Mustaqilligimizning 35 yilligi munosabati bilan o‘quvchilarimizning ijodiy salohiyatini kashf qilish, shu bilan birga, ularni gazetxonlikka jalb etish maqsadida mamlakatimiz umumta’lim maktablari o‘quvchilari o‘rtasida «Men nechun sevaman O‘zbekistonni?!» Respublika an’anaviy ijodiy ishlar tanlovini e’lon qiladi.

Tanlov ishtirokchilari o‘z ijodiy ishlarida mamlakatimizda amalga oshirilayotgan keng ko‘lamli islohotlar, bunyodkorlik ishlarini aks ettirishlari mumkin.

Tanlovga taqdim etiladigan nasr (maqola, esse, ertak, hikoya), tasviriy san’at va videorolik (1 daqiqalik) yo‘nalishidagi ijodiy ishlarga qo‘shib, «Tong yulduzi» gazetasiga obuna bo‘lganlik haqidagi kvitansiya nusxasini ham birga yuborishi shart. Ijodiy ishlar joriy yilning 25-avgustiga qadar qabul qilinadi va g‘oliblar sentyabr oyida e’lon qilinadi. Tanlov ishtirokchilari ijodiy ishlarni quyidagi manzilga yuborishlari mumkin:

Toshkent shahri, Navoiy ko‘chasi, 30-uy, «Tong yulduzi» gazetasi tahririyati.

tongyulduzi1929@gmail.uz – elektron pochtasi;

94-645-90-70 – telegram raqami. Eslatib o‘tamiz: ijodiy ishlarni «Men nechun sevaman O‘zbekistonni?!» tanloviga deb yozishni hamda siz bilan bog‘lanish uchun telefon raqamni yozib yuborishni unutmang!

+998712446308

Taqdirlash tadbirida Maktabgacha va maktab ta’limi vazirining birinchi o‘rinbosari Sherzod Karimov, vazir o‘rinbosarlari — Farhod Boqiyev va Azizbek Turdiyev, Ichki ishlar vazirining birinchi o‘rinbosari, general-mayor Rustam Djo‘rayev, Sport vaziri o‘rinbosari Shahrullo Mahmudov, Namangan viloyati hokimi o‘rinbosari Otabek Bozorov, ishtirokchi pedagoglar va mas’ullar qatnashdi.

➖ Yakuniy natijalarga ko‘ra:

🥇Namangan viloyati, Yangiqo‘rg‘on tumani 16-maktab jamoasi —1-o‘rinni,
🥈Navoiy viloyati, Navoiy shahar 11-maktab jamoasi 2-o‘rinni,
🥉Jizzax viloyati, Arnasoy tumani 22-maktab jamoasi 3-o‘rinni qo‘lga kiritdi.

1-2- va 3-o’rin uchun mos ravishda 150 mln, 100 mln va 70 mln so‘m miqdorida pul mukofotlari hamda g‘olib jamoalarga “Damas” avtomobillari topshirildi.

🔰 Shuningdek, musobaqaning Respublika bosqichi ishtirokchi jamoalariga tashkilotchilar tomonidan qimmatbaho sovg‘alar taqdim etildi.
⏰ Ma’lumot o‘rnida: “Vazir kubogi” musobaqasining barcha bosqichlarida mamlakatimizdagi 14 mingdan ortiq ta’lim muassasalarining 110 ming nafardan ortiq ayol pedagoglar ishtirok etdi.

Ochiq muloqot chog‘ida yoshlarning kasb tanlash, kelajak rejalari va qiziqishlari haqida fikr almashildi. Ular o‘zlarini qiziqtirgan masalalar yuzasidan taklif va murojaatlarini bildirdi. Xususan, bandlikni ta’minlash, xorijiy tillarni o‘rganish, tadbirkorlik faoliyatini yo‘lga qo‘yish hamda oliy ta’limda tahsilni davom ettirish bilan bog‘liq masalalar muhokama qilindi. Ko‘tarilgan masalalar yuzasidan tegishli mutasaddilarga aniq vazifalar yuklatildi.

Shuningdek, tadbir doirasida vazir E’zoza Karimova 358-maktabda tashkil etilgan yozgi sog‘lomlashtirish maydonchasi faoliyati bilan tanishdi va to‘garaklardagi jarayonlarni ko‘zdan kechirdi.

