Chapter 3

Taehyung va david manzil bo‘yicha ko‘rsatilgan eski xarobaning o‘rtasida joylashgan uy oldida mashinadan tushishdi.

Taehyung mashina eshigini qattiq yopib qadam tashladi va o‘zini bosishga urinib darvoza oldiga bordi. Uning ketidan ergashgan david esa atrofga shubhali nazar tashlab biror kutilmagan vaziyatga tayyor turgandek ko‘rinardi.

Taehyung mushtlari bilan eshikni taqillatdi.

"Yana bir marta” dedi u tishlari orasidan. U yana qattiqroq taqillatdi lekin natija o‘sha-o‘sha jimjitlik.

Vaqt o‘tgan sari Taehyungning sabr kosasi to‘lib borardi. U qo‘llarini beliga tirab ortiga o‘girildi va Davidga qarab gapirdi

— David ota-onasining raqamiga qo‘ng‘iroq qil. Tezroq

David telefonini chiqardi va raqamni terdi. Ular bir necha daqiqa davomida kutishdi lekin hech kim javob bermadi. Nihoyat Davidning sabri tugab telefonni o‘chirdi va g‘azab bilan Taehyungga o‘girildi.

— Rostini ayt sen shunchaki meni ustimdan kulyapsan shunday emasmi? Bu shunchaki ahmoqona o‘yin.

Taehyung:

— Hoy aqldan ozdingmi? Yuna o‘lgani haqidagi elonni ko‘rmadingmi? Butun shahar buni muhokama qilyapti sen esa bu yerda menga ayblov qo‘yyapsan

David:

— Ha rostan ham... o‘limi haqida eshitdim… Lekin, Taehyung hozir ishim boshimdan oshib yotibdi. Bu ishni... kel hammasini keyinga qoldiramiz xo‘pmi?

Taehyung:
— Axir...

Aynan shu payt telefoniga qo’ng’iroq keldi. Ekranda Jungkookning ismi yonardi.

Taehyung chuqur nafas olib chetga chiqdi.

— Taehyung... kelyapsanmi? — Jungkookning ovozi har doimgidek mayin edi

U ovozini imkon qadar xotirjam tutishga urinib javob berdi

— Ha... oz qoldi hozir boraman.

U telefonni qo‘yib, yana David tomon o‘girildi.

Ular mashinaga o’tirib ketishdi

Taehyung uyga yo‘l oldi. Uy eshigini ochishi bilan Jungkook uni kutib turgandek darhol oldiga chiqdi va sog‘inch bilan quchoqlab oldi.

— Seni juda sog‘indim — dedi Jungkook uning yelkasiga boshini qo‘yib.

Taehyung yuziga niqob kabi soxta jilmayish qilib Jungkookning quchog‘idan chiqdi.

— Men ham — deb qo‘ydi u

Jungkook:

— Senga atab sen eng yaxshi ko‘rgan pishiriqni pishirib qo‘ydim. Hali ham issiq.

Taehyung stolga qaradi pishiriqning hidi xonani to‘ldirgandi lekin uning ishtahasi umuman yo‘q edi.

Taehyung pishiriqdan bir bo‘lak olib og‘ziga soldi.

— Juda mazali, rahmat. Men hozir yuvinib chiqaman — dedi va stoldan turib kiyimlarini olish uchun xonasiga yo‘l oldi.

U xonasiga kirib javonini ochdi. Lekin nimadir noto‘g‘ri ekanligini sezib ortiga o‘girildi.

Eshik yonida Jungkook turardi. Uning qiyofasi odatdagidan butunlay farqli edi qoshlari chimirilgan lablari yosh boladek g‘azab bilan burishtirilgan

— Men qilgan ishimdan afsusdaman — dedi Jungkook titroq ovoz bilan.

Taehyung biroz hayron bo‘lib xotirjamlik bilan javob berdi

— Meni sendan jahlim chiqmadi Jungkook.

Jungkook bu so‘zlarni eshitmadi. U to‘satdan portladi

— SEN MENI YOMON KO‘RIB QOLDING MEN QILGAN ISHIMDAN AFSUSDAMAN! SEN MENI YOMON KO‘RIB QOLDING!

Jungkook baqirishi bilan atrof o‘zgardi. Uydagi hamma narsa stol ustidagi vazalar kitoblar, hattoki devordagi ramkalar ham o‘z o‘zidan havoga ko‘tarila boshladi. Shisha siniqlari xona bo‘ylab sochilib devorlarga urilardi.

Taehyung nima qiliahni bilmasdi

— Jungkook bas qil Seni hali ham yaxshi ko‘raman Sen hamon o‘sha o‘zing bilgan Kookieimsan

Jungkookning yuzidagi o‘sha qo‘rqinchli g‘azab bir zumda yo‘qoldi.

Yuzini tabassum egalladi. U Taehyungga yaqinlashib biroz ikkilanib so‘radi

— Rostan ham shundaymi? Rostan ham meni hali ham yaxshi ko‘rasanmi?

Taehyung:

— Ha Jungkook. Rostan — dedi.

Taehyung yuvinish xonasiga kirdi. Hammomdan chiqqanida Jungkook allaqachon yotoqxonada uni kutib o‘tirgandi. Ular bir birlariga hech narsa demasdan yotishdi.

Jungkook Taehyungni mahkam quchoqlab oldi

Ertalab.

Taehyung ko‘zlarini ochib yoniga qaradi lekin o‘rin bo‘sh edi. Kechagi voqealar tushmi yoki o‘ngmi deb o‘ylab biroz dovdirab qoldi.

Lekin uydan eshitilayotgan shovqin pichoqning taxtaga urilishini eshitdi

Taehyung o‘rnidan turib yuz qo‘lini yuvdi.

Ko‘zgudagi aksiga qarab kechagi g‘alati voqealar haqida o‘yladi

U oshxona tomon yo‘l oldi. Eshik oldida to‘xtab manzaraga ko‘zi tushdi stol usti bayramona tarzda bezatilgan har xil pishiriqlar issiq choy va eng muhimi Jungkookning o‘zi xursand holda ovqat pishirib turgandi.

Kecha xonani titratgan o‘sha g‘azabli yigitdan asar ham qolmagan edi

Taehyungni ko‘rishi bilan Jungkook yuziga o‘sha tabassumini yoydi

— Hayrli tong

Taehyung uning yoniga yaqinlashdi. Stolga ko‘z tashlab so‘radi:

— Bularning hammasini sen qildingmi?

Jungkook:

— Ha bugun kunimiz yaxshi o‘tishini xohladim.

Bugun kun biroz og‘ir boshlangandi. Ta’til sabab Jungkook uyda qoladigan bo‘ldi Taehyung esa ishga qaytishi kerak edi.

Taehyung kiyimlarini kiyib sumkasini oldi. U harakatlanayotganda Jungkook unga soya kabi ergashdi. Eshik oldida Jungkook to‘xtadi

Jungkook past ovozda qo‘llari bilan Taehyungning yengidan ushlab gapirdi

— Mana shu yerda sen qaytguningcha kutaman.

Taehyungning yuragi bir muddat tezroq urib ketdi lekin u o‘zini qo‘lga oldi. U yana soxta jilmayib qo’ydi

Taehyung zinadan tushayotib o’ylardi: “bugun umuman qaytmasamchi? Agar shunchaki yo‘qolib qolsam u meni topa olarmikan?"

Ish davomida taehyung telfomiga umuman qaramdi

Ish tugashi bilan hamkasblari uni majburlab klubga olib ketishdi. Taehyung o‘zini biroz yengilroq sezishga urindi.

U burchakdagi divanda o‘tirib qo‘lidagi stakanni kuzatardi. Yonida o‘tirgan do‘sti uning yelkasiga qo‘lini tashlab so‘radi

— Taehyung nega kayfiyating yo‘q? Hamma raqs tushyapti sen bo‘lsang xuddi o‘likdek o‘tiribsan.

Taehyung chuqur stakandagi ichimlikdan bir qultum yutib qisqa javob berdi:

— Juda charchadim menimcha. Balki dam olish kerakdir.

— Qo‘ysangchi — dedi do‘sti kulib stakanlarni to‘ldirib

– Hamkorlar yig‘ilib turganimiz yaxshi streslar kamayadi. Bugun xohlagancha ichamiz hammasini unutasan

Taehyung do‘stiga qarab, soxta tabassum qildi. U hammasidan qutilishni istardi

Taehyungni telfoniga jungkookdan bir nechta xabar kelgandi. Yuragi biroz shuv etdi. Lekin yana o’chirib qo’ydi

Klubdagi shovqin musiqaning gumburlashi va odamlarning ovozi uni chalg‘itish o‘rniga battar sarosimaga solardi.

Shu payt hamkasbi rora uni yoniga kelib o’tirdi

— Taehyung kel birga raqsga tushamiz — dedi Rora uning yelkasiga suyanib

Taehyung:

— Men raqsga tushishni xohlamayman Rora Biroz tobim yo‘q shunchaki o‘tirmoqchiman.

Rora kulib uning qulog‘iga yaqinlashdi:

— Xohlasang o‘zim seni otdek qilib qo‘yaman — u kulib Taehyungning qo‘lidan tortqiladi.

— Rora bo‘ldi qil O‘zing xohlagancha o‘yna meni tinch qo‘y.

— Yo‘q, sensiz qiziq... — Rora gapini tugatishga ulgurmadi.

To‘satdan musiqa ovozini ham bosib ketadigan keskin "paq" etgan tovush eshitildi Roraning gapirayotgan lablari bir zumda qotib qoldi. Uning peshonasining o‘rtasidan qon otilib chiqdi va u og‘ir vazn bilan Taehyungning ustiga quladi.

Odamlar baqirib har tomonga qochishga tushishdi. Musiqa uzilib o‘rnini quloqni teshib o‘tuvchi qichqiriqlar egalladi. Taehyung qotib qoldi. Roraning issiq qoni uning yelkasiga oqib tushardi. U kim o‘q uzganini allaqachon bilardi

Klubdagi tartibsizlikdan politsiya Taehyungni ham olib ketdi. Lekin guvohlar va kamera yozuvlari uning aybsizligini ko‘rsatgach qo‘yib yuborishdi.

Taehyung Uyga yetib kelib eshikni bir necha qavat qulfladi.

Derazalarni mahkam yopdi pardalarni tortdi. Xona ichi qorong‘u va bo‘g‘iq edi.

U divanga yiqilib nafasini rostlashga urindi. Qo‘llari titrab telefonini ochdi va Davidga xabar yozdi

— Meni uyimga kel David. Ko‘rishmasak bo‘lmaydi.

Davidning javobi zudlik bilan keldi

— Nimadir bo‘ldimi?

Taehyung barmoqlari qaltirab yozdi:

— Ha. Faqat tez kel.

U telefonni qo‘yib xonaning burchagiga tikilib qoldi. Ichkarida qorong‘ulikda go‘yo Jungkookning ko‘zlari uni kuzatib turgandek tuyulardi.

Eshik taqilladi Taehyung glazokdan qaradi.

Davidning xavotirli yuzi ko‘rinishi bilan eshikni shartta ochib uni ichkariga tortdi va ketidan yana bir necha marta qulflab zanjirni taqdi.

David uning rang ro‘yi o‘chganini ko‘rib darrov so‘radi:

— Nima bo‘ldi? Tinchlikmi?

