Oy nuri ostida...
Men u bilan ilk tanishganimda xuddiki u men uchun yaratilgandek tuyulardi. Uning kulishlari koʻzlari, hattoki hazillari ham meni aqlu- hushimdan ayirardi.U mening ilk muhabbatim ekanligini bilmasdi ham,lekin hayollarimda faqat u bilan boʻlishni istardim...

Endi nima qilaman aa axir biror ovaqtim yoqmasachi saroydan quvishsa nima qilaman degan hayollar boshimda aylanaverdi.

Saroy eshiklari ochildiyu oyoqlarim qoʻllarim yanada bataroq qaltiray boshladi,xuddiki hozir qoʻlimdagi ovqat yerga tushib ketguday boʻlardi

Toʻgrimda esa taxtda shahzoda oʻtirardi uning boshidagi toch shunchalik yorqinki koʻzlarim qamashdi,oʻylaganimdanda kelishgan ekan.

Uning yoniga borar ekanman u meni yeb qoʻygudek qarardi qoʻlimdan ovqatni olib shahzoda Adrianing stuli ustiga qoʻyishdi stuli katta ham emas kichik ham emasdi u taxtdan tushib ovqat yoniga kelib

Oʻsha ovqatni tayyorlagan qiz shu boʻladimi?

Albbata shu qiz shahzodam .deb aytdi yonida turgan allaqanday kiyim kiyib olgan vaziri

Nima oʻsha tayyorlagan ovqatimda biror kamchilik boʻlganmidi yoʻq yoʻq boʻlishi mumkin emas, u meni maqtamoqchi shuning uchun shu gapni aytdi.

Menga faqat uning koʻziga tik boqmaslikni aytishdi fikrlab keyin javob berishimni soʻrashdi va faqat yerga qarab turishmni tayinlashdi.

Bu qizning ismi kim men uni hech ham bu yerda koʻrmagandim.dedi shahzoda Adrian

Bu qiz 1 oy oldin kelgandi bizning barcha mashgʻulotlarimizdan aʼlo oʻtgan uning ismi Arabella dedi oʻsha vazir

Ich ichimdan hozir kimsan shahzodadan maqtov eshtaman deb quvonardim.

U taxtdan tushib haligi stul va stulcha yoniga borib turib ovqatga qarab taʼtib ham kormay men yonimga kela boshladi,

Qoʻrqinchli moviy koʻzlariga bir ikki marta koʻzim tushgandi axx esimdan chiqaribmanku axir unga tik boqish ham mumkin emasdiku .

Endi qoidani buzganim uchun meni jazolashlari aniq

U men turgan joyga kelib toʻxtadi. Unga tik boqolmasdim yerga qarab turardim uning faqat oyoqlari koʻrinardi.U juda baland ekan men uning yonida qizchasi boʻlib qolarkanman.

U kiyib olgan hashamdor kiyimlari yaltirab koʻzlarimni qamashtirdi.

U Yonimda toʻxtab tik boqishimni soʻradi.Endi nima qilaman menga tik boqishga ruxsat berilmagan axir u yana bir bor tik boqishimni soʻradi mayli nima boʻlsa boʻlsin shunga majburman.

Asta boshimni koʻtara boshladim uning bahaybat qadi qomati yonida men kichkina hashoratga oʻxshab qoldim.

Lekin men oʻylaganimdan ham chiroyliroq ekan uning malla rang qoshlari uzun kipriklari moviy koʻzlari qoradan kelgan sochlari, sochlari ustida turgan toji yanada nafis koʻrinardi.

Boshimni koʻtarishga togʻri keldi chunki unga tik boqishim kerk edi.

Ovqating ...

Deb gap boshlashni boshlaganimda hayolimda hozir mening ovaqtimni maqtaydi deb oʻylagandim aksincha u meni ustimdan kuldi

Tayyorlagan ovqatingning tuzi kam boʻlgan, nima shu ish ham qoʻlingdan kelmaydimi agar yana bir marta shunaqa qilsang seni bu yerdan quvishlarini buyuraman tushundingmi ...

Deb menga doʻq qilganday boʻldi,hozir hayolimda sharta yuziga tubirib haqoratlab ketishni oʻylab turgandim, nega meni boʻlmasa bosh oshpaz qilib tayinladi nima aqldan oʻzganmi bu men buni oliyjanob deb oʻylasam battar ezma ekan-ku bu.

Tushundingmi Arabella!

Unga gapirgim ham kelmadi.Hayolarimda uni parchalab tashlagim kelardi .

Tushundingmi dedi .qoʻrqinchli ovoz bilan

Tushundim shahzodam endi qaytarilmaydi.deb boshimni engdim

U menga chiqib ketishimni aytdi...

Oy nuri ostida nozik qalblar birlashib bir-birini yupatar ekan.Oʼsha kuni ularning ilk bosalari edi.Ularning eng qiyin damlari hali oldinda edi lekin ular bu haqida oʻylashmadi ham.Oʻsha kecha boshqalarga yaxshilik keltirgan boʻlsa boshqalarga azob-uquvat keltirdi...

Quyosh asta-sekin koʻtarila boshladi quyoshning iliq nurlari shunchalik yorqinki zulmatni ham yoʻq qildi va barcha joyni yana yorugʻlik qopladi.

Quyosh nurlari chetki bir qishloqning chetki bir xonadonining kichkina xonadi uxlab yotgan yigitga tushib turardi.Yigit bu nurdan goʻyoki sarmast boʻlayotgandek oʻrnidan turishni istamasdi.Yigit uxlab yotgan xonada deyarli hech nima yoʻq edi lekin uning oʻz qoʻllari bilan yasagan stul va yonida stulcha bor edi u ham derazani yonida turardi stulda esa bir parcha qogʻoz turardi qogʻozning ichida yozilgan sherlar bor edi . Yigit koʻznini ochdiyu yana boshini yostiqqa qoʻydi.

Celestia xonim Celestia xonim degan tovush yigitning qulogʻiga chalindi bir deganda bu kimligini topdi shekilli yuziga kulgu oʻgrildi axir bu Arabella ku deb oʻyladi hayolida, lekin hech nima qilmay yotaverdi.

Celestia xonim deb ulgurmasdan oshxona eshigidan sochlariga oq aralashgan yuzlari oydan ham oppoq yuzli, koʻzlari oldiga ajin aralashgan boʻyi pastroq bir xonim chiqib keldi.
Xonimning yuziga kulgu arshlashidi,qizim sen koʻrmaganimga ham bir oy bolibtiya,chiroyiga chiroy qoʻshilibdi,kela qol deb eshik oldidan qizni oshxonaga olib kirmoqchi boʻldi, lekin qiz qarshilik koʻrsatdi

Kechirasiz xonim men sizning taklifingizni rad qilishimga toʻgʻri keldi lekin albbata keyingi safar siz bilan suhbatlashgani kelaman men sizni sogʻinganim uchun yuzingizdagi tabassumingizni koʻrish uchun kelgandim halos deb Arabella ham jilmaydi aytgancha Alexander koʻrinmaydi nima u boʻga ketdimi

Yoʻq yoʻq u xonasida uxlab yotibdi chaqirib chiqaymi qizim
Yoʻq shart emas men saroyga kech qolishim mumkin,Aytgancha Roland amakim koʻrinmaydi
Umi u sahrlab bogʻga ketgan

Mayli barchaga salomimni yetkazib qoʻying.Albbata yana kelaman.

Deb eshikni ochidiyu saroy tomon shoshdi.Axir kech qolasa uni quvishlari mumkin edi uni omadi bor edi saroy uning yaqinida joylashgan edi.

U saroyga yaqinlashib nafasini rostlab oldi kiyimlarini toʻgʻrilab soqchilar tomon yura boshladi.Saroyga kirish eshigi yonida 2 ta baquvvat soqchilar turardi Arabella ularga salom bergandek koʻylagini ikki yonini ushlab asta tazim berdi. Soqchilar Arabellani yaxshi tanishar ora siradi hazil huzul qilishar edi ,ular Arabellani oʻtkazib yuborishdi.

Arabella darvozadan kirishi bilan saroyga qarab qanchalar chiroyliligini koʻrib u yerda yashashni xohlardi shu yerda bir soniya qarab turdiyu va oshxona tomon yurdi eshikni ochdiyu bosh oshpaz unga qahr koʻz bilan qaradi chunki u har doim kech qolib kelar ishlar qolib ketar edida bosh oshpazning orqa tomonida uning yaqin dugonasi turardi dugonasi alam bir soʻz larni shivirlar qoʻlari bilan tushuntirishga urinar lekin Arabella buni tushunmadi
Bosh oshpaz uning yoniga yura boshladi
Arabellaning ichida gʻala gʻuvur boshlandi hayolarida hozir men aniq haydashadi keyin nima qilaman axir onamaning dorilarini qayerdan olaman nima qilaman degan hayollar boshida aylanaverdi nahotki men shunchalik yomon oshpaz boʻlsam bunisi aniqku kecha bosh oshpaz kelmagan edi meni sen ovqat tayyorlaysan deyishdi nima uchun rozi boʻldima nima uchun ovqatimda kamchilik boʻlgan shuning uchun ham men aniq haydashadi nima yam qilardim yo kechirim soʻrasamikin aa.Barchsini hayolaridan oʻtkazdi.

Oshpaz Arabellaning yoniga keldi,uning koʻzlarga tik boqish ham qoʻrqinchli men undan kechirim soʻradim koʻzimdan yoshlar qalqib chiqdi iltimos menga yana bir bor imkon bering iltimos deya soʻradim

U moylovini qoʻllari bilan tarab qoshlarini chimirib senda hech qanday ayb yoʻq sening Ovqating Qirolga manzur boʻlibdi, endi sen bosh oshpazlika tayinlshimni buyurdi, endi meni bu yerda qilarlik hech qanday ish qolmadi men ketyapman seni tabriklayman dedi-yu men yani undan ham qattiqroq yigʻladim nega men bosh oshpaz boʻlishni hohlamayman deya qoʻllarimni yuzimga qoʻyib koʻz yoshlarimni artib

U hatto menga qaramay eshikdan chiqayotib orqasiga qarab menga jilmayib qoʻydi meni endi bu dard ichimni yemiradiku axir uning kichkina betob qiz borligini u yaqinda oʻlishini bilardimku nimaga oʻsha kishi menga qancha yordam bergandi men uni oʻrnini egallay olmayamn axir

U eshikni yopib chiqib ketdi,yonimga yugurib dugonam keldi qoʻy yigʻlama yigʻlaganingdan foyda yoʻq buni bilasanku nima qilasan oʻzingni yemirib qoʻy yur toza havoga chiqib kelamiz deya qoʻlimdan torti koʻz yoshlarimni artib eshik tomon chiqib ketdim.Oʻzimga kelib oldim va unga yordam berish uchun koʻproq ishlashim kerkligi angladim va kiyimlarimni almashtirib oshxona tomon yurdim eshikni ochib qozon va masalliqlarni keltirishlarini soʻradim va ovqat tayyorlashni boshladim.

Hayolimda faqat Alexanderni oʻylaridim u bilan oʻtgan bolalik xotiralarini oʻylab bazida kulib yuborardim

Ovqatni tayyorlab boʻlib Qirolga olib borish vaqti ham keldi negadir qoʻlarim qaltiray boshladi oyoqlarim esa yurishni istamadi Oshxona eshigan soqchilardan biri Qirol tayyor ovqat olib kelinsin deya baralla ovoz bilan aytib ketdi.

