men... ozodman..."

Sanginning ko‘zlari sekin yumildi. Uning qo‘li Jungkookning yuzidan sirg‘alib, yerga tushdi. Saroy chetidagi shamol uning sochlarini oxirgi marta silpib o‘tdi. Malikadan faqat sovuq tana va uning bo‘ynidagi singan marjon qoldi.

𝑆𝑎𝑟𝑘𝑎𝑟𝑑𝑎 𝐽𝑒𝑜𝑛 𝐽𝑢𝑛𝑔𝑘𝑜𝑜𝑘 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

(𝑄𝑜𝑟𝑎𝑦gan 𝑣𝑎 𝑞𝑜𝑛𝑙𝑖 𝑠𝑎ℎ𝑖𝑓𝑎)

"Osmon o‘z nurini o‘chirdi. Zangori oy g‘oyib bo‘ldi, uning o‘rnini abadiy zulmat egalladi. U mening qo‘llarimda jon berdi. Uni qutqargan qo‘llarim bilan endi uning qabriga tuproq tortdim. Menda na taxtga, na tojga, na bu dunyoga qiziqish qoldi. Mening qilichim endi hech kimni himoya qilmaydi, chunki himoya qilishga arziydigan yagona dunyom endi tuproq ostida. Men tirikman, lekin mening ruhim o‘sha kecha, o‘sha ko‘prikda Sangin bilan birga o‘ldi

Sanginning vafotidan so‘ng, imperiyada Sarkarda Jeon Jungkook ismi afsonaga aylandi. U na taxtni qabul qildi, na Li Kandan bo‘shagan oliy unvonlarni. U shunchaki saroyni, odamlarni va qonli urushlarni tark etdi.

Yillar o‘tdi.

Mamlakatda adolatsiz hokimlar, xalqni ezgan zolimlarning tinchi buzildi. Chunki tunda, osmonda oy xiralashgan lahzalarda, o‘sha zolimlarning saroylariga zangori alanga bilan qoplangan, ko‘zlari qorong‘uda zangori tusda yonuvchi bir sharpa bostirib kirar va adolat o‘rnatardi. Xalq uni "Zangori Sharpa" deb atay boshladi.

Ammo hech kim uning kunduzi qayerda bo‘lishini bilmas edi.

Uzoq, hech kim borishga jur’at etolmaydigan noma’lum o‘rmon chetidagi daryo bo‘yida, Sanginning qabri joylashgan edi. Qabr atrofini Jungkook o‘z qo‘llari bilan ekkan oq gullar burkab olgandi. Jungkook o‘sha qabr yonida kichik bir kulba qurib, umrining oxirigacha yashadi.

Har yili 21-iyun kechasi, osmonda Zangori Oy ko‘ringanda, allaqachon sochlari oqargan, yuzlariga ajin tushgan bo‘lsa-da, qaddini tik tutgan sarkarda daryo bo‘yiga tushardi. U qo‘lidagi singan marjon parchasiga qarab, suvning pichirlashida Sanginning ovozini eshitgandek bo‘lardi.

— "Men va’damda turdim, malikam... Seni dunyoning oxirigacha himoya qildim. Endi navbat senga. Qayerda bo‘lsang ham, meni top..." — pichirladi u va oxirgi marta Zangori oy nurida ko‘zlarini yumdi. Uning ruhi nihoyat ozod bo‘lib, o‘z sevgilisining yoniga uchib ketdi.

Asrlar o‘tib. Seul, 2026-yil, 21-iyun.

Shahar ko‘chalariga yozgi iliq yomg‘ir yog‘ar, ko‘chalardagi neon chiroqlari ko‘lmaklarda aks etardi. Milliy muzey binosi ichida esa sukunat hukmron edi. Muzeyning eng chekka zallaridan birida

"Choson davri: Sarkarda va Malikaning fojiasi" deb nomlangan maxsus ko‘rgazma o‘tkazilayotgandi.

Ko‘rgazma markazida, shisha vitrina ortida asrlar bo‘yi saqlangan, qadimiy, ammo go‘zalligini yo‘qotmagan singan marjon bo‘lagi va zangori naqshlar tushirilgan qilich turardi.

Vitrina qarshisida qora kiyingan, uzun sochlarini ortga taragan va chuqur xayolga tolgan bir yigit turardi. Uning ismi Jungkook edi. U nima qilib bo‘lsa ham, har yili aynan shu kuni bu muzeyga kelar, o‘zi ham tushunmaydigan, qalbining tubini tirnayotgan g‘alati bir sog‘inch bilan shu osori-atiqalarga tikilib turardi. Tushlarida ko‘radigan o‘sha daryo, oppoq ko‘ylak va zangori nur unga tinchlik bermasdi.

Shu payt uning yoniga yengil qadamlar bilan bir qiz yaqinlashdi.

U yomg‘irdan ho‘l bo‘lgan soyabonini yig‘ishtirarkan, nigohi shisha ortidagi marjonga tushdi va beixtiyor chuqur xo‘rsinib qo‘ydi.
Jungkook beixtiyor yoniga qaradi va nafasi bo‘g‘ziga tiqildi.

Uning qarshisida tushlaridagi, asrlar oldingi qalbining yagona egasi — Sangin turardi. Qiz zamonaviy kiyimda bo‘lsa-da, uning ko‘zlari, yuz tuzilishi va qiyofasi zarracha o‘zgarmagan edi.

Sangin ham yigitning nigohini his qilib, unga o‘gırildi. Ularning ko‘zlari to‘qnashgan lahzada, tashqarida gumburlagan momoqaldiroq ovozi eshitilgandek bo‘ldi. Ikkalasining ham yuragi xuddi marafondan keyingidek shiddat bilan ura boshladi. Ularning miyasida soniyalar ichida daryoning hayqirig‘i, olov tafti va "Menga ishoning..." degan so‘zlar aks sado berdi.

Sangin ko‘zlariga qalqqan yoshni yashira olmay, sekin pichirladi:

— "Biz... biz qayerdadir uchrashganmiz, to‘g‘rimi?"
Jungkookning yuzida asrlar davomida ilk bor samimiy va baxtli jilmayish paydo bo‘ldi. U qizga bir qadam yaqinlashdi:

— "Ha... Juda uzoq vaqt oldin. Men sizni juda uzoq kutdim, Sangin."

Muzeyning baland oynasidan tashqariga qaralganda, Seul osmonidagi bulutlar tarqalib, yomg‘ir tinar va shaharni g‘ayritabiiy, sehrli va sokin Zangori Oy nuri qoplab borardi. Bu safar oy qurbonlik uchun emas, balki abadiy ayriliqning yakuni va yangi hayotning boshlanishi uchun porlayotgandi.

𝑇𝑜 𝑏𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑖𝑛𝑢𝑒𝑑.......

