JK ning ko'zlari qo'rquvga to'ldi.

Jk: Yo'q...

Tae esa hayrat bilan ortiga qaradi.

Qorong'ulik orasidan oq sochlari biroz oqarib qolgan, yoshi elliklardan oshgan erkak chiqib keldi.

Uni ko'rgan zahoti notanish erkakning yuzi o'zgarib ketdi.

E: Demak, sen tirik ekansan...

Erkak achchiq kulib qo'ydi.

Jk: Men o'lishim kerak edi, shundaymi?

Tae hech narsani tushunmasdi.

Tae: Kim siz?

Erkakning ko'zlari Tae ga tushdi.

Va uning ko'zlarida yosh qalqib chiqdi.

E: Nahotki... meni eslamasang?

Tae qotib qoldi.

Tae: Men sizni tanimayman.

JK esa g'azab bilan:

Jk: Bu yerga kelmasliging kerak edi!

Tae: Menda boshqa iloj qolmadi, JK.

Shu payt tashqaridan qadam tovushlari yaqinlashdi.

X: Tezroq! Agar ular bizni topsa, hammasi tugaydi!

Ular qorong'i yo'lak bo'ylab yugurib ketishdi.

Bir necha daqiqadan so'ng yo'lak ularni eski yer osti xonasiga olib keldi.

Chang bosgan xona.

Eski javonlar.

Sarg'aygan hujjatlar.

Va devorda osilib turgan suratlar.

Tae ning nafasi ichiga tushib ketdi.

Suratlarning birida u o'zini ko'rdi.

Ammo suratdagi Tae hali juda kichkina edi.

Uni quchoqlab turgan ayol esa begona edi.

Tae: Bu...

Oq sochli erkak: Sening onang

Tae ning yuragi tez ura boshladi.

Tae: Yo'q...

Oq sochli erkak: Ha, Tae.

Tae: Ammo dadam aytgan edilar...

Oq sochli erkak: Janob Jeon senga yolg'on gapirgan.

JK ko'zlarini yumdi.

Go'yo shu kun kelishini juda yaxshi bilgan odamdek.

Jk: Yetar!

Lekin oq sochli erkak davom etdi.

Oq sochli erkak: Sen Jeonlar oilasida tug'ilmagansan.

Tae ning qo'llari qaltirab ketdi.

Tae: Nima?

Oq sochli erkak: Seni bu oilaga olib kelishgan.

Jk: Yolg'on!

Oq sochli erkak: Men yolg'on gapirmayapman.

Erkak sekin javondan eski qutini oldi.

Ichidan kichik medalonni chiqarib Tae ga uzatdi.

Oq sochli erkak: Buni tanidingmi?

Tae medalonni ochdi.

Ichida kichkina surat bor edi.

Va suratdagi ayol...

Devordagi suratdagi ayolning o'zi edi.

Tae: Bu... onam...

Ko'zlaridan yosh oqib tushdi.

Tae: U qayerda?

Xonada og'ir sukunat hukm surdi.

Oq sochli erkak javob berishdan oldin JK ning yuzi oqarib ketganini ko'rdi.

Tae: JK...

Jk: Indama!

Oq sochli erkak: U bilishga haqli.

Jk: YO'Q!

Tae hayrat bilan JK ga qaradi.

Tae: Nega?

JK ning mushtlari qattiq siqildi.

Jk: Chunki...

U gapini tugatolmadi.

Birdan yer osti xonasining eshigi qattiq ochildi.

Bir necha qora kiyimdagi odamlar ichkariga bostirib kirishdi.

X: Topdik ularni!

JK bir soniyada Tae ni orqasiga oldi.

Ammo Tae ning nigohi qora kiyimdagi odamlarning ortida turgan kishiga tushdi.

Uni ko'rishi bilan yuragi to'xtab qolgandek bo'ldi.

Jk: Dadam...?

Janob Jeon.

U tirik edi.

Va eng qo'rqinchlisi...

Uning yuzida zarracha ham hayrat yo'q edi.

Go'yo bularning hammasi boshidan rejalashtirilgandek.

Janob Jeon sekin jilmaydi.

Jj: Nihoyat seni topdim, o'g'lim...

Park Jimin shaharda katta bo'lgan, qulay hayotga o'rganib qolgan yigit edi. U gavjum ko'chalar, baland binolar va tungi chiroqlarni yaxshi ko'rardi. Shuning uchun bir kuni ota-onasi:

Jp: Jimin, yozni buvingnikida qishloqda o'tkazasiz

Jm: Nima?! Men u yerda nima qilaman? Internet ham yaxshi ishlamasa kerak!

Jp qar'iy: Bu qaror o'zgarmaydi

Jiminning kayfiyati tushib ketdi. Yana bir sabab bor edi. Uning yigiti Hyunwoo shaharda qolardi. Garchi ular uch yildan beri uchrashayotgan bo'lsa ham, Hyunwoo oxirgi paytlarda Jimin bilan sovuq muomalada bo'lib qolgandi. Qo'ng'iroqlarga kech javob berar, xabarlariga qisqa yozar, uchrashganda ham ko'proq telefoniga qarab o'tirardi.

Jimin ketishidan oldin u bilan uchrashdi.

Jm: Men ketayotganim uchun xafa emasmisan?

Hy: Hmm, yo'q, yaxshi borib kel.

Jiminning ko'ngli og'ridi.

Jm: Meni sevasanmi?

Hyunwoo hatto unga qaramasdan:

Hy: Ha, albatta

Lekin bu "ha" so'zida iliqlik yo'q edi.

Bir necha soatdan keyin Jimin qishloqqa yetib keldi. Atrof yam-yashil, osmon tiniq, havo esa shahardagidan ancha toza edi.

Ammo Jiminning kayfiyati yo'q edi.

Jm sumka sini ko'tarib: Zerikib o'laman shekilli...

Shu payt velosipedda ketayotgan yigit to'satdan oldida to'xtadi.

Y: Ehtiyot bo'lsang bo'lmaydimi?!

Jimin cho'chib ketdi.

Jm: O'zing qarasang bo'lmaydimi?!

Yigit qora sochli, o'tkir qarashli va juda chiroyli edi.

Y: Shaharlikmisan?

Jm: Ha, nima bo'pti?

Y: Bilinib turibdi.

Jm: Nima deganing bu?!

Yigit kulib yubordi.

Y: Hech narsa. Men Yoongi.

Jm: Men Jimin.

Y: Xursand bo'ldim.

Jimin esa burnini jiyirdi.

Jm: Men emas.

Yoongi kulib, velosipedini haydab ketdi.

Jm pchirlab: G'alati odam ekan

Ertasi kuni Jimin buvisi bilan bozordan qaytayotganda yana Yoongini uchratdi.

Jm: Yana senmi?

Y: Men ham shuni aytmoqchi edim.

Buvisi esa kulib yubordi.

B: Yoongi juda yaxshi bola. Qo'shnimizning o'g'li.

Y: Rostdanmi? Demak, qo'shni bo'lamiz.

Jimin ichida:

"Ajoyib. Endi har kuni shu bilan ko'rishaman..."

deb o'yladi.

Kunlar o'tib, ular asta-sekin yaqinlasha boshlashdi.

Yoongi Jiminni daryo bo'yiga olib bordi, quyosh botishini tomosha qilishdi, velosiped haydashni o'rgatdi, qishloqdagi festivalga birga borishdi.

Jimin uzoq vaqt ichida birinchi marta chin dildan kulayotganini his qildi.

Bir kuni kechqurun ular yulduzlarga qarab o'tirishardi.

Y: Shaharga qaytgach meni unutib yuborasanmi?

Jimin biroz jim qoldi.

Jm: Bilmayman...

Y: Demak, unutasan.

Jm: Yo'q, unday demadim.

Y: Men esa unutolmayman.

Jimin yuragi tez ura boshladi.

