9-boʻlim "Vahshiy boʻrining sevgisi"

—Men senga muhtoj emasman!—deya baqirdim meni ovozim men oʻylaganimdan ham balandroq chiqdi.

—Yovvoyi gulim sal pastroq gapir qulogʻim kar emas— menga qarab kulib qoʻydi.

U meni rostdan ham mazah qilyabdi. Men undan chinakamiga nafratlanaman.

—Mendan nafratlanishingni bilaman

Nima u meni ichimdagi gaplarni oʻqiyabdimi? Ogʻriq kuchayganini sezdim.

—Koʻp gapirmasdan shifoxonaga olib bor.

U menga yaqinlashdi. Yurak urishim tezlashdi. Jungkook sekinlik bilan meni koʻtardi va mashinaga olib bordi. U katta tezlikda haydar ekan meni koʻzlarim yumilshni boshladi. Ogʻriq kuchayib boryabdi. Koʻzlarim yumilib ketyabdi...

Jungkook pov:

Mashinani eng katta tezlikga qoʻydim yonimda Youraga nigoh tashladim u allaqachon hushidan ketgan edi, undan havotirlanishni boshladim. Yurak urishini tekshirib koʻrdim hali tirik, u kuchli va bardoshli.

Biz shifoxonaga yetib keldik tezlik bilan mashinadan tushdim va u oʻtirgan joyni eshigini ochdim. Yourani qoʻlimga koʻtardim. Shifoxonaga kirishim bilan ular meni tanidi. Ular yonimga kelib Yourani olib zambilga yotqizishdi va uni reanimatsiya boʻlimiga olib kirib ketishdi. Doktor Lee yonimga keldi.

—Janob Jungkook meni ortimdan yura olasizmi sizga bir nechta savollarim bor.

—Hoʻp—jiddiyligimni saqlagan holda gapirdim.

—Marhamat Janob Jungkook—Doktor Lee yonidagi stulni koʻrsatdi. Men borib oʻtirdim.

—Hoʻsh menga qanday savollaringiz bor?—sokinlik bilan soʻradim.

—Janob Jungkook unga kim boʻlasiz?

—U menga qadrli boʻlgan inson agarda unga nimadur boʻlsa siz javobgarsiz shuni unutmang Doktor Lee!

—Havotir olmang Janob Jungkook sizning ishonchingizni albatta oqlayman!—Doktor Lee menga tazim qildi.

—Yaxshi Doktor Lee

Telefonimdan habar keldi. Bu Namjoon endi men unga hammasi haqida maʼlumot toʻplashni buyurgan edim buning ortida aslida kim turibdi.
Habarda:
:Jungkook Felixga buyurgan odamni topdim u hozir omborxonada uni nima qilaylik?

:Hozir yetib boraman.

:Chunarli.

—Doktor Lee Youra eʼtiborliroq boʻling men 2 soatdan kelaman.

—Hoʻp Janob Jungkook—Doktor Lee menga tazim qildi.

Men tezlik bilan honadan chiqib ketdim. Youra yotgan honaga bir nazar tashladim u begʻubor boʻlib yotardi. Lekin meni hozir vaqtim yoʻqligi sabab ketishim kerak. Ohirgi bor Youraga qaradim va shifoxonadan chiqib ketdim.

..................

Omborxonaga kirishim bilan qoʻriqchilarning bari menga bosh egishdi.Omborxonada ikkita sutga bogʻlangan holda Yoonho bilan Felix oʻtirardi. Ularning ogʻzi va koʻzi berkitilgan edi. Qoʻriqchilarga ularni koʻzlarini ochishni buyurdim. Yonidagi stollda har xil qiynovchi buyumlar turardi.

—Kimlarni koʻryabman Janob Jungkook bizni koʻrishga kelibdimi—Yoonho mazahlagandek gapirishni boshladi.Uni yuzida sogʻ joyi qolmagan edi.

—Yoonho sen juda zaifsan shuni bilasanmi?—jiddiy ohangda gapirdim. Uni mazahlashi menga zarracha taʼsir qilmaydi.

—Seningcha zaifmanmi aslida bu yerda haqiqiy zaif sensan Jungkook ahahahh—Yoonho telbalarcha kulardi.

—Yoonho Felixga sen buyurdingmi?—Felixga ishora qildim.

—Aslida bu ishni oʻzim qildim!—Felix menga qattiq ovozda baqirdi.

—Exx Felix Felix baqirishing shart emas menimcha otangni oʻldiragimga jahling chiqgan boʻlsa kerak—sokinlik bilan javob berdim.

—OʻCHIR OVOZINGNI LANATI!!!—Felixni allaqachon jahli chiqqan edi.

—Felix sen shu qadar ahmoqsanki hatto meni oʻldira olmading.

—BASS QILL JUNGKOOKK SENI OʻZIM OʻLDIRAMAN!—Felix menga shu qadar baqirardiki uni tovushi menga umuman yoqmadi.

—Jim boʻl itvacha!—Felix jim boʻlib qoldi.

—Yoonho Yourani oʻldirmoqchi boʻlib katta hatto qilding.

Qoʻlimga temirni oldim va Yoonho tomonga qarab yura boshladim. Yoonho zir titrashni boshladi. Uning yoniga borib unga vahshiyona tikildim. Qoʻlimdagi temirni uni orqa bosh qismiga urdim. U stul bilan birga yiqildi. Uni koʻp bora urdim u allaqachon xushidan ketgan edi. Boshqa stulda Felix oʻtirardi uning yuzi oqarib ketgan edi.

—Menga tegishli boʻlgan narsaga xamla qilgan odamning doimo qismati shu boʻladi. Yoonho Sen hali oʻlmaysan seni bundan ham battarroq ahvolga solaman shuni unutma—jiddiylik bilan gapirdim.

—Menga qara! — qattiqroq baqirdim va stulni tepib yubordim. U menga qaradi.

—Meni va Yourami o‘ldirmoqchi bo‘lganing bu eng katta xato. Chunki men uni senga o‘xshaganlardan asrash uchun jonimni ham beraman — ovozimni pasaytirdim.

Felix meni tinglardi lekin hech narsa demasdi.

— Bilasanmi Felix men Yourani avval faqat sherik sifatida ko‘rganman. Ammo endi u faqat sherik emas. U menga kerak. Ko‘nglimga chuqur o‘rnashib ulgurgan. Endi meni faqat o‘lim undan ajrata oladi!

Felix kulib yubordi.Bu meni battarroq asabiylashishimga sabab boʻldi.

— Sevgi deyasanmi? Senga o‘xshaganlar sevgi nima ekanligini bilmaydi!

Men indamadim.

— Sen xohlaysanmi yo‘qmi o‘sha Yovvoyi gul men bilan.

— Lekin yodda tut unga kim ziyon yetqizmoqchi boʻlsa uni eng battar ahvolga solaman oʻzi oʻlishni xohlamagunga qadar!

— Bu yerni tozalang. Unga hozircha tegmang. Ammo u harakat qilsa o‘ldiring.

—Tushunarli Janob Jungkook.

Asta orqasiga burildim. Qorong‘u omborxonadan chiqib ketdim. Hozir Yourani koʻrishim kerak.

.........

Kasal xonaga yetib keldim. Yourani xonasi tomon yura boshladim. Eshikni ochdim honada Youra uxlab yotardi.

Yonidagi stulga oʻtirib uni qoʻlini asta ushlab yanogʻimga qoʻydim. Unga qarab qancha vaqt oʻtganini ham sezmay qoldim. Yourani qoʻlini sekin qimirladi. U asta sekin koʻzlarini ochdi va menga tikilib qoldi.

—Nega qarab qolding Kelishgan boʻlganimgami—unga qarab kulishni boshladim.

—Jungkook hazil qilishni bas qil.—jiddiy ohangda gapirdi.

—Nega ekan ahir kelishganman.

—Jungkook!

—Sekiroq yovvoyi gulim ahir shifoxonadamiz—unga qarab kulib qoʻydim.

—Meni bunday deyishni bas qil Jungkook!—u menga qarab yana baqirdi.

—Youra oʻzingni uruntirma.

—Unda sen asabimga tegishni bas qil.

—Ahh ertaga Seulga ketishim kerak.

—Men seni olib ketaman havotir olma.

—Chunarli endi marhamat qilib ketsang Jungkook men uxlamoqchiman.

—Yoʻq shu yerda qolaman—qattiylik bilan gapirdim.

—Yoʻq ketasan!

—Men shu yerda qolaman.

—JUNGKOOK!

—Azizam baqirma qulogʻim kar emas. Men senga halal bermayman.—divanga borib oʻtirdim.

—Oʻzing bilasan ovoz chiqarishni hayolingga ham keltirma!

9-boʻlim tugadi.

Muallif: Youra Miller
Kanal: Painful fanfics

8-boʻlim "Ishonch"

Ikkimiz ham oʻq kelgan tomonga qaradik. U yerda otishma boshlanib ketganiga guvoh boʻldik. Jungkook qoʻlimni ishlab panaroq joyga olib ketdi. Yugurib ketar ekanmiz u qoʻlimni qattiqroq ushlar edi. Yoʻlimizdan bir xona chiqdi. Biz oʻsha xonaga kirdik, u yer tiqilinch edi.

—Sen shu yerda qol men esa koʻrib kelaman—u choʻntagidan qurolni chiqardi.

—Nega? Men qolishim kerak men ham sen bilan boraman.—men qatʼiylik bilan gapirdim va koʻylakgimni koʻtardim. Men doim oʻzim bilan qurol olib yuraman. Men qurolni oldim.
U bu holatni kutmagan edi

—Sen oʻzing bilan qurol olib yurasanmi?—hayratlanib soʻradi.

—Sen meni kimligimni unutgan koʻrinasan meni "Yovvoyi gul" deb atashadi.—men oʻzimga ishonch bilan gapirdim.

—Ha toʻgʻri yaxshi unda yur

Men uni ortidan yurdim. Biz bazm honasiga yetib keldik. Zalda hali ham otishma izlari sindirilgan oynalar, yiqilgan stullar, yerda yotgan shishalar ammo hozircha sukunat.Jungkookni oldiga qora libosli, jiddiy qiyofali bir yigit keldi.