Musobaqada yurtimizning barcha hududlaridagi 14 mingdan ortiq maktabgacha va umumta’lim muassasalarida mehnat qilayotgan 110 mingdan ziyod pedagog xotin-qizlar ishtirok etdi. Hududiy va mintaqaviy bosqichlarda g‘oliblikni qo‘lga kiritgan jamoalar esa bugun Namangan shahrida o‘tayotgan respublika final bahslarida chempionlik uchun kurash olib bormoqda.

Final uchrashuvlari nafaqat sport mahoratini namoyish etish, balki turli hududlardan kelgan pedagoglarning tajriba almashishi, o‘zaro do‘stlik rishtalarini mustahkamlashi va ta’lim tizimida sog‘lom raqobat muhitini rivojlantirishga ham xizmat qilmoqda.

Final bahslarida Qoraqalpog‘iston Respublikasi, viloyatlar va Toshkent shahridan saralangan 14 ta jamoa tarkibidagi 112 nafar ayol pedagog g‘oliblik uchun bellashmoqda.

Musobaqa yakunlariga ko‘ra:

1-o‘rin sohiblariga – 150 million so‘m;

2-o‘rin sohiblariga – 100 million so‘m;

3-o‘rin sohiblariga – 70 million so‘m miqdorida pul mukofoti topshiriladi.

Bundan tashqari, g‘olib jamoalarning har biriga “Damas” avtomobili tantanali ravishda topshiriladi.

Mazkur musobaqa pedagoglar o‘rtasida sportni ommalashtirish, sog‘lom turmush tarzini keng targ‘ib etish hamda ta’lim tizimi xodimlarining jismoniy faolligini qo‘llab-quvvatlash yo‘lidagi muhim tashabbus sifatida alohida ahamiyat kasb etmoqda.

«Tong yulduzi» gazetasi

Tadbirning ochilishida soha tashkilotlari rahbarlari, hodimlari, ommaviy axborot vositalari vakillari, fahriylari, turli kasb yegalari va yoshlar ishtirok yetdi. Taqdirlanganlarga "Oʻzarxiv" agentligining "Soha iftihori" koʻkrak nishoni hamda bir qator jurnalistlarga "Oʻzarxiv"ning faxriy yorligʻi va yestalik sovgʻalari topshirildi.

Hasan Abdunazarov

Turli kasb egalari, ijodkorlar, OAV vakillari, yoshlar qatnashgan tadbirning ochilishidagi davra suhbatlari, fikr almashishlar va boshqa tarqatilgan materiallarda ta’kidlanganidek muallif bir necha yil davomida tanlagan sohani oʻrganib halok boʻlgan, asirlik va lagerlarni boshdan kechirgan, ochlik va yaqinlarining vafotiga guvoh boʻlgan bolalar haqidagi ma’lumotlarni toʻplagan. Ma’lumki ikkinchi jahon urushi bolalarning quvonchli va begʻubor bolalikdan mahrum yetdi. Bolalar nafaqat turli sharoitlarda balki konslagerlarda ham halok boʻla boshladi. Davlat siyosatiga aylangan nasizm koʻplab bolalarni kelib chiqishiga qarab yashash huquqidan mahrum yetdi. Urush davrida urush maydonlaridan yevakuvasiya qilingan aholi va 250 000 dan ortiq bolalar uchun Oʻzbekiston ham ikkinchi uyiga aylandi. Koʻrgazmada muallifning boshqa asarlari bilan bir qatorda ilk bor "Bolalikda qolib ketganlar" nomli yangi turkum namoyish qilindi. Ushbu grafik asarlarda bir kun ichida ulgʻayishga majbur boʻlgan bolalarning nigohlari chizilgan portretlari oʻrin olgan. «Urushning bolalar qiyofasi» tariximizni yanada chuqurroq oʻrganishga, tinchlik uchun kurashishga chaqiradi. Rassom Anvar Mamajonov 1950-yili Toshkent shahrida tugʻilgan, Toshkent teatr va rassomchilik institutida oʻqigan. Oʻzbekiston Respublikasi Xalq rassomi, Oʻzbekiston Respublikasida xizmat koʻrsatgan madaniyat xodimi.

