1-bob: Virtual dunyoning yolgʻiz suhbatdoshlari

Hammasi oddiy bir chatdan boshlandi. Tungi soat 22:00 dan tonggi 06:00 gacha davom etadigan, dunyodan uzilgan muloqotlar makoni. Men va V... Avvaliga guruhda odam koʻp edi, hamma oʻzicha hazillashar, hayotdan gaplashardi. Ammo vaqt oʻtishi bilan guruh suhbatlari soʻndi, hamma gʻoyib boʻldi. Chatda faqat ikki kishi qoldik — goʻyo butun koinotda faqat biz ikkimizgina tirik qolgandek.
Biz oʻz real hayotimizni bu virtual olamga aralashtirmaslikka kelishgandik. Ammo yolgʻizlik va tun odamni samimiylikka majburlar ekan. Qizim bilan ogʻriqli ajrashishimdan keyin ichimdagilarni birinchi marta V ga toʻkib soldim. U meni tingladi, dalda berdi. U ham oʻz siri bilan boʻlishdi: uzoq vaqtdan beri bir qizni yaxshi koʻrishini, lekin unga ayta olmayotganini aytdi.
— "Borib ayt, kechikma," — dedim unga maslahat berib.
Lekin bu maslahatim hamma narsani barbod qildi. Oʻsha qizning yigiti bor ekan va u V bilan munosabatlarini butunlay uzibdi. Oʻshanda oʻzimni shunchalik aybladimki, agar tilingni tiyganingda, u bilan oldingidek doʻst boʻlib qolardi, deb oʻzimni yedim. V meni ovutishga urinar, "Sening aybing yoʻq," derdi. Lekin bu uning hayotidagi yagona ogʻriq emasdi.
Bir kuni u menga oilasi haqida gapirib berdi. Ota-onasi yoshligida ajrashib ketgan, otasini umuman koʻrmagan ekan. Eng dahshatlisi, uning butun tanasi chandiqlardan iborat edi — onasi va uning qarindoshlari oʻtmishda unga nisbatan shafqatsiz munosabatda boʻlishgan ekan. Men ekranning narigi tomonida turib, unga qanday yordam berishni bilmay, chorasizlikdan ezilardim. Aynan oʻsha tushkun pallada u menga kutilmagan iqrorini aytdi:
— "Men seni sevaman..."
Men ham oʻylab oʻtirmay, xuddi shu soʻzlarni qaytardim. Chunki u mening hayotimdagi yagona suyanchimga aylangandi. Ammo aynan shu lahzadan boshlab, hayotim men nazorat qila olmaydigan qoʻrqinchli burilishlar qila boshladi. Sevgidan qoʻrqib qolgan edim

V ning onasi Amerikada oʻgay otasi bilan yashardi. U oʻzini yolgʻiz his qilar va yagona najotni menda koʻrayotgandi.
— "Haligi... ota-onangdan soʻrab koʻr, agar ruxsat berishsa, Seulda birga oʻqiymiz, oʻsha yerda yashaymiz. Men hayotimda hech kim bilan senchalik yaqin boʻlmaganman. Birga yashasak, men ham kimgadir gʻamxoʻrlik qilsam, kimnidir bagʻrimga bossam..." — uning bu soʻzlarida cheksiz mehr va umid bor edi.
Mening ota-onam oʻsha paytda boshqa davlatga ish yuzasidan ketishgandi. Men ularga qoʻngʻiroq qilib, vaziyatni tushuntirdim. Javob esa qatʼiy va sovuq edi: "Yoʻq!"
Buni V ga aytishga shunchalik qoʻrqdimki... Uni xafa qilish, soʻnggi umidini sindirish men uchun oʻlim bilan teng edi. Baribir aytishga majbur boʻldim.
— "Nega doim shunday boʻladi? Goʻyo butun dunyo bizga qarshi chiqqandek... Iltimos, yana bir marta soʻrab koʻr," — deb yigʻlagudek boʻldi u.
— "Axir ular ruxsat berishmaydi, hozir qayta soʻrasam, meni soʻkib berishadi," — dedim chorasiz.
— "Ha, mayli..." — uning ovozi soʻndi.
Shundan keyin munosabatlarimiz sovuqlasha boshladi. V mendan shubhalana boshladi:
— "Sen meni sevmaysan. Umuman eʼtibor bermayapsan."
— "Unday emas, seni yaxshi koʻraman," — derdim-u, lekin ichimdagi qoʻrquv meni uzoqlashtirardi.
U paytda men uyda mutlaqo yolgʻiz, pulsiz va och edim. Krandan oqadigan suv ham loyqa, iflos edi. Oʻzimni xuddi tirik murdadek his qilardim. V mendan xavotir olib, holimni soʻraganida, mening asablarim dosh berolmadi. Gʻururim oʻzimni bechora qilib koʻrsatishga yoʻl qoʻymasdi.
— "Hoy, mendan xavotir olma! Men bechora emasman, menga rahming kelmasin!" — deb baqirdim unga. Bu ahmoqlik edi, lekin ojizligimni tan olgim kelmasdi.

