“Scream, Baby😈.”

1-QISM — Qorong‘u tunda boshlanish

Yomg‘ir tomchilari derazaga urilib, sokin tunni buzardi. Y/N deraza yonida turar, tashqaridagi qorong‘ulikni kuzatardi. Shaharning xira chiroqlari yomg‘ir ostida aks etar, uning yuragida qandaydir noxush his uyg‘otardi.

Telefonining vibratsiyasi diqqatini tortdi. U sekin qadam tashlab, stol ustidagi telefonini qo‘liga oldi. Nomerni tanimadi, ammo qiziqish ustun kelib, javob berdi.
“Alo?” dedi u ehtiyotkorlik bilan.
Sukunat.

Y/N yana gapirishga chog‘landi, lekin kutilmaganda boshqa tomondan chuqur nafas olish ovozi eshitildi. U bir lahza jim qoldi, yuragi tez ura boshladi.

“Kim bu?” deb so‘radi u, ovozi titrab.

Sukunat yana davom etdi, lekin bu safar ovoz aniqroq edi. Xuddi kimdir qasddan nafas olayotganday... og‘ir va tinimsiz.

“Bu qandaydir hazilmi?!” dedi u jahli chiqib
.
Biroq, telefon liniyasi uzilmadi. Ovoz davom etdi. Va kutilmaganda past, g‘amgin ovoz eshitildi:
“Qocholmaysan...”

Y/N beixtiyor bir qadam ortga tislandi, yuragi qo‘rquvdan shiddat bilan ura boshladi. “Nima?” dedi u pichirlab.

Ovoz esa davom etdi: “Qocholmaysan... Seni kuzatyapman.”

Y/N shoshilinch ravishda telefonni o‘chirib qo‘ydi va nafasini rostlash uchun bir lahza jim turdi. Yuragi gursillab urar, qo‘llari titrardi.

“Bu qanday hazil? Kim bunday narsani qiladi?” deb o‘z-o‘zidan so‘radi.

Lekin tashqariga qaragach, qo‘rquvi yanada oshdi. Qorong‘ulik orasida, yomg‘ir tomchilari orasida kimdir turganday tuyuldi. Shakl aniq emas edi, lekin u yerda kimdir borligini his qilardi.

U tezda parda yopdi va orqaga tislandi. Telefonini yana qo‘liga olib, politsiyaga qo‘ng‘iroq qilmoqchi bo‘ldi, lekin keyin o‘ylab qoldi: “Agar hazil bo‘lsa-chi?”

Yuragidagi vahima asta-sekin susaya boshladi, ammo shubha hali ham ketmadi. Y/N chuqur nafas olib, derazaga yana bir qarash tashladi.

Hech kim yo‘q edi.
Yomg‘ir to‘xtagan, shaharning xira chiroqlari yana yorqinlashgandi.

“Balki tasavvurimdir...” dedi o‘ziga.

Ammo ich-ichida bir narsa unga buni hazil emasligini aytardi.

— Davomi bor...