Maktabgacha va maktab ta’limi vazirligi hamda Koreya ta’lim markazi hamkorligida Toshkent shahri va Buxoro viloyatidagi maktablarda faoliyat yuritayotgan koreys tili o‘qituvchilari uchun malaka oshirish o‘quv kurslarining ochilishi bo‘lib o‘tdi.

O‘quv kurslari koreys tili o‘qituvchilarining kasbiy salohiyatini yanada rivojlantirish, zamonaviy pedagogik yondashuvlarni amaliyotga keng joriy etish hamda ta’lim sifatini oshirishga xizmat qilishi ko‘zda tutilgan.

O‘quv mashg‘ulotlari joriy yilning 7-avgustiga qadar davom etadi. Dastur doirasida Toshkent shahri va Buxoro viloyatidan jami 189 nafar koreys tili o‘qituvchisining ishtirok etishi rejalashtirilgan. Mashg‘ulotlar xalqaro tajribaga ega malakali xorijiy mutaxassislar tomonidan olib borilib, nazariy bilimlar bilan bir qatorda amaliy mashg‘ulotlarga ham alohida e’tibor qaratiladi.

Mahorat darslari davomida ishtirokchilar:

• koreys tilida og‘zaki va yozma nutq ko‘nikmalarini rivojlantirish;

• xorijiy tillarni o‘qitishning zamonaviy metodika va pedagogik yondashuvlarini o‘zlashtirish;

• ta’lim jarayonida interaktiv metodlar, innovatsion texnologiyalar hamda raqamli ta’lim vositalaridan samarali foydalanish;

• koreys tili va madaniyatini o‘qitish bo‘yicha ilg‘or xalqaro tajribalar bilan yaqindan tanishish yo‘nalishlarida o‘z bilim va malakalarini yanada mustahkamlaydilar.

Shuningdek, o‘quv dasturi doirasida ishtirokchilar mavzular yuzasidan taqdimotlar tayyorlab, amaliy topshiriqlarni guruhlarda bajaradi, dars ishlanmalarini ishlab chiqib, o‘zaro tajriba almashish orqali samarali pedagogik yondashuvlarni muhokama qiladi. Bu esa o‘qituvchilarning kasbiy kompetensiyalarini rivojlantirish, dars sifati va samaradorligini oshirishga xizmat qiladi.

Mazkur o‘quv kurslari O‘zbekiston va Koreya o‘rtasidagi ta’lim sohasidagi hamkorlikni yanada mustahkamlash, koreys tili ta’limini xalqaro standartlar asosida rivojlantirish hamda o‘quvchilarga sifatli va zamonaviy ta’lim berishda o‘qituvchilarning kasbiy mahoratini yuksaltirishga qaratilgan muhim tashabbus hisoblanadi.

Ko‘pchilik bolaligida uchuvchi bo‘lishni orzu qiladi. Ammo kamdan kam insonlargina bu orzusiga erishib, el-yurt faxriga aylanadi. Sahifamizning bugungi mehmoni O‘zbekiston Qahramoni Zarxo‘ja Saidazimov ana shunday insonlardan biridir. Bolalikdagi orzulari ni qanotga aylantirib, umrini osmon bilan bog‘lagan Zarxo‘ja Saidazimov nafaqat mohir uchuvchi, balki matonat va jasorat timsoliga aylangan.

Qahramonimizning nomi 2001-yil 11-sentyabr voqealari bilan bog‘liq tarixiy hodisa orqali ko‘pchilikka tanish. O‘sha kuni Toshkentdan Nyu-York sari parvoz qilgan samolyot bortidagi 180 nafar yo‘lovchining hayoti kutilmagan xavf ostida qoladi. Murakkab va tahlikali vaziyatda ekipaj kapitani sifatida qabul qilgan oqilona qarori, vazminligi va yuksak mahorati tufayli samolyot yerga xavfsiz qo‘ndiriladi hamda yuzlab insonlarning hayoti saqlab qolinadi. Ana shu jasorati uchun u Vatanimizning eng yuksak mukofoti – «O‘zbekiston Qahramoni» unvoni bilan taqdirlangan. Osmoni falakda o‘tkazgan qariyb yarim asrlik faoliyati davomida mohir uchuvchi minglab parvozlarni amalga oshirdi, ko‘plab shogirdlar yetishtirdi va uchuvchilik kasbining naqadar sharafli, ayni paytda mas’uliyatli ekanini amalda namoyon etdi.

Bugun biz afsonaviy uchuvchi bilan uning bolalik xotiralari, kasb tanlashdagi ilk qadamlari, sinovlarga boy parvozlari, hayot falsafasi haqida suhbatlashamiz.