Taehyung qaltirayotgan qo‘llarini yashirishga urinib pichirladi:

— Jungkook... Jungkook yana bir qizni o‘ldirdi. Klubbda.David, biz uni politsiyaga topshirishimiz kerak aks holda bu hech qachon tugamaydi. Yoki…

David hayrat va g‘azab bilan Taehyungga tikildi

— Nega o‘sha yerning o‘zida politsiyaga topshirmading? Nega jim turding

Taehyung:

— Qanaqa qilib? Dalil yo‘qbtushunyapsanmi? U shunchalik ayyorki hatto klubning barcha kuzatuv kameralarini buzib izlarini yo‘q qilib tashlagan. Men politsiyaga nima deb aytaman? "Mening sevgilim qotil" debmi? Ular meni telba deb o‘ylashadi

David: — Jin ursin

Ichkariga kirib olishdi

— Nimadir o‘ylab topish kerak David. Uni shunchaki qo‘lga olishlariga ishonolmayman.

David:

— Hoziroq politsiyaga topshiramiz. Boshqa iloj yo‘q Taehyung U qotil

Taehyung:

— Sen uni hali yaxshi bilmaysan. Politsiyaning unga kuchi yetishiga ishonolmayapman... U oddiy odam emas

Gapini tugatishga ulgurmay, eshik "gumbur" etib qattiq taqilladi. Bu shunchaki taqillash emas xuddi eshikni sindirib kirishga urinish edi. Ikkalasi ham dahshatdan qotib qolishdi. Taehyungning yuzi oqarib ketdi David esa beixtiyor bir qadam orqaga yurdi

Eshik ortidan Jungkookning xotirjam ovozi eshitildi:

— Taehyung... ichkaridiligingni bilaman. Eshikni och yo‘qsa o‘zim ochishga majbur bo‘laman.

Taehyung shoshib gapirdi:

— Seni shu xonada yashirib tur nima bo‘lsa ham chiqma

David ko‘zlari kattalashgancha ichkariga kirib eshikni yopdi. Tashqaridan eshik gumburlab qulflari sinish arafasida turardi.

Taehyung chuqur nafas oldi va eshikni ochdi.

Jungkook:
— Nega meni e’tiborsiz qoldiryapsan?

Taehyung yuziga soxta xotirjamlik niqobini kiyib javob berdi:

— Kechir... juda band edim ishlar ko‘payib ketdi.

Jungkook hech narsa demasdan uyga qadam bosdi. U xonadagi har bir burchakni kuzatib chiqdi

Nihoyat deraza yoniga borib to‘xtadi va ortiga o‘girildi. Uning yuzi oqarib ko‘zlari qorong‘uga aylangandi.

— Nega shunchaki men seni sevgandek meni sevolmaysan? —

Taehyung:

— Yo‘q seni sevaman... men seni doim sevganman.

To‘satdan, Jungkook xonani larzaga keltiruvchi ovoz bilan baqirdi

— YO‘Q! Sen meni aldayapsan Sen meni har doim aldaysan!

Uning baqirig‘i bilan xonadagi hamma narsa stullar stollar idishlar qo’zg’ala boshladi.

Jungkook yana baqirdi:

— Nega meni sevolmaysan?
U qo‘liga tushgan og‘ir metall buyumni oldi va bor kuchi bilan o‘zining boshiga urdi.

Peshonasidan qon otilib chiqib yuziga tomardi

David o‘zini to‘xtata olmadi. U yashiringan joyidan shartta chiqib keldi va qo‘lidagi to‘pponchani Jungkookga to‘g‘rilab o‘q uzishga urindi.

Lekin Jungkook chaqqonroq edi. U David tepkini bosishga ham ulgurmay cho‘ntagidan o‘z to‘pponchasini chiqardi va ko‘z ochib yumguncha o‘q uzdi.

David polga gursillab yiqildi.

Taehyungni ko’zlari daxshatdan kattalashdi

— Yo‘q! Sen nima qilib qo‘yding? — deb baqirdi

Jungkook esa xuddi hech narsa bo‘lmagandek yuzidan oqayotgan qonlarga ham e’tibor bermay Taehyungga yaqinlashdi.

— Meni sevishingni ayt — buyurdi Jungkook

— Seni sevaman — pichirladi Taehyung endi umid yo’qligini bilib

Jungkook qoshlarini chimirdi va yanada qattiqroq baqirdi:

— BALANDROQ!

Taehyung yig‘lab butun borlig‘i bilan baqirdi

— SENI SEVAMAN!

Shu zahoti jungkook tinchlandi va Taehyungni mahkam quchoqlab oldi.

— Men ham seni sevaman — dedi Jungkook xuddi hech qanday qotillik sodir bo‘lmagandek

Taehyung:

— Jin ursin hammasini... jin ursin!

Jungkook uni yanada mahkamroq quchoqladi taaehyung sekin uning quchog‘idan chiqdi.

Jungkook hayron bo‘lib so‘radi

— Qayerga?

Taehyung qadamlarini sekin tashlab Davidning qonga belangan jonsiz tanasi yoniga bordi.

Taehyung bir lahza u yerda to‘xtab, Davidga so‘ngra polga tushib ketgan to‘pponchaga qaradi.

Taehyung o‘ylab o‘tirmasdan to‘pponchani qo‘liga oldi.

Uning barmoqlari titramadi. U to‘pponchani o‘zining boshiga yaqinlashtirdi.

Taehyung ko‘zlarini yumdi va bor kuchi bilan tepkini bosdi.

Taehyung yerga yiqildi.

Jungkook Taehyungning jonsiz tanasini quchoqlab bor ovozi bilan baqirib yig‘lay boshladi.

— Iltimos, o‘lma Taehyung, ko‘zlaringni och Sensiz bu dunyoda yasholmayman. eshityapsanmi? Seni sevaman

Uning ko‘z yoshlari Taehyungning yuziga tomardi lekin javob yo‘q edi. U beixtiyor yerdagi to‘pponchani oldi.

uni o‘zining yuragi tomon yo‘naltirdi. U o‘zini jazolashni Taehyung ketgan joyga birga borishni istardi.

"Men seni hech qayerga yolg‘iz qo‘ymayman” dedi u pichirlab.

U tepkini bosdi. O‘q o‘z nishoniga tegdi ko‘krak qafasini teshib o‘tdi.

Lekin... bir daqiqa o‘tdi ikki daqiqa o‘tdi.

Yuragi... hali ham urayotgan edi.

U qo‘lini ko‘kragiga qo‘ydi. O‘q teshigi bor edi qon to‘xtovsiz oqayotgan edi

Jungkook ko‘zlarini ochdi. Taehyung hali ham o‘sha holatda yotardi. Jungkook hech qachon o’zini o’ldira olmasligini tushundi. Endi taehyungni boshqa ko’rmasligini tushunib umidsizlikdan yig’lay boshladi

chapter 2

Taehyung va Yuna belgilangan kafeda uchrashishdi. Taehyung Yunani boylik va shon-shuhrat ichida ulg‘aygan kibrli qizlardan bo‘lsa kerak deb o‘ylagan edi

Ammo Yuna kutilganidan ancha sodda va samimiy bo‘lib chiqdi. Ular stol atrofida qulay o‘rnashib suhbatni boshlashdi.

Yuna choyidan bir qultum ichib Taehyungga gapirdi:

— Klubda orqangdan chiqqanimda allaqachon ketib qolgan eding. Sen bilan tanishmoqchi edim.

Taehyung buning sababini izohlamoqchi bo‘lib mayin kulib qo‘ydi:

— Ha biz David bilan...

Taehyung gapini tugatishga ulgurmay ko‘zi kassa yonida turgan tanish yigitga tushdi. U yerda Jungkook turar beparvo nigohlari bilan atrofni kuzatar edi.

Taehyungning yuragi bir lahza urishdan to‘xtagandek bo‘ldi..

Jungkook uni ko‘rib qolishini istamasdi.
Taehyung tezda o‘rnidan turdi va Yunaga qarab gapirdi

— Yuna kel tashqarida biroz aylanamiz. Toza havoda gaplashib olamiz.

Yuna uning to‘satdan o‘zgarib qolganidan ovozidagi xavotirdan hayron bo‘ldi. U Taehyungning ortidan ko‘zlari bilan kassa tomon bir qarash qilib oldi lekin hech narsa demadi.

— Mayli yo‘q demayman — dedi u yumshoq va o‘rnidan turdi.

Ikkalasi shoshib kafedan chiqib ketishdi Taehyung esa hamon ortiga o‘g‘rilib Jungkookning qadamlarini kuzatardi

Ular odamlar shovqinidan uzoqroq sokinroq xiyobon tomon yurishdi. Taehyung chuqur nafas oldi va nihoyat yelkasidan og‘ir yuk tushgandek bo‘ldi.

— Bu yer ancha tinch ekan — dedi u xotirjamlik bilan — To‘g‘risini aytsam menga odamlar ko‘p bo‘lgan joylar yoqmaydi.

Yuna uning yonida qadam tashlab tabassum qildi:

— Ha tushunarli. Menga ham toza havoda gaplashib olganimiz yaxshi. Kafening ichi juda bo‘g‘iq edi.

Ular mavzudan-mavzuga o‘tib bir muddat mazmunli suhbatlashib yurishdi.

Ammo birdan qorong‘u butalar orasidan mushukning baqirgan ovozi eshitildi. Yuna to‘satdan cho‘chib tushdi va qo‘llari bilan ko‘ksini ushladi.

— Voy qo‘rqib ketdim — dedi u nafasini rostlab aytdi

— Menimcha mushukka nimadir bo‘ldi u yordam so‘rayotganga o‘xshaydi.

Yuna o‘zini o‘tlar va butalar tomon urib mushuk yotgan tarafga shoshildi. Taehyung uning ortidan qarab xavotir bilan chaqirdi:

— To‘xta nima qilyapsan? Yuna kut

Yuna egilib mushukka qo‘l cho‘zgan lahzada soyalar orasidan qora niqobli bir yigit chaqmoqdek tezlik bilan paydo bo‘ldi va uning boshiga qattiq zarba berdi.

Yuna hatto ingrashga ham ulgurmay o‘tlar ustiga yiqildi.

Taehyung nimalar bo‘layotganini anglashga ulgurmasdi, uning miyasi bu vahshiylikni qabul qilishdan bosh tortardi.
Taehyung qo‘rquvdan orqaga chekindi va qo‘liga og‘ir bir toshni oldi. Himoyalanish uchun uni baland ko‘tardi lekin yigit birdan to‘xtab Taehyungga o‘girildi.

Ularning nigohlari to‘qnashdi.

Taehyungning qo‘lidagi tosh yerga tushib ketdi.
Bu Jungkook edi.
Ammo Taehyung qarshisida turgan bu yigit o‘zi bilgan kulgisi bilan dunyoni yoritadigan "Kookie" emasdi. Uning yuzlari qonga botgan ko‘zlari esa muzdek hech qanday his tuyg‘usiz va yovvoyi boqardi.

Taehyung nafas olishni unutdi.

— Jungkook... — dedi u titroq ovozda ko‘zlariga ishonmay.

Jungkook qo‘lidagi qonga belangan g‘ishtni shunchaki yerga tashlab yubordi. U Taehyung tomonga qadam tashladi. Taehyung o‘zini himoya qilish uchun qotib qolgandi lekin Jungkook unga hujum qilmadi. Aksincha u yetib kelib Taehyungni mahkam quchoqladi.

— Yo‘q, yo‘q... iltimos qo‘rqma Taehyung — dedi Jungkook g‘alati ovozda. — Kechir qo‘rqitib yubordim.

— U senga yoqmayotgandi, to‘g‘rimi? — deb pichirladi Jungkook uning qulog‘iga — Buni bilaman. Sen faqat meni yaxshi ko‘rasan shundaymi?