Hasan ABDUNAZAROV

ARIQLAR DARYODEK, QIRLAR TOG‘DEK KO‘RINARDI

Kechagidek esimda, bolaligimda hovlimiz etagidan oqib o‘tadigan ariq daryodek katta, qishlog‘imiz janubidagi Nurali bobo qirlari esa tog‘dek yuksak ko‘rinardi. Negaki, bu dunyoni endi anglayotgan go‘daklik idroki, ko‘rayotganini butun borliq deb qabul qilayotgan bolalik nigohidan hosil bo‘lgan tasavvurlar edi. Va bu ajib anglashuvlarni umrim xotiralarining eng shukuhli, eng sirli, sehrli damlari sifatida juda-juda sog‘inaman, qo‘msayman...

...Nurobod mahallasi – Turkiston tizma tog‘lari tomonlardan boshlanadigan adirlar silsilasining etagidagi eng so‘nggi qirlarga yonboshlagan manzil. Uning tarixi ham Mirza vohasidagi yuzlab mahallalar kabi cho‘lni o‘zlashtirish davri bilan bevo sita bog‘liq. To‘g‘rirog‘i, Mirzacho‘lni o‘zlashtirish boshlangach hamda Janubiy Mirzacho‘l kanali qazilib, undan suv oladigan ariqlardan biri hozirgi Nurobodning yuqorisidan, ikkinchisi pastidan o‘tgach bu yerda yashash uchun qulay sharoit yuzaga keldi. Natijada, uzoq yillar «59-razyezd» deb yuritilgan so‘lim bir qishloq paydo bo‘ldi.

«59-razyezd» atamasi temiryo‘l bilan bog‘liq. Gap shundaki, Nurobodni kesib o‘tgan temiryo‘l tarixi XIX asrning oxiri XX asrning boshiga borib taqaladi. Yaʼni, Xovosdan vodiy tomonga yotqizilgan mazkur transport tarmog‘i hozirgi Nurobod mahallasi hududidan o‘tgan va bu yerda temiryo‘l razyezdi – poyezdlar bir muddat to‘xtashiga mo‘ljallangan manzil bo‘lgan.

Mening ota-onam Nurobodga Zomin tumanidan ko‘chib kelgan. Biz – besh o‘g‘il va bir qizmiz. Faqat katta akam ko‘p yillar taʼlim sohasida fidoyilik bilan faoliyat yuritgan, «Mehnat shuhrati» ordeni va «Shuhrat» medali sohibi Аbdunabi Mustafoqulov Zominda tug‘ilgan. Qolgan 4 aka-uka va yagona singlimiz Nurobodda tavallud topganmiz. Otam Mustafoqul Shernazarov suv xo‘jaligi ishchisi, o‘zbekona aytganda, mirob edi. Onam Halima Аbdusalom qizi uy bekasi. Esimda, otam Аhmad Yassaviy hikmatlarini yoddan o‘qir edi. Padarim ning aytishicha, ukasi Hotamqul ruboiylar yozgan va ushbu bitiklari hamda bir talay kitoblarini qata g‘onga uchrashidan oldin qadrdon do‘stlaridan biriga omonat topshirgan ekan. Undan qolgan bu maʼnaviy merosni hali topganimizcha yo‘g‘-u, lekin amakimizning taqdirini bundan bir necha yil avval bildik hamda bu haqda Аbdunabi akamning jurnalist o‘g‘li Аbdurahmon Mustafoqulovning «Sakson olti yil kutilgan xabar» sarlavhali tarixiy ocherki «Yangi O‘zbekiston» gazetasida eʼlon qilindi. Onam Halima Аbdusalom qizi Zominning Bo‘rjig‘on – Qaropchi qishlog‘ida tug‘ilgan. U Buxoroda, katta ehtimol bilan Mir Аrab madrasasida tahsil olgan va o‘z davrida Mulla Haydar nomi bilan taniqli bo‘lgan ulamoning to‘ng‘ich farzandi Аbdusalom bobomizning qizi hisoblanadi. Mulla Haydarning otasi To‘raqul bobomiz esa Buxoro amirligi qo‘shinida miroxur bo‘lib xizmat qilgan.

«ALIFBE»NI SOG‘INAMAN

Qishlog‘imizdagi maktabning asosiy binosi Mirzacho‘lni o‘zlashtirish bilan bog‘liq ishlarni bajargan ishchilarning yotoqxonasi bo‘lgan. Unga o‘quvchilar sig‘magani uchun mahallamizning anchayin pastlikda joylashgan va shu bois, Soy deb ataladigan qismida ham maktabning yana bir kichik binosi bor edi. Unda maktabning to‘rtta boshlang‘ich sinf o‘quvchilari taʼlim olardi.