Endi undan ham battar hayojon qoʻquv boshlandi men hayolarimada qirolni badjahl kibrli deb oʻylardim,kim oʻylabdi men u bilan koʻrishishmni.

Ovqatni saroyga olib kirarkanman, men bu saroyga kirishni orzu qilardim saroy men oʻylaganimdan ham hashamatli ekan har tomonda haykallar turardi,

Mana men yetib keldim soqchilar saroy eshigini ochishdi oyoqlarim oʻzimga boʻy sunmay qoʻlishdi togʻrimda taxtda taxminan 24 yoshli yigit oʻtirardi uni hashmadir libos yanada chiroyliroq koʻrsatardi boshidagi toji esa yarqirab turardi u menga qarab qoldi va.....

Oy nuri ostida...
Oy nuri ostida nozik qalblar birlashib bir-birini yupatar ekan.Oʼsha kuni ularning ilk bosalari edi.Ularning eng qiyin damlari hali oldinda edi lekin ular bu haqida oʻylashmadi ham.Oʻsha kecha boshqalarga yaxshilik keltirgan boʻlsa boshqalarga azob-uquvat keltirdi...

Quyosh asta-sekin koʻtarila boshladi quyoshning iliq nurlari shunchalik yorqinki zulmatni ham yoʻq qildi va barcha joyni yana yorugʻlik qopladi.
Quyosh nurlari chetki bir qishloqning chetki bir xonadonining kichkina xonadi uxlab yotgan yigitga tushib turardi.Yigit bu nurdan goʻyoki sarmast boʻlayotgandek oʻrnidan turishni istamasdi.Yigit uxlab yotgan xonada deyarli hech nima yoʻq edi lekin uning oʻz qoʻllari bilan yasagan stul va yonida stulcha bor edi u ham derazani yonida turardi stulda esa bir parcha qogʻoz turardi qogʻozning ichida yozilgan sherlar bor edi . Yigit koʻznini ochdiyu yana boshini yostiqqa qoʻydi.

Celestia xonim Celestia xonim degan tovush yigitning qulogʻiga chalindi bir deganda bu kimligini topdi shekilli yuziga kulgu oʻgrildi axir bu Arabella ku deb oʻyladi hayolida, lekin hech nima qilmay yotaverdi.
Celestia xonim deb ulgurmasdan oshxona eshigidan sochlariga oq aralashgan yuzlari oydan ham oppoq yuzli, koʻzlari oldiga ajin aralashgan boʻyi pastroq bir xonim chiqib keldi.
Xonimning yuziga kulgu arshlashidi,qizim sen koʻrmaganimga ham bir oy bolibtiya,chiroyiga chiroy qoʻshilibdi,kela qol deb eshik oldidan qizni oshxonaga olib kirmoqchi boʻldi, lekin qiz qarshilik koʻrsatdi.
Kechirasiz xonim men sizning taklifingizni rad qilishimga toʻgʻri keldi lekin albbata keyingi safar siz bilan suhbatlashgani kelaman men sizni sogʻinganim uchun yuzingizdagi tabassumingizni koʻrish uchun kelgandim halos deb Arabella ham jilmaydi aytgancha Alexander koʻrinmaydi nima u boʻga ketdimi
Yoʻq yoʻq u xonasida uxlab yotibdi chaqirib chiqaymi qizim
Yoʻq shart emas men saroyga kech qolishim mumkin,Aytgancha Roland amakim koʻrinmaydi
Umi u sahrlab bogʻga ketgan
Mayli barchaga salomimni yetkazib qoʻying.Albbata yana kelaman.
Deb eshikni ochidiyu saroy tomon shoshdi.Axir kech qolasa uni quvishlari mumkin edi uni omadi bor edi saroy uning yaqinida joylashgan edi.U saroyga yaqinlashib nafasini rostlab oldi kiyimlarini toʻgʻrilab soqchilar tomon yura boshladi.Saroyga kirish eshigi yonida 2 ta baquvvat soqchilar turardi Arabella ularga salom bergandek koʻylagini ikki yonini ushlab asta tazim berdi. Soqchilar Arabellani yaxshi tanishar ora siradi hazil huzul qilishar edi ,ular Arabellani oʻtkazib yuborishdi.
Arabella darvozadan kirishi bilan saroyga qarab qanchalar chiroyliligini koʻrib u yerda yashashni xohlardi shu yerda bir soniya qarab turdiyu va oshxona tomon yurdi eshikni ochdiyu bosh oshpaz unga qahr koʻz bilan qaradi chunki uni yoqtirmas edi bosh oshpazning orqa tomonida uning yaqin dugonasi turardi dugonasi alam bir soʻz larni shivirlar qoʻlari bilan tushuntirishga urinar lekin Arabella buni tushunmaydi
Bosh oshpaz uning yoniga yura boshladi
Arabellaning ichida gʻala gʻuvur boshlandi hayolarida hozir men aniq haydashadi keyin nima qilaman axir onamaning dorilarini qayerdan olaman nima qilaman degan hayollar boshida aylanaverdi nahotki men shunchalik yomon oshpaz boʻlsam bunisi aniqku bir kuni bosh oshpaz kelmagan edi meni sen ovqat tayyorlaysan deyishdi nima uchun rozi boʻldima nima uchun ovqatimda kamchilik boʻlgan shuning uchun ham men aniq haydashadi nima yam qilardim yo kechirim soʻrasamikin aa.Barchsini hayolaridan oʻtkazdi.
Oshpaz Arabellaning yoniga keldi,uning koʻzlarga tik boqish ham qoʻrqinchli men undan kechirim soʻradim koʻzimdan yoshlar qalqib chiqdi iltimos menga yana bir bor imkon bering iltimos deya soʻradim
U moylovini qoʻllari bilan tarab qoshlarini chimirib senda hech qanday ayb yoʻq sening Ovqating Qirolga manzur boʻlibdi, endi sen bosh oshpazlika tayinlshimni buyurdi, endi meni bu yerda qilarlik hech qanday ish qolmadi men ketyapman seni tabriklayman dedi-yu men yani undan ham qattiqroq yigʻladim nega men bosh oshpaz boʻlishni hohlamayman deya qoʻllarimni yuzimga qoʻyib koʻz yoshlarimni artib
U hatto menga qaramay

eshikdan chiqayotib orqasiga qarab menga jilmayib qoʻydi meni endi bu dard ichimni yemiradiku axir uning kichkina betob qiz borligini u yaqinda oʻlishini bilardimku nimaga oʻsha kishi menga qancha yordam bergandi men uni oʻrnini egallay olmayamn axir
U eshikni yopib chiqib ketdi,yonimga yugurib dugonam keldi qoʻy yigʻlama yigʻlaganingdan foyda yoʻq buni bilasanku nima qilasan oʻzingni yemirib qoʻy yur toza havoga chiqib kelamiz deya qoʻlimdan torti koʻz yoshlarimni artib eshik tomon chiqib ketdim.Oʻzimga kelib oldim va unga yordam berish uchun koʻproq ishlashim kerkligi angladim va kiyimlarimni almashtirib oshxona tomon yurdim eshikni ochib qozon va masalliqlarni keltirishlarini soʻradim va ovqat tayyorlashni boshladim ,hayolimda faqat Alexanderni oʻylaridim u bilan oʻtgan bolalik xotiralarini oʻylab bazida kulib yuborardim
Ovqatni tayyorlab boʻlib Qirolga olib borish vaqti ham keldi dugonam sochlaringni yigʻib ol yuzlaringni yuvib ol dedi men aytgan barchasini qilib oldim negadir qoʻlarim qaltiray boshladi oyoqlarim esa yurishni istamadi Oshxona eshigan soqchilardan biri Qirol tayyor ovqat olib kelinsin deya aytib ketdi.
Endi undan ham battar hayojon qoʻquv boshlandi men hayolarimada qirolni badjahl kibrli deb oʻylardim,kim oʻylabdi men u bilan koʻrishishmni.
Ovqatni saroyga olib kirarkanman, men bu saroyga kirishni orzu qilardim saroy men oʻylaganimdan ham hashamatli ekan har tomonda haykallar turardi,

Mana men yetib keldim soqchilar saroy eshigini ochishdi oyoqlarim oʻzimga boʻy sunmay qoʻlishdi togʻrimda taxtda taxminan 24 yoshli yigit oʻtirardi uni hashmadir libos yanada chiroyliroq koʻrsatardi boshidagi toji esa yarqirab turardi u menga qarab qoldi va.....

Quyosh asta-sekin koʻtarila boshladi quyoshning iliq nurlari shunchalik yorqinki zulmatni ham yoʻq qildi va barcha joyni yana yorugʻlik qopladi.
Quyosh nurlari chetki bir qishloqning chetki bir xonadonining kichkina xonadi uxlab yotgan yigitga tushib turardi.Yigit bu nurdan goʻyoki sarmast boʻlayotgandek oʻrnidan turishni istamasdi.Yigit uxlab yotgan xonada deyarli hech nima yoʻq edi lekin uning oʻz qoʻllari bilan yasagan stul va yonida stulcha bor edi u ham derazani yonida turardi stulda esa bir parcha qogʻoz turardi qogʻozning ichida yozilgan sherlar bor edi . Yigit koʻznini ochdiyu yana boshini yostiqqa qoʻydi.

