Chapter 4

Jk—ha, men sizni yaxshi ko'raman, janob Kim

Taehyungga bu odam aytgan so'zlarni tushunish uchun butun bir daqiqa kerak bo'ldi.

Va bu unga yetib borgach, kamida 6 fut balandlikdagi, chiroyli sog'lom qora sochli, ayniqsa qizil lablari, oqargan terisi va yaxshi qurilgan tanasi bilan hurmatli va odobli Jungkook unga... qiziqayotganini aytayotgani? Hech qanday shaxsiyati yoki kelajagi bo'lmagan gey yigitga?

Taehyung yig'lay olardi.

U hamma narsani qila olardi.

Lekin u qarg'a boshli odamga "ha" javobi bo'lsa, aytganini qilishni tanladi.

Uni o'pish.

Va shunday qildi.

Taehyung stulini surib, o'rnidan turdi va qarg'a boshli odam tomon yurdi. Jungkook shunchaki qizarib ketgan yigitni xushchaqchaq yuz bilan kuzatdi, keyin Taehyung uni yoqasidan tortib oyoqqa turg'azib, lablarini bir-biriga urganida ko'zlari biroz kengaydi — vaqtni behuda sarflamasdan.

Taehyung haqiqatan ham Jungkookni o'pdi.

Ularning lablari bir muddat bir-biriga bosilgan edi va qarg'a boshli odam Taehyung o'z harakatlaridan falaj bo'lib qolganini va bu to'satdan o'pishni boshqara olmasligini anglagach, istehzo bilan jilmaydi.

Shuning uchun Jungkook boshqaruvni o'z qo'liga oldi, u istehzo bilan jilmayib, boshini burib, o'tkir jag'ini yon tomonga ochib, qizg'in tilini jigarrang sochli yigitning og'ziga solib, barmoq uchlari bilan Taehyungning bilak qismi bo'ylab yuqoriga surib, terida g'oz teri izini qoldirdi.

Taehyung ko'zlarini katta ochdi va qo'llarini qarg'a boshli odamning yelkasiga qo'yib, beqaror barmoqlari orasida ko'ylakni mahkam ushladi, Jungkook esa ularning tillarini bir-biriga aralashtirdi.

Haqiqat ularning lablari ritmda harakatlanayotganda xiralashgandek bo'ldi.

Kichik koridorni o'pish tovushlari to'ldirdi, chunki Jungkook Taehyungning og'zini ishtiyoq bilan o'pardi — o'sha jozibali og'izning har bir qarichini tatib ko'rib, jigarrang sochli yigitning quchoqda vaqti-vaqti bilan qisqarib qolishini juda yoqimli deb hisoblardi. O'sha kichik mushtlari yelkasida har safar u qalin tilini og'ziga itarganida titrardi.

Jungkook titrayotgan yigitni o'pishga vaqt ajratdi, qo'lini ko'tarib Taehyungning yumshoq yonoqlarini ushladi, bosh barmog'i qip-qizil yonoq suyagining egri chiziqlari bo'ylab yugurdi. Taehyung o'sha katta qo'lga yopishdi, issiqlik allaqachon qizigan yuziga singib borayotganini his qildi.

Bir muddatdan keyin Taehyung uchun kislorod muammo bo'ldi, shuning uchun qarg'a boshli odam bilan issiq o'pishish seansidan zavqlanishiga qaramay, biroz orqaga tortildi. Ularning burunlari bir-biriga tegib, lablari hali ham soʻlak ipi bilan bog'langan edi.

Taehyung orqaga qaytib, oralarida ko'proq masofa yaratmoqchi edi, ammo Jungkook qo'llarini uning beliga qo'yib, uni joyida ushlab turgani unga bir qadam ham qo'zg'almasligini bildirardi.

Hech narsa demasdan, Jungkook shunday muhit yaratganki, uning hukmronligi kuchli tarzda namoyon bo'lardi va jigarrang sochli yigit buni negadir g'alati darajada jozibali deb topdi.

Taehyung Jungkook uning qip-qizil yuzini to'liq diqqat bilan kuzatayotganini, ko'z aloqasini ushlab turganini anglagach, ko'zini qochirdi.

Jk—demak... men ham sizni yoqtirishimni taxmin qilishim mumkinmi?— deb so'radi ko'proq yaqinlikdan qizarib ketgan yigitning yuziga nafas chiqarib; uning ovozi hali ham shiddatli fransuzcha o'pishdan bo'g'iq edi.

Taehyung bir lahzaga jilmaygan yigitga qaradi, keyin yana ko'z aloqasidan qochib, yuragi vahshiyona urib, nafasi ostida g'o'ldiradi: "bu... aniq emasmi?"

"Hmm"— Jeongguk yanada yaqinlashib, allaqachon qizarib ketgan yigitni cho'chitdi. Bir qo'lini Taehyungning orqasi bo'ylab pastga tushirdi, dumbasida to'xtab, unga yengil siqib qo'ydi — bu jigarrang sochli yigitni ohista ingrashiga sabab bo'ldi.

Bu yoqimli shahvatli tovushdan hayajonlangan Jungkook boshini burib, Taehyungning qulog'iga nimadir pichirladi — bu jigarrang sochli yigitni hayratda qoldirdi.

Jk—Jinsiy aloqa qilishni xohlaysizmi?

Shu paytgacha Taehyung qarg'a boshli odamning qattiqlashgan pastki qismi o'zining old qismiga ishqalanayotganini allaqachon his qilardi, bu uni ham qattiqlashtirdi.

Gunohkor fikrlardan yonib, Taehyung og'ir nafas oldi. Lablari ochilib, boshini pastga tushirdi, bir necha soniya o'ylab, keyin boshini irg'adi.

Agar Taehyung "xohlamayman" yoki "oralarida shiddatli narsa bo'lishini intizor emasman" desa, yolg'on gapirgan bo'lardi.

Jungkookni birinchi marta ko'rgan paytidan boshlab u uni — uning tanasini, yuzini va hatto yuragini ham xohlayotganini bilardi.

Taehyung ochko'zlik qilayotgan edi, lekin bunday qarshilik qilib bo'lmaydigan odam oldida turganda uni ayblash mumkinmi?

Taehyungning reaktsiyasini ko'rib, Jungkook hayajon va qoniqishdan ko'zlarini katta ochdi va hech qanday ortiqcha gapirmasdan, jigarrang sochli yigitning bo'ynini o'pa boshladi, terisini so'rib, bir qo'lini Taehyungning ko'ylagi ostiga suqdi.

Sovuq barmoqlari Taehyungning ko'kragi konturlarini kuzatib chiqdi, keyin chap ko'krak uchini ushlab, sezgir kurtakni uzun ko'rsatkich va o'rta barmoqlari orasida aylantirdi — bu doimiy ta'sirdan darhol qattiqlashdi.

Tae—S-sekinroq yolg'onchi edi. U haqiqatni aytolmasdi: Jungkook uning tanasini muqarrar ravishda tez yengib borayotganidan zavqlanayotganini. Taehyung ko'p marta jinsiy aloqa qilgan bo'lsa ham, hech kim uni bo'ynini yalab va ko'kragini silab shunday qo'zg'atmagan edi. U allaqachon oyoqlari orasidagi namlikni va shim ostidagi qattiq jinsiy a'zosining urishini his qilardi.

Jungkook uni haqiqiy ishga kirishmasdan oldin ham parokanda qilib qo'ydi.

Jk—Sizga sekinroq qilishimni xohlaysizmi?— Jungkook yigitning bo'ynini yeb-ichayotgan paytda nafas chiqardi, biroz qo'ng'ir teriga hickeylar qoldirib. Biroq qarg'a boshli odam o'tkir tishlari bilan nozik terini tishlamaslikka yoki hatto tegizmaslikka ishonch hosil qildi, chunki agar shunday qilsa, u aniq bilardiki,

Taehyung o'zi uchun belgilangan vaqtdan oldin o'ladi.

Axir, u fanglarini Taehyungning bo'yniga botirgan zahoti, bu jigarrang sochli yigit — oddiy inson — qarg'a boshli odamning qiyin qo'lga tushadigan qiziqishini uyg'otgan odamning oxiri bo'ladi.

Jungkook o'zining kichik o'yinchog'ini hali qo'yib yubormoqchi emas edi.

Va u hech qachon insonning bo'ynini tishlamaydi.

Vampirlar inson bo'ynini tishlab qon so'radi degan afsona shunchaki afsona.

Jungkook hech qachon insonning bo'ynini yoki tanasining boshqa qismini tishlamagan.

U nima uchun odamlar buni bunchalik dramatik va chiroyli darajada og'riqli ko'rsatishganini bilmasdi.

Haqiqatda vampirlar, yoki hech bo'lmaganda Jungkook qiladigan ish —

insonning ko'kragidan yuragini yirtib chiqarib, urib turgan yurakdan qon ichishdir.

Bu ancha samarali va mazali.

Taehyung yaqinda shu taqdirga duch kelishi fojiali edi. Garchi u qarg'a boshli odamning qiziqishini uyg'otgan bo'lsa ham, Jungkookni ko'proq qiziqtirgani uning shirin hidli qoni edi. Yuzi, tanasi va mavjudligi ikkinchi o'rinda.

Qanday yovuzlik.

Qarg'a boshli odamning lablaridan kulgisi chiqdi, u Taehyungning qip-qizil yuzida qoniqishdan titrayotganini kuzatib, gapini davom ettirdi. "Siz shunday yuz qilayotganingizda?"

Taehyung qulog'iga kirib kelayotgan ovozdan titradi, bu juda jozibali va yoqimli edi. Yo'q, Taehyung endi Jungkookdan sekinroq qilishini xohlamasdi.

Shuning uchun u ularning lablarini birlashtirdi va Jungkookning ko'ylagi ostidagi qo'lini pastga, shimiga — qattiq urib turgan jinsiy a'zosi joylashgan joyga yo'naltirdi.

Va Jungkookning qo'li aniq bo'rtib turgan joy ustiga tushganida, Taehyung qarg'a boshli odamga o'z qattiq jinsiy a'zosini kaftiga bosdirib, teginishdan ohista ingrab yubordi.

Tishlarini g'ijirlatib, Jungkook qattiq harakat qildi va qorin bo'shlig'ida kuchayib borayotgan issiqlikni e'tiborsiz qoldirishga harakat qildi.

Endi bu yoqimli kichik inson uni vasvasaga solayotgan edi. Qanchalik xavfli.

Bular yetarli bo'lmagandek, Taehyung yuzini Jkning ko'kragiga bosdi va qarg'a boshli odamning yurak urishini eshitishga harakat qildi — Jk ham u kabi hayajonlanganmi, deb bilmoqchi bo'ldi va uning yuragi o'ziniki kabi qattiq urayotganini eshitib, biroz yengil tortdi.

Ikkala erkak ham qattiq qo'zg'algan edi.

Bu albatta xavfsiz tugamasligi aniq edi.

Lekin ikkovlari ham parvo qilmasdi. Buning uchun allaqachon kech edi.

Jigarrang sochli yigit orqaga tortildi, chunki Jk uning boshining orqa qismini ushlab, tortib yubordi. To'satdan qattiqlikdan cho'chigan bo'lsa ham, Taehyung qarg'a boshli odamning yonoq suyaklarida engil qizarishni ko'rib, buni juda provokatsion deb topdi.

Jk—Bu adolatsiz, Kim. Siz menga sekinroq qilishni aytdingiz — deb xirilladi u, Taehyungning sochidan ushlab turgan qo'lini ensasi bo'ylab pastga tushirib, bir oz oldin so'rg'an qizarib ketgan terini masxara qilishga vaqt ajratdi.

Tae—Menga quloq solmang unda

Taehyung juda jasur bo'lib ketayotgan edi. Aslida u doim shunday edi, lekin oldida Jk kabi odam turganda, unga bunchalik gapirilmagan narsalarni qilayotganda — u ichki xohishlarini qanday tinchlantirsin? Bu endi imkonsiz edi.

Va Jkga bu yoqardi. Unga mutlaqo kuchga ega bo'lmagan inson bunchalik jasur bo'lib, nima kutayotganini bilmasdan uni oldinga undayotgani yoqardi — bu qiziqarli va shahvoniy edi.

Jk—Pushaymon bo'lmaysizmi?

Savol oddiy, ammo xavfli edi. Bu Taehyung uchun hayot va o'lim tanlov qilish imkoniyati edi. Lekin u hech narsani bilmagan holda, o'lim yo'lini tanladi.

Tae—Bo'lmayman. Agar yaxshi jinsiy aloqa qilsangiz, pushaymonlikka o'rin qolmaydi.

Taehyung endi o'zi emas edi. U yovvoyi hayvon edi va uni bo'ysundirish kerak edi, u Jk tomonidan bo'ysundirilishni xohlardi. Buning evaziga hayoti bo'lsa ham.

Garchi u buni bunchalik muhim narsaga tushishini bilmagan bo'lsa ham.

Hech kim unga aytmagan edi.

Bu do'zax g'ildiragi edi.

Shunga qaramay, Jk bunga ahamiyat bermadi. Ajablanarlisi, u oddiy insondan bunchalik ko'p narsa olardi. Hech bo'lmaganda Taehyungni do'zaxga tashlashdan oldin jannatga olib chiqishi mumkin edi.

Va uni ayblash mumkin emas. Taehyung og'riqni tanladi. Hammasi uning aybi.

Shu fikr bilan Jk jilmayib, Taehyungning lablarini o'pdi, keyin oldingi tishlari bilan go'shtni tortib, dedi: Meni yaxshi jinsiy aloqa qilishimni xohlaysanmi? Unda yaxshi jinsiy aloqa qilaman.

𝗕𝘆: 𝗟𝗶𝗮𝗻𝗮

Chapter 6

Taehyung ko‘zlarini ochganiga bir haftadan oshgandi. Daegu valiahd shahzodasi o‘z tanasida begona odamdek yashay boshlaganiga ham bir hafta bo‘lgandi.

Saroydagi hamma uchun bir haqiqat tobora ravshanlashdi — Taehyung barcha xotiralarini yo‘qotgan edi.

Oqsoqollar uzoq ibodatlar va marosimlardan so‘ng nihoyat taslim bo‘lishdi.

Oqsoqol— Oliy Hazratlari, — dedi ulardan biri Qirol Daehoga chuqur ta’zim qilib. — Shahzodaning sog‘ayishini majburlab bo‘lmaydi. Uning ruhi o‘zi eslashi kerak. Ungacha esa... biz faqat kutishimiz mumkin.

Ammo kutish ota uchun azob edi.

Daeho kunlarini ko‘zlari nam, yuragi og‘ir holda o‘g‘lini kuzatish bilan o‘tkazardi. Bir paytlar vazmin va intizomli voris — uning faxri, uning qoni — endi to‘rt yoshli bolaga aylangandek edi.

Taehyung yolg‘iz ovqatlana olmas, kiyinolmas, hatto cho‘mila ham olmasdi. Uning o‘tkir aqli va nafis fe’l-atvori shamoldagi tutundek yo‘qolib ketgan edi. Ularning o‘rnida esa yalangoyoq yugurib yuradigan, qah-qah otib kuladigan begunoh bola qolgan edi.

Bir paytlar unga hurmat bilan ta’zim qilgan xizmatkorlar endi nima qilishni bilmay qolishardi.

Ba’zilari uning sog‘ayishi uchun duo qilar, boshqalari esa yosh xo‘jayinlarining bog‘lanmagan kiyim tugunlariga qoqilib, bolalarcha gapirayotganini ko‘rib kulgilarini zo‘rg‘a bosishardi.

Shahzodaning xavfsizligi uchun Daeho shaxsan bir guruh ishonchli xizmatkor ayollarni tayinladi. Ular uni ovqatlantirar, cho‘miltirar va har kecha ko‘zlari yumilib qolguncha ertaklar o‘qib berishardi.

Ammo uni tartibga o‘rgatish deyarli imkonsiz edi.

Xizmatkor— Shahzodam, qayting, iltimos! — deb qichqirdi bir xizmatkor ayol, Taehyung uning yonidan yugurib o‘tib ketarkan.

Bu manzara hayratlanarli edi. Daegu valiahd shahzodasi, qirollikning kelajakdagi hukmdori, saroy yo‘laklari bo‘ylab yugurardi. U faqat ustki qismida keng ko‘ylak kiygan, pastki qismi esa yalang‘och edi.

— Shahzoda Taehyung! — dedi xizmatkor hansirab. — Shim kiyishingiz kerak! Bu odobsizlik!

Tae— Dadamni xohlayman! — deb yig‘ladi, katta ko‘zlariga yosh to‘lib.

Yosh xizmatkorlarning ba’zilari ishonmay og‘zini yopdi. Hatto ayrim alfa soqchilar ham unga uzoq tikilib qolishdi. Ularning nigohlarida noo‘rin qiziqish paydo bo‘ldi.

Xizmatkor ayolning yuragida jirkanish va g‘azab alangalanib, qadamlarini tezlashtirdi.

Ammo Taehyung juda chaqqon edi.

U majlis zaliga otilib kirib bordi va butun saroy ahli cho‘chib ketdi.

Qirol, qirolicha va yig‘ilgan zodagonlar qotib qolishdi.

Yarim kiyimdagi o‘n besh yoshli omega shahzoda oldinga yugurib chiqdi.

Tae— Dada! — deb yig‘ladi u va Qirol Daehoning quchog‘iga o‘zini tashladi.

Zalda hayratli nafaslar eshitildi. Pichirlashlar boshlanib ketdi.

Daegu valiahd shahzodasi belidan past qismi ochiq holda otasiga boladek yopishib olgandi. Bu ham ayanchli, ham sharmandali manzara edi.

Bir omega xizmatkor darhol oldinga chiqib, og‘ir plash bilan Taehyungning oyoqlarini yopdi.

Daeho— Nima bo‘ldi, o‘g‘lim? — deb so‘radi muloyimlik bilan.

Tae— Taening barmog‘i og‘riyapti... — deb yig‘ladi va pufakcha chiqqan kichkina barmog‘ini ko‘rsatdi.

Daehoning yuragi yana bir bor ezildi.

Ammo zodagonlar orasida zaharli pichirlashlar tarqaldi.

— Shahzoda aqldan ozdimi?

— Telba bo‘lib qolibdi.

— Qirollik nasliga uyat.

Mina esa jirkanib qarab turardi.

Mina— Taehyung! — dedi u g‘azab bilan.Darhol tush! Sen bola emassan!

Ammo Taehyung otasining kiyimidan yanada mahkamroq ushlab oldi.

Pichirlashlar kuchaydi. Ayrim zodagonlar hatto kulishga ham jur’at qilishdi.

Shunda qirolning ovozi momaqaldiroqdek yangradi:

Daeho— Majlis tugadi. Hamma chiqsin.

Zodagonlar noxushlik bilan ta’zim qilib, birma-bir chiqib ketishdi.

Xizmatkor ayol esa taxt oldida tiz cho‘kdi.

Xizmatkor— Oliy Hazratlari, meni kechiring! Men shahzodani to‘xtatishga harakat qildim, lekin u juda tez yugurdi

Daeho bosh chayqadi.

— Bu sening aybing emas.

So‘ng o‘g‘lining sochlarini siladi.

Daeho— O‘g‘lim... iltimos, kiyimlaringni kiy. Shahzoda bunday yurmasligi kerak.

Tae— Xohlamayman... — dedi labini cho‘chchaytirib.Men u ayolni yoqtirmayman. Taega og‘riq qildirdi!

Daehoning yuragi siqildi. Bir paytlar generallar bilan mashq qiladigan jasur o‘g‘li endi oddiy pufakcha uchun yig‘layotgandi.

Daeho— Boshqa xizmatkor tayinlaymi? deb so‘radi u.

Taehyung boshini qattiq chayqadi.

Tae— dada bilan bo‘lishni xohlayman.

Bir lahza sukunat cho‘kdi.

Daeho— O‘g‘lim, — dedi xo‘rsinib. Men doim yoningda bo‘la olmayman. Sen yana o‘rganishing kerak...

Tae— Qornim och! dedi birdan.

Tiz cho‘kib turgan xizmatkor sekin gapirdi:

Xizmatkor— Shahzoda ertalabdan beri ovqat yemadi, Hazrati oliylari.

Taehyung otasiga yanada yopishdi.

Tae— Dadam meni ovqatlantirsin.

Daeho ko‘zlarini yumdi. Burch va muhabbat o‘rtasida qiynalardi.

Daeho— Mayli, — dedi nihoyat. Seni o‘zim ovqatlantiraman.

Mina istehzoli kuldi.

Mina— U bola emas-ku, qirolim. Shu ahmoqlikni ham qo‘llab-quvvatlaysizmi?

Daeho— O‘g‘limning menga ehtiyoji bor, Mina, — dedi qat’iy.

Daeho— Shahzodaning nonushtasini darhol olib kelinglar.

Xizmatkorlar ta’zim qilib oshxona tomon yugurishdi.

Taehyung esa otasining bag‘riga suyanib, ko‘z yoshlarini artgancha jilmayardi.

Qirolning yuragi muhabbat va qo‘rquvga to‘ldi.

Bu bola hali ham uning o‘g‘li edi. Daegu valiahd shahzodasi edi.

Ammo u vaqt ichida adashib qolgan, nozik va himoyasiz bir ruhga ham aylangandi.

Nonushta kumush laganlarda olib kelindi. Ularning ortidan oq kiyimdagi oshpaz Seokjin kirib keldi.

Jin— Oliy Hazratlari, — dedi u ta’zim qilib. — Shahzodaning sevimli taomlarini tayyorladim. Balki bugun yaxshi ovqatlanar.

Taehyung tanish ovozni eshitib boshini ko‘tardi.

Ko‘zlari kattalashdi.

Tar— Jin... hyung? — dedi u titroq ovozda.

Zal jim bo‘lib qoldi.

Seokjin qotib qoldi.

Jin— Shahzodam?.. — dedi u zo‘rg‘a.

Taehyungning yuzi yorishib ketdi.

U yugurib borib Seokjinning kiyimidan mahkam ushladi.

Tae— Jin hyung! Teteni Jin hyung ovqatlantirsin! — dedi u quvonch bilan.

Xizmatkorlar hayratdan nafas olishdi.

Hatto Daeho ham hayratlandi.

Onasini ham, opasini ham tanimayotgan o‘g‘li saroy oshpazini tanigandi.

Seokjinning ko‘zlariga yosh keldi.

U tiz cho‘kib Taehyungni quchoqladi.

Jin— Shahzodam... meni esladingizmi?

Taehyung quvonch bilan bosh irg‘adi.

Tae— Meni ovqatlantirasizmi? Qornim och.

Seokjinning tomog‘i tugildi.

Jin— Albatta, shahzodam. Hamma sevimli taomlaringizni tayyorladim.