Olovning taftidan Sangin ko‘zlarini ochganda, kulbaning yog‘och shiftiga tushayotgan olov sharpalarini ko‘rdi. Tanasi hali ham muzlab borayotgandek titrar, ammo yelkasiga tashlangan quruq, issiq harbiy chakmon unga najot berayotgandi.
U sekin qaddini ko‘tarib, xona burchagiga qaradi. Jungkook o‘choq yonida o‘tirgancha, o‘zining og‘ir jarohatiga qaramay, quruq shoxlarni olovga tashlardi. Uning yelkalaridagi qon va suv aralashib ketgan, ammo nigohi hali ham o‘sha-o‘sha — qat’iyatli va sadoqatli edi.

— "Uyg‘ondingizmi, malikam?" — Jungkookning ovozi pichirlashga yaqin, ammo sokin edi. U yaqinlashib, Sanginning yoniga tiz cho‘kdi va unga iliq suv to‘la yog‘och kosani uzatdi.

— "Menga endi 'malikam' deb murojaat qilmang, Jungkook," — Sangin kosani olarkan, yigitning ko‘zlariga tik bo‘ldi.

— "Men uchun taxt ham, saroy ham o‘sha daryo tubida qoldi. Men shunchaki Sanginman."

Jungkook bir muddat jim qoldi, so‘ng uning sovuq qo‘llarini o‘z kaftlari orasiga oldi. Uning nigohida ilk bor imperiya qonunlaridan ustun kelgan cheksiz muhabbat namoyon bo‘ldi.

— "Unday bo‘lsa, Sangin... Men seni bu dunyoning oxirigacha himoya qilaman."

Ammo ularning bu sokin baxti uzoqqa cho‘zilmadi. Kulba tashqarisidan, tun sukunatini buzib, uzoqdan itlarning akillashi va otlarning tuyoq tovushlari eshitila boshladi. Li Kanning ovchilari allaqachon izga tushishgan edi.

Li Kan o‘rmon chetidagi daryo bo‘yida, qo‘lida Jungkookning zirh bo‘lagini ushlagancha turardi. Uning ko‘zlarida g‘alati, telbavor bir olov yonardi.

— "Ular uzoqqa keta olishmadi," — dedi Li Kan o‘zining bosh jallodiga.

— "Jungkook og‘ir yarador. Saroy tabibining aytishicha, mening qilichimga surtilgan zahar o‘z kuchini ko‘rsata boshlagan bo‘lishi kerak. U malikani uzoq ko‘tarib yura olmaydi. Butun ormonni qurshab oling. Kim menga sarkardaning boshini olib kelsa, saroy gvardiyasi qo‘mondoni bo‘ladi!"

Askerlar mash’alalar ko‘tarib, qorong‘u o‘rmon bag‘riga tarqalishdi. Tungi zangori nur ostida mash’alalarning qizg‘ish alinglari huddi o‘rmonni yutib yuborayotgan yirtqichning ko‘zlariga o‘xshardi.

Pov𝑆𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛

"Uning nafasi og‘irlashib bormoqda. Olov yonida o‘tirganda sezdim — Li Kanning qilichi shunchaki jarohat yetkazmagan, u zaharli bo‘lgan. Jungkook buni mendan yashirishga urinyapti, ammo uning peshonasidagi sovuq ter va titrayotgan qo‘llari hamma narsani aytib turibdi. Tashqarida esa dushman sharpalari yaqinlashmoqda. Men endi ojiza malika bo‘lishni xohlamayman. Agar uni qutqarish uchun hayotimni tikish kerak bo‘lsa, buni ikkilanmay qilaman."

Pov 𝐽𝑒𝑜𝑛 𝐽𝑢𝑛𝑔𝑘𝑜𝑜𝑘

"Zahar tomirlarimda oqyapti, buni his qilyapman. Ko‘zlarim xiralashmoqda, lekin men yiqila olmayman. U hozirgina menga 'faqat Sanginman' dedi. Bu so‘zlar menga mingta armiyaga qarshi turish uchun kuch beradi. Kulba atrofida dushman sharpalari ko‘rindi. Qilichimni oxirgi marta qo‘limga olaman. Agar bugun mening oxirgi tunim bo‘lsa, u jang maydonida emas, mening yagona dunyom — Sanginning poyida tugaydi."

Kulba eshigi shiddat bilan tepib ochildi. Ichkariga uchta qurollangan askar bostirib kirdi. Jungkook chaqmoq tezligida o‘rnidan turdi. Uning qilichi zangori oy nurida sovuq porladi. Birinchi va ikkinchi askar uning zarbidan yerga quladi, biroq jarohat va zahar asorati tufayli Jungkook muvozanatni yo‘qotib, tiz cho‘kib qoldi.
Uchinchi askar fursatdan foydalanib, Jungkookning bo‘yniga qilich ko‘targan lahzada, kutilmagan voqea sodir bo‘ldi.

Sangin o‘choq chetidagi og‘ir, yonayotgan yog‘och bo‘lagini olib, bor kuchi bilan askarning boshiga urdi. Askar hushsiz bo‘lib yerga yiqildi. Sanginning oppoq to‘y ko‘ylagiga dushmanning qora qoni sachragan edi. U yig‘lab yuborgudek holatda Jungkookning yoniga tiz cho‘kdi.

— "Ketishimiz kerak, Jungkook! Iltimos, tur..." — dedi u yigitni suyab.

Ular kulbadan chiqib, o‘rmonning quyuq, qorong‘u bag‘riga qarab qochishdi. Ammo bir necha yuz qadamdan so‘ng, daraxtlar orasidan otda kelayotgan va zaharli jilmayib turgan Li Kan paydo bo‘ldi.

— "Qanday ta’sirli manzara," — dedi Li Kan otdan tushib, qilichini yalang‘ochlarkan.

— "Sarkarda va malika... Yoki shunchaki ikki qochoqmi? O‘yin tugadi, Jungkook. Tiz cho‘k va malikani menga topshir!"

Li Kanning zaharli kulgisi o‘rmon sukunatini buzdi. Uning ortidan o‘nlab mash’ala ko‘targan askarlar yetib kelib, Jungkook va Sanginni yarim oy shaklida qurshab olishdi.
Jungkook bor kuchi bilan qilichiga tayanib turishga harakat qilar, ammo tomirlarida oqayotgan qora zahar uning ko‘zlarini xiralashtirib borardi. U yiqilishini bilsa-da, Sanginni ortiga yashirdi.

— "Men tirik ekanman... unga yaqinlasha olmaysan," — pichirladi Jungkook, lablaridan sizib chiqayotgan qonni artib.

Sangin yigitning titrayotgan yelkalariga, uning so‘nayotgan nigohiga qaradi. U tushundi: agar hozir qarshilik ko‘rsatishsa, Jungkook shu yerda halok bo‘ladi. Li Kanga faqat malika kerak, Jungkook esa shunchaki yo‘ldagi g‘ov. Uni qutqarishning yagona yo‘li bor edi.

Sangin Jungkookning ortidan sekin chiqdi va dadil qadamlar bilan Li Kanga yaqinlashdi.