Celestia xonim Celestia xonim degan tovush yigitning qulogʻiga chalindi bir deganda bu kimligini topdi shekilli yuziga kulgu oʻgrildi axir bu Arabella ku deb oʻyladi hayolida, lekin hech nima qilmay yotaverdi.
Celestia xonim deb ulgurmasdan oshxona eshigidan sochlariga oq aralashgan yuzlari oydan ham oppoq yuzli, koʻzlari oldiga ajin aralashgan boʻyi pastroq bir xonim chiqib keldi.
Xonimning yuziga kulgu arshlashidi,qizim sen koʻrmaganimga ham bir oy bolibtiya,chiroyiga chiroy qoʻshilibdi,kela qol deb eshik oldidan qizni oshxonaga olib kirmoqchi boʻldi, lekin qiz qarshilik koʻrsatdi.
Kechirasiz xonim men sizning taklifingizni rad qilishimga toʻgʻri keldi lekin albbata keyingi safar siz bilan suhbatlashgani kelaman men sizni sogʻinganim uchun yuzingizdagi tabassumingizni koʻrish uchun kelgandim halos deb Arabella ham jilmaydi aytgancha Alexander koʻrinmaydi nima u boʻga ketdimi
Yoʻq yoʻq u xonasida uxlab yotibdi chaqirib chiqaymi qizim
Yoʻq shart emas men saroyga kech qolishim mumkin,Aytgancha Roland amakim koʻrinmaydi
Umi u sahrlab bogʻga ketgan
Mayli barchaga salomimni yetkazib qoʻying.Albbata yana kelaman.
Deb eshikni ochidiyu saroy tomon shoshdi.Axir kech qolasa uni quvishlari mumkin edi uni omadi bor edi saroy uning yaqinida joylashgan edi.U saroyga yaqinlashib nafasini rostlab oldi kiyimlarini toʻgʻrilab soqchilar tomon yura boshladi.Saroyga kirish eshigi yonida 2 ta baquvvat soqchilar turardi Arabella ularga salom bergandek koʻylagini ikki yonini ushlab asta tazim berdi. Soqchilar Arabellani yaxshi tanishar ora siradi hazil huzul qilishar edi ,ular Arabellani oʻtkazib yuborishdi.
Arabella darvozadan kirishi bilan saroyga qarab qanchalar chiroyliligini koʻrib u yerda yashashni xohlardi shu yerda bir soniya qarab turdiyu va oshxona tomon yurdi eshikni ochdiyu bosh oshpaz unga qahr koʻz bilan qaradi chunki uni yoqtirmas edi bosh oshpazning orqa tomonida uning yaqin dugonasi turardi dugonasi alam bir soʻz larni shivirlar qoʻlari bilan tushuntirishga urinar lekin Arabella buni tushunmaydi
Bosh oshpaz uning yoniga yura boshladi
Arabellaning ichida gʻala gʻuvur boshlandi hayolarida hozir men aniq haydashadi keyin nima qilaman axir onamaning dorilarini qayerdan olaman nima qilaman degan hayollar boshida aylanaverdi nahotki men shunchalik yomon oshpaz boʻlsam bunisi aniqku bir kuni bosh oshpaz kelmagan edi meni sen ovqat tayyorlaysan deyishdi nima uchun rozi boʻldima nima uchun ovqatimda kamchilik boʻlgan shuning uchun ham men aniq haydashadi nima yam qilardim yo kechirim soʻrasamikin aa.Barchsini hayolaridan oʻtkazdi.
Oshpaz Arabellaning yoniga keldi,uning koʻzlarga tik boqish ham qoʻrqinchli men undan kechirim soʻradim koʻzimdan yoshlar qalqib chiqdi iltimos menga yana bir bor imkon bering iltimos deya soʻradim
U moylovini qoʻllari bilan tarab qoshlarini chimirib senda hech qanday ayb yoʻq sening Ovqating Qirolga manzur boʻlibdi, endi sen bosh oshpazlika tayinlshimni buyurdi, endi meni bu yerda qilarlik hech qanday ish qolmadi men ketyapman seni tabriklayman dedi-yu men yani undan ham qattiqroq yigʻladim nega men bosh oshpaz boʻlishni hohlamayman deya qoʻllarimni yuzimga qoʻyib koʻz yoshlarimni artib
U hatto menga qaramay

eshikdan chiqayotib orqasiga qarab menga jilmayib qoʻydi meni endi bu dard ichimni yemiradiku axir uning kichkina betob qiz borligini u yaqinda oʻlishini bilardimku nimaga oʻsha kishi menga qancha yordam bergandi men uni oʻrnini egallay olmayamn axir
U eshikni yopib chiqib ketdi,yonimga yugurib dugonam keldi qoʻy yigʻlama yigʻlaganingdan foyda yoʻq buni bilasanku nima qilasan oʻzingni yemirib qoʻy yur toza havoga chiqib kelamiz deya qoʻlimdan torti koʻz yoshlarimni artib eshik tomon chiqib ketdim.Oʻzimga kelib oldim va unga yordam berish uchun koʻproq ishlashim kerkligi angladim va kiyimlarimni almashtirib oshxona tomon yurdim eshikni ochib qozon va masalliqlarni keltirishlarini soʻradim va ovqat tayyorlashni boshladim ,hayolimda faqat Alexanderni oʻylaridim u bilan oʻtgan bolalik xotiralarini oʻylab bazida kulib yuborardim
Ovqatni tayyorlab boʻlib Qirolga olib borish vaqti ham keldi dugonam sochlaringni yigʻib ol yuzlaringni yuvib ol dedi men aytgan barchasini qilib oldim negadir qoʻlarim qaltiray boshladi oyoqlarim esa yurishni istamadi Oshxona eshigan soqchilardan biri Qirol tayyor ovqat olib kelinsin deya aytib ketdi.
Endi undan ham battar hayojon qoʻquv boshlandi men hayolarimada qirolni badjahl kibrli deb oʻylardim,kim oʻylabdi men u bilan koʻrishishmni.
Ovqatni saroyga olib kirarkanman, men bu saroyga kirishni orzu qilardim saroy men oʻylaganimdan ham hashamatli ekan har tomonda haykallar turardi,

Mana men yetib keldim soqchilar saroy eshigini ochishdi oyoqlarim oʻzimga boʻy sunmay qoʻlishdi togʻrimda taxtda taxminan 24 yoshli yigit oʻtirardi uni hashmadir libos yanada chiroyliroq koʻrsatardi boshidagi toji esa yarqirab turardi u menga qarab qoldi va.....

Oradan uch kun o‘tdi.

Sunhee oxirgi kunlarda juda zaiflashib qolgan edi. Shifokorlar harakat qilishni cheklab, faqat tinch yotishni maslahat berishardi. Ammo yuragi asta-sekin toliqqanini ular ham sezishgandi. Robiya buni yuragi bilan his qilardi.

Tungi soat 3:00 edi. Palatada sukunat. Faqat yurak urish monitorining bir maromdagi "bip… bip…" tovushi yangrardi. Robiya yonida o‘tirib, Sunheening qo‘lini ushlab uxlab qolgan edi.

Birdan... bip... bip... bip... — tovush sekinlasha boshladi.

Sunhee sekin ko‘zlarini ochdi. Lablarida zaif jilmayish.

— “Robiya…” — dedi u shivirlab.

Robiya ko‘zlarini ochdi, hushyor tortdi.

— “Ha? Sunhee? Men shu yerdaman, siz tinchlaning…”

Sunhee ko‘zlarini unga tikdi. Yuzida na og‘riq, na qo‘rquv — faqat sokinlik bor edi.

— “Rahmat… menga qizim kabi bo‘lganing uchun…”

Robiyaning ko‘zlaridan yosh oqdi.

— “Iltimos, gapirmang. Hali hammasi oldinda. Birga uyga qaytamiz, esingizdami?”

Sunhee sekin boshini chayqadi.

— “Mening uydan chiqishim kerak emas. Sen esa hali butun dunyoni ko‘rishing kerak. Menga… va’da ber...”

— “Va’da?” — ovozi larzaga to‘ldi Robiyaning.

— “Hech qachon o‘zingni yolg‘iz deb o‘ylama. Sen doim yuragimdasan. Agar biror kuni ko‘zingni ochib osmonga qarasang... bilki, men shunday qarab turaman.”

Monitorda oxirgi bip eshitildi. Chiziq tekislandi.

Robiya qichqirdi:

— “YO‘Q! ILTIMOS! SUNHEE!!!”

Shifokorlar yugurib kirishdi, ammo u endi ketgan edi. Ko‘zlarida osoyishtalik, yuzida bir damlik tabassum qolgan edi.

Robiya yig‘lab, uning qo‘lini ohista bag‘riga bosdi.

— “Siz meni sevishni o‘rgatdingiz. Endi men ham boshqalarga sizdek yorug‘lik bo‘laman. Va’da beraman...”

Bir yil o‘tdi.

Robiya endi bolalar uyi tarbiyalanuvchilari uchun hikoyalar yozardi. Har hikoyasini “Sunhee” nomi bilan imzolardi. Bir kuni kichik bir qizcha uning oldiga yugurib keldi.

— “Opam, siz yozgan hikoyani o‘qidim! Menga umid berdi…”

Robiya jilmaydi. Osmonga qaradi. Osmonda faqat bir dona bulut yurardi. U yuragida bitta so‘zni pichirladi:

— “Rahmat, Sunhee…”

𝗢𝗿𝗮𝗱𝗮𝗻 𝘂𝗰𝗵 𝗸𝘂𝗻 𝗼‘𝘁𝗱𝗶.

𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲 𝗼𝘅𝗶𝗿𝗴𝗶 𝗸𝘂𝗻𝗹𝗮𝗿𝗱𝗮 𝗷𝘂𝗱𝗮 𝘇𝗮𝗶𝗳𝗹𝗮𝘀𝗵𝗶𝗯 𝗾𝗼𝗹𝗴𝗮𝗻 𝗲𝗱𝗶. 𝗦𝗵𝗶𝗳𝗼𝗸𝗼𝗿𝗹𝗮𝗿 𝗵𝗮𝗿𝗮𝗸𝗮𝘁 𝗾𝗶𝗹𝗶𝘀𝗵𝗻𝗶 𝗰𝗵𝗲𝗸𝗹𝗮𝗯, 𝗳𝗮𝗾𝗮𝘁 𝘁𝗶𝗻𝗰𝗵 𝘆𝗼𝘁𝗶𝘀𝗵𝗻𝗶 𝗺𝗮𝘀𝗹𝗮𝗵𝗮𝘁 𝗯𝗲𝗿𝗶𝘀𝗵𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗔𝗺𝗺𝗼 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗴𝗶 𝗮𝘀𝘁𝗮-𝘀𝗲𝗸𝗶𝗻 𝘁𝗼𝗹𝗶𝗾𝗾𝗮𝗻𝗶𝗻𝗶 𝘂𝗹𝗮𝗿 𝗵𝗮𝗺 𝘀𝗲𝘇𝗶𝘀𝗵𝗴𝗮𝗻𝗱𝗶. 𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝗯𝘂𝗻𝗶 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗴𝗶 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝗵𝗶𝘀 𝗾𝗶𝗹𝗮𝗿𝗱𝗶.

𝗧𝘂𝗻𝗴𝗶 𝘀𝗼𝗮𝘁 3:00 𝗲𝗱𝗶. 𝗣𝗮𝗹𝗮𝘁𝗮𝗱𝗮 𝘀𝘂𝗸𝘂𝗻𝗮𝘁. 𝗙𝗮𝗾𝗮𝘁 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗸 𝘂𝗿𝗶𝘀𝗵 𝗺𝗼𝗻𝗶𝘁𝗼𝗿𝗶𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗯𝗶𝗿 𝗺𝗮𝗿𝗼𝗺𝗱𝗮𝗴𝗶 "𝗯𝗶𝗽… 𝗯𝗶𝗽…" 𝘁𝗼𝘃𝘂𝘀𝗵𝗶 𝘆𝗮𝗻𝗴𝗿𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝘆𝗼𝗻𝗶𝗱𝗮 𝗼‘𝘁𝗶𝗿𝗶𝗯, 𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗾𝗼‘𝗹𝗶𝗻𝗶 𝘂𝘀𝗵𝗹𝗮𝗯 𝘂𝘅𝗹𝗮𝗯 𝗾𝗼𝗹𝗴𝗮𝗻 𝗲𝗱𝗶.

𝗕𝗶𝗿𝗱𝗮𝗻... 𝗯𝗶𝗽... 𝗯𝗶𝗽... 𝗯𝗶𝗽... — 𝘁𝗼𝘃𝘂𝘀𝗵 𝘀𝗲𝗸𝗶𝗻𝗹𝗮𝘀𝗵𝗮 𝗯𝗼𝘀𝗵𝗹𝗮𝗱𝗶.

𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲 𝘀𝗲𝗸𝗶𝗻 𝗸𝗼‘𝘇𝗹𝗮𝗿𝗶𝗻𝗶 𝗼𝗰𝗵𝗱𝗶. 𝗟𝗮𝗯𝗹𝗮𝗿𝗶𝗱𝗮 𝘇𝗮𝗶𝗳 𝗷𝗶𝗹𝗺𝗮𝘆𝗶𝘀𝗵.

— “𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮…” — 𝗱𝗲𝗱𝗶 𝘂 𝘀𝗵𝗶𝘃𝗶𝗿𝗹𝗮𝗯.

