8-qism

Asu ertalab uyg‘onganda, xonani quyosh nurlari emas, iliq, ammo sust tusli yorug‘lik to‘ldirib turardi. Yonida Taehyung yotardi. Ko‘zlari yumuq, lablari jimjit. Ammo uning yonida yotgan inson — oddiy erkak emasligini Asu yuragi bilan his qilardi.

Uzoq vaqt ichida birinchi marta, Asu o‘zini tamoman yalang‘och emas, balki — himoyasiz his qilardi. Faqat jismonan emas. Ruhiy jihatdan ham u bu odamning ichiga chuqur kirib ketganini sezardi. Va bu qo‘rqinchli edi.

U o‘rnidan sekin turmoqchi bo‘ldi, lekin Taehyungning qo‘li belidan sekin o‘tdi. Ko‘zlarini ochdi. Nigohi yengil, lekin o‘ziga xos qat’iylik bilan to‘la edi.

— Qochmoqchimisan? — dedi u.

Asu unga qaradi.

— Yo‘q… faqat… bu kecha menga juda og‘ir edi.

Taehyung sekin o‘rnidan turdi. Sochlari biroz tartibsiz, yelkasi ochiq. U yurib, devordagi tokchadan qora dosyeni oldi va stolga qo‘ydi.

— Bu kecha og‘ir bo‘lishi kerak edi. Chunki sen endi u dunyodasan, Asu. Meni tanlab, sen o‘zingni xavfga qo‘yding.

Asu yuragini tutdi.

— Siz… meni nega tanladingiz?

Taehyung chuqur nafas oldi.

— Chunki sen boshqa. Sen men bilan bir dunyoga tushganingni o‘zing sezmayapsan. Men odamlarni o‘qib turaman. Ular bir ko‘z qarashda sotiladi. Sen esa… jim turib, qarshilik qilding. Va shuning uchun men seni hohladim.

Asu yuragini ushlab, lablarini qattiq tishladi.

Taehyung dosyeni ochdi. Ichida bir necha rasm, ism-familiyalar va chizilgan sxemalar. Asu sekin qaradi. Bu oddiy odamlar emas edi — yirik kompaniyalar, noqonuniy bitimlar, jinoyat dunyosiga tegishli shaxslar.

— Bu… nima?

Taehyung sekin, xotirjam javob berdi:

— Bu mening dunyom. Bu yerda odamlar pul uchun yashaydi, og‘riq uchun o‘ladi, va sevgiga joy yo‘q.

U Asuga tik qaradi.

— Shuning uchun men seni xavfsiz saqlay olmayman. Faqat… agar sen menga bo‘ysunsanggina.

Asu jim qoldi. Yuragida qo‘rquv, ammo qiziqish bilan aralash hislar.

Shu payt telefon jiringladi. Taehyung ko‘tardi. Qattiq, jiddiy ovozda kimdir nimanidir gapirdi. Taehyungning nigohi darhol o‘zgardi.

— Qiz ketayotganini bilishgan. Unga qarab yo‘l olishdi, — dedi ovoz.

Asu o‘rnidan turdi.

— Men haqimda gapmi?

Taehyung javob bermadi. Faqat tez yurib, shkafdan qora qurol va charm kurtkasini oldi.

— Sen hozir darhol bu xonani tark etma. Orqa eshikdan pastga tushasan. Men seni topaman.

Asu yuragi gupillab, yaqinlashdi.

— Taehyung…

U to‘xtadi. Taehyung unga tik qaradi. So‘zsiz. Ammo nigohida hozir birinchi marta nimadir boshqacha edi — qo‘rquv. Ehtimol, yo‘qotishdan.

U sekin Asuning yuziga lablarini tekkizdi. Faqat bir soniyalik, ammo og‘ir, jiddiy o‘pich.

— Sen endi mening zaif joyimsan, Asu. Bu — xavfli.

Asu ko‘zlarida yosh bilan qarab qoldi. Taehyung eshikni ochib, qora mashina tomon yo‘l oldi. Asu esa uning orqasidan qarab turar ekan, bu o‘yinda endi nafaqat sevgi, nafaqat ehtiros borligini tushundi.

Bu endi — kurash edi.

7-qism

Tungi shahar sokin. Faqat uzoqda uzoq-uzoqlarda mashina ovozi eshitilardi. Taehyungning kvartirasi ichida esa faqat ikki nafarning nafasi va yurak urishi. Xona havosi iliq, lekin ehtirosdan qaynayapti.

Asu Taehyungning bag‘rida. U endi butun vujudini qo‘yib bergandi. Taehyung esa unga tik qarab, barmoqlari bilan sochlarini yuzidan sirg‘alib tushirib, iyagini ohista silardi. Har teginishda Asu ich-ichidan titrardi.

Taehyung past ovozda shivirladi:

— Bilasanmi… har safar sen menga qaraganingda, men ichimdagi qorong‘u tomonni jilovlash qiyinlashadi. Sen men uchun xavfli odamsan, Asu.