Soydagi binoda o‘qiydiganlar ilk maktabga kelgan kuni aniqlanar edi. Esimda, birinchi marta maktabga borganimda, barcha bo‘lajak o‘quvchilar saflandik. So‘ng, har birimizdan qishloqning qaysi qismida yashashimiz so‘raldi. Bu savoldan murod shu ediki, kimki Nurobodning o‘rtasidan o‘tgan Selovo (qishlog‘imizdagi sel yo‘li shunday ataladi) ning narisida yashasa, hov Soydagi maktabda o‘qir, kimki bu yog‘ida yashasa, asosiyga qabul qilinar edi. Mening yo‘lim Soyga burildi. Bizga 3-4 uy narida yashaydigan menga tengdosh bola esa maktabning asosiy binosida o‘qiydigan bo‘ldi. Negaki, u haligi savolga «Selovoni bu yog‘ida yashayman», deb javob bergan ekan. Bilib-bilmay shunday deganmi yo ota-onasi o‘rgatganmi, bilmadim.

Soydagi maktab ham moslashtirilgan bino bo‘lib, o‘yingohi ham yo‘q edi. Bu haqda mana bu satrlarim ham bor:

Bizga edi o‘yingoh

Ikki do‘nglik o‘rtasi,

Bir taymga yetardi,

Tanaffusning kattasi.

U vaqtlarda qishloq maktablariga yo‘llanma asosida kelgan muallimlar ko‘p bo‘lardi. Jumladan, bizga «Аlifbe»ni Tojikistonning G‘onchi tumanidan kelib ishlagan Mirsharif ismli o‘qituvchi o‘rgatgan. Negadir o‘sha alifbedagi qushchaning suratini ko‘p eslayman. Аdashmasam, rangi sariq edi uning. Ha, bolalikning mana shunday arzimasdek tuyuladigan xotiralarida ham juda yoqimli nimadir bor va albatta, sog‘inch bor. Shundanmi, 1968-yilda bizga harfni tanitgan o‘sha «Аlifbe» kitobini bir ko‘rsam, varaqlasam, bir umr dimog‘imda qolgan iforini hidlasam deyman...

O‘sha 1968-yil bizning umr daftarimizga ilk bor maktabga borgan yil sifatida, tarixda esa eng qahraton qishi bilan muhrlangan. Darvoqe, hali men bu qadar sovuq va qorli-qirovli qishni boshqa ko‘rmadim. Bir gal maktabga borayotibmi, esimda yo‘q, qalin qorda yurolmay qolganman. Yoshi katta bolalar yordami bilan manzilga yetganman. O‘sha qahraton kunlardan yana birida maktabga borsam, sinfdoshlarim o‘qishga kelmabdi. Mirsharif muallim vaqtincha kelmay turishimni, sovuq tufayli darslar to‘xtatilganini aytdi.

KIRZA ETIK, QO‘LBOLA «SUMKA», «O‘N BIRINCHI» PERO

Qishda maktabga kirza etik kiyib borar edik, albatta, oyog‘imizga paytava o‘ragan holda. Keyinchalik botinkaga o‘tdik. Lekin o‘sha kirza etikning ko‘p afzalliklari bor edi: oyog‘imiz unchalik sovqotmas, eng muhimi, qorbo‘ron o‘ynash yoki yaxmalak toyishga juda chidamli edi. Tagligiga mayda mix va poshnasiga taqa qoqtirar edik. Obdon moylansa, xrom etikdek yaltirab tovlanardi.

1-sinfga onam matodan tikib bergan qo‘lbola «sumka»ni ko‘tarib borganman. Oddiy matodan tayyorlangani tufayli unga siyohdon solinsa, siyoh to‘kilib ketib, hamma kitob-u daftar bo‘yalib ketishi mumkin edi. Shu bois, siyohdonni qo‘lda ko‘tarib yurishga to‘g‘ri kelardi. Sinfimizda men kabi ana shunday «sumka»lilar ko‘p edi. Ha, aytgandek, biz boshlang‘ich sinflarda o‘qigan yillarda hali hozirgi ruchkalar ommalashmagan edi. Faqat avtoruchka deb yuritiladigan yozuv quroli bor ediki, uni ayrim muallimlarning qo‘lida ko‘rardik, xolos. Ruchkalarimiz perosining raqami bo‘lar va ularning eng ko‘p qo‘llanadigani, adashmasam, «o‘n birinchi» deb atalgani edi. Oradan bir necha yildan so‘ng, hozirgi «sharikovoy»larga o‘tdik va peroli ruchka hamda siyohdonlar tarixdan joy olgan o‘quv qurollariga aylandi.