— "To‘xtat buni, Li Kan!" — uning ovozi o‘rmonda aks sado berdi. — "Senga taxt va men kerakman, to‘g‘rimi? Agar hozir unga teginmaslikka va uning ketishiga ruxsat berishga qasamyod qilsang... men sen bilan saroyga qaytaman. Qarshilik ko‘rsatmayman. Sen xohlagan malika bo‘laman."

Jungkook buni eshitib, dahshat ichida qizning ko‘ylagidan tutishga urindi:

— "Yo‘q... Sangin... yo‘q... qilma..."
Li Kan kutilmagan taklifdan hayratda qoldi, so‘ng uning yuzida g‘olibona jilmayish paydo bo‘ldi.

— "Aqlli qaror, malikam. Kelishdik. Sarkardaning joni sening qo‘lingda."

Li Kan Sanginning bilagidan mahkam ushlab, o‘z otiga tomon tortdi. Askerlar Jungkookni yarador va baxtsiz holda yerda qoldirib, ortga qayta boshlashdi. Jungkook yerda yotgancha, Sanginning dushman qo‘lida ketayotganini ko‘rdi. Uning yuragidagi og‘riq tanasidagi zahardan ming chandon kuchliroq edi.

Ular uzoqlashgan sari, osmondagi Zangori oy go‘yo bu adolatsizlikka chiday olmagandek shiddat bilan porlay boshladi. O‘rmon ustidagi zangori nur shunchalik yorqinlashdiki, tun bir lahzada sehrli kunduzga aylandi.
Jungkookning ko‘zlaridan oqqan yosh yerga, Zangori oy nuri tushib turgan tuproqqa tomdi. Shu lahzada tabiat qonunlari to‘xtagandek bo‘ldi.
Zangori nur Jungkookning tanasiga, uning jarohatlariga singib keta boshladi. Tomirlaridagi qora zahar sehrli zangori olov taftida erib, yo‘qoldi. Uning tanasiga mislsiz bir kuch oqib kirdi. Bu shunchaki jismoniy kuch emas, balki Zangori oyning sadoqat va sevgiga bergan qadimiy marhamati edi.
Jungkook ko‘zlarini ochganda, uning qorachiqlari zangori tusda yonayotgan edi. U o‘rnidan turdi. Qilichi endi oddiy po‘lat emas, balki zangori alanga bilan qoplangan ilohiy qurolga aylangandi.

Pov 𝑀𝑎𝑙𝑖𝑘𝑎 𝑆𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛 𝑆𝑎𝑟𝑜𝑦 𝑎𝑟𝑎𝑣𝑎𝑠𝑖𝑑𝑎 𝑦𝑜𝑧𝑖𝑙𝑔𝑎𝑛 ketayotgan edi

"Uni qutqardim. Menga beradigan har qanday azobiga chidashga tayyorman, faqat Jungkook yashasa bo‘ldi. Li Kan yonimda o‘tiribdi, uning g‘alaba nashidasi ko‘zlarini ko‘r qilgan. Ammo tashqaridagi zangori nur menga umid beryapti. Men qalbimda uning tirikligini, nafasi rostlanganini his qilyapman. Jungkook... men senga ishonaman."
Pov𝑌𝑜𝑣𝑢𝑧 𝐿𝑖 𝐾𝑎𝑛

"G‘alaba meniki! Malika o‘z oyog‘i bilan menga keldi. Sarkarda esa o‘rmon qa’rida itdek o‘lishini kutib yotibdi. Ammo bu osmon nega bunchalik g‘alati porlayapti? Zangori nur terimni kuydirayotgandek tuyulmoqda. Bu shunchaki tabiat hodisasimi yoki nimadir yaqinlashyaptimi? Baribir, mening qo‘limda butun boshli armiya bor, hech narsadan qo‘rqmayman."

Pov𝐽𝑒𝑜𝑛 𝐽𝑢𝑛𝑔𝑘𝑜𝑜𝑘

"Men endi og‘riqni his qilmayapman. Tomirlarimda muz emas, balki qasos va muhabbat alolovi yonmoqda. Oy menga o‘z kuchini berdi. Li Kan, sen osmonni aldashing mumkin edi, lekin mening sevgimni yengolmaysan. Men kelyapman. Sening armiyang ham, saroying ham bu kecha mening zangori olovimda kul bo‘ladi."

Li Kanning karvoni o‘rmondan chiqib, saroyga olib boradigan baland tosh ko‘prikka yetganda, otlar kutilmaganda vahima ichida ortga tana boshladi.
Ko‘prikning qoq markazida, zangori oy nuri ostida bir sharp turardi. Uning qo‘lidagi qilichdan zangori uchqunlar sachrab turardi. Bu — qayta tug‘ilgan Sarkarda Jungkook edi.
Li Kan ko‘zlariga ishona olmay, otidan tushdi:

— "Bu... bu qanday sodir bo‘ldi? Sen o‘lishing kerak edi!"

Jungkook qilichini Li Kanga qaratdi. Uning ovozi momoqaldiroqdek yangradi:

— "O‘yin tugadi, Li Kan. Malikani qo‘yib yubor."

21-iyun. Qonli va Zangori to‘qnashuv

Saroyning janubiy darvozasi qonli jangga guvoh bo‘ldi. Jungkook va uning sadoqatli askarlari qurshovni yorib o‘tishgan bo‘lsa-da, Li Kanning pistirmasi kutilganidan ancha kuchli chiqdi. Saroy chetidagi baland qoyalik ostida oqib o‘tuvchi shiddatli daryo bo‘yida Sangin yolg‘iz qolgan edi.
Uning ortidan quvib kelgan Li Kan, zaharli jilmayib, qilichini qiniga soldi.

— "Malikam, qochadigan joyingiz qolmadi. Osmon ham bizga rangini bermadi, ko‘ryapsizmi? Oy qip-qizil," — dedi u osmondagi xira qizg‘ish nurga ishora qilib.

Sangin daryoning hayqirig‘iga qarab bir qadam orqaga tashladi. Uning oq to‘y ko‘ylagi shamolda vahshiyona hilpirardi.

— "Sizga asir bo‘lgandan ko‘ra, bu daryoning tubi afzalroq!" — dedi Sangin qat'iyat bilan.

Li Kan unga yaqinlashgani sari, Sangin ko‘zlarini yumdi va o‘zini shiddatli to‘lqinlar bag‘riga otdi.

Muzdek suv Sanginning nafasini bo‘g‘ib qo‘ydi. Og‘ir ko‘ylagi uni tubga tortar, oqim esa uni toshlarga urishga harakat qilardi. Shu lahzada u hayoti davomida eshitgan eng aziz ovozni eshitgandek bo‘ldi:

"Menga ishoning..."

To‘satdan suv yuzasida kuchli shaloplov eshitildi. Jungkook zirhlarining og‘irligiga qaramay, ikkilanmasdan o‘zini suvga otgan edi. U daryo oqimi bilan kurashib, Sanginning suv yuzasida ko‘rinib turgan oppoq ko‘ylagiga talpindi.