Asu lablarini titratib, ko‘zlarini yumdi.

— Menga zarar bermoqchimisiz?

Taehyung kuldi. Uning kulgusi sovuq emasdi, bu safar biroz yumshoqroq edi.

— Yo‘q. Men seni o‘zimga bo‘ysundirishni istayman. Sen meni qarshilik qilmasdan, o‘zing istaganingni.

Taehyung barmoqlari bilan Asuning yuzidan sekin pastga, bo‘yniga, yelkasiga sirg‘alib tushdi. Har teginish, har nafas ularni yanada yaqinlashtirardi. Asu bu teginishlardan qochishni ham, uzoqlashishni ham istamasdi. Go‘yo bu teginish unga hayot bag‘ishlayotgandek.

Taehyung asta Asuning yuziga yaqinlashdi. Nafaslari bir-biriga tegdi. U asta lablarini Asuning bo‘yniga tekkizdi. Yumshoq, ehtirosli, sekin harakatlar bilan bo‘ynidan pastga surildi. Asu lablarini qattiq tishladi. Nafasi og‘irlashdi.

Taehyung bu harakatidan zavq olar, qizning bu titroq va befarqlik qilmayotganini bilardi. U yana lablarini Asuning yelkasiga tekkizib, past ovozda shivirladi:

— Sen butunlay mening nazoratimdasan, Asu. Endi hech qayerga qocholmaysan.

Asu endi bo‘ysundi. Qo‘llari Taehyungning ko‘ylak tugmalariga tegib, sekin ularni yechdi. Taehyung esa uning barmoqlarini ushlab, lablariga olib bordi. Ularga o‘pdi. Ehtiros kuchaydi. Nafaslar tezlashdi.

Taehyung Asuni sekin devorga tiradi. Qo‘llari belidan mahkam ushlab, lablarini yana qizning lablariga tekkizdi. Bu safar biroz uzoqroq, ehtirosliroq, lekin baribir o‘zini jilovlagan holda. Havo qalin, yurak urish ovozi esa devorlar orasida aks sado berayotgandek.

Asu endi hech narsa o‘ylamasdi. Faqat Taehyungning nafasi, teginishi va ehtirosli nigohi. Barcha qo‘rquvlar, barcha shubhalar shu kechaga taslim bo‘ldi.

Taehyung sekin qulog‘iga pichirladi:

— Sen endi meniki, Asu. Faqat meniki.

Bu so‘zlarda shunchalik ishonch, hukmronlik va ehtiros bor ediki, Asu bu kechani hech qachon unutmasligiga ishonardi.

Ular ehtirosli quchoqlashda davom etishdi. Hamma so‘zlar sukunatda, nafaslar va teginishlarda gapirardi.

6-qism

Soat 19:58. Asu Taehyung yuborgan manzil oldida edi. Bu oddiy kvartira emasdi — shahar chetidagi hashamatli, baland devor bilan o‘ralgan eski uy. Atrof tinch, qorong‘u va faqat qirg‘iydek ko‘zlar uni kuzatayotgandek tuyulardi.

Asu eshikni qoqmadi. Chunki eshik ochiq edi. Ichkaridan iliq yorug‘lik va begona tutun aralash hidi kelardi. Yuragi gupillab, sekin qadam tashladi.

Ichkarida faqat Taehyung. U qora ko‘ylak, charm shim kiygan. Sochlari biroz ho‘l, yuzida esa o‘sha — qorong‘i, xavfli va jozibali nigohi. U divanda, qo‘lida choynak tutib o‘tirardi.

Asu kirganini bilib, asta boshini ko‘tardi.

— Kel, — dedi ohangida biroz buyruq aralash.

Asu sekin yondashdi. Havo ziq, ichkaridagi tensiya shundoq bilinib turardi. Taehyung unga tik boqib, choy uzatdi.

— Ich. Bu kecha seniki emas. Sen meniki bo‘lasan, Asu.

Asu bir zum jim qoldi. Bu so‘zlarda og‘ir ma’no, ehtiros va ehtimol — xavf bor edi. Lekin unda ortga qaytishga istak yo‘q edi.

— Men… qochishni istamayapman, — dedi nihoyat.

Taehyung lablarining bir cheti jilmaydi. U sekin o‘rnidan turdi va Asu yoniga keldi. Oralarida atigi bir qadam. Havo qalinlashdi. Yurak urish ovozi eshitilib turgandek.

Taehyung asta uning yuziga tegdi. Barmoqlari iliq, ehtirosli va hukmron edi. Ko‘rsatkich barmog‘i bilan qizning iyagidan ushlab, yuzini o‘ziga qaratdi.

— Sen o‘zingni menga topshirmoqchisanmi? — dedi sekin, past ovozda.

Asu lablarini titratib, bosh irg‘adi. Yuragi go‘yo qafasidan chiqib ketgudek urardi. Taehyung asta unga yaqinlashdi. Nafasi issiq, shirin, havoning o‘zi ehtirosga to‘la edi.