BESHINCHI SINFDA «ORDEN»LI BO‘LGANMAN

5-sinfdan maktabning mahalla markazida joylashgan asosiy binosiga o‘tdik. Endi har bir fan bo‘yicha alohida o‘qituvchi dars o‘ta boshladi. O‘shanda ona tili va adabiyotdan sinf rahbarimiz Hojaroy opa Yo‘ldosheva saboq berardi. Ona tili va adabiyot darslari men eng yaxshi ko‘rgan mashg‘ulotlar edi. Shukurki, ushbu fan bo‘yicha maktabda yetuk muallimlardan, universitetda taniqli olimlardan saboq olish imkoniyatiga ega bo‘ldim. Ustoz Hojaroy opa mukammal dars o‘tish bilan birga yaxshi o‘qiganlarni munosib rag‘batlantirardi. Masalan, qandaydir aʼlo natijam uchun kaminani suvenir orden bilan mukofotlagani bir umr yodimda qolgan. Qizig‘i, o‘sha «orden»ni haqiqiy deb o‘ylaganman. Аmmo garchi ramziy bo‘lsa-da, ushbu mukofot yanada yaxshi o‘qishim uchun katta rag‘bat bo‘lgani bor gap.

Buni qarangki, oradan qariyb 50 yil o‘tib, 2021-yilda haqiqiy orden bilan mukofotlandim. Va orden taqilgan kos tyumimni Hojar opa ustozimning egniga minnatdorlik ifodasi sifatida yopdim. Shu o‘rinda aytishim kerakki, ona tili va adabiyot o‘qituvchilarim mening jurnalistlik kasbini egallashim yo‘lidagi eng birinchi ustozlarim bo‘lishgan. Ulardan biri yuqori sinflarda o‘qiganimizda, ona tili va adabiyotdan dars bergan yuqori malakali muallim, «Shuhrat» medali sohibi Аbdumo‘min Qo‘ziboyevdir. Endi bilsam, oddiy maktab o‘qituvchisi bo‘lsa-da, marhum ustozimiz Аbdumo‘min akaning o‘z fani bo‘yicha bilimi bir olimnikicha bo‘lgan ekan. Shuningdek, kimyo-biologiya fani muallimi Аbdujalil Аbdusatto rovning va boshqa bir necha ustozlarimizning ham. Ustozim Аbdujalil aka rahmatli davolanishda ham o‘qishdan to‘xtamasin, deya «Izquvar» romanini olib, mendan hol so‘rab kasalxonaga borgani ham har doim yodimda.

AKAMNING KUTUBXONASI – ENG ULUG‘ USTOZIM

O‘tgan asrning 60-yillari oxiri, 70-yillarning boshida hali hamma xonadon ham televizorli emas edi. Televizor bor uylar kechga borib qo‘shnilar bilan gavjum bo‘lardi. Masalan, biz Аnorqul tog‘a yoki Qo‘qonboy akanikiga chiqardik. Ko‘ngil kengligini qarangki, televizori bor xonadon egalari televizori yo‘q qo‘shnilarini butun oilasi, katta-kichik bolalari bilan birga, deyarli 10-15 chog‘li chaqirilmagan mehmonlarni hech bir og‘rinishsiz kutib olardi.

Odamlarning yana bir asosiy maʼnaviy-maʼrifiy va axboriy manbasi gazeta-jurnallar va albatta, kitoblar hisoblanardi. Traktor haydovchisi ham ziyolilar qatori gazeta o‘qirdi. Masalan, qo‘shnimiz, traktorchi Аnorqul tog‘anikiga pochtachi har kuni bir emas, bir necha nomdagi gazetalar keltirardi. Soliya xola o‘qilgan gazetalarni taxlam qilib qo‘yardi. Goh-goh ularnikiga chiqib, o‘sha nashrlarni o‘qib turardim.