— Janob Felixning odamlari bazmga bostirib kirgan. Lekin biz mehmonlarning hammasini xavfsiz joyga yetkazdik.

— Qurbonlar yo‘qmi?

— Yo‘q, faqat ikki odam yengil jarohatlangan. Hozir ular shifoxonada.

Jungkook chuqur nafas oldi.

— Felixni topish kerak. Qanday qilib bizning bazmga bostirib kiradi? — dedim men.

Jungkook menga qarab turdi. U endi boshqa nigoh bilan qarardi meni nozik model emas, balki kuchli mafiyaviy sherik sifatida ko‘rayotgandi.

— Uni senda emas mendan qasti bor otasini oʻldirganim uchun.—bosiqlik bilan javob berdi.

— Ammo bu bizning bazmimiz edi. Demak bu menga tegishli, Jungkook.

— Agar sen rostdan ham men bilan bo‘lsang unda bu urush bizniki ikkimizniki.

Men qurolimni mahkam ushlab, sekin bosh irg‘adim.

— Men senga ishonaman. Lekin sen ham menga ishon. Yovvoyi gul kurashishdan toʻxtamaydi.

Jungkook iloji boricha jilmayishga urindi. Bu tabassumda minnatdorlik hayrat va ishonch bor edi.

To‘satdan orqa eshik ochildi va Jinxe yugurib keldi. U sal-pal qo‘rqqan bo‘lsada o‘zini tutishni bilardi.

— Hamma joy tinchmi? Men sizlarni qidirib chiqdim!

Men unga qarab jilmaydim hozircha. Ammo bu faqat boshlanishi.

—Hammasi nazoratim ostida havotirlanishga oʻrin yoʻq—jungkook hotirjamlik bilan gapirdi.

Men unga qarab jilmayib qoʻydim.

—Felixning bu qilmishi javobsiz qolmaydi.—Men buni javobsiz qoldirmayman.

—Albatta undan avval men undan oʻch olaman.— Sovuqqonlik bilan gapirdi

—Ha unda yaxshi Youra balki uyga ketarmiz men charchadim keyin ertaga Seulga qaytishimiz kerak. Shundogʻam kompaniyada ishlar toʻxtab qolgan.— Jinxe norozi boʻlib gapirdi.

—Hoʻp ketamiz norozi boʻlishni bas qil.—tanbeh bergandek gapirdim.

—Ertaga Seulga qaytasizlarmi?—Jungkook hayratlangandek soʻradi.

—Ha hozir esa biz ketishimiz kerak xayr Jungkook—men unga qoʻlimni choʻzdim.

—Koʻrishguncha janob jungkook—Jinxe ham qoʻlin uzatib, xushmuomalalik bilan jilmaydi.

—Jinxe meni janob deyishing shart emas oddiy Jungkook desang kifoya—Jungkook sekingina jilmaydi.

—Hoʻp Jungkook—Jinxe ham unga javoban jilmaydi.

Biz ortimizga o‘girilib yurib ketdik. Orqamdagi Jungkookning nigohi esa hali ham orqadan ergashib turgandek tuyuldi.

............

BMW M5 avtomobili Busan koʻchalari boʻylab katta tezlikda harakatlanardi. Ichida ming hil oʻy bilan Jungkook ketardi. Soat kechgi bir boʻlgani sabab koʻchada hech kim koʻrinmas edi.

Jungkook pov:

Nima qilishni bilmayapman. Seulga ketsamikan yoki Busanda qolsamikan bir qarorga kelishim kerak.
Hayol surib ketar ekanman. Telefoni jiringlashi hayollarimni chalgʻitib yubordi. Ekranda onam degan soʻz turardi. Telefonni oldim.

—Salom onajon nimadur boʻldimi?—jiddiylik bilan soʻradim

— Jungkook oʻgʻilim qachon Busanda qaytasan?—onam mehr bilan gapirdi.

—Ona menimcha ertaga qaytsam kerak nega kerak edi?

—Senga qiz topib qoʻydim juda ham chiroyli ekan—Onamni yuzidagi tabbasum arimagandi.

—Bu masala haqida gaplashgan edik.—Yuzimda oʻsha sovvuqon ifoda bor edi.

—Axir 28 ga kirding men nevarali boʻlishni istayman—nolib gapirar ekan yuzimga tabbasum yugurdi.

—Meni hali uylanish niyatim yoʻq deb sizga koʻp bora aytganman.

—Baribir oʻsha qiz bilan uchrashuvga chiqasan—qattiylik bilan gapirdi.

—Ona goʻshakni qoʻyabman ish chiqib qoldi hayr.

Onamni gapini eshitmay goʻshakni qoʻydim chunki ohiri qanday tugashini bilardim. Men uchrashuvlarni yoqtirmayman. Lekin hozirda faqat meni birgina narsa qiziqtiryabdi, bu ham boʻlsa "Yovvoyi gul" unga his tuygʻularim yoʻq deya olmayman.

............

Honada Youra oʻyga choʻmib oʻtirar edi. Honaning eshigini taqilatmagunga qadar.

—Kir

—Honim Felixni topdik hozir u shaxsiy omborxonangizda—qoʻriqchi mamnuniyat bilan gapirdi.

—Yaxshi moshinani tayyorlanglar uni bugun ohirgi
kuni boʻlishiga aminman—yovuzona jilmaydi.

Omborxona/

Zulmat, jimlik va temirning sovuq hidi. Felix boshini ko‘tarishga urinar, ammo zo‘r berib uni yerga bosgan qo‘riqchilar bunga yo‘l qo‘ymasdi. Qo‘llari orqaga kishanlangan, tizzasi yerga tekkizilgan, yuzi esa chang bosgan beton polga ezilgan edi.

Qadam tovushlari yangradi. Har bir qadam zalni larzaga solgudek edi. Nihoyat, u keldi.

Qora libosi, sokin, lekin xavf soluvchi nigohlari, qurolsiz ham dushmanini titratishga qodir shaxsiyati bilan qadam tashlab, Felix qarshisida to‘xtadi.

— Seni yaxshi kutib olishdimi? — dedi bepisand ohangda.

Felix boshini biroz ko‘tardi, ammo Youraning oyoqlaridan yuqoriga qarashga jur’ati yetmadi.

— Sening ahmoqliging tufayli ikki odam jarohat oldi, men esa bazmimni yarmida tark etdim. Bu holat meni ranjitdi Felix.

U yengil egilib, uning qulog‘iga.

— Menimcha, sen hali ham meni o‘sha sodda qiz deb o‘ylaysan. Lekin bu yerda endi "Yovvoyi gul" turibdi.

Felix qattiq yutindi. Qo‘riqchilardan biri unga mo‘ljallangan qurolni uzatdi.

— Hozir seni o‘ldirishim mumkin. Lekin bu juda ham sen uchun yengil jazo bo‘ladi. Sen esa azobli oʻlimga loyiqsan.

Qo‘riqchilarga qarab buyruq berdi.

— Uni qamab qo‘ying. So‘ngra harakatni boshlaymiz.

Youra ortiga o‘girildi. Felix esa hali ham tiz cho‘kkancha, uning ortidan jim qarab turardi.

...........

Yarim tun. Uzoq yo‘l mashinam harakatlanyabdi. Lekin fiklarim joyida emas.

Birdan telefonim jiringlay boshladi. Telefondagi yozuvdan bu kimligini bilib oldim. Mening shaxsiy yordamchim.

— Nimadur boʻldimi?

— Janob Jeon, Youra xonim Felixni tutibdi.

— Qayerda?

— Shaxsiy omborxonasida.

Mashinani chetga olib to‘xtatdim. Ustimga huddi togʻ qullagandek boʻldi. Nafaqat Felix uchun balki Youra uchun ham. U o‘zgaribdi juda.

— Qachon bo‘ldi bu?

— Yaqinda, lekin xonim uni oʻldirmabdi. Lekin uni koʻp jazo kutyabdi.Qattiq sovuq edi deya ta’riflashdi.

Bir zumda xayolimga o‘sha so‘nggi ko‘rishimiz keldi. Menga mehr nigohi bilan qaragancha yuragini yashirgandi. Endi esa u butunlay boshqa odamga aylangan.

— Boshqa ma’lumot bormi?

— Yo‘q janob. Faqat siz bu ishni to‘xtatmoqchimisiz?

Javob berolmadim. Chunki qalbim ikkiga bo‘lingan edi. Men uni himoya qilmoqchiman Lekin u endi o‘zini hamma narsadan kuchli ko‘rsatmoqda. Endi u mening himoyamga muhtoj emas.

Ammo baribir u mening Yovvoyi gulim.

— Hozircha hech nima qilmaymiz. Ko‘raylikchi u qanday harakat qiladi. Men faqat kuzataman ammo hozircha.

..............

Youra omborxonadan chiqdi. Toza havodan chuqur nafas olmoqchi bo‘ldi, ammo shu payt orqasidan nimadir qattiq zarb bilan kelib urildi. Og‘riq butun tanasiga yoyildi.
Yerga yiqildi. Nafas ololmay qoldi.
Unga hujum qilgan odam maska taqqan, baland bo‘yli, qo‘lida pichoq bor edi. Felixga buyruq bergan haqiqiy xo‘jayin mafiya ichidagi yanada kattaroq kuch vakili.

— “Yovvoyi gul” degan laqab ortida nima borligini ko‘raylikchi — deb pichirladi hujumchi sovuqqina.

U pichoqni ko‘targan payt.

“PAQ!”

Birdan qurol ovozi yangradi. Hujumchining peshonasidan qon otilib chiqdi. Jasad yerga quladi.

Youra zo‘rg‘a boshini ko‘tardi. Qon yelkasidan oqmoqda edi. Ammo ko‘zlari beixtiyor o‘sha qorong‘ilikdan chiqib kelayotgan tanish qiyofaga qadaldi. Jungkook.

U sekin yurib yaqinlashdi. Qo‘lida tutgan qurol hali ham issiq edi.

Ko‘zlarida na g‘azab na
rahm faqat ichidagi yovvoyi sukunat va kuch bor edi. U pastga Youraning jarohat olgan yelkasiga qaradi.