Shu payt telefoniga Hyunwoo qo'ng'iroq qildi.

Jm: Ha?

Hy: Nima qilyapsan?

Jm: Hech narsa.

Hy: Yaxshi.

Jm: Meni sog'indingmi?

Hy: Ha.

Jm: Meni sevasanmi?

Hy: Ha.

Har doimgidek bir xil javob.

Jimin telefonni qo'ygach, Yoongi unga qaradi.

Y: Nega ko'zlaring xafa?

Jm: Bilmayman...

Bir kuni Jimin shaharga qaytishiga bir hafta qolganda Hyunwoo kutilmaganda qishloqqa kelib qoldi.

Hy: Seni sog'indim

Jimin xursand bo'lishi kerak edi, ammo negadir yuragi jim edi.

Hyunwoo esa Yoongiga sovuq qarab:

Hy: Bu kim?

Jm: Do'stim.

Yoongi indamadi.

Kechqurun Jimin Hyunwoo bilan aylanishga chiqdi.

Jm: Oxirgi paytlarda menga umuman e'tibor bermayapsan

Hy: Ishlarim ko'p edi.

Jm: Men yig'laganimni ham bilmading.

Hy: Bo'pti-da.

Jm: Bo'pti-da?

Hy: Shunchaki, shunaqa.

Jiminning ko'zlariga yosh keldi.

Jm: Men har safar "meni sevasanmi?" deb so'rayman, sen "ha" deysan. Lekin men bu sevgini his qilmayapman!

Hy: Nima qilishim kerak?!

Jm: Hech bo'lmaganda meni tingla!

Hy: Jimin, dramatizatsiya qilma!

Shu gap Jiminning sabrini tugatdi.

Jm: Yetar! Men seni sevganman, lekin faqat o'zim harakat qilganman! Men charchadim!

Hy: Demak, ajrashamizmi?

Jimin chuqur nafas oldi.

Jm: Ha...

Hyunwoo indamay ortiga o'girilib ketdi.

Jimin esa yig'lab qoldi.

Yomg'ir yog'a boshladi.

Jimin ko'z yoshlarini artayotganida, ortidan tanish ovoz eshitildi.

Y: Sovuq qotib qolasan.

Yoongi soyabon tutib turardi.

Jm: Sen...

Y: Yig'lama.

Jimin o'zini tutolmay, Yoongining bag'riga kirib ketdi.

Jm: Juda charchadim...

Yoongi uning sochlarini sekin siladi.

Y: Bilaman.

Jm: Nega doim yonimdasan?

Yoongi kulimsiradi.

Y: Chunki seni yaxshi ko'raman, Jimin.

Jimin ko'zlarini katta ochdi.

Jm: Nima?

Y: Men seni qachondan beri sevaman. Lekin seni majburlashni xohlamadim.

Jimin asta jilmaydi.

Jm: Men ham... seni yonimda bo'lganda o'zimni baxtli his qilaman.

Y: Faqat baxtlimisan?

Jimin kulib yubordi.

Jm: Ahmoq...

Yoongi unga yaqinlashdi.

Y: Javobni eshitmoqchiman.

Jimin qizarib:

Jm: Men ham seni sevaman, Yoongi.

Yoongining yuzida samimiy tabassum paydo bo'ldi.

Y: Demak, endi meni tashlab shaharga qochib ketmaysanmi?

Jm: Yo'q.

Y: Rostdanmi?

Jm: Chunki qayerda bo'lishimdan qat'i nazar, sen bilan bo'lsam, o'sha joy men uchun uy bo'ladi.

Yoongi Jiminning qo'lidan ushladi.

Yomg'ir asta-sekin to'xtayotgan, osmon esa ochilib borayotgan edi.

Va Jimin bir narsani tushundi.

Ba'zan inson eng qimmatli narsani o'zi kutmagan joyda topadi.

Tugadi.

Park Jimin shaharda katta bo'lgan, qulay hayotga o'rganib qolgan yigit edi. U gavjum ko'chalar, baland binolar va tungi chiroqlarni yaxshi ko'rardi. Shuning uchun bir kuni ota-onasi:

Jp: Jimin, yozni buvingnikida qishloqda o'tkazasiz

Jm: Nima?! Men u yerda nima qilaman? Internet ham yaxshi ishlamasa kerak!

Jp qar'iy: Bu qaror o'zgarmaydi

Jiminning kayfiyati tushib ketdi. Yana bir sabab bor edi. Uning yigiti Hyunwoo shaharda qolardi. Garchi ular uch yildan beri uchrashayotgan bo'lsa ham, Hyunwoo oxirgi paytlarda Jimin bilan sovuq muomalada bo'lib qolgandi. Qo'ng'iroqlarga kech javob berar, xabarlariga qisqa yozar, uchrashganda ham ko'proq telefoniga qarab o'tirardi.

Jimin ketishidan oldin u bilan uchrashdi.

Jm: Men ketayotganim uchun xafa emasmisan?

Hy: Hmm, yo'q, yaxshi borib kel.

Jiminning ko'ngli og'ridi.

Jm: Meni sevasanmi?

Hyunwoo hatto unga qaramasdan:

Hy: Ha, albatta

Lekin bu "ha" so'zida iliqlik yo'q edi.

Bir necha soatdan keyin Jimin qishloqqa yetib keldi. Atrof yam-yashil, osmon tiniq, havo esa shahardagidan ancha toza edi.

Ammo Jiminning kayfiyati yo'q edi.

Jm sumka sini ko'tarib: Zerikib o'laman shekilli...

Shu payt velosipedda ketayotgan yigit to'satdan oldida to'xtadi.

Y: Ehtiyot bo'lsang bo'lmaydimi?!

Jimin cho'chib ketdi.

Jm: O'zing qarasang bo'lmaydimi?!

Yigit qora sochli, o'tkir qarashli va juda chiroyli edi.

Y: Shaharlikmisan?

Jm: Ha, nima bo'pti?

Y: Bilinib turibdi.

Jm: Nima deganing bu?!

Yigit kulib yubordi.

Y: Hech narsa. Men Yoongi.

Jm: Men Jimin.

Y: Xursand bo'ldim.

Jimin esa burnini jiyirdi.

Jm: Men emas.

Yoongi kulib, velosipedini haydab ketdi.

Jm pchirlab: G'alati odam ekan

Ertasi kuni Jimin buvisi bilan bozordan qaytayotganda yana Yoongini uchratdi.

Jm: Yana senmi?

Y: Men ham shuni aytmoqchi edim.

Buvisi esa kulib yubordi.

B: Yoongi juda yaxshi bola. Qo'shnimizning o'g'li.

Y: Rostdanmi? Demak, qo'shni bo'lamiz.

Jimin ichida:

"Ajoyib. Endi har kuni shu bilan ko'rishaman..."

deb o'yladi.

Kunlar o'tib, ular asta-sekin yaqinlasha boshlashdi.

Yoongi Jiminni daryo bo'yiga olib bordi, quyosh botishini tomosha qilishdi, velosiped haydashni o'rgatdi, qishloqdagi festivalga birga borishdi.

Jimin uzoq vaqt ichida birinchi marta chin dildan kulayotganini his qildi.

Bir kuni kechqurun ular yulduzlarga qarab o'tirishardi.

Y: Shaharga qaytgach meni unutib yuborasanmi?

Jimin biroz jim qoldi.

Jm: Bilmayman...

Y: Demak, unutasan.

Jm: Yo'q, unday demadim.

Y: Men esa unutolmayman.

Jimin yuragi tez ura boshladi.

Shu payt telefoniga Hyunwoo qo'ng'iroq qildi.

Jm: Ha?

Hy: Nima qilyapsan?

Jm: Hech narsa.

Hy: Yaxshi.

Jm: Meni sog'indingmi?

Hy: Ha.

Jm: Meni sevasanmi?

Hy: Ha.

Har doimgidek bir xil javob.