Aynan oʻsha qiyin kunlarda kutilmagan voqea yuz berdi. Kimdir uyimga nomaʼlum guldasta yubordi. Men uni kimligini bilmay, suratga olib V ga koʻrsatdim. V buni koʻrib gʻazabdan yonib ketdi:
— "Bor, oʻsha bilan yuraver unda!" — deb janjal koʻtardi.
Gʻazabga mingan holda gulni qoʻlimga olib, uning egasini topish va hammasiga nuqta qoʻyish uchun koʻchaga chiqdim. U insonning ismi Yamasaki edi. U bilan urushishga asabim ham, ochlikdan holdan toygan tanamda kuchim ham qolmagandi. U meni osongina burchakka qisib qoʻydi, qarshilik koʻrsatishga urindim, ammo hushimdan ketdim...
Uyga qanday qaytganimni bilmayman. Boshim portlab ketgudek ogʻrir, oʻsha kuni tuz totmagandim. V ga arang "boshim ogʻriyapti" deb yozdim-u, yana hushsiz yiqildim. Yamasaki shunchalik kuchli va shafqatsiz ediki, unga bas kelolmasdim.
Munosabatlarimiz V bilan battar yomonlashdi. U meni ayblay boshladi:
— "Meni shirin gaplar bilan oʻyinchoq qilyapsan!"
Men unga yordam berishni, taskin boʻlishni istardim, lekin buni yuziga aytsam, "minnat qilyapti" deb oʻylashidan qoʻrqib, ichimga yutardim.
Kunlarning birida Yamasaki menga qoʻngʻiroq qildi. Unda oʻsha men hushimdan ketgan tunda olingan, nomusimni toptaydigan video va rasmlar bor edi... Keyingi uchrashuvga chaqirganida, V menga "Borma!" deb baqirdi. Yana urushdik. Lekin u videolar tarqalsa, hayotim butunlay tugashini bilardim. Choramsiz edim.
Oʻsha kecha osmonni yorib shiddatli yomgʻir yogʻardi. Men aytilgan joyga bordim. Yamasaki va uning bir nechta sheriklari meni kutib turishgandi. Oʻsha tunda ular mening borligʻimni, jismimni va ruhimni oyoqosti qilishdi. Bu hayotimdagi eng daxshatli va ogʻriqli tun edi. Yamasaki oʻz istaklarini majburlab bajartirayotgan paytda, choʻntagimda telefonim tinmay tebranar — V qoʻngʻiroq qilayotgan edi. Amallab telefonni oldim va taksiga oʻtirib qochdim. Qoʻllarim qaltirar, koʻz yoshlarim yomgʻirga aralashib ketgandi.
Qarindoshim Sakuraning uyiga bordim. U meni qonga belangan, titrayotgan holda koʻrib, davolashga tushdi. Isitma ichida ikki kun hushsiz uxlabman. Koʻzimni ochganimda ham vujudimdagi titroq bosilmagandi. Koʻz oldimdan oʻsha qora tun va shafqatsiz zarbalar ketmasdi.

V bilan qayta gaplasha boshlaganimizda, goʻyo hammasi iziga tushgandek edi. Men hayotimni tiklash uchun bozorga chiqib ish qidira boshladim. Ammo qaytishda qarshimda yana Yamasaki paydo boʻldi. Bu safar qarshilik ham koʻrsatmadim — ruhan singan edim.
Kechasi V soʻradi:
— "Kun boʻyi qayerda eding?"
— "Bozorda, ish qidirib yuribman," — deb yolgʻon gapirdim. Lekin Yamasaki allaqachon V ga hamma narsani aytib, videolarni tashlab bergan ekan. V meni eng ogʻir soʻz bilan — "fahişa" deb atadi. Munosabatlarimiz butunlay dars ketdi.
Aynan oʻshanda men mudhish oʻtmish sirini bildim. Mening otam oʻtmishda Yamasakining onasi bilan birga boʻlgan ekan. Yamasakining otasi rashk ustida xotinini oʻldirib, oʻzi qamoqqa ketgan. Yamasaki oilasining vayron boʻlgani uchun qasosni mendan — mening tana va pulimdan olayotgan edi.
U menga shart qoʻydi: "Bir haftada 200-300$ topasan, boʻlmasa oʻlasan." Pul topish uchun sarson boʻldim, topolmadim. Muddat tugashiga 3 kun qolganida u menga oxirgi chorani aytdi: "Fahişalik qilasan." Chorashizlikdan, qoʻrquvdan oʻsha ishni qildim va bir kunda pullarni topib berdim. Tanam ham, qalbim ham chil-chil boʻlgandi.
V oxiri chiday olmay:
— "Men sening shahringga boraman," — dedi.
— "Yoʻq, kelma! Iltimos, kelma. Bu mening muammom, oʻzim hal qilaman," — dedim yigʻlab.
— "Demak, meni sevmaysanmi? Birga boʻlishni xohlamaysanmi? Hammasi oʻyinmidi?!"
— "Iltimos, kechir... Men haqiqiy sevgidan qoʻrqaman. Kechir meni, sevgilim..."
Oʻsha kecha V qattiq ichgan edi. Men uni alam ustida soʻksam ham, u menga biror marta qattiq gapirmasdi. U meni chindan sevardi

Oxir-oqibat Yamasaki ham hammasi xato boʻlganini, adashganini tan olib, mendan olgan pullarini ikki barobar qilib qaytarmoqchi boʻldi. Lekin men u iflos pullarga tegmadim.
Hammasi tugadi. Men va V... yoʻq, men va JK (meni tushungan yagona inson) ajrashdik. Men juda kech tushundim — hayotda suyana oladigan yagona insonim V edi. Men uni sevardim, lekin bu juda gʻalati, oʻzini azoblaydigan sevgi edi. Uni seva turib, oʻzimdan itarardim. Unga suyangim, hech boʻlmasa bir kecha uning bagʻrida osuda uxlagim kelardi. Buning uchun oʻlimga ham rozi edim.
Yoshligimdan yolgʻiz edim, doʻstim yoʻq edi. Balki shuning uchun ham V mening butun dunyimga aylangandi. Biz u bilan koʻrishishni, birga vaqt oʻtkazishni, bitta yotoqda uning taftini his qilishni orzu qilgandik. Lekin bu ushalmas armon boʻlib qoldi.
Oradan bir oy oʻtdi. Uni shunchalik sogʻindimki... Qoʻrquvim uni yoʻqotish qorquvidan ustun keldi. Va men unga hayotimdagi eng oxirgi maktubni yozdim:
"V, yaxshimisan? Balki bu gaplarim senga g'alati tuyular, lekin seni juda sog'indim. Xohlasang javob berma, xohlasang bloklab yubor — shunchaki ichimdagilarni aytgim keldi. Seni hayotimda paydo bo'lishing, menga g'amxo'rlik qilishing va o'sha 'alfa'dek himoyang menga juda yoqardi...
Lekin men haqiqatdan ham munosabatlardan qo'rqaman. Sen juda yaxshi insonsan, men esa hayotingga umuman kirmasligim kerak edi. Meni deb ko'p azob chekding. Bilasanmi, ba'zida seni quchoqlab, bag'ringda uxlab qolgim keladi. Shundan keyin qayta uyg'onmasam ham mayli edi...
Atrofimdagilar ham meni o'zgarganimni, kamgap va e'tiborsiz bo'lib qolganimni aytishmoqda. Eski quvnoqligimdan asar ham qolmadi. Seni aldash niyatim yo'q, shunchaki buni oqisang bo'ldi, javob berishing shart emas... 🫠"
Xatni joʻnatdim. Telefonni yerga qoʻydim. Xonadagi sukunat meni oʻz domiga tortdi. Men bu tushunarsiz va ogʻriqli dunyodagi hayotimga oʻz qoʻllarim bilan yakun yasadim...