«SAMOLYOT, SAMOLYOT, QANOTINGNI PASTLAB O‘T»

– 1956-yil 26-aprelda ishchilar oilasida tug‘ilganman. Onam – uy bekasi, otam esa haydovchi edi. Hozirgi «Xalqlar do‘stligi» san’at saroyining o‘rni oldin dodalarimizning mahallasi bo‘lgan. Bizning hovlimiz avvalgi «Komsomol ko‘li», hozirgi «Milliy bog‘» atrofida edi. Shu hududdagi 128-maktabda o‘qiganman. Ko‘pchilik qarindoshlarimiz shahar chetida yashashardi. Taqdirni qarangki, homilador onam To‘ytepaga qarindoshinikiga mehmonga borgan kuni dard tutib, men o‘sha yerda dunyoga kelgan ekanman. Aslida, Toshkentda yashaganmiz, uyimiz, mahallamiz, maktabim poytaxtda edi. 1966-yil zilziladan keyin mahallamiz o‘rniga yo‘l tushgan va biz Arnasoy ko‘chasiga ko‘chib o‘tganmiz. Qo‘shnilar, hozir hovlini poydevoridan boshlab qurib bitkazguncha qancha mehnat bor, yaxshisi, «dom»ga chiqamiz, deyishgan. Buning ustiga, Do‘mbirobodda yashaydigan tog‘am, bizning mahallaga kelinglar, degach, o‘sha yerga ko‘chganmiz. Shunday qilib, maktabim 128-dan 138-ga ko‘chgan. Bolaligimdan uchuvchi bo‘lishni orzu qilganman. Osmonda samolyot uchib ketsa, «Samolyot, samolyot, qanotingni pastlab o‘t», deb osmonga qarab baqirardik. O‘sha paytda uchuvchilikka qiziqish uyg‘ongandi. Men turli samolyotlarni yasab, uchirib yurardim. Inson taqdiri uning fe’l-atvoriga ham bog‘liq. Bizga onamiz, buni o‘qing, mana bu fanni o‘rganing, demaganlar, o‘zimiz harakat qilardik. Alloh taolo menga bergan imkoniyati – yangi mahalladagi qo‘shnimiz aviatsiya sohasida ishlar ekan. U bilan tanishib, ko‘p maslahatlar olib, uchuvchi bo‘lish uchun nimalar qilish kerakligini o‘rganganman. U kishi menga qaysi shaharlarda uchuvchilar tayyorlanishi, qachon, qanday hujjatlar topshirishni tushuntirganlar. Uchuvchi mutlaqo sog‘lom bo‘lishi kerak, shuning uchun sog‘lig‘ingga e’tibor ber, matematika, fizika fanlarini qunt bilan o‘rgan, deb maslahatlar berganlar. Qo‘shnimizning hamma aytganlarini qilib, jidd-u jahd bilan yoshlikdan harakat qildim. Akrobatika bilan shug‘ullandim. Chunki boks, kurash kabi sport turlari uchuvchilik kasbiga to‘g‘ri kelmas ekan. Bunday sport turlarida jarohat olish, qo‘l-oyoq yoki bosh qismiga shikast yetkazish xavfi yuqori bo‘ladi.

ILK PARVOZ

U paytlarda harbiy tayyorgarlik kurslari bo‘lardi. Uchuvchi bo‘laman, desam, Orenburg harbiy kursiga yozib qo‘yishgan. Hamma imtihonlardan, komissiya suhbatlaridan o‘tganman, ammo yuqorida aytgan qo‘shnim uydagilarga: «Harbiy bo‘lib nima qiladi, uyga deyarli kelmaydi, bir umr kutib yashaysiz», degach, hujjatlarimni qaytarib olishga majbur qilishgan. Maktabni bitirganman, ammo uchuvchilikka topshirishga biroz kech qolganman. Shunday bo‘lsa ham bir yil aeroklubda uchganman. 1973-yilda «DOSAAF» degan tashkilot bo‘lardi, u yerda harbiy gospital ko‘riklaridan o‘tib, sentyabr oxirlaridan to bahorgacha o‘qiganmiz. Imtihonlarni topshirib, keyin «Arancha» aerodromida parashyut sporti, samolyot modellarini o‘rganib, Yak-12 samolyotini boshqarganman. Kuzda Buguruslan fuqaro aviatsiyasi bilim yurtiga o‘qishga kirganman. Sobiq ittifoq paytida Buguruslanda, Krasnakut, Sasov degan o‘quv yurtlari bo‘lardi. O‘quv yurtida darslarni yaxshi o‘zlashtirib, faol bo‘lib, o‘z ustimda astoydil ishladim. 6-7 otryad bor edi. Har bittasida 100 tadan odam bo‘lsa, o‘quv yurtida birinchi bo‘lib mustaqil o‘zim uchganman. Parvozimni kuzatgan o‘quv yurti rahbari, sen faqat uchish uchun yaralgansan, deb oq yo‘l tilagan.