U sekin Asu belidan ushlab, o‘ziga tortdi. Asu butkul uning bag‘rida. Oraliq masofa qolmadi. Ularning nafaslari bir-biriga urilib, lablari deyarli tegib turardi. Taehyung labini Asu bo‘ynining yonidan sekin sirg‘alib, qulog‘iga yaqinlashdi.

— Men sening har bir nafasingni eshitib turibman, Asu. Bugun sen faqat menga qarashlisan.

Asu bu so‘zlardan butun vujudini titroq bosdi. Taehyung esa belidan qattiqroq quchoqlab, yuzini Asuning bo‘yniga yashirdi. U nafas oldi, bo‘ynidan issiq nafasi tegdi. Asu shirin titrab ketdi.

Taehyung sekin bo‘ynidan lablarini surib, yelkasi tomon o‘tdi. U har harakatida o‘z hukmronligini, ehtirosini namoyon qilardi. U asta qulog‘iga shivirladi:

— Hali seni qanday sevishimni bilmaysan.

Asu lablarini tishlab, ko‘zlarini yumdi. Barmoqlari Taehyungning ko‘ylak tugmalariga tegdi. Havo yanada qalinlashdi. Yurak urishi, nafas, teginish… hammasi bir ohangda.

Taehyung barmog‘i bilan Asuning iyagini yana ko‘tarib, bu safar lablarini sekin tegizdi. Ehtiyotkor, lekin ich-ichidan o‘tdek. Ularning lablari bir-biriga tegdi, ehtiros kuchaydi. Har nafas, har qaltis harakat — ularni yondirib yuborayotgandek edi.

Asu bu yaqinlikdan butkul shal bo‘ldi. Taehyung esa endi lablarini sekin ajratib:

— Endi sen meniki, — dedi past ovozda.

Ularning yurak urishlari, nafasi, ehtirosi qorong‘u xona ichida butunlay birlashgandi.

5-qism

Asu tuni bilan uxlay olmadi. Qalbida ikkita tuyg‘u bir-birini bosib, tinchlik bermasdi. Qo‘rquv va qandaydir ichki hayajon. Taehyungning so‘zlari, uning nigohi va qo‘liga tutqazgan o‘sha eski kalit. Har safar ko‘zini yursa, yana uning ovozi qulog‘ida yangilar edi:

“Ertaga soat 22:00. Faqat o‘zing.”

Soat 21:50. Asu sekin universitet binosiga kirib bordi. Kechasi bu joy butunlay boshqacha edi. Deraza orqasidan faqat shahar chiroqlari va uzoqdagi mashinalar nuri. Devorlarga ilingan rasmlar ham endi qorong‘ida yashirincha qarab turgandek.

Yuragi qattiq urar, har qadamda tana sovuqlashardi. Lekin u orqaga qaytmadi.

Eski yerto‘la eshigi koridor oxirida. Eshik chang bosgan, tutqich biroz zanglagan. Asu kalitni chiqarib, sekin burdi. Zanglagan eshik qarsillab ochildi.

Ichkarisi qorong‘i. Faqat pastdagi burchakda bitta fonus yonib turardi. Havo tutun va eski yog‘och hidiga to‘la. Devorlar nam va sovuq.

Asu qadam tashladi. Shu payt orqa tomondan eshik yopilib, yengil ohang eshitildi:

— Keldingmi.

Bu Taehyung edi.

U qorong‘idan chiqib, fonus oldiga o‘tirdi. Qorong‘uda uning ko‘zlari yanada qorong‘iroq, yuzidagi ifoda esa mutlaqo jiddiy edi. Universitetdagi professor endi yo‘q edi. Bu odam butunlay boshqa.

Taehyung qo‘lidagi qora charm qo‘lqoplarini yechdi va sekin gap qildi:

— Men senga haqiqiy dunyoni ko‘rsataman, Asu.

Asu jim. Faqat og‘ir yutindi.

Taehyung unga yaqinlashdi. Bu safar juda yaqin. Ko‘nglida yurib kelayotgan hayajon birdan bosim bo‘ldi. Taehyung barmoqlari bilan Asuning yuziga tegdi. Uning qo‘li iliq, lekin sovuq hissiyot taratardi.

— Yuraging qattiq uryapti, — pichirladi u.

Asu gapira olmadi. Faqat nigohi bilan iltimos qilgandek bo‘ldi.

Taehyung asta unga tik qarab, yuzini yaqinlashtirdi. Lablar orasi deyarli bir necha santimetr. Bu holatda havo qalin, yurak urishi ikkovi uchun ham eshitilardi.

Lekin Taehyung to‘xtadi.

— Sen hozir bilishing kerak… Men odatiy inson emasman. Men bu shaharning qorong‘i qismiga egaman. Meni hamma bilmaydi. Bilganlar esa sukut saqlaydi. Chunki mening bir so‘zim, bir ishoram hayotni to‘xtatishi mumkin.

Asu titradi.