1- qism

V erta tongdan oʻrnidan uygʻondi. Soat tonggi 4:00 edi. U ustiga kiyimlarini kiydi, yuz-qoʻlini yuvib, koʻchaga yugurishga chiqdi. Qulogʻiga quloqchinlarini (naushnik) taqdi-yu, uyidan chiqib ketdi.
Atrof tinch, qulogʻida esa musiqa taralardi. Ammo u kutilmaganda toʻxtab qoldi — uni kuchli "deja vu" hissi qamrab olgandi.

🔮 Deja vu (Kechmish xotira):
Atrof taxminan 16-asr koʻrinishida. Vning yonida bir erkak turibdi. U Vni bagʻriga bosib quchoqlab olgan, ammo oʻzining ortiga pichoq sanchilgan edi. U jon achchigʻida: "Tae, iltimos, qoch, ket! Yoʻqol bu yerdan!" deb baqirib yigʻlab yubordi. V qoʻrqqanidan ortiga ham qaramasdan qochib ketdi. Haligi kishining ortidagi uy esa olov ichida yonar va V uzoqlashishi bilan dahshatli portlab ketdi...
Hozirgi payt:
V oʻziga kelib, dengiz boʻyiga bordi. Bir oz suv ichib, quyosh chiqishini tomosha qilib oʻtirdi. Soʻng uyiga qaytib, nonushta qildi. Baribir kayfiyati yoʻq edi, xayolidan oʻsha deja vu dagi dahshatli voqea hech ketmasdi.
Maktabga kelganida ham u juda jim edi. Hech narsaga eʼtibor bermasdan, maʼyus qiyofada oynaga qarab oʻtirardi. Shu payt uning yoniga Jin keldi:
— V, nima boʻldi? Xafasan?

V ichidagilarni yashira olmay, boyagi koʻrgan voqealarining hammasini Jinga aytib berdi. Jin uni chalgʻitishga urinib, jilmydi:
— Hoy, mayli, siqilma. Yur, ovqatlanamiz. Oʻzim senga ramyon olib beraman!
— Ahmoq, oʻchir ovozingni, — deb toʻngʻilladi V.
— Mayli, mayli, hazillashdim, — deb kuldi Jin.
Ular birga maktab oshxonasiga tushishdi. Jin ishtaha bilan ramyon yeyishni boshladi.
— Hoy, sal sekinroq yesangchi, darsga hali ancha vaqt bor-ku, — dedi V unga qarab.
— V, bilasanmi, bu juda mazzali! Undan koʻra menga kimchini uzatib yubor, — dedi Jin ogʻzi toʻla ovqat bilan.
— Mana, ol, — V unga kimchini olib berdi.

Shu payt ularning stoliga maktab bezorilari yaqinlashib keldi. Ulardan biri Jinning tepasiga kelib, tahdidli ohangda buyurdi:
— Hoy ahmoq, tezda maktabning orqasiga oʻt!
Jin esa pinagini ham buzmay, ovqatlanishda davom etdi:
— Hozir, ovqatimni yeb olay...
V bezorilarga qarab: — Hoy, uni tinch qoʻyinglar! — deb gapga aralashdi.
Lakin Jin Vni toʻxtatdi:
— V, jim. Oʻzim hal qilaman. Sen undan koʻra mening ramyonimni oxirigacha yeb qoʻy.

V maktab yoʻlagida hayron boʻlib borarkan, kutilmaganda qarshisida oʻsha erkakni koʻrib qoldi. Deja vu dagi oʻsha inson... Undan sovuq aura taralar, qora sochlari, qiyiq koʻzlari va oppoq terisi uni gʻayritabiiy koʻrsatardi.
— Siz kimsiz? — deb soʻradi V pichirlab.
— Bu yerdan ketishimiz kerak, — deb qisqa javob berdi JK (Jungkook) uning qoʻlidan tutib.
Shu payt maktab ortida Jin bezorilar roʻparasida turardi.
— Bizga oʻsha V degan bolani kechroq olib kelib berishing kerak, tushundingmi? — dedi bezorilar boshligʻi.
— Xoʻp, — Jin xotirjamgina bosh silkidi va u yerdan ketdi.
Jin oshxonaga qaytib kelganida V u yerda yoʻq edi. Birdan uning burniga JKning oʻziga xos hidi urildi. Jin havotirlanib, oʻsha hid kelgan tomon yugura boshladi.

Biroz narida V qarshilik koʻrsatishga urinardi:
— Hoy, meni qoʻyib yuboring, iltimos!
— Oʻchir ovozingni! — JK uni sudrab ketishda davom etdi.
Kutilmaganda Jin ularning yoʻlini toʻsib chiqdi.
— V ni nima qilmoqchisan?! — baqirdi Jin.
— Uni himoya qilishim kerak! — JK shunday dedi-yu, suv sehrini ishga solib zarba berdi.
Jin ham boʻsh kelmay, oʻzining olov nafasi bilan bu hujumni toʻsib qoldi. Ularning toʻqnashuvidan atrofga bugʻ koʻtarildi. V koʻzlariga ishonmay, hayratda qolgandi: "Bular buni qanday qilyapti? Bu tushmi?!"
— Sen... Maridonmisan?! (Suv sehrgari) — soʻradi Jin hayratini yashirolmay.
— Demak, sen Ignarok ekansan-da, (Olov sehrgari) — JK piching qildi. — Bu yerdan tezroq ketishimiz kerak!
— V ni oʻldirmoqchimisan?! — Jin unga yaqinlashdi.
— Buni keyinroq gaplashamiz.
Shu payt qayerdandir Jimin paydo boʻldi. U oʻzining ayyorona tabassumi bilan JKga qaradi:
— JK, jonginam, ketaver. Bu bolakani menga qoʻyib ber.
JK fursatdan foydalanib, Vni majburlab olib ketdi. V ortiga qarab: — Jiiinnn! — deb baqirganicha qolaverdi.