O‘qishni bitirayotganimda, bilim yurtida instruktor bo‘lib qolishni taklif qilishgan. Uyga bormasam bo‘lmaydi, ukalarim bor, deb Toshkentga qaytib kelganman. Birinchi mehnat faoliyatimni Sergeli aeroportida AN-2, M-4, M-2, M-8larda ishlashdan boshlaganman. Boshqa bilim yurtlaridan kelgan uchuvchilar ham bor edi. 7 nafar uchuvchi orasidan meni komandirlikka tayinlashdi. Qolaversa, instruktorlik ham qila boshladim. Shu joyda 8 yil tajriba orttirdim. «Sovet Ittifoqining eng yaxshi uchuvchisi» nominatsiyasida bir necha bor g‘olib bo‘ldim.

1987-yil TU-154 samolyotida parvoz qilish ko‘nikmasini shakllantirish uchun Ulyanovskda o‘qidim. 1995-yil Berlin Aerobus «A-310»da uchdim. 1996-yil Amerikadan «Boeing» samolyotini xarid qilish bo‘yicha kelishuv bo‘lgan. 16 ta respublika orasidan faqat O‘zbekiston xorijiy samolyotlarni xarid qilgandi. Men birinchi bo‘lib Boeing V767da Amerika, Yevropa, Yaponiya kabi davlatlarga uchdim. Eng muhimi, kerakli vaqtda sotib olganmiz. Chunki ko‘pgina davlatlarda texnik talab yuqori edi. Bunday samolyotlarda dvigatel kuchli, shovqini past va qulay. Eski samolyotlarning ovozi juda baland, ustiga ustak, kuchsiz edi.

45 yillik faoliyatim davomida 26 000 soat samoda parvoz qildim. Avvaliga 60 yoshdan nafaqaga chiqilardi. Kadrlar yetishmasligi tufayli 65 yoshgacha uzaytirildi. Nafaqada bo‘lsam-da, tajribamni yoshlarga o‘rgatib kelyapman. Toshkentda uchuvchilar o‘quv mashg‘ulot markazini ochganmiz. Bakalavrni tamomlaganlarni maxsus imtihon bilan qabul qilib o‘qityapman. Yoshlarning bilimi kuchli-da, kompyuter bilan yaxshi ishlaydi. Samolyotda parvoz qilish amaliyotidan 125 ta kompyuter bor. Bizning paytda, avvaliga kichik samolyotda uchib, keyin kattasiga o‘tkazilardi. Men avvaliga katta samolyotda uchishga qarshi edim. Lekin yoshlardagi kuchli salohiyat hamda qobiliyatni ko‘rgach, bunga rozi bo‘ldim.

Prezidentimiz AQSH davlatidan «Dream Line» samolyotlarini olib kelish bo‘yicha shartnoma imzoladilar. Ushbu samolyotlar orqali Amerikaga to‘g‘ridan to‘g‘ri 12 soatda yetib borish mumkin.

TUSHLARIMDA HAM UCHARDIM…

Uchuvchilikka azbaroyi qiziqqanimdan, hattoki tushlarimda ham uchardim. «Oylik to‘lamasa ham mayli, parvoz qilsam bo‘ldi», derdim. Sinfdoshlarim, «Qanaqasiga uchuvchi bo‘lasan», deyishardi. «Men, Xudo xohlasa, zo‘r uchuvchi bo‘laman», deganman. Sinfdoshlarimning aksariyati o‘zi tanlagan kasbni egallagan. Biri radio-televizorlarni tuzatuvchi bo‘lsa, biri universitetda rektor muovini. 70-yillarda yoshlar aviatsiyaga unchalik qiziqmasdi. Ota-onalar ham buni xohlashmasdi. O‘zbekistonga zamonaviy TU-104, TU-134 kabi aerobuslar kirib kela boshlagach, ularning bu kasbga qiziqishi ortdi.

Uchuvchi bo‘laman, desangiz, sport bilan muntazam shug‘ullanish kerak. Chunki salomatligim joyida, deb bilgan inson ham parvoz vaqtida yuqori bosim va nurlanish ta’sirida o‘zini yomon his qilishi mumkin. Uchuvchilarga asosan, gimnastika bilan shug‘ullanish tavsiya etiladi. Qirq to‘rt yillik faoliyatim davomida biror marta kasallik sabab ishdan ozod etilmaganman. Hamma parvozlarim ko‘ngildagidek yengil o‘tgan. Yo‘lovchi tashish samolyotlarini boshqarish uchuvchidan katta tajriba va malakani talab etadi. Birinchilardan bo‘lib Berlinga borib malaka oshirgach, Airbus A 310 samolyotini boshqarishni o‘rgandim. Boeing samolyotlari xarid qilinganda esa Amerikaga borib, malaka oshirdik.