Taehyungning tanasi muzlab qolgan tili kalimaga kelmasdi. U ko‘zi bilan yerda yotgan Yunaga bir nazar tashladi keyin yana Jungkookning nigohlariga qadaldi.

Qo‘rquv va hayratdan u nima deyishni qanday munosabat bildirishni bilmayotgan edi.

Jungkook Taehyungning yuzini kaftlari bilan ushlab unga tikildi.

— Uyga ketaylik — dedi u yumshoq

Ular jasadni mashinaga ortib uzoqroqdagi ko’lga tashlab kelishdi

Uyga kelib kiyimlardagi qon dog’larini yuvib olib uxlash uchun yotishdi. Taehyung qo’rquvdan ortiqcha harakat qilmasdi

Jungkook Taehyungni yotoqda tinch deyarli farishtasimon bir holatda quchoqlab yotardi.

Taehyung esa shiftga tikilgancha ko‘zlarini yuma olmasdi. Uning miyasida haligi qotillik tasvirlari tinmay aylanardi

Taehyung nima qilish kerakligini qanday qilib bu dahshatdan chiqib ketishni o‘ylardi. Shu payt xuddi uning fikrlarini o‘qiyotgandek Jungkookning ovozi eshitildi

— Nega meni aldading?

Jungkook ko‘zlarini ochmadi u Taehyungning qorniga boshini qo‘yib qimirlamay yotardi. Bu savoldan Taehyungning butun vujudi titrab ketdi.

U yutindi, ammo tovush chiqara olmadi.

Jungkook chuqur nafas oldi va xuddi o‘tgan voqealar oddiy bir tush kabi hech qanday ahamiyatga ega emasdek xotirjamlik bilan davom etdi

— Mayli, seni kechirdim

Jungkook uni yanada mahkamroq quchoqlab oldi go‘yoki Taehyung uning yagona mulki va dunyosi ekanligini ta’kidlayotgandek.

Ertalab U ko‘zlarini ochganida hali ham Jungkookning sovuq va qattiq quchog‘ida ekanini his qildi.

Taehyung ehtiyotkorlik bilan Jungkookning qo‘llaridan chiqishga urindi. Shu payt Jungkook qimirladi va ko‘zlarini ochmasdan bo‘g‘iq ovozda dedi

— Yana biroz... biroz uxlaylik.

Taehyungning yuragi tez urib ketdi u o‘zini imkon qadar xotirjam ko‘rsatishga harakat qildi:

— Meni o‘qishga ketadigan vaqtim bo‘ldi. Sen ham kech qolasan uyg‘onishing kerak.

Kutilmaganda Jungkook uni qo‘yib yubordi va xotirjamlik bilan "Mayli" deb javob berdi.

Taehyung Kiyinayotgan paytda Jungkook yotoq chetida o‘tirib unga tikildi. Uning nigohlari muloyim edi.

— Seni sevaman. Faqat seni. Juda, juda... — dedi u xuddi kechagi dahshatli voqealar hech qachon bo‘lmagandek samimiy ohangda.

Taehyung bunga hech qanday javob qaytarmadi.

Taehyung shkaf oynasidan Jungkookning aksiga ko‘zi tushdi. Uni g nigohlari sovuq edi. Juda ham tez o’zgarib ketdi. Taehyung orqasiga o‘girildi.

— Sen meni sevmaysan — dedi Jungkook past lekin titroq ovoz bilan aytdi

Taehyungning yuragi tez urardi. Uning xavotiri vahimaga aylana boshladi. Jungkook shoshilmasdan o‘rnidan turdi va stol ustida yotgan qaychini oldi.

Uning harakatlarida g‘alati edi.

— Sen meni sevmaysan... Men seni sevaman lekin sen meni sevmaysan — takrorlardi Jungkook qaychini havoda ushlab.

— Jungkook tinchlan Axir unday demadim, iltimos qaychini joyiga qo‘y — deb yalinardi Taehyung. qo‘llarini himoya uchun oldinga cho‘zib.

Jungkook birdan qiyqirib yubordi:

— MEN SENI SEVAMAN DEDIM SEN MENI SEVMAYSAN

Kutilmaganda Jungkook qaychini o‘z bo‘yniga sanchdi.

Taehyung ko‘zlari ochilib, qotib qoldi. Jungkook to‘xtamadi u qaychini bir necha bor qaytaqayta sanchar xona bo‘ylab qon sachray boshladi.

Taehyungning ko‘z o‘ngida dunyo qoraydi. Dahshatdan o‘zini yo‘qotgan yigit chiday olmadi va baqirib yubordi

— SENI SEVAMAN
Jungkookning harakati shu lahzada to‘xtadi. U qo‘lidagi qaychini erga tashladi. Qon ichida qolgan yuzida to‘satdan barcha yovuzlik yo‘qolib o‘rniga bolalarcha begunoh xotirjam tabassum paydo bo‘ldi.

U og‘ir nafas olgancha Taehyungga boqdi.

— Men ham seni sevaman — dedi Jungkook.

— Sen… nonushta qilib tur — dedi u Taehyungga xuddi har doimgidek mehribon ohangda — Men tayyorlanib yoningga boraman.

Taehyung nima deyishni bilmay shunchaki bosh irg‘adi. Oshxonaga kirib nonushtani tayyorlay boshladi.

Qo‘llari biroz qaltirardi. Ko‘p o‘tmayJungkook keldi va ular jimlikda nonushta qilishdi.

Jungkookning xatti harakatlari nigohlari hammasi shu qadar odatiy ediki go‘yoki biroz avvalgi qonli manzara shunchaki yomon tush bo‘lganiga ishongisi kelardi.

Nonushtadan keyin Taehyung eshik oldida poyabzalini kiyib tezroq bu uydan chiqib ketishga harakat qildi.

Ammo Jungkook uni to‘xtatdi. U Taehyungning oldiga kelib juda ehtiyotkorlik bilan uning ko‘ylak yoqasini to‘g‘irlab qo‘ydi.

Bu o‘sha har doimgi eski mehribon va sodda Jungkook edi. Uning ko‘zlarida hech qanday yovuzlik yoki g‘azab alomati qolmagandi.

U Taehyungga samimiy tabassum bilan qarardi.

Taehyung boshini rulga qo‘yib o‘zini bosishga urindi lekin qo‘llarining qaltirashi to‘xtamasdi.

U Davidga bo‘lgan voqealarni Yuna bilan bo‘lgan to‘qnashuvdan tortib Jungkookning qaychi bilan qilgan dahshatli harakatigacha birmabir so‘zlab berdi.
David bo‘g‘iq ovoz bilan gap boshladi:

— Nimalar qilib qo‘ydik… Sen Yunaning otasi kimligini bilasanmi o‘zi?

— Bilaman bilaman... Agar ular bilib qolishsa hammasi tamom. Men ham qamalaman politsiyaga xabar berolmayman!

David darhol xotirjamlikni saqlashga urindi u Taehyungning yelkasidan ushlab qattiq silkitdi:

— Unday qilmaymiz Hozir xotirjam bo‘lishimiz kerak. Agar muammo chiqadigan bo‘lsa sen u yerda bo‘lmagansan, tushunyapsanmi? Sen hech narsani ko‘rmading hech narsadan xabaring yo‘q!

Taehyung esa Davidni eshitmasdi u o‘z xayollari ichida qolib ketgandi.

— Hoy sen tushunyapsanmi? — deb baqirib yubordi Taehyung — Ko‘z oldimda u o‘ziga qaychi sanchdi. U yigit emas u... u boshqa odamga aylanib qolgan edi. Men nima qilay David?

— U haqida ma’lumot qidiramiz Taehyung. Uni aslida kimligini nima uchun bunday o‘zgarishlar qilayotganini bilishimiz kerak. Bu oddiy holat emas.

— Lekin qayerdan olamiz? U o‘zi haqida hamma narsani yashiradi hatto o‘tmishi haqida ham hech narsa demaydi.

David sovuqqonlik bilan javob berdi:

— U o‘qiydigan kollej qayerdaligini bilasana?

Taehyung boshi bilan tasdiqlab qisqa javob qaytardi:

— Ha bilaman. Hozir uni o‘sha yerga tashlab keldim.

— Juda yaxshi, — dedi David mashinani o‘t oldirar ekan — O‘sha yerga boramiz. Uning hujjatlari, o‘tmishi, balki u yerda u haqida kimdir biror narsa bilar

— David… Nega aynan u bilan bu o‘yinni boshlashga majbur qilding? Nega aynan Jungkook?

David rulni mahkam ushladi uning yuzi bir zum jiddiylashdi. U to‘g‘riga qaraganicha sovuqqonlik bilan javob berdi:

— Oddiy garov edi Taehyung. Shunchaki oddiy garov... Bunday bo‘lishini, ishlar bu darajada murakkablashib ketishini hech o‘ylamagandim. Bilasanku, bu birinchi garovimiz emas. Bundan oldin ham bir nechtasi bilan o‘ynaganmiz hammasi o‘z yo‘li bilan yakunlangandi.

chapter 1

Jungkookning ko‘zlari yarim yumilgan, lablari esa Taehyungning issiq nafasidan titrardi.

– Mendan xohlaganingcha foydalan... eshitayapsanmi? Men senikiman. Butun borlig‘im bilan, ruhim va vujudim bilan faqat senga tegishliman... Meni xohlaganingcha qiyna, faqat... to‘xtama.

Bu so‘zlar Taehyungning oxirgi sabr-toqatini ham parchalab tashladi.

Taehyung uning bo‘ynidan chuqur va talabchanlik bilan so‘ra boshladi. Har bir teginish, har bir bo‘sa shunchalik kuchli va ehtirosli ediki, Jungkook beixtiyor boshini orqaga tashlab, ko‘zlarini yumdi. Taehyungning lablari uning tomirlari urib turgan nozik nuqtasiga ko‘chganda, Jungkookning vujudi junjikib, titrab ketdi. U o‘zini to‘liq Taehyungning ixtiyoriga topshirgan edi.

Taehyung bir qo‘li bilan Jungkookning ko‘kragini o‘ynardi, ikkinchi ko‘kragini o‘zining issiq va nam lablari orasiga oldi.

Uning tili va lablari Jungkookning sezgir nuqtalarini shunchalik mohirlik bilan o‘ziga bo‘ysundirdiki Jungkook beixtiyor boshini orqaga tashlab og‘zidan shirin nola chiqardi. Jungkookning qo‘llari Taehyungning sochlari orasiga kirib uni yanada qattiqroq o‘ziga tortdi go‘yo u shu lahzada erib ketishni xohlayotgandek.

Taehyungning har bir so‘rishi, har bir tishlashi Jungkookning vujudini elektr toki kabi yoritib, uni butunlay o‘z ixtiyoriga topshirishga majbur qilardi.

Taehyung bir oz miqdordagi suyuqlikni barmoqlariga surtib Jungkookning tanasiga yaqinlashdi. Uning barmoqlari Jungkookning sezgir nuqtasiga ilk bor teginganda Jungkook butun tanasi bilan o‘qdek sapchib tushdi va Taehyungning yelkalaridan mahkam ushlab oldi.

Taehyung pichirladi:

— Bo‘shash, Kook. Menga ishon...

Taehyung sekin moylovchini surta boshladi. Uning barmoqlari har bir harakatda Jungkookni tayyorlar edi. Har bir aylana harakat Jungkookning tanasida yangi ilgari his qilinmagan o‘tkir zavq to‘lqinlarini uyg‘otardi.

Jungkookning boshini orqaga tashlab ko‘zlarini qattiq yumib olganini ko‘rib Taehyung uni yanada qattiqroq o‘ziga bosdi.