Jimin Jinning qarshisida toʻxtadi:
— Hoy, toʻxta. Mening urushish niyatim yoʻq. Kel, oʻyin oʻynaymiz?
Jin jahli chiqqanidan bor kuchi bilan olov zarbasini yoʻlladi. Biroq Jimin yerdagi toshlarni qalqon qilib, olovni osongina toʻsib qoldi.
— Demak, sen Kraatossan! (Tosh sehrgari) V ni nima qilasizlar?! — deb baqirdi Jin va toʻxtovsiz olovli zarbalar bera boshladi.
Jimin hatto joyidan siljimas, Jinning olovi uning tosh qalqonlariga zarracha taʼsir qilmasdi. U asta-sekin Jinga yaqinlasha boshladi. Jin bor kuchini sarflab boʻlgan, charchagan edi. Eng oxirida Jimin toshlarni juda katta tezlikda yuborib, Jinni devorga tirab qoʻydi. Ogʻir toshlar zarbidan Jinning ahvoli juda qattiq yomonlashdi, u hatto koʻzlarini ochishga ham darmoni qolmay, yerga yiqildi.
Jimin uning tepasiga kelib, past nazarda qaradi:
— Bizning ishimizga aralashma. Hali yosh ekansan, oʻlib ketishni xohlamasang kerak?
Jimin ortiga oʻgirilib, u yerdan uzoqlashdi.

4-qism

Besh kunlik muddat shafqatsiz bir tezlikda, qum soatidagi qum zarrachalari kabi oqib o‘tayotgan edi. Taehyung uchun har bir soniya xuddi tanasiga sanchilayotgan tikan kabi og‘riqli edi. U tinimsiz ravishda boshqa yo‘llarni qidirdi: banklarga bordi, ammo uning na kafillik beradigan mulki, na barqaror katta daromadi borligi sababli barcha eshiklar yuziga tarsillab yopildi. U tanish-bilishlaridan, kafe xo‘jayinidan pul so‘rab ko‘rdi, biroq hech kim bunday katta miqdordagi pulni oddiy bir afitsiantga berishni xohlamasdi. Dunyo u uchun butunlay yopilgan qorong‘u qutiga aylangandi.
To‘rtinchi kuni kechasi shifoxonadan mudhish qo‘ng‘iroq bo‘ldi. Taehyung qo‘rquvdan titrab, telefon tugmasini bosdi.
— Kim Taehyung janoblari, zudlik bilan shifoxonaga yetib keling. Onangizning ahvoli o‘ta og‘irlashdi, apparatlar uni zo‘rg‘a ushlab turibdi, — dedi navbatchi hamshiraning sovuq ovozi.
Taehyung ko‘chaga otilib chiqdi. Yomg‘ir chelaklab yog‘ar, Seul ko‘chalari sovuq zulmatga burkangan edi. U shifoxonaga yetib kelganda, onasining palatasi atrofida shifokorlar yugurib yurishganini ko‘rdi. Onasining yurak urishini ko‘rsatuvchi monitor tez-tez va uzuq-uzuq signal berardi. Shifokor Taehyungni chetga tortdi:
— Ertaga ertalabgacha operatsiya boshlanishi shart. Pul to‘lanmasa, biz apparatni o‘chirishga majburmiz. Bu shafqatsiz eshitilishi mumkin, lekin qoida shunday. Senda bor-yo‘g‘i bir necha soat qoldi, Taehyung.
Taehyung yo‘lakdagi sovuq devorga suyanib sekingina polga sirg‘alib tushdi. Uning ko‘zidan yosh ham chiqmay qolgandi, faqat ich-ichidan nimadir uzilayotgandek edi. G‘urur... g‘urur nima o‘zi? Onasining jon berayotgan tanasi oldida uning nomusi, erkinligi shunchalik qimmatlimi? Yo‘q. U onasiz bu dunyoda baribir yashay olmasligini his qildi. U o‘zini sotishga, Jungkook degan o‘sha qora va qudratli soyaga taslim bo‘lishga ruhiy jihatdan o‘zini majburladi.
U titrayotgan barmoqlari bilan cho‘ntagidan Jungkook tashlab ketgan o‘sha oltin suvi yuritilgan vizitkani chiqardi. Vizitkadagi raqamlarga qarab, chuqur nafas oldi va qo‘ng‘iroq qildi. Telefon go‘shagi uzoq kutishlarsiz ko‘tarildi. Undan o‘sha tanish, og‘ir va xotirjam ovoz eshitildi:
— Eshityapman, Kim Taehyung.
— M-men... men roziman, — pichirladi Taehyung, ovozi butunlay sinib. — Iltimos... onamni qutqaring. Pulni o‘tkazing... Men hamma shartingizga roziman.
Telefondan Jungkookning past, g‘olibona va shafqatsiz kulgisi eshitildi. Bu kulgi Taehyungning yuragini muzlatib yubordi.
— To‘g‘ri qaror, Taehyung. Mashina shifoxona eshigi oldida turibdi. Kelib seni olib ketadi. Pul esa allaqachon klinika hisobiga o‘tdi. Onang operatsiyaga tayyorlanyapti. Endi esa... sen butunlay meniki bo‘lish vaqting keldi.
Taehyung telefonni o‘chirdi va palata oynasidan onasiga qaradi. Haqiqatdan ham, shifokorlar shoshgancha operatsiya xonasini tayyorlay boshlashgandi. U oxirgi marta erkin inson sifatida nafas oldi-da, shifoxonadan chiqib, uni kutib turgan qora qimmatbaho mashinaga o‘tirdi. U o‘z xohishi bilan oltin qafasga qarab ketayotgan edi.