— Nega menga buni aytyapsiz? — dedi nihoyat.

Taehyung sekin uning qulog‘iga egilib, shivirladi:

— Chunki sen menga kerak. Men sening qalbingdagi qorong‘ilikni ko‘rdim, Asu. Sen meni istaysan… men esa seni.

Asu butkul siltanib ketdi. Taehyung sekin yuzini ushlab, peshonasini Asuning peshonasiga tekkizdi. Ularning nafasi bir-biriga urilib, qorong‘ida birlashgandek.

— Lekin men senga ogohlantiraman. Men xavfli odamman. Men seni o‘zgartiraman. Sen endi avvalgidek bo‘lmaysan.

Asu lablarini qattiq tishladi. Bu so‘zlar unga ham qo‘rquv, ham ich-ichidan noma’lum zavq bag‘ishladi. Nega bunday his qilayotganini bilmasdi, lekin orqaga qaytolmasdi.

Taehyung undan uzoqlashdi va fonusga ishora qildi.

— Shu yerdan chiqqaningdan so‘ng bu o‘yin boshlanadi. Sen mening qoidalarimga bo‘ysunasan. Aks holda… — u lablarini yumdi. — Bilasan.

Asu sekin bosh irg‘adi.

Taehyung kalitni qaytarib oldi.

— Ertaga soat 20:00. Mening kvartiramda. Manzilni yuboraman.

So‘ng fonda faqat Taehyungning yurib ketayotgan qadam tovushi eshitildi. Asu qorong‘ida qolgach, yuragini ushlab, lablarini tishladi. Qorong‘u joy, sovuq havo va Taehyungning og‘ir nafasini yana eshitayotgandek bo‘ldi.

“Men bu o‘yindan chiqolmayman… va chiqishni istamayapman.”

4-qism:

Kabinetdagi sukunat

Soat 18:50. Universitet binosi kechqurun yana odatdagidek jimjit. Talabalar ketgan, o‘qituvchilar ham. Faqat uzoqdagi bir nechta xona derazalaridan sust chiroqlar nur sochardi.

Asu sekin qadam tashlab, Taehyungning kabineti tomon yurardi. Yuragi gupillab urardi. Qo‘llari sovuq, lablari qurigan. Har qadamda ich-ichidan bir ovoz:

“Qoch… sen bu o‘yinda uzoq yurishing mumkin emas.”

Ammo ikkinchi bir hissiyot:

“Yo‘q. Men bilishim kerak. U aslida kim? Nega meni tanladi?”

Kabinet eshigi ochiq. Ichkarida sust chiroq, havo og‘ir va biroz tutun hidiga o‘xshash. Stol ustida eski kitoblar, bir burchakda qora charm palto ilingan. Taehyung esa deraza yonida turibdi. Unga orqa o‘girgan, sigareta tutatmoqda. Sochlari biroz betartib, bir qo‘li cho‘ntagida.

Asu ichkariga qadam tashladi. Taehyung asta orqasiga o‘girilganida, u yana o‘sha nigoh — keskin, sovuq, lekin ich-ichidan nimadir chaqnayotganini ko‘rdi.

— Keldingmi, — dedi u ohista.

Asu bosh irg‘adi. Kabinet ichida bir muddat og‘ir sukunat hukm surdi. Faqat devordagi eski soatning taqillashi.

Taehyung asta oldinga yurdi, stulga o‘tirdi va Asuga ishora qildi.

— O‘tir.

Asu sekin joy oldi. Qo‘llari titrardi.

— Nega chaqirdingiz?

Taehyung uni uzoq kuzatdi.

— Bilasanmi, Asu. Men bu universitetda faqat dars berish uchun emasman.

Asu jim. Yuragi og‘ziga kelay dedi.

— Men kimman, nimani boshqaraman — bu senga hali kerak emas. Lekin sen qiziqasan. Sen odatdagi talabaga o‘xshamaysan.

Asu beixtiyor boshini egdi.

— Men… men faqat yaxshi o‘qimoqchiman…

Taehyung kuldi. Lekin bu kulgi mehribon emasdi. Sovuq va xavfli edi.

— Sen men bilan o‘ynashni boshlab bo‘lding, Asu. Endi ortga yo‘l yo‘q.

Asu unga tik boqdi. Bu nigohda endi faqat qo‘rquv emas, qiziqish ham bor edi. O‘zining bu holidan o‘zi ham hayratda.

— Nima uchun men?

Taehyung sekin stoldagi qog‘ozlarni titkiladi.

— Chunki men istadim. Menda tanlov bo‘lmaydi. Kimni tanlasam — u meni o‘ziniki deb biladi.

Kabinet havosi og‘irlashib, yelkamga bosim qilayotgandek. Taehyung o‘rnidan turib, Asu yoniga yaqinlashdi. U asta lablarini qattiq qimtib, qizning yuziga tikildi.

— Sen meni ko‘proq bilishni xohlaysanmi?

Asu beixtiyor bosh irg‘adi.