Uning barmoqlari ichkariga kirib borgan sari Jungkookning nolalari yanada kuchayardi

Jungkook: ah… davom et… shunchaki davom et iltimos

— Sening xohishing mening qonunim, Kook — deb pichirladi Taehyung

Taehyung endi ikkilanib o‘tirmadi. U o‘zini tayyorlab Jungkookning tanasiga kirib bordi. Jungkook beixtiyor qotib qoldi, uning ko‘zlari kattalashib barmoqlari pastelni tirnay boshladi.

U Taehyungning yelkalaridan mahkam quchoqlab uning qulog‘iga shivirladi:

— Iltimos... to‘xtama... men seni ichimda his qilyapman, Taehyung.

Bu so‘zlar Taehyung uchun eng katta ruxsat edi. U sekinlik bilan harakatlarini chuqurlashtira boshladi. Har bir tebranish bilan ular bir-biriga yanada bog‘lanar, Jungkookning tanasi Taehyungning ritmiga moslashib, unga bo‘ysunardi.

Taehyung ko‘zlarini ochganida Jungkook uni mahkam quchoqlab yotganini sezdi.

Jungkookning boshi uning ko‘kragida qo‘llari esa Taehyungning beliga o‘ralgan edi

Taehyung sekin harakatlanib uning sochlarini siladi.

Jungkook buni sezib ko‘zlarini ohista ochdi va yuzida mamnun tabassum bilan Taehyungga yanada yaqinroq sokinlashdi.

— Yana ozgina yotamiz

Jungkook faqat boshini qimirlatib uning bag‘riga yanada chuqurroq singdi.

Ular nonushta qilish uchun oshxonaga tushishdi. Muzlatkichdan yarim tayyor mahsulotlarni olib tezda nonushta tayyorlashdi. Stolga qarama qarshi o’tirib ovqatlanishni boshlashdi.

Taehyung ovqatlanayotgan paytida Jungkookning yana o’ziga termulib turganini sezdi. Uning nigohi bir lahza ham Taehyungdan uzilmasdi. Bu oxirgi paytlarda odatiy holga aylangandi.

Ular uchrashishni boshlaganiga ikki hafta bo’lgan bir haftadan beri esa Jungkookning xohishi bilan uning uyida birga yashashardi.

Taehyung kulib qoshiqni stolga qo’ydi

— Kookie ovqatingni yegin. Menga termulib o’tirmasang ham bo’ladi.

Jungkook ayin tabassum bilan boshini biroz egdi.

— Seni sevaman… Seni juda-juda qattiq sevaman. Sen bo’lmasang hayotimni tasavvur ham qila olmayman.

Taehyungning yuzida iliq tabassum paydo bo’ldi. U mehr bilan Jungkookning ko’zlariga qaradi.

— Kookie… Men ham seni sevaman.

Taehyung Jungkookni kollejiga tashlab qo‘yib o‘zi universitetga yo‘l oldi. Universitet binosi oldida uni yaqin do‘sti David kutib turgan edi.

David juda badavlat oiladan bo‘lib har doim atrofdagilarning e’tiborida bo‘lishni xush ko‘radigan yigit edi.

Taehyung unga yaqinlashib jilmaygan holda gapirdi

— Xayrli tong.

David javob qaytardi:

— Xayrli tong.

David jiddiy qiyofaga kirdi va Taehyungning yelkasiga qo‘lini qo‘yib, past ovozda pichirladi:

— Senga yangiligim bor, Taehyung.

Taehyung qiziqib so‘radi:
— Qanday yangilik?
David ko‘zlarini quvnoq qisib, davom etdi:

— Sen o‘sha kuni klubda yoqtirib qolgan Yuna... u ham seni yoqtirib qolgan ekan. Buni menga Sara aytdi. Xo‘sh uchrashasanmi?

Taehyungning ko‘zlari porlab ketdi u chin dildan xursand bo‘ldi:

— Rostanmi? Menimcha, omadim keldi

Ammo David birdaniga kulib yubordi

— Hoy to‘xta

Jungkookni nima qilasan? Garovimiz hali tugamadiku

Taehyungning quvonchi biroz so‘ndi va u og‘ir xo‘rsindi:

— Huh... yana ikki haftami?

— Albatta — dedi David o‘ziga ishongan ohangda.

Taehyung biroz o‘ylanib qoldi uning ko‘zlarida xavfli va sirli bir olov yondi:

— Unda shunday qilamiz... Jungkookdan yashirib Yuna bilan gaplashaman.

David uning bu qat’iyatidan zavqlandi va yana kulib qo‘ydi:

— Qiziq qanday bo‘larkin? Agar u bilib qolsa nima bo‘ladi? Pulsiz qolasan Axir 10 ming dollar tikkanman qadrdonim.

Taehyung jiddiy turib Davidning ko‘zlariga qaradi:

— Garovda yutqazadigan axmoqmasman. Jungkook hali hech narsani bilmaydi u hammasi o‘z yo‘lida deb o‘ylaydi. Men bu o‘yinni oxirigacha o‘ynayman. U bilan yana 2 hafta uchrashsam bo’ldi.

— Yunaga meni raqamimni so‘ragan bo‘lsa unga berdingmi?

David labini tishlab o‘ylangandek bo‘ldi va sovuqqonlik bilan javob berdi:

— Yo‘q albatta. Yigiti bor dedim.

Taehyung:

— Nima? Sen hazillashyabsanmi

David birdan kulib yubordi va Taehyungning yelkasiga urib qo‘ydi:

— Hazillashdim xavotir olma! Boyagina berdim. Balki o‘zing birinchi qadamni tashlarsan nima deding?

Taehyung:

— Mayli... agar senda bo‘lsa uni raqamini menga ber.

David telefoni ekraniga qarab jilmaydi:

— Yaxshi. Hozir tashlab qo‘yaman.

Taehyung mashinasida o‘tirib ekranidagi raqamga tikilib qoldi.

U endigina Yunaga birinchi xabarni yozmoqchi bo‘lib barmoqlarini klaviaturaga uzatgan ham edi lekin birdan telefoni jiringlab ketdi.

Ekranda "Kookie" degan yozuv paydo bo‘ldi.

Taehyung biroz ikkilanib turdida so‘ng qo‘ng‘iroqni ko‘tardi.

— Seni sog‘indim — dedi Jungkook

Taehyung ko‘zlarini mashina oynasiga qadab sovuqqonlik bilan javob berdi:

— Yaxshi...

Jk: — Kelyapsanmi? Uyga kelyapsanmi Tae?

Taehyung chuqur nafas olib Jungkookning xohishi bilan bir haftadan beri yashab kelayotgan uyiga borish kerakligini esladi.

— Ha yo‘ldaman — dedi u ovozini imkon qadar tabiiy tutishga urinib.

Taehyung telefonni o‘chirib uni yon o‘rindiqqa tashladi.

Taehyungning mashinadagi kayfiyati butunlay o‘zgargandi.

Ikki hafta davomida Jungkook bilan bo‘lgan munosabatlari kunda kunga yaqinlashib borayotgan edi. Lekin Taehyung uchun bu shunchaki "o‘yin"ning bir qismi edi.

Uning egoist tabiati hech qachon o’zgarmasdi. Yuna nafaqat o‘zining maftunkor go‘zalligi balki otasining ulkan kompaniyasi bilan Taehyungning e’tiborini o‘ziga tortgan edi.

Taehyung uchun insonlar o‘z maqsadiga yetish yo‘lida qurbon qilinadiganlar edi

Taehyung jungkookni klubda bottle o’ynida uchratgan edi. David taehyung jungkookka qiziqib qoldi deb o’yladi va katta pul miqdorida garov o’ynashdi. Shart juda oddiy edi. Taehyung jungkook bilan 1 oy davomini uchrashishi

Taehyung uy eshigini ochib kirar ekan Jungkookning kutib turgan nigohlarini ko‘rdi.

Lekin Taehyungning ko‘zlarida endi avvalgi soxta iliqlik ham yo‘q edi.

Uning barcha fikrlari endi Yuna o‘sha boylik va 10 ming dollarlik garovda edi.

— Keldingmi? — deb jilmaydi Jungkook.

Taehyung esa shunchaki sovuq tabassum qildi va javob berdi:

— Ha keldim.

Jungkookning ko‘zlari Taehyungning har bir harakatini quvonch bilan kuzatardi. U pishiriqni o‘zi maxsus Taehyung uchun tayyorlagan edi.

— Senga pishiriq pishirdim — dedi Jungkook

Taehyung unga qarab jilmaydi lekin bu tabassumning ortida na mehr va na samimiyat bor edi. U pishiriqdan bir bo‘lak tatib ko‘rdi.

— Mmm bu juda mazali — dedi Taehyung

— Yoqdimi? — so‘radi Jungkook.

— Albatta — dedi Taehyung va astalik bilan unga yaqinlashdi.

Taehyung Jungkookni belidan ushlab, uni oshxona stoli (shkafi) ustiga o‘tqazdi. Ular o‘rtasidagi masofa butunlay yo‘qoldi.

Jungkook beixtiyor qo‘llarini Taehyungning bo‘yniga o‘rab uni o‘ziga yaqinroq tortdi.

Jungkookning nigohlarida faqat cheksiz ishonch va muhabbat bor edi u Taehyung uning uchun butun dunyo ekaniga ishonardi.

Taehyung esa uning bo‘ynidan o‘par ekan xayolan Yuna haqida, o‘sha 10 ming dollarlik garov haqida o‘ylardi.

U Jungkookning sadoqatidan foydalanib, uni o‘yinchoqdek boshqarishni davom ettirardi

Taehyung pichirladi:
— Sen pishiriqdan ham shirinsan Kookie.

Jungkook chuqur uyquda, Taehyungni mahkam quchoqlab yotardi.

Taehyungning telefoniga Yunadan xabar keldi. U hayajon bilan Jungkookning qo‘llarini ehtiyotkorlik bilan olib tashladi va boshqa xonaga o‘tib ketdi.

Soat 23 bo‘lishiga qaramay Yuna uchrashuvni darhol talab qildi:

"Menga yozishib emas, ko‘rishib gaplashgan qulayroq. Biror kafega borsakchi?"

Taehyungning ko‘zlari yondi. U darhol: "Qarshimasman. Menga manzil yubor” — deb javob yozdi.

U tezda kiyinib hammom oynasi oldida sochini to‘g‘rilayotgan edi.

Birdan oynada ortida turgan Jungkookning aksini ko‘rib yuragi shuv etib ketdi.

Taehyung shosha-pisha orqasiga o‘girildi. Jungkook eshik oldida jiddiy nigoh bilan unga tikilib turardi.

— Qayerga ketyapsan? — so‘radi Jungkook past biroz shubhali ovozda.

Taehyungning rangi oqardi lekin u tezda o‘zini qo‘lga oldi. Soxta xotirjamlik bilan:

— Men... a... David meni chaqiryapti. Muhim gapi borligini aytdi. Tez borib qaytaman Kookie, — dedi u Jungkookning yuziga qaramaslikka harakat qilib.

— Faqat tez qayt Sensiz uxlolmayapman — dedi jungkook

Taehyung o‘zini hech narsa bo‘lmagandek tutib jilmaydi va Jungkookni lablaridan o‘pib qo‘ydi.

— Albatta — dedi u va xonadan chiqib ketdi.

Taehyung eshikni yopib mashinasi tomon ketar ekan Jungkook derazadan uning ortidan qora nigohlar bilan tikilib qoldi.

Chapter 3

Jungkook hech narsa bo'lmagandek qonga belangan holda taehyungni mahkam va mehr bilan quchoqlab turardi.