Mashina Seulning eng nufuzli va boy odamlari yashaydigan hududdagi ulkan, zamonaviy qasrga o‘xshash villaning darvozasidan ichkariga kirdi. Atrof baland devorlar va qattiq qo‘riqchilar bilan o‘ralgan edi. Bu joy xuddi tashqi dunyodan uzilgan boshqa bir sayyoraga o‘xshardi.
Eshik ochilib, Taehyungni hashamatli, ammo sovuq qora-oq ranglarda bezatilgan ulkan mehmonxonaga taklif qilishdi. Mehmonxonaning to‘ridagi charm divanda, ustiga qora shoyi xalat kiygan Jungkook o‘tirardi. Uning qo‘lida yana o‘sha viski stakani bor edi. U mashina kirib kelganini ko‘rgan bo‘lsa-da, joyidan jilmadi.
Taehyung sekin qadamlar bilan uning qarshisiga kelib to‘xtadi. U yomg‘irda biroz ho‘l bo‘lgan, ust-boshi va ko‘rinishi juda nozik va horg‘in edi. U boshini quyi solib, erga tikilib turardi. Undagi o‘sha kafedagi asovlik va g‘ururdan asar ham qolmagandi. U hozir mutlaqo bo‘ysungan omega kabi edi.
Jungkook o‘rnidan turdi. Uning baland va baquvvat qomati Taehyungning ustiga ulkan soya kabi yopirildi. U Taehyungga yaqinlashib, uning iyangidan tutdi va boshini tepaga ko‘tardi. Taehyungning ko‘zlarida hamon qo‘rquv va xo‘rlik yoshlari yiltirardi.
— Mening dunyimga xush kelibsiz, mening shaxsiy o‘yinchog‘im, — dedi Jungkook past va qat’iy ovozda. Uning barmoqlari Taehyungning yuzini qo‘pol ravishda siladi. — Bu yerdan mening ruxsatimsiz chiqib ketish haqida o‘ylama ham. Sen o‘z tanangni va hayotingni onangning joni evaziga menga sotding. Endi sening g‘ururing ham, sening "yo‘q" degan so‘zing ham mavjud emas. Faqat mening buyruqlarim bor.
Taehyung labini tishlab, jimgina bosh irg‘adi.
— M-men tushundim... janob Chon, — pichirladi u.
— Janob Chon emas, — Jungkook uning jag‘ini yanada qattiqroq siqdi, ko‘zlari xavfli tarzda porladi. — Menga "Egam" yoki "Master" deb murojaat qilasan. Buni hoziroq o‘rgan, Taehyung.
Taehyungning tanasi bu so‘zdan titrab ketdi. Bu shunchalik xo‘rlovchi edi-ki, uning butun vujudi isyon qilmoqchi bo‘ldi, ammo shifoxonadagi onasining siymosi ko‘z oldiga kelib, u hamma narsaga chidashga majburligini eslatdi.
— Tushundim... Master, — dedi Taehyung ko‘zlarini yumib, o‘z nafsoniyatini butunlay erga ko‘mib.
Jungkook uning bu bo‘ysunishidan cheksiz zavq oldi. Uning dominant alfasi nihoyat o‘zi xohlagan, eng asov va go‘zal omegani butunlay bo‘ysundirgandi. U Taehyungning qo‘lidan ushlab, uni yuqori qavatdagi ulkan va qorong‘u yotoqxona tomon boshlab ketdi. Bu kecha Taehyung uchun yangi, qora va shafqatsiz hayotning ilk sahifasi ochilayotgan edi.

Besh kunlik muddat shafqatsiz bir tezlikda, qum soatidagi qum zarrachalari kabi oqib o‘tayotgan edi. Taehyung uchun har bir soniya xuddi tanasiga sanchilayotgan tikan kabi og‘riqli edi. U tinimsiz ravishda boshqa yo‘llarni qidirdi: banklarga bordi, ammo uning na kafillik beradigan mulki, na barqaror katta daromadi borligi sababli barcha eshiklar yuziga tarsillab yopildi. U tanish-bilishlaridan, kafe xo‘jayinidan pul so‘rab ko‘rdi, biroq hech kim bunday katta miqdordagi pulni oddiy bir afitsiantga berishni xohlamasdi. Dunyo u uchun butunlay yopilgan qorong‘u qutiga aylangandi.
To‘rtinchi kuni kechasi shifoxonadan mudhish qo‘ng‘iroq bo‘ldi. Taehyung qo‘rquvdan titrab, telefon tugmasini bosdi.
— Kim Taehyung janoblari, zudlik bilan shifoxonaga yetib keling. Onangizning ahvoli o‘ta og‘irlashdi, apparatlar uni zo‘rg‘a ushlab turibdi, — dedi navbatchi hamshiraning sovuq ovozi.
Taehyung ko‘chaga otilib chiqdi. Yomg‘ir chelaklab yog‘ar, Seul ko‘chalari sovuq zulmatga burkangan edi. U shifoxonaga yetib kelganda, onasining palatasi atrofida shifokorlar yugurib yurishganini ko‘rdi. Onasining yurak urishini ko‘rsatuvchi monitor tez-tez va uzuq-uzuq signal berardi. Shifokor Taehyungni chetga tortdi:
— Ertaga ertalabgacha operatsiya boshlanishi shart. Pul to‘lanmasa, biz apparatni o‘chirishga majburmiz. Bu shafqatsiz eshitilishi mumkin, lekin qoida shunday. Senda bor-yo‘g‘i bir necha soat qoldi, Taehyung.
Taehyung yo‘lakdagi sovuq devorga suyanib sekingina polga sirg‘alib tushdi. Uning ko‘zidan yosh ham chiqmay qolgandi, faqat ich-ichidan nimadir uzilayotgandek edi. G‘urur... g‘urur nima o‘zi? Onasining jon berayotgan tanasi oldida uning nomusi, erkinligi shunchalik qimmatlimi? Yo‘q. U onasiz bu dunyoda baribir yashay olmasligini his qildi. U o‘zini sotishga, Jungkook degan o‘sha qora va qudratli soyaga taslim bo‘lishga ruhiy jihatdan o‘zini majburladi.
U titrayotgan barmoqlari bilan cho‘ntagidan Jungkook tashlab ketgan o‘sha oltin suvi yuritilgan vizitkani chiqardi. Vizitkadagi raqamlarga qarab, chuqur nafas oldi va qo‘ng‘iroq qildi. Telefon go‘shagi uzoq kutishlarsiz ko‘tarildi. Undan o‘sha tanish, og‘ir va xotirjam ovoz eshitildi:
— Eshityapman, Kim Taehyung.
— M-men... men roziman, — pichirladi Taehyung, ovozi butunlay sinib. — Iltimos... onamni qutqaring. Pulni o‘tkazing... Men hamma shartingizga roziman.
Telefondan Jungkookning past, g‘olibona va shafqatsiz kulgisi eshitildi. Bu kulgi Taehyungning yuragini muzlatib yubordi.
— To‘g‘ri qaror, Taehyung. Mashina shifoxona eshigi oldida turibdi. Kelib seni olib ketadi. Pul esa allaqachon klinika hisobiga o‘tdi. Onang operatsiyaga tayyorlanyapti. Endi esa... sen butunlay meniki bo‘lish vaqting keldi.
Taehyung telefonni o‘chirdi va palata oynasidan onasiga qaradi. Haqiqatdan ham, shifokorlar shoshgancha operatsiya xonasini tayyorlay boshlashgandi. U oxirgi marta erkin inson sifatida nafas oldi-da, shifoxonadan chiqib, uni kutib turgan qora qimmatbaho mashinaga o‘tirdi. U o‘z xohishi bilan oltin qafasga qarab ketayotgan edi.

