ЖАРОҲАТ

2-ҚИСМ.

2026-йил. Тошкент.

Соат тунги 2:12.Шаҳарнинг марказидаги энг яширин, аммо энг қиммат "Неон соялар" клуби. Ичкарида ҳавони тутун ва арзон атир ҳиди эмас, балки қимматбаҳо виски ҳамда хавф ҳиди қоплаган. Басс зарбалари деворларни титратади, лекин бу шовқин вип-зонага етиб келмайди. Бу ерда ҳамма нарса жим, ҳатто нафас олиш ҳам эҳтиёткорлик билан амалга оширилади.
Вип-хоналаридан бирида, қизил ёруғлик остида ўтирган йигит — бу оламнинг ҳукмдорларидан бири эди. Ёши йигирма тўққизларда, юз тузилиши худди ҳайкалтарошнинг қатъий қўли билан ишланганидек ўткир ва совуқ. Унинг кўзлари... у кўзларда на меҳр, на раҳм бор; улар худди музлаган денгиздек чуқур ва бефарқ. У креслога ястаниб ўтирибди, ўнг қўли билан сигарет тутаётган бўлса, чап қўли столдаги виски қадаҳининг четида бехосдан ўйнайди. Унинг атрофида яшовчи ҳар бир инсон у учун шунчаки бир қадамлик масофадаги "ўлжа" ёки "тўсиқ" эди.
Эшик секин очилди. Ичкарига тунги либосда, кўзлари қўрқувдан катталашган, титраб турган қиз кирди.
Эркак ҳатто бошини кўтариб ҳам қарамади. Сигарет тутуни унинг юзига кўтарилиб, атрофни яна ҳам мавҳумлаштирди. Қиз хонанинг ўртасида қотиб қолди, қаерга қочишини, нима дейишини билмасди.
Эркак сигарет кулини қадаҳ четига қоқди ва ниҳоят, ўша совуқ, темирдек қатъий овоз билан тилга кирди:
— Қани, мени қондиролсанг, кўпроқ бераман. Бу қўлингдан келармикан? — деди у заҳарханда оҳангда. Унинг овозида аёлларга бўлган нафрат эмас, балки уларни шунчаки буюмдек кўрувчи ўта совуқ бир менсимаслик бор эди.
Қизнинг лаблари қалтираб, кўзларидан ёшлар сизиб чиқди. У тиззаларини қучоқлаган ҳолда ерга чўккалаб, илтижо қилди:
— Илтимос... менга тегинманг. Мени мажбурлаб олиб келишди, мен унақа қизлардан эмасман!
Эркакнинг лаб четида енгил, кинояли ва жуда хавфли табассум пайдо бўлди. У ўрнидан секин қўзғалди. Унинг қад-қомати, ҳаракати худди ўлжасини кузатаётган йиртқич ҳайвонникидек вазмин ва аниқ эди. У қизнинг олдига келиб, тепадан пастга қараб, унинг иродасини синдирмоқчи бўлаётгандек тикилди.
— Ҳамманинг баҳонаси шу... — деди у совуқ оҳангда. — Ким бу ерга мажбуран олиб келинар экан-а? Асабимни бузма. Ўзим ишга киришсам, эгнингдаги тунги либос соғ қолмайди. Мен сабрли одам эмасман, шунинг учун танлов қил: ё ўзинг кийимларингдан халос бўласан, ёки мен сени бунга мажбурлайман.
Унинг нигоҳидаги ўша қора тубсизликда қиз ўзининг ожизлигини яққол сезди. Эркак шундай совуққон эдики, гўё у бир инсоннинг ҳаётини эмас, оддий қоғозни йиртмоқчи бўлаётгандек бефарқ эди. Унинг ҳар бир ҳаракати, ҳар бир сўзи атрофга қўрқув уруғини сочарди.
Қиз қалтираб ерда ётар экан, эркак сигаретасини қадаҳ четига эзиб ўчирди ва қўлини қизнинг елкасига томон чўзди...
Эркакнинг кафти қизнинг елкасига тегиши билан, қиз елкаларини қисиб, қаттиқ қалтираб кетди. Эркакнинг бармоқлари шунчалик совуқ ва қатъий эдики, қиз учун бу тегиниш худди музлаган темирнинг терисига тегиши каби даҳшатли эди.
Эркак унинг йиғисига, илтижосига ёки кўзларидаги ўша чексиз қўрқувга зарра қадар аҳамият бермади. Унинг учун қиз — бу шунчаки ўзининг зерикишини ва шаҳватини қондириш учун келтирилган бир буюм, холос. У қизнинг елкасидан ушлаб, уни ўрнидан шиддат билан кўтарди-да, орқадаги юмшоқ чарм билан қопланган каравотга қараб итариб юборди.
Қиз қаттиқ қичқириқ билан каравотга йиқилди. У ўрнидан туришга уринарди, аммо эркак унга имкон қолдирмади. У шиддат билан қизнинг устига ёпирилди. Эркакнинг оғир вужуди, унинг совуқ нафаси қизни бутунлай қоплаб олди. Эркакнинг қўллари қизнинг тунги либосини шафқацизларча юлқий бошлади.
— Мен сенга вақт бермадим, — деди у бўғиқ ва ғазабли овозда. — Сенинг йиғиларинг, ёлворишларинг... буларнинг бари менга шунчаки зерикарли шовқин.

Эркак ўнг қўли билан қизнинг сочларидан маҳкам сиқимлаб, уни орқамача ўгирилишга мажбур қилди. Қиз оғриқдан инграб, бошини эгди. Шу заҳоти эркакнинг катта ва қўпол кафти қизнинг орқасига қаттиқ тарсаки туширди. Зарбдан қизнинг танаси силкиниб кетди ва у оғриқдан чинқириб юборди. Хонадаги қизил ёруғлик остида қизнинг оппоқ, нозик териси яққол кўриниб турарди. Эркак қизнинг вужудига разм соларкан, унинг ҳали ҳеч қандай эркак зоти тегмаган, соф ва покиза эканлигини англади.
У ғазаб билан яна бир ҳаракат қилди. Аммо қисқа муддатдан сўнг, бармоғидаги қон изини кўриб, қотиб қолди. Эркак чуқур, нафратли сўкиниш билан уни итариб юборди.
— Сен... тозамисан?!* — деди у тишлари орасидан ғазаб билан.
Қиз ерга йиқилганча, тиззаларини қорнига тортиб, ўзини ҳимоя қилишга уринди. Унинг юзи ёшга тўла, танаси эса титроқдан тўхтамасди. У ҳеч нарса деёлмай, фақат бошини қимирлатиб, тасдиқ маъносида силкитди.
Эркак ўрнидан туриб, кийимларини тўғрилай бошлади. Унинг кўзлари қизга қараб турибди, аммо энди бу нигоҳда аввалги шафқацизлик билан бирга, тушунарсиз бир ғазаб ва ҳайрат ҳам бор эди. У бундай ҳолатга тайёр эмасди. У учун қизлар — бу клубга келган "тажрибали" ўлжалар эди. Бу қиз эса унинг бутун режаларини, ҳатто ўзининг қотиб қолган ҳиссизлигини ҳам бир зумда остин-устун қилиб юборгандек туюлди.
— Нима учун? — деди у қизга яқинлашмай, қаҳр билан. — Нега бу ерга келдинг, агар бунақа вазиятларга тайёр бўлмасанг? Ким юборди сени?
Қиз гапиришга уринди, лекин овози чиқмади. Унинг кўзлари ёшга тўлганча, эркакнинг ўткир нигоҳларига тикилди. У бу эркакнинг нафратидан кўра, унинг ичидаги ўша қоронғу оғриқни кўраётгандек эди. Эркак эса сигаретини яна ёндирди, лекин бу сафар унинг қўллари бироз титраётганини ўзи ҳам сезмай қолди.
Эркакнинг сабр косаси тўлиб, кўзларида ёнғин алангалади. У қўлидаги қимматбаҳо биллур стаканни қандай ушлаган бўлса, худди шундай куч билан хонанинг деворига отди. Стакан деворга урилиб, минглаб бўлакларга бўлиниб кетди; унинг шовқини қизнинг юрагини худди пичоқдек кесиб ўтди. Қиз қичқириб, қўллари билан қулоқларини беркитиб олди.
— Бир тўда аҳмоқни йиғиб олганман! — деб ўкирди эркак, унинг овози хонадаги басс мусиқасидан ҳам баландроқ эшитилди. — Бокира қизни қаердан топиб, қучоғимга итаришди? Ҳамма нарса даражасига эга, сенинг тозалигинг эса бу ердаги лойқа сувга тўғри келмайди!
У ўрнидан туриб, каравот четини ўраб турган қалин ипак чойшапни шиддат билан узиб олди ва қизнинг устига улоқтирди.
— Ўзингни ёп! Мени ғазабимни янада қўзғатма!
Қиз титроқ қўллари билан матони танасига ўраб, ўзини имкон қадар яширишга уринди. Эркак унинг қаршисига ўтиб, қотилона нигоҳ билан тикилди.
— Нега бу ерга келиб қолдинг? Ростини айт!
— Мен... мен иш излаб келгандим... — деб пичирлади қиз, тишлари титроқдан бир-бирига урилиб.
— Бу клубда сенга иш бор эканми, аҳмоқ?!
— Ойлиги яхши эди... Ишламасам бўлмасди... Мен... мен шунчаки официантлик қилмоқчи эдим...
Эркакнинг сабри тугади. У бир қадам ташлаб, қизнинг сочларидан яна чанг солди ва юзини ўзига яқинлаштирди. Унинг кўзлари нафрат ва ғазаб билан тўла эди.
— Ортиқ бу клубда сени қорангни ҳам кўрмай! Кейинги сафар осон қутилмайсан. Ҳозир сенга кийим олиб келишларини айтаман. Шу ерда, унингни чиқармай ўтир!
— Раҳмат... раҳмат, жаноб... — деб пичирлади қиз, кўз ёшлари юзидан оқиб тушар экан.
Эркак уни қўлидан силтаб ташлади ва хонадан важоҳат билан чиқиб кетди. Йўлак бўйлаб у худди бўрондек кийиб борарди. Унинг нишонида эса шу ердаги қизларни назорат қилувчи аёл — клубнинг "мадам"и бор эди.
У аёлнинг хонасига эшикни тепиб кирди. Аёл қўрқувдан ўрнидан сакраб тушди.
— Бу нима қилиқ?! Ёш қизни қандай ҳаддинг сиғди тўшагимга кирғизишга?! — деб ўкирди Зайрон.

Аёл тили айланмай, дудуқланиб қолди:
— Зайрон бей, мен... ҳалиги...
— Ўчир овозингни! — эркак столга мушт урди. — Ёрдамчимдан пулингни олиб кетавер, бу ерда ортиқ сени кўрмай!
— Мен шунчаки... тегилмаган гулни ҳам бир ҳидлаб кўришингизни истаган эдим... — деди аёл титроқ овозда.
Зайрон ўзини тутолмай кулиб юборди, аммо бу кулги даҳшатли эди.
— Мен қачон шундай қилганимни кўргансан, аҳмоқ?! Мени ишим фоҳишалар билан, бокира қизлар билан эмас!
Эркак унинг ёқасидан ушлаб, деворга тирмаштирди:
— Ҳозироқ биронта қизга айт, 14-хонага ёпиқ, сифатли либос олиб боришсин ва ўша қизга беришсин. Агар уни нимагадир мажбурлаганингни эшитсам, онт ичаманки, сени нимталайман! Уни қўлига... — Зайрон жуда катта сумма айтди — ...шунча пул берасан. Қабул қилганини текширасан ва ўзинг кузатиб қўйиб, жўнатиб юборасан!
Аёл қалтираб, лаблари титрай-титрай:
— Хўп бўлади... жаноб... — деди.
— Иккинчи марта ёш қизларни ҳеч қайси эркак тўшагига кирғизишга мажбур қилма! Йўқса, бу ердан ит ҳам искамайдиган аҳволда чиқиб кетасан!
Зайрон ортига ўгирилиб, йўлакда яна ғазаб билан кета бошлади. Унинг ҳар бир қадами қасрдаги полни ларзага келтирарди. У қизга раҳм қилганидан эмас, балки ўз қоидаларини бузгач, ичида уйғонган ўша эски, оғриқли хотиралардан қочишга уринаётган эди.
Зайрон клубнинг оғир, темир дарвозаларини ортидан шиддат билан тепиб ёпди. Унинг ҳар бир ҳаракати ўзини жиловлашга уринаётган йиртқичнинг ғазабини эслатарди. Клубдаги қизил ёруғлик ва қонли хотиралардан қочиш истаги уни машинаси томон чорларди.
У клуб олдида тўхтаб турган қора, ўткир қиррали ва қудратли Роллс-Ройcе Спеcтре автомобилига яқинлашди. Эшикни куч билан очиб, ўзини чарм ўриндиққа ташлади. Двигателнинг овози худди қафасидаги ҳайвоннинг ноласидек гумбурлаб уйғонди. У газни босди ва машина асфалтни тилиб, шаҳарнинг тунги кўчалари бўйлаб учиб кетди.
Шаҳар чироқлари унинг ойнасидан худди хиралашган излар каби ўтиб борарди, лекин Зайрон уларга қарамасди. Унинг нигоҳи олдинда, чексиз қоронғуликда эди. Ҳаёллари эса чалкаш — худди бўрон олдидан осмон қорайгандек оғир эди.
"Нега? — деган савол унинг миясида чарх урарди. — Нега айнан у? Нега айнан бугун?"
Ўша қиз... унинг кўзларидаги қўрқув ва қалтираб турган қиёфаси Зайроннинг хотирасидаги энг оғриқли нуқталарни тирнади. У ўзини ҳар қанча қотил, шафқациз ва ҳиссиз деб ҳисобламасин, ўша ёш қизалоқнинг ожизлиги унинг қалбидаги музлаган кўлни ёриб юборгандек эди. У бир вақтлар Умидани ҳимоя қилишга қасам ичган ўша 13 ёшли боланинг аксини кўргандек бўлди.
У машинани уйига — шаҳардан бироз четроқда жойлашган, модерн услубда қурилган, ҳамма нарсадан ажралиб турадиган ўзининг бетон ва шишадан иборат "қафаси"га томон ҳайдади. Ҳар сафар уйига қайтиш унга қулайлик эмас, балки ёлғизликнинг оғир юкини эслатарди. Аммо бугун... бугун у ўзига нотаниш бўлган ғалати бир безовталикни ҳис қилаётган эди.
Машина дарвозадан ичкарига кириши билан у тормозни кескин босди. Зайрон рулдан қўлларини олиб, бошини орқага ташлади ва кўзларини юмди. Унинг нафас олиши тезлашди. У ўзининг шафқациз дунёсида ҳеч қачон "тушунарсизлик"ка ўрин қолдирмаган эди. Лекин ҳозир, қалбининг туб-тубида уйғонган бу тушунарсиз туйғу — бу шунчаки раҳм-шафқатмиди ёки ўтмишнинг қайтиши?
У машинадан тушди. Унинг қора палто этаклари тунги шамолда ҳилпирарди. У уйнинг эшигига яқинлашаркан, бармоқлари орасидаги қолган сигаретни ердаги тошга эзиб ўчирди ва уйнинг ёруғликлари автоматик тарзда ёниши билан, ўзининг совуқ ва улкан қасрига кирди. Ичкарида эса уни фақат жимжитлик ва ўзининг сояси кутиб турарди.
Зайрон хонага кирди. Бу хона унинг табиатидек — қоронғу, сирли ва ҳашаматли эди. Шифтдаги неон чизиқлар қоронғуликни ёриб турар, деворларнинг тўқ рангли панеллари эса хонага ўзгача бир вазминлик бағишларди. Хонадаги ҳар бир деталл, ҳар бир мебел нафис танланган бўлса-да, бу ерда иссиқлик етишмасди.