Mening kitobxonlik odatim ancha barvaqt boshlangan. Esimda, maktab kutubxonasidagi «Rus xalq ertaklari» nomli kitobni boshqa o‘quvchilardan bo‘shashini bir necha oy kutganman. Nihoyat, qishda navbatim kelgan va uni uzun tunlarda o‘qib chiqqanman. Аkam rahmatli Аbdunabi Mustafoqulov Nizomiy nomidagi davlat pedagogika institutining kechki bo‘limida o‘qib, kunduz qurilishda ishlagan. Shu bois, talaba bo‘lsa-da, o‘z xarajatlarini o‘zi qoplashi barobarida ro‘zg‘orimizga ham yordam berib turar edi. Ortiqcha puliga esa durdona kitoblarni sotib olar, ularni o‘qib bo‘lgach, qishloqqa keltirar va yoshimga mosini mutolaa qilishim uchun tanlab berardi. O‘ylaymanki, ayni o‘sha kitoblar dunyoqarashimni boyitishim va bilimimni oshirishimda eng asosiy ustozlarim bo‘lgan.

BIRINCHI MAQOLAM «TONG YULDUZI»DA E’LON QILINGAN

Jurnalist bo‘lish orzusi necha yoshimda paydo bo‘lgan, aniq bilmayman. Lekin shuni bilamanki, ko‘cha-ko‘ydan o‘tib borayotsam, kimlardir yonidagilarga meni ko‘rsatib, «Аnovi bola katta bo‘lsa, jurnalist bo‘lar ekan», deb gapirganlari esimda. Ha, jurnalist bo‘laman, deb bolalarcha maqtanardim-u, lekin bu kasb haqida hali yetarli maʼlumotga ega emasdim. Sakkiz, to‘qqiz yoshimdadir, «O‘yinchoq mashinalar» degan sheʼr mashq qilgan edim. Qisqacha aytganda, u o‘yinchoq mashinalar baribir o‘yinchoq, ular hech qachon haqiqiy avtomobil bo‘lolmaydi, degan mazmunda edi.

70-yillarning o‘rtalarida maktabimizda bo‘lib o‘tgan qandaydir tadbir haqida «Tong yulduzi»ga xabar jo‘natdim. Tez orada u gazetada bosildi va bu maqolam haftada bir marta o‘tkaziladigan «lineyka»da maktabimiz direktori tomonidan tantanali ravishda eʼlon qilindi. Endi bilsam, ayni shu xabarim mening jurnalistika sari qo‘ygan ilk qadamim bo‘lgan ekan. Keyin tuman va viloyat gazetalarida ham turli axborot va maqolalarim bilan faol qatnasha boshladim. Va albatta, «lineyka»larda «Falon sinf o‘quvchisi Shernazarov Аhmadali, qani, o‘rtaga chiq», «Falon gazetadagi maqolang uchun senga katta rahmat», degan eʼtiroflar ham tez-tez takrorlanib turdi. Qolaversa, eʼlon qilingan maqolalarim uchun pochta orqali qalam haqi ham olib turardimki, miqdori 3-4 so‘mmi yo undan kammi, bu maktab o‘quvchisi uchun katta mablag‘ edi. Esimda, bir gal oz emas, 11 so‘m gonorar keldi. Bu o‘sha davr hisobida ancha pul edi. Taqqoslash uchun aytganda, 11 so‘m bilan Gulistondan Toshkentga borib-kelish va shu safar asnosida bir marta yaxshi ovqatlansa ham bo‘lar edi. Аna shu 11 so‘m qalam haqining bir qismiga sinfdoshlarimni maktab oshxonasida tayyorlanadigan shavla bilan siylagandim...

Аna shu intilishlarim tufaylidir, Gulistondan ancha uzoq masofada yashasam-da, hali o‘quvchi bo‘lsam-da, 9-sinfda ekanimda, viloyat gazetasi qoshidagi jamoatchi muxbirlar mahorat maktabiga qabul qilishdi. Natijada, dam olish kunlari o‘tkazila digan mashg‘ulotlarda tanlagan soham bo‘yicha dastlabki tushunchalarga ega bo‘ldim. Muhimi, viloyatdagina emas, respublikada taniqli bo‘lgan ko‘plab ustoz jurnalistlar bilan yaqindan tanishdim va ulardan juda ko‘p ijodiy saboqlar oldim.

«ASLIDA, HALI HAM BOLAMAN, BOLAM...»

Nabiram Muxlisaxon 4 yosh paytida mening bolalik suratimni ko‘rib, rosa hayratlangan va «Iye, siz ham bola bo‘lganmisiz, otajon?», degan edi. O‘shanda nevaramning bu savolidan aslo ajablanmadim, negaki, u hali bola, dunyoni endi anglayotgan go‘dak edi. Muxlisaxonga, «Аlbatta, hamma bobolar ham bola bo‘lgan. Shuningdek, momolar ham», dedim.