ENG MUHIM FAZILAT

Kasbimiz faqat uchish emas, sohamizda yuzaga kelgan turli vaziyatlarda yechim topishni ham talab qiladi. Mana, 2001-yil 101-reysda uchganimda, 180 ta odam bilan muomala qilish zarurati tug‘ilgan. 180 nafar yo‘lovchining fe’l-atvori turlicha, ularning savollariga batafsil, xotirjam javob berib, vaziyatni barqaror ushlab turish oson kechmagan. «Men shu yerda qolishim kerak, ishim zarur», degan kishilarga ham ahvolni tushuntirib, 180 nafar yo‘lovchi bilan qayta uchib ketishga ko‘ndirolganmiz. O‘zbekiston qonunlariga muvofiq, samolyot belgilanmagan yerda qo‘nsa, komandir yo‘lovchilarning joy va oziq-ovqat bilan ta’minlanishiga mas’ul bo‘ladi. Teraktdan so‘ng aeroportga qo‘nishga ruxsat berishmagani uchun harbiy aerodromga qo‘nganmiz. Avvaliga ba’zi yo‘lovchilar yo‘nalishning o‘zgarganini tushunmay, vaziyatni noto‘g‘ri baholashgan. Harbiy aerodromda televizor va telefon kabi aloqa vositalari bilan ta’minlanishganidan keyingina nega bunday qilishga majbur bo‘lganimizni anglashgan.

Kutilmagan vaziyatlar hamisha bo‘ladi. Bundan hech bir uchuvchi holi bo‘lmaydi. Qirq to‘rt yillik faoliyatimda ko‘pgina kutilmagan holatlarga uchraganman. Dvigatelga qush kirib ketganda,yo‘lovchining tobi qochib qolganda, ekipajni tinchlantirib, o‘zimni qo‘lga ola bilganman. 11-sentyabrdagi kabi holatlar har doim ham bo‘lavermaydi. Bu voqea butun dunyoni larzaga keltirgan. O‘sha kuni osmonda 700 dan ortiq samolyot harakatlanayotgan bo‘lgan. Uchuvchilar orasida vahimaga tushib qolganlari ham bor. Bunday paytlarda uchuvchi o‘zini xotirjam tutib, ortiqcha vahimaga berilmasligi kerak. Chunki undagi his atrofdagilar hayajonini ikki barobar oshiradi. Haqiqatan ham AQSHdagi teraktdan so‘ng birorta samolyotni mamlakat hududiga kiritmaslik bo‘yicha topshiriq berilgan. Ammo birorta yo‘lovchi tashuvchi samolyot urib tushirilmagan.

Uchuvchi parvoz paytida adashishi, chalg‘ishi mumkin emas. Parvoz va ko‘zlangan maqsadga eson-omon yetib olishdan boshqa narsani o‘ylashi ham mumkin emas, deb bilaman. Chunki insonlar taqdiriga daxldor ekanimizni unutmagan holda, el-yurt ishonchini ham oqlashimiz kerak.

Kasbim tufayli ko‘p yurtlarni kezdim, turli insonlar, ming xil taqdirlarni ko‘rdim. Yer-osmon, havo, quyosh bir bo‘lgani bilan bizning millatimizga xos bo‘lgan qadr boshqa joylarda yo‘q. O‘zga yurt tuprog‘iga qadam bosgan onimdan boshlab, O‘zbekistonni qo‘msay boshlardim… Osmonimiz musaffo, tuprog‘imiz serhosil, xalqimiz tozadil bo‘lgani uchun ham, boshimiz ko‘kka yetadi. Ko‘ksimizni kerib samoda parvoz qilamiz…

* * *

O‘g‘lim maktabni tamomlaganida, uchuvchilikka o‘qitish vaqtincha to‘xtatilgandi. Shu bois, o‘g‘lim boshqa institutga kirib, u yerni tamomlab, magistraturada o‘qiyotganida, uchuvchilikka qabul boshlandi. O‘g‘lim bu sohani tanlashga jiddiy ahd qilgandi. Ammo Rossiyaga borib, yana besh yil o‘qishi kerakligini va ancha yil yo‘qotib qo‘yishini tushuntirdim. Keyin Toshkentdagi Aviatsiya institutiga hujjat topshirdi. Hozirgi kunda uchuvchi bo‘lmasa-da, bu sohadan uzoq emas. Qizlarim ham institutni tamomlab, bort kuzatuvchisi bo‘lib ishladi. Farzandlarim ota kasbida ishlab, bu ishning naqadar murakkab ekanligini tushunib yetishdi. Parvoz qilib yurgan paytlarim oilamga va farzandlarimga yetarlicha e’tibor berolmayotganimdan afsuslanardim. Nafaqaga chiqib, bor vaqtimni ularga sarflashni niyat qilgandim. Mana, nafaqaga ham chiqdim, hozirgi kunda nabiralarim tarbiyasi bilan mashg‘ulman. Ularni maktabga olib borish va olib kelish uchun mas’ulman. Agar nabiralarimdan biri uchuvchi bo‘lishni istasa, qo‘llab-quvvatlayman. Ammo bu ularning tanlovi va intilishiga bog‘liq.