Jimin telefonni qo'ygach, Yoongi unga qaradi.

Y: Nega ko'zlaring xafa?

Jm: Bilmayman...

Bir kuni Jimin shaharga qaytishiga bir hafta qolganda Hyunwoo kutilmaganda qishloqqa kelib qoldi.

Hy: Seni sog'indim

Jimin xursand bo'lishi kerak edi, ammo negadir yuragi jim edi.

Hyunwoo esa Yoongiga sovuq qarab:

Hy: Bu kim?

Jm: Do'stim.

Yoongi indamadi.

Kechqurun Jimin Hyunwoo bilan aylanishga chiqdi.

Jm: Oxirgi paytlarda menga umuman e'tibor bermayapsan

Hy: Ishlarim ko'p edi.

Jm: Men yig'laganimni ham bilmading.

Hy: Bo'pti-da.

Jm: Bo'pti-da?

Hy: Shunchaki, shunaqa.

Jiminning ko'zlariga yosh keldi.

Jm: Men har safar "meni sevasanmi?" deb so'rayman, sen "ha" deysan. Lekin men bu sevgini his qilmayapman!

Hy: Nima qilishim kerak?!

Jm: Hech bo'lmaganda meni tingla!

Hy: Jimin, dramatizatsiya qilma!

Shu gap Jiminning sabrini tugatdi.

Jm: Yetar! Men seni sevganman, lekin faqat o'zim harakat qilganman! Men charchadim!

Hy: Demak, ajrashamizmi?

Jimin chuqur nafas oldi.

Jm: Ha...

Hyunwoo indamay ortiga o'girilib ketdi.

Jimin esa yig'lab qoldi.

Yomg'ir yog'a boshladi.

Jimin ko'z yoshlarini artayotganida, ortidan tanish ovoz eshitildi.

Y: Sovuq qotib qolasan.

Yoongi soyabon tutib turardi.

Jm: Sen...

Y: Yig'lama.

Jimin o'zini tutolmay, Yoongining bag'riga kirib ketdi.

Jm: Juda charchadim...

Yoongi uning sochlarini sekin siladi.

Y: Bilaman.

Jm: Nega doim yonimdasan?

Yoongi kulimsiradi.

Y: Chunki seni yaxshi ko'raman, Jimin.

Jimin ko'zlarini katta ochdi.

Jm: Nima?

Y: Men seni qachondan beri sevaman. Lekin seni majburlashni xohlamadim.

Jimin asta jilmaydi.

Jm: Men ham... seni yonimda bo'lganda o'zimni baxtli his qilaman.

Y: Faqat baxtlimisan?

Jimin kulib yubordi.

Jm: Ahmoq...

Yoongi unga yaqinlashdi.

Y: Javobni eshitmoqchiman.

Jimin qizarib:

Jm: Men ham seni sevaman, Yoongi.

Yoongining yuzida samimiy tabassum paydo bo'ldi.

Y: Demak, endi meni tashlab shaharga qochib ketmaysanmi?

Jm: Yo'q.

Y: Rostdanmi?

Jm: Chunki qayerda bo'lishimdan qat'i nazar, sen bilan bo'lsam, o'sha joy men uchun uy bo'ladi.

Yoongi Jiminning qo'lidan ushladi.

Yomg'ir asta-sekin to'xtayotgan, osmon esa ochilib borayotgan edi.

Va Jimin bir narsani tushundi.

Ba'zan inson eng qimmatli narsani o'zi kutmagan joyda topadi.

Tugadi.

"Unda nega hali ham menga qarashing boshqacha?"

Jimin shu savol bilan bir necha daqiqa zinada qotib qoldi.

Yoongi esa allaqachon ko‘zdan g‘oyib bo‘lgandi.

O‘sha kuni tushlik payti Jimin oshxonaga kirganida uzoqdan Yoongini ko‘rib qoldi.

Yoongi odatdagidek Jungkook bilan o‘tirardi.

Jimin esa boshqa stolga o‘tirmoqchi bo‘ldi.

Lekin Tae uning qo‘lidan ushlab qoldi.

Tae: Qayoqqa?

Jm: Bu yerga emas.

Tae: O‘tiraver.

Jm: Tae...

Tae: Yo‘q.

Jimin qarshilik qilishga ulgurmay Tae uni Yoongi qarshisidagi stulga o‘tqazdi.

Bir lahzada stol atrofida noqulay jimlik paydo bo‘ldi.

Jungkook ichida kulardi.

Yoongi esa telefoniga qarab o‘tirardi.

Tae: Eee... bugun havo yaxshi ekan-a?

Jk: Ha

Yana sukut.

Tae: Men ichimlik olib kelaman!

Jk: Men ham!

Jiminning ko‘zlari kattalashib ketdi.

Jm: Hoy! Meni...

Lekin ular allaqachon ketib bo‘lgandi.

Endi stolda faqat Jimin bilan Yoongi qolgandi.

Y: Ular atay qilyapti

Jm: Bilaman.

Y: Ahmoqlar.

Jm: Roziman.

Bir lahza ikkalasi ham kulib yuborishdi.

Keyin yana o‘sha jimlik.

Yoongi sekin boshini ko‘tardi.

Y: Oyog‘ing yaxshimi?

Jm: Hm?

Y: Zinadagi holat.

Jm: Ha.

Y: Yaxshi.

Jimin uning yuziga qaradi.

Jm: Nega so‘rading?

Y: Shunchaki.

Jm: Yana "shunchaki"mi?

Yoongi indamay qoldi.

Y: Bilmayman, Jimin.

Bu javob Jiminni battar chalkashtirdi.

Oradan ikki kun o‘tdi.

Melisa yana Jimin bilan uchrashmoqchi bo‘ldi.

Bu safar Jimin rad eta olmadi.

Jm: Mayli.

Tae xursand bo‘lib yubordi.

Tae: Nihoyat!

Jimin kuldi.

Jm: Nima "nihoyat"?

Tae: Hech narsa.

Lekin uzoqroqda turgan Yoongi bu suhbatni eshitib qolgandi.

U yuzini boshqa tomonga burdi.

Jungkook esa darrov buni payqadi.

Jk: Rashk qilyapsanmi?

Y: Ahmoq bo‘lma.

Jk: Men hech nima demadim-ku.

Yoongi javob bermadi.

Kechqurun Jimin melisa bilan kafeda o‘tirardi.

Melisa kulib nimadir gapirardi.

Lekin Jiminning telefoni vibratsiya qildi.

Tae:

"Yoongi bugun juda g‘alati."

Jimin darrov javob yozdi.

"Nima bo‘pti?"

"Hech nima. Faqat jim."

Jimin xabarni o‘qib yana telefoniga qaradi.

M: Jimin?

Jm: Ha?

M: Men bilan zerikyapsanmi?

Jm; Yo‘q.

M: Unda nega doim telefoningga qarayapsan?

Jimin noqulay bo‘lib qoldi.

Jm: Uzr.

Melisa unga bir necha soniya qarab turdi.

Keyin kulimsiradi.

M: U seni yoqtiradimi?

Jimin qotib qoldi.

Jm: Kim?

M; Menimcha, o‘zing bilasan.

Jm: Yo‘q.

M: Balki sen uni yoqtirarsan?

Jimin javob bera olmadi.

Chunki bu savolga javob berishdan qo‘rqardi.

Ertasi kuni universitet kutubxonasida Jimin kitob qidirib yurgandi.

Tasodifan yuqori tokchadagi kitobni olishga cho‘zildi.

Lekin kitob tushib ketay deb qolganda boshqa qo‘l uni ushlab qoldi.

Yoongi.

Y: Ehtiyot bo‘l.

Jimin sekin unga qaradi.

Jm: Yana sen.

Y: Afsuski.

Jimin kulib yubordi.

Jm: Yolg‘onchi.

Yoongi ham kulimsiradi.

Lekin shu payt uning ko‘zi Jiminning telefoniga tushdi.