Tanishtiruv

💧 JK (Jungkook)
Kasta / Turi: Alfa
Xarakteri: Abyuzer, oʻta egoist, munosabatlarga mutlaqo qiziqmaydi (sovuqqon).
Kasbi: Ofisda oddiy xodim boʻlib ishlaydi (asl qiyofasini yashirish uchun).
Sehrli kuchi: Suv nafasi (kuchli va halokatli element).

🦊 Jimin
Kasta / Turi: Omega (Bottom)
Xarakteri: Juda ayyor, hazilkash va narsissist (oʻziga bino qoʻygan).
Kasbi: Klubdagi oddiy fohisha.
Sehrli kuchi: Tosh sehri (yer elementi).

🍃 V (Taehyung)
Kasta / Turi: Oddiy inson
Xarakteri: Empat (boshqalarning ogʻrigʻini his qila oladi) va juda mehribon.
Yoshi / Holati: Endigina 9-sinfni bitirdi.
Sehrli kuchi: Mavjud emas. Bu olamda sehr tugʻma boʻlsa-da, unda hali hech qanday kuch uygʻonmagan.

🔥 Jin
Kasta / Turi: Sehrgar
Xarakteri: Oʻta yoqimtoy, juda sodda va begʻubor inson, lekin ichki kuch-qudrati nihoyatda ulkan.
Yoshi / Holati: V bilan birga 1-sinfda oʻqiydi (sinfdosh).
Sehrli kuchi: Olov nafasi.

🖤 Suga (Yoongi)
Kasta / Turi: Master Killer (Professional qotil)
Xarakteri: Egoist, narsissist, introvert. Unda hech qanday tuygʻu yoʻq, mutlaqo hissiz. Faqat buyruq va pul (buyurtma) asosida ishlaydi.
Sehrli kuchi: Sirliligicha qolgan yoki sof jismoniy/psixologik mahorat.

💨 Namjoon
Kasta / Turi: Sehrgar
Xarakteri: Ekstravert, hazilkash, har doim — hatto eng qiyin va xavfli damlarda ham kulib yuradigan inson.
Sehrli kuchi: Shamol nafasi.

.

V va JK endi urush boshlagan paytda, Jimin ularga g‘azab bilan qaradi:
— Hoy axmoqlar! Dars qilishimga xalaqit beryapsizlar! — deb baqirdi u.
V gapga quloq solish o‘rniga Jiminning yoniga borib, unga zarba bermoqchi bo‘ldi. Ammo Jimin chaqqonlik bilan chap berdi va V ning burniga bor kuchi bilan musht tushirdi. Zarbadan V ning burni qonab ketdi.
— Voy lanati, sen meni... — V gapini tugatishga ulgurmay, Jimin uning qorniga ketma-ket ura boshladi.
Shu payt janjalga JK ham qo‘shildi. U Jimin bilan V ni ajratmoqchi bo‘lgan edi, biroq V vaziyatdan foydalanib, JKning qorniga tepib yubordi. Janjal butunlay qizib ketdi. Buni ko‘rgan Felix qattiq qo‘rqib ketganidan, nima qilishni bilmay direktor xonasi tomon yugurdi.
Ko‘p o‘tmay direktor janjal joyiga yetib keldi. U uchalasini ham zo‘rg‘a ajratib, jazo sifatida darsdan keyin qolib, butun maktabni tozalashni buyurdi.
Kunlarning birida, Felix maktabdan uyiga qaytayotgan edi. To‘satdan uning yo‘lini V to‘sdi va uni kuch bilan devorga tiradi.
— Hoy V, nima qilyapsan?! — Felix sarosimaga tushib qoldi.
V uning gaplariga parvo qilmay, Felixning kiyimlarini yulqib, unga zo‘ravonlik qilmoqchi bo‘ldi. Aynan shu qaltis vaziyatda ortdan sovuq va tanish ovoz eshitildi:
— Burninga yegan mushting yetmadimi deyman?
V ortiga o‘girildi. Bu — Jimin edi. V vaziyat yomonligini tushunib, Felixni qo‘yib yubordi-da, tezda u yerdan uzoqlashdi. Jimin Felixga yaqinlashib, uning yirtilgan va to‘zg‘igan kiyimlarini to‘g‘rilashga yordam bera boshladi.
— Nima, unga qarshilik ko‘rsatishga kuching yetmaydimi? Maktabning eng chiroylisi bo‘lganing bilan, qo‘lingdan hech narsa kelmas ekan-da, — dedi Jimin biroz piching bilan.
Felix esa indamay, yerga qaradi...
Afsuski, uzoqdan kelayotgan JK vaziyatni butunlay noto‘g‘ri tushundi. U Felixning devorga tiralganini, Jimin esa uning kiyimlarini tugmalayotganini ko‘rib, xayolida ular birga jinsiy aloqa qilishgan deb o‘yladi.
G‘azab otiga mingan JK yugurib kelib, Jiminning yoqasidan oldi:
— Nega Felixga tegajoqlik qilyapsan?! — deb baqirdi u.
— Oho... nima, uni sevasanmi? — Jimin istehzo bilan kuldi.
— Yigitlar, iltimos, urushmanglar! — deb yolvordi Felix.
Jimin va JK o‘rtasida shafqatsiz janjal boshlandi. JKning gavdasi ancha baquvvat bo‘lsa-da, Jimin undan ustun keldi. Gap shundagi, JK 80 kg, Jimin esa 60 kg edi — JKdan ancha yengil bo‘lgani uchun Jimin maydonda juda tez harakat qilardi. Buning ustiga, u muntazam ravishda yoga bilan shug‘ullangani sababli tanasi juda elastik va chaqqon edi.
Oxiri JK yerga quladi. Felix bu shafqatsiz to‘qnashuvni ko‘rib, yana dahshatga tushdi. Shu lahzada uning ongida bolalikdagi og‘ir travmasi qayta uyg‘ondi. U qo‘rquvdan baqirib, yig‘lab yubordi. Jimin buni ko‘rib, janjalni to‘xtatdi va Felixni bag‘riga bosib, uni tinchlantirishga urina boshladi...
Flashback (O'tmishga qaytish)
Felix va uning sevgilisi Sakura birga sayr qilib yurishgan edi.
— Felix, mayli, yaxshi dam ol, — dedi Sakura tabassum bilan.
— Balki uyinggacha kuzatib qo‘yarman?
— Qo‘ysang-chi, sevgilim, o‘zim keta olaman.
Felix uni xuddi oxirgi marta ko‘rayotgandek qattiq bag‘riga bosdi.
— Nima qilyapsan? Axir men o‘layotganim yo‘q-ku! Ha mayli, kel... — dedi Sakura kulib.
Ular shirin bo‘sa olishdi. Felix Sakuraga mehr bilan qarab turardi. Qiz yo‘lning narigi betiga o‘tish uchun qadam tashladi. Shu payt katta tezlikda kelayotgan mashina Sakurani urib ketdi!
Felix dahshat ichida qizning yoniga yugurib bordi:
— Sakura! Sakura, ko‘zingni yumma, iltimos!
Atrofdagilar tezlik bilan tez yordamga qo‘ng‘iroq qilishdi. Shu payt Sakura o‘zining titrayotgan qo‘li bilan Felixning yuzini asta siladi:
— Sakura... bahor gullaydi va to‘kiladi... Ha, hayot qisqa va juda go‘zal. Sen bilan o‘tkazgan har bir damim... men uchun eng baxtlisi bo‘lgan... — dedi-yu, ko‘zlarini abadiyga yumdi.