Jungkook qizning belidan mahkam quchoqlab, uni qirg‘oq tomonga, xavfsizroq toshlar ortiga tortib chiqardi. Ikkalasi ham qirg‘oqda, nafaslari bo‘g‘ziga tiqilib, ho‘l va holdan toygan holda yotishardi.
Jungkook Sanginning sovuqdan ko‘kargan yuzlarini kaftlari orasiga oldi.

— "Yashaysiz... Malika, siz yashashingiz kerak!" — dedi u ovozi titrab.

Shu payt mo‘jiza yuz berdi. Bulutlar orasidan bir lahzaga chiqib kelgan oy, birdaniga o‘z rangini o‘zgartirdi.

Qizil tus yo‘qolib, atrofni g‘ayritabiiy, sokin zangori nur qopladi. Bu haqiqiy qurbonlik — bir-biri uchun hayotini tikish evaziga chiqqan Zangori Oy edi.

𝑀𝑎𝑙𝑖𝑘𝑎 𝑆𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛 22-𝑖𝑦𝑢𝑛. 𝑇𝑜𝑛𝑔

"Suv ostida qolganimda hamma narsa tugadi deb o‘ylagandim. Ammo uning qo‘llarini his qilganimda, hatto ajal ham bizni ajrata olmasligini tushundim. Biz hozir qayerdadir, noma’lum o‘rmon chetidagi kulbadamiz. U jarohatlangan bo‘lsa-da, meni isitish uchun olov yoqdi. Endi men na malikaman, na asiraman. Men shunchaki unikiman

𝑆𝑎𝑟𝑘𝑎𝑟𝑑𝑎 𝐽𝑒𝑜𝑛 𝐽𝑢𝑛𝑔𝑘𝑜𝑜𝑘 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

"Uni daryodan olib chiqqanimda, yuragim to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Agar u ko‘zini ochmaganida, men bu dunyoni haqiqatdan ham kulga aylantirgan bo‘lardim. Li Kan hali tirik, u bizni qidiradi. Lekin endi qo‘rquv yo‘q. Zangori oy bizni qutqardi. Qilichim endi faqat uning tabassumini himoya qiladi."

𝑌𝑜𝑣𝑢𝑧 𝐿𝑖 𝐾𝑎𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

"Ular suvga g‘arq bo‘lishdi deb o‘ylaganlar ahmoqdir. Men daryo bo‘yida o‘sha qimmatbaho marjonning parchasini va erkak kishi zirhining bo‘lagini topdim. Ular tirik. Va bu o‘yin endi qiziqarli tus olmoqda. Ularni qidirib toping! Men ularga Zangori oy qanday olovga aylanishini ko‘rsatib qo‘yaman."

𝑇𝑜 𝑏𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑖𝑛𝑢𝑒𝑑....

Saroyning janubiy darvozasi qonli jangga guvoh bo‘ldi. Jungkook va uning sadoqatli askarlari qurshovni yorib o‘tishgan bo‘lsa-da, Li Kanning pistirmasi kutilganidan ancha kuchli chiqdi. Saroy chetidagi baland qoyalik ostida oqib o‘tuvchi shiddatli daryo bo‘yida Sangin yolg‘iz qolgan edi.
Uning ortidan quvib kelgan Li Kan, zaharli jilmayib, qilichini qiniga soldi.

— "Malikam, qochadigan joyingiz qolmadi. Osmon ham bizga rangini bermadi, ko‘ryapsizmi? Oy qip-qizil," — dedi u osmondagi xira qizg‘ish nurga ishora qilib.

Sangin daryoning hayqirig‘iga qarab bir qadam orqaga tashladi. Uning oq to‘y ko‘ylagi shamolda vahshiyona hilpirardi.

— "Sizga asir bo‘lgandan ko‘ra, bu daryoning tubi afzalroq!" — dedi Sangin qat'iyat bilan.

Li Kan unga yaqinlashgani sari, Sangin ko‘zlarini yumdi va o‘zini shiddatli to‘lqinlar bag‘riga otdi.

Muzdek suv Sanginning nafasini bo‘g‘ib qo‘ydi. Og‘ir ko‘ylagi uni tubga tortar, oqim esa uni toshlarga urishga harakat qilardi. Shu lahzada u hayoti davomida eshitgan eng aziz ovozni eshitgandek bo‘ldi:

"Menga ishoning..."

To‘satdan suv yuzasida kuchli shaloplov eshitildi. Jungkook zirhlarining og‘irligiga qaramay, ikkilanmasdan o‘zini suvga otgan edi. U daryo oqimi bilan kurashib, Sanginning suv yuzasida ko‘rinib turgan oppoq ko‘ylagiga talpindi.

Jungkook qizning belidan mahkam quchoqlab, uni qirg‘oq tomonga, xavfsizroq toshlar ortiga tortib chiqardi. Ikkalasi ham qirg‘oqda, nafaslari bo‘g‘ziga tiqilib, ho‘l va holdan toygan holda yotishardi.
Jungkook Sanginning sovuqdan ko‘kargan yuzlarini kaftlari orasiga oldi.

— "Yashaysiz... Malika, siz yashashingiz kerak!" — dedi u ovozi titrab.

Shu payt mo‘jiza yuz berdi. Bulutlar orasidan bir lahzaga chiqib kelgan oy, birdaniga o‘z rangini o‘zgartirdi.

Qizil tus yo‘qolib, atrofni g‘ayritabiiy, sokin zangori nur qopladi. Bu haqiqiy qurbonlik — bir-biri uchun hayotini tikish evaziga chiqqan Zangori Oy edi.

𝑀𝑎𝑙𝑖𝑘𝑎 𝑆𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛 22-𝑖𝑦𝑢𝑛. 𝑇𝑜𝑛𝑔

"Suv ostida qolganimda hamma narsa tugadi deb o‘ylagandim. Ammo uning qo‘llarini his qilganimda, hatto ajal ham bizni ajrata olmasligini tushundim. Biz hozir qayerdadir, noma’lum o‘rmon chetidagi kulbadamiz. U jarohatlangan bo‘lsa-da, meni isitish uchun olov yoqdi. Endi men na malikaman, na asiraman. Men shunchaki unikiman

𝑆𝑎𝑟𝑘𝑎𝑟𝑑𝑎 𝐽𝑒𝑜𝑛 𝐽𝑢𝑛𝑔𝑘𝑜𝑜𝑘 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

"Uni daryodan olib chiqqanimda, yuragim to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Agar u ko‘zini ochmaganida, men bu dunyoni haqiqatdan ham kulga aylantirgan bo‘lardim. Li Kan hali tirik, u bizni qidiradi. Lekin endi qo‘rquv yo‘q. Zangori oy bizni qutqardi. Qilichim endi faqat uning tabassumini himoya qiladi."

𝑌𝑜𝑣𝑢𝑧 𝐿𝑖 𝐾𝑎𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

"Ular suvga g‘arq bo‘lishdi deb o‘ylaganlar ahmoqdir. Men daryo bo‘yida o‘sha qimmatbaho marjonning parchasini va erkak kishi zirhining bo‘lagini topdim. Ular tirik. Va bu o‘yin endi qiziqarli tus olmoqda. Ularni qidirib toping! Men ularga Zangori oy qanday olovga aylanishini ko‘rsatib qo‘yaman."