Taehyung shokda edi nima qilishni bilmay qotib qolgandi.

Jungkook birdan uning quchog'idan chiqdi. Ko'zlarida kutilmagan sarosima bilan uning yuziga tikildi:

— Nega yuraging buncha tez uryapti? Qo'rqdingmi? Yo'q, yo'q, qo'rqma iltimos... Kechir meni, seni qo'rqitdimmi?

U xavotir bilan Taehyungning yuzlaridan siladi. Ammo qo'llari qon bo'lgani sababli, Taehyungning oppoq yuzi qizil qonga bo'yandi. Buni ko'rib Jungkook vahimaga tushdi:

— Yo'q, yo'q, yo'q... menda sochiqcha bor edi. Hozir!

U zudlik bilan cho'ntagidan dastro'molini olib, Taehyungning yuzidagi qonni ehtiyotkorlik bilan arta boshladi.

Hammasini tozalab bo'lgach, go'yo hech qanday dahshat yuz bermagandek, yuziga samimiy tabassum yugurdi:

— Hammasi yaxshi

Ular o'sha qizning jasadini ko'mib tun yarmida uyga qaytishdi. Kiyimlaridagi qon izlarini sovuqqonlik bilan yuvib tashlagach nihoyat yotoqqa yotishdi.

Jungkook hech narsa bo'lmagandek juda xotirjam qiyofada Taehyungni mahkam quchoqlab uxlab qoldi. Ammo Taehyungning ko'ziga tuni bilan uyqu kelmadi tun bo'yi shiftga tikilib, dahshatli o'ylar girdobida qoldi.

Ertalab ko'zini ochganida ham, Jungkook uni hamon o'sha mahkam quchoqda ushlab yotardi. Taehyung uni sekin silkitib, uyg'otishga urindi:

— Jungkook...
Jungkook ko'zlarini ochmay, uni o'ziga yanada yaqinroq tortdi va pichirladi:

— Yana biroz... Seni qo'yib yuborgim kelmayapti.

Taehyungning ovozi sovuq va xira chiqdi:

— Men ishga kech qolaman...

Shundagina Jungkook ohista ko'zlarini ochdi. Uning nigohida kechagi dahshatdan asar ham qolmagan, faqat cheksiz mehr bor edi:

— Seni sevaman.
Taehyung bu so'zlarga javob bermadi. U Jungkookning qo'llarini o'zidan sekin olib tashladida indamay o'rnidan turdi va kiyimlarini kiya boshladi.

Taehyung kiyinib bo'lib beixtiyor ortga qaradiyu yuragi ortga tortib ketdi. Jungkook o'rinda o'tirgancha unga mutlaqo g'alati sovuq va ma'nosiz nigoh bilan tikilib turardi. Bu qarashda odamni vahimaga soladigan nimadir bor edi.

— Sen meni sevmaysan... — pichirladi Jungkook.

Ovozi xuddi bo'm-bo'shdek eshitildi.
U birdan o'rnidan turdi. Tumbajka ustida turgan qaychini qo'liga oldi-da sekin Taehyungga yaqinlasha boshladi.

Taehyung qadam-baqadam ortga tisarilar ekan, qo'rquvdan nafasi tiqilib, shoshilib gapirdi:

— Bo'ldi tinchlan... Jungkook men unday demadim axir! Tinchlan iltimos...

— SEN MENI SEVMAYSAN

— Jungkook birdan vahshiyona baqirib yubordi. Uning ko'zlari qon urilgangdek qizarib ketgandi — Men seni sevaman lekin sen meni sevmaysan

Gapini tugatishi bilan Jungkook hech ikkilanmay qo'lidagi o'tkir qaychini o'z bo'yniga sanchdi.
Taehyung dahshatdan qotib qoldi. Og'zi ochilgancha butun tanasi qaltirab ko'zlariga ishonolmasdi:

— Yo'q... S-sen... nima qilding

Jungkook uni eshitmasdi. U qaychini qaytaqayta bo'yniga sanchir, har safar pichoq urganida ovozining boricha baqirardi. Bo'ynidan otilib chiqayotgan issiq qon butun ko'kragini kiyimlarini bo'yab ulgurgandi.

— Sen... meni... sevmay... san — har bir zarbada uning ovozi bo'g'ilib xirillab chiqardi.
Xonadagi qon hidi va bu daxshatli manzara Taehyungni aqldan ozdirish darajasiga olib keldi. U ortiq chiday olmadi va bor ovozi bilan baqirib yubordi:

— SENI SEVAMAN!

Bu so'zlarni eshitishi bilan Jungkook to'xtadi. U qonga belangan qaychini yerga tashladi. Bo'ynidan qon oqib turgan bo'lsada u go'yoki hech narsa bo'lmagandek yuziga dunyodagi eng baxtli va samimiy tabassumni yugurtirdi:

— Men ham seni sevaman.

Taehyung tez-tez va chuqur nafas olgancha o'sha yerda qotib turardi. Oyoq-qo'llari muzlab qolgan miyasi hozirgina sodir bo'lgan dahshatni hazm qilolmasdi. Ko'z oldida hali ham Jungkookning qonga belangan bo'yni va o'sha qaychi turardi.

Jungkook esa bo'ynidan oqayotgan qonga zarracha e'tibor bermay, xuddi oddiy tirnalishdek xotirjam gapirdi:

— Men hozir kiyimlarimni almashtirib kelaman. Qonni ham o'zim tozalayman — u Taehyungga qarab ovozini yumshatdi — Tae... ungacha ikkalamizga nonushta tayyorlab tur. Agar xohlamasang, qilma. Majbur emassan

Bu oddiy ohang ortida qanday daxshatli kuch borligini Taehyung juda yaxshi his qilib turardi. Rad etish yana o'sha qonli sahnani takrorlashi mumkin edi.

— Yo'q... — pichirladi Taehyung duduqlanib — Tayyorlayman.

Jungkookning yuzida yana o'sha g'alati, samimiy jilmayish paydo bo'ldi:

— Yaxshi

Ular nonushta qilishdi. Nonushtadan so'ng Taehyung ishga tayyorlandi. U uydan tezroq chiqib ketishni intizorlik bilan kutardi.

Eshik oldiga kelishganda Jungkook unga yaqinlashdi va Taehyungning ko'ylagi yoqasini ohista to'g'irlab qo'ydi.

Uning bo'ynida boyagi daxshatli jarohat izi turardi ammo ko'zlarida mutlaqo boshqa odam xuddi yosh bola aks etgandek edi.

— Seni sog'inaman — dedi Jungkook unga umid va soddalik bilan tikilib.

Taehyung uning bu nigohidan o'zini noqulay his qildi ichidagi qo'rquvni yashirishga urinib sekin javob berdi:

— Vaqtliroq kelishga harakat qilaman.

Taehyung eshikdan chiqishi bilan go'yo bo'ynidagi arqon yechilgandek o'zini ozod va yengil his qildi. Toza havoni o'pkalab yutarkan nima qilishini o'ylay boshladi.

Politsiyaga borishning umuman iloji yo'q edi kechagi qizning murdasini ko'mishda u ham sherik bo'lgan qonun oldida u ham qotil edi.

Yagona yo'l Jungkookning o'zini tushunish, uning bu telbaligi ortida nima borligini bilish edi. Shuning uchun Taehyung to'g'ri shifoxonaga yo'l oldi.

Taehyung direktor xonasiga kirib Jungkook va o'sha kuni klubda birga bo'lgan ikki yigit haqida so'radi. Direktor ko'zoynagini to'g'rilab stolidagi hujjatlarni ochdi:

— Jeon Jungkook... — dedi direktor hujjatlarga qarab — U bu maktabga ikki yil oldin kelgan.

Akasi bilan yashaydi ota-onasi vafot etgan. U yigitlar esa u bilan bir sinfda o'qiydigan yigitlar.

Xo'sh ular haqida ham ma'lumot kerakmi?
Taehyung miyasida faqat Jungkookning sirini ochish o'yi borligi sababli, boshqalarga chalg'igisi kelmadi:

— Yo'q menga uning akasining telefon raqamini bera olasizmi?
Direktor biroz ikkilanib turdi-da Taehyungning jiddiy va xavotirli qiyofasini ko'rib kompyuterdan raqamni qidirdi va qog'ozga yozib uzatdi.

Qog'ozda Jeon Junghyun va uning raqami yozilgan edi.

Taehyung maktabdan shoshib chiqib, raqamni terdi. Go'shak uzoq chaqirgandan keyin narigi tomondan charchagan erkak ovozi eshitildi:

— Alo? Eshitaman

— Siz Jeon Junghyunsiz to'g'rimi? Men... men Jungkook haqida gaplashmoqchi edim.
Go'shakda bir necha soniyalik o'lik sukunat cho'kdi. Keyin esa Junghyun vahima va jahl aralash so'radi:

— Ukam qayerda? Rostni ayt

…

Taehyung uni uyiga yetib keldi. Ichkariga kirishgach Jungyun eshikni qulfladi va chiroqni ham yoqmay Taehyungning ro'parasiga kelib turdi. Uning ko'zlarida cheksiz charchoq va shubha bor edi.

— Xo'sh... uni qayerdaligini bilasanmi? — so'radi u to'g'ridan to'g'ri Taehyungning ko'zlariga tikilib.

Taehyung o'z uydagi Jungkookni yashirishga majbur edi chunki hali vaziyatni to'liq tushunib ulgurmagandi. U sekin bosh chayqadi:

— Yo'q... Lekin topishga yordam beraman. Faqat menga u haqida ma'lumot aytsangiz bo'ldi.

Junghyun unga ishonqiramay qaradi keyin esa uning ovozida kutilmagan bir xavotir uyg'ondi. U Taehyungga biroz yaqinroq keldi:

— U bilan ko'rishdingmi? U senga biror zarar yetqazdimi?

— Yo'q, menga hech qanday zarar yetqazmadi — dedi Taehyung ichidagi vahimani sezdirmaslikka urinib. Xayolidan esa Jungkookning bugun ertalab o'z bo'yniga qaychi sanchgani uchrab o'tdi.

Junghyun og'ir xo'rsinib xonadagi o'rindiqqa o'tirdi. U qo'llari bilan yuzini berkitib pichirladi:

— Xullas... men uni anchadan beri qidirib yuribman. Lekin politsiyaga bermadim.

— Nega? — so'radi Taehyung ovozi arang chiqib.

Taehyungning yuragi orqasiga tortib ketdi. Qarshisida o'tirgan Junghyundan qandaydir sovuq va xavfli energiya taralardi.

Junghyun chuqur nafas olib, gapida davom etdi

— Buni xavfli deb o'yladim. Politsiya aralashsa hamma narsa battar chalkashib ketardi. Shunchaki o'zi qaytib kelar deb kutyapman... Bormagan joylarim qolmadi. Shahardagi xavfsizlik kameralarini ham tekshirib chiqdim, lekin birortasidan uni topolmadim. Jungkook ularni buzgan...

Taehyung eshitgan gaplaridan tushunmay qoldi. Miyasida savollar girdobi aylana boshladi: "Oddiy maktab o'quvchisi qanday qilib butun bir shahar kameralarini buzishi mumkin? Jungkook aslida kim?"
Junghyun Taehyungning sarosimaga tushib qolgan yuziga tikilib ogohlantiruvchi ohangda so'zida davom etdi:

— Agar Jungkookni yana ko'rib qolsang... undan uzoqroq yurganing yaxshi. To'g'ri u tashqaridan qaraganda juda ham yaxshi, beg'ubor, begunoh yigitga o'xshaydi. Lekin uni psixikasi joyida emas.