— O‘zingni kuchli qilib ko‘rsatishing mumkin lekin sen hanuz menga zarursan, Yovvoyi gulim — dedi u ohangsiz ammo yurakni teshib o‘tadigan ovozda.

Youra jim qaradi. Og‘riq, qon va yurakning ichidagi chuqur titroq. U bu safar indamadi. Ammo ko‘zlarida nimadir yorishib ketdi.

8-boʻlim tugadi.

Kanal: Painful fanfics
Muallif: Youra Miller

8-boʻlim "Ishonch"

Ikkimiz ham oʻq kelgan tomonga qaradik. U yerda otishma boshlanib ketganiga guvoh boʻldik. Jungkook qoʻlimni ishlab panaroq joyga olib ketdi. Yugurib ketar ekanmiz u qoʻlimni qattiqroq ushlar edi. Yoʻlimizdan bir xona chiqdi. Biz oʻsha xonaga kirdik, u yer tiqilinch edi.

—Sen shu yerda qol men esa koʻrib kelaman—u choʻntagidan qurolni chiqardi.

—Nega? Men qolishim kerak men ham sen bilan boraman.—men qatʼiylik bilan gapirdim va koʻylakgimni koʻtardim. Men doim oʻzim bilan qurol olib yuraman. Men qurolni oldim.
U bu holatni kutmagan edi

—Sen oʻzing bilan qurol olib yurasanmi?—hayratlanib soʻradi.

—Sen meni kimligimni unutgan koʻrinasan meni "Yovvoyi gul" deb atashadi.—men oʻzimga ishonch bilan gapirdim.

—Ha toʻgʻri yaxshi unda yur

Men uni ortidan yurdim. Biz bazm honasiga yetib keldik. Zalda hali ham otishma izlari sindirilgan oynalar, yiqilgan stullar, yerda yotgan shishalar ammo hozircha sukunat.Jungkookni oldiga qora libosli, jiddiy qiyofali bir yigit keldi.

— Janob Felixning odamlari bazmga bostirib kirgan. Lekin biz mehmonlarning hammasini xavfsiz joyga yetkazdik.

— Qurbonlar yo‘qmi?

— Yo‘q, faqat ikki odam yengil jarohatlangan. Hozir ular shifoxonada.

Jungkook chuqur nafas oldi.

— Felixni topish kerak. Qanday qilib bizning bazmga bostirib kiradi? — dedim men.

Jungkook menga qarab turdi. U endi boshqa nigoh bilan qarardi meni nozik model emas, balki kuchli mafiyaviy sherik sifatida ko‘rayotgandi.

— Uni senda emas mendan qasti bor otasini oʻldirganim uchun.—bosiqlik bilan javob berdi.

— Ammo bu bizning bazmimiz edi. Demak bu menga tegishli, Jungkook.

— Agar sen rostdan ham men bilan bo‘lsang unda bu urush bizniki ikkimizniki.

Men qurolimni mahkam ushlab, sekin bosh irg‘adim.

— Men senga ishonaman. Lekin sen ham menga ishon. Yovvoyi gul kurashishdan toʻxtamaydi.

Jungkook iloji boricha jilmayishga urindi. Bu tabassumda minnatdorlik hayrat va ishonch bor edi.

To‘satdan orqa eshik ochildi va Jinxe yugurib keldi. U sal-pal qo‘rqqan bo‘lsada o‘zini tutishni bilardi.

— Hamma joy tinchmi? Men sizlarni qidirib chiqdim!

Men unga qarab jilmaydim hozircha. Ammo bu faqat boshlanishi.

—Hammasi nazoratim ostida havotirlanishga oʻrin yoʻq—jungkook hotirjamlik bilan gapirdi.

Men unga qarab jilmayib qoʻydim.

—Felixning bu qilmishi javobsiz qolmaydi.—Men buni javobsiz qoldirmayman.

—Albatta undan avval men undan oʻch olaman.— Sovuqqonlik bilan gapirdi

—Ha unda yaxshi Youra balki uyga ketarmiz men charchadim keyin ertaga Seulga qaytishimiz kerak. Shundogʻam kompaniyada ishlar toʻxtab qolgan.— Jinxe norozi boʻlib gapirdi.

—Hoʻp ketamiz norozi boʻlishni bas qil.—tanbeh bergandek gapirdim.

—Ertaga Seulga qaytasizlarmi?—Jungkook hayratlangandek soʻradi.

—Ha hozir esa biz ketishimiz kerak xayr Jungkook—men unga qoʻlimni choʻzdim.

—Koʻrishguncha janob jungkook—Jinxe ham qoʻlin uzatib, xushmuomalalik bilan jilmaydi.

—Jinxe meni janob deyishing shart emas oddiy Jungkook desang kifoya—Jungkook sekingina jilmaydi.

—Hoʻp Jungkook—Jinxe ham unga javoban jilmaydi.

Biz ortimizga o‘girilib yurib ketdik. Orqamdagi Jungkookning nigohi esa hali ham orqadan ergashib turgandek tuyuldi.

............

BMW M5 avtomobili Busan koʻchalari boʻylab katta tezlikda harakatlanardi. Ichida ming hil oʻy bilan Jungkook ketardi. Soat kechgi bir boʻlgani sabab koʻchada hech kim koʻrinmas edi.

Jungkook pov:

Nima qilishni bilmayapman. Seulga ketsamikan yoki Busanda qolsamikan bir qarorga kelishim kerak.
Hayol surib ketar ekanman. Telefoni jiringlashi hayollarimni chalgʻitib yubordi. Ekranda onam degan soʻz turardi. Telefonni oldim.

—Salom onajon nimadur boʻldimi?—jiddiylik bilan soʻradim

— Jungkook oʻgʻilim qachon Busanda qaytasan?—onam mehr bilan gapirdi.

—Ona menimcha ertaga qaytsam kerak nega kerak edi?

—Senga qiz topib qoʻydim juda ham chiroyli ekan—Onamni yuzidagi tabbasum arimagandi.

—Bu masala haqida gaplashgan edik.—Yuzimda oʻsha sovvuqon ifoda bor edi.

—Axir 28 ga kirding men nevarali boʻlishni istayman—nolib gapirar ekan yuzimga tabbasum yugurdi.

—Meni hali uylanish niyatim yoʻq deb sizga koʻp bora aytganman.

—Baribir oʻsha qiz bilan uchrashuvga chiqasan—qattiylik bilan gapirdi.

—Ona goʻshakni qoʻyabman ish chiqib qoldi hayr.

Onamni gapini eshitmay goʻshakni qoʻydim chunki ohiri qanday tugashini bilardim. Men uchrashuvlarni yoqtirmayman. Lekin hozirda faqat meni birgina narsa qiziqtiryabdi, bu ham boʻlsa "Yovvoyi gul" unga his tuygʻularim yoʻq deya olmayman.

............

Honada Youra oʻyga choʻmib oʻtirar edi. Honaning eshigini taqilatmagunga qadar.

—Kir

—Honim Felixni topdik hozir u shaxsiy omborxonangizda—qoʻriqchi mamnuniyat bilan gapirdi.

—Yaxshi moshinani tayyorlanglar uni bugun ohirgi
kuni boʻlishiga aminman—yovuzona jilmaydi.

Omborxona/

Zulmat, jimlik va temirning sovuq hidi. Felix boshini ko‘tarishga urinar, ammo zo‘r berib uni yerga bosgan qo‘riqchilar bunga yo‘l qo‘ymasdi. Qo‘llari orqaga kishanlangan, tizzasi yerga tekkizilgan, yuzi esa chang bosgan beton polga ezilgan edi.

Qadam tovushlari yangradi. Har bir qadam zalni larzaga solgudek edi. Nihoyat, u keldi.

Qora libosi, sokin, lekin xavf soluvchi nigohlari, qurolsiz ham dushmanini titratishga qodir shaxsiyati bilan qadam tashlab, Felix qarshisida to‘xtadi.

— Seni yaxshi kutib olishdimi? — dedi bepisand ohangda.

Felix boshini biroz ko‘tardi, ammo Youraning oyoqlaridan yuqoriga qarashga jur’ati yetmadi.

— Sening ahmoqliging tufayli ikki odam jarohat oldi, men esa bazmimni yarmida tark etdim. Bu holat meni ranjitdi Felix.

U yengil egilib, uning qulog‘iga.

— Menimcha, sen hali ham meni o‘sha sodda qiz deb o‘ylaysan. Lekin bu yerda endi "Yovvoyi gul" turibdi.

Felix qattiq yutindi. Qo‘riqchilardan biri unga mo‘ljallangan qurolni uzatdi.

— Hozir seni o‘ldirishim mumkin. Lekin bu juda ham sen uchun yengil jazo bo‘ladi. Sen esa azobli oʻlimga loyiqsan.

Qo‘riqchilarga qarab buyruq berdi.

— Uni qamab qo‘ying. So‘ngra harakatni boshlaymiz.

Youra ortiga o‘girildi. Felix esa hali ham tiz cho‘kkancha, uning ortidan jim qarab turardi.

........

8-boʻlim tugadi.

Kanal: Painful fanfics
Muallif: Youra Miller

8-boʻlim "Ishonch"

Ikkimiz ham oʻq kelgan tomonga qaradik. U yerda otishma boshlanib ketganiga guvoh boʻldik. Jungkook qoʻlimni ishlab panaroq joyga olib ketdi. Yugurib ketar ekanmiz u qoʻlimni qattiqroq ushlar edi. Yoʻlimizdan bir xona chiqdi. Biz oʻsha xonaga kirdik, u yer tiqilinch edi.

—Sen shu yerda qol men esa koʻrib kelaman—u choʻntagidan qurolni chiqardi.

—Nega? Men qolishim kerak men ham sen bilan boraman.—men qatʼiylik bilan gapirdim va koʻylakgimni koʻtardim. Men doim oʻzim bilan qurol olib yuraman. Men qurolni oldim.
U bu holatni kutmagan edi

—Sen oʻzing bilan qurol olib yurasanmi?—hayratlanib soʻradi.

—Sen meni kimligimni unutgan koʻrinasan meni "Yovvoyi gul" deb atashadi.—men oʻzimga ishonch bilan gapirdim.