𝑇𝑜 𝑏𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑖𝑛𝑢𝑒𝑑....

2 oydan sõng

Zulmatdagi va'da

Saroy bog‘ining chekka qismida, eski tut daraxti soyasida Jungkook kutib turardi. Atrofda xizmatkorlarning yugur-yuguri, bayramona bezaklar osilayotganining shovqini eshitilsa-da, bu yerda sukunat hukmron. Nihoyat, uzoqdan yengil qadam tovushlari eshitildi. Sangin ehtiyotkorlik bilan, qora yopinchiqqa o‘ranib kelardi.

Jungkook uning qiyofasini ko‘rishi bilan shaxdam qadamlar bilan unga yaqinlashdi va tirsagidan ushlab, daraxt panasiga tortdi.

— "Sizga bu yerga kelish xavfli ekanligini aytgandim, malikam," — dedi Jungkook past, ammo qat’iy ovozda. Uning nigohi atrofni sergaklik bilan kuzatardi.

Sangin nafasini rostlab, yopinchiqni bir oz tushirdi. Uning yuzlari toliqqan, ko‘zlari ostida uyqusizlik izlari bor edi.

— "Sizni ko‘rmasam, bu devorlar meni ezib qo‘yadi, Jungkook. Bugun Li Kan saroyga sovg‘alar bilan keldi... U menga marjon taqayotganida, go‘yo bo‘ynimga zanjir solayotgandek tuyuldi."

Jungkookning mushtlari tugildi, qo‘llaridagi tomirlar bo‘rtib chiqdi.

— "U sizga tegindimi?" — so‘radi u tishlari orasidan.

Sangin boshini chayqadi va Jungkookning qo‘llaridan tutdi. Qizning barmoqlari muzdek edi.

— "Yo‘q, shunchaki... u juda sovuq. Menga qarab jilmayadi, lekin ko‘zlarida o‘limni ko‘raman. Jungkook, u bizning oramizda bir gap borligini sezayotgandek. U bugun sening ismingni tilga oldi."

Jungkook bir oz tinchlanib, qizning qo‘llarini o‘z kaftlari orasiga oldi va ularni isitishga harakat qilib, og‘zi bilan pufladi.

— "Nima dedi?"

— "Sarkarda Jeon juda qobiliyatli, lekin haddan tashqari sadoqatli, bu uning boshiga yetishi mumkin dedi," — Sanginning ovozi titrab ketdi. — "Jungkook, balki qochishimiz kerakdir? Hozir, shu kecha!"

Jungkook to‘xtadi va qizning moviy ko‘zlariga chuqur tikildi. U bir necha soniya jim qoldi, so‘ng Sanginning yuzini kaftlari orasiga oldi. Uning bosh barmog‘i qizning yuzini ohista siladi.

— "Hozir qochsak, saroy darvozasidan chiqmasimizdan bizni tutishadi. Men sizni shunchaki olib qochmoqchi emasman, Sangin. Men sizni butunlay ozod qilmoqchiman. 21-iyun oqshomida, hamma Zangori oyga termulganida, saroyning janubiy darvozasi ochiq bo‘ladi. Men o‘z odamlarimni tayyorlab qo‘ydim."

Sangin uning ko‘ksiga boshini qo‘ydi. Jungkookning yuragi tez urayotganini eshitib, u bir oz xotirjam tortdi.

— "Agar o‘sha kecha Zangori oy chiqmasa-chi? Afsonada aytilishicha, u faqat haqiqiy qurbonlik evaziga chiqadi..."

Jungkook uning iyagidan ko‘tarib, o‘ziga qaratdi. Uning yuzida mahzun, ammo mag‘rur jilva paydo bo‘ldi.

— "Afsonalarga ishonmang. Agar osmon bizga rangini bermasa, men bu dunyoni olovga beraman. Siz faqat menga ishoning. Tushundingizmi?"

Sangin ohista bosh irg‘adi. Shu payt uzoqdan qo‘riqchilarning mash'alalari ko‘rindi.

— "Ketishingiz kerak," — pichirladi Jungkook, qizning peshonasidan ohista o‘pib.

Sangin orqasiga qaray-qaray zulmatga singib ketdi. Jungkook esa u ketgan tomonga qarab, uzoq vaqt qimirlamay turdi. So‘ng belidagi qilichining dastasini qattiq qisdi.

Sarkarda Jeon Jungkook

Uchrashuvdan so‘ng kazarmaga qaytgan. U shamni yoqmadi, faqat oy nuri tushib turgan deraza yonida o‘tiribdi. Qo‘lida o‘sha uchrashuvda Sanginning sochidan tushib qolgan kichik bir lenta. U qog‘ozga juda tez va shiddatli yozadi, ba'zan qalam uchi qog‘ozni yirtib yuboradi.

𝑆𝑎𝑟𝑘𝑎𝑟𝑑𝑎 𝐽𝑒𝑜𝑛 𝐽𝑢𝑛𝑔𝑘𝑜𝑜𝑘 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

13-𝑖𝑦𝑢𝑛. 𝑇𝑢𝑛

"Uning qo‘llari muzdek edi... Men bu qo‘llarni dunyoning barcha boyliklariga alishmayman. Li Kan unga tegishga jur'at qildi. Bu uning so‘nggi xatosi bo‘ladi. 21-iyun — yo u o‘ladi, yo men. Boshqa yo‘l yo‘q."

Malika Sangin

O‘z xonasiga qaytib, eshikni ichkaridan qulflagan. Nafasi hali ham bo‘g‘zida. U ko‘zguga qarab, Jungkook o‘pgan joyini — peshonasini qo‘li bilan ushlab turibdi.Cho‘kkalab o‘tirgan holda, kichik stulcha ustida yozmoqda. Uning yonida to‘y uchun tayyorlangan oq ko‘ylak turibdi — u bu ko‘ylakka xuddi kafanga qaragandek nafrat bilan qaraydi.

𝑀𝑎𝑙𝑖𝑘𝑎 𝑆𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

"Jungkookning yurak urishini eshitdim. Uning har bir so‘zi menga hayot bag‘ishlaydi. Ammo qalbimda bir xavotir bor — u 'olovga beraman' deganda nimani nazarda tutdi? U men uchun o‘zini olovga otishidan qo‘rqaman."*

Li Kan

Vazir Kim bilan suhbatdan keyin o‘zining qorong‘u xonasida. Stol ustida saroyning xaritasi chizilgan. U xaritadagi Jungkook nazorat qiladigan hududlarni qora rang bilan belgilab chiqmoqda.Sekin, har bir harfga e'tibor berib, juda sovuqqonlik bilan yozadi. U yozayotib, zaharli jilmayib qo‘yadi.