Mina esa istehzo bilan dedi:

Mina— Ajoyib. Oddiy oshpazni eslaydi, lekin meni ham, opasini ham eslamaydi. Bu shunchaki rol.

Ba’zi xizmatkorlar esa pichirlashdi
Menimcha shahzoda faqat o‘zi uchun eng muhim bo‘lgan insonlarni eslayapti.

Minaning yuzi qoraydi.

Mina— Demak, biz unga keraksiz bo‘lganmizmi?

Daeho esa muloyim ohangda so‘radi

Daeho— O‘g‘lim, oshpaz Seokjinni eslaysanmi?

Taehyung bosh irg‘ab, Seokjinning kiyimidan mahkam ushladi.

Daeho— Unday bo‘lsa iltimos oshpaz. Uni ovqatlantiring.

Jin— Bu men uchun sharaf

Mina yana gapirdi:

Mina— Uning odobsizligi-chi? Hali ham shim kiyishni rad etyapti!

Xizmatkor shim olib kelganida, Taehyung cho‘chib Seokjinning orqasiga yashirindi.

Seokjin kiyimni olib dedi:

Jin— Xavotir olmang. Ovqatlangach, o‘zim kiydiraman. Hozircha o‘zini xavfsiz his qilsin.

U Taehyungni yumshoq kursiga o‘tqazdi. Omega xizmatkor yana plash bilan uning oyoqlarini yopdi.

Jin— Xo‘sh, shahzodam, dedi lagan qopqog‘ini ochib.Qaysi biridan boshlaysiz?

Issiq sho‘rva, asal pishiriqlari va bug‘da pishgan chuchvaralarning hidi tarqaldi.

Taehyungning ko‘zlari chaqnadi.

Tae— Mana bunisini!

U qo‘li bilan yeya boshladi.

Jin— Sekinroq, shahzodam, — dedi Seokjin kulib, uning og‘zini ro‘molcha bilan artarkan.Shoshilsangiz, o‘zingizni yomon his qilasiz. Men ovqatlantiraman.

Daeho sukutda kuzatardi.

Xotiralarini yo‘qotgan bo‘lsa-da, Taehyungning Seokjin bilan bo‘lgan rishtasi saqlanib qolgandi.

Mina esa zaharli ohangda dedi:

Mina— Qirolim, endi nima qilamiz? Agar bu gap saroy tashqarisiga chiqsa, butun qirollik bizni masxara qiladi. Valiahd shahzoda aqldan ozgan deb o‘ylashadi.

Daehoning jag‘i taranglashdi.

Daeho— Mening o‘g‘lim aqldan ozmagan. U sog‘aymoqda. Vaqti kelganda xotiralari qaytadi. Ungacha kutamiz.

Shu so‘zlardan keyin qirol xonadan chiqib ketdi.

Seokjin esa shahzodaning yonida qolib, uni qoshiqma-qoshiq ovqatlantirishda davom etdi.

Taehyung esa kulib, quvonch bilan qo‘llarini chapak chalardi.

Va ilk bor, baxtsiz hodisadan beri saroyda umid paydo bo‘lgandek edi.

Bu umid singan shahzoda va u "hyung" deb eslagan inson o‘rtasidagi bog‘liqlikda yashirin edi.

Jin Taehyungni ehtiyotkorlik bilan xonasiga olib bordi.

Yo‘lda uning himoyachilik instinktlari kuchli uyg‘ondi.

Qaysidir alfa soqchi shahzodaga uzoqroq tikilib qolsa, Seokjinning sovuq nigohi darhol uni ogohlantirardi.

Xonaga kirishgach, uning ovozi yana muloyimlashdi.

Jin— Shahzodam, ko‘ylagingizga ovqat to‘kilibdi. Toza kiyim kiyib olamizmi?

Taehyung karavotdagi yostiqni quchoqlab kuldi.

Jin— Yaxshi bola, — dedi yumshoq tabassum bilan.

U xizmatkorlardan yangi kiyim olib kelishni so‘radi va keyin boshqalarni chiqarib yubordi.

Jin— Xo‘sh, shahzodam, — dedi u karavotga yaqinlashib. — Men uchun turib bera olasizmi?

Taehyung itoatkorlik bilan o‘rnidan turdi va ishonch bilan o‘zining eng yaqin odami deb bilgan Seokjinga qaradi.

Jin odatdagi ehtiyotkorlik bilan shahzodaning kir bo‘lib qolgan ko‘ylagini yecha boshladi. Ammo mato Taehyungning yelkalaridan sirg‘alib tushishi bilan Seokjin qotib qoldi.

Uning nafasi bo‘g‘zida tiqilib qoldi, qo‘llari esa titray boshladi.

Yosh shahzodaning bug‘doyrang qo‘llari bo‘ylab turli xil ko‘karishlar tarqalgan edi. Ba'zilari sarg‘ayib bitayotgan, boshqalari esa hali ham to‘q binafsha rangda edi. Ularning shakli aniq edi — kimdir uni qattiq chimchilagan va ushlagan.

Jin— Shahzodam... — ovozi titrab ketdi. — Bu nima? Buni kim qildi?

Taehyung labini cho‘chchaytirdi. Ko‘zlari namlandi. U yuzini boshqa tomonga burib, yostiqni ko‘ksiga mahkam bosdi, go‘yo u uni himoya qila oladigandek.

Jin uning ko‘zlariga qarash uchun cho‘kkaladi va yuzini ikki qo‘li bilan muloyim ushladi.

Jin— Shahzoda Taehyung, — dedi u ipakdek yumshoq ovozda. — Menga hamma narsani ayta olasiz. Sizning Jin hyungingiz shu yerda. Men sizdan hech qachon jahlim chiqmaydi. Va’da beraman.

Asta-sekin Taehyungning ko‘zlariga yosh to‘ldi.

Tae— Xizmatkor ayol... — dedi u yig‘lab. — Agar Tae uning gapiga quloq solmasa, u chimchilar edi... va og‘riq qildirardi...

U burnini tortdi.

Tae— U aytdi... agar Tae birovga aytsa... yana ko‘proq og‘riq qiladi...

Seokjinning yuragi chilparchin bo‘ldi.

Ko‘zlari yosh bilan xiralashdi. Ichida g‘azab va qayg‘u bir-biri bilan kurashardi.

U bolani bag‘riga bosib, qo‘llari bilan o‘rab oldi va qo‘rqib ketgan bolani tinchlantirgandek asta tebrata boshladi.

Jin— Oh, shahzodam... — dedi u ovozi sinib. — Meni kechiring. Bu siz bilan sodir bo‘lmasligi kerak edi. Biz ularni sizga yaqinlashtirmasligimiz kerak edi.

Ko‘z yoshlari Taehyungning yumshoq sochlariga tomchilardi.

Yigirma yetti yoshli omega Seokjin uchun Taehyung oddiy shahzoda emas edi.

U uning ulg‘ayishini kuzatgan edi. Jasur, intizomli, halol va kuchli shahzoda edi. Har doim boshini baland tutib, naslining mas'uliyatini g‘urur bilan ko‘tarib yurardi.

Endi esa uni begunoh, himoyasiz va ezilgan holatda ko‘rish chidab bo‘lmas edi.

Ko‘z yoshlarini qo‘pol harakat bilan artib, Jin qat'iy gapirdi:

Jin— Bugundan boshlab u ayol sizga hech qachon tegmaydi. Eshitdingizmi? U yomon inson. Men unga sizga yaqinlashishga ruxsat bermayman. Men bilan xavfsizsiz.

Taehyung uning ko‘ksiga bosh qo‘yib burnini tortdi.

Tae— Og‘riq... Taega og‘riq qilyapti...

Jinning tomog‘iga yana bir tugun tiqildi.

Jin— Bilaman, shahzodam. Bilaman. Va sizni og‘ritishganidan juda afsusdaman.

U ehtiyotkorlik bilan shahzodaga toza kiyimlarni kiydirdi va ko‘karishlarning hech biri tashqaridan ko‘rinib qolmasligiga ishonch hosil qildi.

Har bir tugmani taqarkan, ichida bir va’da mustahkamlanardi.

Qanday bo‘lmasin, uni himoya qilaman.

Taehyung uning yengidan ishonch bilan ushlab olganida, Jin bir narsani aniq bildi:

U tirik ekan, hech kim shahzodaga zarar yetkaza olmaydi.

Jin Taehyungning yonida jim o‘tirdi. Nihoyat shahzodaning uzun kipriklari yonoqlariga tegib, uyquga ketganidan keyingina o‘rnidan turdi.

U ehtiyotkorlik bilan ko‘rpani uning ustiga yopdi va bir lahza uning nozik yuziga tikilib qoldi.

Shahzoda chuqur uyquga ketganiga amin bo‘lgach, xonadan jimgina chiqdi.

Ammo uning yuragi bezovta edi.

Taehyungning tanasida ko‘rgan izlari xayolidan chiqmayotgandi.

U tez qadamlar bilan qirolning xonasi tomon yo‘l oldi.

Eshik oldida soqchi uning yo‘lini to‘sdi.

Jin— Men qirol bilan uchrashmoqchiman, — dedi

Soqchi qoshlarini chimirdi.

Soqchi— Istagan paytingiz qirol bilan gaplasha olmaysiz. Avval rasmiy murojaat qilishingiz kerak.

Jin lablarini qisdi

Jin— Bu shahzoda haqida. Juda muhim.

Soqchi yana e'tiroz bildirmoqchi bo‘lganida, og‘ir eshiklar ochildi va Qirol Daeho tashqariga chiqdi.

Jin— Oliy Hazratlari, dedi darhol ta'zim qilib.

Daeho— Oshpaz Jin? — dedi qirol. Bu yerda nima qilyapsan? Taehyung ovqat yemadimi?

Jin— Yo‘q, Hazratlari, dedi tezda. Ammo siz bilan yolg‘iz gaplashishim kerak. Bu shahzodaning ahvoli haqida.

Daeho unga shubhali qarab turdi, so‘ng bosh irg‘adi.

Daeho— Mayli. Mening ortimdan yur.

Qirol uni kichikroq, hech kim eshitmaydigan xonaga olib kirdi.

Eshiklar yopilishi bilan Daeho gap boshladi.

Daeho— Gapir.

Jinning qo‘llari musht bo‘lib tugildi.

Jin— Oliy Hazratlari... xizmatkorlar shahzodaga yaxshi munosabatda bo‘lishmayapti. Men o‘z ko‘zim bilan ko‘rdim.

Ovozi titradi.

Jin— Uning tanasida ko‘karishlar bor edi. Go‘yo itoat qilmagani uchun jazolangandek.

Daehoning qoshlar keskin chimirildi.

Daeho— Ko‘karishlar? Mening o‘g‘limdami?

Uning ovozi xavfli tus oldi.

Jin— Ha, Hazratlari.

Daeho— Qanday jur'at qilishdi?!

Qirolning g‘azabi momaqaldiroqdek yangradi.

Daeho— Ular qirollik qoniga qo‘l ko‘tarishga qanday jur'at qilishdi? Hammasini qatl qilaman!

Jin boshini ko‘tardi.

Jin— Hazratlari, agar ruxsat bersangiz... Shahzoda Taehyung uchun mas'uliyatni menga topshiring.

U chuqur ta'zim qildi.

Jin— Kechiring, lekin boshqa hech kimga ishonolmayman. Agar bu vazifani menga bersangiz, uni jonim evaziga himoya qilaman.

Jin bu so‘zlarni faqat shahzodaning yaxshiligini o‘ylab emas, Namjoon uchun ham aytayotgandi.

Uning alfasi bo‘lgan Namjoon hech qachon bunday zulmga yo‘l qo‘ymasdi.

Bir muddat sukunat cho‘kdi.

Daeho unga uzoq tikilib qoldi.

Daeho— Sen saroy oshpazisan, Jin. Rostdan ham bu vazifani zimmandan olishga tayyormisan?

Jin peshonasini deyarli polga tekkizib ta'zim qildi.

Jin— Ha, qirolim. Bu men uchun eng katta sharaf bo‘ladi.

Qirol chuqur nafas chiqardi.

Daeho— Mayli. Bugundan boshlab sen Taehyungning shaxsiy qarovchisi bo‘lasan. Agar yana kimdir unga zarar yetkazsa, darhol menga xabar berasan.

Jin mushtini ko‘ksiga qo‘ydi.

Jin— Buyrug‘ingiz bajariladi

Daeho— Yaxshi, Endi ket.

Ammo Jin ikkilanib qoldi.

Jin— qirolim... yana bir masala bor.

Daeho— Gapir.

Jin— Jangchi Namjoon haqida...

Jinning ko‘zlariga yosh keldi.

Jin— Ahvoli yaxshi emas. Ovqatsiz uzoq yashamaydi. Ikki haftadan oshdi...

Ammo Daehoning yuzi darhol sovuq tortdi.

Daeho— Men u haqida boshqa eshitishni istamayman, dedi u qat'iy.

Daeho— Yana biror gap bormi?

Jinning tomog‘i siqildi.

Jin— Yo‘q

Daeho— Unda ket.

Qirol ortiga o‘girilib chiqib ketdi.

Jin esa joyida qotib qoldi.

Ko‘z yoshlari erkin oqib tushdi.

Tor derazadan ko‘rinib turgan tungi osmonga qarab pichirladi:

Jin— Iltimos, Oy Ma’budasi... mening alfamni saqla. Namjoonni qutqar.

Jin bilan suhbatdan so‘ng Daeho saroyning sovuq yo‘laklaridan o‘tib, zindon tomon yo‘l oldi.

Har bir qadami avvalgisidan og‘irroq edi.

Pastdagi havo namlik va tosh hidiga to‘la edi.

U Namjoonning kamerasini ochdi.

Namjoon allaqachon bo‘ri qiyofasiga o‘tgan edi.

Bir paytlar mag‘rur jangchi bo‘lgan alfa endi tosh pol ustida bukchayib yotgan ozg‘in bo‘riga aylangandi.

Junlari xiralashgan, qovurg‘alari bilinib turardi.

Daeho hidini sezgach, bo‘ri o‘rnidan turishga urindi.

Bir lahza Namjoon qadr-qimmatini saqlash uchun kurashdi.

Boshini ko‘tarib ta'zim qilmoqchi bo‘ldi.

Ammo oyoqlari chidamadi.

U yana polga yiqildi.

Daeho unga qarab turdi.

Yuragida rahm-shafqat va g‘azab bir-biri bilan olishardi.

U bu yerga oshpazning gaplari sabab kelgan edi.

Jazosining oqibatlarini ko‘rish uchun kelgan edi.

Namjoonni bu ahvolda ko‘rish uning yuragini og‘ritdi.

Ammo shu bilan birga, o‘g‘lini himoya qila olmagani uchun g‘azabi ham yonardi.

Bir lahza qirolning yuzi yumshadi.

U hatto qo‘l uzatishga ham yaqinlashdi.

Ammo keyin o‘zini to‘xtatdi.

Ortiga o‘girildi va hech narsa demasdan chiqib ketdi.

Orqasidan Namjoonning zaif va siniq uvillashi eshitildi.

Bu ovoz eshik yopilgandan keyin ham uzoq vaqt quloqlarida yangrab turdi.

Daeho to‘g‘ri Taehyungning xonasiga bordi.

Eshikni taqillatmasdan kirib, o‘g‘liga yaxshi qaralayotganiga ishonch hosil qilmoqchi bo‘ldi.

Ko‘rgan manzarasi uning yuragini biroz yengillashtirdi.

Taehyung tinch uxlayotgan edi.

Jin esa yonida o‘tirardi.

Jin darhol o‘rnidan turib ta'zim qildi.

Daeho karavotga yaqinlashdi va ehtiyotkorlik bilan o‘g‘lining yenglarini ko‘tardi.

Ko‘karishlar hanuz ko‘rinib turardi.

Binafsha izlar qo‘llari bo‘ylab tarqalgan edi.

Jin— Tezroq bitishi uchun dorivor giyohlar surtdim, — dedi past ovozda.

Daehoning jag‘i taranglashdi.

U o‘g‘lining peshonasidan sekin o‘pdi.

Bu ham duo, ham va'da edi.

Daeho— Unga yaxshi qara, — dedi u og‘ir ovozda.

Jin— Albatta, Hazratlari.

Daeho xonadan chiqib ketdi.

Yo‘lakda esa eng ishonchli ikki soqchisini chaqirdi.

Daeho— Shahzodaga qaragan barcha xizmatkorlarni toping, — dedi u sovuq ovozda. — Hammasini mening huzurimga olib kelinglar.

Soqchilar darhol ta'zim qilishdi.

Daeho— Agar ular o‘g‘limga zarar yetkazgan bo‘lsa, buning javobini berishadi.

Soqchilar xizmatkorlar turar joyi tomon yugurib ketishdi.

Ularning etik tovushlari yo‘laklarda aks-sado berdi.

Bu tez va shafqatsiz adolatning yaqinlashayotgan ovozi edi.

Daeho ularning ortidan qarab qoldi.

Bir lahza u o‘zini nafaqat ota, balki hukmdor sifatida ham his qildi.

Va u bir narsani aniq bilardi:

Qirollik qoniga zarar yetkazgan hech kim jazosiz qolmaydi.

𝗕𝘆: 𝗟𝗶𝗮𝗻𝗮

Chapter 3

Jk— Og‘riyaptimi? — deb so‘radi Jk kichik xonadan chiqib kelib, ko‘rsatkich barmog‘i beso‘naqay qilib bog‘langanini ko‘rgach.

Tae— H-ha... Rahmat, qonash to‘xtadi, — dedi uyalib, uning ko‘ziga qaramasdan.

Qo‘lingni so‘rib qo‘ygan odam oldida asabiy bo‘lish — bu tabiiy hol edi. Ayniqsa, agar u odam sizga yoqsa.

Ha, Taehyung o‘ziga ochiqchasiga tan olardi: u Jungkookni yoqtiradi. U qora sochli yigitga yuz foiz oshiq bo‘lib qolgan edi.

Agar odam juda chiroyli bo‘lsa, Taehyung tez oshiq bo‘lib qolardi. U go‘zal yuzlarga juda zaif edi. Jungkook esa nafaqat chiroyli, balki jozibali xarakterga ham ega edi — qanday qilib unga oshiq bo‘lmaslik mumkin?

Bundan tashqari, Jungkook uning barmog‘ini shunchalik... g‘alati tarzda yalab so‘rgan edi (bu Taehyung uchun edi, albatta). Agar Jungkook unga nisbatan hech narsa his qilmasa, nega bunday qilardi? U Taehyungning gey ekanini bilardi-ku. Demak, albatta uning ham yashirin niyatlari bor. To‘g‘rimi?

Taehyung boshidagi o‘ylar bilan kurashar ekan, Jungkookning ko‘zlariga qaradi — ular ham unga tikilib, yaltirab turardi.

Jk— Yaxshi ekan. Aytgancha, men gazni o‘chirib qo‘ydim, sho‘rva kuyay deb qolgan edi.

Tae— Oh, rahmat sizga. Mehmon bo‘la turib hamma ishni siz qilyapsiz, — dedi uyalib bosh egib.

Jk— Iltimos, unday demang. Siz ham menga juda yaxshi qarayapsiz.

Jungkook Taehyungning qo‘lini yengil ushlab, egilishdan to‘xtatdi. Bu esa Taehyungning tanasidan titroq o‘tkazdi.

Taehyung aslida Jungkookni qanday “parvarish qilganini” tushunmadi. Axir u unga qonini tatib ko‘rishga ruxsat bergan edi-ku.

Tae— Meni uyaltiryapsiz, — dedi kulimsirab.

Jungkook esa mayin tabassum bilan unga qarab turardi, bu esa Taehyungni yanada asabiylashtirdi.

Tae— Uhm... har holda, o‘tiring.Ovqat tayyor.

Taehyung oshxonaga yugurib ketdi.

Jungkookk stolga o‘tirdi va Taehyungning ovqat berishini kuzatdi. U doim kulib turardi.

Taehyung nega u shunchalik xursand ekanini tushunmadi. U majburan kulmayaptimi? Taehyung bunday bo‘lishini istamasdi. Agar u Jungkookning tabassumiga sabab bo‘layotgan bo‘lsa, bundan ortiq baxt yo‘q edi.

Balki ularning orasida yaqinroq narsa ham paydo bo‘lar...

Jk— Hamma narsa juda mazali ko‘rinadi.

U stolga qaradi, so‘ng uning ko‘zi Taehyungga tushdi.

Jungkook lablarini yalab qo‘ydi.

Taehyung yana qizarib ketdi.

Jk— Boshlasak bo‘ladimi?

Taehyung bosh irg‘adi.

Jungkook sho‘rvadan bir qoshiq olib yedi. Uning yuzi biroz o‘zgardi — go‘shtning ta’mi og‘ir edi, og‘zida esa hali ham oldingi “shirin qon”ning ta’mi qolgan edi.

U deyarli qayt qilib yuboray dedi.

Lekin qilmadi.

Chunki Taehyung unga qarab turardi.

Tae— Yoqdimi, janob Jeon?

Jk— Albatta. Men yegan eng yaxshi sho‘rvalardan biri, — dedi yolg‘on gapirib.

Taehyung yengil nafas oldi.

Ikkalasi ham ovqatlanish davomida o‘z haqiqiy hislarini yashirdi.

Birining ovqati unga juda yomon tuyuldi, ikkinchisi esa juda mazali deb o‘ylardi. Qanchalik qarama-qarshi holat.

Tae— Uhm, janob Jeon...

Jk— Ha?

Tae— Yana yordam berganingiz uchun rahmat. Siz menga juda katta yordam berdingiz.

Jk bir necha soniya jim qoldi, so‘ng kulib yubordi.

Jk— Siz juda yoqimlisiz, Taehyung-ssi.

Tae— Nima?

Taehyung hayratda qoldi.

Jk— Yana olib beraymi? — deb so‘radi bo‘shagan tarelkani ko‘rsatib.

Tae— Albatta!

Hammomdan “blgh” degan ovoz eshitildi.

Jk hojatxonada hamma yegan narsasini qayt qilib tashladi.

U ovozini past ushlashga harakat qildi — Taehyung eshitmasligi kerak edi.

U aslida nega o‘zini shunchalik tutayotganini ham tushunmasdi.

U xohlasa, Taehyungni hozirning o‘zida yo‘q qilishi mumkin edi.

Bu qiyin emas edi.

Lekin negadir u ikkilanardi.

Hammomdan chiqqach, Jk Taehyungni idish yuvayotganini ko‘rdi.

U uni yuqoridan pastgacha kuzatdi va lablarini tishlab kulimsiradi.

Jk— Yordam beraymi?

Tar— Yo‘q, yo‘q, kerak emas, — dedi kulib.

Jk uning tabassumini kuzatdi.