Yoshlik bir zumda o‘tib ketadi. Shuning uchun vaqtni zoye ketkazmasdan, biror hunarni egallash kerak. Bugun yoshlar uchun hamma shart-sharoitlar yetarli. Ulardan esa faqat o‘qish talab etiladi. Mustaqil O‘zbekistonning erka bolalarisiz. Fidoyi Prezident bobongiz ne istasangiz, barchasini ortig‘i bilan muhayyo qilib turibdi. Shunday ekan, aziz bolajonlar, sizlar ham o‘qib-o‘rganishdan, maqsadga intilishdan aslo charchamang. Ulg‘ayib, kamolga yetgach, albatta, buning shirin hosilini o‘rasiz.

Azizbek ABDUMALIK suhbatlashdi.

Jizzaxda shunday ilhomlar uyi borki, har qanday ijodkor inson u yerda tabiatdan, tog‘lar go‘zalligidan zavqlanadi, ko‘nglidagilarni qog‘ozga to‘kkisi keladi. Ana shunday muqaddas go‘shalardan biri bu Zomin zaminidir. Respublika ana’naviy Zomin seminari bu yil ham o‘z bag‘riga adabiyotga oshno qalblarni chorladi. Bu yil ijod maktabining ,,Yosh ijodkorlar" to‘garagi a’zosi sifatida ushbu seminarda ishtirok etish menga katta faxr bag‘ishladi. Mana shu 3 kun umrimning eng chiroyli lahzalari bo‘ldi desam, adashmagan bo‘laman. Qolaversa, ijod ostonasiga endi qadam qo‘yayotgan biz yoshlar uchun Sirojiddin Sayyid, Farida Afro‘z, Mahmud Toir, Sirojiddin Rauf, Muhammad Ali singari ustozlar tomonidan mahorat darslarining o‘tilishi kelajakda o‘z yo‘limizni topishda, adabiyotimizning ko‘zga ko‘ringan vakili bo‘lib yetishishimizda turtki bo‘ldi.

Seminarda qatnashgan barcha ishtirokchining ko‘zida olovni ko‘rdim. Ishtirokchilar sho‘balarga bo‘lindi. Bizni sho‘baga sevimli ijodkorlarimiz Farida Afro‘z hamda Sirojiddin Rauf boshchilik qilishdi. To‘g‘risi, tanqid insonni o‘stiradi, deydilar. Berilgan saboqlar, o‘tilgan darslar bo‘lg‘usi ijod yo‘limda menga katta shior bo‘ldi. Butun respublikamiz, qolaversa, ,,Vatandosh" loyihasi bo‘yicha boshqa qo‘shni davlatlardan tashrif buyurgan ishtirokchilar bilan ham do‘stlashdik. Seminarning birinchi kuni ustozlar va ishtirokchilar oldida o‘z she’rimni baralla aytib berdim. Ikkinchi kuni mashhur ,,Yaldo kechasi" asarining muallifi Xayriddin Sultonning tashrifi seminarga katta shukuh berdi. Taqdirlash marosimida esa Muhammad Ali tomonidan faxriy yorliq va sovg‘alarni qabul qilishim hayratlar bilan boyib borayotgan yuragimni butunlay quvonchga to‘ldirdi. Kichikligimda ustozning ,,Gumbazdagi nur"dostonini zavq-u shavq bilan yod olganim esimga tushdi.
Bu go‘shadan qanday qilib ilhomlanmaslik mumkin, uyga keldim-u bo‘lganlarni qog‘ozga qoralashga tushdim. Har bir so‘zni anglash, yoziqlarni taftish qilish va o‘qishdan to‘xtamaslikni o‘rgatgan Zomin ijodkorlar uchun mahorat maktabi bo‘ldi.

ILHOMLAR UYI

Ruhimga taqildi shoda marjonday
Zomin zaminida tug‘ilgan hislar.
Quvonchim, tuyilmam umrboqiydir,
Bari yuragimga bosilgan izlar.

Mehmoniga intiq ko‘hna mezbonday
Ijodimga bag‘rin ochadi tog‘lar.
Ichimdagi so‘zlar gullab ketmishki,
So‘zdasta yasayman ko‘nglimni chog‘lab.