Ekranda Melisa yozgan xabar turardi.

"Bugun ham ko‘rishamizmi? ❤️"

Yoongining tabassumi yo‘qoldi.

Y: Qiz do‘stingmi?

Jm: Yo‘q.

Y: Lekin yurakcha jo‘natibdi.

Jm: Nima qilibdi?

Yoongi kitobni javonga qo‘ydi.

Y: Hech nima.

Jm: Yana shu "hech nima".

Y: Jimin, men ishlashim kerak.

Jm: Yo‘q, gapni o‘zgartirma.

Yoongi chuqur nafas oldi.

Y: Nima eshitmoqchisan?

Jm: Nega jahling chiqdi?

Y: Chiqmadi.

Jm: Chiqdi!

Y: Chiqmadi dedim!

Kutubxonadagi odamlar ularga qarab qolishdi.

Jiminning ham jahli chiqib ketdi.

Y: Bo‘ldi! Senga nima o‘zi?!

Yoongi ham ovozini ko‘tardi.

Jm: Menga hech nima!

Jm: Yolg‘on!

Y: Bo‘ldi dedim!

Bir necha soniya ikkalasi ham bir-biriga jahl bilan qarab turishdi.

Yoongi birdan ko‘zlarini yumib chuqur nafas oldi.

Va past ovozda dedi:

Y: Chunki seni boshqa birov bilan ko‘rish menga yoqmaydi...

Jimin qotib qoldi.

Yoongi ham nima deganini endi tushungandek ko‘zlarini katta ochdi.

Atrof esa birdan mutlaqo jim bo‘lib qolgandek tuyuldi...

Jimin suratni qo‘lida ushlab qotib qoldi.

Qoraytirib tashlangan yuz...

Go‘yo kimdir ataylab o‘sha odamning kimligini yashirmoqchi bo‘lgandek edi.

U suratni yorug‘likka tutdi.

Ammo qalam shu qadar qalin bosilganki, yuzni ajratib bo‘lmasdi.

Birdan koridor tomondan qadam tovushi eshitildi.

Jimin cho‘chib ketdi.

Qadamlar yaqinlashardi.

Tezda suratni qutiga qaytarib, javon ortiga yashirindi.

Eshik asta ochildi.

Xona ichiga kimdir kirdi.

Jimin nafasi chiqib ketmasligi uchun og‘zini qo‘li bilan yopdi.

Qadamlar javonlar orasida aylanardi.

Bir...

Ikki...

Uch...

Birdan o‘sha odam to‘xtadi.

Jimin yuragi shu qadar tez urardiki, go‘yo butun xona eshitayotgandek tuyuldi.

Bir necha soniya mutlaq sukunat cho‘kdi.

Keyin esa tanish ovoz eshitildi.

? :Chiq.

Jiminning ko‘zlari kattalashdi.

Jungkook.

Jk: Bilaman, shu yerdasan.

Jimin sekin yashiringan joyidan chiqdi.

Jungkookning yuzi odatdagidek sovuq edi.

Ammo ko‘zlarida jahl bor edi.

Jm: Nega meni kuzatyapsan?

Jk: Men seni kuzatmayapman.

Jm: Yolg‘on gapirma.

Jk: Men shunchaki...

Jm: Shunchaki nima?

Jimin ham asabiylashib ketdi.

Jm: Hamma narsa g‘alati! Hamma nimanidir yashiryapti! Sen ham!

Jungkook bir muddat indamay turdi.

Jk: Ba'zan bilmagan yaxshi.

Jm: Men o‘zim hal qilaman nimani bilishimni.

Jungkook kulmadi.

Faqat uzoq tikilib qoldi.

Jk: Bu ishga aralashganing uchun afsuslanasan.

Jm: Qo‘rqitmoqchimisan?

Jk: Yo‘q.

Bu safar uning javobi juda tez keldi.

Jk: Men seni ogohlantiryapman.

Jimin bir lahza nima deyishni bilmadi.

Chunki birinchi marta Jungkookning ovozida sovuqqonlikdan boshqa narsa sezilgandi.

Xavotir.

Ammo bu hissiyot bir soniyada yo‘qoldi.

Jungkook ortiga burildi.

Jk: Uyga ket.

Jm: Yo‘q.

Jk: Jimin.

Jm: Yo‘q dedim.

Birdan koridor tomondan nimadir yiqilgan ovoz eshitildi.

Ikkalasi ham darhol eshik tomonga qarashdi.

Qars!

Yana bir ovoz.

Bu safar yaqinroq.

Jungkookning yuzi oqarib ketdi.

Jimin buni darrov payqadi.

Jm: Nima bo‘ldi?

Jungkook javob bermadi.

U tez yurib eshik tomon bordi va koridorga chiqdi.

Jimin ham ortidan ergashdi.

Koridor bo‘m-bo‘sh edi.

Hech kim yo‘q.

Lekin pol ustida bitta oq konvert yotardi.

Jungkook uni ko‘rishi bilan qotib qoldi.

Qo‘llari musht bo‘lib tugildi.

Jimin konvertni olib ochmoqchi bo‘ldi.

Ammo Jungkook uni darhol tortib oldi.

Jk: Tegma!

Bu qadar baland gapirganini Jimin hali eshitmagandi.

Bir lahza ikkalasi ham jim qoldi.

So‘ng Jungkook konvertni sumkasiga soldi.

Jm: Ichida nima bor?

Jk: Senga tegishli emas.

Jm: Balki tegishlidir.

Jungkook javob bermadi.

Faqat bir necha soniya Jiminga tikilib turdi.

Keyin juda past ovozda dedi:

Jk: U qaytib kelibdi...

Jm: Kim?

Jungkook ko‘zlarini yumdi.

Va birinchi marta uning yuzida haqiqiy qo‘rquv paydo bo‘ldi.

Jk: Men eng qo‘rqqan odam

Jk ketti

Jimin Jungkookning ortidan uzoq tikilib qoldi.

"Men eng qo‘rqqan odam."

Bu gap uning qulog‘ida qayta-qayta jaranglayotgandi.

Axir Jungkook hech narsadan qo‘rqmaydigandek ko‘rinardi.

Unday odam kimdan qo‘rqishi mumkin?

O‘sha kecha Jimin yana uxlay olmadi.

Soat tungi ikkilardan o‘tgan edi.

Xona jimjit.

Faqat devordagi soatning chiqillashi eshitilib turardi.

Jimin karavotda yotarkan, birdan telefoniga xabar keldi.

Noma'lum raqam.

Yuragi tez ura boshladi.

U darhol xabarni ochdi.

Ichida faqat bitta rasm bor edi.

Qorong‘i koridor.

Eski maktab koridori.

Jimin bir necha soniya tikilib qoldi.

Keyin birdan nimanidir payqadi.

Rasmning eng chetida turgan odamni.

Yuzi aniq ko‘rinmasdi.

Ammo uning qo‘lida nimadir bor edi.

Suratni kattalashtirdi.

Yana.

Yana.

Nihoyat ko‘rdi.

Kalit.

Xuddi Jiminning otasi qoldirgan kalitga o‘xshash kalit.

Jimin nafasi ichiga tiqilib qoldi.

Shu payt ikkinchi xabar keldi.

"17-xona."

Jimin qoshlarini chimirdi.

17.

Xuddi kalitdagi raqam.

Tasodif bo‘lishi mumkin emasdi.

Ertasi kuni dars davomida ham uning xayoli o‘sha xabarda edi.

17-xona.

Lekin maktabda bunday xona yo‘q edi.

Yoki...

Bor-u, lekin yashirilganmi?

Tanaffusda u maktab xaritasini qidirishga tushdi.

Eski e'lonlar taxtasi yonida osilib turgan binoning rejasini topdi.

Birinchi qavat.

Ikkinchi qavat.

Uchinchi qavat.

Jimin diqqat bilan qaray boshladi.