“Bu juda qiyin bo‘ladi…” deb o‘yladi u.

Tae— Janob Jeon?

Jk— Ha?

Tae— Choy ichasizmi?

Jk— Yaxshisi vino bo‘lsa qanday?

Tae— Afsus, uyda vino yo‘q.

Jk— Menda bor. Olib kelishimga qarshi emasmisiz?

Tae— Mutlaqo yo‘q, — dedi tabassum bilan.

.
.
.
.
.
.
.

Tae— Va keyin u meni shu yergacha kuzatib keldi! Bu juda qo‘rqinchli-ku! — deb Taehyung o‘zining sobiq sevgilisi haqida Jungkookga gapirib berdi. Jk esa nafislik bilan ichimlikdan bir ho‘plam oldi, ko‘zlari faqat mast holatdagi Taehyungda edi.

Taehyung odatda arzon barlardagi ichimliklarni ichardi — ular ertalab tomoqda achchiq ta’m va qorin og‘rig‘ini qoldirardi. Shuning uchun u vino haqida unchalik ishonchga ega emas edi. Ammo Jk taklif qilgan vinoni ichgach, u hech qachon to‘g‘ri ichimlik ichmagan bo‘lsa kerak, deb o‘ylab qoldi.

Tae— Bu vino juda qimmatga o‘xshaydi. Men yana ichsam bo‘ladimi? — dedi hiqichoq otib.

U nima uchun bunchalik tez mast bo‘layotganini ham tushunmadi. Bir stakan vino uni odatda bunday yengil va mast qilmasligi kerak edi. Bundan tashqari, ichimlik g‘alati darajada shirin edi. Bu ta’mni buzmagan, aksincha yanada yoqimli qilgandi.

Jk kulimsiradi va qadahni barmog‘ida aylantirdi:

Jk— Bu qimmat emas, janob Kim. Xohlaganingizcha iching.

Tae— Yo‘q, qanday qilib?

Jk— Sizga yana quyib beray.

Jk Taehyungning deyarli bo‘sh qadahiga yana vino quydi.

Tae— Siz meni mast qilib qo‘yyapsiz, — dedi hiqichoq otib, Jkga orzudek tabassum bilan qarab. Xuddi u mast bo‘lishni o‘zi ham xohlayotgandek.

Jk— Hechqisi yo‘q. Siz o‘z uyingizdasiz-ku. Bir oz mast bo‘lsak nima bo‘lishi mumkin, to‘g‘rimi, janob Kim?

Taehyung bosh irg‘adi va ichimlikdan bir ho‘plam oldi. Tomog‘idagi issiqlik unchalik kuchli emas edi, chunki ichimlik shirin edi, lekin boshi yengillashib borayotganini sezdi. Endi Jk haqidagi qiziqishlari ham tiliga chiqib kelardi.

Va u birinchi, eng xavfli savolni berdi:

Tae— Siz erkaklarni yoqtirasizmi?

Jk— Huh? — Jk ichishni to‘xtatib, qadahni qo‘ydi va qoshini ko‘tardi.

Jk— Nega buni bilmoqchisiz, janob Kim?

Tae— Siz baribir yoqtirmaysiz shekilli...

Jk— Kim aytdi yoqtirmayman deb?

Tae— Nima? — ko‘zlarini pirpiratdi, lablari ochilib qoldi.

Jk— Men erkaklarni yoqtirmayman demaganman. Agar ular sizga o‘xshasa, men uchun farqi yo‘q, janob Kim.

Tae— Menmi? — hiqichoq otib, o‘ziga ishora qildi.

Jk bosh irg‘adi:

Jk— Ha, siz.

Tae— Demak... men sizning tipingizmanmi? (Type)

Jk— Bingo, — dedi ko‘z qisib.

Taehyung yuzi qizarib, tobora qip-qizil pomidorga o‘xshab ketdi.

Tae— Siz hazillashyapsizmi...

Ammo Jk jiddiy edi.

Jk— Siz juda chiroylisiz, janob Kim. Agar siz mening tipim desam, meni ayblaysizmi?

Ular orasidagi qarashlar muloyim va iliq edi, Taehyungning yuragini eritib yuborardi.

Tae— Unda... meni yoqtirasizmi?

Jk— Hmm... agar “ha” desam, meni uydan haydab yuborasizmi? —Jk kulib yubordi.

Taehyung birdan o‘rnidan turdi, stul orqaga yiqildi, lekin u e’tibor bermadi. Endi u jiddiy edi.

Tae— Agar “ha” desangiz... men sizni o‘pib qo‘yishim mumkin.

Jk ko‘zlarini biroz kattaroq ochdi, so‘ng yengil qisilgan nigoh bilan kulimsiradi.

Jk— Unda men tayyorlanib olaman...

U Taehyungning mast ko‘zlariga tikildi va dedi:

Jk— Ha. Men sizni yoqtiraman, janob Kim.

𝗕𝘆: 𝗟𝗶𝗮𝗻𝗮

Chapter 2

Taehyung— Janob Jungkook, men bilan kechki ovqatga borishga rozimisiz?

Taehyung bu so‘zlarni nega bunchalik baland aytib yuborganini o‘zi ham bilmasdi.

Endi Jungkook u haqda nima deb o‘ylaydi? Axir u shunchaki yordam berdi, Taehyung esa birdaniga o‘zini yo‘qotib qo‘ydi. Endi u Junkookning ko‘ziga juda ham tez ishonib qoladigan odamdek ko‘rinmayaptimikin?

Jk— Kechki ovqat? — deb qayta so‘radi va butun gavdasi bilan Taehyungga yuzlandi.

TaePov:"Tamom bo‘lding, Kim Taehyung! Endi u meni g‘alati deb o‘ylaydi!"

Tae— Ha... agar xohlasangiz...

Jk— Albatta! Juda mamnun bo‘lardim! — dedi keng tabassum bilan.

Uning tabassumi juda samimiy edi. Taehyung uning oldingi tishlariga ko‘zi tushdi. Shu payt Jungkookning qoziq tishlari odatdagidan biroz o‘tkirroq ekanini ham payqadi.

"Nahotki qoziq tishlar?" deb o‘yladi u.

Balki ortiqcha o‘ylayotgandir. Axir Jungkook bo‘ri yoki vampir bo‘lishi mumkin emas-ku. Har bir insonning o‘ziga xos jihatlari bo‘ladi.

Shunga qaramay, nega avval bu tishlarni payqamaganini tushunmadi.

Ammo Taehyungning diqqati yana Jungkookning tabassumiga qaytdi.

TaePov:"Qanday qilib insonning tabassumi shunchalik maftunkor bo‘lishi mumkin?"

Jk— Ammo sababini bilsam bo‘ladimi? Tug‘ilgan kuningizmi yoki boshqa biror narsa? — deb so‘radi qiziqib.

Tae— Men shunchaki bugun menga yordam berganingiz uchun minnatdorchilik bildirmoqchi edim. U odam bir necha kundan beri boshimni qotirayotgandi.

Taehyung nega shaxsiy hayoti haqida bunchalik ochiq gapirayotganini o‘zi ham bilmasdi.

Jk— Qo‘ysangiz-chi, bu arzimas narsa edi. Bir binoda yashar ekanmiz, bir-birimizga yordam berishimiz kerak-ku.

Tae— To‘g‘ri, lekin baribir sizni uyimda kechki ovqat bilan mehmon qilmoqchiman.

Jk— Avval ham aytdim, mamnuniyat bilan. Juda mehribon ekansiz, janob Kim.

Taehyung kulib yubordi.

Tae— Mehribon men emas, sizsiz. Demak, ertaga kechqurun ko‘rishamiz?

Jk— Albatta. Intizorlik bilan kutaman.

Shundan so‘ng Jungkook ketdi.

Taehyung esa nega u buncha kech paytda tashqariga chiqayotganini o‘ylab qoldi. Bu vaqtda ochiq do‘kon ham qolmagan bo‘lsa kerak.

Agar bilganida edi...

Kechki tunlar Jungkook kabi yirtqichlar uchun edi.

Ertasi kuni

Kim Taehyung yana ish qidirishga chiqdi. Bu safar jurnalist qidirayotgan birorta kompaniyani ham qoldirmaslikka qaror qildi.

Maoshi kam bo‘lsa ham farqi yo‘q edi. Unga pul kerak edi.

Bugungi kechki ovqat uchun esa eng yaxshi go‘sht va mahsulotlarni sotib olmoqchi edi. Axir mehmoni — chiroyli va odobli Jungkook.

U Jungkookni hafsalasi pir bo‘lishini istamasdi.

Balki Jungkook uning oshpazligiga oshiq bo‘lib qolar...

Omadi chopib, uchinchi kompaniyaning o‘zidayoq ishga qabul qilindi.

Ular jurnalistlarga muhtoj edi va boshqa mutaxassislar maosh kamligi sababli murojaat qilmayotgan edi.

Nihoyat, Taehyung ish topdi.

Shu narsa eng muhimi edi.

Ish masalasi hal bo‘lgach, u kechki ovqat uchun mahsulotlarga bemalol pul sarfladi.

Bugun haqiqatan ham omadli kun edi.

Kechqurun eshik qo‘ng‘irog‘i chalindi.

Taehyung oshxonada sho‘rva pishirayotgan edi. Olovni pasaytirib, fartugini yechdi va eshik tomon yurdi.

Eshikni ochishi bilan yuzida keng tabassum paydo bo‘ldi.

Jk— Xayrli kech, janob Kim.

Tar— Xayrli kech, Jungkook. Marhamat, kiring.

Taehyung chetga surildi.

Jk— Taklif qilganingiz uchun rahmat, — dedi ichkariga kirib.

U atrofga nazar tashladi.

Jk— Uyingiz juda chiroyli ekan.

Taehyung kulib yubordi.

Tae— Meni masxara qilmang. Bu yerda deyarli hech narsa yo‘q-ku.

Jk— Shuning uchun ham yoqimli. Keng ko‘rinadi va hech narsani yashirib bo‘lmaydi.

Jeongguk "yashirib bo‘lmaydi" degan so‘zlarni aytayotganda, bir lahza Taehyungga tikilib qoldi.

Tae— Yashirish?

Jk— Sho‘rvangiz kuyib ketayotganga o‘xshaydi.

Taehyung darhol oshxonaga yugurdi.

Yaxshiyamki, sho‘rva kuyib ulgurmagan edi.

Tae— O‘tiring, iltimos. Ovqat deyarli tayyor.

Jungkook bosh irg‘ab stol yoniga o‘tirdi.

Taehyung esa salat uchun pomidorlarni to‘g‘ray boshladi va odatdagidek pichoq ishlatayotganda sekin kuy xirgoyi qildi.

Taehyungning xirgoyisi juda yoqimli va ohangdor edi. Ovoz Jungkookning qulog‘iga yetgach, qora sochli yigit qoshlarini ko‘tardi va stolni barmoqlari bilan taqillatishni to‘xtatdi. Endi u butun e’tiborini Taehyungning past ovozda kuylashiga qaratgandi.

Jungkook iyagini kaftiga qo‘yib, lablarida yengil tabassum bilan Taehyungning maftunkor ovozini tingladi.

Jk— Ovozing juda chiroyli ekan.

Jungkookning past va bo‘g‘iq ovozidagi bu kutilmagan maqtovni eshitgan Taehyung qizarib ketdi va seskanib tushdi. Natijada pichoq uning ko‘rsatkich barmog‘iga tegib, terisini kesib yubordi.

Tae— Ah! — deb yubordi Taehyung va pichoqni qo‘yib yuborib, barmog‘ini ushladi.

Jk— Jin ursin, yaxshimisan?

Taehyungning og‘riqdan baqirganini ko‘rgan Jungkook darhol uning yoniga yugurdi. Ammo Taehyungning barmog‘idan qon oqayotganini ko‘rib, joyida qotib qoldi.

Uning ko‘z qorachiqlari yangi oqib chiqayotgan qonga tikildi.

Tomchi.

Tomchi.

Tomchi.

Yangi qizil qon.

Qonning hidi burniga urilgach, Jungkookning yuragi qattiq ura boshladi.

Juda yoqimli va o‘ziga tortuvchi hid.

Og‘zi qurib ketdi, so‘lagi ko‘paydi. Tirnoqlari va qoziq tishlari uzunlashayotgandek edi. Ko‘zlari esa...

Ko‘zlari sariq yoqutdek yaltirab ketdi.

JkPov:Qil buni, Jungkook. Qil... qil... degan ovoz xayolida jarangladi.

Jungkook asta-sekin qo‘lini ko‘tardi.

Lablarida keng tabassum paydo bo‘ldi va qoziq tishlari ko‘rinib qoldi. U qo‘lini Taehyungning boshiga yaqinlashtirdi.

Uni qaynab turgan sho‘rva qozoniga itarib yuborsa, bir zumda halok bo‘lishi mumkin edi.

Bu fikr uni vasvasaga soldi.

Shu sababli Jungkook qo‘lini yanada yaqinlashtirdi.

Ammo o‘sha payt:

Tae— M-men... uzr so‘rayman. Shunchaki hayron bo‘ldim...

Taehyung boshini egib gapirdi. Yonoqlari qizarib ketgandi.

"U mening ovozimni chiroyli dedi..."

Taehyungning yuragi tez ura boshladi.

Chiroyli... chiroyli... chiroyli...

Jungkook sariq tusga kirgan ko‘zlari bilan Taehyungning qizarib ketgan yuziga qaradi.

Shunda uning ichida nimadir o‘zgardi.

Ko‘zlari yana odatdagi holiga qaytdi. Qoziq tishlari va tirnoqlari ham odatiy ko‘rinishga keldi.

U chuqur nafas olib, Taehyungning yuziga bir muddat tikilib turdi. So‘ng yoniga kelib, qonayotgan barmog‘idan ushladi.

Taehyung bu harakatdan hayron bo‘ldi.

Tae— N-nima qilyapsiz?

Jungkook uning qonayotgan barmog‘ini lablariga yaqinlashtirayotganini ko‘rib, ovozi titradi.

Keyin esa Taehyung hayratdan nafasini ichiga yutdi.

Jungkook uning jarohatlangan barmog‘ini lablariga tekkizib, bir muddat ushlab turdi.

Birozdan so‘ng u barmoqni qo‘yib yubordi va Taehyungning katta ochilgan ko‘zlariga tikildi.

Jk— Qonash to‘xtashiga yordam beradi, — dedi u muloyim tabassum bilan.

Taehyung esa unga tikilgancha qoldi. Nimadir demoqchi edi, ammo so‘z topolmadi. Yuzlari, quloqlari va bo‘yni yanada qizarib ketdi.

Jk— Binting bormi?

Tae— H-ha...

Taehyung o‘ziga kelib, bosh irg‘adi.

Tae— Men... qo‘yishim kerak. Iltimos, kechirasiz.

Shunday deb u yotoqxona tomon yugurdi va qizarib ketgan yuzini qo‘lining orqasi bilan yashirdi.

Jungkook esa o‘sha yerda turib qoldi. U chuqur nafas olib, lablarida yengil tabassum paydo qildi.

Jk— Uning qoni juda yoqimli ta’mga ega... Men yana xohlayman... — dedi u past ovozda.

𝗕𝘆: 𝗟𝗶𝗮𝗻𝗮

Chapter 1

— "Bu kalamush edimi?!" — deb baqirib yubordi erkak. Qo‘lidagi qutini chaqqonlik bilan yerga qo‘yib, burchakdan yugurib ketayotgan katta kalamushni ko‘rgan zahoti undan uzoqlashdi.

Uning yoshidagi odamlar urushlarda qatnashayotgan bir paytda, u esa oddiygina kalamushdan qo‘rqardi. Bu uyatli holat edi, ammo Taehyung bunga qarshi hech narsa qila olmasdi. U shunchaki yoqimli bo‘lmagan harakatlanuvchi mavjudotlarni yoqtirmasdi. To‘g‘ri, kalamushlar ham ma’lum ma’noda yoqimli bo‘lishi mumkin, lekin bu haqda o‘zi bilan bahslashishni istamadi.

Hech bo‘lmaganda boshpana topganiga shukr qilishi kerak edi. Sovuq ko‘chalarda o‘tkazgan o‘sha ikki tunini hatto xotiralari orasida ham saqlagisi kelmasdi.

Unut buni, Kim Taehyung. Unut.

29 yoshli Kim Taehyung — biroz qoramtir terili, yuraksimon lablari, tekis burunli, tabiiy jigarrang sochli va bo‘yi 5 fut 8 dyuym bo‘lgan yigit. U afsuski muvaffaqiyatsiz jurnalist edi.

Hayot unchalik qiyin emasdi, toki u 18 yoshga to‘lgach yetimxonadan chiqarib yuborilguncha. O‘shandan beri hayot unga qattiq zarba bera boshladi. Hech kim unga ahamiyat bermaydigan, tanish-bilishchilik hukm suradigan dunyoda tirikchilik qilish uchun qo‘lidan kelgancha harakat qilardi.

Taehyung juda chiroyli edi. Juda ham chiroyli.

Ammo erkaklar bunchalik go‘zal ko‘rinishi odatiy hisoblanmaydigan davrda uning tashqi ko‘rinishi deyarli foyda bermasdi. Ayollar uning go‘zalligini qadrlashlari mumkin edi, ammo ularning ko‘pchiligi jamiyatda yetarli ta’sirga ega emasdi. Shu sababli Taehyung o‘z ko‘rinishidan biror foyda ko‘ra olmasdi.

O‘sha davrda modellik yoki aktyorlik ham hozirgidek rivojlanmagan edi. Shuning uchun uning qo‘lida jurnalistikadan boshqa narsa qolmadi. Bu kasbga esa u yoshligida, xonadoshlari uxlab qolganidan keyin kechalari radiodan yangiliklar tinglash orqali qiziqib qolgan edi.

Ba'zan u o‘zini sevishga, kimningdir bag‘rida xavfsizlik topishga muhtoj his qilardi. Axir uning bu dunyoda o‘ziniki deb ataydigan hech kimi yo‘q edi.

Bu juda g‘amgin holat edi. Agar erkaklar unga qiziqish bildirsa ham, ko‘pincha bu faqat uning tashqi ko‘rinishi sababli bo‘lardi. Ba'zilar uni chin dildan yoqtirgan taqdirda ham, bu uzoq davom etmasdi.

O‘sha davrda bir jinsli munosabatlar jamiyat tomonidan qattiq qoralangan edi. Shu sababli bunday munosabatlar baribir uzoqqa cho‘zilmasdi.

Kim Taehyungning hayoti juda og‘ir edi.

Bir vaqtlar u o‘z joniga qasd qilish haqida o‘ylagan paytlari ham bo‘lgan. Bu ancha oldin edi va hozir u o‘sha davrlarni eslasa, achchiq kulib qo‘yardi. Yosh va sodda Taehyung bu dunyoga tayyor emas edi. Ammo endi u o‘zini shunday chiniqtirganki, deyarli hech kim uning ruhini bezovta qila olmasdi.

Xo‘sh, balki o‘sha ulkan kalamush bundan mustasnodir.

Seul shahrining chekkasidagi qishloq hududida joylashgan eski binoga ko‘chib kelganidan so‘ng Taehyung hech bo‘lmaganda yashash uchun joy topganidan yengil tortdi.

Uy yomon emas edi: o‘rtacha kattalikdagi yotoqxona, unga tutash kichkina oshxona va ovqatlanish xonasi, shuningdek torgina hammom bor edi. Narxiga yarasha juda yaxshi joy edi.

Qolaversa, u bu yerda yolg‘iz yashamoqchi edi. Demak, bu haqiqatan ham yaxshi kelishuv edi. Har holda ko‘chada yashashdan ancha yaxshi.

Kim biladi, balki kalamushlar bilan ham til topishib ketar.

— Jimin'ga xat yozishim kerak. Oxirgi marta ko‘rganida ahvolimni ko‘rib xavotirlangan bo‘lsa kerak, — dedi Taehyung o‘ziga o‘zi.

U stol ustidagi changni artib tashladi va bolalikdagi eng yaqin do‘stiga qisqa xat yozish uchun o‘tirdi.

Park Jimin ham xuddi u kabi yetim edi va bir vaqtlar uning xonadoshi bo‘lgan.

Taehyung hayotini tugatmaslikka qaror qilgan sabablarning biri ham Jimin edi. U go‘yo uning ruhiy maslahatchisidek edi. Jimin bilan suhbatlashish har doim uning boshini salbiy fikrlardan tozalab yuborardi.

Shu bois undan ayrilish ham og‘riqli edi. Axir u bolaligidan beri biladigan yagona yaqin inson edi.

Jimin keyinchalik Busanga qaytib ketgan edi. Chunki u o‘zini qabul qilishga tayyor bo‘lgan buvi va bobosi borligini bilib qolgan edi. Hozir u ularning biznesi bilan shug‘ullanmoqda.

Taehyung esa eng yaqin do‘stining nihoyat hayotda baxt topganidan juda xursand edi.

Xatni yozib bo‘lgach, Taehyung kichkina derazadan tashqariga qaradi va quyosh botayotganini payqadi. Bu hududda kech qolish hatto erkak uchun ham xavfli bo‘lishi mumkin edi, shu sababli u shoshilib binodan chiqib, xatni pochta qutisiga tashladi.

Yo‘lda oziq-ovqat ham olib qaytayotganida, tungi osmon allaqachon o‘z hukmini o‘tkaza boshlagan edi.

Yulduzlar bilan qoplangan osmonga qarab, Taehyung lablarini biroz ochdi va nafas chiqardi. Sovuq havoda nafasi oq tuman bo‘lib tarqalib ketdi.

Burni va lablari pushti tusga kirgan, terisi esa oqarib ketgandi. Bo‘yniga o‘ralgan issiq sharfning ichiga yuzining quyi qismini yashirib, bo‘sh qo‘lini palto cho‘ntagiga tiqdi va uyiga shoshildi.

Eski bino atigi ikki qavatli edi. Taehyung ikkinchi qavatdagi 202-xonada yashardi. Har qavatda ikkita kvartira bo‘lib, jami to‘rtta xonadon bor edi.

U yonidagi 201-xonada yashaydigan qo‘shnisi bilan hali tanishishga ulgurmagan edi. To‘g‘risini aytganda, bunga unchalik qiziqmasdi ham. Uy egasining o‘zi ham unga kalitni xuddi jirkanch bir mavjudotga qarayotgandek qovog‘ini uyib bergan edi.

Qolaversa, odamlar bilan tez chiqishib ketish Taehyungning kuchli tomonlaridan emasdi.

Sovuqdan muzlagan tanasini isitish uchun zinadan tez chiqib, eshigi oldiga kelganida sekinlashdi. Kalitni olish uchun palto cho‘ntagini kavlar ekan, oyog‘i bilan polga asta taqillatib turardi.