—Ha toʻgʻri yaxshi unda yur

Men uni ortidan yurdim. Biz bazm honasiga yetib keldik. Zalda hali ham otishma izlari sindirilgan oynalar, yiqilgan stullar, yerda yotgan shishalar ammo hozircha sukunat.Jungkookni oldiga qora libosli, jiddiy qiyofali bir yigit keldi.

— Janob Felixning odamlari bazmga bostirib kirgan. Lekin biz mehmonlarning hammasini xavfsiz joyga yetkazdik.

— Qurbonlar yo‘qmi?

— Yo‘q, faqat ikki odam yengil jarohatlangan. Hozir ular shifoxonada.

Jungkook chuqur nafas oldi.

— Felixni topish kerak. Qanday qilib bizning bazmga bostirib kiradi? — dedim men.

Jungkook menga qarab turdi. U endi boshqa nigoh bilan qarardi meni nozik model emas, balki kuchli mafiyaviy sherik sifatida ko‘rayotgandi.

— Uni senda emas mendan qasti bor otasini oʻldirganim uchun.—bosiqlik bilan javob berdi.

— Ammo bu bizning bazmimiz edi. Demak bu menga tegishli, Jungkook.

— Agar sen rostdan ham men bilan bo‘lsang unda bu urush bizniki ikkimizniki.

Men qurolimni mahkam ushlab, sekin bosh irg‘adim.

— Men senga ishonaman. Lekin sen ham menga ishon. Yovvoyi gul kurashishdan toʻxtamaydi.

Jungkook iloji boricha jilmayishga urindi. Bu tabassumda minnatdorlik hayrat va ishonch bor edi.

To‘satdan orqa eshik ochildi va Jinxe yugurib keldi. U sal-pal qo‘rqqan bo‘lsada o‘zini tutishni bilardi.

— Hamma joy tinchmi? Men sizlarni qidirib chiqdim!

Men unga qarab jilmaydim hozircha. Ammo bu faqat boshlanishi.

—Hammasi nazoratim ostida havotirlanishga oʻrin yoʻq—jungkook hotirjamlik bilan gapirdi.

Men unga qarab jilmayib qoʻydim.

—Felixning bu qilmishi javobsiz qolmaydi.—Men buni javobsiz qoldirmayman.

—Albatta undan avval men undan oʻch olaman.— Sovuqqonlik bilan gapirdi

—Ha unda yaxshi Youra balki uyga ketarmiz men charchadim keyin ertaga Seulga qaytishimiz kerak. Shundogʻam kompaniyada ishlar toʻxtab qolgan.— Jinxe norozi boʻlib gapirdi.

—Hoʻp ketamiz norozi boʻlishni bas qil.—tanbeh bergandek gapirdim.

—Ertaga Seulga qaytasizlarmi?—Jungkook hayratlangandek soʻradi.

—Ha hozir esa biz ketishimiz kerak xayr Jungkook—men unga qoʻlimni choʻzdim.

—Koʻrishguncha janob jungkook—Jinxe ham qoʻlin uzatib, xushmuomalalik bilan jilmaydi.

—Jinxe meni janob deyishing shart emas oddiy Jungkook desang kifoya—Jungkook sekingina jilmaydi.

—Hoʻp Jungkook—Jinxe ham unga javoban jilmaydi.

Biz ortimizga o‘girilib yurib ketdik. Orqamdagi Jungkookning nigohi esa hali ham orqadan ergashib turgandek tuyuldi.

............

BMW M5 avtomobili Busan koʻchalari boʻylab katta tezlikda harakatlanardi. Ichida ming hil oʻy bilan Jungkook ketardi. Soat kechgi bir boʻlgani sabab koʻchada hech kim koʻrinmas edi.

Jungkook pov:

Nima qilishni bilmayapman. Seulga ketsamikan yoki Busanda qolsamikan bir qarorga kelishim kerak.
Hayol surib ketar ekanman. Telefoni jiringlashi hayollarimni chalgʻitib yubordi. Ekranda onam degan soʻz turardi. Telefonni oldim.

—Salom onajon nimadur boʻldimi?—jiddiylik bilan soʻradim

— Jungkook oʻgʻilim qachon Busanda qaytasan?—onam mehr bilan gapirdi.

—Ona menimcha ertaga qaytsam kerak nega kerak edi?

—Senga qiz topib qoʻydim juda ham chiroyli ekan—Onamni yuzidagi tabbasum arimagandi.

—Bu masala haqida gaplashgan edik.—Yuzimda oʻsha sovvuqon ifoda bor edi.

—Axir 28 ga kirding men nevarali boʻlishni istayman—nolib gapirar ekan yuzimga tabbasum yugurdi.

—Meni hali uylanish niyatim yoʻq deb sizga koʻp bora aytganman.

—Baribir oʻsha qiz bilan uchrashuvga chiqasan—qattiylik bilan gapirdi.

—Ona goʻshakni qoʻyabman ish chiqib qoldi hayr.

Onamni gapini eshitmay goʻshakni qoʻydim chunki ohiri qanday tugashini bilardim. Men uchrashuvlarni yoqtirmayman. Lekin hozirda faqat meni birgina narsa qiziqtiryabdi, bu ham boʻlsa "Yovvoyi gul" unga his tuygʻularim yoʻq deya olmayman.

............

Honada Youra oʻyga choʻmib oʻtirar edi. Honaning eshigini taqilatmagunga qadar.

—Kir

—Honim Felixni topdik hozir u shaxsiy omborxonangizda—qoʻriqchi mamnuniyat bilan gapirdi.

—Yaxshi moshinani tayyorlanglar uni bugun ohirgi
kuni boʻlishiga aminman—yovuzona jilmaydi.

Omborxona/

Zulmat, jimlik va temirning sovuq hidi. Felix boshini ko‘tarishga urinar, ammo zo‘r berib uni yerga bosgan qo‘riqchilar bunga yo‘l qo‘ymasdi. Qo‘llari orqaga kishanlangan, tizzasi yerga tekkizilgan, yuzi esa chang bosgan beton polga ezilgan edi.

Qadam tovushlari yangradi. Har bir qadam zalni larzaga solgudek edi. Nihoyat, u keldi.

Qora libosi, sokin, lekin xavf soluvchi nigohlari, qurolsiz ham dushmanini titratishga qodir shaxsiyati bilan qadam tashlab, Felix qarshisida to‘xtadi.

— Seni yaxshi kutib olishdimi? — dedi bepisand ohangda.

Felix boshini biroz ko‘tardi, ammo Youraning oyoqlaridan yuqoriga qarashga jur’ati yetmadi.

— Sening ahmoqliging tufayli ikki odam jarohat oldi, men esa bazmimni yarmida tark etdim. Bu holat meni ranjitdi Felix.

U yengil egilib, uning qulog‘iga.

— Menimcha, sen hali ham meni o‘sha sodda qiz deb o‘ylaysan. Lekin bu yerda endi "Yovvoyi gul" turibdi.

Felix qattiq yutindi. Qo‘riqchilardan biri unga mo‘ljallangan qurolni uzatdi.

— Hozir seni o‘ldirishim mumkin. Lekin bu juda ham sen uchun yengil jazo bo‘ladi. Sen esa azobli oʻlimga loyiqsan.

Qo‘riqchilarga qarab buyruq berdi.

— Uni qamab qo‘ying. So‘ngra harakatni boshlaymiz.

Youra ortiga o‘girildi. Felix esa hali ham tiz cho‘kkancha, uning ortidan jim qarab turardi.

........

8-boʻlim tugadi.

Kanal: Painful fanfics
Muallif: Youra Miller

7-boʻlim "Tuygʻularim"

—Men bazmga kiraman havo salqinlashdi—men gaplarimni aytib bazmga kirib ketim.

Kirishim bilan kimdurga urilib ketim.

—Hoy koʻzingizga qarasangiz boʻlmaydimi?—men gʻazablanib gapirdim.

—Kechiring honim

U muloyimlik bilan kechirim soʻradi.

—Hech qisi yoʻq endi koʻzingizga qarab yurasiz degan umiddaman—men unga boshimni tik tutib gapirdim.

—Honim juda ham meni qiziqtirib qoʻydingiz.

U menga hushomat qila boshladi. Menga bunday narsalar yoqmaydi.

—Siz esa yoʻq—men unga dadil gapirdim

—Juda ham dadil ekansizmi? Ismingizni bilsam boʻladimi?

—Ismim Youra Miller oʻzingiznikichi?—xotirjamlik bilan savol berdim.

—Ismim Kai—U menga kulib qoʻydi.

—Tanishganimdan hursandman—unga nim tabassum qildim va qoʻlimni uzatdim u qoʻlimni silkim qoʻydi.

—Endi ketishim kerak.

Jinxeni topishim kerak u qayerda ekana?

Men zal ichida yurib, koʻzlarim bilan Jinxeni qidirar edim. U ko‘rinmayapti. To‘g‘risi bu bazm meni biroz charchatdi. Atrofdagi ovozlar, musiqa, kulgular, hushomadlar hammasi qalbimni siqib tashladi. Lekin men bunday vaziyatlarga o‘rganganman. Hamma narsa ko‘rinadigan darajada mukammal bo‘lishi kerak.

Orqamdan kimdir meni chaqirdi.

— Youra

Orqamga o‘girilsam — Jungkook turibdi.

Menimcha u bilan hozirgina koʻrishdik.

— Nima kerak? — sovuqqlik bilan gapirdim. Tan olishim kerak kayfiyat minutiga oʻzgaradi.

— Senga gapim bor faqat bir daqiqa ajratsang kifoya.

— Meni eshitishni istaganlar ko‘p. Sen kut navbatda tursang ham bo‘ladi. Kotibamga yozilib qoʻysang ham boʻladi—miyigʻimda kulib qoʻydim.

Uning yonida turganimda boshqacha bo‘lib qolaman.

U orqamdan bir qadam yaqinlashdi.

— Sening kayfiyating oʻzgardimi?

Men javob berishni oʻzimga ep bilmadim.

Yo‘lak ohirida Jinxe ko‘rinib qoldi. U qo‘lidagi sharob stakanini silkitib, kulib turgan edi.