Taehyung unga juda yaqin keldi. Faqat bir qadam oraliqda. Havo qalin. Yurak urishi ikkalasiga ham eshitilayotgandek.

— Demak, meni bilishing uchun senga o‘yin qoidalarini aytaman, — dedi u past ovozda. — Sen mendan faqat ruxsat bilan so‘raysan, faqat men aytgan joyga borasan va faqat men istaganimni qilasan.

Asu titrab ketdi.

— Men… men buni uddalay olmasamchi?

Taehyung lablarining bir chetini qiyshaytirib kuldi.

— Uddalay olasan. Chunki sen menga keraksan. Hali bilmayapsan, lekin sen ham o‘zingda nima borligini anglamaysan, Asu.

Asu yutindi. Qorong‘i kabinet, Taehyungning jozibasi, bu sirli o‘yin — baribir uni o‘ziga tortardi.

Taehyung stol ustidan kichik qora quti oldi. Ichidan eski kalit chiqardi.

— Ertaga soat 22:00. Universitet yerto‘lasidagi eski xonani ochasan. Faqat o‘zing. Boshqasi bo‘lsa… — u nigohini qattiq qadadi. — Men sening hayotingni o‘zgartirib yuboraman.

Asu hech narsa deya olmadi. Faqat kalitni qo‘liga olib, yuragidagi to‘xtovsiz urishni his qildi. Bu o‘yin endi boshlandi.

Shahar har doimgidek jimjit edi. Kuz faslining sovuq shamollari eski daraxt barglarini yulib, yo‘laklar bo‘ylab yovuz nigohdek sudralib yurardi. Ari maktabga borayotgan yo‘lda o‘zini g‘alati his qilardi — go‘yoki kimdir uni uzoqdan kuzatib turganday. Lekin orqaga qarasa, hech kim yo‘q. Bu kunlar unga shunday tuyg‘uni ko‘p marta bergan edi.

U yangi maktabga ko‘chib kelganiga endigina ikki hafta bo‘lgan edi. Bu maktab — Hoseok High School — tarixida ko‘plab sirlarni yashirardi, ammo Ari hali buni bilmasdi. U faqat shuni bilar edi: bu maktabda kimdir unga qaraydi. Doim. Har darsda. Har tanaffusda. Ayniqsa, u sinfdagi orqa qatorda o‘tirgan, yigitlardan eng sokin va g‘alati biri — Kim Taehyung.

Taehyung hech qachon ko‘p gapirmasdi. Uning qog‘ozdek oppoq terisi, quyuq rangdagi ko‘zlari va ko‘p hollarda sochlaridan yashiringan chehrasi unga sirli tus berardi. U ko‘p hollarda daftarining chetiga nimadir chizardi — lekin u nima chizayotganini hech kim ko‘rmagan. Ari bir marta qarab qolganida, Taehyung tezda daftarini yopdi va unga o‘sha qorong‘i, tushunib bo‘lmaydigan nigoh bilan qaradi.

— "U faqat kuzatadi... gapirmaydi," — degandi bir kuni Harin. — "Lekin shunaqa yigitlardan ehtiyot bo‘l, Ari. U haqida ko‘p mish-mishlar bor..."

Ari eshitgan edi — kimdir aytgan: "Uning avvalgi maktabida qiz yo‘qolib qolgan. Keyin u bu yerga ko‘chib kelgan." Lekin bu gaplar oddiy o‘quvchilar to‘qib chiqqan ertaklar bo‘lishi mumkin edi. Yoki yo‘q?

---

Bugun darsda Taehyung butun vaqt davomida Ari tomonga qarab o‘tirgan edi. Ari buni bilardi. U qaramaslikka harakat qilardi. Lekin oxiri doskaga chiqayotib, ko‘zlari beixtiyor unga tushdi. Taehyung asta jilmaydi. Bu tabassumning ichida sovuq narsa bor edi. Yashirin nimadir.

Tanaffusda esa, Harin yugurib keldi.

— "Ari! Uzoq yurmaylik, Jungkook keladi," — dedi u kulib. Uning yuzidagi har doimgidek issiq ifoda Ari uchun eng katta tasalliy edi. Harin doimo uni himoya qilardi. Va endi u Jungkook bilan birga edi. Harin va Jungkookning sevgisi deyarli butun maktabni qiziqtirib qo‘ygan edi.

— "Ular ideal juftlik, a?" — deb kuldi Ari.

— "Agar bu maktabda ideal nimadir bo‘lsa, demak bu bizman," — deb kuldi Harin va ko‘z qisdi.

Lekin o‘sha kuni kechqurun, Ari telefoniga noma’lum raqamdan xabar keldi:

“Sen noto‘g‘ri odamga yaqinlashayapsan.”

U titradi. Qorong‘ilikda oynadan tashqariga qaradi... ko‘chadagi chiroq ostida kimdir turgan edi. Qimirlamay. To‘g‘ridan-to‘g‘ri unga qarab.