У кийимларини шошиб ечиб, хонанинг бир бурчагидаги душхонасига кирди. Бу ер ҳақиқий санъат асари эди: қора мармар деворлар, шифтда милтилловчи юлдузлар тақлиди ва девордаги улкан, ёритилган ой тасвири — душ бошлиғидан тушаётган сув худди ойдан оқиб тушаётган шаршарани эслатарди.
Зайрон иссиқ сувни очди. Сув унинг мушакдор вужудига урилиши билан, орқасидаги эски, чуқур чандиқлар ва яралар қизиб, ачишиб кетди. Бу жароҳатлар унинг ўтмишдаги курашларининг ёдгорлиги эди. У ҳар бир қиз орзу қиладиган кенг елкали, бақувват йигит бўлса-да, бу ташқи кўриниш ортида қалби яра-чақа эди. У муваффақиятга эришди, бойлик ва обрўга эга бўлди, аммо қалбидаги ўша бўшлиқни ҳеч нарса тўлдира олмасди.
Душдан чиқиб, у гардеробига йўл олди. У ухлаш учун қулай, қуюқ кулранг рангли, юмшоқ ипак матодан тикилган енгил халат ва шимларни танлади. Кийиниб, каравоти томон борар экан, тумба устидаги рамкага солинган расмга кўзи тушди.
У қўлини чўзиб, расмни аста қўлига олди. Унда ёш Зайрон кичкина Умиданинг елкасидан қучоқлаб, камерага қараб турарди. Қизчанинг юзидаги маъсумлик ва унинг нигоҳидаги ишонч Зайроннинг юрагини ханжар каби тешиб ўтди.
— Сени соғиндим... — дея пичирлади у, бармоқлари билан қизнинг юзини сурат устидан силаб. — Ҳозир қаердасан? Нималар қиляпсан? Билмайман.
Унинг кўзларига ёш келди, лекин у буни яширмади.
— Сени топишга ваъда бергандим, аммо ваъдамнинг устидан чиқолмадим. Мени кечир... Умишим, сени жудаям соғиндим.
Зайрон ўзини айбдор ҳис қилиб, суратга яна бир бор термилди.
— Шу кунгача фақат қалбимдаги оғриқ билан яшадим. 13 йилдан бери сени ёдинг билан яшаяпман. Балки, сен мени ҳозирги ҳолимни кўриб, асло кечирмаган бўлардинг... Чунки мен ўзимни ўзим кечиролмаяпман.
У суратни кўксига маҳкам босди ва жимжитликда, ўтмишнинг оғриқли хотиралари билан ёлғиз қолди.

****

Хонанинг ичи шунчалик кенг ва шинам эдики, деворларнинг бир қисми эгасининг муваффақиятлари билан тўлиб-тошганди. Деворнинг катта қисмини эгаллаган шишали жавонларда олтин ва кумуш медаллар, рамкага солинган "Йилнинг энг яхши талабаси", "Халқаро бизнес форумлари совриндори" деган фахрий ёрлиқлар, хорижий университетларнинг қизил дипломлари ва кўплаб ташаккурномалар кўзни қамаштирарди. Бу хона шунчаки ётоқхона эмас, балки бир инсоннинг тинимсиз меҳнати ва ютуқлари акс этган "шон-шараф музейи" эди.
Бироқ, бу улуғворликка беписанддек, хонанинг ўртасидаги баҳайбат каравотда Басират ширин уйқуда эди. Кечаси яна шаҳарнинг шовқинли кўчаларидан қайтган қиз учун тонгнинг қанчалик эрта эканлиги муҳим эмасди.
Соат 07:15. Будилникнинг ўткир ва ёқимсиз жиринглаши хона сукунатини ёриб юборди. Деразадан ичкарига шиддат билан кирган кузнинг олтин қуёш нурлари Басиратнинг оппоқ юзига тушди. Қиз эринибгина, узун киприкларини пирпиратиб кўзини очди. Соатга қараб, оғир ҳўрсинди:
— Жума тонги... у ҳар доим мени азоблайди, — деб ғулдиради у ўзига.
Ўрнидан туриб, ваннахонага кириб юз-қўлини ювди. Кўзгудаги аксига тикилди. Унинг гўзаллиги кишини сеҳрлаб қўядиган даражада эди: мовий кўзлари худди тинч океанидай чуқур ва маъноли, белидан пастга тушиб турган, қаҳваранг сочлари эса елкаларига шаршара каби тўкилиб турарди. Юзи сутга чайилгандек оппоқ, қомати эса моделлар сингари озғин, аммо ҳар бир ҳаракатида ўзига хос бир салобат ва мағрурлик сезиларди.
Басират сочини тепадан баланд қилиб йиғиб, енгил пардоз қилди. Классик услубдаги, гавдага ёпишиб турган қора шим ва оқ ипак блузка кийинди. Кийимлар унинг келишган қоматини янада яққол кўрсатиб турарди. У телефонини ва сумкасини олиб, пастга — айвонга тушди.
Кузнинг салқин шабадаси юзига урилди. Хизматкорлар дастурхонни ноз-неъматлар билан тўлдиришаётганди. Басират ҳеч кимни кутмай, столга ўтирди ва пишлоққа қўл чўзди. Шу пайт орқадан қадам товушлари эшитилди.

— Басират, бу нима қилганинг? — деган жиддий овоз келди. — Ахир неча марта ўргатганман сенга, уйнинг каттаси келмагунча таомга қўл чўзилмайди!
Басират онаси Малика хонимнинг гапини эшитмаганга олиб, нон ва мураббога қўл чўзди. Онаси хўрсиниб, ўз ўрнига ўтирди.
— Танбал ўғлингиз ва дадамни уйғонишини кутгунимча кеч бўлади, — деди Басират парвосиз оҳангда. — Мен эса буни асло истамайман.
У мураббони нонга суртар экан, Малика хоним яна танбеҳ бермоқчи бўлди, аммо қиз унинг гапини кесди:
— Мендан ўз версиянгизни ясашга ҳаракат қилаверишингиз жонимга тегди! Етар! Ўз ҳолимга қўйинг. Ўзимча яшай!
Малика хонимнинг юзи қизариб, аччиқланиб деди:
— Тарбиясизлик қилма! Сен онанг билан гаплашяпсан!
Басират кўзларини онасига тикди. Унинг нигоҳида нафрат эмас, балки бир ўзга оламга дахлдор бўлган совуқ бир узоқлик бор эди:
— Ҳа, онам билан. Фақатгина ҳужжатларда қуруқ номи ёзилган онам билан.
У ўрнидан турди, атрофга бир назар ташлади-ю, ортига қайрилмай уйдан чиқиб кетди. Унинг ҳар бир қадамида ўз дунёсини қуришга интилаётган исёнкор руҳ яширинган эди.
Басират уйидан чиқиб, шаҳар марказидаги Ички ишлар бошқармаси биносига томон йўл олди. Унинг енгил, классик услубдаги кийимлари остида ўзига хос бир куч ва шиддат яширинган эди. Бошқарма эшигидан кириши билан уни одатий шовқин — телефонлар жиринглаши, тезкор қадам товушлари ва жиноят оламининг "ҳиди" кутиб олди. Бу ерда у шунчаки бой оиланинг қизи эмас, балки энг талабчан ва жасур терговчи эди.
У ўз хонасига кирди. Стол усти ҳужжатлар ва жиноий ишлар билан тўла эди. Басират устидаги блузкасини ечиб, ўз касбининг рамзи бўлган, кўкрак қисмида махсус нишони бўлган қора рангли, енгил полиция нимчасини кийди. Бу нимча унинг устига ўтирганда, қизнинг қиёфаси бутунлай ўзгарди — энди у мулойим қиз эмас, балки жиноятчиларнинг юрагига ғулғула соладиган қатъий терговчи эди.
Бугун иш ҳар кунгидагидан ҳам қизғинроқ эди. Басират дарҳол компютерига ўтирди ва янги келган ишларни таҳлил қила бошлади. Шаҳардаги йирик фирибгарликлар ва "Неон соялар" каби клублардаги ноқонуний ҳаракатлар бўйича оператив маълумотлар унинг столида йиғилган эди.
— Терговчи Басират, сўроқ қилинадиганлар хонада, — деди унинг ҳамкасби эшикдан мўралаб.
Басират ўрнидан турди, сочларини яна бир бор маҳкамлаб, совуқ нигоҳ билан эшик томон юрди. Унинг ҳар бир қадами аниқ ва ишончли эди. Сўроқ хонасига кирганда, стулда ўтирган қўрқоқ жиноятчи уни кўриши билан ўзини йўқотиб қўйди. Басират стулга ўтириб, қўлидаги қаламни столга қўйди ва унинг кўзларига тикилди.
— Гапир, — деди у хотиржам, аммо темирдек қатъий овоз билан. — Сенинг ёлғонларинг учун вақтим йўқ. Қаердалигини айтсанг, балки ўзингга енгил бўлар.
Қизнинг полиция тизимидаги обрўси баланд эди. У ҳеч қачон шошилмасди, ҳар бир саволи жиноятчини бурчакка тақаш учун мўлжалланган эди. Соатлаб давом этган сўроқлар, ҳужжатларни титкилаш, далилларни қиёслаш — бу унинг кундалик ҳаёти эди. У ўз ишини шунчалик яхши бажарардики, ҳатто энг тажрибали жиноятчилар ҳам унинг олдида тили айланмай қоларди.
Басират стулга ўрнашиб олди ва жиноятчининг кўзларига ўткир нигоҳ билан тикилди.
— Клуби эгаси ким? — деди у хотиржам, аммо темирдек қатъий оҳангда. — Бу клубда нималар содир бўлаётганини ҳамма билади. У ерда қанақа "ўйинлар" ўйналяпти? Қизлар қаердан келади? Гапир!
Жиноятчи терга ботиб, стулда ғижимланарди.
— Билмайман, қасам ичаман, билмайман! — деди у дудуқланиб. — Клубда ҳамма нарса бор: виски, қимор, халқаро меҳмонлар... Қизларни "мадам" ўзи танлаб олади. Эгаси... эгасини ҳеч ким кўрмаган. У кўланкадек гап. Ҳатто қўриқчилар ҳам уни шахсан танимайди. Биз фақат топшириқ оламиз, холос!
Басират кўзларини чирт юмди. Ичида ғазаб ва нафрат ёнарди. Бундай жойлар шунчаки клуб эмас, бу шаҳар қалбини кемираётган яралар эди.

Ичкилик ичадиган бир гала аҳмоқлар, ўз нафси учун ёш қизларнинг тақдирини ўйинчоқ қилаётганлар, номига иснод келтирувчи ярим яланғоч қизларнинг кўнгилхушлиги... Басират учун бу дунё энг тубан жой эди.
У тергов хонасидан чиқиши билан йўлакда тўхтаб, асабий ҳолда кўзларини юмиб-очди. Нафасини ростлаб, ичида ғўлдиради:
— Қачон бу клуб эгасидан қутиламиз ўзи? Қачон бу ифлос жой ёпилади? Ҳар куни янги машмаша, ҳар куни янги жиноий излар... Ўзи бу клубнинг эгаси қайси такасалтанг, қайси отасининг пулига кун кўраётган бойвочча?!
Унинг муштлари тугилди. Ҳали унинг исмини топади, ҳали ўша сирли "ҳукмдор"нинг ниқобини йиртиб ташлайди. Басират совуққонлик билан енгини тўғрилади-да, бошқа жиноий ишларга, ҳужжатларга шўнғиб кетди.
Басиратнинг қорни очлиги ҳам, вақтнинг қандай ўтаётгани ҳам ёдидан чиққан эди. Ҳужжатлар орасига шўнғиган терговчи соат неча бўлганига ҳам аҳамият бермай, асабий ҳолда қаламини столга уриб қўйди. Бироқ, хона сукунатини эшикнинг гумбурлаган зарб билан очилиши бузиб юборди.
Басират чўчиб тушиб, бошини кўтарди. Эшик олдида 26 ёшлар атрофидаги, қиёфасида беадаблик ва совуқ нафрат акс этган, сариқ сочли, мушакдор йигит — ўгай акаси Ренат турарди.
— Сизга киришга ким рухсат берди? — деди Басират ғазаб билан, унинг овози хонада акс-садо берди.
Ренат кинояли табассум билан қизга яқинлаша бошлади. Унинг кўзлари очкўзлик ва ҳукмронлик билан ёнарди.
— Ўз синглимнинг хонасига кириш учун ҳам рухсат сўрашим керакми? — деди у "синглим" сўзига қасддан урғу бериб.
Басират ўрнидан шиддат билан турди ва қатъий оҳангда:
— Керак бўлса, ҳа! Ҳозироқ чиқиб кетинг! — дея буюрди.
Ренат унга яқинлашиб, юзидаги совуқ ифодани ўзгартирмаган ҳолда паст овозда сўради:
— Нега эрталаб онамни хафа қилдинг?
Басират киноя билан кулиб қўйди:
— Ҳа, бир пастда устимдан шикоят қилдими онажонингиз? — сўнгра кўзлари чақнаб, жиддий қиёфа касб этди. — Сизга нима? Мени ишимга аралашадиган ким бўлибсиз? Истаганимни қиламан! Керакли жавобни олган бўлсангиз, ҳозироқ хонамдан даф бўлинг!
Ренатнинг ғазаби портлади. У қизнинг юзига қўл узатиб, уни масхара қилмоқчи бўлди, аммо Басират унинг қўлини шиддат билан силтаб ташлади.
— Менга исқирт қўлларинг билан тегинма! — деди қиз нафрат билан.
Бу ҳаракат Ренатни баттар ғазаблантирди. У бир лаҳзада қизга ёпирилиб, Басиратни бир ҳаракат билан кўтариб, иш столи устига ўтқазиб қўйди. Столдаги жиноий ишлар, муҳим ҳужжатлар ва далиллар қоғозлари Ренатнинг қўпол ҳаракатидан ерга сочилиб кетди. У қизнинг сонларидан маҳкам сиқиб, унинг қимирлашига йўл қўймади.
— Мени сенсирайдиган даражага етдингми? — деб ўкирди Ренат унинг юзига яқинлашиб.
Басират нафас олиши қийинлашса-да, мағрур ва қўрқмас нигоҳ билан йигитга тикилди.
— Менга тегинма, қўйиб юбор мени! — деди у тишлари орасидан. — Сени қаршингда 13 ёшли ожиза қизалоқ йўқ! Қаршингда полициячи ва терговчи Умида турибди! Зеро сизлар мени Басират десангиз ҳам, мен Умидалигимча қоламан! Буни онангга ҳам етказиб қўй!
Бу сўзлар Ренатга қамчи каби тегди. У қизнинг сочларидан маҳкам сиқимлаб, юзини ўзига мажбуран яқинлаштирди.
— Сен нега тилингни тиймаяпсан, ифлос? — деб бақирди Ренат, унинг кўзларида ёвузлик чақнарди. — Мен сени хўжайинингман, менга бўйсунасан!
Басират бир зум жиддий турди-да, сўнгра хонани тўлдириб, асабий ва истеҳзо билан кулиб юборди.
— Сенми? Ишининг тайини йўқ олифта менга хўжайинчилик қиляптими? Қаршимдан йўқол! — деди у ғурур билан кўзларини қисиб.
Аммо Ренат бу сўзлардан кейин ортга чекинмади. Аксинча, унинг юзидаги мушаклари ўйнаб кетди ва у қизга шунчалик яқин келдики, ўртадаги масофа деярли йўқолди. Унинг оғир ва совуқ нафаси қизнинг юзига урилди.

Шу лаҳзада Басиратнинг кўз қорачиқлари даҳшатдан катталашиб кетди. Ичида узоқ йиллар мудроқ ётган, устидан қулф урилган қўрқув вулқондек отилиб чиқди. Унинг бутун танасини қаттиқ титроқ босди, қўллари ўзига бўйсунмай қалтирай бошлади. Унинг кучли ва енгилмас терговчи қиёфаси бир сонияда чилпарчин бўлди.
— Менга... тегинманг... — дея олди у базғор, овози бўғилиб, орқага чекинишга уриниб.
Ренат қизнинг аҳволини кўриб, иблисона илжайди. Қизнинг кўзидаги чексиз қўрқув унга ўзгача завқ бағишларди.
— Аҳ, айнан шундай бўл. Менга кучли қиз ролларини ўйнама, бари бекор, — деди у пичирлаб, устунлик билан.
Сўнг у қиздан бир қадам узоқлашди ва эшик томон юрди. Эшик тутқичини ушлагач, тўхтаб, ортига ўгирилди ва қотилона оҳангда огоҳлантирди:
— Яна бир марта онамни хафа қилсанг, қаршингда мени кўрасан. Ва ўтмишда бошлаган ишимни, айнан ўз ётоғимда якунлайман!
Эшик қаттиқ зарб билан ёпилди.
Ренат чиқиб кетиши билан Басиратнинг оёқларидан мадор кетди. У совуқ деворга суянганча сирпаниб, ерга чўкди. Қизнинг нафас олиши тезлашиб, худди ҳаво етишмаётгандек хансирай бошлади. Унинг руҳиятида яна ўша мудҳиш хуруж уйғонган эди.

Андрофобия (Эркаклардан қўрқиш фобияси)
Бу — инсон руҳиятидаги ўтмишдаги жиддий психологик жароҳатлар (аксарият ҳолларда зўравонлик ёки кучли стресс) натижасида юзага келадиган патологик қўрқувдир. Андрофобиядан азият чекувчи беморлар эркаклар билан яқин масофада бўлганда ёки уларнинг қатъий ҳаракатларига дуч келганда кучли ваҳима хуружини (паниc аттаcк) бошдан кечиришади. Бу вақтда инсонда кучли қалтираш, терлаш, нафас қисиши, юрак уришининг тезлашиши ва ўз устидан назоратни йўқотиш ҳолатлари кузатилади. Басират каби кучли шахслар ҳам бу хуруж вақтида ўзларини ожиз ёш боладек ҳис қилишади.