Va aynan o‘sha paytda...

u qichqiriq ovozini eshitdi.

Bo‘g‘iq qichqiriq.

Taehyung qotib qoldi.

— Bu nima edi? — deya deyarli pichirladi u.

U ovoz aynan yonidagi 201-xonadan kelganiga ishonchi komil edi.

Taehyung kalitni qulfga tiqishga ham, oyog‘i bilan polni taqillatishga ham jur’at eta olmadi. Bir muddat jim turib, haqiqatan ham kimdir qichqiryaptimi yoki yo‘qmi, tinglab turdi.

Ammo boshqa hech qanday ovoz eshitilmadi.

Atrofni mutlaq sukunat qopladi.

Taehyungning ichi g‘ash bo‘ldi. Tepasidagi xira lampochka xuddi dahshat filmlaridagidek miltillab turardi. Lekin Taehyung arvohlardan ham, dunyodagi mashhur afsonalardan ham qo‘rqmasdi.

Taehyung odamzoddan qo‘rqardi.

Bir insonning boshqa insonga zarar yetkazishidan qo‘rqinchliroq nima bo‘lishi mumkin?

Jurnalist sifatida u jinoyat olamidagi yangiliklarni muntazam kuzatib borardi va bir narsani yaxshi bilardi:

Odamlardan qo‘rqinchliroq narsa yo‘q.

Yoki hech bo‘lmaganda u shunday deb o‘ylardi.

Keyin boshqa hech narsa eshitmagach, Taehyung eshigini ochib ichkariga kirdi. O‘zini bularning hammasi shunchaki xayol deb ishontirishga urindi.

Bu chekka hududda yashayotgan ekan, qorong‘ida ortiqcha xavfga bosh suqmasligi kerak edi. O‘g‘rilar, qaroqchilar, qotillar — har qanday jinoyatchi atrofda bo‘lishi mumkin edi.

Lekin Taehyung bularni e’tiborsiz qoldirishi kerak edi.

O‘zi uchun.

O‘sha kecha u yaxshi uxlay olmadi.

Ertasi kuni uyg‘onganida esa, Taehyung kecha nima bo‘lganini deyarli eslolmadi.

U shu qadar charchagan ediki, karavotdan zo‘rg‘a turdi. Pastga tushishi bilan qutilardan biriga qoqilib ketib, yuztuban yiqildi.

— Jin ursin... — deb ming‘irladi u burnini ishqalab.

Atrofga nazar tashlab, xo‘rsindi.

— To‘g‘ri, hali hamma narsani joylashtirishim kerak ekan.

Norozilik bilan qoshlarini chimirdi va allaqachon tartibsiz bo‘lgan jigarrang sochlarini yanada chalkashtirib yubordi.

Ammo bunga vaqti yo‘q edi.

U ish topishi kerak edi.

Qaysidir gazeta yoki axborot kompaniyasi xodim qidirayotgan bo‘lsa kerak. Axir ishlamasa, bu uyning ijara haqini ham to‘lay olmasdi.

Oxirgi ishlagan kompaniyasi jinoiy to‘da tomonidan talanganidan so‘ng yopilib ketgan, barcha xodimlar singari Taehyung ham ishsiz qolgan edi.

Xuddi uning omadi kabi.

Yagona kostyumini kiyib, u shaharga yo‘l oldi. Ish topmaguncha qaytib kelmaslikka qaror qilgandi.

— Men uddalay olaman!

...

— Men buni uddalay olmayman... — deb xo‘rsindi Taehyung.

U zinadan nihoyatda sekin ko‘tarilardi.

Kun bo‘yi intervyularda qatnashib, barcha kompaniyalar tomonidan rad etilganidan keyin unda deyarli kuch qolmagan edi.

Ba’zan kimdir uni la’natlaganmikan deb o‘ylardi.

Aks holda nega hech kim uni ishga olmasdi?

Baribir umid bor edi.

Bugun mashhur kompaniyalarga murojaat qilgan bo‘lsa, ertaga kichik va ahamiyatsiz joylarni ham qoldirmasdi. Yashash xarajatlarini qoplay oladigan darajada pul topsa bo‘lgani.

X— Taehyung?

Tanish ovozni eshitib, u to‘xtab qoldi.

Zina tutqichini mahkam ushlagancha, chang bosgan oyoq kiyimlariga qaradi. So‘ng boshini ko‘tarib, eshigi oldida turgan erkakka tikildi.

Taehyung— Minjun? — dedi u holdan toygan ovozda.

Hozir uning bilan gaplashishga umuman toqati yo‘q edi.

Ammo omad yana undan yuz o‘girdi.

Minjun— Asalim... iltimos, meni eshit qo‘y...

Taehyung— Mening manzilimni qanday topding? Meni kuzatdingmi?

Taehyung zinaning qolgan qismini tez bosib o‘tib, uning qarshisiga bordi.

Minjun— Seni topish qiyin bo‘lmadi... Lekin gap bu emas! Iltimos, meni eshit. Meni shunday tashlab ketma...

Taehyung— Men seni allaqachon unutganman. Biz ajrashganmiz. Meni bezovta qilma, aks holda politsiyani chaqiraman!

Minjun achchiq kulimsiradi.

Minjun— Va ularga nima deysan? Sobiq yigitim meni bezovta qilyapti, debmi? Unda sen ham muammoga duch kelishing mumkin.

Taehyung— Og‘zingni yop va men hali yaxshi gapirayotganimda ket!

Taehyungning sabri tugagan edi.

Naq pul muammosi yetmagandek, yuragi ham singan edi.

Sobiq sevgilisi Minjun uni boshqa bir ayol bilan aldagan edi.

Bu Taehyung uchun yangilik emasdi.

Odamlar uni doimo tark etardi. Ertami-kechmi, baribir ketishardi.

...ammo Taehyung Minjun qaytib kelganini bilardi, chunki uning o‘ziga bo‘lgan ishonchi bunga aytib turardi. Axir, yotoqda Taehyungdek yaxshi hech kim bo‘la olmasdi. Chiroyli, aniq chizilgan yuzidan tortib, jozibali qomatigacha — Kim Taehyung haqiqatan ham juda maftunkor edi. Afsuski, endi Minjun undan bahramand bo‘la olmasdi.

Minjun— Sen uyatsiz... Menga bunaqa gapirishga qanday jur’at qilding?!

Taehyung— Sen juda yomon odamsan. Nafaqat tashqi ko‘rinishing yoqimsiz, balki xiyonatkorsan ham. Men nega seni tanlashim kerak edi?!

Taehyung aslida bunchalik qo‘pol emasdi. Shunchaki bugungi kun davomida u yetarlicha asabiylashgan edi. Agar Minjun ertaga ertalab, Taehyungning kayfiyati yaxshiroq bo‘lgan paytda kelganida, ehtimol bunday haqoratlarni eshitmagan bo‘lardi. Ammo bugun Taehyung juda jahli chiqqan edi.

Garchi Minjun bunga loyiq bo‘lsa-da, Taehyung muammo tug‘dirganini his qildi. Qarshisidagi yigit xuddi portlab ketadigandek ko‘rinardi va aynan shunday bo‘ldi.

Minjun— SEN LA’NATI...! — Minjun qo‘lini ko‘tardi.

Ammo uning qo‘li Taehyungning yuziga yetib borishidan oldin, boshqa bir qo‘l uning bilagidan ushlab qoldi.

X— Nima qilayotganingni o‘ylayapsanmi?

Notanish ovozni eshitib, Taehyung instinktiv ravishda yumib olgan ko‘zlarini ochdi.

Uning nafasi bo‘g‘ziga tiqilib qoldi. Minjunning qo‘lini ushlab turgan, uni urilishdan qutqargan yigitga qaradi.

Bu odamning go‘zalligini tasvirlash qiyin edi. Taehyung nimadan boshlashni ham bilmasdi. Mukammal qoshlaridanmi? Tartibli qora sochlaridanmi? Chuqur va jiddiy nigohlaridanmi? Yoki qizg‘ish lablaridanmi?

"Voy, men nega notanish odamning lablariga tikilib qoldim?" deb o‘yladi u va ko‘zlarini pirpiratdi.

Minjun— Sen kimsan o‘zi? — dedi tishini g‘ijirlatib.

X— Kimligim seni qiziqtirmasin, dedi notanish yigit yaqinlashib.

X— Men zo‘ravonlikni yoqtirmayman. Shuning uchun muammo istamasang, yo‘qol.

Taehyung bu yigitdan taralayotgan qo‘rqinchli bosimni his qildi. Uning ovozi ham tahdidli eshitilardi.

Minjun— Nima, uning yangi yigiti bo‘ldingmi? —

X— Men aytdim, yo‘qol.

Yigit Minjunning qo‘lini yanada qattiqroq siqdi. Minjun og‘riqdan qiyshaydi.

Bu odam juda kuchli edi.

Lekin Minjunni qo‘rqitgan narsa bu emasdi.

Uni qo‘rqitgan narsa — notanish yigitning ko‘zlari bir lahzaga sariq tusda chaqnab ketgandek bo‘lgani edi.

Minjunning tanasi titrab ketdi.

Minjun— M-mayli! Ketyapman! — dedi u oxiri.

U Taehyungga yana bir marta g‘azab bilan qaradi:

Minjun— Buning uchun hali javob berasan!

Shundan so‘ng u tezda chiqib ketdi.

Taehyung ko‘zlarini ag‘darib qo‘ydi va keyin qarshisida turgan yigitga qaradi. Endi Minjun ketganidan keyin ularning orasidagi masofa ancha sezilardi.

X— Yaxshimisan? — deb so‘radi notanish yigit.

Taehyung yengil seskanib ketdi.

Taehyung— H-ha, rahmat... yordam berganing uchun.

X— Hechqisi yo‘q. U muammo chiqarayotgan edi. Men esa bunday odamlarni yoqtirmayman.

U jilmaydi, Taehyung esa nima deyishni bilmay qoldi.

X— U sening yigiting edimi? — deb so‘radi yigit.

Taehyung darhol hayajonga tushdi.

X— Qo‘rqma. Men hammasini eshitdim.

Taehyung— Nima?

Taehyungning yuragi tez ura boshladi.

U o‘zining avvalgi baqirig‘ini esladi va yuzi qizarib ketdi.

Taehyung— Demak, hammasini eshitdingizmi?

X— Demak undan qutulganing yaxshi bo‘libdi

Taehyungning ko‘zlari kattalashib ketdi.

Taehyung— Siz... bunga qarshi emasmisiz?

X— Nega qarshi bo‘lishim kerak? Bu sening hayoting-ku.

Yigit kulib yubordi, Taehyung esa yanada qizarib ketdi.

"Voy, bu odam nafaqat juda chiroyli, balki hurmatli ham ekan..." deb o‘yladi u.

X— Kecha ko‘chib keldingmi?

Tae— Ha... kecha ko‘chib keldim.

X— Tanishganimdan xursandman. Mening ismim Jungkook. Men qo‘shni xonada yashayman.

Tae— Men Taehyungman. Tanishganimdan xursandman.

Jk— Ha, bilaman, dedi mayin tabassum bilan.

Taehyung hayron bo‘ldi. Ular ilgari uchrashmagan edi. U uning ismini qayerdan bilardi?

Jk— Kech bo‘lib qoldi, men ketishim kerak, — dedi Jk qo‘l soatiga qarab. Gaplashganimiz yaxshi bo‘ldi, Taehyung. Agar yordam kerak bo‘lsa, qo‘shni eshikdaman.

U ketish uchun o‘girildi.

Ammo Taehyung uni hali qo‘yib yuborgisi kelmasdi.

Shuning uchun u ovoz berdi...

Taehyung— Janob Jungkook, men bilan kechki ovqatga borishga rozimisiz?

𝗕𝘆: 𝗟𝗶𝗮𝗻𝗮

𝗧𝗮𝗻𝗶𝘀𝗵𝘁𝗶𝗿𝘂𝘃

{1932-𝘆𝗶𝗹}

𝗠𝘂𝘃𝗮𝗳𝗳𝗮𝗾𝗶𝘆𝗮𝘁𝘀𝗶𝘇 𝗷𝘂𝗿𝗻𝗮𝗹𝗶𝘀𝘁 𝗞𝗶𝗺 𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴 𝘂𝗰𝗵𝘂𝗻 𝘆𝗮𝘀𝗵𝗮𝘀𝗵 𝗱𝗲𝘆𝗮𝗿𝗹𝗶 𝗶𝗺𝗸𝗼𝗻𝘀𝗶𝘇 𝗯𝗼‘𝗹𝗴𝗮𝗻 𝗱𝘂𝗻𝘆𝗼. 29 𝘆𝗼𝘀𝗵𝗹𝗶 𝗯𝘂 𝗲𝗿𝗸𝗮𝗸𝗱𝗮 𝗸𝘂𝗰𝗵𝗱𝗮𝗻 𝗯𝗼𝘀𝗵𝗾𝗮 𝗵𝗮𝗺𝗺𝗮 𝗻𝗮𝗿𝘀𝗮 𝗯𝗼𝗿 𝗲𝗱𝗶. 𝗕𝗼𝘆 𝗯𝗼‘𝗹𝗶𝘀𝗵 𝗸𝘂𝗰𝗵𝗶, 𝘀𝗲𝘃𝗶𝘀𝗵 𝗸𝘂𝗰𝗵𝗶 𝘆𝗼𝗸𝗶 𝘀𝗵𝘂𝗻𝗰𝗵𝗮𝗸𝗶 𝗼𝗺𝗼𝗻 𝗾𝗼𝗹𝗶𝘀𝗵 𝗸𝘂𝗰𝗵𝗶 — 𝗞𝗶𝗺 𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴𝗱𝗮 𝗯𝘂𝗹𝗮𝗿𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗵𝗲𝗰𝗵 𝗯𝗶𝗿𝗶 𝘆𝗼‘𝗾 𝗲𝗱𝗶.

𝗞𝗼‘𝗻𝗴𝗹𝗶 𝘀𝗶𝗻𝗶𝘀𝗵𝗹𝗮𝗿 𝘁𝘂𝗳𝗮𝘆𝗹𝗶 𝗯𝗼‘𝘀𝗵𝗮𝗯 𝗾𝗼𝗹𝗴𝗮𝗻 𝘃𝗮 𝗮𝘇𝗼𝗯-𝘂𝗾𝘂𝗯𝗮𝘁𝗹𝗮𝗿𝗴𝗮 𝘁𝗼‘𝗹𝗮 𝗵𝗮𝘆𝗼𝘁 𝗸𝗲𝗰𝗵𝗶𝗿𝗮𝘆𝗼𝘁𝗴𝗮𝗻 𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴 𝘆𝗮𝘀𝗵𝗮𝘆𝗼𝘁𝗴𝗮𝗻 𝗱𝘂𝗻𝘆𝗼𝗱𝗮𝗴𝗶 𝗮𝗳𝘀𝗼𝗻𝗮𝗹𝗮𝗿𝗴𝗮 𝘂𝗺𝘂𝗺𝗮𝗻 𝗲’𝘁𝗶𝗯𝗼𝗿 𝗯𝗲𝗿𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶. 𝗠𝗮𝘀𝗮𝗹𝗮𝗻, 𝘃𝗮𝗺𝗽𝗶𝗿𝗹𝗮𝗿𝗴𝗮.

𝗛𝗮𝘆𝗼𝘁 𝗾𝗮𝗻𝗰𝗵𝗮𝗹𝗶𝗸 𝗼𝗴‘𝗶𝗿 𝗯𝗼‘𝗹𝗺𝗮𝘀𝗶𝗻, 𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴 𝗷𝘂𝗿𝗻𝗮𝗹𝗶𝘀𝘁 𝗲𝗱𝗶. 𝗨 𝘀𝗼𝘆𝗮𝗹𝗮𝗿 𝗼𝗿𝗮𝘀𝗶𝗱𝗮 𝘆𝗮𝘀𝗵𝗶𝗿𝗶𝗻𝗴𝗮𝗻 𝗻𝗮𝗿𝘀𝗮𝗹𝗮𝗿𝗱𝗮𝗻 𝗾𝗼‘𝗿𝗾𝗶𝗯 𝘃𝗮𝗾𝘁𝗶𝗻𝗶 𝗯𝗲𝗵𝘂𝗱𝗮 𝘀𝗮𝗿𝗳𝗹𝗮𝘆 𝗼𝗹𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶.

“𝗩𝗮𝗺𝗽𝗶𝗿𝗹𝗮𝗿 𝗺𝗮𝘃𝗷𝘂𝗱 𝗲𝗺𝗮𝘀.”

𝗔𝗺𝗺𝗼 𝘀𝗵𝗮𝗵𝗮𝗿𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗰𝗵𝗲𝗸𝗸𝗮𝘀𝗶𝗱𝗮𝗴𝗶 𝗲𝘀𝗸𝗶 𝗯𝗶𝗻𝗼𝗴𝗮 𝗸𝗼‘𝗰𝗵𝗶𝗯 𝗼‘𝘁𝗴𝗮𝗻𝗶𝗱𝗮𝗻 𝘀𝗼‘𝗻𝗴 𝘂𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗯𝘂𝘁𝘂𝗻 𝗾𝗮𝗿𝗮𝘀𝗵𝗶 𝗼‘𝘇𝗴𝗮𝗿𝗮𝗱𝗶. 𝗢𝗱𝗮𝗺𝗹𝗮𝗿 𝗸𝗮𝗺 𝘆𝗮𝘀𝗵𝗮𝘆𝗱𝗶𝗴𝗮𝗻 𝗰𝗵𝗲𝗸𝗸𝗮 𝗵𝘂𝗱𝘂𝗱𝗱𝗮 𝘂 𝗯𝗶𝗿 𝗼𝗱𝗮𝗺 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝘂𝗰𝗵𝗿𝗮𝘀𝗵𝗮𝗱𝗶.

— 𝗠𝗲𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗶𝘀𝗺𝗶𝗺 𝗝𝗲𝗼𝗻 𝗝𝘂𝗻𝗴𝗸𝗼𝗼𝗸. 𝗦𝗶𝘇 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝘁𝗮𝗻𝗶𝘀𝗵𝗴𝗮𝗻𝗶𝗺𝗱𝗮𝗻 𝘅𝘂𝗿𝘀𝗮𝗻𝗱𝗺𝗮𝗻, 𝗞𝗶𝗺 𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴.

𝗨𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗼𝘃𝗼𝘇𝗶𝗱𝗮 𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴𝗻𝗶 𝗼𝗴𝗼𝗵𝗹𝗮𝗻𝘁𝗶𝗿𝗮𝗱𝗶𝗴𝗮𝗻 𝗻𝗶𝗺𝗮𝗱𝗶𝗿 𝗯𝗼𝗿 𝗲𝗱𝗶. 𝗚𝗼‘𝘆𝗼 𝘂 𝗷𝗮𝗵𝗮𝗻𝗻𝗮𝗺 𝘁𝘂𝗯𝗶𝗴𝗮 𝗾𝗮𝗱𝗮𝗺 𝗾𝗼‘𝘆𝗮𝘆𝗼𝘁𝗴𝗮𝗻𝗶𝗻𝗶 𝗮𝘆𝘁𝗮𝘆𝗼𝘁𝗴𝗮𝗻𝗱𝗲𝗸.

𝗟𝗲𝗸𝗶𝗻 𝗞𝗶𝗺 𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴 𝘀𝗼𝘆𝗮𝗹𝗮𝗿 𝗼𝗿𝗮𝘀𝗶𝗱𝗮 𝘆𝗮𝘀𝗵𝗶𝗿𝗶𝗻𝗴𝗮𝗻 𝗻𝗮𝗿𝘀𝗮𝗹𝗮𝗿𝗱𝗮𝗻 𝘆𝗼𝗸𝗶 𝗯𝗲𝗴𝗼𝗻𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗸𝗼‘𝘇𝗹𝗮𝗿𝗶𝗱𝗮 𝘆𝗮𝘀𝗵𝗶𝗿𝗶𝗻𝗴𝗮𝗻 𝗻𝗮𝗿𝘀𝗮𝗱𝗮𝗻 𝗾𝗼‘𝗿𝗾𝗶𝗯 𝘃𝗮𝗾𝘁 𝘀𝗮𝗿𝗳𝗹𝗮𝘆 𝗼𝗹𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶.

𝗫𝗮𝘃𝗳.

𝗨 𝗾𝗼𝗰𝗵𝗶𝘀𝗵𝗶 𝗸𝗲𝗿𝗮𝗸.

——————————————

𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴— 𝗤𝗼𝗻𝗶𝗺𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗼𝘅𝗶𝗿𝗴𝗶 𝘁𝗼𝗺𝗰𝗵𝗶𝘀𝗶𝗴𝗮𝗰𝗵𝗮 𝘀𝗼‘𝗿𝗶𝗯 𝗼𝗹, 𝗺𝗮𝘅𝗹𝘂𝗾. 𝗦𝗵𝘂𝗻𝗰𝗵𝗮𝗸𝗶 𝗺𝗲𝗻𝗶 𝗼‘𝗹𝗱𝗶𝗿!

𝗝𝘂𝗻𝗴𝗸𝗼𝗼𝗸 — 𝗢𝗵, 𝗞𝗶𝗺 𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴, 𝗺𝗲𝗻 𝗼‘𝘇𝗶𝗺𝗻𝗶𝗸𝗶 𝗱𝗲𝗯 𝗯𝗶𝗹𝗴𝗮𝗻 𝗻𝗮𝗿𝘀𝗮𝗻𝗶 𝗼‘𝗹𝗱𝗶𝗿𝗺𝗮𝘆𝗺𝗮𝗻. 𝗔𝘅𝗶𝗿 𝘀𝗲𝗻 𝗺𝗲𝗻𝗶𝗸𝗶𝘀𝗮𝗻. 𝗦𝗲𝗻𝗶 𝘃𝗮𝘆𝗿𝗼𝗻 𝗾𝗶𝗹𝗶𝘀𝗵 𝗵𝗮𝗺, 𝘀𝗲𝘃𝗶𝘀𝗵 𝗵𝗮𝗺 𝗺𝗲𝗻𝗶𝗸𝗶.

.............

~𝗢𝗴𝗼𝗵𝗹𝗮𝗻𝘁𝗶𝗿𝗶𝘀𝗵⚠️~

•𝗩𝗮𝗺𝗽𝗶𝗿 𝘃𝗮 𝘆𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗺𝗮𝘃𝘇𝘂𝗹𝗮𝗿𝗶 𝗺𝗮𝘃𝗷𝘂𝗱.

•𝗤𝗼𝗻 𝘃𝗮 𝘇𝗼‘𝗿𝗮𝘃𝗼𝗻𝗹𝗶𝗸 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝗯𝗼𝗴‘𝗹𝗶𝗾 𝘁𝗮𝘀𝘃𝗶𝗿𝗹𝗮𝗿 𝗺𝗮𝘃𝗷𝘂𝗱.