Yangi xonadondagi birinchi tun barcha uchun turlicha oʻtdi. Tong otay degan edi, soat tungi 6:00. I.N xonadagi ogʻir va maftunkor muhitdan koʻzini ochdi. U hali ham Jenniening xonasida boʻlib, qiz uning quchogʻida xotirjam orom olardi. I.N sekingina uning ustini yopdi-da, hech kimga bildirmasdan xonadan chiqib ketdi.
Ertasi kuni ertalab hamma nonushta stoliga yigʻildi. Ammo uydagi eng katta nufuzga ega boʻlgan Jkning ota-onasi allaqachon ish yuzasidan chiqib ketishgandi. Yoshlar yolgʻiz qolgach, uydagi sovuq muhitni Jkning piching toʻla ovozi buzdi:
— Jennie, Faye, Suno... Endi bu uyda xizmatkorlar yoʻq. Uyning barcha ishlari va xizmati sizlarning zimmangizda boʻladi.

Buni eshitgan Faye birdan istehzoli kulib yubordi. Suno asabiylashib qoshlarini chimirdi. Jenniega esa goʻyo dunyo qulab tushsa ham farqi yoʻqdek, xotirjam ovqatlanishda davom etdi.
— Oʻzingni kim deb oʻylayapsan, Jk? — dedi Faye nigohini unga qadab.
— Hoy, hammang yuzingni toʻgʻirla, tushundinglarmi?! — Jk oʻrnidan turib baqirdi. — Biz boʻlmaganimizda hammang koʻchada xarob boʻlarding!
— Aka, nimalar deyapsiz? — Liz chiday olmay gapga aralashdi. — Ular biz bilan teng darajada-ku, bu nohaqlik!
— Singlim, sen hali yoshsan, iltimos, biroz jim boʻl, — toʻngʻilladi Jk.
I.N esa bu janjalga umuman eʼtibor bermas, uning ikki koʻzi kechasi oʻzi bilan boʻlgan Jennieda edi.
— Sizni tushunolmayapman, aka... — pichirladi Liz xafa boʻlib.
— Hammasi joyida, Liz, bizdan xavotir olma, — dedi Faye oʻziga ishonch bilan. — Oʻzimiz turgan joyni tozalash bizga muammo emas. Suno, Jennie, nima deysizlar?
— Aqlli qizlar... — Jk zaharxanda qildi. — Ota-onangiz oʻlib ketgan boʻlsa ham, ularning shanini oʻylayotganingiz juda aqlli qaror.

Bu gap Fayening sabr kosasini toʻldirdi. U sekin oʻrnidan turdi-da, Jkning yoniga borib, uning yoqasidan boʻgʻib oʻrnidan turgʻazdi va yuziga kuchli musht tushirdi!
— Senga oldin ham aytgandem va yana aytaman! — baqirdi Faye, nafasini yutib. — Oila aʼzolarimga nisbatan hurmatsizlik qila olmaysan! Bunga men yoʻl qoʻymayman! Agar boyman deb kerilayotgan boʻlsang, bu boylik otangniki, seniki emas!
Vaziyat portlash darajasiga kelganda, Liz birdan Fayening oyogʻi ostiga tiz choʻkdi:
— Iltimos, akamni kechir, Faye! Iltimos qilaman, u adashib gapirib yubordi!
— Hoy haromi! Oilamizning shanini yerga urma, oʻrningdan tur! — Jk tiz choʻkkan singlisiga qarab baqirdi.
— Jeyki, oshirib yuboryapsan, — deb nihoyat gapga aralashdi I.N. — Nima boʻlsa ham u singlimiz, uni bu ahvolda haqorat qilma!
Faye Lizning qoʻlidan tutib, oʻrnidan turishiga yordam berdi:
— Kichkintoy, jiddiy olma. Yaqin orada u bilan kelishib ketamiz, toʻgʻrimi, Jk? — u lab chetida zaharli jilmangancha Jkga tikildi. Ularning bu holatini koʻrib, hatto Jennie ham hayron qolgandi.

Liz yigʻlamsirab Fayeni quchoqlab oldi:
— Tushunganing uchun rahmat, Faye...
— Aslida senga rahmat, azizam, — Faye sekin Lizning belidan quchoqladi. U haliyam Jkga qarab turardi, uning nigohi "endi singling mening qoʻlimda" degandek gʻolibona edi (GL Liniyasi boshlanishi). Suno esa qattiq asabiylashib ulgurgandi, u vaziyat buralib ketishini bilgandek edi. Jennie esa koʻzini I.N dan uzolmay, unga yashirincha koʻz qisib qoʻydi (Natural Liniyasi).
Jk gʻazab bilan ularga yaqinlashdi, Liz va Fayeni bir-biridan ajratib, singlisining qoʻlidan qattiq siqqancha xonadan olib chiqib ketdi.
— Qani, endi ovqatlanaylik, bolalar, bugunga yetar, — dedi Faye xotirjamlik bilan.
I.N ovqatini ham yemay, Lizning ortidan yugurib ketdi. Oshxonada faqat Faye, Jennie va Suno qoldi.
— Opa... — Suno tashvishli nigoh bilan Fayega qaradi. — Endi nima boʻladi? Men qoʻrqyapman.
— Men bor ekanman, senga va Jenniega hech kim hech nima qilolmaydi. Ozgina sabr qil, vaqti kelib boshqa uyga koʻchib oʻtamiz. Ungacha shu yerda turishga majburmiz. Jennie, ahvoling yaxshimi?