Ерда ғужанак бўлиб ётган қиз ўзини ҳимоя қилмоқчидек бармоқлари билан бошини чангаллаб олди. Унинг оппоқ юзидан қайноқ ёшлар оқиб тушиб, полни намларди. У худди ўша мудҳиш кундагидек ўзини ҳимоясиз сезарди.
— Ренат... Ренат, менга тегма! Тегма! — деб қичқирди қиз бўм-бўш хонада.
Унинг кўз ёшлари орасидан чиққан йиғиси бутун хонани ларзага келтиргудек дардли ва азобли эди. У ҳозир полициячи Басират эмас, балки ўз ўтмишининг қоронғу бурчагида қамалиб қолган, қутқарувчисини кутаётган 13 ёшли мурғак Умида эди.

Аuthor: #Ширин_Фазлиддинова

ЖАРОҲАТ

1-ҚИСМ.

Баъзи яралар вақт ўтиши билан битади.
Баъзиларининг изи қолади.
Аммо шундай жароҳатлар борки, улар на танада, на юзда бўлади. Улар инсон қалбининг энг чуқур жойига ўрнашиб олиб, йиллар давомида қонашда давом этади.

****

2010-йил.

Кузнинг совуқ тонгларидан бири эди. Осмон кулранг булутлар билан қопланган, дарахтларнинг сарғайган барглари шамол таъсирида ҳовли бўйлаб учиб юрарди.
Шаҳар четидаги эски болалар уйининг темир дарвозаси секин очилди. Дарвоза олдида қора машина тўхтади.
Машина ичидан бир аёл тушди. Унинг қўлидан эса кичкина қизалоқ маҳкам ушлаб олганди. Қизнинг кўзлари ёшга тўла эди.
У ҳеч нарсани тушунмасди.
Фақат юраги нимадандир қўрқаётганини ҳис қиларди.
— Ойижон... уйга кетамизми?.. — деди қиз титроқ овозда.
Аёл жавоб бермади.У бошини бошқа томонга бурди.
Қиз яна сўради.
— Ойижон...нега индамайсиз? Ишимизни битириб кетамизми?
Бу сафар ҳам жавоб бўлмади.
Аёл қизнинг қўлидан ушлаб, болалар уйининг эшиги томон юрди. Қиз эса ортига қараб борарди. Гўё у ерда қолаётган ҳаётини сўнгги марта кўраётгандек.
Орадан ўн дақиқа ўтиб аёл бинодан ёлғиз чиқди.
Қиз эса йўқ эди. Сўнги бор болалар уйининг дарвозасига қараб, чуқур хўрсинди.
— Кечир қизалоғим...— деди афсус билан ва машинага жойлашди.
Машина ишга тушиб, болалар уйининг олдидан узоқлашиб кетди.
Қизалоқ дераза ортидан югуриб чиқди. Кичкина кафтларини ойнага босди.
Кўзларидан ёш оқарди.
— ОЙИЖОООН! МЕНИ ТАШЛАБ КЕТМАНГ!
Машина эса тўхтамади.
Қизнинг овози унга етиб бормади. Шу куни олти ёшли Умида ҳаётидаги энг катта йўқотишни бошдан кечирди.
Ва шу куни тақдир уни ўзининг энг катта жароҳати билан учраштириш учун илк қадамини ташлади.
Қизнинг кўзларидан шашқатор ёшлар оқарди.
Тарбиячи қизнинг ахволини кўриб, дарҳол уни ёнига борди. Кичик жуссали қизни бағрига олди.
— Болажоним, бўлди тинчлан. Бунақада касал бўлиб қоласан-ку! — деди тарбиячи овозида меҳр ва тушкунлик қоришиқ.
Қиз ҳали ҳам ҳиқиллар, нима бўлётганига ақли етмасди.
Кичик елкалари тарбиячининг бағрида дир-дир қалтирарди.
— Ойим...ойим...нега кетдилар? — деди қиз титроқ овозда.
Тарбиячи уни юпатишга ҳаракат қилар, аммо қизнинг қалбидаги ўша бўшлиқни ҳеч нарса тўлдира олмасди. Уни болалар уйининг узун ва совуқ коридоридан етаклаб ўтишди. Деворлардан кўчиб тушаётган бўёқлар, хонадаги ўзига хос – эски китоблар ва намлик ҳиди аралашган ҳид... ҳаммаси бегона, ҳаммаси қўрқинчли эди.
Тарбиячи уни ошхонага олиб кирди. Бу ерда болалар тушлик қилаётган эди. Қизалоқ бурчакдаги столлардан бирига ўтқазилди. Атрофида ўнлаб болалар бор эди, аммо у ўзини бутун дунёда ёлғиз қолгандек ҳис қиларди. У йиғидан қизарган кўзларини пастга тикканча, бармоқлари билан ўз кийимининг четини бурарди.
Шу пайт қарама-қарши томонда ўтирган, ёши ўн учлардаги бир бола унга тикилиб турганини сезмади. У боланинг кўзлари жуда ғалати эди – гўё у ёшига нисбатан жуда кўп нарсани кўрган, ҳаётнинг "тиши"га эрта дуч келган одамдек қаттиқ ва жиддий. Унинг юзи ҳам, хатти-ҳаракати ҳам шу ернинг бошқа болаларига ўхшамасди.
Бола секин ўрнидан турди. Қўлида яримта нон ва бир парча пластмасса билагузук бор эди. У Умиданинг ёнига келди. Умида секин бошини кўтариб, унга қаради. Қизалоқнинг нигоҳидаги ўша чексиз дард, ўша "ташлаб кетилганлик" туйғуси боланинг юрагида аллақандай номаълум торларни чертиб ўтди.
Бола ҳеч нарса демади. У ўз қўли билан ясаётган, устига қора рангли қалам билан нимадир чизилган оддий пластмасса билагузукни қизнинг олдига қўйди.
— Йиғлама, — деди у паст, аммо ишончли овозда. — Йиғлашдан фойда йўқ. Улар барибир қайтмайди.
Умида ёшли кўзлари билан унга боқди. Бу бола унга раҳм қилаётган бошқа болаларга ўхшамасди. У қизнинг оғриғини тушуниб турган эди.

— Мен... мен қўрқяпман, — шивирлади қизалоқ.
Бола қизнинг ёнига ўтирди ва пластмасса билагузукни унинг кичкина билагига тақиб қўйди.
— Мен Зайронман, — деди у қатъий оҳангда. — Энди мен борман. Ким сенга озор берса, менга айт. Мен уларга сени ранжитишларига рухсат бермайман.
Ўша дақиқада, ўша совуқ ва қоронғу ошхонада, икки "жароҳатланган" қалб бир-бирига боғланди. Умида биринчи марта ўзини бутунлай ёлғиз эмасдек ҳис қилди. Зайрон эса ўша куни ўзининг "ҳимоячи"лик миссиясини қабул қилди.
Ўша кундан кейин болалар уйининг деворлари гўё бироз "илиқлашгандек" бўлди. Зайрон ўзининг қаттиққўл ва вазмин табиатини фақат Умиданинг олдида юмшатарди. У қизалоқ учун нафақат дўст, балки дунёдаги энг катта таянчга айланди.
Кунлар ўтиб, Умиданинг кўзларидаги ўша чўчишлар аста-секин йўқола бошлади. У энди ўзини бутунлай дунёдан узилган деб ҳис қилмасди, чунки ёнида Зайрон бор эди. Зайрон унга боғдаги энг чиройли гулларни териб келар, тушликдаги ширинлигини яширинча қизга узатар ва энг муҳими — унга ўзининг "дунё билан жанг қилиш" усулларини ўргатарди. Қизалоқ эса Зайроннинг ёнида ўзини хавфсиз ҳис қилиб, илк бор чинакамига жилмайди. Бу табассум Зайроннинг ҳаётидаги энг қимматбаҳо мукофот эди.
Бир куни болалар уйида шов-шув бўлиб кетди. Шаҳардан меҳмонлар — болалар уйидаги болаларни суратга олиб, уларнинг ҳаётини кўрсатувчи журналистлар ва профессионал фотоаппаратли инсонлар келишди. Болалар қизиқиш билан атрофда югуриб юришар, ҳамма чиройли чиқишга уринарди.
Зайрон эса одатдагидек четда, қўлларини чўнтагига солганча, Умидани ҳимоя қилиб турарди. Фотоапаратчи уларнинг ғайриоддий жуфтлигига кўзи тушди: қаттиққўл ва жиддий йигит, ҳамда унинг сояси каби эргашиб юрган, кўзларида илиқлик порлаётган қизалоқ.
— Хўш, болалар, келинглар, сизларни бирга суратга туширамиз! — деди фотоапаратчи самимий оҳангда.
Зайрон бир зум иккиланиб турди, сўнгра Умиданинг қўлидан ушлаб, камерага яқинлашди. Чироқ чақнади, лаҳза абадийлашди.
Ўша куни кечқурун, ҳамма ухлаб ётган маҳалда, Зайрон чўнтагидан ўша суратнинг иккита нусхасини чиқарди. У суратдаги икки боланинг нигоҳларига узоқ тикилди. Уларнинг кўзларида қандайдир ёруғ келажакка ишонч бор эди.
Зайрон суратлардан бирини Умидага узатди. Қизалоқ уни қўлларига олди ва эҳтиёткорлик билан кўксига босди.
— Буни асра, — деди Зайрон паст овозда. — Билагузук каби, бу ҳам бизнинг ваъдамиз.
У суратнинг иккинчи нусхасини ўз кўйлагининг чўнтагига, юраги устига жойлади.
— Бири менда туради, — деди у жиддий қиёфада, — иккинчиси сенда. Қаерда бўлсак ҳам, қанчалик узоқда бўлсак ҳам, бу расм бизни бир-биримизга боғлаб туради.
Умида ёшига яраша бўлмаган бир тушуниш билан бошини қимирлатиб, тасдиқ ишорасини берди.
Ўша тунда улар хотиржам ухлашди.

2013 йил.

Баҳорнинг илк тонги.

Болалар уйининг деразаларидан кириб келаётган ёруғлик бу сафар бошқача эди.
Қишнинг совуқ нафаси аста-секин чекиниб, ўрнини юмшоқ, илиқ шамолларга бўшатиб бераётган баҳорнинг илк тонги эди бу. Осмон ҳали тўлиқ тиниқлашмаган, лекин кулранглик ҳам йўқолиб бораётган эди. Ҳаво ичида қандайдир янгиланиш, қандайдир жим, аммо чуқур ўзгариш сезиларди.
Аммо болалар уйи ичида ҳамма нарса одатдагидек эди. Қаттиқ қадамлар, эски ёғоч полнинг ғичирлаши, ошхонадан келаётган қайноқ шўрва ҳиди ва болаларнинг бетартиб шовқини. Фақат Умида учун бу тонг бошқача эди.
У дераза ёнида туриб, ташқарига тикилиб қолганди.
Қўлида ўша эски сурат.
Йиллар ўтган бўлса ҳам, қоғоз бироз сарғайган, бурчаклари эса енгил букилиб кетганди. Лекин ундаги икки бола ҳануз ўша эди.
Зайрон ва у. Умида суратга қарар экан, юраги ичида ғалати оғриқ сезарди.
Гўё нимадир яқинлашаётгандек, лекин у нимадир яхши эмаслигини ҳам ҳис қиларди.

— Умида!
Орқадан тарбиячининг овози эшитилди. Қиз шошилиб суратни кийимининг ичига яширди.
— Ҳа, опа… — деди бироз сўлғин овозда.
Тарбиячи юзида одатдагидан жиддий ифода билан кириб келди. Унинг кўзларида ҳам қувонч йўқ эди, ҳам хавотир.
— Сени чақиришяпди.
Умида жим қолди.
— Ким?
Тарбиячи чуқур нафас олди.
— Бир оила… сени кўрмоқчи.
Шу сўзлар айтилган заҳоти хонадаги ҳаво ўзгарди.
Гўё вақт бир лаҳзага тўхтаб қолгандек. Умиданинг юраги ғалати урди.
— Мени… олиб кетишадими?
Тарбиячи жавоб бермади.
Бу жимлик эса энг оғир жавоб эди. Ўша куннинг ўрталари.
Болалар уйи ҳовлиси одатдагидан сокинроқ эди.
Ҳатто қушлар ҳам пастроқ учаётгандек, ҳатто шамол ҳам эҳтиёткор эсаётгандек туюларди.
Қора машина яна дарвоза олдида тўхтади. Бу сафар Умида қўрқиб қотиб қолмади. Лекин юраги ичида нимадир ёрилаётгандек эди.
У эшикдан чиқаркан, оёқлари ўзига бўйсунмаётгандек титрарди.
Машина ёнида бир аёл ва эркак турарди.
Аёлнинг кўзлари илиқ, аммо чуқур бир бўшлиқ билан қарарди — гўё у ҳам нимадир йўқотган, энди эса қайта топмоқчи бўлаётгандек.
Эркак эса жим, кузатувчан.
Умида уларни кўрди. Аммо унинг кўзлари дарҳол бошқа томонга — болалар уйи эшигига қайтди.
Чунки у кимнидир кутарди.
Кимнидир охирги марта кўришни хоҳларди.
Ва у келди. Зайрон.
У одатдагидек четдан чиқиб келди. Қўллари чўнтагида, юзида эса ҳеч нарса ўзгармагандек совуқ ифода. Лекин кўзлари…
Кўзлари ҳаммасини айтиб турарди. У ҳам биларди. Бугун айрилиқ куни. Умида уни кўриб югуриб келди.
— Зайрон!
Қизнинг овози титраб чиқди.
У келиб, йигитнинг қўлини маҳкам ушлаб олди.
Гўё қўйиб юборса, ҳаммаси йўқ бўлиб кетадигандек.
— Мени олиб кетишяпти…
Зайрон жим қолди.
Бир неча сония ҳеч нарса демади.
Кейин паст овозда деди:
— Биламан.
Умида кўзларини катта очди.
— Мен кетишни хоҳламайман…
Зайроннинг жағи қаттиқлашди.
У ҳаётида биринчи марта ожиз эди. Лекин у буни кўрсатмаслиги керак эди.
— Эшит…
У чўнтагидан ўша суратни чиқарди. Сарғайган, лекин ҳали ҳам тирик хотира.
— Бу суратдан сенда ҳам бор, менда ҳам. Бу бизнинг сўнги хотирамиз бўлиб қолсин. Бу болалар уйининг ҳар бир бурчаги сен билан ўтган бахтли онларимни эслатади. Сен албатта бахтли бўлишинг керак. Мен учун ҳам. Сен охиргача бу ерда қололмайсан. Ўқиб, бахтли қиз бўлишинг керак. Мени тушундингми?
Умида бошини чайқади.
— Йўқ… мен сенсиз кетмайман…
Зайрон унинг билагига қаради. Ўша эски пластмасса билагузук ҳали ҳам ўша ерда эди.
Ҳеч қачон ечилмаган.
У енгил кулимсиради.
Аммо бу кулги қувонч эмас эди, бу оғриқ эди.
— Сен кучли бўласан.
Умида йиғлаб юборди.
— Мен хоҳламайман кучли бўлишни!
Зайрон бир лаҳза жим қолди.
Кейин аста қўлини қизнинг бошига қўйди.
Бу унинг энг илиқ ҳаракати эди, энг оғири ҳам шу эди.
— Мен сени унутмайман.
Сўзлар секин чиқди, лекин жуда аниқ.
— Қаерга борсанг ҳам, Қачон борсанг ҳам.Сени унутмайман.
Шу пайт машина сигнали чалинди. Вақт тугаётган эди. Умида янада қаттиқроқ Зайроннинг қўлига ёпишди.
— Илтимос… мени қўйиб юборма…
Зайрон унинг қўлини секин ушлади, ва аста қўлини унинг қўлидан бўшатди.
Бир лаҳза, фақат бир лаҳза уларнинг қўллари ажралмади.
Кейин ажралди.
— Қизим, тезроқ бўлақол. Кетишимиз керак. Даданг кутиб қолди.
"Даданг". Умиданинг юраги бир зум бу сўздан шув этди.
Кўзларидан тинимсиз ёшлари оқар, кўп йиғлаганидан бурни ҳам оқиб қолганди.
Наҳотки энди умуман танимаган инсонларга, "ойи", "дада" дейдими?. Йўқ! У буни уддалолмайди. Зайронни маҳкам қучоқлаб олди.
— Ахир...ахир биз келишган эдикку. Ажиралмасликка келишган эдикку. Нега ундай қиляпсиз? Илтимос...мени олиб кетишмасин. Мен улар билан кетишни истамайман.
Зайрон Умидани тезда бағридан чиқариб, икки елкасини қўллари орасига олди.