— Jinxe! Nihoyat seni topdim! — dedim va unga yaqinlashdim.

— Youra meni yolg‘iz tashlab ketding-ku — u biroz kinoyali ohangda gapirdi.

— Bu yerda g‘alati odamlar bor. Yangi tanishim Kai masalan haddan ortiq mehribon.

— Kai? — Jinxe ajablanib qaradi. — Qoramtir sochli, baland bo‘yli, jigarrang ko‘zlikmi?

— Ha, aynan o‘sha

— Hmm… men u haqida eshitganman U yangi ittifoqchilarimizdan biri ekan.

— Shundaymi? — dedim shubha bilan.

Orqamda yana kimningdir qadam tovushlari eshitildi. Jinxe menga yaqinroq kelib, sekin pichirladi.

— Orqangda Jungkook turibdi.

Men hech qanday reaksiya bildirmadim. Nafas oldim chuqur og‘ir. His-tuyg‘ularim meni ezayotganini tan olmasam ham bo‘lmaydi.

Lekin men kuchliman. Men Youra Miller "Yovvoyi gul"man.

Men orqamga o‘girildim. Va unga aytdim

—Kayfiyatim yaxshi boʻlganda kelishing mumkin lekin hozir emas.

Jungkook hech narsa demadi. Faqat uzoq sokin nigoh bilan qarab turdi.

Jinxe nari ketdi bazimdagi odamlarga qo‘shilib ketdi.

Jungkook esa hali ham qarshimdada turardi. Qadamlarimni davom ettirish o‘rniga bir lahzaga to‘xtadim.

— Iltimos, meni jinoyatchi yoki dushmaningdek ko‘rma Youra — dedi u.

Men unga savol nazari bilan qaradim. Bu safar sovuqqonlik bilan emas, balki yumshoqlik bilan.

— Men seni kimligingga qarab baholayman. Hozircha sen hamkorimsan faqat shu

Jungkook yengil kuldi.

— Faqat hozircha— dedi u past ovozda. — Ammo men ko‘proq bo‘lishni xohlayman.

Bu so‘zlar kutilmagan edi. Yuragim bir urib, yana tinchlandi. Men birozgina jilmaydi.

— Bu senga bogʻliq. Ammo hamma narsa vaqtga bog‘liq. Menga ko‘p narsa emas ko‘proq ishonch kerak.

U men tomonga bir qadam tashlashni boshladi.Men ham sekin orqaga qadam tashlashni boshladim.

U qadam bosishni toʻxtatdi.

— Ishonch… uni qozonish uchun qancha vaqt kerak? — dedi u qatʼiyat bilan.

— Ba’zilar uchun bir lahza yetadi, ba’zilar uchun butun umr ham kam.—men unga tik qarab javob berdim.

—Yaxshi unda oʻsha ishonchni qozonishni istayman.

Biz bir birimizda nigohimizni uza olmadik lekin toʻstadan oq ovozi eshitildi. Biz ikkimiz oʻsha tomonga qaradik.

7-boʻlim tugadi.

Muallif: Youra Miller
Kanal: Painful fanfics

7-boʻlim "Tuygʻularim"

—Men bazmga kiraman havo salqinlashdi—men gaplarimni aytib bazmga kirib ketim.

Kirishim bilan kimdurga urilib ketim.

—Hoy koʻzingizga qarasangiz boʻlmaydimi?—men gʻazablanib gapirdim.

—Kechiring honim

U muloyimlik bilan kechirim soʻradi.

—Hech qisi yoʻq endi koʻzingizga qarab yurasiz degan umiddaman—men unga boshimni tik tutib gapirdim.

—Honim juda ham meni qiziqtirib qoʻydingiz.

U menga hushomat qila boshladi. Menga bunday narsalar yoqmaydi.

—Siz esa yoʻq—men unga dadil gapirdim

—Juda ham dadil ekansizmi? Ismingizni bilsam boʻladimi?

—Ismim Youra Miller oʻzingiznikichi?—xotirjamlik bilan savol berdim.

—Ismim Kai—U menga kulib qoʻydi.

—Tanishganimdan hursandman—unga nim tabassum qildim va qoʻlimni uzatdim u qoʻlimni silkim qoʻydi.

—Endi ketishim kerak.

Jinxeni topishim kerak u qayerda ekana?

Men zal ichida yurib, koʻzlarim bilan Jinxeni qidirar edim. U ko‘rinmayapti. To‘g‘risi bu bazm meni biroz charchatdi. Atrofdagi ovozlar, musiqa, kulgular, hushomadlar hammasi qalbimni siqib tashladi. Lekin men bunday vaziyatlarga o‘rganganman. Hamma narsa ko‘rinadigan darajada mukammal bo‘lishi kerak.

Orqamdan kimdir meni chaqirdi.

— Youra

Orqamga o‘girilsam — Jungkook turibdi.

Menimcha u bilan hozirgina koʻrishdik.

— Nima kerak? — sovuqqlik bilan gapirdim. Tan olishim kerak kayfiyat minutiga oʻzgaradi.

— Senga gapim bor faqat bir daqiqa ajratsang kifoya.

— Meni eshitishni istaganlar ko‘p. Sen kut navbatda tursang ham bo‘ladi. Kotibamga yozilib qoʻysang ham boʻladi—miyigʻimda kulib qoʻydim.

Uning yonida turganimda boshqacha bo‘lib qolaman.

U orqamdan bir qadam yaqinlashdi.

— Sening kayfiyating oʻzgardimi?

Men javob berishni oʻzimga ep bilmadim.

Yo‘lak ohirida Jinxe ko‘rinib qoldi. U qo‘lidagi sharob stakanini silkitib, kulib turgan edi.

— Jinxe! Nihoyat seni topdim! — dedim va unga yaqinlashdim.

— Youra meni yolg‘iz tashlab ketding-ku — u biroz kinoyali ohangda gapirdi.

— Bu yerda g‘alati odamlar bor. Yangi tanishim Kai masalan haddan ortiq mehribon.

— Kai? — Jinxe ajablanib qaradi. — Qoramtir sochli, baland bo‘yli, jigarrang ko‘zlikmi?

— Ha, aynan o‘sha

— Hmm… men u haqida eshitganman U yangi ittifoqchilarimizdan biri ekan.

— Shundaymi? — dedim shubha bilan.

Orqamda yana kimningdir qadam tovushlari eshitildi. Jinxe menga yaqinroq kelib, sekin pichirladi.

— Orqangda Jungkook turibdi.

Men hech qanday reaksiya bildirmadim. Nafas oldim chuqur og‘ir. His-tuyg‘ularim meni ezayotganini tan olmasam ham bo‘lmaydi.

Lekin men kuchliman. Men Youra Miller "Yovvoyi gul"man.

Men orqamga o‘girildim. Va unga aytdim

—Kayfiyatim yaxshi boʻlganda kelishing mumkin lekin hozir emas.

Jungkook hech narsa demadi. Faqat uzoq sokin nigoh bilan qarab turdi.

Jinxe nari ketdi bazimdagi odamlarga qo‘shilib ketdi.

Jungkook esa hali ham qarshimdada turardi. Qadamlarimni davom ettirish o‘rniga bir lahzaga to‘xtadim.

— Iltimos, meni jinoyatchi yoki dushmaningdek ko‘rma Youra — dedi u.

Men unga savol nazari bilan qaradim. Bu safar sovuqqonlik bilan emas, balki yumshoqlik bilan.

— Men seni kimligingga qarab baholayman. Hozircha sen hamkorimsan faqat shu

Jungkook yengil kuldi.

— Faqat hozircha— dedi u past ovozda. — Ammo men ko‘proq bo‘lishni xohlayman.

Bu so‘zlar kutilmagan edi. Yuragim bir urib, yana tinchlandi. Men birozgina jilmaydi.

— Bu senga bogʻliq. Ammo hamma narsa vaqtga bog‘liq. Menga ko‘p narsa emas ko‘proq ishonch kerak.

U men tomonga bir qadam tashlashni boshladi.Men ham sekin orqaga qadam tashlashni boshladim.

U qadam bosishni toʻxtatdi.

— Ishonch… uni qozonish uchun qancha vaqt kerak? — dedi u qatʼiyat bilan.

— Ba’zilar uchun bir lahza yetadi, ba’zilar uchun butun umr ham kam.—men unga tik qarab javob berdim.

—Yaxshi unda oʻsha ishonchni qozonishni istayman.

Biz bir birimizda nigohimizni uza olmadik lekin toʻstadan oq ovozi eshitildi. Biz ikkimiz oʻsha tomonga qaradik.

6-bo‘lim "Iztirob"

Youra zinalardan asta pastga tushar edi. Uning qadamlarida shoshilinchlik yo‘q, lekin ishonch bor edi. Atrofda nigohlar unga qaragan, lekin u hech kimga qaramasdi. Uning o‘zi yetarli edi jimjitligining o‘zi etarlicha kuchli.

Jungkook bir muddat unga tikilib qoldi. Uning nigohida hayrat emasdi bu g‘azab bilan aralash ichki kurash edi. O‘zi ham buni tushunmasdi. Nega bu qadar e’tiborini tortayotganini, nega boshqa erkaklarning unga tikilayotganidan jahli chiqayotganini.

—Jungkook?—dedi Teahyung sekin. U hali ham unga tikilib turganini sezdi.

—Nima?—u nigohini zo‘rg‘a uzdi.

—U senga yoqadi shekilli?—Suga iljaydi.
—U shunchaki hamkorim—dedi Jungkook befarqdek oʻzini tutib

Ammo bu gapga o‘zi ham ishonmadi.

Youra endi ularga yaqinlashayotgan edi. Ularning oldidan o‘tayotib, Jungkookning ko‘zlariga bir lahza qaradi. Qarash qisqa bo‘ldi, lekin yetarli. Chunki u qaradi sovuq va befarq. Go‘yo hech narsa yo‘q hech qachon bo‘lmagan.

Jungkook ichida nimadir harakatlanayotganini his qildi. Bu hissiyot unga yoqmasdi. Chunki u nazoratni yo‘qotishni yoqtirmasdi. Ammo Youra... u har doim nazoratdan tashqarida edi.