Va birdan nimanidir payqadi.

16-xona.

Keyin birdaniga 18-xona.

17-xona yo‘q edi.

Go‘yo ataylab o‘chirib tashlangandek.

Jk: Nima qilyapsan?

Tanish ovozdan Jimin cho‘chib ketdi.

Jungkook.

U xaritaga qarab turardi.

So‘ng birdan uning yuzi o‘zgardi.

Jk: Sen buni qayerdan bilding?

Jm: Nimani?

Jk: 17-xonani.

Jimin indamadi.

Ammo bu javob o‘rniga yetarli bo‘ldi.

Jungkook jag‘ini qattiq qisdi.

Jk: U sen bilan bog‘lana boshlabdimi?

Jm: Kim o‘zi u?!

Jk: Jim bo‘l!

Bu safar Jungkookning ovozi juda qattiq chiqdi.

Atrofdagi bir nechta o‘quvchi ularga qarab qoldi.

Jungkook esa bir soniya ko‘zlarini yumdi.

Go‘yo o‘zini bosishga urinayotgandek.

Keyin past ovozda dedi:

Jk: Bugun darsdan keyin uyga ket.

Jm: Nega?

Jk: Chunki bugun kech bo‘lishidan oldin ketishing kerak.

Jm: Agar ketmasamchi?

Jungkook unga tikildi.

Bu safar uning ko‘zlarida jahl ham, sovuqqonlik ham yo‘q edi.

Faqat qo‘rquv.

Haqiqiy qo‘rquv.

Jk: Unda u seni ham topadi.

Jimin javob berishga ulgurmay qoldi.

Chunki aynan shu paytda maktabning eski karnayi o‘z-o‘zidan g‘ichirlab ishga tushdi.

Barcha o‘quvchilar to‘xtab qoldi.

Shovqin orasidan xirillagan ovoz eshitildi.

Va butun maktab eshitadigan qilib bitta jumla aytildi:

"17-xona yana ochildi."

Shundan so‘ng karnay o‘chib qoldi.

Koridorni o‘lik sukunat qopladi.

Jimin esa asta boshini burib Jungkookga qaradi.

Jungkookning yuzi oqarib ketgandi.

Go‘yo u aynan shu gapdan eng ko‘p qo‘rqayotgandek...

Ertasi kuni ertalab Jimin universitetga odatdagidan ham erta keldi.

Ichida faqat bitta niyat bor edi.

Yoongini ko‘rmaslik.

Lekin taqdir hamisha uning rejasini buzardi.

Koridorning oxirida Yoongi turardi.

Ikkalasi bir vaqtda bir-birini ko‘rib qoldi.

Bir soniya.

Ikki soniya.

Keyin esa ikkalasi ham indamay boshqa tomonga qarab ketdi.

Tae uzoqdan bu holatni kuzatib turardi.

Tae: Jungkook...

Jk: Hm?

Tae: Menimcha, ular yana urishib qolishgan.

Jungkook qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib kuldi.

Jk: Yo‘q.

Tae: Unda nima bo‘ldi?

Jk: Nazarimda, bunisi undan ham yomonroq.

Dars davomida Jimin bir marta ham doskaga qaramadi.

O‘qituvchi nima tushuntirayotganini eshitayotgan bo‘lsa ham, miyasida faqat kechagi voqea aylanardi.

"Bu hech narsa emas edi."

Shu gap qayta-qayta eshitilayotgandek edi.

Yon tomondan Tae uni tirsagi bilan turtdi.

Tae: Hoy.

Jm: Nima?

Tae: Uch daqiqadan beri bitta sahifaga qarab o‘tiribsan.

Jm: Shunchaki charchadim.

Tae ishonmagandek qaradi.

Lekin boshqa hech narsa demadi.

Tushlik paytida Jungkook ataylab Yoongining yoniga borib o‘tirdi.

Jk: Bir savol bersam bo‘ladimi?

Yoongi telefonidan boshini ham ko‘tarmadi.

Y: So‘ra.

Jk: Jimin bilan nima bo‘ldi?

Y: Hech narsa.

Jk: Rostdanmi?

Y: Ha.

Jk: Unda nega ikkalangiz ham bir-biringizdan qochyapsizlar?

Bu safar Yoongi javob bermadi.

Faqat telefon ekranini o‘chirib qo‘ydi.

Jungkook ichida jilmaydi.

"O‘qiga tegdi."

Kunning oxirgi darsi tugagach Jimin kitoblarini yig‘ishtirib chiqib ketayotgan edi.

Yo‘lakning burilishida tasodifan kim bilandir to‘qnashib ketdi.

Yoongi.

Ikkalasining qo‘lidagi daftarlar polga tushib ketdi.

Jimin egilib ularni yig‘a boshladi.

Xuddi shu payt Yoongi ham egildi.

Qo‘llari tasodifan bir-biriga tegib ketdi.

Jimin darrov qo‘lini tortib oldi.

Go‘yo tok urgandek.

Yoongi ham hech narsa demadi.

Faqat daftarni uning qo‘liga uzatdi.

Jm: Rahmat.

Y: Hm.

Yana o‘sha noqulay jimlik.

Jimin burilib ketmoqchi bo‘lgandi.

Lekin Yoongi sekin ovozda uni chaqirdi.

Y: Jimin.

U to‘xtadi.

Jm: Nima?

Yoongi bir necha soniya indamay turdi.

Go‘yo nimadir demoqchi edi.

Lekin oxiri faqat bitta gap aytdi.

Y: Kechagi gapni unut.

Jiminning yuzi birdan o‘zgardi.

U sekin kuldi.

Ammo bu kulgi xafa kulgi edi.

Jm: Sen uchun unutish juda oson shekilli.

Y: Men...

Jm: Mayli.

Jimin uning gapini tugatishga ham imkon bermadi.

Jm: Xavotir olma.

"Unutaman."

Shu so‘zni aytib u ketdi.

Yoongi esa ortidan uzoq qarab qoldi.

Ichida esa bitta savol aylanardi.

"Nega bu gapni aytganimdan keyin bunchalik og‘ir bo‘lyapti?"

Yoongi shu savol bilan bir necha daqiqa koridorda qotib turdi.

Oxiri sumkasini yelkasiga tashlab indamay universitetdan chiqib ketdi.

Oradan uch kun o‘tdi.

Uch kun davomida ular bir-biri bilan deyarli gaplashmadi.

Tae bunga chidolmay qoldi.

Bir kuni oshxonada Jiminning ro‘parasiga kelib o‘tirdi.

Tae: Sen kasalmisan?

Jm: Yo‘q.

Tae: Unda nega buncha jimsan?

Jm: Shunchaki gapirgim kelmayapti.

Tae: Yoongi bilan bog‘liqmi?

Jimin qoshiqni stolga qo‘ydi.

Jm: Har safar shu savolni berma.

Tae: Demak, bog‘liq.

Jimin indamay o‘rnidan turib ketdi.

Tae esa xo‘rsinib Jungkookga qaradi.

Tae: Ahvol yomon.

Jungkook boshini qimirlatdi.

Jk: Juda yomon.

Huddi shu paytda Yoongi universitet hovlisida yolg‘iz o‘tirardi.

Jungkook uning yoniga kelib indamay o‘tirdi.

Bir necha daqiqa hech kim gapirmadi.

Oxiri Jungkook sukutni buzdi.

Jk: Sen uni xafa qildingmi?

Yoongi javob bermadi.

Jk: Yo sen xafa bo‘ldingmi?

Yana sukut.

Jk: Men faqat bitta narsani tushunmayapman.

Yoongi asta boshini ko‘tardi.

Y: Nimani?

Jk: Agar hech narsa bo‘lmagan bo‘lsa, nega ikkalangiz ham bunaqa yuribsizlar?

Bu safar ham Yoongi javob topolmadi.

Bir haftadan keyin loyiha taqdimoti kuni keldi.