•𝗩𝗼𝗾𝗲𝗮𝗹𝗮𝗿 1932-𝘆𝗶𝗹𝗱𝗮 𝘀𝗼𝗱𝗶𝗿 𝗯𝗼‘𝗹𝗮𝗱𝗶.
•𝗠𝗮𝘃𝘇𝘂𝗹𝗮𝗿: 𝗼𝗯𝘀𝗲𝘀𝗶𝘆𝗮, 𝗾𝗼𝘁𝗶𝗹𝗹𝗶𝗸𝗹𝗮𝗿, 𝗺𝗮𝗻𝗶𝗽𝘂𝗹𝘆𝗮𝘁𝘀𝗶𝘆𝗮 𝘃𝗮 𝗶𝘇𝘁𝗶𝗿𝗼𝗯.

•𝗦𝗵𝘂𝗻𝗶𝗻𝗴𝗱𝗲𝗸, 𝗸𝘂𝘁𝗶𝗹𝗺𝗮𝗴𝗮𝗻 𝗱𝗮𝗿𝗮𝗷𝗮𝗱𝗮 𝗶𝗹𝗶𝗾 𝘃𝗮 𝘆𝗼𝗾𝗶𝗺𝗹𝗶 𝗹𝗮𝗵𝘇𝗮𝗹𝗮𝗿 𝗵𝗮𝗺 𝗺𝗮𝘃𝗷𝘂𝗱.

𝗧𝗼𝗽 𝗞𝗼𝗼𝗸
𝗕𝗼𝘁𝘁𝗼𝗺 𝗧𝗮𝗲

𝗕𝘆: 𝗟𝗶𝗮𝗻𝗮

Chapter 1

Qon.

Juda ko‘p qon.

Yigitning oq futbolkasi qonga bo‘yalgan, burnidan qon oqardi, yorilgan labi ham qonga belangan edi — Jungkookning mushti ham qonga botgan.

Bu manzara jirkanch edi.

“Yana qaytar-chi, iflos,” Jungkookning lablaridan past xirillagan ovoz chiqdi, lablari tahdidli kulimsirashga tortilgan. “Bir oz oldin og‘zingni bemalol ishlatayotganding-ku.”

Ishonasanmi yo‘qmi, Jungkook aslida mahluq emas.

U odatda hech qachon mushtlashmaydi va kimdir uni gijgijlasa ham, birgina sovuq qarashi ko‘pincha hammasini hal qiladi. U qo‘llarini toza saqlashni yoqtiradi, chunki qon jirkanch, uning hidi ham undan battar. Jungkook yaxshi biladi — agar u urushga kirsa, mushtlari albatta qonga belanadi. Shu sababli u janjallardan qochadi.

Ammo kimdir Kim Teahyungning nomini tilga olsa… ayniqsa yomon ma’noda…

Jungkook har safar o‘zini yo‘qotadi.

Demak, ayb rostdan ham unda edimi? Bu hech kim bo‘lmagan yigit uning Teahyungining nomini tilga oldi — yana eng jirkanch tarzda. Jungkook bir necha daqiqadan beri urayotgan bu yigit Teahyung qizga o‘xshaydi deganidan keyin, uning mushtlari qonga bo‘yalmasligi mumkinmidi? Buning ustiga, bu ahmoqning Teahyungni gey deb atashga qanday jur’ati yetdi.

Qanday haddidan oshgan.

Kim Teahyung shunchaki chiroyli edi. U nozik, ammo o‘ziga xos erkakona jozibaga ega edi. Jungkook uni son-sanoqsiz marta “chiroyli” deb atagan va bundan keyin ham aytadi, chunki Teahyung haqiqatan ham chiroyli.

Ammo chiroyli bo‘lish uni qiz qilmaydi. Yoki undan ham yomoni — gey.

Bu mutlaqo noto‘g‘ri gap edi.

Ayniqsa Jungkook universitet yonidagi tor ko‘chadan o‘tib ketayotgan paytda.

U yigit do‘stlari bilan sigaret chekib, Teahyung haqida iflos gaplar gapirayotgan edi. Omadi bugun uning tarafida emasdi. Do‘stlari esa qo‘rqoq chiqdi — Jungkook uni devorga urib, jag‘iga qattiq musht tushirgan zahoti qochib ketishdi.

Ularning tabiati nega Teahyung haqida gapirishlarini o‘zi ko‘rsatib turardi.

Bunday pastkashlar boshqalarni muhokama qilmasa, o‘zlarini muhim his qila olmaydi. Odatda Jungkook ularga bir qarash ham tashlamasdi. Ammo hozir uning butun diqqati ostida og‘riqdan tipirchilayotgan, qonga belangan va jirkanch ahvoldagi yigitda edi.

Yigit:“t-tinchlan, xo‘pmi? men uni gey dedim, senga nima? seni aytganim yo‘q-ku!”

Jungkook ko‘zlari qorayib ketdi. U yigitning jag‘ini qattiq ushladi va bu uni og‘riqdan baqirtirib yubordi. Yigit Jungkookning qo‘lini itarishga urindi, ammo unga kuchi yetmasdi. Uning ayanchli ahvoli buning isboti edi.

Jungkook uni jag‘idan tortib yaqinlashtirdi va qo‘rquvga to‘la ko‘zlariga tikildi.

Jungkook:menga nima desang ham balki parvo qilmasman. Ammo Teahyung haqida bir ogʻiz iflos gapirish? Eng noto‘g‘ri harakat shu bo‘ldi.”

Jungkook mushtini ko‘tardi. Yigitning bir ko‘zi allaqachon ko‘karib, shishib ketgan edi.

Yigit:s-sen jinnisan… bularning hammasi bir bola uchunmi?

Jungkook:u Kim Teahyung. U oddiy bola emas, iflos.”

navbatdagi zarba yigitni hushidan ketkazdi.

Jungkook o‘rnidan turib shimini qoqdi. Qonli qo‘llariga qarab, yuzi tirishdi. Ro‘molchasini chiqarib qo‘llarini artdi, keyin ishlatilgan matoni devorga suyangan hushsiz yigitning ustiga tashladi.

Yana bir jirkanch qarash tashlab, ko‘zlarini aylantirdi-da, yurib ketdi.

“Gey va kim taehyung? pfft, go‘yo…”

Jungkook Kim Teahyungga nisbatan doim egalik hissiga ega bo‘lgan.

Bu hissiyot ular hali go‘dak paytlaridan boshlangan edi. Hatto ota-onalari ham hayratda qolardi — Jungkook Taehyungning barmog‘ini mahkam ushlab olar, uxlab qolmaguncha qo‘yib yubormasdi.

Bog‘chaga kirganlarida ham ularning rishtasi yanada mustahkamlandi. Ular qo‘l ushlashib yurishar, birga o‘ynashar va deyarli bir-biridan ajralishmasdi.

Agar boshqa bola ularning o‘yiniga qo‘shilmoqchi bo‘lsa, Jungkook yig‘lab yuborar yoki hatto urishib ketardi. Taehyung esa darrov uning holatini ko‘rib yig‘lab, uni quchoqlab olardi.

Bu bog‘liqlik maktab yillarida ham davom etdi.

Ular ajralmas edi.

Odamlar ko‘pincha uzoq yillik do‘stliklar baribir bir kun kelib tugaydi, deyishadi.

Ammo ular bilan bunday bo‘lmadi.

Bir xil maktabni tugatgach, ikkalasi ham bir xil universitetga kirishga muvaffaq bo‘ldi. Taehyung biroz vaqt Jungkookdan alohida bo‘lishni istab, uning ham shu universitetga kirishiga qarshi chiqdi.

Ammo Jungkook haddan tashqari qaysar edi.

Shu sababli ular orasida kichik janjal ham bo‘ldi. Taehyung har biri o‘z yo‘lidan ketishi kerakligini aytdi.

Ammo keyinchalik, go‘yo tasodifdek, Jungkook ham aynan o‘sha universitetda paydo bo‘ldi.

Taehyung undan buning sababini so‘raganida, Jungkook yelka qisib qo‘ydi.

U ham shunchaki aynan shu universitetga kirishni istagan emish.

Taehyung bu gapga umuman ishonmadi. Jungkook hatto o‘z karyerasiga ham jiddiy qaramasdi. U baribir ota-onasining kompaniyasini boshqarishini bilardi, shuning uchun shunchaki biror yo‘nalishda o‘qib, diplom olib qo‘ya qolishni xohlardi.

Ammo Teahyung seouldagi eng kuchli universitetlardan biriga kirishni maqsad qilganini eshitgach — kirish nihoyatda qiyin bo‘lgan universitetga — Jungkook ham jon-jahdi bilan o‘qiy boshladi. U tabiatan yaxshi talaba bo‘lgani uchun oxiri qabul qilindi.

Taehyung esa Jungkook nega u bilan birga bo‘lish uchun bunchalik uzoqqa borishini tushunmasdi.

U shunchaki bolalikdagi do‘sti edi.

Bundan ortig‘i emas.

Jungkook sinfxonaga kirganida, eshik oldida gaplashib turgan Namjoon va Hoseokni ko‘rdi. Ularga yonlama qarab, qovog‘ini uygancha ichkariga kirdi.

Jk:Eeshikni to‘sib turish shartmi, tentaklar?

Hoseok: hey, do‘stim! har doimgidek qo‘polsan-a?

Hoseok kulib yubordi, Jungkookning gaplarini jiddiy qabul qilmay. Agar ular Jungkookning har bir gapini jiddiy olganida, allaqachon do‘st bo‘lolmasdi.

Aslida ular qanday qilib Jungkook bilan do‘st bo‘lib qolganiga ham hayron qolish mumkin edi — mashhur, qo‘pol bola, miyasi nima desa o‘shani yuzingga aytadigan, qanchalik og‘ir bo‘lishidan qat’i nazar.

Namjoon:ha, hech bo‘lmasa xayrli tong desang bo‘lardi dedi namjoon qahvasidan ho‘plab.

Ular Jungkook bilan birga yurib kelishdi. Jungkook xo‘rsinib, javob bermadi va joyiga borib o‘tirdi. Ikki bola esa odatdagidek uning ikki yoniga joylashdi.

Ular doim birga o‘tirishardi va Jungkook ba’zida ularning shovqinidan asabiylashsa ham, allaqachon ularni tinchlantirishga urinishdan voz kechgan edi. Juda ortiqcha mehnat.

Ularga e’tibor bermay, Jungkook telefonini chiqardi. Ekranga tikilgancha, sekin qoshlarini chimirdi.

Hoseok:Taehyungiedan hali ham xabar yo‘qmi?
Hoseok hazillashib uning telefoniga qaradi. Aslida qarashi ham shart emasdi. Hammaga ma’lum edi — Jungkook telefonini faqat kim Taehyung yozganmi-yo‘qmi deb tekshirish uchun chiqaradi.

Uni bunday chaqirma! Jungkook Hoseokka sovuq qarash tashladi.

Hoseok esa qo‘llarini ko‘tarib taslim bo‘lgandek qildi.

Hoseok: Tinchlan, odam. Bugun juda asabiy ko‘rinyapsan. Biror nima bo‘ldimi?”
Namjoon Jungkookning kayfiyatida nimadir boshqacha ekanini sezdi.

Jungkook odatda ham juda muloyim yoki yumshoq gapiradigan emasdi, ammo bu darajada qo‘pol ham bo‘lmasdi. Odatda ularning ahmoqona gaplariga chidardi, ba’zida hatto o‘zi ham qo‘shilib ketardi.

Ammo bugun Jungkook sinfga kirgan zahoti nimadir noto‘g‘ri edi.

U jahli chiqqan ko‘rinardi. Juda qattiq jahli chiqqan.

Taehyung yozmagani bunga yagona sabab bo‘lolmasdi.

Jungkook xo‘rsinib telefonini qo‘ydi.

Jk:hech narsa bo‘lmadi, xo‘pmi? Men yaxshiman. Xavotir olmang.

Hoseok: sen umuman yaxshi emassan— la’nat, futbolkangdagi nima o‘zi?
Hoseok ko‘zlarini katta ochib, Jungkookning kulrang futbolkasining yon tomonini ko‘rsatdi.

Futbolka rangi tufayli undagi mayda qon dog‘lari boshqalarga bilinmagandi. Ammo uning do‘stlari haddan tashqari shovqinli va hamma narsani payqaydigan edi.

Jungkook pastga qarab qon dog‘larini ko‘rdi va battarroq jahli chiqdi.

Jk:iflos haromi.

Namjoon: kim haqida gapiryapsan? va qoning qayerdan keldi? to‘xta bu o‘zingnikimi—

Namjoon gapini tugatolmay qoldi, chunki Jungkook o‘rnidan turib sumkasini oldi.

Taehyung hali ham ko‘rinmagan, futbolkasidagi qon esa uni haddan tashqari jirkanayotgan his qildirayotgandi. Shu sababli uyga borib uzoq va issiq dush qabul qilmoqchi edi.

Tetayotib, hayratda qolgan bolalarga qarab kulimsiradi.

Jk:meniki emas.

Taehyung Jungkookning hech bir xabari yoki qo‘ng‘irog‘iga javob bermaganidan beri, Jungkookning boshi butunlay chalkashib ketgan edi.

Bu holat uni xavotirga solayotgandi.

To‘g‘ri, Taehyung imtihon paytlarida ba’zida uni ataylab e’tiborsiz qoldirardi, “sen juda chalg‘itasan” deb.

Ammo jungkook yaxshi bilardi — hozir imtihon mavsumi emas.

Unda Teahyungni bunchalik band qilayotgan nima bo‘lishi mumkin ediki, hatto Jungkookning xabarlariga ham javob bermayapti?

Uzoq issiq dushdan keyin Jungkook faqat bokserda ( ichki kiyim🩲) karavotiga yotdi. Telefoni ekraniga tikilgancha, boshqa odamlarning yozgan son-sanoqsiz xabarlariga hatto qarab ham qo‘ymadi.

Taehyung hali ham javob bermagandi.

Olti soat o‘tib bo‘lgandi.

Jungkook tilini tanglayiga urib, ekranga tikildi. Taehyungning kakaotalk profilidagi g‘alati multfilm rasmini kuzatdi.

U hech qachon Taehyung nega ijtimoiy tarmoqlardan foydalanmasligini yoki hech bo‘lmasa o‘z rasmini profilga qo‘ymasligini tushunmagan.

Taehyung nihoyatda chiroyli edi. Instagramga bitta rasmi qo‘yilsa ham, osongina minglab kuzatuvchi yig‘ardi.

Ammo baribir jungkook bundan xursand edi.

U boshqalarning Teahyungga qarashini istamasdi.

Odamlar Teahyungning rasmlariga oshiq bo‘lib qolishini o‘ylashning o‘ziyoq uning ichida g‘alati hissiyot uyg‘otardi.

Yoqimsiz hissiyot.

U Taehyung bilan bir xil edi. Jungkook ham hech qachon o‘z rasmlarini joylamasdi va profil rasmi sifatida itining suratini qo‘yardi. Unga ortiqcha e’tibor kerak emasdi. Bundan tashqari, maktab paytida bir marta Taehyung bilan tushgan rasmini joylaganida, kommentariyalarda hamma aqldan ozgandek edi. Ha, Jungkook haqida ham yozishgan, ammo ko‘proq Taehyung haqida.

“Uning akkaunti nima?”
“U kim o‘zi?”

Shu gaplar Jungkookning shunchalik asabiga tekkanki, oxiri instagram akkauntini o‘chirib tashlab, boshqa hech qachon ochmadi.

Baribir unga bu ilova yoqmasdi.

Taehyungning esa yashirin akkaunti bor edi, ammo u yerga asosan tabiat yoki iti yeontanning rasmlarini joylardi. Jungkook bunga ruxsat bergan edi. Gʻalati tuyulishi mumkin, ammo agar Jungkook qarshi bo‘lganida, Taehyung ertami-kechmi akkauntini o‘chirib tashlardi.

Jungkook shunchalik bezovta qiluvchi va hududparast edi.

Bir daqiqa davomida ekranga tikilib o‘tirgach, Jungkookning sabri tugadi.

U o‘rnidan turib o‘tirdi, hali biroz nam sochlarini chalkashtirib yubordi va kulrang sport shimini kiyib oldi. Keyin qora futbolkani olib ustiga tashladi va telefoniga yana qaradi.

Nega bugun bunchalik bezovta ekanini tushunmasdi, ammo u Taehyungni juda sog‘ingandi.

Kecha Jungkook oilaviy kechki ovqatda bo‘lgani uchun, kun bo‘yi Taehyung bilan na ko‘risha oldi, na gaplasha oldi. Endi esa u bolani ko‘rishni juda xohlardi — ota-onasi uni qattiq tanqid qilgan o‘sha yoqimsiz oilaviy ovqatdan keyingi asabiyligini chiqarish uchun.

Ikasi ham yo‘q edi, shu sabab atmosfera bo‘g‘uvchi darajada noqulay bo‘lgandi.

Taehyung uning muammolarini tushunardi.

U har doim tushunadi.

Ammo bu Jungkookning uni ko‘rishni istashining yagona sababi emasdi.

Yaehyungning qo‘ng‘iroqlar va xabarlarga javob bermayotgani uni xavotirga solayotgandi. Shu sababli uni ko‘rish istagi yanada kuchayib borardi.

“Senda tushuntiradigan narsalar bor, Kim Taehyung,” dedi Jungkook qoshlarini chimirib, mototsikl kalitlarini olib.

Jungkook yana bir narsani tushunmasdi — nega Taehyung o‘sha kichkina kvartirada yashaydi, nega shunchaki uning uyiga ko‘chib kelmaydi?

Uylari haddan tashqari katta edi, ota-onasi esa deyarli doim tashqarida va undan uzoq edi. Oilaviy ovqatlarning nega bunchalik noqulay o‘tishi ham shundan.

U yolg‘iz yashaydigan akasiga havas qilardi. Bakalavrni tugatgach, o‘zi ham shunday qilishni rejalashtirgandi.

Ammo hozircha o‘sha uyda yashayotgan ekan, Taehyung ham u bilan yashashini istardi. “Uy juda yolg‘iz,” derdi u.

Ammo Taehyung hech qachon rozi bo‘lmagan.

Shunga qaramay, u tez-tez kelib turardi. Shu sababli Jungkook uni majburlay olmasdi, garchi boshqa ko‘p narsalarda buni tez-tez qilsa ham.

Mototsiklini bino oldiga qo‘yib, Jungkook zinadan ko‘tarildi va Taehyungning kvartirasi oldiga borib eshikni taqillatdi.

Taehyung eshikni ochishi biroz vaqt oldi.

Ochganida esa qarshisida jahli chiqqan Jungkook turardi.

Teahyung:Bu vaqtda bu yerda nima qilyapsan?

Deyarli kech bo‘lib qolgan edi. Jungkook odatda bu payt universitetdan qaytardi, ammo Taehyung uning sumkasini ko‘rmadi. Bu esa universitetga bormaganini anglatardi.

Sslida esa Jungkook borgan va kimningdir yuzini uning uchun qonga belab kelgan edi.

Ammo taehyung buning hech birini bilishi shart emasdi.

Aslida, maktab paytida uni haqorat qilgan bolalarga nima bo‘lganini Taehyung hech qachon bilmagan.

Ular uni bir necha kun juda yomon masxara qilishdi, keyin esa go‘yo vabodek undan qochadigan bo‘lishdi.

Taehyung ularning birdaniga nega bunday o‘zgarib qolganini tushunmagan.

Kim aytardi unga?

Uning eng yaqin do‘sti Jungkook doim hammasini yashirincha hal qilib qo‘yardi.

Yana, Taehyung hamma narsani bilishi shart emasdi.

Taehyung eshik tutqichini mahkam ushlab, unga suyangancha Jungkookka qarab turardi.

Uning yuzida hayrat bor edi, ammo Jungkook uning iliq jigarrang ko‘zlarida yashirinib qolgan xavotirni ham sezdi.

Jk:nega qo‘ng‘iroqlarimni ko‘tarmayapsan? Hech bo‘lmasa xabarlarimga javob yozsang bo‘lardi.

Taehyung lablarini yalab oldi va bir lahza atrofga qaradi, Jungkookning ko‘zlariga tikilmasdan.

U yolg‘on o‘ylab topayotgandi.

Jungkook buni darrov tushundi.

Ammo o‘yinga qo‘shildi.

Teahyung:Telefonim kun bo‘yi o‘chiq edi, uzr.

Jk:ha-a?
Jungkook istehzoli kuldi. Yuzida ochiq nafrat bor edi.

U ataylab Taehyung tomon bir qadam tashladi.

Taehyung beixtiyor eshikdan qo‘lini oldi va orqaga chekindi, ular orasidagi masofani oshirishga urinib.

Ammo Jungkook nafaqat ichkariga kirdi, balki Taehyungning ustidan egilib turdi. Bu esa bolani yanada asabiylashtirdi. U bor kuchi bilan nigohini olib qochmaslikka harakat qilardi.

Jk: yolg‘on gapirayotganingning sababi bor. Nima u?

Teahyung:men yolg‘on gapirmayapman
dedi taehyung, go‘yo o‘zi aytgan yolg‘onga ham ishonmayotgandek.

Taehyung ba’zida Jungkook uni ochiq kitobdek o‘qiy olishini unutib qo‘yardi.

Har doim emas, albatta.

chunki agar har doim shunday bo‘lganida, ularning g‘ayrioddiy mustahkam do‘stligi kartadan qurilgan uydek qulab tushardi.

“tae, men nimani yashirayotganingni so‘radim.”

jungkookning ohangida shunday nimadir borki, taehyung endi uning bug‘udek katta ko‘zlariga qarab tura olmadi.

jungkook jahldor edi, ammo unga nisbatan baribir yumshoq edi. savolning o‘zida ham g‘azabdan ko‘ra xavotir sezilib turardi.

u shunchaki eng yaqin do‘sti uchun xavotir olayotgandi.

chalkash xayollarini yig‘ishga urinarkan, taehyung rostini aytish to‘g‘rimi deb o‘yladi.

jungkook jahli chiqardi.

hatto bunga yo‘l qo‘ymasligi ham mumkin edi.

ammo agar jungkook unga yana bir oz shu nigoh bilan qarab tursa, taehyung ichidagi hamma sirlarni to‘kib solardi.

Chunki Taehyung Jungkook oldida ojiz edi.

Ular bir-biri uchun hammadan ko‘proq qayg‘urishini anglagan paytdan beri shunday edi — ehtimol hali go‘dak bo‘lganlaridan buyon.

Taehyung yaxshi bilardi, Jungkookning og‘riq chekishini ko‘rmaslik uchun u hamma narsaga tayyor. Jungkook ham xuddi shunday, hech o‘ylab o‘tirmasdan.