Bazm davom etardi. Kulgu, musiqa, yorqin chiroqlar. Ammo Jungkook uchun hech narsa qiziq emas edi. Uning nigohi faqat bitta nuqtada: Yourada.

Youra pov:

Pastga tushib kelganimda ko‘pchilik menga tikildi. Ko‘nikib bo‘lganman. Bu meni hayratlantirmaydi. Lekin bir qarash bor edi... boshqalardan farqliroq Jungkook.

U uzoqdan menga tikilib turardi. Qarashida nima borligini aniqlash qiyin edi. Lekin befarq emasligi aniq edi. U hech qachon menga shunchaki qaramaydi.

Men esa hech nima bo‘lmaganday yurishda davom etdim. Go‘yo hech kimni sezmayapman. Yonidan o‘tayotib, ko‘zlarimiz to‘qnashdi. Bu qarash uzoqqa cho‘zilmadi. Men odatdagidek sovuq edim. Chunki qanchalik his qilmayotgandek ko‘rinsam, ichimda shuncha ko‘p narsa bor edi.

Teahyung va Suga menga qarab kulishdi. Teahyung bosh irg‘adi, Suga esa har doimgidek og‘zini ochdi

—Bizning yovvoyi gul nihoyat keldi, — dedi u iljayib.

Men biroz tabassum qildim va stolga o‘tirdim. Atrofda ovozlar, musiqa, kulgular. Lekin menga hammasi bir xil edi. Ichimda jimlik bor edi. Ko‘nikkan jimlik.

Bir necha daqiqadan so‘ng Jungkook yonimga keldi. Hech narsa demay qarshimdagi bo‘sh joyga o‘tirdi.

—Keldingmi—dedi u nihoyat.

Men unga qarab qo‘ydim, lekin hech narsa demadim.

—Nega jimsan?— Ovozi past va biroz sovuq.

—Bugun ko‘p gapirish niyatim yo‘q—dedim sekin.

—Men bilan gaplashganingni o‘zi yetadi.

Bu so‘zlardan so‘ng nigohlarimiz yana to‘qnashdi. Unga hech nima demadim. Ko‘zlarimda hech nima yo‘qdek ko‘rinardi, lekin yuragim qattiq urib turgandi. Uning esa nigohida nimadir bor edi. U meni o‘qishga urinar, men esa hech narsani ochmasdim.

Yonimizga kelgan odam Jinxe edi. U har doimgidek muloyim tabassum bilan menga qaradi.

—Salom Youra. Bugun juda chiroyli ko‘rinyapsan.

—Rahmat sen ham.

Jungkook indamay o‘tirardi. U bilan Jinxe orasidagi sovuqlikni ilg‘ash qiyin emasdi. Ular bir-biriga to‘g‘ri qaramasdi. Men esa bu holatni sezmaslikka harakat qildim.

—Men boshqa do‘stlarimiz oldiga o‘taman,—dedi Jinxe sekin. So‘ng yana menga jilmayib qo‘ydi va ketdi.

—Men toza havoga chiqishim kerak.

Hamma shovqin ichida, lekin men jimlikni sog‘indim. Ichim siqildi. Havoning og‘irligimi, yo odamlarning yolg‘on kulgisimi bilmadim. Ammo yuragim siqilayotgani aniq edi.

Stakandagi ichimlikni stolga qo‘ydimda hech kimga hech nima demay, sekin orqaroqqa qarab yurdim. Hech kim sezmadi. Balki sezishmadi. Yaxshi.

Orqa eshikdan chiqdim. Darrov yuzimga yengil shamol urildi. Naqadar yengillik. Nafasimni ichimga tortdim. Ko‘kragim ochilgandek bo‘ldi.

Osmon qorong‘i, lekin yulduzlar tiniq. Hamma joy jim. Ichkaridagi shovqin endi uzoqdan eshitiladi, go‘yo men boshqa dunyodaman.

Deraza tokchasiga suyanib, uzoqqa qaradim. O‘zimni topishga harakat qilardim. Men kimman? Bu dunyoda men qanday rol o‘ynayapman?

Birdan orqamda eshik ohangsiz ochildi. Qadam tovushlari sekin. Ammo men ortimga qaramadim.

Chunki kim kelganini yuragim allaqachon sezgandi.

Qadam tovushlari menga yaqinlasha boshladi. Og‘ir, lekin ohista. To‘xtadi. Yonimda. Baribir ortimga qaramadim. Kimligini sezardim.

—Senga bu yer yoqadimi? — dedi u. Ovozi past, tinch.

Bir muddat jim turdim. So‘ng asta javob berdim:

—Ichkaridan yaxshiroq.

U yonimga suyanib turdi. Shamol sochlarimni yuzimga irg‘itdi. U qarab turganini bildim.

—Hamma bilan kulib gaplashib yuribsan, lekin ko‘zlaringda... jimlik bor.

Qarasam, u qarab turardi. Nigohi chuqur, aniq. Lekin bu safar o‘sha sovuqqon nigoh emasdi. Unga qarab qo‘ydim.

—Hamma narsa gapda emas, Jungkook. Ba’zida jimlik ko‘proq aytadi.

U boshini egdi, biroz kulimsiradi.

—Sen o‘zgachasan Youra.

Bu gapni eshitib, yuragimda nimadir titradi. Lekin o‘zimni qo‘ymadim. Uning ko‘ziga tik qaradim.

—Men o‘zgacha bo‘lish uchun yashamayman. Shunchaki... omon qolish uchun yashayman.

Biz jim turdik. Shamol bizni o‘rab oldi. So‘zsiz hamma narsa tushunarli edi.

Lekin men yuragimdagi tuyg‘ularni hali tan olishga tayyor emasdim.

6-boʻlim tugadi.

Muallif: Youra Miller
Kanal: Painful fanfics

5-boʻlim "niqoblar ostida"

Ara pov:

Bir nechta ulkan binolar orasida, yo‘lni kesib o‘tayotganimda bir ovoz eshitdim. Bu meni ajablantirmadi, lekin har bir narsaga shubha bilan qarashimni davom ettirdim. Kimdir menga yaqinlashayotganini sezdim. Bu faqat tasodifiy uchrashuvmi yoki men bilmagan biror narsa borligini bildirmoqchimi?

Ortimga qarar ekanman u yerda Youra turar edi. U qanday bu yerga kelib qolgani meni oʻylantira boshladi.

—Bu yerda nima qilyabsan?—u mendan jiddiy ohangda soʻradi.

—zerikganim uchun senchi?—men qisqa javob berdim.

—yaxshi unda men Villaga ketim sen ham tezroq villaga bor nonushtaga kech qolma—u buyruq ohangda gapirdi.

—hoʻp bir oz sayr qilaman.

—yaxshi.

Youra oʻzining moshinasi tomon borar ekan men tomon nigoh tashladi. Baʼzida u juda kuchli lekin men uchun mehribon koʻrinadi. U bilan bolalikdan boshlab dugonamiz aslini olganda huddi opa singillardekmiz. U menga qiyin vaqtimda juda koʻp yordam bergan. Bu uchun undan juda minnatdorman. Koreyaga koʻchib kelganimizga 10 yil boʻldi. Biz bu darajaga yetishish uchun juda koʻp qiyinchilik koʻrdik. Hayol surib uyga yetib qolganimni ham sezmay qoldim. Villaga kirishim bilan ulkan darvoza eshiklarini tansoqchilar ochdi va tazim qilishdi. Men ularga boshimni raxmat deganday silkib qoʻydim va uyga kira boshladim. Kirar ekanman Youra oshxonada nimalar bilandur band edi.

—Keldingmi?—u menga qaramay gapirdi.

—ha keldim nimalar bilan bandsan?—mem sekinlik bilan soʻradim.

—hizmatchilar bugun kela olmas ekan shuning uchun nonushta tayyorlayabman uyda faqat jinxe men va sen boshqalar ketishgan sohilga

—ha chunarli unda men kiyimlarimni kiyib chiqay keyin birga nonushta qilamiz—men unga gapirib honam tomon yoʻl oldim.

Jinxe pov:

Koʻzimni gʻira-shira ochdim. Boshim juda ham ogʻriyabdi menimcha meyoridan ortiq ichib yuborganman. Honada faqatgina oʻzim villa suv quyganday jim-jit. Menimcha boshqalar ketishgan boʻlishsa kerak. Ornimdan turdim va yuvinish xonasiga yoʻl oldim juda ham boshim ogʻriyabdi. Yuzimni yuvib chiqdim ustimga yengilroq kiyim kiydim. Pastki qavatga chiqdim. U yerda Youra turar edi. U bir nimalar bilan bandga oʻxshaydi.

—Turdingmi?—u meni sezdi.

—ha boshim juda ham oʻgʻriyabdi.—gʻinshib javob berdim.

—yonimga kelda dori ich yordam beradi.—u buyruq ohangda gapirdi.

Men uni oldiga borib dori ichdim boshimni oʻgʻrishi sal boʻlsada qoldi.

—menimcha juda ham koʻp ichib yuborgansan

—ha—men unga qarab kulimsiradim.

—ovqat tayyor Arani chaqir nonushta qilamiz.

Arani chaqirish uchun tepa qavatga koʻtarildim. Eshikni taqillatdim Ara eshikni ochdi.

—Nihoyat eshikni ochding nonushtaga tushar ekansan Youra aytyabdi.

—hoʻp besh minutda tushaman—u honasiga kirib ketdi.

Men pastga yana tushishim kerak. Zinalar juda ham koʻp menimcha 50 zina boʻlsa kerak bu Ara ham 3 qavatda honasi. Tezroq tushay undan koʻra juda ham och qoldim. Huddi ming yil ovqat yemagandayman.

__

Jungkook pov:

Yonimdagi odamni gaplari meni juda ham zeriktirdi kechagi tun qiziqarli boʻldi. Youra juda ham qiziqarli uning nimasidur meni oʻziga tortadi. U juda ham sirli menga aslini olganda shunday qizlar yoqadi. Bugun men bazim uyushtirmoqchiman unga Millerlar oilasini ham taklif etdim. Ular meni hamkorlarim ahir.