— Умиш, — деди меҳр билан, — сени албатта излаб топаман. Яна бирга бўламиз. Аммо сен ҳам ҳаётингни бошлашинг керак. Бу болалар уйида узоқ қолмасдинг ҳам. Бу оила бўлмаса, барибир бошқа оилага сени бериб юборишарди. Мен ҳам тез кунларда кетаман...сендан олдин мен кетсам, нима бир ўзинг шу ерда қоласанми? Буни иложиси йўқ. Илтимос...кет.
Охирги жумлаларни таллафууз қилаётганда, йигитнинг лаблари титради.
— Мен сизсиз яшолмайман...сизга боғланганман.
— Бунга кўникишга мажбурсан! — қатъий деди йигит, — охиргача менга суяниб яшолмайсан! Сени ўз ҳаётинг бор. Илтимос, кет!
Зайрон Умидадан узоқлашиб, болалар уйига тез-тез қадамлар билан кириб кетди. Ортига қараб ҳам қўймади. Агар қараганида, яна юраги амрига қулоқ тутиб, Умидани ўзидан узоқлаштира олмасди. Зайроннинг ҳам кўзидан бир томчи ёш оқиб тушди.
Умида эса йиғлаганча Зайрон кетган тарафга қараб қолди.
— ЗАЙРОН! — деди қичқириб.
Бу қичқириқ инсон қалбини титратиб юборувчи хусусиятга эга эди.
Умиданинг янги онаси олдига келиб, қизни бироз тинчлантирди. Машинадаги эркак эса уларни сабрсизларча кутарди. Аёл Умидани машинага олиб бориб, машина орқасига ўтқазди. Ўзи бўлса олд қаторига ўтирди. Машина ишга тушди ва юриб кетди.
Тобора машина болалар уйидан узоқлашиб борарди.
Умида эса ҳеч кўз ёшларини тўхтатолмасди.
— Бўлди, қизим йиғлама, — деди аёл самимият билан, — биз билан албатта бахтли бўласан. Уйда аканг ҳам сени келишингни кутяпди.
Умида эса жахл билан юзини дераза тарафга буриб олди.
— Аканг эмиш. Менга фақат Зайрон керак, — деди пичирлаб ўзи эшитадиган овозда.

Зайроннинг ичидаги олов болалар уйининг томи устида совуқ шамол билан тўқнашди. У баландликда, ҳамма нарсадан узоқда, лекин шу билан бирга ҳамма нарсага яқин тургандек эди. Атрофда фақат тунги шаҳарнинг чироқлари милтилларди, аммо Зайрон учун дунё қоронғу эди. У ўша суратни кафтида маҳкам сиқиб ушлаган, бармоқларининг суяклари оқариб кетганди.
"Кечир," деб шивирлади у бўғиқ овозда. Бу сўз шамолда учиб кетди, аммо унинг қалбида оғир тошдек қотиб қолди. Зайроннинг нигоҳи чексиз бўшлиққа қадалган, юзидаги совуқ ниқоб остида ўша 16 ёшли боланинг йиғиси, аламли изтироби яширинган эди. У суратдаги Умиданинг юзини бармоқлари билан силади. Бу унинг учун шунчаки қоғоз парчаси эмас, бу унинг ягона хотираси эди. У қасам ичди: бу айрилиқ вақтинчалик. У шундай кучга эга бўлиши керакки, дунё унинг олдида тиз чўксин ва у Умидани ўзига қайтариб олсин. Зайроннинг кўзларидаги ёш қотиб қолди, унинг ўрнини совуқ, беғубор қасос оловига ўхшаш қарор эгаллади.

Айни пайтда, шаҳарнинг нариги чеккасида...

Машина катта, темир дарвозали сарой-уйлардан бирининг олдида тўхтади. Умида машинадан тушганда, кўзлари шишиб кетган, юзида эса фақат нафрат ва соғинч бор эди. Бу уй жуда катта, совуқ ва ҳашаматли эди. Уйдаги ҳар бир детал, ҳар бир мебел гўё ўз эгасининг бойлигини кўз-кўз қилгандек, қизалоқнинг маъсумлигига бегона туюларди.
Улар эшикдан киришлари билан, нарвон томондан бир йигит тушиб келди. Унинг эгнида қимматбаҳо бренд кийим, юзида эса одамларни паст назар билан кузатадиган ғурур. Унинг исми Ренат.
Ренат қизга бир муддат тикилиб турди-да, сўнг энсасини қотириб, онасига ўгирилди:
— Яна биттами? Бизга хизматкор етишмаётганмиди ёки яна бир текинтомоқ келдими? — деди у заҳарханда оҳангда.
Аёл хижолат бўлиб, "Ренат, жим бўл!" деб койинди. Аммо йигит Умиданинг ёнига яқинлашиб, унинг кўз ёшлари билан қоришган юзига масхаралаш билан боқди.
— Демак, бу ўша "янги сингли"мизми? — Ренат қизнинг елкасидан туртиб қўйди. — Эшит, қизалоқ. Бу уйда "ота-она" деган нарса йўқ, фақат қоидалар бор. Мендан узоқроқ юрсанг, яхши бўлади. Мен етимхона қолдиқларини ўзимга яқинлаштирмайман.

Умида тишларини қаттиқ тишлаб, қалтираётган қўлларини мушт қилди. Унинг қалби Зайроннинг бағридан шафқацизларча юлиб олинганида аллақачон сўниб бўлганди. Ренатнинг совуқ муомаласи эса унинг азобини янада чуқурлаштирди. У бу уйда ўзини энди шу уйнинг ярим бўлаги эмас, балки қафасга тушиб қолган қушдек ҳис қилди.
У кўзларини ердан кўтармай, пичирлади:
"Сизларнинг ҳеч бирингиз унинг тирноғига ҳам арзимайсиз."
Ренат кулиб юборди ва хонадан чиқиб кетди. Умида эса ўша ҳашаматли уйнинг ўртасида, ҳамма нарсаси бор, лекин ҳеч нарсаси йўқ қизалоқ бўлиб ёлғиз қолди. У чўнтагидаги суратни яна бир бор сиқиб қўйди.
Бу энди унинг ягона паноҳи эди.
Умиданинг янги ҳаёти "олтин қафас"дан бошқа нарса эмасди. Ҳашаматли хоналар, қимматбаҳо кийимлар, энг сара мактаб... Лекин буларнинг бари унинг учун ғамгин кулранг тусда эди. У янги мактабида ҳам ҳеч ким билан гаплашмас, танаффусларда ҳам ўзига берилиб, чўнтагидаги ўша сарғайган суратни силаб, Зайроннинг иссиқ қўлларини қўмсаб ўтирарди.
Ренат учун эса Умида шунчаки уйнинг бир қисми — худди девордаги безак ёки эскирган мебел каби эди. У қизнинг ёнидан ўтаётиб, уни кўрмасликка олар, ҳар бир имкониятда "етимхона маҳсулоти" деган сўзлар билан уни ерга урарди.
Бир оқшом, Умидани янги онаси — Малика хоним ўз кабинетига чақирди. Малика хонимнинг юзида қандайдир совуқ хотиржамлик бор эди.
— Умида, — деди у хонага кириши билан, — мен сени расмий ҳужжатларингни кўриб чиқдим. "Умида" исми жуда содда ва ўтмишингни эслатиб туради. Мен сенинг исмингни Басират деб ўзгартирдим. Энди бу уйда сен Басират бўласан.
Бу гап Умиданинг қалбини худди заҳарли найза каби тешиб ўтди. Унинг ўтмиши, Зайрон айтган ўша исми — булар унинг ягона ўзи эди. У ўзини йўқотиб қўйгандек ҳис қилди. Бирданига ичидаги барча ғазаб, барча тўпланган дард портлаб чиқди.
— Сиз... — унинг овози бутун хона бўйлаб акс-садо берди, — сиз мени ҳаётимдан, бахтимдан айирганингиз етмагандек, энди исмимдан ҳам айирдингизми?! Мен сизнинг "Басират"ингиз эмасман!
Умида биринчи марта ўзидан бунчалик қатъий ва баланд овоз чиқаётганини сезди. Малика хоним ҳайратдан кўзлари катталашиб, ортга чекинди. Шу заҳоти кабинет эшиги шиддат билан очилди. Ренат хоккей формасида, қўлида таёқ билан кириб келди. Унинг кўзлари ғазабдан ёнарди.
— Сен нима дединг? — Ренат қадам ташлаб яқинлашди. Унинг ҳар бир қадами полни титратарди. — Сен менинг онамга бақирадиган даражага етдингми, тентак?
Умиданинг юраги қаттиқ урарди, лекин у чекинмади.
— У менинг исмимни тортиб олмоқчи!
Ренатнинг юзи буришди. У бир ҳаракат билан яқинлашди-ю, бутун кучи билан Умиданинг юзига қаттиқ тарсаки туширди. Зарбдан Умиданинг боши бир тарафга оғди, дудоғи ёрилиб, оғзига қон таъми келди. Қизалоқ ўзини бошқаролмай, полга йиқилди. У бўғилиб йиғларди, оғриқ эса бутун вужудини қоплаганди.
Ренат яна унинг устига ёпирилиб, тепмоқчи бўлганида, Малика хоним ўғлининг қўлидан тутиб қолди.
— Ренат, тўхта! Синглингга қўл кўтарасанми?! — деб бақирди Малика хоним, лекин унинг овозида меҳирдан кўра, уйнинг "обрўси" учун хавотир кўпроқ эди.
Ренат онасининг қўлини силтаб ташлади ва Умидага нафрат билан тикилди.
— Синглимми? — деди у заҳарханда билан. — Бу етимча ҳеч қачон бизнинг қонимиз бўлолмайди! У шунчаки бир буюм. Ва эсингда тут, "Басират" — бу уйда ҳеч ким, ҳаттоки сен ҳам онамга овозингни кўтаришга ҳақли эмассан!
Ренат эшикни шиддат билан ёпиб чиқиб кетди. Умида полда, совуқ мармар устида ётганча йиғларди. Унинг юзи ёнган, юраги эса ундан ҳам қаттиқроқ ўртанарди. У секин чўнтагига қўл узатди. Сурат ҳали ҳам жойида эди. У пичирлади:
— Зайрон... мени топинг... илтимос, мени бу ердан олиб кетинг...

Зайрон эса ўша куни, мактабга деб кетиб, бошқа болалар уйига қайтиб келмади... У учун болалар уйи эшиги, Умида кетган куннинг ўзидаёқ ёпилган эди. Зайронни ҳар томондан излашди аммо тополишмади ва умидларини узишди. Зайрон янги ҳаёт томон бироз эрта ошиққан эди.

У 16 ёшда бўлиб, бир эркакнинг назарига тушди ва у эркак уни ўз фарзандлигига олди...исмига эса тегмади. Зайрон — бу куч дегани эди. Аммо бир зум ҳам Зайрон Умидани ёдидан чиқармади. Уни топиш учун ҳам тинмай ҳаракат қилар эди. Аммо билмасдики Умиданинг исми аллақачон ўзгарган, хужжатларда умуман бошқа исм билан тилга олинётганини... Уларнинг ҳикояси энди бошланётганди...

Аутҳор: #Ширин_Фазлиддинова

*

Айла қизини боғчага ташлади-ю, ўзи бўлса тезда ишга келди. Ёрдамчисидан Алим келдими ёки йўқ шуни сўради. Ёрдамчи эса ҳали келмаганини айтди. Айла қўлидаги тилло соатига қараб қўйиб, қош чимирди.
— Мен унга хўроз қичқирмасидан шу ерда бўл дегандим. Илк кунидан гапимни икки қилаяпдими? Келсин кўрсатиб қўяман, Айла Зейнабова билан ўйнашишни! — Айлани жахли чиққанди.
Тезда кийиниб чиқиб,ишни бошлаб юборди. Қолган йигитлар билан шуғулланар экан,икки кўзи эшикда эди.
Алимдан бўлса ҳали бери дарак йўқ. Айла Самад бейга ҳам қилишни ўйлаб кўрди.
Ва бир тўхтамга келиб телефўнини чиқарган ҳам эди,кўзи узоқдан хотиржамлик билан юриб келаётган Алимга тушди. Уни хотиржамлиги аёлни қаттиқ ғазабланишига сабаб бўлди.
— Шахзодамизни ўзлари-ку. Буни хотиржамлигини.
Айла йигитларга топшириқ бериб,ўзи бўлса Алим билан шуғулланишга кетди.
Йигит ёнига етиб келган аёл,икки қўлини бирлаштирди.
— 2-соат кечикдинг. Мен сенга кеча нима дегандим?! — Қошларини чимирди Айла.
— Ухлаб қолибман. Шунга ваҳима қилиш керакми? — Алимнинг хотиржамлик билан сўзлаши аёлни асаб томирларини чирт-чирт узарди.
— Менга қара йигитча — Айла Алимга икки қадам яқинлашиб,кўзларига тикилди: — Бу ер сенга дискотека эмас, истаган вақтинг келиб кетадиган. Бу ер жанг майдони. Кеча тушунтира олмадим шекилли? Сен спортчи бўлиш учун келгансан бу ерга,раққоса бўлиш учун эмас.
Айланинг гаплари қайсидир маънода Алимни ғурурини қитиқлаб қўйганди.
— Энди бўлса сен мени эшит! — Алимнинг ҳам ғазабдан кўзлари қисилди ва шу охангда гап бошлади: — Мен спортчи бўлишни истамаганман. Спортчи бўламан деб мусиқа мактабини ҳам тамомламаганман. Мен ҳеч қачон спортчи бўлгим келмаган! Дадам мажбурлаяпдилар. Мен дадам сенга бераётган пулни икки ҳисса қилиб ҳар ой тўлаб бораман. Сен эса дадамга мени доим мақтаб, яхши ўзлаштираётганим ҳақида гапириб борасан. Мен бўлса эски ҳаётимга қайтиб, саҳнада гитара чалиб мусиқа айтишни тўхтатмайман. Тушундингми мени?!
— Ёлғон гапиришимни истайсанми? — Айла лаби четида кулди.
— Хоҳласанг буни ёлғон дея тушун, хоҳласанг савоб иш деб. Бу мени қизиқтирмайди.
Алим Айладан сантиметрлар узоқлашди.
— Агар сендек хотинчалиш ўғлим бўлганидами, шу ерга кўмиб юборардим.
Тамом! Айла бу сафар жуда қаттиқ гапириб юборганди. Алимнинг эркаклик ғурури уйғониб, кўзи қонга тўлди.
Қандай қилиб Айлани буғиб деворга тираб олганини ҳам тушунмай қолди.
— Сен...сен ҳозир нима дединг?! Ким хотинчалиш? Қайтар гапингни! Нима дединг?!
Алим ғазаб билан ўшқирди. Айланинг юзида бўлса ғолибона табассум акс этганди.
— Ҳ.ҳаа j.j.ja.a.a.x.x.l.l.i.i.i.ng ч.ч.и.қ.қ.қ.д.и.и.м.и? С.с.с.э.э.э.н.д.да ҳ.ҳа.а.м ғ.ғ.ғ.ғ.у.у.р.р.р.у.р б.б.б.о.о.о.р.р.м.и?! — Айла кучли қўллар жангалидан чиқолмай,базўр дудуқланиб гапириб олди.
— Айла хоним. Ҳой нима қилаяпсан? — Шу пайт Жиҳан келиб қолди. Бир урунишда Алимни Айладан узоқ қилиб, ерга ирғитди. Айла чуқур-чуқур нафас оларди. Бўйнида эса Алим ҳозиргина қолдирган из.
— Яхшимисиз Айла хоним? — Жиҳан деворни ушлаб ўқчиб-ўқчиб йўталётган Айланинг олдига тезлик билан борди.
— Й.й.а.ах.х.ш.ш.и.м.а.н — Айла каловланиб шундай деди—ю, ўзини тутиб қаддини ростлади.
— Жиҳан, ҳозироқ челакда сув билан пол латта келтир.
Айла қатъият билан гапирди. Жиҳан буйруқни сўзсиз бажарди.
Айла челакдаги сувни Алимни оёғи тагига ташлади.
— Латта билан бу ерни ёғ тушса ялагудек қиласан. Бирорта чанг қолиб кетганини кўрсам, қайта-қайта бажараверасан!
Алим челакдаги сувга бир қаради-ю, ўрнидан турди. Чанг бўлган шимини қоқиб,Айлага қараб тиржайди.
— Мен сенга қулинг эмасман! Ўзинг қилиб ол бу ишларингни!
Алим оёғи билан челакни тепиб юборди. Челак бўлса йиқилиб,челакдаги сувга полга оқиб кета бошлади. Айла Алимнинг бу ишидан қаттиқ ғазабланганди. Ўзини босишга урунмасин,Алим уни қуйишқондан чиқарганди.

Айла кўзини юмиб очди.
— Жиҳан, бу ерни тозалаб ол ва қаршимдаги безбетни кўзимдан йўқот. Кўзим кўрмасин уни.
Айла шундай дея кетди. Жиҳан нима қиларини билмай қолди. Алим бўлса бу сафар ютиб чиққанидан мамнун эди.
— Мен кийиниб чиқаман — Алим сумкасини елкасига илиб, кийинишхонасига кетди.
Жиҳан эса сувни тозалаш учун бел боғлади.
Айла машқ қилаётган бир нечта йигитларга қараб туриб,Алимни қандай одам қилиш ҳақида ўйлаб қолди.
Нима қилса Алим одам бўлади? Шу ҳақида бош қотирар эди қиз.