Ular bir-biriniki edi, ammo ayni paytda bir-biriniki emas ham.

Gʻalati.

Hatto kulgili.

Ammo ular shu g‘alati, haddan tashqari mustahkam do‘stliklarini juda qadrlashardi.

Shuncha yil eng yaqin do‘st bo‘lib yashash ularning bir-birini bilmasligiga imkon bermasdi.

Ammo Taehyung bir narsani bilardi — bu to‘liq haqiqat emas edi.

Jungkook hali ham uning bir qismini bilmasdi.

va bilmagani yaxshiroq edi.

Shu sababli, buni yaxshiroq yashirish uchun u Jungkookka nega kun bo‘yi qo‘ng‘iroqlariga javob bermaganini aytishi kerak edi.

Nega yolg‘on gapirganini ham.

Hatto bu foydasiz ekanini bilgan bo‘lsa ham.

Xo‘rsinib, Taehyung Jungkookning ko‘zlariga qaradi va ular haddan tashqari yaqin turganini angladi.

Jungkookning peshonasi ba’zida uning peshonasiga tegib ketardi.

Burunlari esa shunchalik yaqin ediki, istalgan soniyada tegib ketishi mumkin edi.

Lablari-chi?

la’nat.

Taehyung nigohini pastga tushirishni istamasdi.

Bu vaziyatni noqulay qilib yuborardi.

Chunki Taehyung hech qachon Jungkook bilan bunchalik yaqin turganda uning shirali lablariga qaramasdi.

Bu noto‘g‘ri edi.

bu uni vasvasaga solardi.

Taehyung esa allaqachon yetarlicha vasvasaga tushgan edi.

U Jungkookning ko‘zlariga tik qarab dedi:

Teahyung:men yaqinda armiyaga ketaman.

Jungkookning ko‘zlaridagi g‘azab va xavotir bir zumda yo‘qoldi.

Ularning o‘rnini shok egalladi.

U bir qadam ortga chekindi va qoshlarini chimirdi.

Go‘yo bu yomon hazildek.

Jk:Tea, bu kulgili emas,
dedi jungkook kulishga urinib.

U vaziyatdagi noqulaylikni yengillashtirmoqchi edi, chunki balki Taehyungni qo‘rqitib qo‘ygandir deb o‘yladi. Ba’zida shunday bo‘lishini bilardi.

Ammo Taehyung hech qachon bunday dahshatli hazil qilmagan edi.

Bu yangi edi.

va juda noqulay ham.

Teahyung: hazil emas. Men rostdan ham armiyaga ketyapman.

Jk: nima?

Uning yuzida dahshat aks etdi.

u har qanday narsani kutgandi.

faqat buni emas.

va hanuz bu hazil bo‘lishiga ishonishni istardi.

Taehyung uning ko‘zlariga tik qarab turardi.

Unda biror hazil alomati ham yo‘q edi.

Keyingi lahzada Taehyung o‘zini devorga urilgan holda topdi.

Jungkook uning ikkala qo‘lidan mahkam ushlab olgandi.

Taehyung og‘riqdan ingradi va unga qaradi.

Bu safar esa u chinakamiga hayratda qoldi.

Jungkook tamom bo‘lgandek ko‘rinardi.

Ammo nima sababdan?

Taehyungni 18 oy ko‘rmasligi uchunmi?

Bunda bunchalik dahshatli nima bor edi?

Jk:sen 25 yoshgacha armiyaga bormayman deganding... hali uch yil bor edi-ku.

Jungkookning ovozi titrardi.

Bu Taehyungni xavotirga soldi.

U Jungkookning bunchalik munosabat bildirishini kutmagandi.

U undan baqirishini, haqorat qilishini yoki hatto urishini kutgandi.

hamma narsani kutgandi.

faqat buni emas.

yo‘qotayotgandek qarashni emas.

Taehyung yo‘qolib ketmayotgandi-ku.

Unda nega Jungkook bunchalik vayron bo‘lib ko‘rinardi?

Teahyung: m-men uzr so‘rayman. shunchaki bu to‘g‘ri qaror deb o‘yladim.

Taehyung nigohini olib qochdi.

U Jungkookning asta-sekin parchalanayotganini ko‘rishga chiday olmasdi.

Bu bunchalar jiddiy bo‘lishi kerak emasdi.

Jk: nega menga aytmading?

mana bu savol haqiqatan ham yurakni og‘ritardi.

Ammo undan ham battarrog‘i — Jungkookning Taehyung yolg‘on gapirayotganini bilgan holda unga qarashi edi.

Jungkook yaxshi bilardi, Taehyung hech qachon yaxshi yolg‘onchi bo‘lmagan.

U hali ham boladek edi.

toza.

beg‘ubor.

Unda uning beg‘ubor eng yaqin do‘sti qanday qilib bunday katta qarorni undan yashirib qabul qildi?

Jungkook o‘zini xiyonatga uchragandek his qildi.

U Taehyung haqida hamma narsani bilaman deb o‘ylardi.

Ammo bilmas ekan.

Imuman bilmas ekan.

Teahyung: chunki sen aynan shunday reaksiya qilishingni bilardim.

yolg‘on.

Taehyung Jungkook bunchalik kuchli munosabat bildirishini bilmagan edi.

Ammo yana nima desin?

Teahyung: menga... o‘ylab olish uchun vaqt kerak edi. Keyin senga aytmoqchi edim. Ketishimga hali to‘rt kun bor.

U ko‘ziga qaramadi.

Chunki hozir Jungkookka qarasa, yolg‘oni darrov bilinib qolardi.

Shu sababli u ichida tushunarsiz hislar chaqnayotgan o‘sha bug‘udek ko‘zlarga qarashga jur’at etmadi.

Jungkook esa bir qadam ortga chekindi.

yana bir qadam.

oxiri eshik yoniga borib to‘xtadi.

Jk: birga boramiz deganding... yolg‘onchi.

Jungkook jag‘ini qattiq qisdi.

Taehyung asta unga qaradi va uning gaplaridan ranjidi.

Ammo Jungkook ham og‘riq chekayotgandi.

juda qattiq.

Nima qilishni bilmaydigan darajada.

Teahyung: Kook, uzr. Men... o‘zimga nima bo‘layotganini bilmayman, ammo buni tuzatish kerak.

Taehyung gap boshladi.

Ichidagi kichkina ovoz esa unga jim bo‘lishni aytayotgandi.

Chunki u qanchalik ko‘p tushuntirsa, haqiqiy hislarini shunchalik ko‘proq oshkor qilib yuborardi.

Ammo Taehyung Jungkook va uning ichiga butun olam sig‘gandek tuyuladigan bug‘udek ko‘zlari oldida juda ojiz edi.

Teahyung: Buni imkon qadar tezroq tuzatish kerak.
Shu sababli sendan uzoqda bo‘lishim kerak.

Jungkook ko‘zlarini pirpiratdi.

Taehyung esa tezda qo‘shimcha qildi:

hamma narsadan.

va bilaman, va’damni buzdim. Ammo ichimdagi noto‘g‘ri narsani tezroq tuzatmasam, ikkalamiz ham bundan afsuslanamiz.

Taehyung yutinib qo‘ydi.

U bundan ortiq gapirmaslikka qaror qildi.

U aytayotgan gaplar allaqachon Jungkookni chalkashtirib yuborayotganiga amin edi.

Keyin afsuslanadigan gapni aytishni istamasdi.

Jungkook bosh irg‘adi.

Keyin boshini qiya qilib kulimsiradi.

Jk: o‘zingni ehtiyot qil. Va umid qilamanki, sendagi nima balo bo‘lsa ham shu 18 oy ichida tuzaladi.

Chunki men eski eng yaqin do‘stimni qaytarib olishni xohlayman.

Shundan so‘ng Jungkook eshikni ochdi va chiqib ketdi.

Taehyung esa nihoyat his-tuyg‘ularini yashira olmay qoldi.

U devor bo‘ylab sirg‘alib polga o‘tirdi, yuzini qo‘llari bilan yopdi va ko‘z yoshlarini hatto soyasidan ham yashirdi.

Jungkook undagi “noto‘g‘ri” narsani tuzatishini xohlardi.

Ammo u aslida nimani tilayotganini bilmasdi.

Taehyungning unga bo‘lgan hislaridan qutulishini.

Jungkook bilmasdi.

Taehyung ketayotganining sababi u xohlagani uchun emasdi.

unga majbur bo‘lgani uchun edi.

Bolalikdagi eng yaqin do‘sti Jeon Jungkookka bo‘lgan bu ahmoqona hislardan qutulish uchun edi.

•
•
•
•
•

𝗕𝘆: 𝗟𝗶𝗮𝗻𝗮

Tanishtiruv

“Sen mening sevgilim bo‘lmasliging mumkin, lekin baribir menga tegishlisan.”

“Jinnimisan? meni hatto sevmaysan ham, lekin o‘zingniki deb da’vo qilmoqchimisan? aqldan ozdingmi, Jungkook?”

“Balki ozgandirman. meni mutlaqo telbalikka olib kelgan sensan, Kim Taehyung.”

QAHRAMONLAR

𝙅𝙚𝙤𝙣 𝙅𝙪𝙣𝙜𝙠𝙤𝙤𝙠

22 yoshli universitet talabasi. introvert, yaqinlashish qiyin, lekin baribir juda mashhur. boshqalarga sovuq muomala qiladi, ammo bolalikdagi eng yaqin do‘sti kim taehyung uning yagona istisnosi

*******
“Kimdir menga tegishli narsaga ozgina bo‘lsa ham yaqinlashishini yomon ko‘raman. ammo bu Kim Taehyung bo‘lsa, undan ham battar. u — men hamma narsani qila oladigan yagona odam.”

𝙆𝙞𝙢 𝙏𝙚𝙖𝙝𝙮𝙪𝙣𝙜

22 yoshli universitet talabasi. Ambivert, odamlar bilan tez chiqishib ketadi. Do‘stlari juda ko‘p, ammo baribir doim bolalikdagi eng yaqin do‘sti Jungkookning yonida yuradi.

“Unga nisbatan hislarim bo‘lishini istamayman, chunki u hech qachon meniki bo‘la olmasligini bilaman. Ammo uning yuziga bir qarashdayoq yuragim menga xiyonat qiladi. Sevgi og‘ritadi, lekin nega bu og‘riq bunchalik yoqimli.

————————

Kim Taehyung va Jeon Jungkook bolalikdan beri do‘st edi — ajralmas va buzilmas rishta.
Ammo Taehyung bolalikdagi eng yaqin do‘stiga nisbatan hislar paydo qila boshlaganda hammasi o‘zgaradi. Jungkook esa juda gomofob bo‘lib, uning hislarini hech qachon qaytarmaydi... yoki Taehyung shunday deb o‘ylardi.
To‘g‘ri og‘ritadigan sevgi.

*Janr*

•Friend's to lovers
• Forbidden love
•Obsessiya
•Gomofobiya
•Romantika

Bu — top kook va bottom tae hikoyasi!

𝗕𝘆: 𝗟𝗶𝗮𝗻𝗮

Chapter 5

Jungkook Busanga qaytganiga bir haftadan oshgan edi.

Jejuga bo‘lgan safar hanuz uning xayolidan chiqmayotgandi — yoqimli bo‘lgani uchun emas, balki butunlay ko‘ngilsiz o‘tgani sababli.

Onasining tinimsiz bosimidan so‘ng, Jungkook istamaygina bo‘lsa ham, Princess Parkga yana bir imkoniyat berishga rozi bo‘ldi. Hech bo‘lmasa uning kuchini sinab ko‘rmoqchi, Busanning kelajakdagi malikasi sifatida yonida tura oladimi-yo‘qmi bilmoqchi edi. Shu sababli uni yugurishga olib chiqdi.

Ular o‘rmonga kirishi bilan Jungkook ichidagi bo‘rini yuzaga chiqardi. Uning ulkan qora bo‘risi o‘rmon bo‘ylab momaqaldiroqdek yugurar, sof hukmronlik va yovvoyi kuch timsoli edi. Ammo Princess Park unga yetib olish o‘rniga qoqildi. Uning bo‘risi darrov bo‘ysundi — junlari yotib qoldi, dumi bukildi, tanasi deyarli yerga yopishib ketdi.

Jungkook hali alfa feromonlarini ham chiqarmagan, na irillagan, na tajovuz ko‘rsatgan edi. Shunga qaramay, qiz qo‘rquvdan titrardi.

Jungkookning ko‘ksini hafsalasi pir bo‘lganidan achchiq hissiyot qopladi.

Mana shu... onam mening yonimda turadi deb o‘ylayotgan insonmi?

Qanday qilib bu malika hujum vaqtida Busanni himoya qilardi?

Qanday qilib u o‘z jufti, o‘z qiroli yonida turardi, agar uning huzurida ham o‘zini qo‘lga ola olmasa?

Ko‘nglidagi hafsalasizlik achchiq va o‘tkir edi.

O‘sha oqshom Jungkook King Park oldida hurmat bilan egilib, qat’iy qaror bilan taklifni rad etdi. Ovozi muloyim, ohangi sokin edi, ammo unda muzokara uchun joy yo‘q edi.

Bu xabar Queen Jeonga yetishi bilan uning g‘azabi darrov alangalandi.

— Demak, shu bo‘ldimi? — dedi u po‘latdek sovuq ovozda. — Sen onangning so‘zlariga mutlaqo hurmat qilmaydigan bo‘lib qoldingmi, Jungkook?

— Ona, — dedi Jungkook qat’iy, jag‘lari taranglashib. — Men unga imkoniyat berdim. Harakat qildim. Lekin unda hech narsa ko‘rmadim. U Busan malikasi bo‘lish uchun mos emas. Va nega bunchalik xavotirdasiz? Men o‘zim ham hukmronlik qila olaman.

Qirolichaning ko‘zlari g‘azab va umidsizlik aralash olov bilan yondi.

— Bu qadar oddiy emas. Sen tentak boladek gapiryapsan. Juftsiz rutlaringni qanday boshqarasan? Qonxo‘rlik seni egallaganda seni kim tinchlantiradi?

— O‘zimni boshqara olaman, — dedi Jungkook sovuq ohangda. Nigohi o‘tkir, ovozi qisqa edi. Onasining uning nazoratiga shubha qilishidan nafratlanardi.

Qirolicha istehzoli kuldi, ipak liboslari hilpirab ortiga o‘girildi. U boshqa bahslashmadi, ammo sukuti har qanday so‘zdan balandroq edi. Jungkookning qaysarligi afsonaviy bo‘lsa, unikidan ham kam emasdi.

U uzoqlashar ekan, yuragida qat’iyat qotdi.

Agar Jungkook tanlamasa, unda men tanlayman.

U Busanning malikasi bo‘ladigan insonni topardi. Qanday bo‘lmasin. Va juda tez topardi.

Daeho Taehyungning bo‘risi yotgan xonaga kirib keldi. Yosh shahzoda bir haftadan beri inson qiyofasiga qaytmagan edi. Bir paytlar quvnoq va sho‘x bo‘lgan kichik bo‘ri endi juda zaif ko‘rinardi — nafasi sayoz, junlari tushmayotgan isitmadan terga botgan.

— Hech qanday natija bo‘ldimi, oqsoqollar? — Daehoning ovozi titradi, garchi u o‘zini tutishga harakat qilsa ham.

U Taehyungning yoniga og‘ir cho‘kib o‘tirdi va katta kafti bilan kichik panjasini ushladi.

Oqsoqollar boshlarini aybdordek egishdi.

— Yo‘q, Oliy Hazratlari, — dedi ulardan biri pichirlab.

— Bu... miyadagi isitmaga o‘xshaydi, — dedi boshqasi ikkilangan holda.

Eng keksa oqsoqol ko‘zlarini artdi.

— Qo‘rqamizki... shahzodamiz uzoq yashamaydi.

Daeho dahshat bilan ularga qaradi.

— Oqsoqollar... nima deyapsizlar?! — uning ovozi sinib chiqdi.

— Kechiring, Oliy Hazratlari, — dedi oqsoqolning ham ovozi titrab. — Biz hamma narsani sinab ko‘rdik — giyohlar, marosimlar, muqaddas dorilar. Hech narsa isitmani tushirmayapti. Endi faqat Oy Ma’budasi yordam bera oladi.

Daehoning tomog‘i tugildi. U hushsiz yotgan bolasiga qaradi. Taehyungning ko‘kragi zo‘rg‘a ko‘tarilib tushardi, har bir nafasi jim kurash edi.

— O‘g‘lim meni tark etmaydi. Men Oy Ma’budasiga ishonaman... u bunchalik shafqatsiz bo‘la olmaydi. Mening Taehyungimga bunaqa zolimlik qilolmaydi.

Eng keksa oqsoqol qo‘lini yuragiga qo‘ydi.

— Biz taslim bo‘lmaymiz, Hazrat. To‘lin oy ikki kundan keyin chiqadi. Balki Uning nuri shahzodaga kuch qaytarar.

Daeho bosh irg‘adi, ammo ko‘z yoshlari uni fosh qilib qo‘ydi.

— Mening Taehyungim kuchli... u kurashadi. Kurashishi kerak.

Shu paytda o‘z xonasida Mina qah-qah otib kulardi. U yostiqlarga suyanib yotar, xizmatkori esa unga xizmat qilardi.

— Juda xursandman, — dedi Mina kulib. — O‘sha haromi uzoq yashamaydi. Saroy tez orada undan qutuladi.

Xizmatkor ikkilanib qoldi.

— Ammo, Oliy Hazratlari... jodugar ogohlantirgandi-ku. Agar shahzoda tirik qolsa...

Minaning lablari ayyorona jilmaydi.

— Agar tirik qolsa, keyin o‘ylaymiz. Lekin u qolmaydi.

U sharobidan bir ho‘pladi.

— Men Jisoo haqida o‘ylashim kerak. U mening ustuvorligim. Eng yaxshi alfaga munosib. Yaqin qirolliklarga darhol sovchi yuborishim kerak.

Xizmatkor jilmayib egildi.

— Albatta, Hazratlari. Bizning Princess Jisoomiz tengsiz.

Minaning sovuq kulgisi xonani yana to‘ldirdi.

Pastdagi zindonda Jin qo‘lida chiroq bilan ehtiyotkor yurardi. U Namjoonni ko‘rishga bir necha daqiqaga ruxsat olgan edi. Chiroqning lipillagan nuri tosh devorlarni yoritib, soyada bukchayib o‘tirgan ozg‘in gavdaga tushdi.

— Namjoon? — dedi Jin sekin.

Namjoon zo‘rg‘a bosh ko‘tardi. Lablari qurigan, ovozi xirillab chiqdi.

— Ji... Jin?

Jin temir panjaralar tomon yugurdi. Dahshatdan ko‘zlari kattalashdi.

— Yo xudoyim... Namjoon, ahvolingga qara, — dedi u titroq ovozda. Ko‘zlariga yosh to‘ldi. U panjara orasidan qo‘l uzatib, Namjoonning qaltirayotgan qo‘llarini ushladi.

Namjoon juda ozib ketgan edi. Lablari qurib yorilgan, ko‘zlari osti qoraygan, terisi esa yorilib ketgandi.

— Shahzodamizning ahvoli qanday?.. — deb so‘radi Namjoon darrov. U o‘zini emas, faqat Taehyungni o‘ylardi.

Jin boshini chayqadi, yoshlar yuzidan oqib tushdi.

— Ahvoli yomonlashyapti. Hali ham uyg‘onmadi. Oqsoqollar bu miyadagi isitma deyishyapti... uzoq yashamasligidan qo‘rqishyapti.

Namjoon qotib qoldi. So‘ng devorga suyanib asta pastga sirg‘aldi, go‘yo bu so‘zlar uni ezib tashlagandek.

— Hammasi mening aybim, — dedi u titrab. — Men uni to‘xtatishim kerak edi. Himoya qilishim kerak edi. Bu jazo yetarli emas... men bundan ham battariga loyiqman.

U yig‘lab yubordi.

— Namjoon, iltimos yig‘lama, — dedi Jin ham yig‘lab. — Endi faqat ibodat yordam beradi. Uni faqat Oy Ma’budasi qutqara oladi.

Namjoon zaifligiga qaramay tiz cho‘kdi. Boshini yuqoriga ko‘tarib, ko‘rinmas osmonga tikildi. Titroq qo‘llarini birlashtirib duo qildi.

— Iltimos, Oy Ma’budasi... mening jonimni oling. Hamma narsamni oling, faqat shahzodamizni saqlab qoling. Iltimos... uni qutqaring.

Jin panjaralarni mahkam ushlab, indamay yig‘lardi. Namjoonning duosi zindonda aks-sado berdi — sadoqat, sevgi va umidsizlikka to‘la faryod kabi.

O‘sha tun Daeho xonasidagi baland deraza oldida turardi. Oy nuri yuziga kumushdek yog‘ilardi. Qo‘llari orqasida mahkam qisilgan, lablari esa jim duo pichirlardi.

Iltimos... bolamni saqla. Uni sog‘aytir. Uni menga qaytar.

Orqasidan oyoq tovushi eshitildi.

— Oliy Hazratlari... — dedi Mina muloyim, ammo maqsadli ohangda.

Daeho charchoq bilan chuqur nafas oldi va karavotga o‘tirib dedi:

— Nima gap, Mina?

— Bizning malikamiz tez orada yigirma birga kiradi. Unga munosib juft izlashni boshlashimiz kerak emasmi? Vaqt o‘tmoqda.

— Hozir emas, Mina, — dedi Daeho qat’iy. — Taehyungning ahvoli hali noma’lum paytda emas.

Minaning burni jiyrildi. U yaqinroq kelib, jahli bilan dedi:

— Bir marta bo‘lsa ham Taehyungni chetga sura olmaysizmi? Doim Taehyung, Taehyung, Taehyung! Qizingiz siz uchun muhim emasmi? Jisoo ahamiyatsizmi?

Daeho darrov boshini ko‘tardi, ko‘zlari toraydi.

— Nimalar deyapsan? Ikkala farzandim ham men uchun birdek muhim.

— Yo‘q, — dedi Mina zaharli ohangda, o‘zini tutishi buzilib. — Unday emas. Siz faqat u haqida qayg‘urasiz. Faqat muammo olib keladigan o‘sha bola haqida. Siz butun e’tiboringizni unga berib, Jisooni unutdingiz.

— Mina, — dedi Daeho keskin, ogohlantiruvchi past ovozda. — Vaziyatni tushunishingiz kerak. Daegu shahzodasi — bizning o‘g‘limiz — kasal. U... — Daeho tomog‘i tugilib qoldi, so‘z zo‘rg‘a chiqdi. — ...u o‘lim to‘shagida. Shunday paytda men yana nimani o‘ylashim mumkin?