—Eshityabsizmi Janob Jungkook?— yonimdagi hamkorim menga savol berdi.

—ha gapiravering—uning gaplari juda ham choʻzilib ketdi.

—kompaniyam siz bilan bitim tuzishga rozi—men uni qoʻlini silkib qoʻydim.

—siz bilan shartnoma tuzganimga bagʻoyat xursandman janob Jungkook—u menga sekin jilmaydi.

2 soatdan soʻng/

Xonamda hujjatlarni imzolab oʻtirganimda. Eshik taqiladi uning kimligini tahmin qildim.

—kiring—dedim qattiyat bilan.

Eshik ochilib Namjoon kirib keldi.

—Janob Jungkook siz aytgan hamma narsa bazm uchun tayyorlanib boʻlindi.

—Ha yaxshi unda men ham bazmga tayyorlanay—men unga qarab qoʻydim.

Namjoon menga tazim qilib xonadan chiqib ketdi.Men shkaf tomon yurdim va bazm uchun tayyorlangan kastyimni oldim.

Kechki bazm/

Mehmonlar birin ketin kirib kelishar edi. Ular ichida mening yaqinlarim ham bor edi. Ularning yarmi biznesmen va boshqalari mafialar edi. Men ham mafialar bilan koʻpgina aloqam bor. Meni koʻpincha "Qora boʻri" deyishadi. Oʻzimga tanish boʻlgan yuzlarni koʻrdim. Bu Teahyung va Suga edi. Ular meni yaqin doʻstlarim desam ham boʻladi. Ular bilan bolalikdan beri doʻstmiz.

—Bugun bizning doʻstimiz juda ham kelishgan—deb kuldi Suga.

—Undan bugun qizlar koʻz uza olmaydi—Sugani gapiga qoʻshildi Teahyung.

—Maynavozchilikni yigʻishtirish vaqti kelgandir balki?—men ularga sovuqqon gapirdim.

—Bugun juda ham jiddiysan buning sababi nima bilsak boʻladimi janob Jungkook?—Suga biroz hayratlanganday gapirdi.

—Ha toʻgʻri Sugani gapiga qoʻshilaman nimadur boʻldimi?

—Yoki biron qiz seni hayolingni oʻgʻirladimi—32 ta tishini koʻrsatib tirjaydi Suga.

—Menimcha anavi qiz oʻgʻirladimi yuragingni—orqa tomondagi qizga ishora qildi.

Tepa zinalardan Youra tushib kelar edi. Uni egnidagi kiyim uni jozibador koʻrastardi. Jungkook unga tikilib qoldi. Nafaqat Jungkook va boshqa erkaklar ham. Bundan Jungkookni jahli chiqdi.

5-boʻlim tugadi.

Muallif: Youra Miller
Kanal: Painful fanfics

5-boʻlim "niqoblar ostida"

Ara pov:

Bir nechta ulkan binolar orasida, yo‘lni kesib o‘tayotganimda bir ovoz eshitdim. Bu meni ajablantirmadi, lekin har bir narsaga shubha bilan qarashimni davom ettirdim. Kimdir menga yaqinlashayotganini sezdim. Bu faqat tasodifiy uchrashuvmi yoki men bilmagan biror narsa borligini bildirmoqchimi?

Ortimga qarar ekanman u yerda Youra turar edi. U qanday bu yerga kelib qolgani meni oʻylantira boshladi.

—Bu yerda nima qilyabsan?—u mendan jiddiy ohangda soʻradi.

—zerikganim uchun senchi?—men qisqa javob berdim.

—yaxshi unda men Villaga ketim sen ham tezroq villaga bor nonushtaga kech qolma—u buyruq ohangda gapirdi.

—hoʻp bir oz sayr qilaman.

—yaxshi.

Youra oʻzining moshinasi tomon borar ekan men tomon nigoh tashladi. Baʼzida u juda kuchli lekin men uchun mehribon koʻrinadi. U bilan bolalikdan boshlab dugonamiz aslini olganda huddi opa singillardekmiz. U menga qiyin vaqtimda juda koʻp yordam bergan. Bu uchun undan juda minnatdorman. Koreyaga koʻchib kelganimizga 10 yil boʻldi. Biz bu darajaga yetishish uchun juda koʻp qiyinchilik koʻrdik. Hayol surib uyga yetib qolganimni ham sezmay qoldim. Villaga kirishim bilan ulkan darvoza eshiklarini tansoqchilar ochdi va tazim qilishdi. Men ularga boshimni raxmat deganday silkib qoʻydim va uyga kira boshladim. Kirar ekanman Youra oshxonada nimalar bilandur band edi.

—Keldingmi?—u menga qaramay gapirdi.

—ha keldim nimalar bilan bandsan?—mem sekinlik bilan soʻradim.

—hizmatchilar bugun kela olmas ekan shuning uchun nonushta tayyorlayabman uyda faqat jinxe men va sen boshqalar ketishgan sohilga

—ha chunarli unda men kiyimlarimni kiyib chiqay keyin birga nonushta qilamiz—men unga gapirib honam tomon yoʻl oldim.

Jinxe pov:

Koʻzimni gʻira-shira ochdim. Boshim juda ham ogʻriyabdi menimcha meyoridan ortiq ichib yuborganman. Honada faqatgina oʻzim villa suv quyganday jim-jit. Menimcha boshqalar ketishgan boʻlishsa kerak. Ornimdan turdim va yuvinish xonasiga yoʻl oldim juda ham boshim ogʻriyabdi. Yuzimni yuvib chiqdim ustimga yengilroq kiyim kiydim. Pastki qavatga chiqdim. U yerda Youra turar edi. U bir nimalar bilan bandga oʻxshaydi.

—Turdingmi?—u meni sezdi.

—ha boshim juda ham oʻgʻriyabdi.—gʻinshib javob berdim.

—yonimga kelda dori ich yordam beradi.—u buyruq ohangda gapirdi.

Men uni oldiga borib dori ichdim boshimni oʻgʻrishi sal boʻlsada qoldi.

—menimcha juda ham koʻp ichib yuborgansan

—ha—men unga qarab kulimsiradim.

—ovqat tayyor Arani chaqir nonushta qilamiz.

Arani chaqirish uchun tepa qavatga koʻtarildim. Eshikni taqillatdim Ara eshikni ochdi.

—Nihoyat eshikni ochding nonushtaga tushar ekansan Youra aytyabdi.

—hoʻp besh minutda tushaman—u honasiga kirib ketdi.

Men pastga yana tushishim kerak. Zinalar juda ham koʻp menimcha 50 zina boʻlsa kerak bu Ara ham 3 qavatda honasi. Tezroq tushay undan koʻra juda ham och qoldim. Huddi ming yil ovqat yemagandayman.

__

Jungkook pov:

Yonimdagi odamni gaplari meni juda ham zeriktirdi kechagi tun qiziqarli boʻldi. Youra juda ham qiziqarli uning nimasidur meni oʻziga tortadi. U juda ham sirli menga aslini olganda shunday qizlar yoqadi. Bugun men bazim uyushtirmoqchiman unga Millerlar oilasini ham taklif etdim. Ular meni hamkorlarim ahir.

—Eshityabsizmi Janob Jungkook?— yonimdagi hamkorim menga savol berdi.

—ha gapiravering—uning gaplari juda ham choʻzilib ketdi.

—kompaniyam siz bilan bitim tuzishga rozi—men uni qoʻlini silkib qoʻydim.

—siz bilan shartnoma tuzganimga bagʻoyat xursandman janob Jungkook—u menga sekin jilmaydi.

2 soatdan soʻng/

Xonamda hujjatlarni imzolab oʻtirganimda. Eshik taqiladi uning kimligini tahmin qildim.

—kiring—dedim qattiyat bilan.

Eshik ochilib Namjoon kirib keldi.

—Janob Jungkook siz aytgan hamma narsa bazm uchun tayyorlanib boʻlindi.

—Ha yaxshi unda men ham bazmga tayyorlanay—men unga qarab qoʻydim.

Namjoon menga tazim qilib xonadan chiqib ketdi.Men shkaf tomon yurdim va bazm uchun tayyorlangan kastyimni oldim.

Kechki bazm/

Mehmonlar birin ketin kirib kelishar edi. Ular ichida mening yaqinlarim ham bor edi. Ularning yarmi biznesmen va boshqalari mafialar edi. Men ham mafialar bilan koʻpgina aloqam bor. Meni koʻpincha "Qora boʻri" deyishadi. Oʻzimga tanish boʻlgan yuzlarni koʻrdim. Bu Teahyung va Suga edi. Ular meni yaqin doʻstlarim desam ham boʻladi. Ular bilan bolalikdan beri doʻstmiz.

—Bugun bizning doʻstimiz juda ham kelishgan—deb kuldi Suga.

—Undan bugun qizlar koʻz uza olmaydi—Sugani gapiga qoʻshildi Teahyung.

—Maynavozchilikni yigʻishtirish vaqti kelgandir balki?—men ularga sovuqqon gapirdim.

—Bugun juda ham jiddiysan buning sababi nima bilsak boʻladimi janob Jungkook?—Suga biroz hayratlanganday gapirdi.

—Ha toʻgʻri Sugani gapiga qoʻshilaman nimadur boʻldimi?

—Yoki biron qiz seni hayolingni oʻgʻirladimi—32 ta tishini koʻrsatib tirjaydi Suga.

—Menimcha anavi qiz oʻgʻirladimi yuragingni—orqa tomondagi qizga ishora qildi.

5-boʻlim tugadi.

Muallif: Youra Miller
Kanal: Painful fanfics

4-boʻlim: Oʻtmish

Klubdagi tungi shovqin ortda qolgan edi. Yorqin chiroqlar, baland musiqa, sirli nigohlar — bular endi faqat orqada qolgan shovqin edi. Youra, Jinxe va Ara sokin qadamlar bilan mashina tomon yo‘l olishardi. Uchovi ham jim lekin har birining boshi fikrlar bilan band.

Mashina salonida faqat dvigatel ovozi eshitilardi.