𝑌𝑜𝑣𝑢𝑧 𝐿𝑖 𝐾𝑎𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

"Sarkarda va Malika... Bog‘dagi bugungi maxfiy uchrashuv ularning so‘nggisi bo‘lishi mumkinligini hali bilishmaydi. Vazir Kim o‘z qizini sevadi deb o‘ylashadi, lekin Vazir faqat taxtni sevadi. Men esa ularning ikkisini ham chohga itarish uchun keldim. 21-iyun — qonli oy kechasi bo‘ladi, zangori ema𝑠.

𝑇𝑜 𝑏𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑖𝑛𝑢𝑒𝑑......

Li Kan (Dushman oila vakili)

Vazir Kim taqdim etgan hashamatli mehmonxonada. Stol ustida qimmatbaho vino va ikkita oilaning gerbi tushirilgan nikoh shartnomasi turibdi. U xonada yolg‘iz, yuzida sovuq va hissiz bir ifoda. U juda aniq va tekis xat bilan yozadi. Kundaligi — bu shunchaki hislar emas, balki u uchun strategik rejalardir. U yozayotib, vaqti-vaqti bilan qilichining dastasini silab qo‘yadi

4-𝑎𝑝𝑟𝑒𝑙. 𝐾𝑒𝑐ℎ𝑘𝑖 𝑝𝑎𝑦𝑡.

𝐿𝑖 𝐾𝑎𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

Sarkarda Jeon... Uning nigohi oddiy bir askarning nigohi emas. Bugun menga qaraganida, u mening unvonimdan ham, Vazirning haybatidan ham zarracha qo‘rqmadi. U malikaga shunchaki sadoqat bilan emas, balki jonini berishga tayyor bir telba kabi qaraydi.

Vazir Kim o‘z qizini menga berib, qudratini mustahkamlamoqchi. Men esa bu nikoh orqali nimalarga erishishimni hali hech kim bilmaydi. Sangin — u go‘zal, lekin juda ma’yus. Uning yuragi allaqachon boshqa yerda ekanligini sezish qiyin emas. 21-iyun oqshomida faqatgina ikki oila birlashmaydi, o‘sha kuni ko‘p sirlar ochiladi. Sarkarda Jeonni ko‘zdan qochirmaslik kerak. Bunday odamlar yo eng yaqin ittifoqchi, yoki eng xavfli dushman bo‘lishadi.

Sarkarda Jeon Jungkook

Mashg‘ulot maydonidagi kichik, shaxsiy chodirida. Tashqarida tun chiroqlari lipillab o‘chmoqda. Uning ust-boshi chang, peshonasidan hali ham ter tomchilari oqmoqda — u g‘azabini jismoniy zo‘riqish bilan bosishga harakat qilgan.U xontaxta ustidagi eski sham yorug‘ida yozmoqda. Stol ustida Sanginning u o‘qib chiqqan kitobi va o‘zi charxlayotgan qilich turibdi. Qalamni shunday qattiq siqib ushlaganki, barmoqlari oqarib ketgan.

𝑆𝑎𝑟𝑘𝑎𝑟𝑑𝑎 𝐽𝑒𝑜𝑛 𝐽𝑢𝑛𝑔𝑘𝑜𝑜𝑘 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

4-𝑎𝑝𝑟𝑒𝑙. 𝑌𝑎𝑟𝑖𝑚 𝑡𝑢𝑛.

Bugun qo‘llarim qon bilan emas, g‘azab bilan titradi. Vazir Kimning yonidagi o‘sha "sovuq haykal" — Li Kanni ko‘rganimda, qilichim o‘z-o‘zidan g‘ilofidan chiqib ketishga shaylandi. Uning nigohida zarracha hayot asari yo‘q. U Sanginni sevmaydi, u shunchaki yangi bir hududni zabt etgandek kibr bilan turibdi.

"To‘y 21-iyun kuni..." Bu so‘zlar qulog‘im ostida o‘lim hukmi kabi jarangladi. Sanginning tug‘ilgan kuni — u hayotga kelgan kun, endi uning ruhini o‘ldiradigan kunga aylanmoqchi.

Bugun uning moviy ko‘zlariga tik qaraganimda, u yerda faqatgina qo‘rquvni emas, balki so‘nggi umid uchqunini ko‘rdim. U menga ishonyapti. Men esa unga osmonni zangori rangga bo‘yashni va’da berdim. Agar taqdir bizni ayirmoqchi bo‘lsa, men taqdirning o‘zi bilan jang qilaman. 21-iyun oqshomida Zangori oy chiqadimi yoki yo‘qmi — buning ahamiyati yo‘q. Men uni bu jahannamdan olib chiqib ketaman. Hatto butun qirollik menga qarshi qurol ko‘tarsa ham.

𝑀𝑎𝑙𝑖𝑘𝑎 𝑆𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛

Saroyning eng baland minorasidagi yotoqxonasida. Deraza ochiq, tun shamoli pardalarni o‘ynamoqda. U deraza tokchasida o‘tirib, uzoqdagi qorong‘u o‘rmonlarga — Jungkookning qarorgohi bo‘lgan tomonga termulib o‘tiribdi.
Yozish jarayoni: U sarg‘aygan qog‘ozga emas, ipakdek mayin daftarga yozmoqda. Ko‘z yoshlari ba’zi so‘zlarni xira qilib yuborgan. U go‘yo bu satrlarni Jungkook eshitayotgandek, pichirlab yozadi.

𝑀𝑎𝑙𝑖𝑘𝑎 𝑆𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑑𝑎𝑙𝑖𝑔𝑖𝑑𝑎𝑛

5-𝑎𝑝𝑟𝑒𝑙. 𝑇𝑜𝑛𝑔 𝑠𝑎ℎ𝑎𝑟

Kecha bog‘da vaqt to‘xtab qolgandek edi. Jungkookning qora ko‘zlarida o‘zimni ko‘rdim — u yerda men ojiza malika emas, balki ozod bir inson edim. Uning nam yuzimga tekkan qo‘llari har qanday shohona libosdan issiqroq va qadrliroq edi.
Otam meni Li Kanga topshirmoqchi. Li Kan — bu ism sovuqlik va zulmatni anglatadi. Uning yonida nafas olishim ham qiyin. Otam uchun men shunchaki qudratga eltuvchi ko‘prikman. Ammo Jungkook... u mening qanotim bo‘lishga so‘z berdi.

"Osmonni o‘zim zangori rangga bo‘yayman," dedi u. Qanday telbalarcha, ammo go‘zal gap! Uning bu so‘zlari qalbimdagi muzlarni eritib yubordi. Lekin ichimda bir qo‘rquv bor: agar men uchun u o‘z hayotini xavfga qo‘ysa-chi? Men u uchun o‘lishga tayyorman, lekin uning men sababli nobud bo‘lishini ko‘tarolmayman.
Agar 21-iyun bizning so‘nggi kunimiz bo‘lsa, men o‘sha kunni zanjirlar ostida emas, Jungkookning yonida, ozodlikda kutib olishni istayman. Zangori oy, iltimos, bizga yo‘l ko‘rsat...