Saboqlar mevalar tugadi hatto,
Hosil teriladi anglamlar yetsa.
Mendek tolibaga hayratlar inmish
Ilohiy so‘z haqda suhbatlar ketsa.

Vujudimga rangli bir ishq tushdiki,
Ranglandi oqargan she‘r parchalari.
Kamalakka intiq jajji boladek
Oynasini ochar she‘r darchalarim.

Yoshlikning uch kunlik go‘zal onlari
Poydevor yaratar—ilhomdir nomi.
Ruhimga shodalar taqdi marjonday
So‘zdastalar o‘sgan betakror Zomin.

Charos ISLOMOVA,
Halima Xudoyberdiyeva nomidagi ijod maktabi o‘quvchisi

Maktabda ustozlarim «Vatanni sevish kerak», degan gaplarini eshitib, o‘ylanib qolaman: «Men O‘zbekistonni nega yaxshi ko‘raman?». Bu savolga javob topish uchun ko‘zimni yumib, meni o‘rab turgan olamni tasavvur qilaman.

Men yaxshi ko‘rgan mehribon ota-onam, yaqinlarim doimo yonimda. Shinam va chiroyli maktabimiz, bir-biridan mehribon ustozlarim bor. Birinchi muallimim Shoira ustozim bizga Vatanimizni jon dildan sevishni, yaratilgan keng imkoniyatlardan unumli foydalanishimiz kerakligini tez-tez uqtiradi. Boshqa yurtlardagi notinchliklarni misol keltirib, bag‘rimizdagi tinchlik-xotirjamlikni qadrlashga o‘rgatadi.

Televizor yoki internetda yangiliklarni ko‘rganimda, yuragim eziladi. Dunyoda bo‘layotgan urushlarni, portlashlarni ko‘rib, qo‘rqib ketaman. U yerdagi mening tengdoshlarim – begunoh bolalarning uylari vayronaga aylanyapti. Eng yomoni, ular urush tufayli yaqinlaridan ayrilib, otasiz, onasiz yolg‘iz qolishyapti. Ularning ko‘zlaridagi yoshni, qo‘rquvni ko‘rganimda, jonajon O‘zbekistonimda erka farzand bo‘lib, xotirjam ota-onam bag‘rida baxtli yashayotganimni his qilaman. Bolajonlarning kiyimlari yupun, och-nahor yurganlarini ko‘rib, beixtiyor oyijonimga: «Bunaqa ovqat yemayman, bu kiyimni kiymayman!», deb qilgan injiqliklarimni eslab, o‘zimdan uyalib ketaman.

Mana shunday og‘ir manzaralarni ko‘rganimdan keyin hovliga chiqib, atrofga ko‘z yugurtiraman. Bog‘imizdagi daraxtlarda qushlarning quvnoq chug‘urlashi eshitiladi. Oyim ekkan atirgullar shunday chiroyli ochilganki, ifori odamning bahri dilini ochadi. Uyimizda xotirjamgina yurgan mehribon ota-onamni ko‘rib, quvonaman. Bizning yurtda urush yo‘q, bombalar vahimasi eshitilmaydi. Biz tunda qo‘rqmasdan, tinchgina uxlaymiz, ertalab esa yuzimizda tabassum bilan maktabga oshiqamiz.

Hozir ta’til bo‘lsa-da, men maktabimni, ustozlarim, do‘stlarimni juda sog‘indim...

Bu yil jonajon o‘lkamiz o‘z mustaqilligining 35 yilligini nishonlamoqda. Men Vatanimizni mana shu osoyishta va musaffo osmoni uchun, meni o‘z bag‘rida xavf-xatarsiz asrayotgani uchun, bolaligimni baxtli kunlari uchun chin yurakdan sevaman! Men dunyodagi barcha bolajonlarning ota-onasi bag‘rida, tinchlik-omonlikda yashashini xohlayman. O‘z Vatanimni esa dunyodagi eng xavfsiz va eng go‘zal go‘sha bo‘lgani uchun yaxshi ko‘raman va u bilan faxrlanaman!

Vatanimiz doimo tinch, osmonimiz musaffo bo‘lsin!

Aziza ASLIYEVA,

Samarqand viloyati, Payariq tumanidagi 79-umumta’lim maktabi o‘quvchisi

Men Buxoroda yashayman. Bu oddiy shahar emas. Har bir ko‘chasida tarix nafas oladi. Har bir g‘ishtida ajdodlarimizning izi bor. Qadimiy obidalar yonidan o‘tayotib, ularni bunyod etgan bobolarimizning zakovati haqida o‘ylayman. «Agar ular shunday buyuk meros qoldirgan bo‘lsa, men ham Vatanim uchun nima qila olaman?», degan savol meni har kuni olg‘a chorlaydi.