— “Yana nimani?” — Minaning ko‘zlari alangalanib ketdi, ovozi balandlashdi. — Mening qizim siz uchun “yana nimadir”mi? Kelajagi bor qizingiz turganda, nega omon qolishi ham noma’lum bo‘lgan bola uchun yuragingizni kuydirasiz?

— Mina! — Daeho ovozi xonani larzaga soldi. Uning alfa aurasi instinktiv ravishda kuch bilan tarqaldi. Ko‘zlari qizil yaltiradi, bosimi chidab bo‘lmas darajaga yetdi.

Minaning nafasi tiqilib qoldi. Uning omega bo‘risi darrov bo‘ysundi va u tiz cho‘kib bosh egdi.

— Kechiring, Oliy Hazratlari. Men bunday gapirmasligim kerak edi... — dedi u titrab.

— Mening o‘g‘lim haqida boshqa bunday gapirmaysiz, — dedi Daeho sovuq, pichoqdek o‘tkir ovozda. — Taehyung sog‘aymaguncha, Jisooning juftligi haqida gap bo‘lmaydi. Tushundingizmi?

U boshqa qaramasdan ortiga burildi va kiyimlari hilpiragancha xonadan chiqib ketdi.

Mina esa yerda qolaverdi. Tirnoqlari gilamga botib ketgan, nafasi tezlashgan edi. Ammo yuzidan oqayotgan yoshlar aybdorlikdan emas — g‘azabdan edi.

Uning Taehyungga bo‘lgan nafrati qora to‘lqindek kuchayib bordi. Lablari qiyshayib, bo‘sh xonaga pichirladi:

— Nega o‘lib ketmaysan, bolakay? Nega hayotimni do‘zaxga aylantirishda davom etyapsan?

Bu so‘zlar sukunat ichida sudralib ketdi — faqat o‘zi eshitishi kerak bo‘lgan la’nat kabi.

Ikki kun asrdek cho‘zildi. Har bir soat zarbasi og‘ir tuyular, Taehyungning har nafasi hayot va o‘lim orasidagi nozik ipdek edi.

Nihoyat, to‘lin oy kechasi yetib keldi.

Oqsoqollar shahzoda xonasiga jim yig‘ilishdi. Ular katta derazalarni ochib, kumush oy nurining ichkariga oqib kirishiga yo‘l berishdi. Yumshoq yorug‘lik butun xonani sirli nur bilan qoplab, devorlarni oqarib turgan kumush rangga bo‘yadi.

Havoda yonayotgan giyohlarning hidi sezilib turardi. Oqsoqollar so‘nggi duolarini pichirlab, yosh omegani osmon bilan yolg‘iz qoldirib xonadan chiqishdi.

Oy osmonning eng yuqori nuqtasiga chiqqanda, bulutlar orasidan o‘tkir nur otilib chiqdi va to‘g‘ri Taehyungning qimirlamay yotgan tanasiga tushdi. Yorug‘lik uni ipakdek nozik parda singari o‘rab oldi.

Omega bo‘risi titradi. Og‘riqli ingranishlar tomog‘idan chiqdi. Kichik tanasi ko‘rinmas oqim bilan kurashayotgandek qaltirar, bukilar edi. So‘ng asta-sekin, azob bilan uning a’zolari o‘zgara boshladi. Suyaklari mayin qirsillab qayta shakllandi, junlari oqarib turgan teriga singib ketdi.

Bir necha lahzadan so‘ng, bo‘ri o‘rnida nozik bir yigit yotardi. Choyshab ostida yalang‘och tanasi terdan yaltirar, ammo isitmaning qizg‘inligi asta-sekin yo‘qolayotgan edi. Nafasi ham endi tekis va sokin bo‘lib qolgandi, go‘yo Oy Ma’budasining o‘zi kasallikni nuri bilan tortib olgandek.

Taehyungning kipriklari pirpiradi. Ko‘zlari salgina ochilib, xonani to‘ldirgan kumush nurni ko‘rdi. Lablari ochildi, nafasi titradi, ammo hech qanday so‘z chiqmadi. Uni bosib turgan charchoq haddan tashqari og‘ir edi.

Shunga qaramay, yuzida yengil taskin paydo bo‘ldi va ko‘zlari yana yumildi. Nihoyat azobdan qutulgan tanasi chuqur uyquga cho‘mdi.

Bir necha kundan beri ilk marta xonada tinchlik hukm surardi. Oyning barakasi yosh shahzodani o‘z nuri bag‘rida asrab turardi.

Tongda saroy xizmatkorlaridan biri odatdagidek tozalash uchun shahzoda xonasiga bir kosa toza suv olib kirdi. Xona oqarib turgan tong nuri bilan yuvilgandi.

Ammo uning nigohi karavotga tushishi bilan nafasi tiqilib qoldi.

Bir paytlar hushsiz bo‘lib yotgan bo‘ri endi inson qiyofasida edi. Uning ko‘zlari ochiq, tirik holda xizmatkorga tikilib turardi.

Xizmatkor qattiq qichqirib yubordi. Qo‘lidagi kosa tushib, tosh polga urilib parchalandi. Suv pol bo‘ylab oqib ketdi.

— Shahzodamiz... shahzodamiz uyg‘ondi! — deb baqirdi u orqaga tisarilib. — Oqsoqollar! Oqsoqollar! Shahzoda uyg‘ondi!

Bir necha lahzada oqsoqollardan biri chopib kirib keldi. Xizmatkor hayajon va quvonchdan titrab, shkafdan shoshilib plash olib chiqib, bolaning yalang‘och tanasini yopdi.

Oqsoqol qo‘lini Taehyungning peshonasiga qo‘ydi. Birinchi marta bir necha haftadan beri uning terisi salqin edi.

— Oy Ma’budasi nomi bilan... — dedi oqsoqolning ko‘zlariga yosh to‘lib. — Isitmasi tushibdi. Bu mo‘jiza... shahzodamiz saqlandi.

U darhol soqchilarni chaqirdi.

— Darhol Qirol Hazratlariga xabar bering!

Soqchilar saroy yo‘laklari bo‘ylab yugurib ketishdi, ovozlari aks-sado berdi.

Oqsoqol o‘n besh yoshli bolaga yaqinlashdi.

— Aziz shahzodam... o‘zingizni qanday his qilyapsiz? Meni eshityapsizmi?

Taehyung unga jim va hayratlangan ko‘zlar bilan qarardi, go‘yo atrofidagi dunyo unga begona edi.

Shu payt xona eshiklari shiddat bilan ochildi. King Daeho yuragi urib kirib keldi. O‘g‘lini uyg‘oq holda, choyshab ostida zaif o‘tirganini ko‘rishi bilan ko‘zlaridan yosh otilib chiqdi.

— Taehyungie... — Daeho tiz cho‘kib, nozik bolani bag‘riga bosdi. — O‘g‘lim... mening qadrli o‘g‘lim. Tiriksan. Xavfsizsan.

Oqsoqol ko‘zlarini artdi.

— Oliy Hazratlari, Oy Ma’budasi bizga haqiqatan ham marhamat ko‘rsatdi. U shahzodamizni saqlab qoldi.

Daeho o‘g‘lining nam sochlariga qayta-qayta o‘pich qo‘ydi.

— Seni yo‘qotdim deb o‘ylagandim... o‘g‘lim... mening Taehyungim.

Ko‘p o‘tmay Princess Jisoo va Queen Mina ham yugurib kirishdi. Jisooning ko‘zlari yoshga to‘lib ketgan edi.

— Taehyungie! — deb yig‘ladi u, otasi va ukasini quchoqlab. — Bizni juda qo‘rqitding.

Ularning ortida turgan Mina esa eshik oldida qotib qoldi. Bola tirik va nafas olayotganini ko‘rib, yuzidagi tabassum so‘ndi.

Qanday... qanday qilib tirik qoldi? deb o‘yladi u ichida, zo‘rma-zo‘raki jilmayib.

— O‘g‘lim tirik, Mina, — dedi Daeho, ovozi yengillikdan titrab. — U tirik.

Minaning jag‘i taranglashdi, ammo u soxta iliqlik bilan bosh irg‘adi.

— Ha... Oy Ma’budasiga shukr.

Qirol o‘g‘lining nam sochlarini peshonasidan silab qo‘ydi.

— Taehyungie, o‘zingni qanday his qilyapsan? Yaxshimisan?

Bolaning lablari titradi. U otasiga tikilib pichirladi:

— ...Dada.

Daehoning nafasi tiqilib qoldi. U Taehyungni yanada mahkamroq quchoqladi.

— Ha... ha, dadang shu yerda, — dedi u titroq ovozda. — Sen meni o‘n bir yildan beri “dada” deb chaqirmaganding...

— Shahzodaga suv beringlar, — dedi oqsoqol shoshilib.

Xizmatkorlardan biri darrov qadah olib keldi. Taehyung suvni chanqoq odamdek ochko‘zlik bilan ichdi, go‘yo bir necha kundan beri tomog‘iga tomchi tushmagandek.

Jisoo egilib, ko‘z yoshlari orasidan jilmayishga harakat qildi.

— Bizni juda qo‘rqitding.

Taehyung unga hayronlik bilan tikildi, keyin birdan ortga tortilib, yuzini otasining ko‘ksiga yashirdi.

— ...Siz kimsiz?

Jisoo qotib qoldi. Uning tabassumi darrov yo‘qoldi.

— Menman... sening noonang, — dedi u titroq ovozda.

Ammo Taehyung bosh chayqadi, qovog‘ini solib undan yuz o‘girdi.

— Tanimayman.

Mina ham oldinga yugurdi. Ko‘zlari yoshga to‘lgandek ko‘rinar, ammo bu yoshlar mutlaqo samimiy emasdi. U Taehyungning yuzini ehtiyotkorlik bilan ushladi.

— Taehyungie... mening bolajonim. Bizni juda qo‘rqitding. Osmonlarga shukrki, omonsan.

Ammo bolaning reaksiyasi darhol bo‘ldi. Ko‘zlari qo‘rquvdan kattalashib ketdi va u otasining plashini mahkam ushlab oldi. Tomog‘idan yurakni ezuvchi qattiq yig‘i chiqdi va xona bo‘ylab aks-sado berdi.

Hamma shokdan qotib qoldi.

— Taehyungie, nega yig‘layapsan? — deb so‘radi Daeho xavotir bilan, titrayotgan o‘g‘lini bag‘rida tebratib.

Bola otasining bag‘riga yanada chuqurroq yashirindi.

— Dadam bilan qolmoqchiman... qo‘rqyapman... — deb yig‘ladi u.

Qirolning tanasi qotib qoldi.

— ...Sen meni to‘rt yoshingdan beri “dada” deb chaqirmagansan, — dedi u pichirlab.

— Taehyung... — dedi Jisoo yana tiz cho‘kib. — Bu noona. Meni eslamayapsanmi?

Bola bosh chayqadi. Lablari titrar, ko‘z yoshlari yonoqlaridan oqardi.

Oqsoqol oldinga chiqdi. Uning yuzida chuqur tashvish aks etardi. U tiz cho‘kib, muloyim gapirdi:

— Aziz shahzodam... ismingizni bilasizmi?

Taehyung asta bosh irg‘adi.

— ...Taetae.

Oqsoqol yengil tabassum qildi va qirolni ko‘rsatdi.

— Bu insonchi? Uni taniysizmi?

Taehyungning ko‘zlari yumshadi. U Daehoni yanada mahkamroq quchoqladi.

— ...dada.

So‘ng oqsoqol Jisooni ko‘rsatdi.

— Unda bu qiz-chi?

Taehyung qoshlarini chimirdi va bosh chayqadi.

— Tanimayman...

Jisooning yuragi ezildi. Ko‘z yoshlari yuzidan oqib tushdi.

— Bolajonim... men-chi? — dedi Mina mayin ovozda, mehribon ona niqobini taqib. Qo‘llari go‘yo hayajondan titrardi.

Ammo Taehyung undan cho‘chib ortga tortildi va yana bosh chayqadi.

Daehoning ko‘zlari vahimadan kattalashdi.

— Oqsoqollar... o‘g‘limga nima bo‘lyapti?

Oqsoqol Taehyungga yaqinlashib, muloyim so‘radi:

— Aziz shahzodam... yoshingiz nechada ekanini bilasizmi?

Taehyungning lablari titradi. U chalkash ko‘zlari bilan uzoq o‘yladi. So‘ng asta kichkina qo‘lini ko‘tarib, to‘rtta barmog‘ini yozdi.

— To‘rt...

Xona jimib qoldi.

Jisoo ko‘ksini ushlab oldi, ko‘z yoshlari tinmay oqardi.

— Yo‘q... yo‘q, bunaqasi bo‘lishi mumkin emas... — dedi u pichirlab.

Daehoning yuragi tilka-pora bo‘ldi. U o‘g‘lining yuzini kaftlari orasiga oldi, ovozi sinib chiqdi.

— Taehyungie... sen o‘n besh yoshdasan, o‘g‘lim. To‘rt emas. Sen juda katta bo‘lib ketding...

Ammo Taehyung qaysarlik bilan bosh chayqadi. Kichkina qo‘li hamon ko‘tarilgan edi.

— Yo‘q... men to‘rt yoshman... men to‘rt yoshman...

Uning ovozi shu qadar begunoh va bolalarcha ediki, Daehoning ko‘z yoshlari yanada kuchliroq oqdi.

Eng keksa oqsoqol chuqur xo‘rsinib bosh egdi.

— Oliy Hazratlari... shahzodaning kasalligi oddiy isitma emas edi. Bu miya isitmasi edi. Oy Ma’budasi uning hayotini saqlab qoldi... ammo afsuski, aqlini saqlab qolmadi, shekilli.

Xonaga o‘lik sukunat cho‘kdi. Oqsoqolning so‘zlari xuddi pichoqdek yuraklarga botdi.

— ...Isitma nafaqat uning xotiralarini olib ketgan, balki ongini ham ortga qaytarganga o‘xshaydi. U o‘zini eslay olgan oxirgi yoshida deb o‘ylayapti.

Mina esa ichida paydo bo‘layotgan kulgini yashirish uchun labini tishladi.

Mukammal... Oy Ma’budasi uni tirik qoldirgan bo‘lsa ham, menga undan ham yaxshiroq narsa berdi.

Kimligini ham eslolmaydigan shahzoda.

Ammo Daeho Taehyungni yanada mahkamroq quchoqladi. Ko‘z yoshlariga qaramay, uning ovozi qat’iy edi.

— Farqi yo‘q. U tirik. U mening o‘g‘lim. Eslaydimi-yo‘qmi, men uni himoya qilaman.

Taehyung esa kichkina boladek otasining bag‘riga yopishib, qayta-qayta pichirlardi:

— Dada... Dada...

Qirol uni bag‘rida ushlab turardi. Xonaga esa bir vaqtning o‘zida yengillik ham, umidsizlik ham og‘ir soyadek cho‘kib qolgandi.

Davomi bor

By:𝗟𝗶𝗮𝗻𝗮

Chapter 4

Alfa bo‘rilar Taehyung atrofida aylanishda davom etishardi. Ularning ko‘zlari ochlik bilan yaltirar edi.

— Yo‘lingni yo‘qotdingmi, aziz omega? — dedi rogue bo‘rilaridan biri masxarali ohangda. — Senga o‘xshagan chiroyli mavjudot bunchalik chuqur o‘rmonda nima qilyapti?

Boshqa rogue chuqur nafas oldi, go‘yo mast bo‘layotgandek titradi.

— Uning hidi… la’nat… meni aqldan ozdiryapti. Uni endi olsam bo‘ladimi?

Uchinchi bo‘ri irilladi, lablari orqaga tortilib o‘tkir tishlarini ko‘rsatdi.

— Yo‘q. U bizniki. Uchalamiz ham undan “bahramand” bo‘lamiz.

Taehyung qimirlamadi. Uning holatida qo‘rquv emas, zerikkanlik sezilib turardi. U ko‘zlarini aylantirdi — bu harakat ularning ustidan kulgandek edi.

— Men sizlardan qo‘rqmayman, — dedi Taehyung sovuqqina.

Roguelar hayrat bilan ko‘zlarini pirpiratishdi. Keyin ulardan biri qorong‘i kuldi.

— Voy, omega hali javob ham qaytararkan.

Taehyung istehzo bilan kuldi. Lablari xavfli tabassumga tortildi.

— Yaqinroq kelinglar, bo‘yningizni o‘zim uzib tashlayman.

— Qarshilik ko‘rsatadigan omega ekanmi? — dedi yetakchi bo‘ri irillab. — Qani ko‘raylikchi, faxrlanayotgan kuchingni. Uch alfa bilan olishaman deb o‘ylaysanmi?

Ammo Taehyung ortiqcha gapirmadi.

Bir lahzada u oldinga otilib ketdi. Oy nuri ostida yunglari tikka bo‘lib ketgan edi. Birgina aniq zarbada uning tishlari rogue bo‘rining tomog‘iga yopishdi.

Suyaklarning dahshatli qarsillashi o‘rmon bo‘ylab yangradi.

Alfaning tanasi jonsiz holda yerga quladi.

Bir lahzaga butun maydonni sukunat qopladi — faqat o‘layotgan rogue bo‘rining xirillashi eshitilib turardi.

— Jin ursin?! — qolgan ikki alfa birgalikda o‘kirib yubordi.

G‘azab ularning yuzlarini buzib yuborgan edi. Ular bir vaqtning o‘zida Taehyungga tashlanishdi.

Taehyungning ko‘zlari sovuq olovdek yondi. U chaqqonlik bilan chekinib, hujumlarni mohirlik bilan chetlab o‘tdi. Tanasidagi har bir mushak o‘limdek xavfli nafislik bilan harakat qilardi.

U o‘sha iflos bo‘rilar yunglariga tegishiga ham yo‘l qo‘ymasdi.

Ikki rogue yana o‘kirib tashlanishdi. Tirnoqlari havoni yorib o‘tdi, ammo Taehyung tezroq edi. U o‘limdek aniq harakat bilan zarbalarni chetlab o‘tdi. Lablari orqaga tortilib, oppoq o‘tkir tishlari ko‘rindi. Ko‘ksidan past irillash chiqdi.

Roguelardan biri uning bo‘yniga juda yaqin kelib qoldi.

Taehyungning ko‘zlari chaqnadi.

Bir lahzada u alfa bo‘rining tumshug‘ini tishlab oldi va shafqatsiz kuch bilan burdi.

Tun sukunatini dahshatli qarsillash buzdi — bo‘rining jag‘i chil-chil bo‘lib singandi.

Rogue uvillashga ham ulgurmay, Taehyung ulkan gavdasi bilan uni yerga bosdi.

Keyin shafqatsiz kuch bilan uning bo‘yniga tishlarini botirdi.

Go‘sht va mushak yirtilib ketdi. Issiq qon o‘rmon yeriga sachradi.

Bo‘rining uvillashi g‘arg‘araga aylandi, Taehyung esa uning tomog‘idan katta parchani uzib oldi.

Rogue bo‘ri uning ostida zaif tipirchilab, keyin qimirlamay qoldi. Qoni Taehyung panjalari ostida hovuzdek yig‘ila boshladi.

Temirga o‘xshash qon hidi havoni to‘ldirdi.

Taehyung jasad ustida turardi. Ko‘kragi tez ko‘tarilib-tushar, tumshug‘idan qizil qon tomchilardi.

Uning porlayotgan ko‘zlari oxirgi qolgan alfaga qadaldi.

U esa qotib qolgan, qo‘rquvdan titrayotgan edi.

— Keyingisi sensan, — dedi Taehyung irillab.

Uning oppoq yungi qonga bo‘yalgan, ovozi esa shafqatsiz va qorong‘i edi.

Shu payt jodugar Taehyungning barcha qilayotgan ishlarini vahiy orqali ko‘rib turardi. Omega bo‘rining kuchi uni dahshatga soldi.

— U… men o‘ylaganimdan ham kuchliroq ekan, — deb pichirladi jodugar.

U yana afsun o‘qishga urindi, ammo hech narsa ishlamadi.

— Nimadir… uni o‘ldirishimga yo‘l qo‘ymayapti.

— Yo‘q… unda nima qilamiz? — dedi Mina. Uning ovozi yengil titrab, odatdagi sovuqqonligini fosh etdi.

— Men buni uddalay olmayapman, — dedi jodugar ko‘zlarini ochib va Minaga tikilib.

— Yo‘q, bunday deyolmaysiz! Men bu yerga bekorga kelmadim! — dedi Mina jahl bilan.

— Biror narsa qiling!

Jodugar bir muddat o‘ylanib qoldi.

— Bitta yo‘li bor, — dedi u past ovozda.

— Nima u? — dedi Mina darhol, ovozida shoshqaloqlik bilan.

Jodugar unga nimanidir pichirlab tushuntirdi. Sirli gaplar Minaning umurtqasidan sovuq titroq o‘tkazdi.

— Shunday bo‘lsa ham davom etaymi? — deb so‘radi jodugar.

— Ha! Ha, iltimos, davom eting! Farqi yo‘q, qolganini o‘zim hal qilaman! — dedi Mina oldinga egilib.

Jodugar bosh irg‘ab yana marosimga qaytdi.

Bir necha lahzadan so‘ng kulbani mayin ko‘k nur qopladi. U devor va pol bo‘ylab to‘lqindek taralib, Mina va xizmatkor qiz tanasidan o‘tib ketdi.

Havo sehr kuchi bilan g‘uvillardi.

— Ish tugadi, — dedi jodugar mamnun tabassum bilan.

Minaning yuzi g‘alaba hissi bilan yorishdi.

— Rahmat… katta rahmat.

— U…? — dedi u hayajon bilan yaqinlashib.

— O‘zingiz ko‘rasiz, — dedi jodugar sirli jilmayib.

Mina bosh irg‘adi. Yuragi hayajondan qattiq urardi. Xayolida esa allaqachon kelajak gavdalanayotgandi — qizi taxtda, Taehyung esa… yo‘q.

Taehyung oxirgi roguega tashlanishga tayyor holatda past egildi.

Shu payt maydonni kesib o‘tgan kuchli nur chaqnadi.

U xuddi qilichdek Taehyung tanasidan o‘tib ketdi.

Birdan butun tanasi qotib qoldi.

Kuchi bir lahzada uni tark etdi.

Bo‘risi titray boshladi.

Nima…?

Taehyung gandirakladi. Ko‘z oldi xiralashdi. Qo‘l-oyoqlari qo‘rg‘oshindek og‘irlashdi.

Go‘yo havoning o‘zi unga qarshi chiqayotgandek edi.

Rogue bo‘rining lablari shafqatsiz tabassumga tortildi.

— Endi qara o‘zingga.

U fursatdan foydalanib, Taehyungga tashlandi va tishlarini uning tumshug‘iga botirdi.

Taehyungning tomog‘idan og‘riqli ovoz chiqdi.