Sangin yozib bõlib,xonani tark erdi lkn deraza ochiq qolgani sababli shamol kirib uning kundaligi sahifalarini sharaqlatib ochib bir sahifada tõxtab qoldi va u sahifada Sanginning bir sirli gap yozgan edi:

"Bugun onamning eski sandig‘idan Zangori oy haqidagi afsonaning davomini topdim. U yerda aytilishicha, oy rangini o‘zgartirishi uchun kimgadir baxt emas, kimningdir qoni kerak ekan..."

𝑇𝑜 𝑏𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑖𝑛𝑢𝑒𝑑....

Xonada temir va sovuq qurol isi anqirdi. Jungkook stolda o‘tirgancha, qo‘llaridagi qonni sovuqqonlik bilan artardi. Uning dunyosi doim qora va kulrang ranglardan iborat bo‘lgan. To u paydo bo‘lguncha.

— Jungkook! Bilasanmi, bugun nima bo‘ldi? — eshik shartta ochilib, xonaga Bini kirib keldi.
Uning egnidagi och pushti ko‘ylagi bu qorong‘u joyga mutlaqo begona edi.

— Yo‘lda kelayotganimda bir kampirni ko‘rib qoldim, u menga dunyodagi eng mazali pishiriq reseptini aytib berdi. Men senga pishirib beraman, faqat va’da ber, hammasini yeysan!

Jungkook boshini ko‘tarmadi, lekin uning lab burchagi beixtiyor titradi. Bini uning yoniga kelib, qonli latta ustiga o‘zining kichkina, oppoq qo‘llarini qo‘ydi.

— Yana o‘sha zerikarli ishlarmi? Sen juda ko‘p ishlaysan. Agar shunaqa davom etsa, yuzingda ajinlar tushadi, keyin seni hech kim sevmay qo‘yadi. Mayli, xavotir olma, men seni baribir yaxshi ko‘raveraman, chunki men dunyodagi eng sabrli qizman!

— Bini, — Jungkook uning qo‘llarini sekin chetga surdi.

— Senga bu yerga kelma degandim. Bu yer xavfli.

— Xavfli? Mengami? — Bini jiringlagan ovozda kulib yubordi va
Jungkookning kursisi suyanchig‘iga o‘tirib oldi.

— Sen borsan-ku! Sen meni hammadan himoya qilasan. Keyin, men shunaqangi ko‘p gapiramanki, dushmanlaringning ham boshi og‘rib, qochib ketishadi. Rostdan!

Jungkook qizning chaqnoq ko‘zlariga qaradi. Bu ko‘zlarda qo‘rquv yo‘q edi. Faqat cheksiz hayot va quvonch bor edi. U Binini bu qorong‘u dunyodan uzoqroq tutmoqchi edi, lekin qiz xuddi kapalakdek olovga talpinaverardi.

Jungkook uni birinchi marta qanday uchratganini hech qachon unutmaydi. Bu uning hayotidagi eng yomgʻirli va eng sovuq tunlardan biri edi. U dushmanlaridan qochib, tor koʻchada qoniga belanib yotganida, ustiga pushti soyabon soyasi tushdi.

— Voy xudo! Sen shunchalik koʻp qon yoʻqotibsan-ki, agar hozir oʻlmasang, mening savollarimdan oʻlishing aniq! — degan edi oʻshanda Bini.

U qoʻrqish oʻrniga, Jungkookning jarohatlarini bogʻlagan va uni uyiga olib borgan. Oʻshanda Jungkook unga:

*"Nega yordam beryapsan? Kimligimni bilmaysan-ku?"* — deb pichirlaganida, Bini jilmayib:

*"Chunki sening yuzing juda chiroyli, lekin koʻzlaring dunyodagi eng gʻamgin koʻzlar. Men esa gʻamginlikni yomon koʻraman!"* — deb javob bergandi.

Shu kundan boshlab Bini uning hayotiga ruxsatsiz bostirib kirdi. U har kuni Jungkookning sovuq va qorongʻu kvartirasiga gul koʻtarib kelar, unga kutilmagan hikoyalar aytib berar va Jungkook javob bermasa ham, goʻyo dunyodagi eng qiziqarli suhbatni qurayotgandek tinmay gapirardi.
Bir safar, ular kechki payt shahar chiroqlari ostida oʻtirishganida, Jungkook undan soʻradi:

— Bini, nega men bilan birgasan? Men xavfli odamman, bir kun kelib senga zarar yetkazishim mumkin.
Bini uning qoʻlidan mahkam tutib, koʻzlariga qaradi:

— Agar sen boʻron boʻlsang, men shamol boʻlaman. Agar sen qorongʻulik boʻlsang, men chiroq boʻlaman. Birga boʻlsak, hech narsa qoʻrqinchli emas. Sen faqat menga qara va jilmay, qolgan hamma narsani men oʻzim hal qilaman!

Jungkook oʻshanda birinchi marta oʻzining temirdek devorlari qulaganini his qildi. U qizning quvnoq ovoziga, tinimsiz javrashlariga oʻrganib qoldi. Bini unga oddiy hayotning goʻzalligini — yomgʻirdan keyingi yer hidini, issiq qahvaning ta’mini va hech qanday sababsiz kulish mumkinligini oʻrgatdi.

Oradan bir necha soat o‘tdi.

Jungkook dushmanlari uni shunchalik tez topishini kutmagandi. Shovqin, o‘q ovozlari va qichqiriqlar xonani to‘ldirdi. Jungkook Binini xonaning burchagiga itarib, o‘zi unga qalqon bo‘ldi.

— Jungkook, bu o‘yinmi? — Binining ovozi ilk bor titradi, lekin u baribir jilmayishga harakat qildi.

— Agar bu hazil bo‘lsa, juda qo‘rqinchli chiqyapti, aytib qo‘yay...

— Jim bo‘l, Bini! Faqat jim tur! — Jungkook qichqirdi.

Lekin kech edi. Xonaga bostirib kirganlardan biri so‘nggi o‘qni uzdi. Jungkook raqibini yo‘q qildi, lekin ortiga o‘girilganda, dunyosi to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Bini devorga suyanib o‘tirardi, uning pushti ko‘ylagida qizil "gul" ochilgandi.
Jungkook uning yoniga otilib keldi va qizni quchog‘iga oldi.

— Yo‘q, yo‘q, yo‘q... Bini, gapir! Biror nima de! — Jungkookning ovozi faryodga aylandi.

Bini qiyinchilik bilan nafas olar, lekin hamon o‘sha Jungkook sevgan chaqnoqlikni saqlashga urinardi. U titrayotgan qo‘llari bilan Jungkookning yuzini siladi.

— Jungkook... qara, oxiri meni... o‘chirishga muvaffaq bo‘lishdi, — u bo‘g‘iq ovozda pichirladi va qon aralash kulimsiradi.

— Endi senga... tinchlik bo‘ladi. Hech kim tinmay... gapirmaydi... joningga tegmaydi...

— Kerak emas! Gapir, iltimos, to‘xtama! — Jungkookning ko‘z yoshlari qizning yuziga tomardi. — Sen mening quyoshimsan, quyosh botmasligi kerak!