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝗸𝗼‘𝘇𝗹𝗮𝗿𝗶𝗻𝗶 𝗼𝗰𝗵𝗱𝗶, 𝗵𝘂𝘀𝗵𝘆𝗼𝗿 𝘁𝗼𝗿𝘁𝗱𝗶.

— “𝗛𝗮? 𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲? 𝗠𝗲𝗻 𝘀𝗵𝘂 𝘆𝗲𝗿𝗱𝗮𝗺𝗮𝗻, 𝘀𝗶𝘇 𝘁𝗶𝗻𝗰𝗵𝗹𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴…”

𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲 𝗸𝗼‘𝘇𝗹𝗮𝗿𝗶𝗻𝗶 𝘂𝗻𝗴𝗮 𝘁𝗶𝗸𝗱𝗶. 𝗬𝘂𝘇𝗶𝗱𝗮 𝗻𝗮 𝗼𝗴‘𝗿𝗶𝗾, 𝗻𝗮 𝗾𝗼‘𝗿𝗾𝘂𝘃 — 𝗳𝗮𝗾𝗮𝘁 𝘀𝗼𝗸𝗶𝗻𝗹𝗶𝗸 𝗯𝗼𝗿 𝗲𝗱𝗶.

— “𝗥𝗮𝗵𝗺𝗮𝘁… 𝗺𝗲𝗻𝗴𝗮 𝗾𝗶𝘇𝗶𝗺 𝗸𝗮𝗯𝗶 𝗯𝗼‘𝗹𝗴𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴 𝘂𝗰𝗵𝘂𝗻…”

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗸𝗼‘𝘇𝗹𝗮𝗿𝗶𝗱𝗮𝗻 𝘆𝗼𝘀𝗵 𝗼𝗾𝗱𝗶.

— “𝗜𝗹𝘁𝗶𝗺𝗼𝘀, 𝗴𝗮𝗽𝗶𝗿𝗺𝗮𝗻𝗴. 𝗛𝗮𝗹𝗶 𝗵𝗮𝗺𝗺𝗮𝘀𝗶 𝗼𝗹𝗱𝗶𝗻𝗱𝗮. 𝗕𝗶𝗿𝗴𝗮 𝘂𝘆𝗴𝗮 𝗾𝗮𝘆𝘁𝗮𝗺𝗶𝘇, 𝗲𝘀𝗶𝗻𝗴𝗶𝘇𝗱𝗮𝗺𝗶?”

𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲 𝘀𝗲𝗸𝗶𝗻 𝗯𝗼𝘀𝗵𝗶𝗻𝗶 𝗰𝗵𝗮𝘆𝗾𝗮𝗱𝗶.

— “𝗠𝗲𝗻𝗶𝗻𝗴 𝘂𝘆𝗱𝗮𝗻 𝗰𝗵𝗶𝗾𝗶𝘀𝗵𝗶𝗺 𝗸𝗲𝗿𝗮𝗸 𝗲𝗺𝗮𝘀. 𝗦𝗲𝗻 𝗲𝘀𝗮 𝗵𝗮𝗹𝗶 𝗯𝘂𝘁𝘂𝗻 𝗱𝘂𝗻𝘆𝗼𝗻𝗶 𝗸𝗼‘𝗿𝗶𝘀𝗵𝗶𝗻𝗴 𝗸𝗲𝗿𝗮𝗸. 𝗠𝗲𝗻𝗴𝗮… 𝘃𝗮’𝗱𝗮 𝗯𝗲𝗿...”

— “𝗩𝗮’𝗱𝗮?” — 𝗼𝘃𝗼𝘇𝗶 𝗹𝗮𝗿𝘇𝗮𝗴𝗮 𝘁𝗼‘𝗹𝗱𝗶 𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴.

— “𝗛𝗲𝗰𝗵 𝗾𝗮𝗰𝗵𝗼𝗻 𝗼‘𝘇𝗶𝗻𝗴𝗻𝗶 𝘆𝗼𝗹𝗴‘𝗶𝘇 𝗱𝗲𝗯 𝗼‘𝘆𝗹𝗮𝗺𝗮. 𝗦𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗶𝗺 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗴𝗶𝗺𝗱𝗮𝘀𝗮𝗻. 𝗔𝗴𝗮𝗿 𝗯𝗶𝗿𝗼𝗿 𝗸𝘂𝗻𝗶 𝗸𝗼‘𝘇𝗶𝗻𝗴𝗻𝗶 𝗼𝗰𝗵𝗶𝗯 𝗼𝘀𝗺𝗼𝗻𝗴𝗮 𝗾𝗮𝗿𝗮𝘀𝗮𝗻𝗴... 𝗯𝗶𝗹𝗸𝗶, 𝗺𝗲𝗻 𝘀𝗵𝘂𝗻𝗱𝗮𝘆 𝗾𝗮𝗿𝗮𝗯 𝘁𝘂𝗿𝗮𝗺𝗮𝗻.”

𝗠𝗼𝗻𝗶𝘁𝗼𝗿𝗱𝗮 𝗼𝘅𝗶𝗿𝗴𝗶 𝗯𝗶𝗽 𝗲𝘀𝗵𝗶𝘁𝗶𝗹𝗱𝗶. 𝗖𝗵𝗶𝘇𝗶𝗾 𝘁𝗲𝗸𝗶𝘀𝗹𝗮𝗻𝗱𝗶.

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝗾𝗶𝗰𝗵𝗾𝗶𝗿𝗱𝗶:

— “𝗬𝗢‘𝗤! 𝗜𝗟𝗧𝗜𝗠𝗢𝗦! 𝗦𝗨𝗡𝗛𝗘𝗘!!!”

𝗦𝗵𝗶𝗳𝗼𝗸𝗼𝗿𝗹𝗮𝗿 𝘆𝘂𝗴𝘂𝗿𝗶𝗯 𝗸𝗶𝗿𝗶𝘀𝗵𝗱𝗶, 𝗮𝗺𝗺𝗼 𝘂 𝗲𝗻𝗱𝗶 𝗸𝗲𝘁𝗴𝗮𝗻 𝗲𝗱𝗶. 𝗞𝗼‘𝘇𝗹𝗮𝗿𝗶𝗱𝗮 𝗼𝘀𝗼𝘆𝗶𝘀𝗵𝘁𝗮𝗹𝗶𝗸, 𝘆𝘂𝘇𝗶𝗱𝗮 𝗯𝗶𝗿 𝗱𝗮𝗺𝗹𝗶𝗸 𝘁𝗮𝗯𝗮𝘀𝘀𝘂𝗺 𝗾𝗼𝗹𝗴𝗮𝗻 𝗲𝗱𝗶.

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝘆𝗶𝗴‘𝗹𝗮𝗯, 𝘂𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗾𝗼‘𝗹𝗶𝗻𝗶 𝗼𝗵𝗶𝘀𝘁𝗮 𝗯𝗮𝗴‘𝗿𝗶𝗴𝗮 𝗯𝗼𝘀𝗱𝗶.

— “𝗦𝗶𝘇 𝗺𝗲𝗻𝗶 𝘀𝗲𝘃𝗶𝘀𝗵𝗻𝗶 𝗼‘𝗿𝗴𝗮𝘁𝗱𝗶𝗻𝗴𝗶𝘇. 𝗘𝗻𝗱𝗶 𝗺𝗲𝗻 𝗵𝗮𝗺 𝗯𝗼𝘀𝗵𝗾𝗮𝗹𝗮𝗿𝗴𝗮 𝘀𝗶𝘇𝗱𝗲𝗸 𝘆𝗼𝗿𝘂𝗴‘𝗹𝗶𝗸 𝗯𝗼‘𝗹𝗮𝗺𝗮𝗻. 𝗩𝗮’𝗱𝗮 𝗯𝗲𝗿𝗮𝗺𝗮𝗻...”

𝗕𝗶𝗿 𝘆𝗶𝗹 𝗼‘𝘁𝗱𝗶.

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝗲𝗻𝗱𝗶 𝗯𝗼𝗹𝗮𝗹𝗮𝗿 𝘂𝘆𝗶 𝘁𝗮𝗿𝗯𝗶𝘆𝗮𝗹𝗮𝗻𝘂𝘃𝗰𝗵𝗶𝗹𝗮𝗿𝗶 𝘂𝗰𝗵𝘂𝗻 𝗵𝗶𝗸𝗼𝘆𝗮𝗹𝗮𝗿 𝘆𝗼𝘇𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗛𝗮𝗿 𝗵𝗶𝗸𝗼𝘆𝗮𝘀𝗶𝗻𝗶 “𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲” 𝗻𝗼𝗺𝗶 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝗶𝗺𝘇𝗼𝗹𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗕𝗶𝗿 𝗸𝘂𝗻𝗶 𝗸𝗶𝗰𝗵𝗶𝗸 𝗯𝗶𝗿 𝗾𝗶𝘇𝗰𝗵𝗮 𝘂𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗼𝗹𝗱𝗶𝗴𝗮 𝘆𝘂𝗴𝘂𝗿𝗶𝗯 𝗸𝗲𝗹𝗱𝗶.

— “𝗢𝗽𝗮𝗺, 𝘀𝗶𝘇 𝘆𝗼𝘇𝗴𝗮𝗻 𝗵𝗶𝗸𝗼𝘆𝗮𝗻𝗶 𝗼‘𝗾𝗶𝗱𝗶𝗺! 𝗠𝗲𝗻𝗴𝗮 𝘂𝗺𝗶𝗱 𝗯𝗲𝗿𝗱𝗶…”

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝗷𝗶𝗹𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶. 𝗢𝘀𝗺𝗼𝗻𝗴𝗮 𝗾𝗮𝗿𝗮𝗱𝗶. 𝗢𝘀𝗺𝗼𝗻𝗱𝗮 𝗳𝗮𝗾𝗮𝘁 𝗯𝗶𝗿 𝗱𝗼𝗻𝗮 𝗯𝘂𝗹𝘂𝘁 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗨 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗴𝗶𝗱𝗮 𝗯𝗶𝘁𝘁𝗮 𝘀𝗼‘𝘇𝗻𝗶 𝗽𝗶𝗰𝗵𝗶𝗿𝗹𝗮𝗱𝗶:

— “𝗥𝗮𝗵𝗺𝗮𝘁, 𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲…”

Kechki payt. Seul chekkasidagi sokin ko‘cha.

Osmon qorong‘ulashgan, ko‘chada ko‘chma chiroqlar qizarib yonmoqda. Shahar odatdagidek shovqinli, ammo bu tor yo‘l tinch. Daraxtlar shitirlaydi, yengil shamol esa kuzning sovuq havosini olib kelmoqda.

Robiya ko‘cha burchagidagi kichik skamyada o'tirgandi. Uning yuragi hayajon bilan urmoqda, qo‘llari esa sovuqdan emas, ichki titroqdan qaltirardi. U ko‘zi bilan Sunheeni izlaydi — axir u hozir kelishi kerak edi.

Uzoqdan, qizil palto kiygan, uzun sochli ayol ko‘rinadi. Bu — Sunhee. Har doimgidek muloyim va mehrli jilmayib kelmoqda.

— “Sunhee!” — deya Robiya sevinch bilan qo‘l siltadi.

Sunhee unga jilmaydi. Yo‘lning narigi tomonidan ko‘chani kesib o‘tishga hozirlik ko‘rayotgandi.