---

Ertasi kuni sinfda joyini egallayotganda, Taehyung unga asta gap qotdi:

— "Senga bir gapim bor, Ari. Meni tinglashing kerak. Bugun kechqurun. Kutaman. Eski sport zali orqasida."

Ari hech narsa deyolmadi. U shunchaki boshini qimirlatdi. Ich-ichida nimadir aytayotgandek edi: borma. Lekin boshqa bir narsa esa shivirlardi: bor... chunki bu senga bog‘liq. Chunki bu haqiqatni ochadi.

U bilmas edi: bu tun, uning butun hayotini o‘zgartirardi. Chunki Taehyung — oddiy yigit emas edi. Va u faqat qarab yurmasdi... u bilib yurardi.

1-qism tugadi reaksiya bosishni unutmangla🥹❤️

3-qism:

Eski bino va sir ochilishi

Asu kech bo‘lishiga qaramay, deraza yonida o‘tirardi. Telefonidagi soat 20:47 ni ko‘rsatib turardi. Yuragi gupillab, ko‘kragidan chiqib ketadigandek. Noma’lum raqamdan kelgan xabar unga kechasi universitet orqasidagi eski binoga kelishni buyurgandi.

“Aqlim joyidami? Nega boryapman?” — deb o‘zidan-o‘zi pichirladi Asu.

Lekin yuragidagi noma’lum kuch, ich-ichidan uni tortib, to‘xtatmasdi. Nihoyat, engil palto kiyib, universitet hovlisiga chiqdi. Oqshom havo salqin va jimjit edi. Faqat daraxt barglarining shitirlashi va uzoqdan eshitilayotgan mashina ovozi.

Asu asta qadamlab, orqa tarafdagi eski binoga yetib bordi. Oyna romlari singan, eshik biroz ochiq. Hech kim yo‘qdek tuyulsa-da, ichkarida kimningdir borligi sezilib turardi. Yuragi yana tez ura boshladi.

“Orqaga qaytsam-chi?”

Lekin o‘sha payt orqa tomondan kimdir sekin gap qotdi:

— Kech qolding.

Asu sapchib ketdi. Orqasiga qarasa — bu Taehyung edi. Lekin u universitetdagidek professor libosida emasdi. Qora charm kurtka, qora jinsi shim va qo‘lqop kiygan, qoshlarini chimirib, unga tikilardi. Uning nigohi endi darsdagi sovuq odamning nigohidan boshqa edi. Bu inson g‘ayrioddiy va hatto xavfli ko‘rinardi.

Asu hech narsa deya olmadi. Faqat og‘zi qurib, unga qarab turardi.

Taehyung asta unga yaqinlashdi.

— Bilasanmi, bu yerga har kim kelavermaydi. Faqat menga kerak bo‘lgan odamlar.

Asu titrab, nima deyishini bilmay qoldi.

— Siz… siz kim ekansiz? — nihoyat gapira oldi u.

Taehyung kulimsiradi. Bu safar uning labidagi jilmayish nafaqat sovuq, balki hukmron edi.

— Menga professor degan nom faqat bir niqob. Asl ishlarim bundan uzoqroq… va sen hozir noto‘g‘ri joydasan, Asu. Lekin endi orqaga yo‘l yo‘q.

Asu orqaga bir qadam tashlamoqchi edi, lekin Taehyung qo‘lini uning bilagiga qo‘ydi. Uning qo‘li sovuq edi, lekin shu payt Asu butun tanasi titrab ketdi. Na qo‘rqinch, na ehtiros — bu butunlay boshqacha his edi. Xavf va qandaydir g‘alati joziba.

— Sen juda qiziqasan. Men seni birinchi kundanoq ko‘rdim… — Taehyung asta lablarini shivirlab, qulog‘iga yaqin keldi. — Va bilasanmi? Sen meni qiziqtirib qo‘yding.

Asu endi butunlay tushunmay qoldi.

— Nega men? Men oddiy talaba…

Taehyung kulib qo‘ydi.

— Juda oddiy deyish qiyin. Men odamlarning ko‘zini bir qarashda anglayman. Sening ko‘zlaring esa… boshqa. Seni bu yerga chaqirganim shunchaki o‘yin emas. Sen hozir ikki yo‘l oldidasan, Asu.

Asu beixtiyor so‘radi:

— Qanday yo‘l?

Taehyung sekin orqaga yurdi va qorong‘ilik ichiga singib ketdi. Faqat ovozi eshitildi:

— Yoki bu yerda hamma narsani unutib, menga yiroq yurasan. Yoki… men seni o‘zimga olib qolaman.

Asu bo‘shashgan holda turib qoldi. Yuragi bo‘g‘ziga tiqilib, boshidan necha bor shu holga tushganini bilmasdi.

“Bu inson xavfli… lekin nega men undan qochishni istamayapman?”

To‘satdan telefoniga yana xabar keldi:

“Ertaga soat 19:00. Mening kabinetim.”