*

— Майса — қиз ҳаёл суриб ўтирар эди,олдига дугонаси келди — Бугун сени даданг келадими? — деди қиз кўзларини болаларга хос сузиб.
— Ҳа,албатта келадилар — Майса фаҳрланиб шундай деди.
— Сени даданг йўқ деб эшитганмизку.
Яна бир қиз келиб сухбатга қўшилди.
— Нега йўқ эканлар? Мени дадам борлар ва бугун келадилар. Ҳали айтган гапларинг учун пушаймон бўласанлар!
Майса ғазабланганди. Тезда ўтирган стулидан туриб,улардан узоққа бориб олди. Кўзлари ёшланди қизни.
— Дадажон бугун келинг. Сизни соғиндим.
Қиз кўзидаги ёшларини сидириб, дераза олдида турган тувакдаги гулга қараб яна ҳаёлга берилди...

*

— Ягонам уйғон.
Айла барвақт туриб олиб, катта ётоқда кўрпага ўралиб олиб ухлаётган қизини уйғота бошлади.
— Майса, тур дедим. Қизалоғим. Сени боғчага ташлаб,ўзим ишга ўтаман.
Айла зирагини иккинчи қулоғига ҳам тақиб, энди Майсани юзидан ўпиб уйғотишни бошлади.
Майса юзига теккан иссиқликдан ғиншиб қўйди.
— Ойи,яна озгина — қиз шундай деб кўрпага қаттиқроқ ўралди.
— Бошқа мени ишдан келишимни кутмайсан. Ўз вақтида ухлашга ётасан. Сен шундай кеч ухлаб, эрталаб туришга қийналяпсан.
Айла сохта жахл қилиб,Майсани устидаги кўрпасини юлиб олди.
— Тез турчи. Талтайиб кетибсан. Тур дедим сенга. Ҳой қиз. Тур.
Майса онасини овозидан базўр кўзларини очиб ўрнидан турди. Киравот устида ўтирар экан бир кўзи юмиқ ҳолатда эди.
— Сочларингни қара ахволини.
Айла ётоқ устидаги Майсани кўтариб олиб ювинишхонасига олиб кириб кетди.
Майса кўзларини тинмай ишқалар,сочи ҳам бир ахволда эди.
— Гўзал қизим мени. Сендек қиз дунёда ягона.
Айла табассум қилиб, ўша ердаги тароқ билан қизни сочини тарай бошлади.
Қизнинг сочи чигал бўлиб қолганидан Айла чигални тушириш мақсадида қаттиқроқ тарар,бу Майсани жонини оғритарди.
— Ойи оғрияпди — қиз оғриқдан болаларга хос ғиншиб қўйди.
— Мен доим сенга айтаман. Сочингни ёйиб ётма деб. Эрталаб турсанг шундай чигал бўлиб қолади. Оз қолди тараб бўлдим деярли.
Айла қизни сочини силиқ қилиб тараб қўйди. Майсани сочи жуда узун ва чиройли эди. Айла охирги мартда Айла 8-ойлигида сочини олган. Шундан бери сочи ўсар, сочига тароқ теккизмас эди. Айла доим айтадиган гапи:
— Қиз боланинг ҳусни сочида.
Майса ҳам узун сочлари борлигидан фаҳрланарди.
— Ойи — деб қолди Майса.
Айла тароқни идишига солиб,қизни сочини йиғаётганди.
— Лаббай қизим.
— Бугун боғчамизда байрам бўлаяпди биласиз-а?
— Албатта биламан қизим. Эсимдан чиқармадим. Ишларимни дарҳол битириб,бораман.
— Сиз келишингиз шарт эмас. — Майсани тўсатдан айтган бу гапи, Айлани таажжублантирди.
— Нега қизим? — Айла қизини олдига чўкалаб,қўлидан ушлади.
— Бу байрам дадаси борлар учун. Боғча опамиз айтди. Ҳамма дадаси билан келиши шарт экан. Дадаларга сюрпириз бор экан.
Майса тўлқинланиб айтар экан,Айлани кулиб турган юзи ҳомуш тортди.
— Қизим биласан-ку даданг...
— Биламан,биламан — Айлани гапини шартда бўлди Майса: — Шу сабабли сиз дадамга айтинг. Бир кун ишларидан мен учун жавоб олсинлар. Мен уларни жуда соғинганман. Шу баҳона кўрган бўлардим. Илтимос ойижон — Майса икки қўлини жуфт қилиб олиб,онасига илтижоли кўзлари билан тикилар эди.
Айла нима деярини билмай қолди.
— Қизим — кўзлари ёшланди.
— Ойи, наҳотки мен учун вақт ажирата олмасалар? Битта-ю битта қизлариман-ку. Жон ойи айтиб кўринг. Келсинлар. Ҳар гал оталар мажлисига ҳам сиз борасиз. Бу сафар дадам келсинлар. Ўртоқларим "Сени даданг йўқми?" Дейишади. Мени дадам бор-ку ойи тўғрими?
Қизалоқ онасига умид ва маюс нигоҳлар билан қараб турарди.
Айла кўзидан томай деётган ёшни ортига қайтариб,ўрнидан турди.
— Албатта сени даданг бор ягонам. Мен даданга айтиб кўраман. Бугун вақтлари бўлса бирровга келиб кетадилар. Ҳўпми?
— РАҲМАТ ОЙИЖОН. СИЗНИ ЯХШИ КЎРАМАН!
Майса бирдан қийқириб юбориб Айлани бағрига отилди. Айла шифтга қараб қўйиб, у ҳам Майсани бағрига босди.
— Сен учун ҳаммасига тайёрман қизим.
Майсани бағридан чиқариб,икки юзидан ўпиб қўйди.
— Дадам келадилар уррааа!!!!
Майсани бахтлилигини кўрган Айлани юраги қон бўлаётганди.
— Майса қизим, юз - қўлингни ва тишларингни ювда кийиниб пастга туш. Нонушта қиламиз.
Айла Майсага табассум ҳадя этиб,ваннадан чиқиб кетди.
— Дадам келадилар,дадам келадилар. Ана энди дугоналаримга кўрсатиб қўяман,мени ҳам дадам борлигини билишади.
Майса хурсандчилик билан тиш чўткасини олди...

Айла хўргин кайфиятда ошхонага кириб борди. Зеҳра хоним бу вақт қаҳва ичиб,телефўнига келган янгиликларни кўрарди.
Айлани келганини красўфкасидан пайқади.
— Ассалому алайкум — Айла келиб жойини эгаллади.
Зеҳра хоним телефўнини йиғиштириб қизга тикилди.
— Ва алайкум ассалом. Тинчликми? Эрталабдан авзойинг бузуқ.
— Ойи, нега мен ёлғизман? — Айла тўсатдан шундай деб қолди. Бу гап Зеҳра хонимни ҳавотирга солди. Айла ҳечам ҳис туйғуларини ташқига чиқариган аёллар ҳилидан эмас. Кўз ёшини охирги томчисигача ичида сақлайди. Қалбида бўрон бошланса ҳам кулиб туришга ёки чақиб олишга ҳаракат қилади.
У доим қизи учун ҳам кучли аёл бўлишга ҳаракат қилди. Қизига ота бўлишга доим урунди. Лекин нимадир доим уни фақат она эканлигини,отаси бўла олмаслигини Айлага яхшилаб тушунтириб қўяди.
Негадир у бугун бошқача. Ҳар кунгидан ожиз у...
— Ойи мен ҳам чарчар эканман. Кучли бўлишдан,қатъиятли кўринишдан чарчар эканман.
Айла охири йиғлаб юборди. Зеҳра хоним қизига тушунмасди.
— Айла нима бўлди?
— Биласизми,Майса...
— Бувижон! — Айла энди гапиришга оғиз жуфтлаган эди Майса қичқириб кириб келди.
Айла қизини кўрибоқ кўз ёшларини артиб табассум қилди.
— Мени ойпарчам. Яхши дам олдингми?
Зеҳра хоним Майсани пешонасидан ўпиб қўйди.
— Буви, бугун ваниҳоят орзуимга етишаман. Мен бу кунни 5-йил кутдим.
— Тинчликми? У қандай орзу экан? — қизиқсиниб сўради аёл.
— Дадам келадилар бугун. Мен улар билан учрашаман ва нега ойим иккимизни ташлаб сафарга кетганликлари ҳисобини сўрайман.
Зеҳра хоним қизни бу гапларини эшитиб бир зум ҳайрон бўлди. Ўткир нигоҳлар билан Айлага қаради.
Айла тилини тишлаганди.
— Айла бу нима деяпди?
— Ойи,ҳозир эмас — Айла онасига маюс кўз билан қараб, Майсани олдига чақирди ва тиззасига ўтқизди.
— Қизим, нонга сарёқ суриб берайми? Ёқтирар эдинг-ку.
— Йўқ ойижон. Дадам келсинлар кейин бирга овқатланамиз.
— Қизим,даданг байраминг учун бирровга келиб кетадилар. Бизлар билан уни овқатланишга вақти бўлар эканми?
— Мен айтаман ойи бирга кафега кириб овқатланамиз.
— Майса "Дадам,дадам" деявермасдан, ҳозир нонушта қил. Сир ейсанми? Нима ейсан? Танлаб еб тур. Мен ҳозир келаман.
Тиззасидаги Майсани стулга ўтқизган қиз, ўзи кўз ёшларига эркинлик бериш учун ошхонадан чиқиб кетди.
— Майса нурюзлигим — Зеҳра хоним Айла йўқлигидан фойдаланиб Майсадан бўлган воқеани билиб олмоқчи бўлиб гап бошлади: — Даданг бугун келар эканми? Ойинг шундай дедими?
— Ҳа,дадам келадилар бугун. Ойим "гаплашаман" дедилар.
— Даданг нега келади? Яъни ҳизмат сафари ҳали тугамаган бўлса.
— Бувижоним, бугун боғчада оталар байрами. Боғча опам "Отанглар билан келинглар" дедилар. Аслида оналар ҳам бориши мумкин. Албатта бу дадаси йўқлар учун. Лекин мени дадам борларку. Шу сабабли ойимга "Фақат оталар билан боришимиз керак экан,оналар бормас экан" дедим. Бу мени кичик режам бувижон. Орамизда қолсин фақат. Агар шундай қилмасам дадамни ҳеч қачон кўролмайман.
Зеҳра хоним набирасини гапларини беш ёшлик қизни гапларига сира ўхшатмади.
Майса бананни пўстидан очиб мароқ билан ер эди. Бугун қизни кайфияти яхши.
— Майса,еб бўлдингми? Кетамиз. Яна сени деб ишга кеч қолиш ниятим йўқ.
Айла шундай деб кириб келди. Юзи қизарган эди.
Майса ҳам ярими қолган бананини дастурхонга қўйиб,ўрнидан турди.
— Бувингни юзидан ўпиб ҳайр де. Кейин кетамиз...

*

Алим будулник овозидан кўзларини ғира шира очди. Кеча шундай хонасига кирибоқ кўзларини юмганди.
Хатто оёқ кийми ҳам ечилмаган. Боши эса чидаб бўлмас даражада оғрир эди. Кечаги воқеаларни ҳеч бирини эслай олмасди. Эсида қолгани Айлани "Хўроз қичқирмасидан шу ерда бўл" дегани.
Алим будулнигига қарабоқ кўзи чиқай деди.

Соат 7:40 ни кўрсатиб турарди.
Алим апил тапил ўрнидан турди.
— Кеч қолдим...Эй тўхта — ваннага кириб кетаётган ўзини тўхтатди.
— Нима қилибди кеч қолсам? Менга ҳамма нарса можна. Агар ўша сариқ чаён индаса ўзим биламан унга қандай дарс беришликни. Мураббий бўлса ўзига. Бу сафар жим туриш йўқ. Кимсан Алим Алимканов ман-а? Секин қимирласам ҳам бўлади. Ҳали фўрмам ҳам тайёрмас. Мендан спортчи чиқмаслигини исботлайман.
Алим шундай деб хотиржамлик ила ювинишхонасига кириб кетди...

*

Айла уйига ҳам етиб келганди. Машинасини четроққа қўйиб ўзи уйи эшигини тақиллатди. Чиройли бир уй эди.
— Ойижон! — эшик очилиши билан ёши 5-лар атрофидаги қиз югириб келиб Айлани бағрига отилди.
Айла бу қизни кўриб табассум қилди ва қизи тенги чўкалаб ўтирди. Қизни бағрига босди.
— Ох жоним мени — Айла қизни юзидан чўлпиллатиб ўпа бошлади.
— Нега ҳалигача ухламадинг гулғунчам?
Айла қизни кўтариб олиб уй ичига кирди.
— Сизни кутдим-да ойижон — қиз эркаланиб шундай деди.
— Бу қизинг мени кун бўйи чарчатиб юборди. Боғчага бормайман деб жанжал қилсада — Айланинг онаси бўлмиш Зеҳра хоним эшикни ёпиб қизни ортидан кириб борди.
— Нега бундай қилдинг қизим?
— Ойи мен мактабга боришни истайман. Боғчага детскийлар боради-ку.
Қиз ўзи гапирган гапдан пиқиллаб кулиб юборди. Айла бўлса қизининг гапларидан кулиб қўйди. Бу кичкина зумраша доим уни юзига табассум югуртирган.
— Мактаб ёшига етсанг албатта борасан мактабга. Ҳозир бўлса боғчага бориб аввало боғчада савод чиқаришинг керак қизим. Иккинчи мени ҳафа қилиб "Боғчага бормайман" демагин. Ҳўпми гўзалим?
— Ҳўп ойижон.
— Ақллигим мени — Айла қизни юзидан ўпиб қўйди.
— Қани энди ухлаймиз. Мени ачўм қиб ухлашни истайсанми?
— Албаттада ойижон — қиз Айлага қаттиқроқ ёпишди.
Айла бўлса хонаси томон ҳаракатланган эди ҳам,онаси тўхтатди.
— Майса қизим онанг билан гаплашадиган гапим бор. Сен хонага кириб ухлашга ҳаракат қилиб кўр. Онанг ҳам тезда ортингдан киради.
Зеҳра хоним Айлани қўлидаги қизга қараб шундай деди.
— Мени сиз билан гаплашадиган гапим йўқ. Агар эрталабги мавзуда бўлса илтимос мени тинч қўйинг.
Айла қатъий гапириб яна йўлида давом этганди, Зеҳра хоним йўлига туриб олди.
— Сен мени бирдона қизимсан. Ҳамма она қизини бахтини ўйлагани каби,мен ҳам сени бахтингни ўйлаяпман. Остонадан совчиларни кети узулмаябди. Фарзандинга оталик қиламан деганлар ҳам бор булар орасида. Бирига розилик бер тамом. Кўзим очиқлигида сени ўз эганга топширай. Нима ажирашган битта сенмисан? Ёлғизлик худога хос қизим.
Бу сафар Зеҳра хоним асабий тўнда гапирди.
— Ойи, боламни олдида бу мавзудан гап очманг демабмидим? — Айла ҳам асабийлашишни бошлади.
Майсани ерга қўйиб, чўкалади. Қизни тушунарсиз кўзларига боқди:
— Қизалоғим сен хонага кириб тур. Мен ҳам ортингдан кириб бораман. Бувинг билан гаплашиб олишим керак. Борақол фариштам.
— Ҳўп бўлади ойижон — Майса югуриб хонага кириб кетди.
Қизи кетганини кўрган Айла,қаддини тик тутиб онаси билан юзма-юз келди.
— Майса кетди. Энди нима гапингиз бўлса гапираверинг.
— Мени гапим шу эди. Турмушга чиқ.
— Ойи,сизга эрталаб яхши тушунтира олмаганга ўхшайман-а? Истамайман. Турмушга чиқишни истамайман!
Айлани овози баландлади.
— Нимани истайсан унда?! — Зеҳра хоним ҳам бўш келгиси келмади — Ҳамма ҳам сени ваҳший эрингдек эмас! Ҳа,яна бу ҳаёт! Сен тинмай қоп урадиган ринг эмас!
— Ойи,мени тинч қўйинг. Яхши ҳам оғирлигим сизга тушмайди. Эсиздан чиқарманг мени ҳисобимга яшаётганингизни. Мен қизимга 5-йил ота ҳам, она ҳам бўлди. Бундан кейин ҳам шундай бўлади. Майсани олдида ҳар нарса деяверманг! Мени ва қизимни эр ва ота мавзуси билан бошимизни оғритманг. Тинч яшашимизга қўйиб беринг! Ҳуқо ҳаққи жонимга тегдингиз!
Айла бақириб, ғазаб билан хонасига кириб кетди.
— БАРИБИР МЕНИ АЙТГАНИМ БЎЛАДИ. ҚАЧОНГАЧА БУНДАЙ ЮРМОҚЧИСАН?! ЛАЪНАТИ*
Зеҳра хоним ортидан бақириб қолди...
Айла хонасига кирди. Майса ҳали ухламаган катта киравотда ёлғиз ўзи шифтга қараб ётарди.
Айла қизини кўриб табассум қилди.
— Мени гўзал қизим қани?
Айла тезда қизи олдига бориб,киравотга ётиб олди. Қизни бўлса бағрига олди.
— Кўрмаяпсизми ойи? Шу ердаман-ку — қиз майин кулимсиради.