Ammo... bir zumda hamma narsa o‘zgardi.

To‘satdan kuchli motor tovushi eshitildi. Qora rangli Hyundai Grandeur markali mashina katta tezlikda burilishdan chiqib keldi. Mashina ichidagi haydovchi mast edi, yuzida hushyo‘qlik izlari ko‘rinardi. U tungi klubdan chiqayotgan payti rulga o‘tirgan, xavf-xatarga e’tibor bermasdi.

— “To‘xtaaa!” — deb qichqirdi Robiya.

Ammo kech edi.

Mashina yashin tezligida kelib, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Sunheega urildi. Kuchli zarba bilan Sunhee havoga uchib, orqaga, asfaltga zarb bilan quladi. U yerda jim yotib qoldi. Tanasi egri-bugri, rangpar va qon ichida edi.

Robiya yuragidan nimadir uzilgandek bo‘ldi. U o‘rnidan otilib, Sunhee tomon yugurdi.

— “SUNHEE!!!”

U uning yoniga cho‘kkalab o‘tirdi. Sunheening boshi uning tizzasiga tushdi. U yig‘lardi, butun tanasi titrardi.

Mashina haydovchisi bir lahza to‘xtadi, ammo atrofdagilar yig‘ilib kelayotganini ko‘rib, vahimaga tushdi. U orqaga qarab qochib ketdi. Raqami esa qorong‘ilik va tezlikdan aniqlanmay qoldi.

— “Iltimos... meni tashlab ketma... siz mening oilam edingiz... Sunhee...”

Sunhee zo‘rg‘a ko‘zlarini ochdi. Ovoz chiqishi qiyin edi, lablari sekin qimirladi:

— “Robiya... sen kuchlisan... sen... yolg‘iz emassan...”

Bu uning oxirgi so‘zlari bo‘ldi.

Keyin...

Hammasi bir lahzada tugagandek tuyuldi.

Tez yordam mashinasi yetib kelganida, Sunhee hayotdan ko‘z yumgandi. Shifokorlar bor kuchi bilan urinib ko‘rishdi, lekin natija bo‘lmadi. Rasmiy hujjatda “Ichki qon ketish, bosh miya lat yeyishi va yurak to‘xtashi” deb yozildi. Qon analizida haydovchining mast bo‘lgani aniqlandi. Politsiya hali qidiruvni davom ettirayotgandi, ammo gumonlanuvchi hanuz topilmagan edi.

Ertasi kun. Dafn marosimi.

Sunhee koreys urf-odatlariga ko‘ra dafn etildi. Marosimda o‘ziga yaqin odamlar yig‘ilgan edi: mahalla aholisi, kasbdoshlari, universitetdagi sobiq tanishlari. Ular oq liboslarda, past ovozda yig‘lab turishardi.

Robiya esa uzoqdan, tepalikdan ularni kuzatardi. U musulmon edi va boshqacha marosimda ishtirok eta olmasdi. Ammo u ichida ming karra ibodat qildi, Qur’on tilovat qildi.

Qo‘lida Sunheening suratini tutgancha, yuragiga bosdi.

— “Men sizni hech qachon unutmayman, Sunhee. Siz menga boshqacha yo‘l ko‘rsatdingiz. Men endi har kuni siz uchun yashayman...”

Bir hafta o‘tdi.

Robiya Yonsei Universitetiga bordi. Sunheening orzusini amalga oshirmoqchi edi. U barcha hujjatlarini — TOPIK darajasi, IELTS sertifikati, akademik hujjatlarni topshirdi. Lekin u grantga kira olmadi, kontrakt asosida o‘qishga qabul qilindi.

Bu katta to‘lov demak edi.

Uning puli yo‘q edi. U ishlashi kerak edi.

U bir necha kun ish qidirdi. Kafelar, do‘konlar, ofitsiantlik, tozalovchilik — borasini sinab ko‘rdi. Barchasi unga “Chet elliklarga ish yo‘q” deb rad javobini berardi.

Bir kuni kechqurun Seulning yon-atrofida, eski ko‘chalardan o‘tayotganda, bir do‘kon oynasiga yopishtirilgan e'lonni ko‘rib qoldi:

“Ishchi kerak. Kechki smena. Joyda yotoq bor. Toza, halol ishlovchi xodim qidiriladi.”

Bu kichik oziq-ovqat do‘koni edi. Ichkarisi unchalik katta bo‘lmasa-da, tartibli va toza edi. Do‘kon egasi — 50 yoshlardagi mehribon koreys ayol bo‘lib chiqdi. U Robiyaning ko‘zidagi g‘amni sezdi.

— “Ishlay olasanmi?” — deb so‘radi u.

— “Ha... kecha-kunduz ham ishlayman. Faqat menga imkon bering...” — dedi Robiya ko‘zlarida umid bilan.

Shu kundan boshlab Robiyaning yangi hayoti boshlandi.

U kunduzlari o‘qidi, kechalari do‘konda ishladi, tozalik qildi, buyurtmalarni tartibga soldi. Ko‘pincha uxlamasdi. Ba'zida faqat 2-3 soat uxlab, yana universitetga yugurardi.

Ammo biror marta ham shikoyat qilmadi.

Negaki, u Sunheega bergan va'dasini ustidan chiqishi kerk edi

Author: KIRISATA
Kechki payt. Seul chekkasidagi sokin ko‘cha.

Osmon qorong‘ulashgan, ko‘chada ko‘chma chiroqlar qizarib yonmoqda. Shahar odatdagidek shovqinli, ammo bu tor yo‘l tinch. Daraxtlar shitirlaydi, yengil shamol esa kuzning sovuq havosini olib kelmoqda.

Robiya ko‘cha burchagidagi kichik skamyada o'tirgandi. Uning yuragi hayajon bilan urmoqda, qo‘llari esa sovuqdan emas, ichki titroqdan qaltirardi. U ko‘zi bilan Sunheeni izlaydi — axir u hozir kelishi kerak edi.

Uzoqdan, qizil palto kiygan, uzun sochli ayol ko‘rinadi. Bu — Sunhee. Har doimgidek muloyim va mehrli jilmayib kelmoqda.

— “Sunhee!” — deya Robiya sevinch bilan qo‘l siltadi.

Sunhee unga jilmaydi. Yo‘lning narigi tomonidan ko‘chani kesib o‘tishga hozirlik ko‘rayotgandi.

Ammo... bir zumda hamma narsa o‘zgardi.

To‘satdan kuchli motor tovushi eshitildi. Qora rangli Hyundai Grandeur markali mashina katta tezlikda burilishdan chiqib keldi. Mashina ichidagi haydovchi mast edi, yuzida hushyo‘qlik izlari ko‘rinardi. U tungi klubdan chiqayotgan payti rulga o‘tirgan, xavf-xatarga e’tibor bermasdi.

— “To‘xtaaa!” — deb qichqirdi Robiya.

Ammo kech edi.

Mashina yashin tezligida kelib, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Sunheega urildi. Kuchli zarba bilan Sunhee havoga uchib, orqaga, asfaltga zarb bilan quladi. U yerda jim yotib qoldi. Tanasi egri-bugri, rangpar va qon ichida edi.

Robiya yuragidan nimadir uzilgandek bo‘ldi. U o‘rnidan otilib, Sunhee tomon yugurdi.

— “SUNHEE!!!”

U uning yoniga cho‘kkalab o‘tirdi. Sunheening boshi uning tizzasiga tushdi. U yig‘lardi, butun tanasi titrardi.

Mashina haydovchisi bir lahza to‘xtadi, ammo atrofdagilar yig‘ilib kelayotganini ko‘rib, vahimaga tushdi. U orqaga qarab qochib ketdi. Raqami esa qorong‘ilik va tezlikdan aniqlanmay qoldi.

— “Iltimos... meni tashlab ketma... siz mening oilam edingiz... Sunhee...”

Sunhee zo‘rg‘a ko‘zlarini ochdi. Ovoz chiqishi qiyin edi, lablari sekin qimirladi:

— “Robiya... sen kuchlisan... sen... yolg‘iz emassan...”

Bu uning oxirgi so‘zlari bo‘ldi.

Keyin...

Hammasi bir lahzada tugagandek tuyuldi.

Tez yordam mashinasi yetib kelganida, Sunhee hayotdan ko‘z yumgandi. Shifokorlar bor kuchi bilan urinib ko‘rishdi, lekin natija bo‘lmadi. Rasmiy hujjatda “Ichki qon ketish, bosh miya lat yeyishi va yurak to‘xtashi” deb yozildi. Qon analizida haydovchining mast bo‘lgani aniqlandi. Politsiya hali qidiruvni davom ettirayotgandi, ammo gumonlanuvchi hanuz topilmagan edi.

Ertasi kun. Dafn marosimi.

Sunhee koreys urf-odatlariga ko‘ra dafn etildi. Marosimda o‘ziga yaqin odamlar yig‘ilgan edi: mahalla aholisi, kasbdoshlari, universitetdagi sobiq tanishlari. Ular oq liboslarda, past ovozda yig‘lab turishardi.

Robiya esa uzoqdan, tepalikdan ularni kuzatardi. U musulmon edi va boshqacha marosimda ishtirok eta olmasdi. Ammo u ichida ming karra ibodat qildi, Qur’on tilovat qildi.

Qo‘lida Sunheening suratini tutgancha, yuragiga bosdi.

— “Men sizni hech qachon unutmayman, Sunhee. Siz menga boshqacha yo‘l ko‘rsatdingiz. Men endi har kuni siz uchun yashayman...”

Bir hafta o‘tdi.

Robiya Yonsei Universitetiga bordi. Sunheening orzusini amalga oshirmoqchi edi. U barcha hujjatlarini — TOPIK darajasi, IELTS sertifikati, akademik hujjatlarni topshirdi. Lekin u grantga kira olmadi, kontrakt asosida o‘qishga qabul qilindi.

Bu katta to‘lov demak edi.

Uning puli yo‘q edi. U ishlashi kerak edi.

U bir necha kun ish qidirdi. Kafelar, do‘konlar, ofitsiantlik, tozalovchilik — borasini sinab ko‘rdi. Barchasi unga “Chet elliklarga ish yo‘q” deb rad javobini berardi.

Bir kuni kechqurun Seulning yon-atrofida, eski ko‘chalardan o‘tayotganda, bir do‘kon oynasiga yopishtirilgan e'lonni ko‘rib qoldi:

“Ishchi kerak. Kechki smena. Joyda yotoq bor. Toza, halol ishlovchi xodim qidiriladi.”

Bu kichik oziq-ovqat do‘koni edi. Ichkarisi unchalik katta bo‘lmasa-da, tartibli va toza edi. Do‘kon egasi — 50 yoshlardagi mehribon koreys ayol bo‘lib chiqdi. U Robiyaning ko‘zidagi g‘amni sezdi.

— “Ishlay olasanmi?” — deb so‘radi u.

— “Ha... kecha-kunduz ham ishlayman. Faqat menga imkon bering...” — dedi Robiya ko‘zlarida umid bilan.

Shu kundan boshlab Robiyaning yangi hayoti boshlandi.

U kunduzlari o‘qidi, kechalari do‘konda ishladi, tozalik qildi, buyurtmalarni tartibga soldi. Ko‘pincha uxlamasdi. Ba'zida faqat 2-3 soat uxlab, yana universitetga yugurardi.

Ammo biror marta ham shikoyat qilmadi.