Butun auditoriya yig‘ilgan edi.

O‘qituvchi navbat bilan guruhlarni chaqira boshladi.

U: Keyingi... Min Yoongi va Park Jimin.

Ikkalasi ham bir vaqtda o‘rnidan turdi.

Yonma-yon turishning o‘zi noqulay edi.

Jimin slaydlarni tushuntirardi.

Yoongi esa qolgan qismini gapirardi.

Hech qanday xato bo‘lmadi.

Hammasi juda yaxshi o‘tdi.

Lekin bir marta ham bir-biriga qaramadilar.

Taqdimot tugagach auditoriyada qarsak yangradi.

O‘qituvchi kulib dedi:

U: Juda yaxshi ishlabsizlar. Hamkorligingiz sezilib turibdi.

Bu gapni eshitib Tae bilan Jungkook kulgisini zo‘rg‘a bosib qoldi.

Jimin esa ichida "agar bilsangiz edi..." deb o‘yladi.

Dars tugagach hamma tarqala boshladi.

Jimin koridor bo‘ylab ketayotganida oldidan Melisa chiqib qoldi.

M: Salom.

Jm: Salom.

M: Bugun vaqting bormi?

Jimin biroz o‘ylanib qoldi.

Balki chalg‘ish kerakdir.

Balki hammasini unutish uchun boshqa odamlar bilan gaplashish kerakdir.

Jm: Mayli.

Melisa xursand bo‘lib kuldi.

M: Unda darsdan keyin kutaman.

Bu suhbatni uzoqdan Yoongi ham ko‘rib turardi.

U hech narsa demadi.

Faqat ko‘zlari bir lahza Jimin ustida to‘xtadi.

Keyin indamay burilib ketdi.

Ammo yurayotganda qo‘llarini shunchalik qattiq musht qilgandiki, tirnoqlari kaftiga botib ketgandi.

Kechqurun Jimin va Nari universitet yonidagi kichik kafeda o‘tirishardi.

Melisa nimadir hayajon bilan gapirardi.

Jimin esa eshitayotgandek ko‘rinsa ham, xayoli butunlay boshqa joyda edi.

M: Jimin?

Jm: Ha?

M: Sen bugun umuman bu yerda emassan.

Jimin noqulay kulib qo‘ydi.

Jm: Uzr.

M: Kimnidir o‘ylayapsanmi?

Jm: Yo‘q.

Melisa kuldi.

M: Yolg‘on gapiryapsan.

Jimin javob bermadi.

Chunki o‘zi ham kimni o‘ylayotganini juda yaxshi bilardi.

Ertasi kuni ertalab Jimin universitetga kirayotganda zinada oyog‘i toyib ketdi.

Yiqilib tushishiga bir soniya qolganda kimdir bilagidan ushlab qoldi.

Yoongi.

Ikkalasi ham bir lahza qotib qoldi.

Yoongining qo‘li hali ham Jiminning bilagida edi.

Ular juda yaqin turishardi.

Jimin asta qo‘liga qaradi.

Keyin Yoongining ko‘zlariga.

Yoongi darrov qo‘lini tortib oldi.

Y: Ehtiyot bo‘l.

Faqat shu ikki og‘iz gap.

Keyin hech narsa demay ketib qoldi.

Jimin esa zinada qotib qoldi.

Ichida esa yana o‘sha tushunarsiz tuyg‘u uyg‘ondi.

U sekin pichirladi:

Jm: "Hech narsa emas" deganding...

Unda nega hali ham menga qarashing boshqacha?

Qadam tovushlari tobora yaqinlashardi.

Tae beixtiyor bir qadam ortga chekindi. Omborxonaning sovuq havosi yuragidagi bezovtalikni yanada kuchaytirardi.

Eshik g'ichirlab ochildi.

Yorug'lik ichkariga tushishi bilan JK ning qiyofasi ko'rindi. Uning ortida qora kiyimdagi ikki notanish odam ham turardi.

JK ning nigohi bir zumda Tae ga tushdi.

Jk: Men senga bu yerga kelma, degandim.

Tae esa qo'lidagi eski suratni mahkam siqib ushladi.

Tae: Unda haqiqatni ayt.

Xona yana sukutga cho'mdi.

Notanish erkak sekin kulib yubordi.

X: Qancha vaqtgacha yashirasan, JK?

JK unga sovuq qarab qo'ydi.

Jk: Jim bo'l.

X²: Baribir bir kun bilib olardi.

Tae ikkisiga navbatma-navbat qaradi.

Tae: Nima bo'lyapti o'zi?

Erkak eski qutilardan birini sudrab olib keldi va qopqog'ini ochdi.

Ichida chang bosgan kundalik daftar yotardi.

Tae ehtiyotkorlik bilan uni ochdi.

Birinchi sahifasida faqat bitta jumla yozilgandi.

"Agar bu daftar kimningdir qo'liga tushsa, demak biz allaqachon kechikkanmiz..."

Tae ning qo'llari qaltiray boshladi.

U varaqlarni tez-tez aylantirdi.

Har bir sahifada g'alati belgilar, ismlar va sanalar yozilgan edi.

Oxirgi sahifaga kelganda esa u qotib qoldi.

U yerda faqat bitta ism bor edi.

Tae.

Pastida esa qizil siyoh bilan yozilgan jumla ko'zga tashlanardi.

"Uni har qanday narxda himoya qiling."

Tae asta boshini ko'tardi.

Tae: Meni... kimdan himoya qilish kerak?

JK javob bermadi.

Lekin uning yuzidagi odatdagi sovuqqonlik bir zumga yo'qolib, o'rnini xavotir egalladi.

Shu payt tashqaridan kuchli portlash ovozi eshitildi.

Omborxonaning eski derazalari larzaga keldi.

Notanish erkak bir zumda jiddiy tortdi.

X: Ular bizni topib bo'lishdi.

Tae hec
Jk: Mendan uzoqlashma.

Mashinalarning faralari omborxonaning singan oynalaridan ichkariga tushib, chang bosgan pol ustida uzun soyalar hosil qildi.

Tae yuragining urishini aniq eshitayotgandek edi.

JK esa uning oldiga kelib, juda past ovozda gapirdi.

Jk: Nima bo'lmasin, orqamda tur.

Bu gap Tae uchun g'alati eshitildi. Bir necha daqiqa oldin u JK dan jahli chiqib turgan edi, ammo hozir uning ovozida buyruqdan ko'ra xavotir ko'proq sezilib turardi.

Tashqarida mashina eshiklari birin-ketin yopildi.

Og'ir qadam tovushlari yaqinlasha boshladi.

Notanish erkakning yuzidagi tabassum ham asta-sekin yo'qoldi.

U omborxonaning qorong'i burchagiga qarab:

X: Bizga vaqt qolmadi...

Birdan yuqoridagi eski temir tom qattiq g'ichirlab ketdi.

Tae beixtiyor boshini ko'tardi.

Qorong'ulik ichida go'yo kimdir harakatlangandek tuyuldi.

Lekin hech narsani aniq ko'rib bo'lmasdi.

Shamol kuchaygani sayin eshik sekin-sekin o'z-o'zidan ochilib-yopila boshladi.

Qars...

Qars...

Har bir tovush xonadagi sukunatni yanada og'irlashtirardi.

JK atrofni kuzatarkan, qo'lini sezdirmay musht qilib oldi.

Tae esa yerda yotgan chang bosgan qutiga ko'zi tushib, uni sekin ochdi.

Ichida faqat eski bolalar o'yinchog'i bor edi.

Yog'ochdan yasalgan kichkina ayiqcha.

Ayiqchaning orqasiga esa mayda harflar bilan bitta sana yozilgan edi.

Ammo Tae uni o'qishga ulgurmadi.

JK darhol uning qo'lidan olib, cho'ntagiga soldi.

Jk: Hozir emas.

Tae: Nega?

Jk: Chunki bu yer buning uchun xavfsiz emas.