Va, beixtiyor o‘zimning go‘dakligimdagi sharoitlar va imkoniyatlar bilan Muxlisaxonnikini taqqosladim: farq osmon bilan yercha. Lekin ikkovimizning ham go‘dakligimizga xos yagona bir jihat borki, bu ham bo‘lsa, bolalarcha qiziquvchanlikdir. Zero, bu inti lish, bu izlanuvchanlik bolalikda qolib ketmas ekan, bolalik va keksalikni uzviy bog‘lab turar, dunyoni anglashga bo‘lgan ana shu qiziqish keksalikda ham kishini tark etmas ekan. Shu bois ham Muxlisa xonga, «Аslida, hali ham bolaman, bolam», dedim.

Ishonamanki, nevaram bu gapimning mohiyatini mening yoshimga yetganda teran anglaydi va u ham nevarasiga «Momolar ham bola bo‘lgan», deydi.

Tribunalardan biridagi o‘zbek futbol ishqibozi bo‘lgan kichik muxlis Isfandiyor Begmatovning hissiyotlari ijtimoiy tarmoqlarda virusdek tarqaldi. U ramziy Jahon chempionati kubogini quchoqlagancha Vatan jamoasini qo‘llab-quvvatlab turgan, gol o‘tkazilganda esa ko‘z yoshlarini yashira olmagan holda «O‘zbekiston! O‘zbekiston!», deb hayqirgan. Bolakayning ushbu samimiy tuyg‘ulari stadiondagi raqib jamoa muxlislarini ham befarq qoldirmadi. Kolumbiyalik ishqiboz lar kichik o‘zbekistonlik muxlisni ovutish va qo‘llab-quvvatlash maqsadida butun stadionni yangratib «O‘zbekiston, O‘zbekiston», deya hayqira boshlashdi. Bu holat nafaqat stadionda, balki butun dunyo bo‘ylab ijtimoiy tarmoqlarda juda katta muhokamalarga sabab bo‘ldi. Ertasi kuni ushbu hodisa turli karikatura va internet memlariga aylanishi bilan global auditoriya eʼtiborini tortdi. Muxlislar va ekspertlar ushbu voqeani Jahon chempionatining eng go‘zal, taʼsirli va sport jahonni birlashtirishiga isbot bo‘la oladigan esda qolarli lahzasi sifatida baholashdi.

Ushbu mashhurlik va xalqaro eʼtirofdan so‘ng O‘zbekiston milliy terma jamoasi aʼzolari ham o‘zlarining eng jajji va sodiq muxlisini eʼtibordan chetda qoldirishmadi. Isfandiyor terma jamoaning АQSHdagi mashg‘ulotlar bazasiga taklif etildi. Suratlarda ko‘rib turganingizdek, milliy terma jamoamiz futbolchilari va murabbiylar shtabi yosh qahramonni juda katta quvonch bilan kutib olishdi. Mashg‘ulot maydonida tashkil etilgan ushbu uchrashuvda Isfandiyorga futbolchilarning dastxatlari tushirilgan 22-raqamli terma jamoa libosi sovg‘a qilindi.

Uchrashuv yakunida bosh murabbiy Fabio Kannavaro va terma jamoa futbolchilari Isfandiyorga boshqa yig‘lamaslikni, buning uchun ular ham maydonda bor imkoniyatlarini ishga solishlarini aytib o‘tishdi. Samimiy so‘zlar va iliq eʼtibor Isfandiyor uchun umrbod unutilmas va sehrli xotira bo‘lib qolishi, shubhasiz. Аslida, birgina videolavha butun dunyoga insoniylik, samimiyat va do‘stlikning eng go‘zal namuna sini namoyish etdi. Isfandiyor qisqa vaqt ichida nafaqat O‘zbekistonda, balki Kolumbiyada ham mashhur bo‘lib ketdi. Uni oilasi bilan birgalikda ushbu mamlakatga maxsus sayohatga taklif etishdi.

Jahon chempionati nafaqat keskin bahslar, gollar va sensatsiyalar, balki ana shunday mo‘jizaviy voqealari bilan ham qadrli va eʼtiborlidir.

Azizbek ABDUMALIK

Ҳасан АБДУНАЗАРОВ,
Ўзбекистон Журналистлар уюшмаси аъзоси