Negaki, u Sunheega bergan va'dasini ustidan chiqishi kerk edi

Soliyeva:
2-bob: Ayriliq va Yangi Boshlanish

Robiya nihoyat 18 yoshga to‘ldi. Maktabni tugatish arafasida edi. Dugonasi Charos bilan birga diplom olishga tayyorlanayotgan edi. Ammo uning yuragi butunlay boshqa narsaga band edi — TOPIK imtihoni natijalari va IELTS. U o‘z ustida tinmay ishlagan edi. Mehnati zoye ketmadi — TOPIK-6 va IELTS-7 ball oldi.

U bu natijalarni qo‘lida ushlab, hayajon bilan uyga keldi. Onasi oshxonada idish artib o‘tirgan edi.

— “Oyi, qarang, men... men TOPIKdan 6 oldim. IELTSdan esa 7! Endi Koreyaga ketishim mumkin!” — dedi Robiya, ko‘zlari chaqnab.

Onasi sovuq nigoh bilan unga qaradi.
— “Yana o‘sha Koreya! O‘ylabman-da, sen borgan sari o‘zingni unutib, osmonga uchib yuribsan! Bu orzular senga emas!”

Robiya bunday javobni kutgan edi, ammo bu safar bardoshi yetmadi.

— “Agar otam bo‘lganida, u menga ishonardi! U menga qarshi chiqmasdi!” — deb baqirdi Robiya.

Onasi qattiq jahl bilan unga yuzini urdi.
Robiya titrab, ko‘z yoshlarini yutib, xonasiga kirdi. Yuragi ezilgan, onasining har doimgidek ishonchsizligi uni yana yerga urgan edi. Ammo bu safar sukut saqlamadi. U xaltalarini yig‘di, pasportini, diplomini va kecha sotib olingan samolyot biletini oldi.

Eshik oldida to‘xtab, oxirgi marta onasiga qaradi:
— “Men ketdim. Bu uy menga ortiqcha. Menga hech qachon ishonmagansiz. Iltimos, hech bo‘lmasa ruxsat bering...”

Onasi bir qadam yaqinlashib, yana yuziga urdi.
Robiya yig‘lab uydan chiqdi. Tashqarida tong otayotgan edi. Ko‘zlarida yosh, qo‘lida chamadon — u Koreya sari yo‘l oldi.

Aeroportda Robiya mashinadan tusharkan, hech kim uni kuzatgani kelmagan edi. Xuddi bu dunyoda yolg‘izdek his qildi o‘zini. Ichidan asta pichirladi:
— “Endi nima qilaman?”

Samolyotga o‘tirar chog‘ida, orzularini, o‘tgan dardli yillarni esladi. Onasining qattiq so‘zlari, otasining sog‘inchi — barchasi yuragini tirnab turar edi. Ammo u orqaga qaytmaslikka qat’iy qaror qilgan edi.

Samolyot yengil silkinib uchib ketdi. Robiya esa ich-ichidan yig‘lardi.

Seulga qadam qo‘yar ekan, dunyo o‘zgargandek tuyuldi. Bu yerdagi chiroqlar, odamlar, minora uylar — barchasi unga begona edi. Ammo bu begonalik ichida u birgina narsa bilan do‘st edi — umid.

U aeroportdan chiqdi. Yonida faqat bir shisha suv va kichik chamadon. Yaqinlarda hech kim yo‘q edi. Avtobusga chiqib, shaharga yo‘l oldi. Yo‘lda derazadan o‘tib borayotgan go‘zal manzaralarni ko‘zdan kechirar ekan, yuragi qo‘rquv va hayajon bilan urardi.

Seulga kirib kelganida, kech tushayotgan edi. U arzon kvartira qidirdi, lekin topolmadi. Yo to‘la edi, yo narxi juda baland. U ko‘chada qolib ketdi. Katta shaharning shovqinli, ammo sovuq qiyofasi orasida bir o‘zi yurganicha, chamadonini sudrab, parklardan biriga o‘tirdi.

Oyoqlari og‘rigan, ich-ichidan iztirobda edi. Charchagancha yerga cho‘kdi va osmonga qaradi.

— “Men orzularim sari keldim… Lekin nega bu orzu bunchalik og‘riqli?”

Shu payt, uzoqdan bir nur sochgan ayol unga yaqinlashib kelayotganini ko‘rdi…
U sekin ovoz bilan Qizim bu yerda nima qiyapsan
Robiya
Men men men
Ha Sen ham kvartira topolmadingmi yur orningdan tur men uyimda turib tursan
Robiya
Nima deyishni ham bilmay qoldi
Tur tur qani ketik
Ular yolda suhbatlashib ketdilar Robiya butun hayotini gapirib berdi
Mening ismim Sunhee
Mening ismim Robiya
Ular uyga kirishdi
Sunhee
Mana bu yerda yotasan dedi
Robiya
Ichi ichidan hursand edi
Ular suhbatlashib yotishdi
Sunhee ertaga unvisitedga hujatlaringni topishirib kel
Robiya
Hop dedi
Erta tong
Sunhee ishga ketyotgandi tur Robiya kech qolasan hop hop
Robiya turib kiyimalrini almashtirib ozgina pulrini olib va hujjatlarini ham oldi bugun undan baxtli odam ham yoq edi orzuyimaga erishdim deb pichirladi
Mani hayot men keldim voooov bunchalik chiroyli bolmsa bu deb ogzi ochilib qoldi Yonsei Universiteti bunchalik katta meni buni aylanib chiqishmga 2 kun ketsa kerak deb kuldi eshikdan kirib hujjatlarni topshirib chiqdi endi boldi uyga boray dedi uyning yonidagi dokondan 2 ta ramiyon oldi

Kech tushdi Sunhee ning yolini poyalab otirgandi
Uzoqdan Sunhee korinidi Robiya unga qol siltadi
Sunhee jilmaydi yoldan o'tayotganida tezlik bilan mashina kelib Sunheega urildi
Robiya qichiqrib toxta deb baqirdi
...Mashina katta tezlikda kelib, kuchli zarba bilan Sunheega urildi. Sunhee havoga uchib, asfaltga shiddat bilan tushdi. Uning tanasi g‘alati tarzda bukilib tushgan edi. Hamma narsa go‘yo sekinlashib ketgandek tuyuldi. Robiya bu manzarani ko‘z oldidan o‘tkazarkan, yuragi go‘yo to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

— “SUNHEE!!!” — deb baqirdi u, ovozi butun ko‘chani tutib ketdi.

Odamlar atrofdan yugurib kela boshladilar. Mashina haydovchisi bir lahza to‘xtadi, ammo qo‘rquvdanmi, yoki panikadanmi, gazni bosib qochib ketdi. Robiya yugurib Sunhee yoniga keldi, qo‘llari qaltirab, uni quchdi.

— “Iltimos... iltimos ko‘zingizni oching. Sunhee! Men yolg‘izman, iltimos, meni tashlab ketmang...”

Sunheening lablari sekin titradi. Ko‘zlari zo‘rg‘a ochildi.

— “Robiya... qorqma... men... men yaxshiman...” — dedi u zaif ovozda.

Lekin u haqiqatan ham yaxshi emas edi. Tanasi qon ichida, har bir harakati og‘riq bilan bo‘layotgan edi. Tez yordam mashinasining ovozi uzoqdan eshitildi. Kimdir allaqachon chaqirgan edi.

Robiya yig‘larkan, Sunheening qo‘lini mahkam ushlab turdi. Tez yordam yetib kelib, uni olib ketayotganlarida Robiya ham mashinaga chiqdi.

Kasalxona. Soat 2:00.

Sunhee operatsiya zalida. Robiya esa koridorda, qo‘lida Sunheening sumkasi, o‘zida esa dunyodagi eng og‘ir xayollar bilan kutmoqda. Qorong‘i xonada faqat devorga qarab o‘tirardi. Birdan eshik ochildi, oq xalatli shifokor chiqdi.

— “Siz uning yaqinisizmi?”

Robiya bosh irg‘adi.

— “Operatsiya og‘ir o‘tdi. Ichki qon ketishi kuchli bo‘lgan. Hozir jonlantirish bo‘limida. Dardni yengib chiqishi — irodasiga bog‘liq.”

Robiya ko‘z yoshlarini artdi.

— “Irodasi kuchli. U yengadi. Men uni yo‘qotolmayman. Men uni endi topdim...”

Ertasi kun.

Robiya Sunheening yotoqxonasi yonida turgancha, hushidan ketgan holatda yotgan Sunheega termilib qarab turardi. Har bir nafas, har bir yurak urishi unga umid bag‘ishlardi.

— “Siz menga ona bo‘ldingiz, Sunhee. Meni hech kim tushunmaganda, siz tushundingiz. Iltimos, yana ko‘zlaringizni oching...”

Shu payt Sunheening barmog‘i ozgina qimirladi. Robiya hayajondan o‘rnidan irg‘ib turdi.

— “Sunhee? Meni eshityapsizmi?”

Sunhee asta ko‘zlarini ochdi. O‘ta zaif, ammo iliq nigoh bilan Robiyaga qaradi.

— “Qizim...” — dedi u shivirlagancha. “Menga... o‘xshab... kuchli bo‘l.”

Robiya jilmaydi, ko‘z yoshlariga to‘liq, ammo yuragi to‘la minnatdorchilik bilan uning qo‘lini ushladi.

— “Siz bilan har narsani yengamiz. Men yolg‘iz emassan endi.”

Chapter 2

2-bob: Ayriliq va Yangi Boshlanish

Robiya nihoyat 18 yoshga to‘ldi. Maktabni tugatish arafasida edi. Dugonasi Charos bilan birga diplom olishga tayyorlanayotgan edi. Ammo uning yuragi butunlay boshqa narsaga band edi — TOPIK imtihoni natijalari va IELTS. U o‘z ustida tinmay ishlagan edi. Mehnati zoye ketmadi — TOPIK-6 va IELTS-7 ball oldi.

U bu natijalarni qo‘lida ushlab, hayajon bilan uyga keldi. Onasi oshxonada idish artib o‘tirgan edi.

— “Oyi, qarang, men... men TOPIKdan 6 oldim. IELTSdan esa 7! Endi Koreyaga ketishim mumkin!” — dedi Robiya, ko‘zlari chaqnab.

Onasi sovuq nigoh bilan unga qaradi.
— “Yana o‘sha Koreya! O‘ylabman-da, sen borgan sari o‘zingni unutib, osmonga uchib yuribsan! Bu orzular senga emas!”

Robiya bunday javobni kutgan edi, ammo bu safar bardoshi yetmadi.

— “Agar otam bo‘lganida, u menga ishonardi! U menga qarshi chiqmasdi!” — deb baqirdi Robiya.

Onasi qattiq jahl bilan unga yuzini urdi.
Robiya titrab, ko‘z yoshlarini yutib, xonasiga kirdi. Yuragi ezilgan, onasining har doimgidek ishonchsizligi uni yana yerga urgan edi. Ammo bu safar sukut saqlamadi. U xaltalarini yig‘di, pasportini, diplomini va kecha sotib olingan samolyot biletini oldi.

Eshik oldida to‘xtab, oxirgi marta onasiga qaradi:
— “Men ketdim. Bu uy menga ortiqcha. Menga hech qachon ishonmagansiz. Iltimos, hech bo‘lmasa ruxsat bering...”