Tae javob kutayotgan edi, ammo JK indamadi.

Birdan tashqaridan hushtak ovozi eshitildi.

Notanish erkakning rangi oqarib ketdi.

X²: Ular ichkariga kirishyapti...

Shu zahoti omborxonaning boshqa tarafidagi tor eshik sekin ochildi.

Ichkaridan muzdek havo urildi.

JK bir lahza ikkilanib turdi-da, Tae ga qaradi.

Jk: Menga ishonasanmi?

Tae javob bermadi.

Ammo bir soniyadan keyin juda sekin bosh irg'adi.

JK uning yelkasidan ushlab, qorong'i yo'lak tomon boshladi.

Ular endi birinchi qadamni tashlashgan ham ediki...

Orqadan kimningdir past, ammo aniq ovozi yangradi:

XX: Tae.

U to'xtab qoldi.

Bu ovoz... g'alati darajada tanish edi.

Ammo qayerdan eshitganini eslay olmasdi.

JK esa ilk bor haqiqatan ham vahimaga tushgandek ortiga keskin o'girildi...

Jimin deyarli tun bo‘yi uxlay olmadi.

Ko‘zini yumsagina deraza ortidagi qora siluet ko‘z oldiga kelardi.

Ertalab esa budilnik ovozi emas, onasining eshikni taqillatishi uyg‘otdi.

Jmom: Jimin, kech qolasan.

Jm: Hozir...

U sekin o‘rnidan turdi. Stol ustidagi telefoniga qaradi.

Kechagi noma'lum raqamdan yuborilgan ikkala xabar ham yo‘qolgan edi.

Na o‘chirilganlar ichida, na yozishmalarda.

Go‘yo umuman kelmagandek.

Jm; Bu qanday bo‘lishi mumkin?..

U bir necha daqiqa telefonini qayta-qayta tekshirdi, ammo hech narsa topolmadi.

Maktabga kirishi bilan nimadir o‘zgarganini sezdi.

Koridorda odatdagidan ham ko‘proq shivir-shivir eshitilardi.

Ikki o‘quvchi yonidan o‘tayotganda gaplari qulog‘iga chalindi.

X: Kecha yana bo‘libdi.

X²: Rostdanmi?

X: Ha. Eski sport zalida.

Jimin beixtiyor to‘xtadi.

Ular esa uni ko‘rib darrov jim bo‘lishdi.

Jm: Nima bo‘ldi?

X: Hech narsa.

Jm: Hozir gaplashayotgan edinglar-ku.

X²: Sen aralashma.

Ikkalasi ham tez yurib ketishdi.

Bu holat uning qiziqishini battar kuchaytirdi.

Birinchi dars tugagach Jimin suv olish uchun chiqdi.

Yo‘lak oxirida yana Jungkookni ko‘rdi.

U devorga suyanib turardi.

Yuzi odatdagidan ham sovuq.

Jimin bir necha soniya qarab turdi-da, yonidan indamay o‘tib ketmoqchi bo‘ldi.

Ammo aynan o‘tayotgan paytda Jungkook past ovozda gapirdi.

Jk: Kecha derazangdan tashqariga qaradingmi?

Jiminning qadami to‘xtab qoldi.

U asta orqasiga o‘girildi.

Jm: Sen qayerdan bilding?

Jungkook javob bermadi.

Faqat jimgina unga tikilib turdi.

Jk: Savolimga javob ber.

Baribir jimlik.

Bir necha soniyadan keyin Jungkook yelkasini to‘g‘rilab yurib ketdi.

Ketayotib esa faqat bitta gap tashladi.

Jk: Agar yana uni ko‘rsang... pardani ochma.

Jiminning yuragi gup etib urdi.

Jm: "Uni" deganing kim?

Jungkook to‘xtamadi.

Bir marta ham ortiga qaramadi.

Koridorning narigi chetiga yetib, odamlar orasiga qo‘shilib ketdi.

Jimin esa o‘sha joyda qotib qolgandek turardi.

Birinchi marta uning xayoliga bitta fikr keldi.

Balki Jungkookning o‘zi sir emasdir.

Balki u kimdandir qochayotgandir..

Jimin o‘sha kuni uyga qaytgach ham Jungkookning gaplarini xayolidan chiqarolmadi.

"Agar yana uni ko‘rsang... pardani ochma."

Bu oddiy ogohlantirish emasdi.

Go‘yo u nimanidir aniq bilardi.

Kechqurun havo yana aynidi. Osmonni qalin bulutlar qoplab, shamol daraxtlarning shoxlarini qattiq silkitardi.

Jimin deraza yoniga keldi.

Bir necha soniya tashqariga qarab turdi.

Bo‘m-bo‘sh.

Hech kim yo‘q.

U kulimsirab boshini chayqadi.

Jm: O‘zim ham bekordan-bekor o‘ylabman...

Shu payt telefoni jiringladi.

Noma'lum raqam.

Bir lahza ikkilanib turdi-da, qo‘ng‘iroqni ko‘tardi.

Hech kim gapirmadi.

Faqat uzoqdan eshitilayotgan shamolning uvillashi...

Va nimadir temirga urilayotgandek ovoz.

Jm: Alo?

Jimlik.

Jm: Kim bu?

Yana javob yo‘q.

Birdan past ovoz eshitildi.

X: Ortga qaramagin.

Qo‘ng‘iroq uzildi.

Jiminning butun badani muzlab ketdi.

Chunki aynan o‘sha paytda u deraza oldida turardi.

Va orqasi xonaning qorong‘i burchagiga qarab turgan edi.

U asta-sekin boshini burdi.

Hech kim yo‘q.

Faqat qorong‘ulik.

Ertasi kuni maktabdagi muhit odatdagidan ham g‘alati edi.

Bir nechta o‘quvchi yo‘q edi.

Kimdir kasal deyardi.

Kimdir boshqa gap.

Lekin hech kim aniq javob bermasdi.

Tanaffus paytida Jimin tasodifan eski arxiv xonasi yonidan o‘tib ketayotib ichkaridan ovoz eshitdi.

Eshik to‘liq yopilmagandi.

U sekin yaqinlashdi.

Ichkarida direktor va yana kimdir gaplashayotgandi.

D: U yana kelgan...

X: Bolalar bilib qolmasligi kerak.

X: Ayniqsa... Jungkook.

Jimin beixtiyor nafasini ichiga yutdi.

Pol taxtasi g‘ichirlab ketdi.

Ichkaridagi suhbat birdan to‘xtadi.

D: Kim u yerda?

Jimin shoshib ortga chekindi va yugurib ketdi.

Koridor burilishiga yetganda esa kutilmaganda kim bilandir to‘qnashib ketdi.

Jungkook.

Uning yuzida odatdagi sovuqqonlik bor edi, ammo ko‘zlarida g‘alati bezovtalik sezilib turardi.

Jk: Qayerdan kelyapsan?

Jimin indamadi.

Jm: Senga nima?

Jungkook bir necha soniya unga tikilib turdi.

Keyin past ovozda so‘radi:

Jk: Arxiv oldida edingmi?

Jiminning ko‘zlari kattalashdi.

Jm: Sen meni kuzatyapsanmi?

Jk: Savolimga javob ber.

Jm: Yo‘q.

Jungkook bir lahza ham ishonmagandek qaradi.

So‘ng sekin xo‘rsindi.

Jk: Agar rostdan u yerga kirgan bo‘lsang... boshqa qaytib borma.

Jm: Nega?

Jk: Chunki ba'zi eshiklar ochilishi kerak emas.

Jm: Hamma shu gapni aytyapti! Kimdir tushuntiradimi o‘zi?!

Jungkook indamadi.

Shunchaki yonidan o‘tib ketdi.

Ammo ketayotib juda past ovozda bir jumla aytdi:

Jk: Sen hali hech narsani bilmaysan, Jimin...