Junghyun hali ham Jungkookning qayerdaligini bilmaydi ammo uning kameralarni buzgani haqidagi gap Taehyungni battar shokka soldi.

— U nima sababdan bunday bo'lib qolgan? — so'radi Taehyung o'zini zo'rg'a qo'lga olib. U har bir so'zdan qandaydir yechim topishga urinardi.

Junghyun stul suyanchig'iga og'ir suyandi, ko'zlari bir nuqtaga qotib qolgandi:

— Tug'ma shunaqa... Onam uni tug'gandan keyin vafot etdi. Otam esa ikki yil oldin kasallik sababli hayotdan ko'z yumdi. Jungkookni bolaligidan doim uyda o'qitardik odamlarga qo'shmasdik. Lekin otamning o'limidan keyin uni maktabga qo'yishga majbur bo'ldim. Aslida bu gaplarning hammasi sir edi. Shu paytgacha hech kim Jungkook haqida so'rab kelmagan. Menimcha ulgurmagan ham...

Junghyun birdan Taehyungga yaqinroq surilib o'tirdi. Uning nigohida yashirib bo'lmas daxshat paydo bo'lgandi. U ovozini pasaytirib, shivirladi:

— Bilasanmi... men ham undan qo'rqaman. Bir kun kelib menga nimadir qilishi aniq. Hozir u mendan shunchaki foydalanyapti. Chunki hali 18 yoshga to'lmagan qonuniy vasiy sifatida men unga kerakman. Yoshi to'lishi bilan... menga ham kun bermaydi.

Taehyung eshitganlaridan dahshatga tushdi. Demak uyida uxlab yotgan beg'ubor ko'ringan yigit aslida o'z akasini ham qo'rquvda ushlab turgan bir maxluq edi. Uning maktabga kelganiga atigi ikki yil bo'lgan ammo bu vaqt ichida odam o'ldirishga va uning izlarini yo'qotishga ulgurgandi.

– jungkookni bunday tug’ilganiga asosiy sabab-

Junghyun gapini oxirgacha gapirolmadi. Shu payt eshik kutilmaganda shunday qattiq taqilladiki ikkalasi ham sapchib tushishdi.

Yuraklar kinodan chiqib ketgudek ura boshladi. Xonadagi og'ir sukunatni tashqaridan kelgan daxshatli darajada tanish va sovuq ovoz buzdi:

— Hyung eshikni oching. Uydaligingizni bilaman. Sizga ovqat olib keldim...
Jungkookning ovozi shunchalik xotirjam va yumshoq eshitilardiki bu sokinlik ortidagi daxshat Taehyungning etini junjiktirib yubordi. U ertalab "ishga ketaman" deb chiqqandi, hozir esa Jungkook uning akasining uyi eshigi tagida turibdi. Demak, u Taehyungni boshidan beri kuzatib kelgan!
Junghyunning yuzi oqarib ketdi.

U shoshilgancha Taehyungning bilagidan mahkam ushladi va hammomni ko'rsatdi:

— Sen yashirinib tur! Mana... mana bu yerga kir!

Taehyung butunlay dovdirab qoldi. Oyoqlari yerga yopishib qolgandek joyidan jila olmasdi.

Eshik esa tobora qattiqroq va sabrsizlik bilan taqillay boshladi.

— Hyung... ochmaysizmi? —

Jungkookning ovozi endi biroz o'zgargan, unda g'alati bir ohang paydo bo'lgandi.

Junghyun qaltirayotgan qo'llari bilan eshik qulfini ochdi. Ostonada yuzida o'sha o'sha beg'ubor tabassum bilan Jungkook turardi. Uning qo'lida ovqat qutilari bor edi.

— Jungkook... shuncha kundan beri qayerda yuribsan? — so'radi Junghyun ichidagi vahimani yashirishga urinib ovozini imkon qadar qat'iy chiqarishga harakat qildi.

Jungkook hech narsa bo'lmagandek ichkariga qadam qo'ydi. Xonaning qorong'uligiga ko'zi o'rgana turib atrofni ko'zdan kechira boshladi:

— Men uyda zerikdim, hyung — dedi u ovozini biroz cho'zib xuddi yosh boladek — Har doimgi kun tartibidan ham zerikdim. Menga yozib bergan kun tartib daftaringizni esa... yo'qotib qo'ydim. Uni ikki yildan beri ishlataman. Bo'ldi endi u menga kerak emas.

Junghyunning ko'zlari daxshatdan kattarib ketdi. U ukasini tinchlantirib turgan yagona narsa o'sha reja ekanligini yaxshi bilardi.

— Jungkook-ah... nega unday qilasan? — Junghyunning ovozi ohista pichirlashga o'tdi.
Ular gaplashgancha xonaning ichkarisiga kirib borishdi.

Bu paytda Taehyung hammomxonaning tor va sovuq devorlari orasida qotib turardi. U eshik ortida turib nafasini ichiga yutgancha ularning har bir so'zini eshitib turardi.

Yuragining urishi shunchalik baland ediki go'yo tashqaridagilar buni eshitib qoladigandek tuyulardi.

Uning qo'llari muzlab qolgan ko'z oldiga Jungkookning kutilmagan sovuq qarashlari kelardi.

Voqeani siz aytgan aniq dialoglar bilan davom ettiramiz:

Jungkook qo'lidagi qutilarni stol ustiga qo'yarkan ohista gapirdi:

— Men sizni o'ylab ovqat olib keldim — u akasiga qarab g'alati tarzda jilmaydi — Ikkalamiz oxirgi marta ovqatlanamiz.

Junghyunning ko'zlariga qo'rquv yugurdi. U ukasining fe'lini yaxshi bilardi shuning uchun bu so'zlardan yuragi orqaga tortib ketdi:

— Nima? Nega oxirgi marta?

— Men siz bilan yashamayman — dedi Jungkook xotirjamlik bilan kiyimlarini to'g'rilab.

— Sen hali o'n sakkizga to'lmagansan — Junghyun qonuniy vasiylikni eslatib uni to'xtatishga urindi.

Jungkook esa buni mutlaqo muammo deb hisoblamasdi. Uning yuzida yana o'sha beg'ubor ammo odamni vahimaga soladigan tabassum paydo bo'ldi:

— Yigirma to'rtga to'lgan odam bilan yashayman.

U shunday deb samimiy jilmaydi. Xuddi dunyodagi eng baxtli narsa haqida gapirayotgandek ko'zlari chaqnadi:

— Ahh... Uni eslasam sog'inib ketyapman. Tezroq ishdan qaytsa edi ko'rgim kelyapti.

Hammom eshigi ortida turgan Taehyungning nafasi ichiga tushib ketdi. Demak, Jungkook ertalabdan beri uni ishda deb o'ylayapti va o'zining kelajagini allaqachon u bilan tasavvur qilib bo'lgan.

— Jungkook, bu nima deganing? U sen haqingda... — Junghyun

gapini tugatolmay qoldi. U Jungkookning psixikasi tug'ma kasalligi haqida o'zining yuziga tik qarab gapirishga qo'rqardi. Shuning uchun ham tilini tishladi.

Ammo kech edi. Jungkook akasining gapini oxirigacha eshitmadi u kutilmaganda to'xtadi.

Uning yuzidagi boyagi bolalarcha tabassum bir soniyada yo'qoldi. Ko'zlari sovuq va ma'nosiz tus oldi. U jiddiylashgan qiyofada akasiga o'qdek tikildi:

— Nima men haqimda?

Jungkookning bu jiddiy qiyofasi daxshatli nimadandir darak beryapti.

Jungkookning nigohi shunchalik sovuq ediki unga qarab turgan odamning qoni muzlab qolardi. U akasiga qadambaqadam yaqinlasha turib har bir so'zni xotirjam lekin zaharli ohangda gapira boshladi:

— Avval meni bir necha marta politsiyaga topshirdingiz... Keyin esa yomon ish qilishimni bilib turib, maktabga berdingiz. "Agar maktabga bersam, kimnidir o'ldiradi-yu, qamalib ketadi" deb o'ylab, mendan qutulmoqchi bo'ldingiz — Jungkook bir zum to'xtadida g'alati tarzda jinnilarcha kulib yubordi

— Otam bilan meni bir necha marta o'ldirmoqchi bo'ldingiz... Lekin o'xshamadi. Shundaymi?

Junghyunning rang-ro'yi o'chib butun tanasi qaltiray boshladi. U ukasining hamma narsani bilishini hatto otasi bilan uni o'ldirishga uringanlarini eslashini xayoliga ham keltirmagandi. U qo'rquvdan ortga tisarildi:

— Jungkook... Meni noto'g'ri tushunding...
Jungkook uning gaplarini eshitishni ham xohlamadi. Uning yuzidagi kulgidan asar ham qolmay ko'zlari qonxo'r tus oldi. U akasining ro'parasiga kelib uning nafasini his qiladigan darajada yaqinlashdi:

— Sizni ham xuddi otamni o'ldirgandek o'ldiraman. Men o'zim yashay olaman. Menga kerak emassiz.
Hammom eshigi ortida turgan Taehyung eshitgan gaplaridan dahshatga tushib og'zini qo'llari bilan mahkam yopdi. Demak Jungkookning otasi kasallikdan o'lmagan — uni Jungkookning o'zi o'ldirgan Va hozir u o'z akasining hayotiga ham nuqta qo'ymoqchi...

Jungkook sovuq va qat'iy harakat bilan cho'ntagidan o'tkir pichoqni chiqardi. Uning har bir harakatida o'lim nafasi bor edi.

Aynan shu soniyalarda hammom ichida daxshatdan qaltirab turgan Taehyung o'zi bilmagan holda oyog'i bilan burchakdagi nimanidir turtib yubordi. Shisha idishning polga urilib jaranglagan ovozi qorong'u uyda aks-sado berdi.

Jungkook pichoq ushlagan ko'yi shartta ortiga o'girildi. Uning ko'zlari qisildi uyda kimdir borligini aniq sezdi. U akasini unutib sekin va ovozsiz qadamlar bilan o'sha shovqin chiqqan tomonga yura boshladi.

Har bir qadami Taehyung uchun ajal sharpasining yaqinlashishidek edi.
Jungkook hammom eshigini shiddat bilan ochdi va qo'lidagi pichoqni tepaga ko'tardi. Ammo qarshisida ko'zlari qo'rquvdan kattargan, butun tanasi qaltirayotgan Taehyungni ko'rdi-yu, birdan to'xtab qoldi.

Uning qo'llari bo'shashdi, o'tkir pichoq "tars" etib polga tushib ketdi. Bir soniya oldin odam o'ldirishga tayyor turgan vahshiy qiyofa g'oyib bo'lib, Jungkook yana o'sha bolalarcha, beg'ubor ifodasiga qaytdi:

— Taehyung... — pichirladi u.

Jungkook hech ikkilanmay Taehyungga yaqinlashdi va uni go'yo dunyodagi eng qimmatli insonini yo'qotib qo'yishdan qo'rqqandek mahkam bag'riga bosdi. Uning ovozi xavotirdan titrardi:

— U seni qo'rqitdimi? To'g'risini ayt... Men... senga zarar yetkazishiga yo'l qo'ymayman.

Taehyung shokda edi. Dudoqlari titrar, lekin tomog'idan birorta so'z chiqmasdi. U qop-qorong'u girdobga tushib qolgandek edi.

Shu payt, ortda qolgan Junghyun fursatdan foydalanib, polga tushgan pichoqni shoshib qo'liga oldi. Uning ko'zlarida qutulishning so'nggi chorasizligi aks etgandi.