Onasi bir qadam yaqinlashib, yana yuziga urdi.
Robiya yig‘lab uydan chiqdi. Tashqarida tong otayotgan edi. Ko‘zlarida yosh, qo‘lida chamadon — u Koreya sari yo‘l oldi.

Aeroportda Robiya mashinadan tusharkan, hech kim uni kuzatgani kelmagan edi. Xuddi bu dunyoda yolg‘izdek his qildi o‘zini. Ichidan asta pichirladi:
— “Endi nima qilaman?”

Samolyotga o‘tirar chog‘ida, orzularini, o‘tgan dardli yillarni esladi. Onasining qattiq so‘zlari, otasining sog‘inchi — barchasi yuragini tirnab turar edi. Ammo u orqaga qaytmaslikka qat’iy qaror qilgan edi.

Samolyot yengil silkinib uchib ketdi. Robiya esa ich-ichidan yig‘lardi.

Seulga qadam qo‘yar ekan, dunyo o‘zgargandek tuyuldi. Bu yerdagi chiroqlar, odamlar, minora uylar — barchasi unga begona edi. Ammo bu begonalik ichida u birgina narsa bilan do‘st edi — umid.

U aeroportdan chiqdi. Yonida faqat bir shisha suv va kichik chamadon. Yaqinlarda hech kim yo‘q edi. Avtobusga chiqib, shaharga yo‘l oldi. Yo‘lda derazadan o‘tib borayotgan go‘zal manzaralarni ko‘zdan kechirar ekan, yuragi qo‘rquv va hayajon bilan urardi.

Seulga kirib kelganida, kech tushayotgan edi. U arzon kvartira qidirdi, lekin topolmadi. Yo to‘la edi, yo narxi juda baland. U ko‘chada qolib ketdi. Katta shaharning shovqinli, ammo sovuq qiyofasi orasida bir o‘zi yurganicha, chamadonini sudrab, parklardan biriga o‘tirdi.

Oyoqlari og‘rigan, ich-ichidan iztirobda edi. Charchagancha yerga cho‘kdi va osmonga qaradi.

— “Men orzularim sari keldim… Lekin nega bu orzu bunchalik og‘riqli?”

Shu payt, uzoqdan bir nur sochgan ayol unga yaqinlashib kelayotganini ko‘rdi…

Parkdagi o‘sha tun sovuq edi. Robiya hali ham skameykada, chamadonini bag‘riga bosgancha, osmonni kuzatardi. Qorong‘ilik ichida hech kim yo‘qdek tuyulgan bu shaharda, u o‘zini tamomila yolg‘iz his qilayotgan edi.

— “Men orzularim sari keldim… Lekin nega bu orzu bunchalik og‘riqli?” — dedi u o‘ziga pichirlab.

Shu payt uzoqdan oyoq tovushlari eshitildi. U boshini ko‘tarib qaradi. Oppoq sochli, qalin kurtka kiygan bir ayol unga yaqinlashib kelardi. Qadamlarida shoshilinchlik yo‘q, lekin nigohi g‘amgin edi.

— “Sen bu yerda yolg‘izmisan?” — dedi ayol koreys tilida, muloyim ohangda.

Robiya bosh irg‘adi. Ayol asta yoniga cho‘kdi. Uning nafasi sal sovuqqina edi, lekin yuragi iliq edi.

— “Men Sunhee. Sen esa... o‘z yurtini orqada qoldirib kelgansan, to‘g‘rimi?”

Robiya ko‘zlariga yosh to‘lib, bosh irg‘adi. Sunhee hech narsa demadi, faqat unga ustidan o‘z sharfini o‘rab berdi.

— “Qani yur. Uyim yaqin. Bu kechani hech bo‘lmasa iliq joyda o‘tkaz.”

Ikki ayol, biri umidsiz, biri esa kechikkan mehr bilan, asta yo‘lga tushdi. Robiya yuragida ilk bor Koreyada insoniy iliqlikni his qilgandi.

Yo‘l qorong‘i, lekin jimjit emasdi. Mashinalar ba’zan g‘uvillab o‘tib ketardi. Ular piyodalar yo‘lakchasi yoniga yaqinlashganda, Sunhee oldinga o‘tdi.

Shu onda, yon tomondan baland tezlikda kelayotgan qora rangli mashina keskin burilib, to‘xtamay o‘tib ketdi — va... Sunhee’ni urib yubordi.

Vaqt go‘yoki to‘xtagandek bo‘ldi.

— “Ajjussi! To‘xtang!!!” — deb baqirdi Robiya, lekin mashina allaqachon ko‘zdan g‘oyib bo‘lgan edi.

Sunhee yerda yotardi. Ko‘zlari yarim ochiq, lablari titrayotgan edi. Robiya darhol uning yoniga o‘tirdi, qo‘lidan ushlab yig‘lay boshladi.

— “Iltimos, ketmang! Endi men yolg‘iz emasman deyishga ulgurdim-ku...”

Tez yordam chaqirildi. Uzoq tun, kasalxona, yorug‘ xonalar, oq kiyimdagi shifokorlar...

Sunhee hushiga kelmadi. U uch kun koma holatida yotdi. Robiya kasalxona yonidan ketmadi, har kuni uning qo‘lidan ushlab o‘tirardi.

Nihoyat, to‘rtinchi kuni ertalab, hamshira jimgina xonaga kirib, Robiyaga yaqinlashdi.

— “Kechirasiz… u... ketdi.”

Robiya bir necha daqiqa hech narsa demadi. Keyin asta o‘rnidan turdi, Sunheening yotoqxonasiga bordi va uning yostiqqa yopishib qolgan oq soch tolalarini silab, asta pichirladi:

— “Siz menga ona bo‘ldingiz… Men endi bu yurtga yolg‘iz emasman deb kelgan edim…”

Shu kun Robiya uchun haqiqiy ayriliq va yangi ogiriq bor edi

Chapter 2

2-bob: Ayriliq va Yangi Boshlanish

Robiya nihoyat 18 yoshga to‘ldi. Maktabni tugatish arafasida edi. Dugonasi Charos bilan birga diplom olishga tayyorlanayotgan edi. Ammo uning yuragi butunlay boshqa narsaga band edi — TOPIK imtihoni natijalari va IELTS. U o‘z ustida tinmay ishlagan edi. Mehnati zoye ketmadi — TOPIK-6 va IELTS-7 ball oldi.

U bu natijalarni qo‘lida ushlab, hayajon bilan uyga keldi. Onasi oshxonada idish artib o‘tirgan edi.

— “Oyi, qarang, men... men TOPIKdan 6 oldim. IELTSdan esa 7! Endi Koreyaga ketishim mumkin!” — dedi Robiya, ko‘zlari chaqnab.

Onasi sovuq nigoh bilan unga qaradi.
— “Yana o‘sha Koreya! O‘ylabman-da, sen borgan sari o‘zingni unutib, osmonga uchib yuribsan! Bu orzular senga emas!”

Robiya bunday javobni kutgan edi, ammo bu safar bardoshi yetmadi.

— “Agar otam bo‘lganida, u menga ishonardi! U menga qarshi chiqmasdi!” — deb baqirdi Robiya.

Onasi qattiq jahl bilan unga yuzini urdi.
Robiya titrab, ko‘z yoshlarini yutib, xonasiga kirdi. Yuragi ezilgan, onasining har doimgidek ishonchsizligi uni yana yerga urgan edi. Ammo bu safar sukut saqlamadi. U xaltalarini yig‘di, pasportini, diplomini va kecha sotib olingan samolyot biletini oldi.

Eshik oldida to‘xtab, oxirgi marta onasiga qaradi:
— “Men ketdim. Bu uy menga ortiqcha. Menga hech qachon ishonmagansiz. Iltimos, hech bo‘lmasa ruxsat bering...”

Onasi bir qadam yaqinlashib, yana yuziga urdi.
Robiya yig‘lab uydan chiqdi. Tashqarida tong otayotgan edi. Ko‘zlarida yosh, qo‘lida chamadon — u Koreya sari yo‘l oldi.

Aeroportda Robiya mashinadan tusharkan, hech kim uni kuzatgani kelmagan edi. Xuddi bu dunyoda yolg‘izdek his qildi o‘zini. Ichidan asta pichirladi:
— “Endi nima qilaman?”

Samolyotga o‘tirar chog‘ida, orzularini, o‘tgan dardli yillarni esladi. Onasining qattiq so‘zlari, otasining sog‘inchi — barchasi yuragini tirnab turar edi. Ammo u orqaga qaytmaslikka qat’iy qaror qilgan edi.

Samolyot yengil silkinib uchib ketdi. Robiya esa ich-ichidan yig‘lardi.

Seulga qadam qo‘yar ekan, dunyo o‘zgargandek tuyuldi. Bu yerdagi chiroqlar, odamlar, minora uylar — barchasi unga begona edi. Ammo bu begonalik ichida u birgina narsa bilan do‘st edi — umid.

U aeroportdan chiqdi. Yonida faqat bir shisha suv va kichik chamadon. Yaqinlarda hech kim yo‘q edi. Avtobusga chiqib, shaharga yo‘l oldi. Yo‘lda derazadan o‘tib borayotgan go‘zal manzaralarni ko‘zdan kechirar ekan, yuragi qo‘rquv va hayajon bilan urardi.

Seulga kirib kelganida, kech tushayotgan edi. U arzon kvartira qidirdi, lekin topolmadi. Yo to‘la edi, yo narxi juda baland. U ko‘chada qolib ketdi. Katta shaharning shovqinli, ammo sovuq qiyofasi orasida bir o‘zi yurganicha, chamadonini sudrab, parklardan biriga o‘tirdi.

Oyoqlari og‘rigan, ich-ichidan iztirobda edi. Charchagancha yerga cho‘kdi va osmonga qaradi.

— “Men orzularim sari keldim… Lekin nega bu orzu bunchalik og‘riqli?”

Shu payt, uzoqdan bir nur sochgan ayol unga yaqinlashib kelayotganini ko‘rdi…

1-bob: Yashirin Orzular

Derazadan tushayotgan quyosh nuri xona burchagidagi devorga urilar, qizil gilam ustiga iliq yaltirash tushirardi. Dasturxonda kechadan qolgan choy, non bo‘lagi va onasining jahli hali tarqamagandi. Robiya asta sekin yurib, stol chetiga o‘tirdi. Odatdagidek, jim edi. Onasining nigohi esa sovuq.

Onasi (qo‘lida ro‘mol, gapira turib idishni artib):
“Charos bilan yuraverib, boshing osmonga chiqib ketdi. O‘sha dugonang sen bilan birga o‘qiydi, lekin u kamtar. Senchi, faqat osmonni orzu qilasan.”

Robiya (sabr ila, sekin):
“Oyi, men ham orzu qilsam bo‘lmaydimi?..”

Onasi (qattiqroq ohangda):
“Orzu qilish uchun avval yerda yurishni o‘rgan. Sen orzu qilayotgan Koreya degan yering bizga begona. O‘zingga o‘xshaganlarga emas, boy-badavlatlarga!”

Robiya ichidan nafas oldi. Bu suhbat yangi emas edi. Har safar orzulari haqida gap ochsa, onasi uni yerga urardi. Unga hech kim ishonmasdi. Hatto eng yaqinlari ham.

Ertalabki havodan chang aralash sovuqlik kelardi. Charos eshik oldida kutayotgan edi. U oq sharf o‘rab olgan, qoshlarini chiroyli qilib tortib qo‘ygan, odatdagidek iliq tabassum bilan kutdi.