Bugungi O‘zbekiston biz – bolalar uchun ulkan orzular mamlakatiga aylanmoqda. Prezidentimiz bizga ishonmoqda. Maktablar yangilanmoqda, kutubxonalar boyimoqda, zamonaviy laboratoriyalar qurilmoqda, sport maydonlari bunyod etilmoqda. Fan, san’at, sport va texnologiya sohalarida biz uchun keng imkoniyatlar yaratilmoqda. Endi o‘zbek bolasi faqat katta orzu qilishni emas, o‘sha orzusiga erishishni ham o‘rganmoqda.

– Qizim, Vatan nima?

Otamning bu savoli hanuzgacha qulog‘im ostida jaranglaydi. O‘shanda men juda kichkina edim. «Vatan bu O‘zbekiston!», deb javob berganman, xolos.

Otam jilmaydi.

– Yo‘q, qizim. O‘zbekistonni xaritada ko‘rsatish oson. Lekin Vatanni yurakdan his qilish juda muhim. Bir kun kelib sen bunga o‘zing javob topasan…

Oradan yillar o‘tdi.

Bugun men O‘zbekiston bolalar tashkilotining Buxoro viloyati, Qizlar akademiyasi yo‘nalishi sardori sifatida tengdoshlarim bilan ishlayotganimda, otamning o‘sha gaplarini tobora chuqurroq anglay boshladim.

Men O‘zbekistonni faqat buguni uchun emas, ertasi uchun ham sevaman. Bizning qo‘limizda kitob, qalbimizda orzu, yuragimizda esa Vatan bor.

Bir gal maktabimizga urush va mehnat faxriysi kelgandi. U kishining qo‘llari titrar, sochlari oppoq edi. Lekin ovozlari juda dadil chiqardi.

Bir gal maktabimizga urush va mehnat faxriysi kelgandi. U kishining qo‘llari titrar, sochlari oppoq edi. Lekin ovozlari juda dadil chiqardi.

Shu so‘zlarni eshitib, qo‘limdagi kitobga mehr ila qaradim. Ilm ham Vatanga xizmat qilishning eng buyuk yo‘li ekan. Mening O‘zbekistonim bu faqat xaritadagi hudud emas. U mening bolaligim. Mening kulgim. Birinchi ustozim. Maktabim. Bayrog‘im. Madhiyam. Ona tilim. Mehribon ota-onam. Bobolarimning duosi. Do‘stlarimning samimiyligi. Kelajagimning eng yorqin manzili. Bir kuni otam yana menga savol berdi.

– Endi ayt-chi, qizim. Vatan nima ekan?

Bu safar uzoq o‘ylanmadim.

– Vatan – onamning duosi otamning ishonchi, bobomning hikmatlari-yu, ustozimning sabog‘i ekan. Eng asosiysi, Vatan – mening zimmamdagi mas’uliyat ekan.

Otamning ko‘zlari namlandi.

– Mana endi sen Vatanni topibsan, qizim…

Qayerga bormay, qanday yutuqlarga erishmay, qalbimning eng yorug‘ burchagida bitta muqaddas so‘z yashaydi: O‘zbekiston!

Xurshida KAMALOVA,

Buxoro shahridagi 2-umumta’lim maktabi o‘quvchisi

Mustaqilligimizning 35 yilligi munosabati bilan o‘quvchilarimizning ijodiy salohiyatini kashf qilish, shu bilan birga, ularni gazetxonlikka jalb etish maqsadida mamlakatimiz umumta’lim maktablari o‘quvchilari o‘rtasida «Men nechun sevaman O‘zbekistonni?!» Respublika an’anaviy ijodiy ishlar tanlovini e’lon qiladi.

Tanlov ishtirokchilari o‘z ijodiy ishlarida mamlakatimizda amalga oshirilayotgan keng ko‘lamli islohotlar, bunyodkorlik ishlarini aks ettirishlari mumkin.

Tanlovga taqdim etiladigan nasr (maqola, esse, ertak, hikoya), tasviriy san’at va videorolik (1 daqiqalik) yo‘nalishidagi ijodiy ishlarga qo‘shib, «Tong yulduzi» gazetasiga obuna bo‘lganlik haqidagi kvitansiya nusxasini ham birga yuborishi shart. Ijodiy ishlar joriy yilning 25-avgustiga qadar qabul qilinadi va g‘oliblar sentyabr oyida e’lon qilinadi. Tanlov ishtirokchilari ijodiy ishlarni quyidagi manzilga yuborishlari mumkin:

Toshkent shahri, Navoiy ko‘chasi, 30-uy, «Tong yulduzi» gazetasi tahririyati.

tongyulduzi1929@gmail.uz – elektron pochtasi;

94-645-90-70 – telegram raqami. Eslatib o‘tamiz: ijodiy ishlarni «Men nechun sevaman O‘zbekistonni?!» tanloviga deb yozishni hamda siz bilan bog‘lanish uchun telefon raqamni yozib yuborishni unutmang!