— Quyosh baribir... botadi-ku, ahmoqvoy, — Bini ohista pichirladi. Uning ko‘zlari sekin yumila boshladi.

— Faqat... pishiriqni yeyishga... ulgurmadik... Keyingi safar... albatta...

Binining qo‘li Jungkookning yuzidan sirg‘alib tushdi. Uning lablarida so‘nggi, quvnoq tabassum qotib qolgan edi.
Xonada Jungkook kutgan o‘sha "sukunat" qaror topdi. Lekin bu tinchlik emas, balki tiriklayin ko‘milish bilan barobar edi. U o‘zi bilan birga Binining butun quvonchini ham o‘ldirganini anglab, o‘zi nafratlangan qorong‘ulikda butunlay yolg‘iz qoldi.

Endi esa oʻsha qoʻllar sovuq edi. Jungkook qizning jonsiz tanasini mahkam quchib, oʻsha shirin xotiralarni eslar ekan, koʻkragidagi ogʻriq chidab boʻlmas darajaga yetdi.

— Bini... sen meni aldading, — deb pichirladi u, ovozi titrab. — Birga boʻlsak hech narsa qoʻrqinchli emas degan eding-ku. Mana, hozir men juda qoʻrqyapman. Sensiz bu jimjitlikdan oʻlim darajasida qoʻrqyapman...

U qizning peshonasidan soʻnggi bor oʻpdi. Binining pushti soyaboni burchakda yopiq holatda yotar, xuddi egasining hayoti kabi endi hech qachon ochilmas edi. Jungkook oʻsha kuni nafaqat sevgilisini, balki oʻzining qayta tugʻilgan qalbini ham koʻmdi

Vazirlar yaqinlashgan sari Jungkook soyalar orasiga yashirindi. Uning yuragi hali ham Sanginning "Zangori oy chiqmasa, o‘lgan kunim bo‘ladi" degan so‘zlaridan bezovta edi. U uzoqdan Vazir Kimning g‘ururli qiyofasini va yonidagi yosh, ammo sovuq nigohli yigitni ko‘rdi. Bu Sanginning unashtirilgan yigiti — dushman oila vakili, hissiz va shafqatsizligi bilan tanilgan Li Kan edi.

— "To‘y 21-iyun kuni bo‘ladi," — dedi Vazir Kim qat’iyat bilan. — "Zangori oy kechasida ikki oila birlashadi va bizning qudratimizga hech kim qarshi chiqolmaydi."

Jungkookning qo‘llari musht bo‘lib tugildi. 21-iyun... Sanginning tug‘ilgan kuni va u kutayotgan Zangori oy kechasi. Bu qiz uchun baxt emas, balki zanjirband etilish kuni edi.

Shu payt Vazir va Li Kan Jungkook ni kõrishdi va u tomonga kelishdi. Jungkook tazim qildi.

Jungkook: hayrli kun vazir kim

Vazir: hayrli kun sarkarda Jeon. Bir õzingiz bu yerda nima qilyapsz?

Jungkook:nima ham qilardim janob, õzim shug'illanyapamanda!

Vazir: ha yaxshi. Tanishing Li Kan mening bõlajak kuyovim.

Jungkook Li Kan ga boshdan oyoq razm soldi va shunchaki boshini silkitib qõydi. U ich ichidan ham Sanginga Ichi achiyatgandi ham rashk qilayotgandi.

Jungkook:tanishganimdan xursandman Li.Kan.

Jungkook uni ismini donalab aytdi lkn janob demadi. Bundan vaxir hayratda qolsa ham indamadi.

Vazir:biz boraqolaylik. Sizga omad sarkarda Jeon.

Va ular ketishdi. Jungkook ularning orqasidan jaxl qilgancha qolaverdi. Unga Li Kanning kibrli,obrõparast,sovuq muomalasi va yuraksiz ekanligini yaqqol bildi va Sanginning otasi uni majburlayotgani va Li Kan uni hech qachon baxtli qila olmasligini bilib jahli chiqayotgandi. Ha u bir nima qilishi kk, albatta bir niam qilishi kk,qizni dõzaxdan qutqarishi kk.

Maxfiy Maktub

Ertasi kuni Sangin bog‘ga kelganida, har doimgidan ko‘ra mahzunroq edi. Uning qadamlari og‘ir, nigohlari esa yerda. Jungkook uni ko‘rishi bilan qilichni chetga surib, unga yaqinlashdi.
— "Malikam, kecha eshitganlarim rostmi?" — deb so‘radi u, ovozidagi xavotirni yashirolmay.
Sangin unga qaradi, ko‘zlarida yosh qalqirdi:

— "Otam o‘z siyosiy o‘yinlari uchun meni qurbon qilyapti, Jungkook. Men Li Kanning rafiqasi bo‘lishdan ko‘ra, shu tuproq ostida yotishni afzal ko‘raman."

Jungkook bir muddat jim qoldi. Keyin esa belidagi kumushrang pichoqni chiqarib, uni Sanginga uzatdi.

— "Men sizga qilichni himoyalanish uchun o‘rgatdim, taslim bo‘lish uchun emas. 21-iyungacha hali vaqt bor. Zangori oy chiqishidan oldin, biz o‘z taqdirimizni o‘zgartiramiz."

Jungkook:bu pichoq sizga,har qanday holatda õzingizni himoya qilishingiz un

Sangin:raxmat

Jungkook: raxmatning hojati yõq. Men sizni qutqarishni õz bõynimga oldim.

Sangin:nega

Jungkook:chunki men sizni.....

U tõxtalib qoldi va qizning moviy kõzlariga tik qaradi va ular uchun ysna dunyo tõxtaganday bõlib qoldi. Qiz ham qilt etmasdan yigitni tunday qora kõzlarida õzini yõqotib qõygandi. Hozirgi vaqtga aytganlariday faqat kõzlar gapirardi.

Qalblar Isyoni

Shu kundan boshlab mashg‘ulotlar yanada qattiqroq tus oldi. Sangin endi nafaqat qilich ushlashni, balki dushman ko‘zidan qanday qochishni ham o‘rgana boshladi. Bir kuni kechqurun, yomg‘ir savalab turgan mahalda, Jungkook unga kitobni qaytardi.

— "O‘qib bo‘ldingizmi?" — so‘radi Sangin hayron bo‘lib.

— "Ha. Undagi qahramonlar oxirida birga bo‘lolmasliklari mumkin, lekin ular bir-birlarini oxirgi nafasigacha sevishgan. Men esa..." — Jungkook to‘xtab qoldi, Sanginning yomg‘irdan nam bo‘lgan yuziga qo‘l tekkizdi. — "Men sizning hayotingiz tragediya bilan tugashiga yo‘l qo‘ymayman."

Sangin uning kaftiga boshini qo‘ydi:

— "Agar Zangori oy chiqmasa-chi?"
Jungkook muloyim jilmaydi:

— "Unda men osmonni o‘zim zangori rangga bo‘yayman, faqat siz yashasangiz bas."