Charos:
“Ey Robi, yana onangmi? Qayta janjalmi?”

Robiya (kulimsirab):
“Ko‘rganingdek, baribir maktabga chiqib keldim.”

Ikki dugona yonma-yon maktabga qarab yo‘l oldi. Yo‘l bo‘yi xarob uylar, chang bosgan tomlar, po‘lat panjaralar oralab yurishdi. Ularning maktabi katta emasdi. Darslar ham zerikarli edi, lekin Robiya uchun bu joy — orzulari uchun yagona ko‘prik edi.

Darsda muallim ingliz tilidan gap ochdi. Sinf jim bo‘ldi. Faqat bitta qo‘l ko‘tarildi — Robiyaniki. U har doim til darslarida faol edi. Har bir yangi so‘z, har bir talaffuz — u uchun Koreyaga yaqin bir qadam edi.

Tanaffusda Charos bilan daraxt tagida o‘tirishardi.

Charos (nonushtadan chaqib):
“Sen shu tilni o‘rganib, nimaga erishmoqchisan? Rost ayt-chi?”

Robiya (ko‘zlarini qattiq ochib, osmonga qarab):
“Men Koreyaga boraman. Yonsei Universitetiga o‘qishga kiraman. Shifokor bo‘laman. O‘zim uchun emas, hech bo‘lmasa menga ishonmaganlar uchun isbotlayman.”

Charos unga qaradi. Ko‘zida hayrat, biroz hasad, ammo eng ko‘pi — hayolparast dugonasiga ishonish edi.

Charos (kulib):
“Mayli, Robi. Birinchi bo‘lib menga bilet olayver.”

Kechqurun Robiya yotoqda yotib, eski telefonda koreys tilidagi videolarni ko‘rardi. Har bir gapni eshitib, qulog‘iga yozib olar, keyin sekin-sekin takrorlardi. U til o‘rganish uchun pul topish maqsadida darsdan keyin mahalladagi nonvoyxonada ishlardi. Qolgan vaqtda esa telefon, daftar va orzu — uchligi bilan yashardi.

Onasi esa har kuni bir xil gapni takrorlardi:

Onasi:
“O‘sha Koreyangga pulni qayerdan topasan? Sen oddiy qizsan, bu orzular senga emas!”

Ammo Robiya bu gaplarga javob bermasdi. Uning javobi — har bir o‘rganilgan so‘z, har bir yig‘ilgan so‘m, va har kecha astagina aytiladigan duo edi.

Shu kechada, birinchi marta, yotgan joyida shivirlab o‘ziga so‘z berdi:

Robiya:
“Men bir kun Koreyada oqiman

Men hech qachon taslim bo‘lmayman.”

U shunday deb ko‘zlarini yumdi. Yostiqqa yuzini qo‘yganicha, yuragi entikib, ko‘zlariga yosh keldi. Ammo bu yoshlar zaiflik belgisi emasdi. Bu — orzu va qat’iyatning ko‘rinmas, ammo kuchli qasam edi.

Ertasi kuni erta uyg‘ondi. Nonvoyxonaga shoshilishi kerak edi. Qorong‘i tongda yurib borar ekan, qo‘lqopi yo‘q qo‘llari muzlab ketdi. Lekin yuragida bir chekka iliqlik bor edi. Bu iliqlik — ichki ishonchdan, orzularidan edi. Har harakati maqsad sari bo‘layotganini bilardi.

Nonvoyxona egasi unga jilmayib qaradi:

Nonvoy:
“Baraka topgur, yana erta keldingmi? Yaxshi ishchi bo‘lib ketyapsan.”

Robiya bosh irg‘ab, bir chekkadagi un xaltasiga qo‘l soldi. Og‘irligini his qilmasdi. Chunki har og‘ir xalta — uning kelajagi uchun qurilgan zinaning bir pillapoyasi edi.

Kechqurun uyga qaytgach, onasi odatdagidek jim edi. Faqat Robiyaning nam qo‘llariga qarab, sal bo‘lsa-da yuragi achiganday bo‘ldi. Lekin buni tan olishni istamasdi.
Stol ustidagi choyni siljitib, past ovozda so‘radi:

Onasi:
“Yana nonvoyxonadami eding?”

Robiya:
“Ha, oyi. Til kursiga pul yig‘yapman.”

Onasi hech narsa demadi. Faqat derazadan uzoqlarga qaradi. Go‘yoki u ham o‘zini yillar oldin bir joyda yo‘qotib qo‘yganday edi.

O‘sha kuni tunda Robiya yana telefoniga bosh egdi. YouTube’da koreys blogerining darsini ochdi. So‘zlarni yozib oldi, talaffuzni takrorladi. So‘ng daftarining orqa betiga katta harflar bilan yozdi:

“Yonsei — men kelaman!”

U so‘nggi sahifani ilhom bilan yopdi. Har bir harakatida, har bir mashg‘ulotida yuragining tovushi eshitilardi:
“Men uddalayman.

Derazadan tushayotgan quyosh nuri xona burchagidagi devorga urilar, qizil gilam ustiga iliq yaltirash tushirardi. Dasturxonda kechadan qolgan choy, non bo‘lagi va onasining jahli hali tarqamagandi. Robiya asta sekin yurib, stol chetiga o‘tirdi. Odatdagidek, jim edi. Onasining nigohi esa sovuq.

Onasi (qo‘lida ro‘mol, gapira turib idishni artib):
“Charos bilan yuraverib, boshing osmonga chiqib ketdi. O‘sha dugonang sen bilan birga o‘qiydi, lekin u kamtar. Senchi, faqat osmonni orzu qilasan.”

Robiya (sabr ila, sekin):
“Oyi, men ham orzu qilsam bo‘lmaydimi?..”

Onasi (qattiqroq ohangda):
“Orzu qilish uchun avval yerda yurishni o‘rgan. Sen orzu qilayotgan Koreya degan yering bizga begona. O‘zingga o‘xshaganlarga emas, boy-badavlatlarga!”

Robiya ichidan nafas oldi. Bu suhbat yangi emas edi. Har safar orzulari haqida gap ochsa, onasi uni yerga urardi. Unga hech kim ishonmasdi. Hatto eng yaqinlari ham.

Ertalabki havodan chang aralash sovuqlik kelardi. Charos eshik oldida kutayotgan edi. U oq sharf o‘rab olgan, qoshlarini chiroyli qilib tortib qo‘ygan, odatdagidek iliq tabassum bilan kutdi.

Charos:
“Ey Robi, yana onangmi? Qayta janjalmi?”

Robiya (kulimsirab):
“Ko‘rganingdek, baribir maktabga chiqib keldim.”

Ikki dugona yonma-yon maktabga qarab yo‘l oldi. Yo‘l bo‘yi xarob uylar, chang bosgan tomlar, po‘lat panjaralar oralab yurishdi. Ularning maktabi katta emasdi. Darslar ham zerikarli edi, lekin Robiya uchun bu joy — orzulari uchun yagona ko‘prik edi.

Darsda muallim ingliz tilidan gap ochdi. Sinf jim bo‘ldi. Faqat bitta qo‘l ko‘tarildi — Robiyaniki. U har doim til darslarida faol edi. Har bir yangi so‘z, har bir talaffuz — u uchun Koreyaga yaqin bir qadam edi.

Tanaffusda Charos bilan daraxt tagida o‘tirishardi.

Charos (nonushtadan chaqib):
“Sen shu tilni o‘rganib, nimaga erishmoqchisan? Rost ayt-chi?”

Robiya (ko‘zlarini qattiq ochib, osmonga qarab):
“Men Koreyaga boraman. Yonsei Universitetiga o‘qishga kiraman. Shifokor bo‘laman. O‘zim uchun emas, hech bo‘lmasa menga ishonmaganlar uchun isbotlayman.”

Charos unga qaradi. Ko‘zida hayrat, biroz hasad, ammo eng ko‘pi — hayolparast dugonasiga ishonish edi.

Charos (kulib):
“Mayli, Robi. Birinchi bo‘lib menga bilet olayver.”

Kechqurun Robiya yotoqda yotib, eski telefonda koreys tilidagi videolarni ko‘rardi. Har bir gapni eshitib, qulog‘iga yozib olar, keyin sekin-sekin takrorlardi. U til o‘rganish uchun pul topish maqsadida darsdan keyin mahalladagi nonvoyxonada ishlardi. Qolgan vaqtda esa telefon, daftar va orzu — uchligi bilan yashardi.

Onasi esa har kuni bir xil gapni takrorlardi:

Onasi:
“O‘sha Koreyangga pulni qayerdan topasan? Sen oddiy qizsan, bu orzular senga emas!”

Ammo Robiya bu gaplarga javob bermasdi. Uning javobi — har bir o‘rganilgan so‘z, har bir yig‘ilgan so‘m, va har kecha astagina aytiladigan duo edi.

Shu kechada, birinchi marta, yotgan joyida shivirlab o‘ziga so‘z berdi:

Robiya:
“Men bir kun Koreyada oqiman

Men hech qachon taslim bo‘lmayman.”

U shunday deb ko‘zlarini yumdi. Yostiqqa yuzini qo‘yganicha, yuragi entikib, ko‘zlariga yosh keldi. Ammo bu yoshlar zaiflik belgisi emasdi. Bu — orzu va qat’iyatning ko‘rinmas, ammo kuchli qasam edi.

Ertasi kuni erta uyg‘ondi. Nonvoyxonaga shoshilishi kerak edi. Qorong‘i tongda yurib borar ekan, qo‘lqopi yo‘q qo‘llari muzlab ketdi. Lekin yuragida bir chekka iliqlik bor edi. Bu iliqlik — ichki ishonchdan, orzularidan edi. Har harakati maqsad sari bo‘layotganini bilardi.

Nonvoyxona egasi unga jilmayib qaradi:

Nonvoy:
“Baraka topgur, yana erta keldingmi? Yaxshi ishchi bo‘lib ketyapsan.”

Robiya bosh irg‘ab, bir chekkadagi un xaltasiga qo‘l soldi. Og‘irligini his qilmasdi. Chunki har og‘ir xalta — uning kelajagi uchun qurilgan zinaning bir pillapoyasi edi.

Kechqurun uyga qaytgach, onasi odatdagidek jim edi. Faqat Robiyaning nam qo‘llariga qarab, sal bo‘lsa-da yuragi achiganday bo‘ldi. Lekin buni tan olishni istamasdi.
Stol ustidagi choyni siljitib, past ovozda so‘radi:

Onasi:
“Yana nonvoyxonadami eding?”

Robiya:
“Ha, oyi. Til kursiga pul yig‘yapman.”

Onasi hech narsa demadi. Faqat derazadan uzoqlarga qaradi. Go‘yoki u ham o‘zini yillar oldin bir joyda yo‘qotib qo‘yganday edi.

O‘sha kuni tunda Robiya yana telefoniga bosh egdi. YouTube’da koreys blogerining darsini ochdi. So‘zlarni yozib oldi, talaffuzni takrorladi. So‘ng daftarining orqa betiga katta harflar bilan yozdi:

“Yonsei — men kelaman!”

U so‘nggi sahifani ilhom bilan yopdi. Har bir harakatida, har bir mashg‘ulotida yuragining tovushi eshitilardi:
“Men uddalayman.