— Кўряпман қизим. Қани энди ётиб ухла. Кеч бўлиб қолди.
Қизни устини яхшилаб кўрпа билан ўраган Айла,сочидан силаб ётарди.
— Ойи, мени дадам қачон келадилар? — Майса ҳар доимги саволини берди.
У қанийди билса, бу саволдан онасини кўнгли қандай эзилишини.
— Даданг ҳозир узоқ сафарда. Тез кунларда келиб қолади. Сабр қил қизим.
Айла кўзидан энди чидай деган ёшни қўли билан сидириб,табассум қилди.
— Мен дадамни бир мартда бўлса ҳам кўрмаганман ойи. Тезроқ келсинлар,кўрай.
Қиз қаердан ҳам биларди, дадасини қаердалигидан хатто онасини ҳам ҳабари йўқ.
— Ҳўп қизим. Мен даданга айтаман. Энди ухла. Эрталаб боғчага боришинг керак.
Айла Майсани бошидан ўпиб қўйди.
— Яхши дам олинг ойижон — Майса ҳам онасини юзидан ўпиб,кўзларини юмди.
— Сен ҳам қизим.

*

— Сен бола яна ичдингми?! — Самад бей эшикдан кириб келган ўғлига қараб ўшқирди.
Алим чайқалиб-чайқалиб юришидан ичгани яққол билиниб турарди.
— Ҳа ичдим! Бугун орзуларим ўлганини нишонлагим келди!
Алим аччиқ кулиб юборди.
— Юзсиз! Мен сенга нима дегандим?!
Самад бей Алимга қарата тарсаги тушурди.
— УРИНГ ДАДА! ЯНА УРИНГ! ОРЗУЛАРИМНИ ЁЪҚ ҚИЛГАН ИНСОНДАН БУНДАН ОРТИҚ НИМАНИ КУТИШИМ МУМКИН?!
— Яна қанақа орзу?! Нима саҳнада гитара билан қўшиқ айтишни сен орзу деяпсанми?! Шу эдими сени орзуинг?! Мени ўғлим машшоқ бўлмайди! Сен спортчи бўласан тушундингми?! Яна бир мартда шу орзуингдан гап очгудек бўлсанг ўзим биламан сени нима қилишни! Ҳозир бўлса хонанга йўқол! Бадбўй ҳидингдан олдингда туриб бўлмаябди.
Самад бей жахл билан ўшқириб,зиналардан кўтарилиб кета бошлади.
— Спўртчи эмиш. Спортчи бўлар эканман?! Аҳаҳаҳа — Алим бор овозда кулиб юбориб,деворни ушлаб қолди.
Деворга суяниб у ҳам зиналардан чиқиб кетарди...

*

Айла йигитлар билан кечгача шуғулланди. Соат алламаҳал бўлиб қолганди. Бу ер 9-лар атрофида деярли иш фаолиятини тугатиб,ёпилади. Соат бўлса 8:50 ни кўрсатиб турарди. Ҳали ўн минут бор. Лекин Айла ҳамма йигитларга жавоб берди,лекин бирига эмас.
Ҳамма чиқиб кетар экан пайтдан фойдаланган Алим ҳам қочиб қутулмоқчи бўлди. Аммо Айла уни тўхтатди. Қолганларга кетаверишини айтиб, уни бокс қопини олдига чорлади.
— Келганингдан бери кузатаман. Бир ерга биқиниб олиб телефўндан бошингни кўтармадинг. Қизинга айтмаганмидинг "Бандман" деб?!
Айла жиддийликни йўқотмай Алимга қарата шундай деди.
Алимни бўлса уйқуси келаётганди. Ора - сирада эснаб ҳам қўяётганди йигит.
— Сен мени қизлар билан ёзишда деб ўйлаяпсанми? Нимага асосланиб бундай деяпсан?!
Қошларини чимирди йигит.
— Биринчидан сен эмас сиз. Иккинчидан ўсмир йигитларни бари шу. Сенга ўхшашади. Икки-учта қизни бошини айлантириб бир вақтда гаплашиб юришади. Шу гаплашган вақтини бирор унумлироқ нимадирга сарф қилса бўлади-ку. Йўқ! Уларга телефўнидаги қизлар керак. Эҳ.
Айла лаби четида кулди. Кулганида чиққан кулгучлари унга ўзгача гўзаллик бахш этарди. Алим бироз шундай қараб турди-ю,сўнг ҳаёлини йиғиб олиб:
— Мен ҳамма эмасман! — деди.
Айла яна ўша жиддийлигига қайтди.
— Сен спортчи бўлишга ҳаракат қилишинг керак. Қани бўл. Дадангни юзини ерга қаратадиган ишлардан узоқ юр.
Айла бокс қўлқопларини Алимнинг қўлига тутқазди.
— Фараз қил бу ерда фақат бир ўзингсан. Атрофингда ҳеч ким йўқ. Бу қоп эса сени ранжитган,орзуларингни бирин кетин йўққа чиқарган инсонлар. Уларни кўз олдинга келтириб қопни истаган кўйинга сол. Фақат сенга рухсат бераман. Барча ичибгдаги ғуборларни ташқинга чиқариб ташла. Сен спортчи бўлишинг керак. Спортчи!
Айланинг бақириб айтган бу сўзлари Алимга қандайдир илҳом бергандек бўлди. Қўлига бокс қўлқопларини кийиб қопга бир муддат совуқ нигоҳ билан қараб қолди.
Сўнг қопни ура бошлади. Бошида секин урди,сўнг тезлашди. Айла четкада уни хатти-ҳаракатларини кузатиб турарди. Йигит қопни нафрат билан урар,ҳар урганда бақиришни ҳам унутмас эди...
Охири чарчаб қолган Алим ерга ўтириб қолди.
— Бугунга етади. Эртага кечикмай келгин. Қолганлар билан ҳам шуғулланасан.
Айла шундай деб кетаётганда Алим тўхтатди.
— Мени сенсирайдиган даражада неча ёшдасиз?
Айла бу саволдан ортига қараб:
— 28. Тушунарли бўлгандир — деди.
Алим Айланинг жавобидан кулиб юборди.
— Бувижоним-эй. Оилангиз ҳам бордир. Яъни эрга теккандирсиз?
Қизни мазаҳ қилгудек оҳангда гапирди Алим.
— Мен сенга мени сансирама демаганмидим?! — Айла ғазаб билан Алимни қўлидан тортиб ўтирган еридан турғизди ва қорнига қараб муштими билан урди.
Айланинг зарбаси қаттиқ бўлганидан йигит букчайиб қолганди.
— Аах лаънати* Аёл киши сал нозик бўлади-да. Сенга аёллик хусусияти етмай қолган.
Алим ўзига келмасидан Айла уни деворга тираб олди ва ёқасидан олиб гапира бошлади:
— Менга қара ҳой йигитча. Яна мени сенсирагудек бўлсанг ўз қўлларим билан сени мажағлайман. Яхши гапирганимга ўзиндан кетибсан дадасини эркатойи. Шахсий чегарамни бузишга сени ҳаққинг йўқ. Бундай ҳуқуқни сенга асло бермаяжакман!
Айланинг ғазабга тўлган кўзлари ва Алимни бошқача нигоҳлари. Ҳар иккисини икки жуфт кўзлари бир-бирига тушунарсиз нигоҳлар билан қараб турарди.
Айла Алимни қўйиб юбориб,ундан узоқлашди.
— Эртага кеч келгудек бўлсанг зални полини сен артасан. Ёғ тушса ялагудек қиласан. Шу сабабли тез қимирлашга ҳаракат қил. Сени эртага ҳуфу азон чиқмасидан шу ерда кўрай. Мени кимлигимни энди яхши билиб оласан Алим Алимканов! Яхши билиб олишинга ўзим кўмаклашиб юбораман. Яна мени сенсирагудек бўлсанг жағингни иккига айириб,бошинга салла қиламан! Мен сени мураббийингман! Ўсмир ёшдаги севганинг эмас. Эртага сени кутаман. Хўроз қичқирмасидан шу ерда бўлгин. Ҳа,яна фўрмасиз келма. Бир сафар эркаликларинга кўзимни юмдим. Кейинги сафар фарзанд кўролмайдиган қиламан. Асабимни эговлашни бас қил.

Барча эркаликларингни уйинга ташлаб кел. Сен спортчи бўлиш истагида бу ерга келаяпсан. Бу ер жанг майдони,болалар боғчаси эмас. Мени тушунган бўлсанг кетавер. Мен бу ерни ёпиб кетаман.
Айла охирги жумласини айтиб кийиниш хонасига кетди.
Алим бўлса қиз кетгач ўзини полга ташлади.
— Хих. Бир қизга қарши чиқа олмасанг-а Алим? — аламли кулди йигит: — Бутун маҳаллани титратган Алим Алимканов бир қиздан калтак еса-я? Лекин унинг кўзлари чиройли экан — Алим ширин ҳаёлларга берилди бир зум: — Уф нима деяпман ўзи? Ўзинга кел Алим. У анча қариб қолибди. Лекин қўли нақт темирнинг ўзгинаси. Нима қилади қиз бола бўлиб туриб бу ерда ишлаб. Уйда эрига фарзандларига қараб ўтирса бўлмасмиди? Балки эри йўқдир. Ҳа,ҳа бу илон,шайтонга ким ҳам уйланарди? Ҳаммани қўлини ўйнатади-я. Кимсан мендек йигит бир ожизадан калтак есам-а? Жин урсин*
Алим асабий сўкиниб, шимини чўнтагидан кун бўйи титкилаб ўтирган телефонини чиқарди. Керакли рақамларни териб қулоғига тутди:
— Ало дўстим... Ёрдаминг керак. Менга бир қиз ҳақида маълумот тўплаб бер. Исми ва шарифи Айла Зейнабова. Ёши 28-да экан. Эртага кечроқ олдинга ўтаман. Маълумотлар қўлимда бўлиши керак... Ҳа, борганимдан тушунтираман. Майли,яхши дам ол.
Телефўнни ўчирди. Сўнг ўрнидан туриб кетишга чоғланди...

Муаллифдан кириш сўзи:

Баъзи жанглар бор — уларни томоша қилиш мумкин. Рингда, кўз олдимизда бўлади. Ҳар бир зарба, ҳар бир йиқилиш кўринади. Аммо энг оғир жанглар юракда бўлади. Улар жим. Улар сукутда ўтади. Фақат юрагингиз уриш тезлигидан, кўз қарашингиздаги зиддиятдан сезилади.
Бу ҳикоя чемпионлик йўлида эмас — севги ва ақл ўртасидаги тўқнашув ҳақида. Бу бир боксёр йигитнинг энг қийин рақиби – ўз юраги билан қилган жангининг ҳикояси. У мураббийига ошиқ бўлди. Ва бу севгини ҳеч ким билмаслиги керак эди...
“Сукутдаги Жанг” — ўзингизни ютиб бўлмайдиган жангдан асраб қолиш учун нима қилиш кераклигини эслатади. Балки сиз ҳам бир кун бу жангни бошдан кечирарсиз.

*

Ринг майдони ҳали енгил, дим ва тинч эди. Юқорида осилган ёритгичларнинг ёрқин нурлари ўзининг қаттиқ нурини тўкиб, майдоннинг ҳар бир бурчагига текис тарқалган эди. Катта оқ тўрлар билан ўралган ринг — баъзан тинч, баъзан эса даҳанаки жангларнинг гувоҳига айланиши мумкин эди. Ўша тўрларнинг орасидан енгил ҳаво оқими кирар, бир оз жимликни бузиб, ҳавони енгилгина силкитарди.
Майдоннинг ўртасида текисланган канвас, енгил доғлари, бир неча марта кўрган қийинчиликларни эслатиб турар эди. Бу ерда ҳар бир зарба, ҳар бир қадамнинг сезилаётган овози бор эди — жисмоний оғриқ, лекин яна ҳам кўпроқ ички азоблар. Майдоннинг чеккаларида қатъий юзлар билан кўплаб одамлар, ўтирган вақтда ҳам ҳар бир ҳаракатни кузатиб бораётган эди. Кўринишидан, улар бу жангнинг фақат ташқи томонини кўриб турган каби эди.
Рингнинг ҳар бир бурчаги ўзига хос тарихга эга. Уларнинг ҳар бирига турли ҳикоялар боғланган: баъзиларида бир чемпион ғалаба қозонган, баъзиларида эса шиддатли мағлубиятлар яширинган. Аммо бу ерда, ҳозир, улар барчаси бир лаҳзада тўхтаган эди. Фақат мен ва мураббийим ўртамиздаги сирли жисмоний масофа қолган эди — сукутдаги жанг бошланишига тайёр эди.

*

— Айла хоним келишди — қиз курсисида икки йигитни курашётганини кузатиб ўтирар экан, олдига ўнг қўли бўлмиш Жиҳан келди.
— Йигитлар бўшашманглар. Бу сафар ҳам ғалаба бизники бўлиши керак! — қиз икки йигитга қарата шундай деб,ўрнидан турди.
Жиҳан бошчилигида янги меҳмонни кутиб олишга кетарди...
Ўзига ишонган,қатъиятли эди у.
Етиб келишди ҳам қизни ёши каттароқ эркак киши билан,чамаси ёши 22-ларда бўлган йигит кутиб турарди.
— Хуш келибсиз Самад бей. — Қиз кенг табассум билан улар олдига борди.
Эркак қизни кўриб у ҳам табассум қилди. Бироз эркак билан келган йигитни авзойи бузуқ эди.
— Айла хоним келавердик. Бу жаҳонда сиздан яхши ва ўқимишли мураббийни кўрмадим. Ҳар мусобақада сизни камандангиз ютиб чиқиб,очиғи мени ҳайратда қолдиради. Шу сабабли ўғлимни ҳам олиб келавердим — Самад бейни охирги жумласидан сўнг қиз эркакни олдида турган йигитга қаради.
Йигитнинг келганидан бери чеҳраси очилмас эди.
— Яхши қилибсиз Самад бей. Бу қарорингиз мени шод қилди. Спортчиларимиз яна бир каррага кўпайганидан хурсандман.
Айла йигитдан кўзларини узиб, яна нигоҳларини қаршисида турган эркакка қаратди.
— Ўғлимни спортчи қилиб беринг. Мен фақатгина бу борада сизга ишонаман Айла хоним.
— Ишончингизни албатта оқлайман Самад бей.
— Майли, мен унда бора қолай. Сизни кўрганимдан ҳурсандман Айла хоним. Ҳайрли кун.
— Мен ҳам Самад бей.
Эркак кетди. Айла бўлса у кетгач ҳалиги йигитга яхшироқ қарай бошлади.
Уни мушаклари бақувват эди. Нигоҳлари ҳам ўткир. Бундан аниқ спортчи чиқарди. Айла ўзича шундай ўйлади.
— Мен Айла Зейнабова — қиз йигит томон қўлини чўзди.
Йигит бироз қараб турдида,сўнг у ҳам:
— Алим Алимканов — деди қизни қўлини сиқиб.
Иккиси бир-бирига ўтли қарашлар билан қараб турушар эди.
— Танишиб олганимиздан хурсандман.