U qarshilik ko‘rsatishga urindi, tirnoqlari bilan savaladi, ammo harakatlari avvalgidek emasdi — sust va zaif edi.

Rogue uning yon tomonini tirnab yubordi.

Go‘shti yirtilib, qon oppoq yunglarini qoramtir namlikka bo‘yadi.

— Iflos omega, — dedi rogue g‘azabdan titrab. — O‘zingni ustun deb o‘yladingmi?

U Taehyungni yerga urib bosdi. Tirnoqlari uning ko‘ksiga shafqatsiz botdi.

— Senga alfa nima ekanini ko‘rsataman.

Taehyungning tanasi zaif titrardi.

Bir vaqtlar mag‘rur bo‘lgan oppoq bo‘ri endi qon ichida yotardi.

Nafasi sayozlashib, ko‘zlari xiralashdi.

Rogue bo‘ri uning bo‘yniga yaqinlashdi. Tishlari iz qoldirish uchun ochildi.

Ammo ayni shu lahzada jigarrang tusli bo‘ri katta kuch bilan unga urildi.

Rogue o‘kirishga ham ulgurmay, o‘tkir tishlar uning tomirini yirtib tashladi.

Qon hamma yoqqa sachradi.

Bo‘ri bir marta tipirchilab, keyin butunlay jonsiz qoldi.

Namjoonning bo‘risi jasad ustida turardi. Ko‘kragi tez-tez ko‘tarilib tushar, ko‘zlari esa qahr bilan yonardi.

Keyin uning tanasi titrab, inson qiyofasiga qaytdi.

U bir soniya ham yo‘qotmay Taehyung tomon yugurdi va tizzalari ustiga cho‘kdi.

— Shahzodam?

Namjoonning ovozi vahimadan sinib chiqdi.

Taehyungning bo‘risi qimirlamasdi. Nafasi zo‘rg‘a bilinardi.

Ko‘k ko‘zlari xira miltilladi, ammo javob berishga kuchi yetmadi.

— Ey xudolar…

Namjoonning qo‘llari titradi. Ko‘zlariga yosh keldi.

— Sizga nima bo‘ldi?..

Ovozi umidsizlikdan bo‘g‘ilib chiqdi.

U darhol yaqin jangchilarga ong orqali buyruq yubordi.

— Hozir. Darhol oldimga kelinglar!

Bir necha lahzadan so‘ng o‘rmon ichida otlarning dupuri yangradi.

Jangchilar yetib kelib, manzarani ko‘rib dahshatga tushishdi — yerda yotgan uchta o‘lik alfa va qon ichidagi shahzoda.

Ulardan biri tezda otidan tushib, Namjoonga yopinish uchun kiyim uzatdi.

Namjoon bunga ahamiyat ham bermadi. U shosha-pisha kiyimni yopinib, buyruq berdi:

— Shahzoda Taehyungni zudlik bilan qirollikka olib qaytamiz!

— Xo‘p bo‘ladi, General! — dedi jangchilar qo‘rquv bilan.

Namjoon otga mindi.

Taehyungning bo‘shashgan bo‘ri tanasi ehtiyotkorlik bilan uning quchog‘iga joylashtirildi.

U yarador shahzodani bag‘riga mahkam bosdi — go‘yo uni butun dunyodan himoya qilmoqchidek.

Namjoon kutib turgan otga chiqdi va ehtiyotkorlik bilan Taehyungning holsiz bo‘ri tanasini quchog‘iga oldi. U yarador shahzodani bag‘riga mahkam bosdi, go‘yo uni butun dunyodan himoya qilayotgandek.

— Chidang, shahzodam… iltimos, faqat chidang, — deb pichirladi Namjoon. Ovozidagi titroq yurakni ezardi. U otni oldinga haydadi.

Jangchilar ortidan ergashishdi. Ularning nigohlari qon ichida qolgan uchta jasadga xavotir bilan qayta-qayta tushardi. O‘rmon o‘lim hidiga to‘lib ketgan edi, ammo hech kim gapirmadi. Tun bo‘ylab faqat otlar dupuri eshitilib turardi — ular shahzodaning hayot ipidan uzilib ketmasligi uchun shoshilishardi.

Keskin hushtak tovushlari tun sukunatini yorib yubordi.

Saroy darvozalari katta shovqin bilan ochildi.

Ot tuyoqlari tosh yo‘laklarda gumburlab, hovli bo‘ylab aks-sado berdi. Qo‘riqchilar shoshilib saf tortishdi, mash’alalar birin-ketin yoqildi.

Daeho allaqachon saroy ichida oyoqqa turgan edi.

Ko‘ksini vahimali his tirnardi.

Nimadir noto‘g‘ri edi. Juda noto‘g‘ri.

Ichidagi bo‘ri bezovta uvillar, yuragiga muzdek qo‘rquv cho‘kardi.

Bir necha lahzadan keyin Namjoon katta eshiklardan otilib kirdi — yalang‘och ko‘kragi qonga belangan, qo‘llarida esa Taehyungning bo‘shashgan bo‘ri tanasi.

Uning yuzi oqarib ketgan, vahima esa yuziga chuqur o‘yilib tushgandi.

— Oqsoqollar! — Namjoonning ovozi sinib chiqdi. U tibbiyot qanoti tomon yugurardi. — Shahzoda Taehyung nafas olmayapti! Uni darhol davolanglar!

Uning iltijosi umidsiz va titroq edi.

Dam olayotgan oqsoqol bo‘rilar bir zumda harakatga tushishdi. Ularning keng kiyimlari hilpirab, uzun eman karavot atrofini bo‘shatishdi.

Namjoon Taehyungni ehtiyotkorlik bilan yotqizdi.

Qo‘llari titrardi — go‘yo qattiqroq tegsa, shahzoda parchalanib ketadigandek.

— Ey Oy Ma’budasi… — dedi oqsoqollardan biri dahshat bilan og‘zini yopib. — Shahzodamizga nima bo‘ldi?

Boshqalar allaqachon kosalar, dorivor o‘simliklar va qaynab turgan suvlarni tayyorlashardi.

Ularning qo‘llari tajribali bo‘lsa ham titrardi. Barglarni maydalashar, ildizlarni ezishar va turli malhamlar tayyorlashardi.

— Rogue hujumi, — dedi Namjoon xirillagan ovozda.

Uning jag‘i qattiq qisilgan edi.

Oqsoqollar bir-birlariga og‘ir nigoh tashlashdi, ammo hech nima demay Taehyungning yaralarini tozalashga tushishdi.

Shahzodaning bo‘ri shakli hanuz hushsiz edi. Qonga belangan oppoq yungi sham yorug‘ida xiralashib ko‘rinardi.

Birdan eshik qattiq ochildi.

Daeho Jisoo bilan birga xonaga bostirib kirdi.

Uning borligi xonani muzdek vahima bilan to‘ldirdi.

— O‘g‘limga nima bo‘ldi? Taehyung qayerda?! — uning ovozi qo‘rquvdan dag‘allashib gumburladi. — Ichimdagi bo‘ri bezovta edi… nimadir noto‘g‘ri ekanini sezgandim!

Keyin uning nigohi karavotga tushdi.

U qotib qoldi.

Nafasi ichida tiqilib qoldi.

Karavotda Taehyung qimirlamay yotardi — oppoq bo‘ri tanasi qonli choyshablar ustida rangsiz va jonsiz ko‘rinardi.

— Yo‘q… yo‘q! — Daehoning ovozi sinib ketdi.

U oldinga gandiraklab yurdi.

— Taehyung?..

U karavot yoniga tiz cho‘kdi va qonli yunglarni kaftlari bilan ushladi.

— O‘g‘lim… ko‘zlaringni och… iltimos, ko‘zlaringni och!

Jisoo hansirab qo‘llarini og‘ziga bosdi.

Ko‘z yoshlar yuzidan oqib tushardi.

— Yo‘q… Taehyung emas… — uning ovozi bo‘g‘iq pichirlashga aylandi.

U ukasining yelkasidan ushlab oldi, manzaraga qarashga ham qiynalardi.

Chetda turgan Namjoon birdan tiz cho‘kdi.

Butun tanasi titrardi.

Ko‘zlari yoshlanib, boshini past egdi.

— Meni kechiring, Oliy hazratlari… Men… men uni himoya qila olmadim. Rogue’lar hujum qilishdi. Men…

Ovozi sinib ketdi.

Ko‘z yoshlari yuzidan oqib tushdi.

U mushtlari bilan polni urdi.

— Men sizni ham, uni ham sharmanda qildim…

Daeho esa o‘g‘lining harakatsiz tanasiga boshini qo‘yib yig‘lardi.

— Mening Taehyungim… ular senga nima qilishdi?..

Uning ovozi qalbining tubidan yulib olingandek jaranglardi.

— Sen kuchlisan… bundan ham kuchlisan. Qayt, o‘g‘lim… iltimos…

Oqsoqollar shoshilib yaralarni dorili bog‘lamlar bilan o‘rashardi.

Ulardan biri yog‘och piyoladagi jilvalanuvchi suyuqlikni Taehyungning og‘ziga ehtiyotkorlik bilan tomizdi.

Nihoyat oqsoqollardan biri oldinga chiqdi.

Ovozi barqaror bo‘lsa ham ko‘zlari nam edi.

— Oliy hazratlari… shahzodamiz kuchli. Uning tanasi o‘zini davolash uchun kurashyapti. Yaralari sabab hushidan ketgan, ammo u bardosh beradi. Umidingizni yo‘qotmang.

Daeho boshini qattiq chayqadi.

U Taehyungning panjasini mahkam ushladi — go‘yo uni hayotga bog‘lab turgandek.

— Siz tushunmaysiz… u mening bolam… mening Taehyungim… u endigina o‘n beshda. Men uni yo‘qota olmayman…

Yig‘isi xonani larzaga soldi.

Buyuk qirol qayg‘u oldida ojiz qolgan edi.

Yonida Jisoo jimgina yig‘lardi. Ko‘z yoshlari ukasining yunglariga tomchilardi.

U qayta-qayta Taehyungning ismini pichirlardi — go‘yo ovozi uni ortga qaytaradigandek.

Xona dorivor o‘simliklar, qon va qayg‘u hidiga to‘ldi.

U yerdagi har bir bo‘ri nafasini ichiga yutib turardi.

Ular shahzoda — qonga botgan, yaralangan va jim yotgan shahzoda — hayot ipini qo‘yib yubormasligini so‘rab duo qilishardi.

Uch kun o‘tdi.

Ammo Taehyung hanuz uyg‘onmadi.

U hali ham bo‘ri shaklida edi — ortga qaytishga ham kuchi yetmasdi.

Ko‘kragi zo‘rg‘a ko‘tarilib tushardi. Har bir nafasi zaif va mo‘rt edi.

Go‘yo havoning o‘zi ham uni tark etishga tayyordek.

Oqsoqollar tinimsiz ishlashdi.

Ular tibbiyot qanotini tark etishmadi.

Ovozlari ibodatlardan xirillab ketgan, qo‘llari esa o‘simlik maydalashdan yara bo‘lgandi.

Chegaralardan tashqariga choparlar yuborildi.

Ular noyob ildizlar va shifobaxsh barglar olib qaytishdi — shahzodani qutqarish uchun har qanday umidga yopishib.

Ammo nima qilishmasin…

Taehyungning ko‘zlari ochilmadi.

Bir kecha, saroy jimjit bo‘lgan paytda Mina xonaga kirdi.

Ko‘ylagi pol bo‘ylab shitirlab sudralardi.

U karavotga yaqinlashib, harakatsiz yotgan shahzodaga qaradi.

Lablariga zaharli tabassum yoyildi.

— Bechora Taehyungim…

U masxarali mehr bilan qon yopishgan yunglarni siladi.

Tegishi deyarli mehribondek tuyulardi.

Keyin ovozi zaharga aylandi.

— Onang kabi… sen ham tez orada oʻlasan.

U Taehyungning qulog‘iga yaqinlashdi.

— Va sen ketganingda… endi hech kim mening yo‘limda turmaydi.

U yana bir marta uning yunglarini siladi — bu mehr emas, qorong‘i tahdid edi.

So‘ng jimlikda chiqib ketdi.

Bu orada Daehoning qayg‘usi uni butkul yutib yuborgan edi.

Har kuni u kelardi.

Har kuni o‘g‘lining yonida o‘tirardi.

Har kuni yig‘lardi.

Uning qudratli tanasi titrardi. Taehyungning panjasini ushlab, peshonasini unga bosgancha Oy Ma’budasiga iltijo qilardi.

U o‘g‘lining o‘rniga o‘z hayotini berishga ham tayyor edi.

Xabar tez tarqaldi.

Zodagonlar zalidan xizmatkorlar xonasigacha…

Oshxonalardan otxonalargacha…

Valiahd shahzodaning ahvoli butun qirollikni qayg‘uga botirdi.

Xizmatkor qizlar fartuklariga yuzlarini yashirib yig‘lashardi.

Qo‘riqchilar jim turishardi, ko‘zlari qizarib ketgan.

Hatto oshpazlar ham taomlarini tatib ko‘rishmadi.

Ular qaynayotgan qozonlar ustida duo qilishardi.

Butun qirollik mo‘jiza kutardi.

To‘rtinchi kuni taxt zali og‘ir sukunatga cho‘mdi.

Daeho taxtda qimirlamay o‘tirardi.

Uyqusiz tunlar uning yuzida iz qoldirgan, ko‘zlari qizarib ketgandi.

Uning qarshisida Namjoon va Taehyung bilan birga ketgan jangchilar tiz cho‘kib turishardi.

— Men sen bilan nima qilay, Namjoon? — dedi Daeho sokin ovozda.

Ammo har bir so‘zi momaqaldiroqdek og‘ir edi.

Nigohi mutlaqo o‘qib bo‘lmasdi.

— Senda bitta vazifa bor edi. Eng muhim vazifa. Va sen bunda muvaffaqiyatsiz bo‘lding.

Namjoon boshini yanada past egdi.

Soyalar orasida oshpaz Jin ko‘zlarida yosh bilan turardi.

Uning yuragi nafaqat sevimli shahzodasi uchun, balki Namjoon uchun ham ezilardi.

U sevib qolgan jangchi…

Endi sharafi qil ustida osilib turgan odam edi.

Namjoon nihoyat sukutni buzdi.

— Men qanday jazo bersangiz ham qabul qilishga tayyorman, Oliy hazratlari .Ammo iltimos… boshqalarni ayiblamang. Ayb faqat menda. General sifatida shahzodani himoya qilish mening burchim edi. Men muvaffaqiyatsiz bo‘ldim. Ularning hayoti mening xatom tufayli buzilmasin.

Daehoning ko‘zlari toraydi.

Namjoon qirollikning eng kuchli generali edi.

Uning eng ishonchli jangchisi.

Ammo u valiahd shahzodani — taxt vorisini — deyarli o‘limga olib kelgandi.

Bu esa kechirib bo‘lmas jinoyat edi.

Daeho javob berishga ulgurmasidan, zalni o‘tkir qichqiriq teshib o‘tdi.

— Uni o‘ldiring!

Minaning ovozi soxta qayg‘udan titrab yangradi. U ko‘ksiga qo‘l bosdi, ko‘zlari esa yolg‘on yoshlar bilan to‘lib ketgandi.

— U odam o‘z vazifasini bajarganida oʻg‘lim bu ahvolga tushmagan bo‘lardi! Uning yagona vazifasi shu edi!

U dramatik tarzda oldinga chiqdi, yig‘isi marmar devorlarda aks-sado berdi.

— U jazolanishi kerak! Taehyung qanday azob chekayotgan bo‘lsa, u ham shunday azob cheksin!

Ovozi titrardi, ammo ko‘z yoshlari ortida ko‘zlari sovuq yaltirab turardi.

— Uni qatl qiling! Uning qoni bu muvaffaqiyatsizlikni yuvsin!

Namjoonning jag‘i qattiq qisildi.

U hanuz tiz cho‘kkancha, boshini egib turardi.

Ovozi sokin, ammo qat’iy edi.

— Agar mening o‘limimni xohlasangiz, unda shunday bo‘lsin. Faqat bir iltimosim bor — mening qurbonligim shahzodamizga tinchlik olib kelsin. Agar jonimni berishim uni tezroq sog‘aytirsa, qilichni mamnuniyat bilan qabul qilaman.

Zalni og‘ir, bo‘g‘uvchi sukunat qopladi.

Hatto soqchilar ham bezovta qimirlay boshlashdi — ular adolatgami yoki shafqatsizlikkami guvoh bo‘layotganini tushunolmay qolishgandi.

Daehoning yuzi toshdek qotib qolgan edi, ammo ko‘zlarida og‘riq miltillardi.

U Namjoonga qaradi.

Keyin Minaga.

So‘ng nigohini tibbiyot qanoti tomon olib boruvchi eshiklarga qaratdi — u yerda uning o‘g‘li hanuz hayot uchun kurashayotgandi.

Nihoyat Daeho sukunatni tilib yubordi.

— Uni zindonga tashlang.

Ovozi past, ammo qat’iy edi.

— Shu ondan boshlab jangchi Kim Namjoon general unvonidan mahrum qilinadi.

Zal bo‘ylab hayratli nafaslar tarqaldi.

Bu so‘zlar momaqaldiroqdek yangrab, bir vaqtlar Namjoonni qirollikning eng buyuk himoyachisi deb bilganlarning yuragini sindirdi.

— Ovqat yo‘q. Suv yo‘q. Quyosh nuri ham yo‘q, — davom etdi Daeho.

Ovozi qayg‘u va g‘azabdan titrardi.

— Men boshqacha buyurmagunimcha.

U bir lahza to‘xtadi.

Ko‘zlari sovuq edi, ammo ovozining chetlari sinib borardi.

— Qolganlarini qo‘yib yuboring. Ular aybdor emas.

Daeho taxtidan turdi.

Kiyimlari soyadek hilpirab ketdi.

Va Namjoonga qayrilib ham qaramasdan chiqib ketdi.

Uning qadam tovushlari qayg‘u va hukm kabi jaranglardi.

Namjoon esa qimirlamay qoldi.

Boshi egilgan.

Muvaffaqiyatsizlikning og‘irligi zanjirdek uni bosib turardi.

Ikki soqchi yaqinlashganda ham u qarshilik ko‘rsatmadi.

Ular og‘ir yurak bilan Namjoonning kumush qilichini tortib olishdi va ko‘ksidagi qirollik nishonini sug‘urib tashlashdi.

Nishonning marmar polga tushib jaranglashi xuddi o‘lim qo‘ng‘irog‘idek eshitildi.

Soqchilar uning qo‘llaridan ushlab, oyoqqa turg‘izishdi.

Namjoon yurardi…

Ammo ko‘zlari bo‘m-bo‘sh edi.

Uyat.

Qayg‘u.

Va shahzodasini himoya qila olmaganining dahshatli hissi uning ichini kemirardi.

Uni taxt zalidan sudrab olib chiqishdi.

Burama yo‘laklardan o‘tib, saroy zindonlariga olib tushuvchi sovuq zinapoyaga olib borishdi.

Har qadamda havo og‘irlashib borardi.

Quyosh nuri yo‘qoldi.

Faqat mash’alalar yo‘l ko‘rsatardi.

Temir eshik g‘ijirlab ochildi.

Yer osti zindoni abadiy tun maskanidek edi.

Nam devorlar chirigan hid taratar, zang bosgan panjaralar esa shafqatsiz ko‘rinardi.

Uni kameraga itarib yuborishdi.

Darvoza qarsillab yopildi.

Zanjirlar jarangladi.

Yuqorida, taxt zalida oshpaz Jin hamon qotib turardi.

Ko‘zlariga yosh to‘ldi.

Nihoyat u o‘zini ushlab turolmadi.

Og‘zini qo‘llari bilan yopgancha sekin yig‘lab yubordi.

Bir vaqtlar shu qadar mag‘rur turgan insonning qulashi uning yuragini ezardi.

Uni sevib qolgan edi…

Endi esa o‘sha odam sharafidan mahrum qilingan mahbusga aylangandi.

Taxt zali bo‘shab qoldi.

Ammo hukmning aks-sadosi hanuz devorlarda kezib yurardi.

Go‘yo butun qirollik nafaqat shahzoda uchun, balki uning yo‘lida hamma narsasini yo‘qotgan jangchi uchun ham motam tutayotgandek edi.

To‘rtinchi tun…

Oy osmonda og‘ir osilib turgan paytda, Taehyungning bo‘ri tanasi birdan qattiq titray boshladi.

Tanasi tortishib ketar, lablari orasidan zaif ingrashlar chiqardi.

Bu tovushlar jim tun ichida azobning pichirig‘idek yangrardi.

Yaqinda navbatchilik qilayotgan oqsoqollar darhol uning yoniga yugurishdi.

Ko‘zlarida vahima chaqnardi.

— Shahzodam! Unga nima bo‘lyapti?! — deb qichqirdi oqsoqollardan biri.

Taehyungning nafasi keskin va xirillagan edi.

Burunidan chiqqan bug‘ xuddi ichki a’zolari yonayotgandek ko‘rinardi.

Yungi terdan nam bo‘lib tanasiga yopishib qolgan edi.

Tirnoqlari esa polni zaif tirnardi — go‘yo ko‘rinmas narsaga qarshi kurashayotgandek.

Oqsoqollardan biri qo‘lini uning boshiga qo‘ydi.

Ammo kafti tegishi bilan ko‘zlari dahshatdan kattalashdi.

— Ey xudo… u yonib ketyapti.

Ovozidagi qo‘rquv yashirinmasdi.

— Uning tanasi olovdan ham issiq!

Bo‘ri past ovozda ingrab yubordi.

Dumi og‘riqdan titrardi.

Tagidagi yer esa ter va so‘lakdan qorayib borardi.

— Dorilar! Tezroq! Bor sovituvchi o‘simliklarni olib kelinglar! — deb baqirdi oqsoqol.

Yosh tabiblar cho‘chib yugurib ketishdi.

— Tez! Tanasi bardosh bermasidan oldin!

Jim tun birdan tartibsiz shovqinga to‘ldi.

Tabiblar yugurardi.

Tosh devorlarda qadam tovushlari aks-sado berardi.

Barglar shitirlardi.

Shisha idishlar jaranglardi.

Oqsoqollar esa shahzoda atrofida xavotir bilan turishardi.

Ular ojiz edi.

Go‘yo Taehyungning ichida uning ruhini kuydirayotgan bir olov yonayotgandek edi.

Va hali ham…

Taehyungning bo‘ri tanasi titrardi.

Tomog‘idan dahshatli tovush chiqdi —

yarim irillash,

yarim yig‘i.

Go‘yo bu bir vaqtning o‘zida ham ogohlantirish, ham yordam so‘rovi edi.