Asu ekranga uzoq tikilib turdi. Yuragida qorong‘ulik va sirli hayajon aralash hislar. U o‘zi bilmagan holda allaqachon bu o‘yinga tushib bo‘lgandi.

2-qism

Seul shahri erta tongda ham shovqinli edi. Havo biroz salqin, ko‘chalarda odamlar yugurmoqda, do‘kon oldidagi kofe hidlari havoga taralmoqda. Ari har gal bu shaharni hush ko‘rardi. Bu yerning betartib tirikchiligi, osmoni bulutli bo‘lsa-da, yuragini qattiq urdiradigan sokin va sovuq tuyg‘usi bor edi.

Bugun Ari hayajonli edi. U universitetda o‘qir, ammo o‘qishdan tashqari fotografiya bilan shug‘ullanar, ustozi tavsiyasi bilan bir mashhur agentlikka suhbatga chaqirilgandi. Va kecha kutilmaganda unga qo‘ng‘iroq qilishib, ishga olishgani haqida xabar berishgandi.

Yangi ish joyi — Soul Visual agentligi.

Ari xonadonda onasiga xayrlashib, chaqaloq qahvaxonadan issiq latte olib, metroga qarab yurdi. Yuragida hayajon, “Ular bilan qanday ishlayman?”, “Meni qabul qilishadimi?” degan savollar girdobida.

Studio oldiga yetib kelganida soat 09:15 edi. Ari chuqur nafas olib, studiya eshigini ochdi.

Ichkarida yorqin chiroqlar, katta kameralar va shovqin-suron. Modellar bo‘yanmoqda, stilistlar soch turmaklamoqda, menyujerlar telefonlarda. Bu Ari orzu qilgan dunyo edi.

— Ari? — deb chaqirdi kimdir.

Ari o‘girilib qarasa, yosh, ochiq chehrali yigit.

— Men Park Jihoon, bosh fotograf. Sen bizga yangi kelgan fotograf ekansan. Hush kelibsan!

Ari biroz betartib, bosh irg‘ab salomlashdi.

Jihoon unga studiyani ko‘rsatdi, kameralarning joyi, fonlar, suratga olish burchaklarini tushuntirdi.

— Bugun eng muhim kuning. Chunki bizning bosh modelimiz bilan fotosessiya bo‘ladi. Tayyor tur!

Ari qiziqib so‘radi:

— Kim u?

Jihoon kulimsirab:

— Kim Taehyung.

Ari bu ismi eshitganda yuragi bir lahza urishdan to‘xtagandek bo‘ldi. Seuldagi eng mashhur model. Uni ko‘p jurnallarda ko‘rgan, lekin hech qachon shaxsan uchratmagan.

Ari ichida: “Nega endi men?” degan savol.

Soat 10:00. Studio sukunatga cho‘mdi. Eshik ochildi.

Qora ko‘zoynak, qora charm palto, sokin qadam tovushi, og‘ir havo.

Bu — Kim Taehyung edi.

U sekin yurib keldi. Barcha bosh egib salom berdi. Taehyung esa biror javob qaytarmadi. Uning ko‘zoynagi ortidan sovuq nigohi ko‘rinar, yuzida befarq ifoda.

Ari kamera oldida turib qoldi. Yuragi tez ura boshladi.

Jihoon unga yaqinlashib:

— Endi sen suratga olasan. Bu sening ilk sinoving.

Ari larzaga tushdi. Lekin ich-ichida g‘urur, “Sen uddalaysan” degan ovoz.

Kamera sozlandi. Taehyung joyiga o‘tirdi. Ari kamerani ko‘tardi. Birinchi marta bu darajadagi insonni suratga olayotgandi.

Taehyung kameraga qarab bejirim holat oldi. Ko‘zlari sovuq, yuzida silliq ifoda.

Ari suratga ola boshladi. Har bir kadr mukammal. Ari beixtiyor zavq olardi. Taehyungning harakati professional, so‘zsiz tushunadigan inson.

Bir mahal Taehyung telefoniga qaradi. Ari bu lahzani suratga olib qo‘ymoqchi edi, biroq ekranda g‘alati xabar ko‘rdi:

“22:00. Joyga kel. Xavfsizlik tekshirilgan.”

Ari g‘alati bo‘lib ketdi. Qiziq, bu modelmi yoki kim?

Fotosessiya tugadi. Taehyung labini qimtib:

— Ertaga tungi fotosessiya. Maxsus studiya. Faqat sen bo‘lasan.

Bu gap Ari uchun tushunarsiz. Nima uchun aynan men?

Jihoon hayron bo‘ldi. Chunki Taehyung hech qachon o‘ziga suratga oladigan odamni tanlamasdi.

Ari esa hayrat va qiziqish bilan rozi bo‘ldi.

Taehyung eshikdan chiqqach, unga qarab beparvo dedi:

— Isming Ari ekan-a.

Bu Ari uchun ilk iltifotday bo‘ldi.