Қиз қўлини тортиб,шундай деди.
— Мен эса йўқ! — йигит қатъий гапирди. Қиз бироз тушунмади.
— Тушунмадим?
— Мен спортчи бўлишни истамайман! Отамга телефўн қилиб ҳозироқ мен ҳақимда салбий фикр билдириб, мени тайёрлашни истамаслигингни айтасан.
Йигитнинг кескин бу гаплари қизни энди қонини қайнатишни бошлади.
— Ҳаддингизни билинг! Сизга мени сенсирашга ким ҳуқуқ берди?!
Қизнинг овози баландлади.
— Бу учун менга кимдир рухсат бериши шарт эмас. Шундай экан бу борада ҳеч кимдан рухсат олмаганман. Кўп қаршимда туриб олиб бидилламай, айтган ишимни бажар. Ҳозироқ.
Алимнинг буйруқлари Айлани ғазабини тошира бошлади.
— Бу ерда буйруқни мен бераман! — Айла ҳам бўшашмай деди: — Даданга ҳеч қанақа сен айтган гапни айтмайман. Сен спортчи бўласан. Буни ўзим кафолатлайман.
— Мен спортчи бўлишни истамайман! — Алимнинг овози баландлади: — Мен ҳеч қачон спортчи бўлишни истамаганман. Дадам мажбурлаяпдилар.
— Бўлишни истамаган бўлсанг энди бўласан.
Айла йигитдан кўзларини узиб,ҳеч нарсага тушунмай ҳар ёққа аланглаб турган Жиҳанга қаради.
— Жиҳан телефўнимни келтир.
— Ҳ.ҳ.ўп — Жиҳан шундай деб шошилиб кетди.
Айла бўлса Алимга ғалати нигоҳлар билан қараб турарди.
— Мен сени спортчи қиламан.
— Мен эса буни хоҳламайман.
— Ўзинг қандай хоҳлаб қолганингни билмай қоласан Алим Алимканов!
Жиҳан телефўнни олиб келди. Айла керакли рақамларни териб,қулоғига тутди.
— Узр безовта қилаяпман Самад бей.
Йигит дадасини исмини эшитиб қошларини бир ерга йиғди.
— Ўғлингиздан ҳақиқий спортчи чиқади. Ўзим ҳам ҳайрон қолдим. Биринчи кунданоқ мени ўз жанги билан лол қолдирди...Йўқ,йўқ муаммо чиқмади. Қайтанга жуда хурсанд бўлиб кетдим. Элга шундай спортчилар керак Самад бей...Раҳматни ўғлингиз жаҳон чемпиони бўлгандан сўнг айтарсиз. Албатта Самад бей ўзим тарбиялайман. Жуда ақлли йигит экан дадасини эркатойи. Ҳа,майли унда сизни ҳам вақтингизни олмай. Шуни айтиш учун қўнғироқ қилгандим. Сизга ҳам раҳмат шундай ўғилни тарбия қилганингиз сабаб. Энди қолган тарбияни менга ишонаверинг... Кўришгунча.
Телефўнни ўчириб Жиҳанга тутқазган Айланинг юзида ғолибона табассум акс этганди.
Қаршисидаги Алим унга ғазаб ва нафрат билан қараб турарди. Лекин Айла эмас. Унинг нигоҳлари тушунарсиз эди.
— Сен ҳозир нима дединг?! "Ўғлингиз тарбияли йигит экан,ундан ҳақиқий спортчи чиқади. Мени илк кунданоқ ўз жанги билан ҳайратга солди" эмиш. Ҳой қиз мен билан ўйнашяпсанми сен?! Мени кимлигимни билмайсан шекилли?! Мени исмимни эшитган инсонни оёқ-қўли қалтирайди. Исмимни эшитибоқ қочишга жой излайди. Шуни наҳот тушунмаган бўлсанг?
— Мен сен исминг билан қўрқитадиган инсонлар сирасига кирмайман. Мен Айла Зейнабова ман. Фамилям эсингда қолсин дадасини эркатойи.
— Ҳоой! — Алим ғазаб отига миниб Айлага қўл югуртирган эди,қиз чаққонлик билан йигит қўлини ушлаб қолиб, қайиртира бошлади.
Йигит оғриқдан қичқирди.
— Зинҳор! Зинҳор менга қўл кўтаришга ҳаракат қилма. Сен билан мени фарқим фақатгина жинсимиздадир. 200 дан ортиқ йигитларни жаҳон чемпиони қилган қиз,ўзини ҳимоя қила олмайдими? Сенга бошида катта баҳо бериб адашибман. Мушакларинг фақат ёғдан иборат экан.
Айла йигитни мазаҳ қилиб, қўйиб юборди. Йигит ҳали ҳам оғриқдан бақирар эди.
— Биринчи кун бўлгани сабаб менга қилган одобсизлигинга кўз юмаман. Яна шундай қилгудек бўлсанг аяб ўтирмайман. Бу ердаги йигитлардан сўраб олардан. Хато кечирилмайди. Биринчи мартда бўлса ҳам.
Айла йигитга яқин келиб, оёғини босиб эзғилар эди.
— Бу ер жанг майдони. Ўзини кўрсатадиган жой эмас. Йигитни гулчаси мен билан ортиқ ўйнашма. Кейинги сафар қаерингдир синиши мумкин! Мени ҳудудимда мансаб рўл ўйнамайди. Қанча пулинг борлиги эса қизиқ эмас. Энг муҳими билагингда кучинг бўлсин. Менга шу керак. Дадангни анчадан бери таниганим боис сени бу сафар кечираман. Кейинги сафар кечирилмайсан. Ўзим сени тарбия қилишимга тўғри келади чамамда. Самад бей эркалатиб юборибдилар,аттанг.

Қиз ҳафсаласиз йигитдан узоқлашди.
— Жиҳан, бу йигитчага мени кимлигимни яхшилаб уқтир,зеро бошқа хатога йўл қўймасин.
Айла ёрдамчисига буйруқ бериб ўзи бўлса қолганлар билан шуғулланишга кетди.
Йигит бир амаллаб ўрнидан туриб олди. Аёл киши бўлса ҳам зарбаси қаттиқ эди Айлани.
— Чаён-эй. Кўрамиз ким кимни тарбиялар экан.
Алим ўзига ўзи шивирлади.

Муаллифдан кириш сўзи:

Баъзи жанглар бор — уларни томоша қилиш мумкин. Рингда, кўз олдимизда бўлади. Ҳар бир зарба, ҳар бир йиқилиш кўринади. Аммо энг оғир жанглар юракда бўлади. Улар жим. Улар сукутда ўтади. Фақат юрагингиз уриш тезлигидан, кўз қарашингиздаги зиддиятдан сезилади.
Бу ҳикоя чемпионлик йўлида эмас — севги ва ақл ўртасидаги тўқнашув ҳақида. Бу бир боксёр йигитнинг энг қийин рақиби – ўз юраги билан қилган жангининг ҳикояси. У мураббийига ошиқ бўлди. Ва бу севгини ҳеч ким билмаслиги керак эди...
“Сукутдаги Жанг” — ўзингизни ютиб бўлмайдиган жангдан асраб қолиш учун нима қилиш кераклигини эслатади. Балки сиз ҳам бир кун бу жангни бошдан кечирарсиз.

*

Ринг майдони ҳали енгил, дим ва тинч эди. Юқорида осилган ёритгичларнинг ёрқин нурлари ўзининг қаттиқ нурини тўкиб, майдоннинг ҳар бир бурчагига текис тарқалган эди. Катта оқ тўрлар билан ўралган ринг — баъзан тинч, баъзан эса даҳанаки жангларнинг гувоҳига айланиши мумкин эди. Ўша тўрларнинг орасидан енгил ҳаво оқими кирар, бир оз жимликни бузиб, ҳавони енгилгина силкитарди.
Майдоннинг ўртасида текисланган канвас, енгил доғлари, бир неча марта кўрган қийинчиликларни эслатиб турар эди. Бу ерда ҳар бир зарба, ҳар бир қадамнинг сезилаётган овози бор эди — жисмоний оғриқ, лекин яна ҳам кўпроқ ички азоблар. Майдоннинг чеккаларида қатъий юзлар билан кўплаб одамлар, ўтирган вақтда ҳам ҳар бир ҳаракатни кузатиб бораётган эди. Кўринишидан, улар бу жангнинг фақат ташқи томонини кўриб турган каби эди.
Рингнинг ҳар бир бурчаги ўзига хос тарихга эга. Уларнинг ҳар бирига турли ҳикоялар боғланган: баъзиларида бир чемпион ғалаба қозонган, баъзиларида эса шиддатли мағлубиятлар яширинган. Аммо бу ерда, ҳозир, улар барчаси бир лаҳзада тўхтаган эди. Фақат мен ва мураббийим ўртамиздаги сирли жисмоний масофа қолган эди — сукутдаги жанг бошланишига тайёр эди.

*

— Айла хоним келишди — қиз курсисида икки йигитни курашётганини кузатиб ўтирар экан, олдига ўнг қўли бўлмиш Жиҳан келди.
— Йигитлар бўшашманглар. Бу сафар ҳам ғалаба бизники бўлиши керак! — қиз икки йигитга қарата шундай деб,ўрнидан турди.
Жиҳан бошчилигида янги меҳмонни кутиб олишга кетарди...
Ўзига ишонган,қатъиятли эди у.
Етиб келишди ҳам қизни ёши каттароқ эркак киши билан,чамаси ёши 22-ларда бўлган йигит кутиб турарди.
— Хуш келибсиз Самад бей. — Қиз кенг табассум билан улар олдига борди.
Эркак қизни кўриб у ҳам табассум қилди. Бироз эркак билан келган йигитни авзойи бузуқ эди.
— Айла хоним келавердик. Бу жаҳонда сиздан яхши ва ўқимишли мураббийни кўрмадим. Ҳар мусобақада сизни камандангиз ютиб чиқиб,очиғи мени ҳайратда қолдиради. Шу сабабли ўғлимни ҳам олиб келавердим — Самад бейни охирги жумласидан сўнг қиз эркакни олдида турган йигитга қаради.
Йигитнинг келганидан бери чеҳраси очилмас эди.
— Яхши қилибсиз Самад бей. Бу қарорингиз мени шод қилди. Спортчиларимиз яна бир каррага кўпайганидан хурсандман.
Айла йигитдан кўзларини узиб, яна нигоҳларини қаршисида турган эркакка қаратди.
— Ўғлимни спортчи қилиб беринг. Мен фақатгина бу борада сизга ишонаман Айла хоним.
— Ишончингизни албатта оқлайман Самад бей.
— Майли, мен унда бора қолай. Сизни кўрганимдан ҳурсандман Айла хоним. Ҳайрли кун.
— Мен ҳам Самад бей.
Эркак кетди. Айла бўлса у кетгач ҳалиги йигитга яхшироқ қарай бошлади.
Уни мушаклари бақувват эди. Нигоҳлари ҳам ўткир. Бундан аниқ спортчи чиқарди. Айла ўзича шундай ўйлади.
— Мен Айла Зейнабова — қиз йигит томон қўлини чўзди.
Йигит бироз қараб турдида,сўнг у ҳам:
— Алим Алимканов — деди қизни қўлини сиқиб.
Иккиси бир-бирига ўтли қарашлар билан қараб турушар эди.
— Танишиб олганимиздан хурсандман.

Қиз қўлини тортиб,шундай деди.
— Мен эса йўқ! — йигит қатъий гапирди. Қиз бироз тушунмади.
— Тушунмадим?
— Мен спортчи бўлишни истамайман! Отамга телефўн қилиб ҳозироқ мен ҳақимда салбий фикр билдириб, ўқитишни истамаслигингни айтасан.
Йигитнинг кескин бу гаплари қизни энди қонини қайнатишни бошлади.
— Ҳаддингизни билинг! Сизга мени сенсирашга ким ҳуқуқ берди?!
Қизнинг овози баландлади.
— Бу учун менга кимдир рухсат бериши шарт эмас. Шундай экан бу борада ҳеч кимдан рухсат олмаганман. Кўп қаршимда туриб олиб бидилламай, айтган ишимни бажар. Ҳозироқ.
Алимнинг буйруқлари Айлани ғазабини тошира бошлади.
— Бу ерда буйруқни мен бераман! — Айла ҳам бўшашмай деди: — Даданга ҳеч қанақа сен айтган гапни айтмайман. Сен спортчи бўласан. Буни ўзим кафолатлайман.
— Мен спортчи бўлишни истамайман! — Алимнинг овози баландлади: — Мен ҳеч қачон спортчи бўлишни истамаганман. Дадам мажбурлаяпдилар.
— Бўлишни истамаган бўлсанг энди бўласан.
Айла йигитдан кўзларини узиб,ҳеч нарсага тушунмай ҳар ёққа аланглаб турган Жиҳанга қаради.
— Жиҳан телефўнимни келтир.
— Ҳ.ҳ.ўп — Жиҳан шундай деб шошилиб кетди.
Айла бўлса Алимга ғалати нигоҳлар билан қараб турарди.
— Мен сени спортчи қиламан.
— Мен эса буни хоҳламайман.
— Ўзинг қандай хоҳлаб қолганингни билмай қоласан Алим Алимбеков!
Жиҳан телефўнни олиб келди. Айла керакли рақамларни териб,қулоғига тутди.
— Узр безовта қилаяпман Самад бей.
Йигит дадасини исмини эшитиб қошларини бир ерга йиғди.
— Ўғлингиздан ҳақиқий спортчи чиқади. Ўзим ҳам ҳайрон қолдим. Биринчи кунданоқ мени ўз жанги билан лол қолдирди...Йўқ,йўқ муаммо чиқмади. Қайтанга жуда хурсанд бўлиб кетдим. Элга шундай спортчилар керак Самад бей...Раҳматни ўғлингиз жаҳон чемпиони бўлгандан сўнг айтарсиз. Албатт Самад бей ўзим тарбиялайман. Жуда ақлли йигит экан дадасини эркатойи. Ҳа,майли унда сизни ҳам вақтингизни олмай. Шуни айтиш учун қўнғироқ қилгандим. Сизга ҳам раҳмат шундай ўғилни тарбия қилганингиз сабаб. Энди қолган тарбияни менга ишонаверинг... Кўришгунча.
Телефўнни ўчириб Жиҳанга тутқазган Айланинг юзида ғолибона табассум акс этганди.
Қаршисидаги Алим унга ғазаб ва нафрат билан қараб турарди. Лекин Айла эмас. Унинг нигоҳлари тушунарсиз эди.
— Сен ҳозир нима дединг?! "Ўғлингиз тарбияли йигит экан,ундан ҳақиқий спортчи чиқади. Мени илк кунданоқ ўз жанги билан ҳайратга солди" эмиш. Ҳой қиз мен билан ўйнашяпсанми сен?! Мени кимлигимни билмайсан шекилли?! Мени исмимни эшитган инсонни оёқ-қўли қалтирайди. Исмимни эшитибоқ қочишга жой излайди. Шуни наҳот тушунмаган бўлсанг?
— Мен сен исминг билан қўрқитадиган инсонлар сирасига кирмайман. Мен Айла Зейнабова ман. Фамилям эсингда қолсин дадасини эркатойи.
— Ҳоой! — Алим ғазаб отига миниб Айлага қўл югуртирган эди,қиз чаққонлик билан йигит қўлини ушлаб қолиб, қайиртира бошлади.
Йигит оғриқдан қичқирди.
— Зинҳор! Зинҳор менга қўл кўтаришга ҳаракат қилма. Сен билан мени фарқим фақатгина жинсимиздадир. 200 дан ортиқ йигитларни жаҳон чемпиони қилган қиз,ўзини ҳимоя қила олмайдими? Сенга бошида катта баҳо бериб адашибман. Мушакларинг фақат ёғдан иборат экан.
Айла йигитни мазаҳ қилиб, қўйиб юборди. Йигит ҳали ҳам оғриқдан бақирар эди.
— Биринчи кун бўлгани сабаб менга қилган одобсизлигинга кўз юмаман. Яна шундай қилгудек бўлсанг аяб ўтирмайман. Бу ердаги йигитлардан сўраб олардан. Хато кечирилмайди. Биринчи мартда бўлса ҳам.
Айла йигитга яқин келиб, оёғини босиб эзғилар эди.
— Бу ер жанг майдони. Ўзини кўрсатадиган жой эмас. Йигитни гулчаси мен билан ортиқ ўйнашма. Кейинги сафар қаерингдир синиши мумкин! Мени ҳудудимда мансаб рўл ўйнамайди. Қанча пулинг борлиги эса қизиқ эмас. Энг муҳими билагингда кучинг бўлсин. Менга шу керак. Дадангни анчадан бери таниганим боис сени бу сафар кечираман. Кейинги сафар кечирилмайсан. Ўзим сени тарбия қилишимга тўғри келади чамамда. Самад бей эркалатиб юборибдилар,аттанг.

Қиз ҳафсаласиз йигитдан узоқлашди.
— Жиҳан, бу йигитчага мени кимлигимни яхшилаб уқтир,зеро бошқа хатога йўл қўймасин.
Айла ёрдамчисига буйруқ бериб ўзи бўлса қолганлар билан шуғулланишга кетди.
Йигит бир амаллаб ўрнидан туриб олди. Аёл киши бўлса ҳам зарбаси қаттиқ эди Айлани.
— Чаён-эй. Кўрамиз ким кимни тарбиялар экан.
Алим ўзига ўзи шивирлади.