Ara oynadan shahar chiroqlariga tikildi, bu kecha uni bir oz titratgandi. Jinxe esa telefoniga ko‘z yugurtirib qo‘ydi, lekin xayoli boshqa joyda edi. Youra esa orqa o‘rindiqda o‘tirib, ko‘zlarini yumgancha, chuqur nafas olib turardi — u bu tun haqida o‘ylayotgandi. Vincenzo, Jungkook, klubdagi sovuq nigohlar... Bularning hammasi oddiy uchrashuv emasligini anglatar edi.

Mashina nihoyat Millerlar oilasining keng va shinam hovlisiga kirib bordi. Qoʻriqchilar ularga eshiklarni ochdi. Millerlar oilasi uyquda edi. Ular moshinadan asta tushishdi.

— Charchadim, — dedi Ara ovozini pasaytirib.

Jinxe unga kulib qaradi, lekin biror javob bermadi.

Ichkariga kirishgach, poyabzallarini yechib, har biri o‘z xonasiga qarab yurdi.
Youra zinapoyadan chiqayotib, pastdan ko‘tarilayotgan sokin tovushlarga quloq soldi, bu tun nihoyat tugadi.
U xonasiga kirib, deraza oldiga bordi. Tashqarida yulduzlar jimjimador porlab turardi.
Youra tungi kiyimini kiyib divanga yotdim. Va charchoq tufayli uxlab qoldi.

Tush (Youraning o‘tmishiga sayohati)

Qorong‘ilik orasidan yorug‘lik chiqdi. Youra qulab borayotgandi — ammo birdan pastlik emas, balki tanish hovli unga bag‘rini ochdi.

Bu... buvisining bog‘i edi.

Qorong‘ilik o‘rnini quyoshli tong nuri egalladi. Qushlar chirqirardi. Eski uy eshik oldida ona mehr bilan unga qarab turardi. U hali Aziza edi. Oddiygina oq ko‘ylakda, sochlari samoga qaratilgan, ko‘zlarida esa yorug‘ orzular.

— Ona? — deb pichirladi u.

Onasi unga kulib qaradi. Ammo bu kulgu orqasida nimadir yashiringandi. So‘ng o‘sha kichkina ukasi yugurib chiqdi.

— Aziza! Yur, daraxtga chiqamiz!

Aziza unga jilmaydi. Ammo yuragida g‘alati his — go‘yo bu xotira emas, og‘riq edi.

Tog‘asi chaqirdi:

— Ko‘chaga chiqmay tur, kechki ovqatga tayyorlanamiz!

Aziza ichkariga kirmoqchi bo‘ldi, lekin birdan atrofdan qora soyalar paydo bo‘ldi. Ularni tanirdi. Mafiya odamlarining siluetlari edi ular.

Onasi orqaga qarab ketdi. Uka — yo‘q bo‘lib qoldi. Hovli — qop-qorong‘u bo‘lib qoldi.

Birdan Jungkook paydo bo‘ldi. U masofada turib unga qarab turardi. Ammo bu safar — u ham, u ham Azizani emas, Yourani ko‘rayotgandi.

— Tanlading, — dedi u sokin ohangda.

Aziza tizzasiga cho‘kdi. Atrofda hammasi parchalanar, eski uy o‘z-o‘zidan qulab borardi.

— Men tanlamadim, — deb pichirladi u. — Meni majbur qilishdi...

So‘ng ko‘zlari ochildi.

U nafas olarkan, qattiq terlagandi. Xonasi... hozirgi Youraning xonasi. Yangi hayot. Yangi kuch. Yangi mas’uliyat.

Lekin yuragining chuqur bir burchagida Aziza hali ham bor edi.

Ertalab

Youra ko‘zlarini ochdi. Shiftga tikilib yotarkan, yuragining urishi hali ham sekinlashmagan edi. Bir zumga hech narsa harakat qilmaganday tuyuldi. Xona jim. Faqat devordagi soatning “tik-tak” ovozi eshitilardi.

U asta o‘rnidan turdi. Oq ipak koʻylagi beliga yopishib tushgan, sochlari biroz chalkash edi. Oynaga yaqinlashib, o‘ziga tikildi. Yuzida hech qanday ifoda yo‘q. Tinch. Hatto sovuqlik bor edi.

Ammo ko‘zlar... u ko‘zlarda tunda ko‘rganlar aks etardi. Onasi, Seojun, tog‘asining uyidagi g‘ala-g‘ovur, kichkina Azizani quchgan bolalik fasli...

U derazani ochdi. Bahorning ilk tongi yuziga urildi. Toza havo... lekin yuragini tozalay olmadi.

Stol ustidagi stakan tomon yurdi, suv quyib ichdi. So‘ng yelkasiga palto tashlab, xona eshigini ochdi. Uy sokin edi. Jinxe hali uyg‘onmagan. Ara xonasida.

U sekin zinapoyadan pastga tushdi. Oshxonada xizmatkor yengil ta’zim bilan unga qaradi.

— Qahva tayyorlaymi, Miller xonim?

— Ha, qora. Shakar yo‘q boʻlsin, — dedi Youra, tovushida ohang bo‘lmasa-da, qat’iyat bor edi.

U deraza yonidagi stulga o‘tirdi. Va bir zum jim o‘tirib qoldi.

Tush. Faqat tush edi. Ammo u hislar... haqiqiy edi. U ichidan, bolaligidan ko‘tarilib kelgan g‘am, sog‘inch edi.

U chuqur nafas oldi.

— Bugun boshqacha bo‘ladi, — dedi u o‘ziga.

Qahva keldi. Bir yudum ichdi. Endi u yana Youra Miller. Qattiq, sovuq, aqlli, va... hamon ichida beg'ubor Azizani yashirib yurgan ayol.

U uzun, bej rangli pidjakni yelkaga ilib, hovliga chiqdi. Nafas oldi. Tinchlik... lekin qalbida emas.

Shunchaki yurmoqchi bo‘ldi. Piyoda. O‘zicha. O‘zini o‘ylab.

U uzoqlashgan sayin atrofdagi sokin ko‘chalar, derazalardagi gullar va toza havo uni yana bolaligiga olib ketayotgandek edi. Ustiga ustak, birdan ko‘ziga bitta do‘kon ilindi — eski muzqaymoqchining stendi.

O‘sha yerda... bir yigit turardi. Oddiy futbolka, ko‘zlarida nur. U muzqaymoq olib, orqasiga o‘girilganida... to‘xtab qoldi.

— Aziza?..

Youra qotib qoldi. Bu ism... yuragini teshgandek bo‘ldi.

U asta orqasiga o‘girdi. Ko‘zlar to‘qnashdi.

— Daehyun?

Ular jim turishdi. Bu jimlikda qancha yil yashirin edi — bolalik, kulgu, oddiy kunlar, beg‘ubor gaplar.

— Ishonolmayapman, bu rostdan senmisan? — dedi u.

— Sen bu yerda nima qilayapsan?

— Oilam bilanman. Bir muddat… hammasidan uzoqlashmoqchi edim.

— Aziza… bu ismni eshitmagan edim ancha bo‘ldi.

— Meni endi Youra deb chaqirishadi.

Daehyun asta kulimsiradi.

— Bu faqat bir tong... – dedi Daehyun.

— Ha. Faqat bir tong.

Lekin o‘sha tong Youraning yuragidagi devorlarga darz solgandek bo‘ldi.

— Lekin men hanuz seni Aziza deb bilaman. O‘sha bolaligimizdagidek.

Youraning ko‘zlarida nimadir uvishdi. U yuragini bosdi. U kuchli bo‘lishi kerak edi.

— Sen ham o‘zgarmabsan. Hali ham muzqaymoq sevasanmi?

— Hali ham eski joylarda yuraman.

U bir stakanni uzatdi. Youra uni oldi. Qabul qildi

.........

Ara pov:

Quyosh nurlari xonamga tushganda, uyg‘onib, bir necha soniya jim turdim. Bugun biror o‘zgarish bo‘lishini sezdim, lekin nima ekanligini tushunolmadim. Kecha qandaydir g‘alati hislar menga xalaqit berdi, lekin hozirda, endi nima qilishim kerakligini aniq bilmasdim.

Xonamdan chiqdim va tashqariga qadam qo‘ydim. Har doim o‘zimga tanish bo‘lgan kun tartibidan chiqmangani kabi, bugun ham shunday edi. Ammo biror narsa meni yanada aniqroq qarorlar qabul qilishga undardi. Yangi kun — yangi imkoniyatlar degan o‘y bilan, ko‘proq harakat qilishim kerakligini his qilardim. Faqat bu safar, o‘zimni o‘zgacha his qilardim.

Men hammasi haqida o‘ylashim kerak. O‘zgarishlar kerak edi, va hozir ular uchun to‘g‘ri vaqtda edim. Bugun nima qilishim kerakligini bilmasam-da, faqat bir narsani angladim: Hayot davom etadi va men uni boshqarishga tayyorman.

Uydan chiqib, poyabzalimni kiyib tashqariga chiqdim. Havo salqin, lekin hali ham yengil bir shamol yuzimga tekkani o‘zimni yaxshiroq his qilishimga yordam berdi. Qadamlarim asta-sekin, ammo aniq edi. Bugun o‘zimni biror narsani o‘zgartirishim kerakligini his qildim. Nima bo‘lgan taqdirda ham, orqaga qaytib bo‘lmasligim kerak.

Ko‘chada yurarkanman, atrofdagi tinchlik meni o‘ziga tortdi. Lekin biror narsa, bir narsa meni boshqa yo‘nalishga olib borishni xohlardi. Bir necha qadam yurib, o‘zimni to‘xtatib, chuqur nafas oldim. Hayotimda har bir qarorimni o‘zgartirish vaqti keldi, lekin bu harakatni boshlashni qaerdan boshlashim kerakligini hali bilmasdim.

Bir nechta ulkan binolar orasida, yo‘lni kesib o‘tayotganimda bir ovoz eshitdim. Bu meni ajablantirmadi, lekin har bir narsaga shubha bilan qarashimni davom ettirdim. Kimdir menga yaqinlashayotganini sezdim. Bu faqat tasodifiy uchrashuvmi yoki men bilmagan biror narsa borligini bildirmoqchimi?

4-boʻlim tugadi.

Muallif: Youra Miller
Kanal: Painful fanfics