1-qism tanishtiruv

• Taehyung — mashhur model, fotosessiyalar, moda namoyishlari va reklama kampaniyalarida ishtirok etadi.
  
  

• Ari — yosh va iste’dodli fotograf, bir kuni Taehyung’ni suratga olish vazifasini oladi.
• Shundan keyin ular orasida ehtirosli tortishuvlar va sirli yaqinlik boshlanadi.

Junkook Taehyungni eng yaqin doʻsti mafia

Junkookni sevgan qizi minsu arining eng yaqin dugonasi

Va yana bir ortiqcha odam harin u ari bilan shunchaki dugona bb taehyungni oʻziniki qilib olmoqchi boʻladi va ari ishlaydigan joyga ishga kiradi

Yana hech kim bilmaydigan sir taehyung ham mafia buni faqat junkook biladi

2-qism:

Sir ortidagi sir

Oradan bir necha kun o‘tdi. Taehyung Asuga referatining natijasini hech aytmadi. Asu har darsda unga yashirolmay qarab qo‘yardi. O‘ziga bilinar-bilinmas bir yaqinlik, ammo ayni paytda nimadandir qo‘rqish hissi tug‘ilgandi.

U darsdan so‘ng har gal uzoqroq yurishga harakat qilardi, lekin ichida bir kuch uni baribir professorning atrofida bo‘lishga majbur qilardi. Har gal Taehyung darsga kirganida auditoriyada sovuq havo hukm surar, talabalar barmoqlarini qo‘zg‘ata olmay qolishardi. Faqat Taehyung va uning qat’iy ovozi.

Bir kuni kechqurun, kutubxonada o‘tirgan Asu telefoniga noma’lum raqamdan xabar oldi:

“Dekanat kabinetiga hoziroq kel.”

Asu biroz hayron qoldi. Kim va nima uchun? Balki referati haqida bo‘lsa kerak. Yuragi gupillab, qorong‘i koridorlardan o‘tdi. Universitet binosi kechki payt shunaqangi vahimali bo‘ladiki, odam so‘nggi marta orqasiga qarab olishga majbur.

Dekanat kabinetining eshigi ochiq edi. Ichkarida faqat Taehyung bor edi. Stol ustida bir nechta qog‘ozlar, yon tomonda qora charm qo‘lqoplar. U deraza oldida turib, sigareta chekardi. Shahar chiroqlari ko‘chaga soya solardi.

Asu boshini egib, sekin gap qotdi:

— Siz chaqirdingizmi?

Taehyung ohangsiz javob berdi:

— Kir.

Asu ichkariga qadam tashlagach, Taehyung sigaretasini o‘chirib, unga yaqinlashdi. Uning nigohi har galgidan ham qattiqroq, lablari esa jiddiy qiyshaygandi.

— Sening yozgan ishing… — dedi u. — Juda qiziq. Ko‘p narsa haqida ortiqcha bilibsan.

Asu hayron bo‘ldi.

— Men… men faqat referat tayyorlagandim.

Taehyung stolga suyandi.

— Sen men haqimda ham bilib olmoqchisanmi, Asu?

Bu savol Asuni larzaga soldi. Gap qog‘ozlar haqida ketmayotgani aniq edi. Yuragi birpas to‘xtagandek bo‘ldi.

— Yo‘q… men faqat… — deb, javob topa olmadi u.

Taehyung qattiq kulimsirab qo‘ydi. Uning bu jilmayishi mehribon emas edi, balki o‘yin va tahdid aralash joziba edi.

— Hamma narsa sen o‘ylaganchalik oddiy emas. Shu universitetda ham, men ham. — U sekin Asuga yaqinlashdi. — Ba’zan odamlar kimligini yashiradi. Sirlar esa juda og‘ir bo‘ladi.

Asu hech narsa deya olmadi. Faqat Taehyungning qattiq nigohidan o‘zini olib qochishga urindi.

— Referatingni olib ket. Keyingi safar bunday mavzuda yozma. — Taehyung qog‘ozni uzatdi. — Va bundan keyin men chaqirsam, kechikma.

Asu qog‘ozni olib, chiqib ketdi. Yuragi go‘yo bo‘g‘ziga tiqilib qolgandek. Koridorlardan yugurgisi keldi, lekin shunchaki sekin yurdi. Qattiq xavotir, lekin ayni damda ich-ichidan Taehyung uni yanada o‘ziga tortayotganini his qildi.

“Bu odam xavfli… lekin nega men undan uzoqlasha olmayapman?”

Bu kecha Asu uxlay olmadi. Telefoni yana titradi. Xuddi avvalgidek noma’lum raqam:

“Ertaga 21:00. Universitet orqasidagi eski binoda bo‘l.”

Asu yuragini ushlab, ekranga qarab qotib qoldi.

“Nima bo‘lyapti?” — deb pichirladi u. Lekin ichidagi bir kuch unga shu chaqiruvga javob berishni buyurardi.

reak bosishni unutmangla🥹❤️

Xato va kamchiliklar uchun uzur❤️‍🩹