Jennie labida sirli kulgu bilan pichoq-sanchqisini qoʻydi:
— Bilasanmi, men I.N ni oʻzimniki qildim. Sizlar bilan ishim yoʻq. Agar undan pul undira olsam, albatta alohida uyga chiqib ketamiz. Faqat bu hozircha sir boʻlib qolsin, tushundinglarmi?
Faye shunchaki jilmayib qoʻydi, Suno esa hech nimaga tushunmay, koʻzlarini jovdiratib turardi.
Jk Lizni shafqatsizlarcha oʻz xonasiga sudrab kirdi va yuziga tarsaki tushirdi. Liz polga yiqilib, yigʻlab yubordi.
— Sen ichimizdagi eng yomonisan! Nega ularning yonini olding?! — baqirdi Jk.
— Akajon... Men... Nega uryapsiz, nimani notoʻgʻri qildim? Axir ularning oʻrnida oʻzimiz boʻlganimizdachi?

⌬ 𝙈𝙞𝙡𝙚𝙨𝙁𝙞𝙘𝙘 ⌬

Kunlar ketma-ket o‘ta boshladi. Jungkook har kuni o‘sha kafega kelib, faqat Taehyung unga xizmat qilishini talab qilardi. Taehyung har safar uning stoliga yaqinlashganda o‘zini ojiz his qilardi. Biroq, Taehyungning hayotida juda og‘ir yuk bor edi. Uning onasi og‘ir xastalik bilan kurashib kelayotgandi va shifoxona xarajatlari, zudlik bilan o‘tkazilishi shart bo‘lgan operatsiya uchun juda katta miqdorda pul kerak edi.
Smenasi tugagach, Taehyung shifoxonaga bordi. Shifokor uni yo‘lakka chaqirib, shafqatsiz xabarni aytdi:
— Kim Taehyung janoblari, onangizning vaqti juda kam qoldi. Senda bor-yo‘g‘i besh kun bor. Agar pulni to‘lamasangiz, uni saqlab qola olmaymiz.
Taehyung shifoxona yo‘lagida o‘tirib, o‘ksib-o‘ksib yig‘ladi. Ertasi kuni u kafega kelganda butunlay o‘zida emas edi, ko‘zlari shishgan, qo‘llari titrardi. Tushdan keyin kafega yana o‘sha mukammal aura bilan Jungkook kirib keldi va burchakdagi joyiga o‘tirdi. U Taehyungning chuqur umidsizligini darhol payqadi.
Taehyung oyoqlarini zo‘rg‘a sudrab, Jungkookning stoliga yaqinlashdi.
— X-xush kelibsiz, janob... — Taehyungning ovozi zo‘rg‘a chiqdi.
Jungkook noutbukini keskin yopdi:
— Senga nima bo‘ldi? Menga yolg‘on gapirishga jur’at etma. Senda juda katta muammo bor.
Taehyung o‘zini ortiq tutib tura olmadi. Bu insonning boyligi uning onasini qutqara olishini bilardi. G‘ururini chetga surib, yig‘lab yubordi:
— Menga pul kerak... Juda ko‘p pul kerak, janob Chon. Onam og‘ir kasal. Shifokorlar unga besh kun berishdi. Uni qutqarishim kerak, lekin menda hech narsa yo‘q!
Jungkookning yuzida zarracha ham achinish hissi paydo bo‘lmadi. Bu uning uchun Taehyungni o‘ziga bo‘ysundirish uchun ajoyib imkoniyat edi. U Taehyungning yuziga yaqinlashdi, nafasi yigitning lablariga urilib turardi.
— Pul? Men senga o‘sha operatsiyaga yetadigan pulni soniyalar ichida bera olaman, Kim Taehyung. Onangni eng yaxshi VIP klinikaga yotqizib beraman. Ammo mening dunyimda hech narsa tekinga berilmaydi. Pul evaziga men ham bir narsa xohlayman.
— Nima... nima xohlaysiz? — Taehyung qo‘rquv ichida pichirladi.
Jungkook Taehyungning qulog‘iga yaqin kelib, uning butun vujudini muzlatadigan shartni aytdi:
— Menga yotog‘ingni taklif qilasan, Taehyung. Bugundan boshlab mening uyimga ko‘chib o‘tasan. Men xohlagan vaqtda mening barcha buyruqlarimni bajaradigan shaxsiy o‘yinchog‘im bo‘lasan. Mening sovuq to‘shagimni o‘z tana harorating bilan isitib berasan. Pulni olasan — onang yashaydi, evaziga esa o‘zingni menga topshirasan.
Taehyung bu gapni eshitib, go‘yo muzlab qolgandek bo‘ldi. Jungkook uning chorasizligidan foydalanib, uning nomusini sotib olmoqchi edi. Taehyung bor kuchi bilan Jungkookni o‘zidan itarib yubordi.
— Yo‘q! — deb baqirdi Taehyung, ko‘zlaridan nafrat yoshlari oqib. — Siz qanday iflossiz! Men hech qachon bunday jirkanch narsaga rozi bo‘lmayman! Men o‘zimni sizdek maxluqqa pul evaziga sotmayman! Yo‘qoling bu yerdan!
Jungkook ust-boshini xotirjamlik bilan to‘g‘riladi. Uning ko‘zlarida "sen baribir mening poyimga kelasan" degan yuz foizlik ishonch bor edi.
— Rad etishingni bilardim, — dedi Jungkook mutlaqo xotirjam ohangda. — Sening mana shu sinmas g‘ururing menga yanada ko‘proq yoqyapti. Uni sindirish men uchun katta zavq bo‘ladi. Ammo esingda tut, Taehyung... vaqt o‘tib boryapti. Onangning hayoti sening mana shu keraksiz g‘ururingdan ustunmi yoki yo‘qmi, buni tezda bilib olamiz. Sen hali o‘zing mening poyimga yiqilib, yig‘lab kelasan.
Jungkook cho‘ntagidan o‘zining shaxsiy vizitkasini chiqardi va uni stol ustiga tashlab, kafedan mag‘rur qadamlar bilan chiqib ketdi. Taehyung stol ustida turgan vizitkaga qarab, tizzalari darmonsizlanib, polga yiqildi va yuzini berkitib, o‘kirib yig‘lab yubordi. Besh kunlik muddat esa allaqachon soat millarini shafqatsizlarcha aylantira boshlagandi.