Jungkook uning harakatini sezdi. U Taehyungni quchog'idan qo'yib yubormay, faqat boshini sekin ortga burib, akasiga sovuqqonlik bilan tikildi. Uning yuzida g'alati bir masxaraomuz jilmayish paydo bo'ldi:

— Hyung... meni o'ldira olishingga ishonching komilmi?

Junghyun ukasining bu daxshatli, yengilmas nigohiga dosh berolmadi. U Jungkookni hech qachon yenga olmasligini, bu qopqondan tirik chiqolmasligini tushunib yetdi.

Uning qo'llari qaltiradi-yu, pichoqni Jungkookka emas, bor kuchi bilan o'zining ko'ksiga sanchdi...
Daxshatli sahna! Junghyun ko'z oldilarida qonga belanib yiqildi.

Junghyun qonga belanib polga yiqildi. Uning so'nggi nafaslari xonadagi og'ir havoga aralashib ketdi.

Taehyung bu daxshatli manzaradan ko'zlarini uzolmay qotib qolgandi.

Uning butun vujudi muzlab yuragi to'xtab qolgandek edi.

Jungkook esa polga o'z akasining jonsiz tanasiga bir soniya sovuqqonlik bilan tikilib turdi-da xuddi oddiy narsa bo'lgandek bosh chayqadi:

— ohhh Yo'q... u joniga qasd qildi— dedi u ohista, ovozida zarracha qayg'u yoki pushaymonlik sezilmasdi.

Keyin u go'yo aybini yashirmoqchi bo'lgan yosh boladek mo'ltillab akasiga qarab qo'ydi-da, darhol nigohini yana Taehyungga qaratdi. Uning ko'zlarida faqat Taehyungga nisbatan cheksiz g'amxo'rlik bor edi. Jungkook qo'llari bilan Taehyungning sovuq yuzlaridan tutdi:

— Mayli hech qisi yo'q. Uyga boramiz — dedi u mayin ovozda, so'ng Taehyungning rangro'yiga qarab xavotirlanib qoldi. — Nega oqarib ketding? Juda qo'rqdingmi?
Taehyungning miyasi butunlay qulagan edi.

Qarshisida turgan bu beg'ubor qiyofali maxluqqa qarshi chiqish o'z o'limini sotib olish bilan barobar ekanligini u endi aniq bilardi.

Politsiya yo'q, yordam beradigan aka yo'q. U mutlaqo yolg'iz va bu telbaning qo'lida asir edi.

Taehyung o'zini zo'rg'a qo'lga oldi, titrayotgan dudoqlarini tishlab, zo'rg'a pichirladi:

— Yo'q... ketdik.

Ular ortlarida qonli murdani qoldirib, uydan chiqishdi. Taehyung Jungkookning ortidan qadam bosarkan endi o'z uyining ham uning uchun qamoqxonaga aylanishini his qilib borardi…

Chapter 2

Oradan bir necha kun oʻtib ular ancha yaqinlashib qolishdi. Baʼzida Jungkookning gʻalati aqldan ozgandek harakatlari Taehyungni hayron qoldirsada u eʼtibor bermaslikka harakat qilardi.

Tashqarida kuchli yomgʻir va dahshatli momoqaldiroq boʻlayotgan kecha. Taehyung telefonga termulib oʻtirganda Jungkook qoʻngʻiroq qildi:

— Men tashqaridaman... Meni uyingga olib kir qoʻrqyapman.

— Jungkook aytsang olib kelardimku nega aytmading? — Taehyung xavotirga tushdi

U ustiga biror narsa tashlab yugurib tashqariga chiqdi. Podyezd yonidan yomgʻir ostida jiqqa hoʻl boʻlib turgan Jungkookni koʻrdi. Darhol yoniga yugurib borib kiyimi bilan uni yomgʻirdan pana qildi:

— Aqldan ozdingmi?

Taehyung uni kvartirasiga olib kirdi. Jungkook esa aybdorlardek xafa ifoda bilan unga tikilib turardi.

Jungkook kutilmaganda Taehyungning ko'zlariga tik qaradi:

— Sen meni sevmaysan...

Taehyungning ichi muzlab ketdi. Yuragi urishdan to'xtagandek bo'lib miyasida faqat bir fikr aylana boshladi: "Nahotki u garov haqida bilib qolgan bo'lsa?"

Jungkook esa to'xtamasdi ovozi tobora balandroq chiqayotgan edi:

— Sen menga sevishingni aytmayapsan! Meni sevmaysan hatto o'zing qo'ng'iroq ham qilmaysan

Taehyung chuqur nafas olib uni tinchlantirishga urindi:

— Jungkook axir ertalabdan beri birgamizku? Uyga kelganimga endi ikki soat bo'ldi.

Jungkook yana baqira boshladi:

— Baribir meni sevmaysan! Men seni sevgandek sevmaysan!

Vaziyat yomonlashayotganini ko'rib Taehyung uning yelkalaridan tutdi:

— Bo'ldi o'zingni bos... Men seni sevaman.

Shu gapni eshitishi bilan Jungkookning boyagi jaxli va isterikasi g'oyib bo'ldi. U go'yo shuni kutgandek Taehyungni mahkam quchoqlab oldi va pichirladi:

— Men ham seni sevaman...

Ular ichkariga kirishdi. Xonadagi sokinlikni faqat ularning ogʻir nafas olishi buzardi.

Toʻsatdan Taehyung Jungkookni mahkam ushlab devorga tiradi. Yuzlari orasida atigi bir santimetrcha joy qolgan edi bir-birlarining qaynoq nafasini his qilib turishardi.

Shu soniyalarda ikkalasi ham jim qolib lablarida mayin tabassum bilan birbiriga tikilishdi. Chunki ayni damda ikkisining ham xohishi istagi bitta edi.

Taehyung nigohini uning lablariga qaratdi va ortiq oʻzini tiya olmay uni ehtiros bilan oʻpa boshladi. Jungkook ham goʻyo shu lahzani kutgandek unga darhol javob qaytardi. Bir ozdan keyin esa Taehyung sekin pastga tushib, uning boʻynidan oʻpishga oʻtdi...

Taehyungning lablari Jungkookning boʻyniga koʻchganda Jungkook koʻzlarini yumib uning yelkalaridan mahkam quchoqlab oldi. Har bir nafas har bir teginish ularni borliqdan uzib qoʻygandek edi.

— Taehyung... — Jungkookning ovozi pichirlashga oʻxshab titrab chiqdi. Bu shunchaki ism emas balki unga boʻlgan cheksiz bogʻliqlikning ifodasi edi.

Tungi shirin va hissiyotli lahzalardan keyin ular birga uxlashdi. Jungkook Taehyungni mahkam quchoqlab, unga xuddi yostiqqa bosh qoʻygandek ohista boshini qoʻyib yotardi.

Ertalab koʻzlarini ochishganda ham dunyo faqat ulardan iboratdek edi. Birgalikda nonushta qilishdi. Jungkook bir zum boʻlsa ham undan ayrilishni bu sehrli muhitning buzilishini aslo xohlamasdi. Uning nigohlari tinimsiz Taehyungni taʼqib qilar har bir soniyani uning yonida oʻtkazishga intilardi.

Taehyung soatiga qarab qoʻydi-da mayin jilmangancha Jungkookning sochlarini tartibga keltirdi:

— Maktabdan chiqqaningdan keyin qayergadir boramiz xoʻpmi? Hozir esa men oʻqishga borishim kerak.

Jungkook javob berish oʻrniga hali ham xuddi uni qoʻyib yuborsa yoʻqotib qoʻyadigandek koʻzlarini uzmay unga termulib turardi.

Eshik oldiga kelishganda, Jungkook kutilmaganda toʻxtadi. U Taehyungning kiyimidan ohista tortib pichirladi:

— Men maktabga borishni xohlamayman... Faqat sen bilan boʻlishni xohlayman.

Taehyung: Maktabdan keyin yana uchrashamiz Kookie. Vaqtimiz koʻp boʻladi.

Jungkook uning koʻzlaridagi mehribonlikni koʻrib chuqur nafas oldi. Bir oz koʻngli joyiga tushgandek mayin ovozda javob berdi

— Yaxshi..

Jungkook maktabdan chiqqach ular darhol koʻrishishdi. Kuni bilan birga bo’lishdi. kech boʻlgandagina Taehyung nihoyat uyiga qaytdi. Charchagan boʻlsa-da ichida bir xotirjamlik bor edi.

Biroq bu xotirjamlik uzoqqa choʻzilmadi. Toʻsatdan uning telefoni jiringladi. Ekrandagi ismni koʻrib Taehyungning kayfiyati tushib ketdi Yuna qoʻngʻiroq qilayotgan edi.

Taehyung tugmani bosishi bilan telefon ortidan qizning gʻazabli va asbiy ovozi eshitildi:

— Taehyung uyingning orqa tomonidaman. Tez koʻchaga chiq senda gapim bor

U jiddiyligini tushungan Taehyung koʻp oʻylanmay tashqariga chiqdi. Quyuq qorongʻulikda qarab turgan Yunaning qarshisiga kelib, sovuqqonlik bilan soʻradi:

— Nega kelding?

— Nega keldim? — Yuna alam bilan kulib yubordi, koʻzlaridan oʻt sachrayotgan edi — Sen nega bunday oʻzgarib qolding Taehyung? Boshida menga qanday munosabatda edingu, hozir nima qilyapsan? Oʻsha oddiy bir maktab oʻquvchisini deb mendan voz kechdingmi?

Taehyung vaziyatni yumshatishga urindi, uning ovozi ogʻir chiqdi:

— Senga hozir hamma narsani tushuntirib beraman...

— Nimani tushuntirib berasan?! Gapir nimani?!

— Yuna uning soʻzini boʻlib battar baqira boshladi.

Taehyung nima deyishni qanday bahona qilishni bilmay tilini tishlab qoldi. Miyasida soʻzlar aylanar lekin tili aylanmasdi. Ammo u oʻzini oqlashga ulgurmadi... Toʻsatdan qorongʻulikdan kimdir paydo boʻldi va qizning boshiga qattiq zarba berdi. Yuna nima boʻlayotganini ham anglay olmay hushsiz holatda yerga yiqildi.
Taehyung dahshat ichida qotib qolgandi...

Taehyung koʻz oldida sodir boʻlgan dahshatdan nafas olmay qoldi. Qorongʻulikdan chiqib Yunani yerga qulatgan qiyofa asta-sekin yorugʻlikka yaqinlashganda u oʻz koʻzlariga ishonmadi.

Bu... Jungkook edi.
Lekin bu uning har doimgi begʻubor muloyim Kookiesi emas edi. Jungkookning koʻzlari qonga toʻlgan nigohlarida hech qanday shafqat koʻrinmasdi. U yerda jonsizdek yotgan Yunaning tepasiga keldi va qoʻlidagi sovuq qonli gʻisht bilan qizni qayta-qayta shafqatsizlarcha ura boshladi. Har bir zarba tunda dahshatli aks-sado berardi.

Taehyung butun vujudi bilan titrab ketdi. Shok holatida boʻlsa-da oʻzini oʻnglab oldinga otildi va bor kuchi bilan Jungkookni qizning ustidan tortib oldi. Uning yuragi xuddi qinidan chiqib ketgudek urar tili kalilmaga kelmasdi.

— S-sen... nima qilib qoʻyding? —

Taehyungning ovozi duduqlanib, arang chiqdi. U qarshisida turgan yigitdan ilk bor dahshatli darajada qoʻrqayotgan edi.
Biroq Jungkook qoʻlidagi qonli gʻishtni yerga tashladida, boyagina odam urgan u emasdek, yuziga gʻalati va mayin bir tabassum yugurdi. U hech narsa boʻlmagandek Taehyungga yaqinlashib uni mahkam quchoqlab oldi. Uning vujudidan va kiyimlaridan qon hidi anqirdi.