O‘sha kuni dars tugagach Jimin ataylab maktabda qoldi.

Koridorlar bo‘m-bo‘sh.

Derazalardan kirayotgan quyosh nuri uzun soyalarni hosil qilgandi.

U sekin eski arxiv xonasi tomon yurdi.

Eshik qulflanmagan edi.

Ichkariga kirishi bilan eski qog‘oz va chang hidi dimog‘iga urildi.

Tokchalarda yillar davomida yig‘ilgan papkalar qator tizilib turardi.

Burchakdagi javonning ustida esa chang bosgan qora quti yotardi.

Jimin uni sekin ochdi.

Ichida eski suratlar bor edi.

Birinchi surat...

Ikkinchi surat...

Uchinchi suratni ko‘rgan zahoti esa nafasi ichiga tiqilib qoldi.

Suratda maktab hovlisi tasvirlangan edi.

Orqa qatorda bir guruh odamlar turardi.

Ularning orasida esa juda yosh Jungkook ham bor edi.

Ammo Jiminning diqqatini tortgan narsa bu emasdi.

Suratning chekkasida turgan notanish odamning yuzi qalam bilan butunlay qoraytirib tashlangandi.

Orqa tomoniga esa bitta jumla yozilgan edi:

"Uni hech kim eslamasin...."

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Kygi qismda nmala bovotganini blvolasila🙂‍↔️

Tong odatdagidan ham zerikarli boshlandi.

Jimin maktab darvozasi oldida bir necha soniya turib qoldi. Kecha avtobus bekatida ko‘rgan manzara haligacha xayolidan ketmagandi.

Nega Jungkookning yuzi birdan oqarib ketdi?

Nega u hech kimga qaramay yugurib ketdi?

Va eng muhimi...

Nega Jimin buning javobini bilishni bunchalik istardi?

U boshini chayqab ichkariga kirdi.

Koridor odatdagidek shovqin-suronga to‘la edi. Kimdir kulardi, kimdir telefoniga tikilgan, yana kimdir darsdan qochish rejasini tuzardi.

Faqat bitta odam odatdagidek yolg‘iz edi.

Jungkook.

U deraza oldida turib tashqariga qarayotgan, go‘yo atrofdagi hech kimni sezmayotgandek edi.

Jimin unga befarq qaramoqchi bo‘ldi.

Ammo ko‘zlari baribir o‘sha tomonga burildi.

Shu payt Jungkook ham boshini o‘girdi.

Ikkalasining nigohlari to‘qnashdi.

Bir soniya.

Ikki soniya.

Keyin Jungkook hech narsa demay boshqa tomonga yurib ketdi.

Jm: Asabga tegadigan bola...

Sekin pichirladi.

Tanaffus vaqtida sinfdagi bolalar yana mish-mishlarni boshlashdi.

X: Kecha yana kechqurun maktab atrofida ko‘rishibdi.

X²: Kim?

X: Jungkookni.

X³: Rostdanmi?

X²: Eshitishimcha, u har hafta qayergadir ketarkan.

Kimdir kuldi.

Kimdir ishonmadi.

Ammo bitta gap Jiminning e'tiborini tortdi.

X: Eski ombor tomonga borarkan...

Jimin indamadi.

Faqat eslab qoldi.

Oxirgi dars tugaganda osmonni qora bulutlar qoplagan edi.

Yomg‘ir tomchilay boshladi.

Ko‘pchilik uyiga shoshildi.

Jimin esa sumkasini yelkasiga tashlab asta yurardi.

Shunda kimdir uning yonidan yelkasiga urilib o‘tib ketdi.

U orqasiga qaradi.

Jungkook.

Jm: Hoy!

Jungkook to‘xtamadi.

Jm: Eshitmayapsanmi?

Baribir javob bo‘lmadi.

Jimin yugurib yetib oldi va uning qo‘lidan ushladi.

Jungkook shu zahoti qo‘lini siltab yubordi.

Jk: Tegma.

Jm: Men faqat gaplashmoqchi edim.

Jk: Menda xohish yo‘q.

Jm: Odamga o‘xshab gaplasholmaysanmi?

Jungkook sovuq qarab turdi.

Jk: Senga gapirishim uchun sabab yo‘q.

Jiminning jahli chiqdi.

Jm: O‘zingni juda katta odam deb yuribsanmi?

Jungkookning yuzi o‘zgarmadi.

Faqat bitta gap aytdi.

Jk: Mendan uzoq yur.

Jm: Bo‘lmasa nima qilasan?

Bir lahza jimlik cho‘kdi.

Yomg‘ir kuchaya boshladi.

Jungkook hech narsa demadi.

Shunchaki Jiminning yelkasidan chetlab o‘tib ketdi.

Bu bepisandlik Jiminning battar g‘ashiga tegdi.

Jm: G‘alati...

deb pichirladi u.

Ammo ichida paydo bo‘lgan g‘alati hissiyotning sababini o‘zi ham tushunmasdi.

Kechasi.

Shamol derazalarni qattiq urardi.

Jimin uyquga ketolmay karavotda u yoqdan bu yoqqa ag‘darildi.

Oxiri stol tortmasidan eski qutini oldi.

Ichidan otasidan qolgan kalitni chiqardi.

Sovuq temir kaftiga tegishi bilan yuragi tez ura boshladi.

Kalitning orqa tomonida juda mayda harflar bor edi.

U ilgari bunga e'tibor bermagandi.

Changini artib diqqat bilan qaradi.

Faqat ikkita belgi.

"17"

Va uning tagida tushunarsiz bitta harf.

Jimin qoshlarini chimirdi.

Shu payt telefoniga noma'lum raqamdan bitta xabar keldi.

"Qiziqishni bas qil."

Jimin hayrat bilan ekranga qarab qoldi.

Yana bir xabar keldi.

"Ba'zi eshiklarni ochgan odam ortga qaytolmaydi."

Xonaning ichini sukunat qopladi.

Jimin sekin deraza tomon yurdi.

Pardani chetga surdi.

Ko‘chaning narigi tomonida, yomg‘ir ostida qora kapyushon kiygan notanish odam qimirlamay turardi.

Va u to‘g‘ridan-to‘g‘ri Jiminning derazasiga qarab turardi

Jimin ko‘zlarini katta ochib o‘sha tomonga tikildi.

Yomg‘ir tomchilari deraza oynasidan oqib tushardi, qora kiyimdagi odamning yuzi esa umuman ko‘rinmasdi.

U bir qadam ham qimirlamasdi.

Go‘yo kimnidir kutayotgandek...

Yo shunchaki kuzatayotgandek.

Jimin yuragi tez ura boshlaganini sezdi.

U yana bir marta yaxshiroq qarash uchun oynaga yaqinlashdi.

Ammo aynan shu paytda mashina o'tib ketib, faralari ko‘chani bir lahzaga yoritdi.

Nur yo‘qolgach...

Haligi odam ham yo‘q edi.

Go‘yo hech qachon u yerda turmagandek.

Jimin darrov telefonini oldi.

Noma'lum raqamga qo‘ng‘iroq qildi.

"Ushbu raqam mavjud emas."

Bir marta.

Yana bir marta.

Natija o‘zgarmadi.

U asta karavotiga o‘tirdi.

Telefon ekranida haligacha o‘sha ikki xabar turardi.

"Qiziqishni bas qil."

"Ba'zi eshiklarni ochgan odam ortga qaytolmaydi."

Shu payt tashqarida momaqaldiroq gumburladi.

Xona birdan qorong‘ulashib ketdi.

Elektr o‘chgan edi.

Jimin beixtiyor chuqur nafas oldi.

U o‘zini qo‘rqmayman deb ishontirardi.

Lekin ich-ichidan nimadir noto‘g‘ri ketayotganini his qilayotgandi.

Deraza ortida esa yomg‘ir hamon tinmay yog‘ardi...

Kygi qism bundanam qiziqarli boladi🙂‍↔️