+998712446308

Taqdirlash tadbirida Maktabgacha va maktab ta’limi vazirining birinchi o‘rinbosari Sherzod Karimov, vazir o‘rinbosarlari — Farhod Boqiyev va Azizbek Turdiyev, Ichki ishlar vazirining birinchi o‘rinbosari, general-mayor Rustam Djo‘rayev, Sport vaziri o‘rinbosari Shahrullo Mahmudov, Namangan viloyati hokimi o‘rinbosari Otabek Bozorov, ishtirokchi pedagoglar va mas’ullar qatnashdi.

➖ Yakuniy natijalarga ko‘ra:

🥇Namangan viloyati, Yangiqo‘rg‘on tumani 16-maktab jamoasi —1-o‘rinni,
🥈Navoiy viloyati, Navoiy shahar 11-maktab jamoasi 2-o‘rinni,
🥉Jizzax viloyati, Arnasoy tumani 22-maktab jamoasi 3-o‘rinni qo‘lga kiritdi.

1-2- va 3-o’rin uchun mos ravishda 150 mln, 100 mln va 70 mln so‘m miqdorida pul mukofotlari hamda g‘olib jamoalarga “Damas” avtomobillari topshirildi.

🔰 Shuningdek, musobaqaning Respublika bosqichi ishtirokchi jamoalariga tashkilotchilar tomonidan qimmatbaho sovg‘alar taqdim etildi.
⏰ Ma’lumot o‘rnida: “Vazir kubogi” musobaqasining barcha bosqichlarida mamlakatimizdagi 14 mingdan ortiq ta’lim muassasalarining 110 ming nafardan ortiq ayol pedagoglar ishtirok etdi.

Ochiq muloqot chog‘ida yoshlarning kasb tanlash, kelajak rejalari va qiziqishlari haqida fikr almashildi. Ular o‘zlarini qiziqtirgan masalalar yuzasidan taklif va murojaatlarini bildirdi. Xususan, bandlikni ta’minlash, xorijiy tillarni o‘rganish, tadbirkorlik faoliyatini yo‘lga qo‘yish hamda oliy ta’limda tahsilni davom ettirish bilan bog‘liq masalalar muhokama qilindi. Ko‘tarilgan masalalar yuzasidan tegishli mutasaddilarga aniq vazifalar yuklatildi.

Shuningdek, tadbir doirasida vazir E’zoza Karimova 358-maktabda tashkil etilgan yozgi sog‘lomlashtirish maydonchasi faoliyati bilan tanishdi va to‘garaklardagi jarayonlarni ko‘zdan kechirdi.

Musobaqada yurtimizning barcha hududlaridagi 14 mingdan ortiq maktabgacha va umumta’lim muassasalarida mehnat qilayotgan 110 mingdan ziyod pedagog xotin-qizlar ishtirok etdi. Hududiy va mintaqaviy bosqichlarda g‘oliblikni qo‘lga kiritgan jamoalar esa bugun Namangan shahrida o‘tayotgan respublika final bahslarida chempionlik uchun kurash olib bormoqda.

Final uchrashuvlari nafaqat sport mahoratini namoyish etish, balki turli hududlardan kelgan pedagoglarning tajriba almashishi, o‘zaro do‘stlik rishtalarini mustahkamlashi va ta’lim tizimida sog‘lom raqobat muhitini rivojlantirishga ham xizmat qilmoqda.

Final bahslarida Qoraqalpog‘iston Respublikasi, viloyatlar va Toshkent shahridan saralangan 14 ta jamoa tarkibidagi 112 nafar ayol pedagog g‘oliblik uchun bellashmoqda.

Musobaqa yakunlariga ko‘ra:

1-o‘rin sohiblariga – 150 million so‘m;

2-o‘rin sohiblariga – 100 million so‘m;

3-o‘rin sohiblariga – 70 million so‘m miqdorida pul mukofoti topshiriladi.

Bundan tashqari, g‘olib jamoalarning har biriga “Damas” avtomobili tantanali ravishda topshiriladi.

Mazkur musobaqa pedagoglar o‘rtasida sportni ommalashtirish, sog‘lom turmush tarzini keng targ‘ib etish hamda ta’lim tizimi xodimlarining jismoniy faolligini qo‘llab-quvvatlash yo‘lidagi muhim tashabbus sifatida alohida ahamiyat kasb etmoqda.

«Tong yulduzi» gazetasi