#Номус🍂

Дилрабо тўғри келиб ўз-ўзидан Ҳабибни юзидан силаб кетди. Бу Зойир ва Ҳабибни ҳайратга солди. Дилрабо хонада акаси борлигини ҳам унутган эди. Юзсизларча Ҳабибни юзи бўйлаб қўлларини юрғизар эди.
— Дили нима қиляпсан?! — Зойир синглисини бу ишидан ғазабланди. Гапирар экан тишлари ғирчиллаб кетди.
Ҳеч бир акага ёқмайди, синглиси кўз ўнгида бегона эркак кишини юзидан силаб турса.
— Нима қилибман акажон? — Дилрабо кинояли тарзда жилмайди.
— Ҳабибни юзидан қўлингни олда ўзингни йиғиштириб ол! — Зойир жиддийлигини йўқотмай шундай деди.
— Уф ака, қўйсангизчи. Эскича фикрлашни қачон йиғиштирасиз? — Дилрабони юзи акасини гапларидан бужмайиб кетди.
— Ҳабиб — Зойир синглисига гапириш бефойда эканлигини билиб, Ҳабибга қаради — Бир нима дейсанми бугун? Яқинда уйланадиган бўлиб турибсан, яна етмаганига бошқа бир қизга юзингни силатиб турибсан.
— Дилрабо — Ҳабиб Дилрабони ўзидан узоқ қилиб, гапиришга киришди: — Акангни гапи тўғри. Илтимос ўз чегарангни бил! Сенга ярашмайди.
Ҳабибни бу сўзларидан қиз ғазабланди.
— Сатқайи одам бўлмай кетинглар. Ҳабиб шу кунгача тушуниб етмадингизми? Мен сизни севаман — Дилрабо дадил шундай деди. Бу хонадагиларни икки карра ҳайрон қолдирди. Дилрабо яна гапиришда давом этди: — Сизга эсимни таниганимдан бери ошиқман! — Дилрабони кўзлари беихтиёр ёшланди.
Қолганлар жим эдилар. Дилрабони сўзларига тушунишмасдилар.
— Сен мени севасан? — Ҳабиб сукунатга якун ясаб шундай деди.
Дилрабо Ҳабибни қучоқлаб олди.
— Илтимос севгимни рад қилманг. Ортиқ яшира олмайман. Сизни жуда яхши кўраман. Сизга бор ҳаётимни бағшида қиламан, мендан кечмасангиз бўлди.
— Дилрабо — Ҳабиб тирмашётган қизни ўзидан узоқ қилди — Мени ҳам тушун, мен сенга ёмон кўз билан ҳеч қачон қарамаганман. Мен сени сингил сифатида яхши кўриб,ҳурмат қиламан. Сен дўстимни синглисисан. — Дилрабо Ҳабибни бу гапларидан тезда йиғлашга тушди.
— Меники бўлас, эшитяпсизми? — Дилрабо бақириб,Ҳабибни ёқасидан олди. Ёқасини силталаб бақирар эди: — Меники бўлмасангиз ҳеч кимники бўлмайсиз, йўл қўймайман!
— Бас қил!! — Синглисини бу шармандагарчилигига чидай олмаган Зойир, бақирди.
— Дилрабо мен яқинда унга уйланаман. — Ҳабиба Моҳинага ишора қилди.
Дилрабо қаттиқ ғазабланганди. Қўллари Ҳабибни ёқасидан бўшаб,Моҳинага ғазаб билан тикилди.
— Уни ўлдираман! Уни йўқ қиламан! У мендан севгимни тортиб ололмайди. Бунга йўл қўймайман.
Дилрабо қичқириб,Моҳинани ёнига юриб борарди. Зойир югуриб бориб Дилрабони йўлини тўсиб,қизга тарсаги тушурди.
Қиз бирдан жимиб қолди.
— Балки бу томошани бас қиларсан?! Шарманда қилдинг одамни. Аҳмоқ қиз! — Ўшқирди Зойир.
Дилрабо энди унсиз йиғлар эди.
— Ҳар доим шуни омади келган. Нафратланаман бундан. Фохиша бўлса ҳам ҳаридори кўп эди. Лаънати,ифлос. Жирканч.
Дилрабо алам билан сўзлади-да,холсиз ерга ўтирди...

#Номус🍂

*

Зойир иш столида ўтирар экан, нега бунчали Моҳинага азоб берётганлиги ҳақида ўйларди.
— У қизни нега қийнаяпман? Ахир у ҳақида ҳали яхши билмайман-ку, ким нима деса ишониб кетавердим. Лекин Дилрабо ҳам у қизни номуссизлигини айтяпди. Нуқул у қизга қарасам юрагим алланечук уради, уни ёшланган кўзлари,узун-узун киприклари,тилла ранг сочлари, Аллоҳ фақат у қизга бундай чирой берган,лекин у чиройини ёмон йўлда ишлатди. Уни севиб қолишдан ўзинг асра Аллоҳим — Дерди Зойир ўйга толганча. Унинг ҳаёлларини эшик тақиллаши бузиб юборди. Стулига қулай жойлашдида "Киринг" деди. Эшик очилиб чамаси ёши 20-21-лар атрофидаги ёш йигит кириб келди.
— Ассалому алайкум қалайсиз? — Йигит жилмайди.
— Сенмидинг куйдирги? — Деди Зойир стулига бошини охиста қўяркан.
— Кимни кутаётган эдингиз?
— Сенга нима? Нега келдинг?
— Зойир ака менга бир чиройли қиз керак, ота-онамга кўрсатишга. Ота-онам уйланасан дея қўйишмаябди.
— Мендан қандай ёрдам керак?
— Сиз қиз топиб беришингиз керак.
— Балки келин рўлини ҳам ўйнаб берарман? — Зойир асабийлашди.
Бояги йигит Зойирни бу гапига хандон отиб кулиб юборди.
— Нега куласан? Кулгили гап айтдимми?
— Гапларингиз бирам ажойиб, ҳали ҳам ўзгармагансиз — Йигит кулиш асносида деди.
— Асабимни бузябсан Ҳабиб.
— Ҳўп,ҳўп — Кулиш шу онда тўхтади.
_ Бир қиз бор чиройли,уни кўрсанг севиб қоласан. Ўша қиз мендан сенга совға —Зойир истамас эди,аммо шу ишни қилишга у мажбур. Юрагидаги ҳисларга қарши бориши керак у.
— Биласиз-ку Зойир ака мен унча-мунча қизни севавермайман.
— Лекин у қизни севиб қоласан. Эртага ёнимга кел. у қизни чиройли қилиб тайёрлашади ва сенга ўз қўлларим билан тутқазаман. Хатто у қиз ювош қўйдек.
— Ўўў майли эртага ёнингизга бораман. Айтканча ота-онаси борми?
— Ғирт етим.
— Мммъ майли кўрушгунча — Ҳабиб кулимсираганча хонадан чиқиб кетди.
Зойир бўлса эшик ёпилгач маюс жилмайди.

*

— Ростан ҳам Моҳина сизни уйингизда яшаябдими? — Дерди Ҳабиба ҳайрат билан.
— Ҳабиба битта нарсани минг мартда сўрадинг,ҳа деябман-ку. Ҳа бизникида яшаябди.
— Ишониш қийин. Ростанам кеча шу ишни қилдингми? Моҳинани номусидан айирмоқчи бўлдингми? — Ҳабиба яна қизиқувчанлик билан сўради.
— Уф,уфф,уффф бунча серсаволсан? Ҳа деяпманку. Ҳа.
— Бугун унда сизларникига бораман. Бир Моҳинани адабини берай — Ҳабибани юзида тушуниб бўлмас жилмайиш акс этди.
— Ҳозир дарсдан қочамиз,сумкаларимиз ёнимизда. Унда кетдик.
— Дадамни биласан-ку Дилиш. Дарсдан қочганим қулоқларига етиб борса 1-ҳафта уй қамоғига маҳкум қиладилар. Ҳамма нарсамни олиб қўядилар — Дилрабони бу гапидан сўнг, Ҳабибани юзидаги табассум кетиб,Дилрабога қарата шундай деди.
— Бунча қўрқоқсан? Ҳеч нима қилмайди,мени айтди дейсан. Юрақол — Дилрабо Ҳабибани гапларига эътибор қилмай, қўлидан судираб мактаб ҳовлисидан олиб чиқиб кетди...

*

Ҳабиба ва Дилрабо уйга етиб келишди,уйга кириб келишлари биланоқ уларни илиқ чеҳра билан Настинка кутиб олди.
— Ассалому алайкум хоним — Ҳар доимги табассум билан деди.
— Моҳина қани? — Дилрабо оёқ киймини ечмасидан шу савол билан Настинкага юзланди. Настинка ҳайрон қолди "Қайси Моҳина?"деди ичида.
— Настишим саволимни қайтарайми? — Дилрабо ҳар доимги киноясини қилди.
— Узр хоним Моҳина деган қизни танимайман. — Настинка бошини қуйи эгди.
— Янги ҳизматкорни айтябман,қаердаа?— Асабийликдан бақирди Дилрабо.
— У.у уми,у.у эрталабдан бери йўқ, унга сизни хонангизни тозалашни топширгандим, хонангизга чиқиб кетгани бўйича ҳали йўқ.
— Нега кўчадаги исқиртга хонамни тозалашни топширасан аҳмоқ! — Дилрабо Настинкани бу гапидан сўнг жазавага тушди. Овоз тўни ўз-ўзидан баландлади. Настинка қўрққанидан қалтирар эди.
— Дилрабо ўзингни бос,юр хонанга чиқиб кўрайлик — Деди Ҳабиба. Дилрабо Настинкага бир қадам яқинлашди ва:
— Агар яна бир мартда алла кимларга хонамни тозалашни топширсан чиройликкина юзингдан асарам қолмайди — Дилрабо Настинкани қулоғига шивирладию ундан узоқлашди. Настинкани юзи докадек оқариб кетканди.
— Ҳаби юр хонамни бир томоша қилайлик — Дилрабо Ҳабибани қўлидан ушлаб хонасига олиб чиқиб кетди.
— Бу қиз нега бунақа? Бировга азоб беришни хуш кўради — Настинка Дилрабони орқасидан қараркан,ўзига ўзи шундай деб қўйди.

Дилрабо хонасига кирди-ю, кўрган манзарасидан қотиб қолди. Ҳабиба ҳам шўкда эди. Хона жуда чиройли, озода, лекин уларни эътиборини киравотда ётган Моҳина тортди. Дилрабо Ҳабибага қараб жилмайди.
— Урушишимизга зўр бахона топилди Ҳаби.
— Бечорагинам мазза қилиб ухлаябди, ҳозирги бошига тушадиган ишлардан ҳабари ҳам йўқ.
— Қани бошладик _ Дилрабо киравот ёнига бориб, Моҳинани турта бошлади.
— Фохиша тур ўрнингдан,фохишаа тур! — Бақирди Дилрабо. Моҳина кўзини ғира-шира очди.
— Нима бўлди? — Уйқусираб гапириб олди.
— Ҳозир сенга кўрсатаман нима бўлганини — Дилрабо Моҳина сочидан ушлаб киравотдан турғизди. Моҳина энди тушунди нима бўлётганини.
— Д.и.р.л.а.б.о — Ҳар кунги дудуқланиш.
— Ҳа Дилрабоман, кимни кутгандинг? Энди сени акам ҳам қутқара олмайди — Дилрабо Моҳинани юзига қарата тарсаги тушурди. Моҳина ерга йиқилиб тушди.
— Ҳали сенми мени ётоғимда ётадиган? Хонамни ифлос қилдинг — Дилрабо бақириб Моҳинани сочидан ушлаб ердан турғизди.
— К.к.э.э.ч.ч.ч..и.р — Деди дудуқланганча. Кўз ёшлари юзини юварди.
— Ҳаби қўлини ушла — Буйруқ берди Дилрабо. Ҳабиба "Ҳўп" деганча қизни иккита қўлини орқага қилиб ушлади. Дилрабо қизни қорин қисмига биринчи муштни тушурди. Қиз оғриқдан инграб юборди.
Ҳа,у ўзига ваъда берганидек кучли бўла олмади...

Дилрабо Моҳинани юзига тинмай урар,қиз унсиз йиғларди. Дилрабо чарчаб қолди шекилли киравотни бир бурчагига ўтирди.
— Қўлларини қўйиб юбор! — Деди чуқур-чуқур нафас олар экан. Ҳабиба индамай қизни қўлларини қўйиб юборди,қиз оёққа ҳам тура олмай ерга йиқилди.
— Бечорагинам,сенга ачиняпман — Ҳабиба мазаҳ қилгангудек гапирди. Моҳина ҳеч нарсани ҳис қилмасди.
— Ҳаби, бу исқиртни ўрнидан турғизда хонадан чиқариб ташла — Деди Дилрабо.
Ҳабиба ерда ётган қизни сочларидан ушлаб ўрнидан турғизди ва судирай бошлади. Эшик ёнига етганда,қизни ташқарига улоқтирди.
— Раҳмат де Дилиш сенга ачинди,ўзи сендек фохишаларни ўлдириб юбориш керак — Ҳабиба шундай деб эшикни қарсиллатиб ёпди. Моҳина ерда унсиз йиғлаб ётарди.
— Д..д.д...а..ж..ж.ж..о..о..н — Моҳина зорлана-зорлана шундай деди-ю, хушидан кетди.
Дилрабо бўлса хонасида қилган ишидан мамнун жилмайиб ўтирарди.
_ Бопладинг, бирам мазза қилдим — Ҳабиба кулиб деди.
— Баттар бўлсин,бунақаларга буям кам.
— Дугон қўрқиб кетябман ишқилиб ўлиб қолмайдими?
— Бунақалар ўлмайди. Жони қаттиқ бунақаларни. Аллоҳ суйган бандаларини ёнига чақиради,бунақа бузуқларнимас.
— Бар-бирда, қизни кўрдингми? Ҳамма жойи кўкариб,бурунлари қонаётганди — Ҳабиба қизни бояги ахволини кўз олдига келтириб шундай деди. Дилрабо буни эшитиб бир туки ҳам ўзгармади.
— Умримда сендек қўрқоқни кўрмаганман. Ҳеч нарса қилмайди. Жони қаттиқ,тегирмонга солсан бутун чиқади.
— Моҳина!! — Ташқаридан Настинкани қичғири эшитилди. Дилрабо ва Ҳабиба югуриб хонадан чиқишди. Чиқишса Моҳина ерда хушсиз ётарди,уни бошида Настинка кўз ёш тўкарди.
— Дилиш бунга нима бўган? — Деди Ҳабиба ерда қонга беланиб ётган Моҳинага ҳавотир билан қараркан.
— Ҳаби мен бунчалик қаттиқ урмаган эдим.
— Жин урсин!... Энди Нима қиламиз?
— Тез ёрдамга телефўн қил. Бў!
— Ҳўп — Ҳабиба телефўнини олиб тез ёрдам чақирди.
— Настинка йиғлашни бас қил!— Асаби бузулган қизни Настинкани хўнгиллаши қаттиқроқ асабийлаштирди.
— Хоним ўлиб қолсачи?
— Ўлмайди қўрқма. Ҳаби тез ёрдам чақирдингми?
--- Ҳ.ҳ ҳа-деди Ҳабиба дудуқланганча.
— Бу ерда нима бўлябди? — Дея зиналардан охиста қадамлар билан Малоҳат опа чиқиб келди.
Уни кўзи ерда қонга беланиб ётган Моҳинага тушди.
— Нима бўлди бунга?
— О.о ойи биз хонадан чиқсак Моҳина қонга беланиб ётган экан, Настинка эса Моҳинани бошида кўз ёш тўквотган экан — Ҳаёлига келган биринчи ёлғонни гапирди қиз.
— Ҳеч тиниб тинчимисанлая. Тез ёрдам чақирдингларми?
— Ҳаби чақирди.
— Уфф,уф тез ёрдамни кутгунимизча қиз ўлиб қолиши мумкин. Ҳабиба,Настинка қизни кўтарингларда Зойирни хонасига олиб киринглар.
— Нега айнан акамни хонасига?
— Сенга нима? Қаққайиб турмасдан ишни бошланг.
— Ҳўп — Настинка ва Ҳабиба Моҳинани кўтариб Зойирни хонасига олиб киришди, устини чойшап билан ёпиб қўйишди.
— Шифохонага обормаймизми?
— Жиннимисан? Бизни обрўйимизга тўғри келмайди. Шу ерда даволайверамиз.
— Ҳмм — Дилрабо лабини буриб қўйди. Тез ёрдам келди, Моҳинага биринчи ёрдамни кўрсатишди. Зойирга ҳам хабар беришди, Зойир Ҳабибга хабар берди, улар ҳам етиб келишди. Дилрабо Ҳабибни кўриб номига жилмайди.
— Қизга биринчи ёрдамни кўрсатдик, лекин ахволи жуда оғир, уни шифохонага олиб боршимиз керак.
— У уйда даволанади, тажрибали шифокорингизни бизникига юборинг — Деди Зойир.
— Лекин...
— Бизни эшитмадингизми? Битта ҳамшира шу ерда қолиб қизга қарасин. У уйда даволанади дедим — Докторни гапиришга ҳам йўл қўймади Зойир.
— Яхши, Гули шу ерда қоласан. Қизга яхши қарайсан дея ўйлайман _ Доктор ёнида у билан келган ҳамшира қизига қараб шундай деди.
— Ҳўп бўлади.
— Майли биз борақолайлик Аллоҳ шифо берсин — Дўктор хонадан чиқди. Настинка "Мен кузатиб қўяман" деб у ҳам хонадан чиқиб кетди. Моҳина уйқудаги малика мисоли ухлаб ётарди.

— Зойир ака бунча бу қиз чиройли? — Моҳинани чиройидан Ҳабибни кўзи қамашганди. Моҳинадан кўзларини уза олмай қолди.
— Шу қиз сенга совға.
— Тузалиши билан олиб кетаман оппоғимни Ҳабиб айярона кулди.
Уларни ёнига ноз карашма билан Дилрабо ва Ҳабиба келди.