Jungkook boshini Taehyungning boʻyniga qoʻyib xuddi kichkina boladek pichirladi:

— U seni bezovta qilyapti... Men buni boshidanoq bilaman Taehyung. Seni hech kimga... hech qachon bermayman. Sen faqat menikisan.

Taehyung quchoqda qotib qolgancha yerda yotgan Yunaga va uning qoniga boʻyalgan Jungkookning qoʻllariga qarab ichidagi qoʻrquv gʻalati bir chora-sizlikka aylanayotganini his qildi.

G‘ishtning qiz boshiga urilgan mudhish ovozi va uning jonsiz yiqilishi bir zumda sodir bo‘ldi.

Taehyung qotib qoldi. Qizning tepasida qonga belangan g‘isht bilan Jungkook turardi. Jungkook uni go‘yo odatiy ish qilayotgandek, qizning boshiga to‘xtovsiz urardi. Taehyung zo‘rg‘a uni tortib olib, dahshatdan titrayotgan ovozda baqirdi:

— Jungkook nega? Nega bunday qilding? Jungkook g‘ishtni tashladida jilmayib Taehyungni shunchalik mahkam quchoqladiki, Taehyungning nafasi bo‘g‘ildi. Jungkook uning qulog‘iga shivirladi

— Meni sevasan to‘g‘rimi? U seni bezovta qilayotganini ko‘rmayapsanmi? Sen u bilan gaplashishni xohlamayapsan Taehyung. Sening o‘rniga hammasini men hal qilaman. Sen faqat meniki bo‘lasan.

Taehyung Jungkookning ko‘zlariga qaradi va tushundi. Jungkook mutlaqo sog’ emas edi

Chapter 1

Klub ichida shovqin va ogʻir musiqa avjida edi. Taehyung har doimgidek doʻstlari davrasiga kelib qoʻshildi. Ular stol ustiga boʻsh shisha qoʻyib, "shisha aylantirish" (bottle) oʻyinini oʻynamoqchi boʻlib turishgandi.

Taehyung qoshlarini chimirib, kinoya bilan soʻradi:
— Uch kishi boʻlsak... qanday qilib bu oʻyinni oʻynaymiz?

Minyu sirli jilmayib, ichimligidan hoʻpladi:

— Xavotir olma, qizlar yoʻlda, kelishyapti. Bekorga taklif qilmadim.
Taehyungning koʻzlari porlab ketdi:

— Unda bugun oʻyinda kiss ham boʻlar ekan-da? Shu paytgacha har doim slap ni tanlardim.

Minyu bosh silkib tasdiqladi:

— Albatta, bugun hammasi qiziqroq boʻladi.

Koʻp oʻtmay qizlar yetib kelishdi. Ulardan biri darrov Taehyungning yoniga oʻtirdi. Biroz gaplashib, endi oʻyinni boshlamoqchi boʻlishganida, stol yoniga uchta notanish yigit yaqinlashdi.

— Biz ham oʻyinga qoʻshilsak boʻladimi? — soʻradi ulardan biri.

Yigitlar ancha yosh koʻringani uchun Taehyung va doʻstlari kulib yuborishdi. Minyu ularga kinoya bilan qaradi:

— Hali oʻsmir ekansizlar, bu oʻyinni oʻynashga yoshlik qilmaysizlarmi?

Taehyung vaziyatga aralashdi:

— Minyu, qoʻyaver, kelishsin. Qancha koʻp boʻlsak, shuncha yaxshi.
Yigitlar joylashishdi. Endi ular sakkiz kishi boʻlib oʻyinni boshlashdi.

Ular orasida Jungkook guruhdagi eng sirli yigit edi. Hatto doʻstlari ham u haqida koʻp narsa bilishmasdi. Yigitlar oʻzlarini tanishtirishgach, oʻyin boshlandi.

Minyu Taehyungga yuzlandi:

— Qani, Taehyung, shishani birinchi boʻlib sen aylantir.

Taehyung shishani aylantirdi va u doʻstlaridan biri Suhoga toʻgʻri keldi. Suho kulib: "Slap or slap?" dedi. Taehyung uning yuziga yengil tarsaki tushirdi. Oʻyin shu tarzda davom etdi.

Birozdan keyin

Navbatdagi safar shisha Taehyung va Jungkookni koʻrsatib toʻxtadi.

Taehyung unga tikilib: "kiss or slap?" deb soʻradi.

Jungkook labining chetida zoʻrgʻa seziladigan tabassum qildi. U hech qanday gap-soʻzsiz oʻrnidan turib, toʻgʻridan-toʻgʻri Taehyung tomon yaqinlasha boshladi. Taehyungning yonida oʻtirgan qiz vaziyatni sezib, biroz chetga siljidi va Jungkook hech ikkilanmay oʻsha yerga Taehyungning shundoq yoniga oʻtirdi.

Atrofdagilar pichirlay boshlashdi:
— U nima qilmoqchi? —

Jungkook Taehyungning yuziga juda yaqin keldi. Ularning orasida sanoqli santimetrlar qolgandi. Uning oʻtkir nigohlari Taehyungning koʻzlaridan sekin pastga, lablariga koʻchdi. Taehyung kutilmagan yaqinlikdan va yosh yigitning taratayotgan oʻziga xos bosimidan dovdirab hech narsa deyolmay, tili aylanmay qoldi.

kutilmaganda Taehyungning yuzida yengil tarsaki ovozi yangradi.

Jungkook bir qadam ortga tisarilib kulib qoʻydi:

— Slap

Hamma baravariga kulib yubordi. Faqat Minyu pichirladi:

— Men umuman boshqa narsa kutgandim...

Tungi soatlar oʻtib, oʻyin tugadi va hamma tarqala boshladi. Taehyung esa butun oʻyin davomida nega qiziqib qolganini bilmay, koʻzini Jungkookdan uzolmagandi.
Ular tashqariga chiqishgach, Minyu toʻsatdan soʻradi:

— Nima, sevib qoldingmi?

Taehyung shoshib qoldi:

— Nima?..

— Men darrov sezdim, oʻsha yigit seni qiziqtirib qoʻydi. Hatto qizlarga ham eʼtibor bermading, — dedi Minyu kulimsirab.

— Yoʻq, men yigitlarga qiziqmayman, — deb rad etdi Taehyung nigohini olib qochib.

Minyu esa uning yelkasiga urib qoʻydi:
— Qoʻysangchi

U doʻstining holatidan kulib qoʻydi, ammo Taehyungning xayoli haligacha oʻsha sirli yigit bilan band edi.

— U yigit biz bitirgan maktabda oʻqiydi — dedi Minyu toʻsatdan.

Taehyung ajablanib unga qaradi:

— Rostdanmi?

— Aytdimku — deb jilmaydi Minyu.

Taehyung oʻzini beparvo koʻrsatishga urindi:

— Oʻzi nega unga qiziqdim, bilmayman. Menga farqi yoʻq qaysi maktabda oʻqishi ham, boshqasi ham.

Minyu doʻstining koʻzlariga qarab, ayyorona pichirladi:

— Taehyung, kel garov oʻynaymiz.

— Qanaqa garov?

— Agar oʻsha bola bilan gaplashib, uni oʻzingga oʻralsa... Senga 2 ming AQSh dollari beraman.
Taehyungning koʻzlari kutilmagan taklifdan birdan kattalashib ketdi.

— Shunchaki u bilan uchrashsammi? E yoʻq, men bunday qilmayman. Kimnidir oʻyinchoq qiladigan ahmoq emasman.

— 5 ming, — narxni oshirdi Minyu.

— Hoy!

— Xoʻp, mayli, 10 ming dollar!

Taehyungning yuzida sekin jilmayish paydo boʻldi. U Minyuning aldamasligini yaxshi bilardi, chunki doʻsti juda badavlat oiladan edi.

— Qachongacha muhlat? — deb soʻradi u taslim boʻlib.

— Bir oy.

Taehyung kulib qoʻydi:

— Unda bir oy gey boʻlarkanmanda. Mayli, rozi man.

Minyu gʻolibona ohangda kulib yubordi.

Taehyung keyingi 3-4 kun davomida internetdan Jungkook haqida maʼlumot qidirib, uning sahifasini sinchiklab kuzatib yurdi. Nihoyat, oʻzida kuch topib unga yozdi va ular ijtimoiy tarmoqda tanishib olishdi.

Ertasi kuni Taehyung yigitni topish maqsadida oʻzlari bitirgan maktabga yoʻl oldi. Koridorda turib, darrov Minyuga qoʻngʻiroq qildi:

— Oʻzi aniq shu maktabda oʻqiydimi? — deb soʻradi xavotirlanib.

— Ha, oʻsha yerda oʻqiydi. Ichkariga kirib kimdandir qaysi sinfda ekanligini soʻra — deb javob berdi Minyu.

— Yaxshi.

Taehyung ichkariga kirib, yoʻlakda uchragan bir oʻqituvchidan Jungkookni soʻradi.

Oʻqituvchi yigitning darsi qachon tugab, qachon tashqariga chiqishini aytdi.

— Rahmat — dedi Taehyung va kutishni boshladi.

Koʻp oʻtmay dars tugab koridor odamlarga toʻldi. Taehyung olomon orasida Jungkookni koʻrib qoldi va tezda uning yoniga yurdi. Jungkook bir nechta doʻstlari bilan nimadir ustida kulishib, gaplashib turardi.
Taehyung unga yaqinlashib:

— Salom — dedi.
Jungkook ovoz kelgan tomonga burildi va Taehyungni darrov tanidi. U doʻstlari bilan suhbatni toʻxtatib, hech ikkilanmay toʻgʻri uning yoniga keldi.

Jungkook doʻstlarini qoldirib, Taehyungning roʻparasiga kelib toʻxtadi. Uning yuzida oʻsha oʻziga xos tabassum paydo boʻldi.

— Taehyung bu yergacha ovora boʻlib kelishing shart emas edi. Oʻzim borardim aytgan joyingga — dedi u goʻyo uning kelishini bilgandek xotirjam ohangda.

Taehyung esa garovni yodda tutgan holda, uning koʻzlariga tikilib, samimiy qiyofaga kirdi:

— Men kutolmadim. Tezroq seni koʻrgim keldi, — deb javob qaytardi

Jungkook uning bu gapini eshitib, past ovozda kulib qoʻydi. Uning bu kulgisi ortida nima borligini bilish qiyin edi, lekin u Taehyungning bu shoshqaloqligidan mamnundek koʻrinardi.

• Uchrashuv: Hammasi oddiygina barda boshlangan edi. O'sha oqshom 24 yoshli Taehyungning nigohi unga tushdi va shu kundan boshlab Taehyung uning ortidan qolmay, kuzatib yurishni boshladi.

• Taehyungning bir necha bor qilgan qat'iy urinishlaridan so'ng, Jungkook nihoyat uning uchrashish taklifiga rozi bo'ladi va ular birga bo'lishadi.

• Biroq, Taehyung o'shanda bir narsani Jungkookning psixikasi butunlay nosog'lom ekanligini xayoliga ham keltirmagan edi.

• Obsessiya: Jungkook uchun bu shunchaki sevgi emas. U Taehyungni aqldan ozgudek, obsessiv (kasallik darajasida vasvasa bilan) tarzda sevib qoladi. Endi uning butun borlig'i, o'y-xayollari va hayoti faqatgina Taehyungdan iborat... va uni hech kimga bermaydi.

Top taehyung and bottom kook