𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄 || 𝟏

Samolyot shovqin ko‘targancha yerga qo‘ndi.
Metall korpus silkinib asta qo'ndi Ilk bora Seulga qaytish og‘ir yukdek tuyuldi ammo bu safar yonimda u bor edi.

Yonimda kichkina gavdasini yopinchiqga burkab boshi yelkamga nozik suyanib yotgan xotinimni ko‘rib yuragim yumshab ketdi Ko‘zlarini yumgancha go‘yo bu yerda emas boshqa bir tinch va xavfsiz olamda sayr qilayotganday edi
Uning soch tolalari yuziga tushgandi. Bir qo‘lim bilan ohista sochlarini quloqlari orasiga qistirdim Nafas olishi yengil tekis Hech narsadan bexabar begunoh bo'lib yotardi.

Yelkasiga asta tegdim

"Yunmin" dedim past ovozda uni cho‘chitmaslik uchun

— Seulga keldik qani tura qol.

U sekin ko'zlarini ochdiyu menga nigohini tashladi.

— nima Keldikmi 14 soat shunchalik tez otimi Jungkook
Ko'zlarini ishqalagancha gapiridi.

Ha sevgilim Keldik qani kelaqol.

Keyin uning tanasini ko‘tarib quchog‘imga oldim. Shu payt ustidagi yopinchiq sirg‘alib tizzasidan pastga tushib ketdi.
Uning nozik mayin qo‘llarini kaftimga oldim. Kichkinagina barmoqlari mening qo‘limda go‘yo yo‘qolib ketayotgandek tuyuldi uni chiqish uchun yetakladim

Pov_Yunmin

Biz pasport nazoratiga yetib kelganimizda navbat anchayin cho‘zilgandi. jungkook hali hamon qo'larimdan tutib turardi

" Next " Qattiq va sovuq ohangda aytilgan bu so‘z bizga tegishli edi.

Jungkook pasportlarimizni imigratsiya xodimiga uzatdi U qora forma kiygan jiddiy nigohli erkak edi Birinchi bo‘lib pasportga qaradi so‘ng ikkimizga Ko‘zlarini qisib bir zum kuzatdi.

— Mr Jeon Jungkook bagajlaringizni bojxona nazoratiga olib borishingiz mumkin.

U inglizchalab vanihoyat gapirgandi va Junkook meni o'ziga yaqinroq qilib naqt 2 kishi uchun mo'ljalangan chemadini yurg'izdi

©©©©©©©©©©©

Ayroportning kirish zaliga chiqqanimizda, odamlar orasida darrov uni ko‘rdim.
Qoramtir ko‘zoynak, to‘liq qora kostyum barmog‘ida porlab turgan kumush uzuk…
Jimin. Mening qayni ukam u hecham o'zgarmagan hali ham o'shanday mag'rur va betkachopar.
U bizga yaqinlashib keldi

— akajon yaxshi keldingizmi. U Jungkookni quchoqlab so'rashdi ana endi nigohalarini menga tikdi

— oh qadrli kelinoyijonimku ahvolingiz qalay umuman o'zgarmabsiz.

— ha sen ham o'zgarmabsan hali ham betkachopar.... Men unga gapirarkanman birdan qattiq ohangdan cho'chib gapirishdan to'xtab qoldim

— bas qilinglar Jimin nega otam seni bu yerga jo'natdi.. Xa mayli mashina qayerda

— tashqarida yuklarni menga bering

— shart emas. Jungkook katta qadamlar bilan mashina turgan tomonga yo'l oldi ortidan men orqamizdan esa Jimin.

Qorong‘i avtomobil turarjoyiga tushganimizda qora “Genesis G90” bizni kutib turgandi. Yengil porlab turgan korpus qoraytirilgan oynalar.

Jimin haydovchining o‘rindig‘iga o‘tirdi. Jungkook menga orqa o‘rindiqda joy ko‘rsatdi o‘zi esa yonimga o‘tirdi.

Yo'l boyi bir so'z ham demay jim ketayotgan Jimin ana endi gap boshladi

— qiziq nega shuncha vaqt o'tib otam endi sizni bu yerga chaqirdi axir o'ziku Sizlarni New york ga jo'natgan

— Bu sening ishing emas Jimin.
Jungkook qo'pol ohanda javob qaytardi

Vanihoyat mashina menga ancha tanish bo'lgan hali hamon o'zgarmagan uy qarshisida to'xtadi
Qora marmar yo‘laklar baland devorlar ortida qoramtir derazalar

Jungkook mashina eshigini ochdi,l bir zumga to‘xtab uyga qaradi. So‘ng indamay tushdi. Ortidan esa men tushdim.

Uy eshigi ochildi. Ichkaridan sovuq havo yuzimga urildi.
Va biz ichkari tomon birinchi qadamni qo‘ydik.

Uyning ichkari qismi xuddi yillar avvalgidek: sukunat hukmron shiftlardan osilgan muazzam qandillar pastga o‘lik nur sochardi. Hamma narsa juda tartibli juda nafis va juda sovuq

Ichkariga kirib borarkanmiz
Ko‘zim to‘g‘ri oldinda markazdagi marmar stol atrofida nimanidir muhokama qilib turgan ikki juftlikka tushdi.

Ular hali bizni payqashmagan edi. Ammo menimcha yuraklari allaqachon sezdi uning otasi biz tomon o'g'irildi

—" Jungkook " uning otasi hech ifodasiz uning ismini aytdi ana endi onasining nigohlari ham bizga qaratildi

Bu safar onasi titragan holda "o'glim" deya oldi xolos u asta oldizmiga kela boshladi Jungkook onasining oldiga bordi Ular bir birini mahkam bag'riga bosdi

— o'g'lim vanihoyat kelding nega 2yil yozmading xato qo'ng'iroq ham qilmading

U og'lini bag'ridan qo'yib yubordi ana endi nigohini menga qaratdi

— qizm yaxshimisan ahvoling yaxshimi

— oyijon men yaxshiman o'zingiz yaxshimi. U meni bag'riga bosib qimirlab qimirlab hol ahvolimni so'radi

— otajon men keldim. Jungkook otasiga yaqinlashdi ammo bag'riga bosishga botinolmadi

— xush kelibsan o'glim. Otasi Jungkookning yelkasiga qoqib qo'ydi

Bir necha daqiqadan so‘ng biz hammamiz katta, naqshli yog‘ochdan ishlangan ovqat stoliga yig‘ildik

— xo'sh kelgan ekansiz kechga ziyofat qilamiz og'lim kelganini nishonlaymiz

— ota shu shartmikan. Jungkookn qo'limdan tutib oldi. Unga yalt etib qaradim asabiylashganini yuz ifodasidan ham bilsa bo'lardi.

— albatta shart kimsan Jeon hwaning og'li keladiyu u ziyofat bermasinmi gap bitta xonangizni kelishingizga tayyorlab qo'yganman kechgacha bemalol tayyorgarlik ko'ringlar. Jimin sen men bilan kampaniyaga borasan.

Ular birgalikda ketishdi Jungkook va onasi yolg'iz qolishdi men esa tepaga ancha yil ilgari xonamiz bo'lgan joyga bordim

Xonaga kirib, eshikni ohista yopdim. Ichkarida hammasi deyarli o‘sha-o‘sha

Xonani ko'zdan kechirkanman shkafga alaqachon narslarimiz tartib bilan joylanganini ko'rdim katta tosh oynasiga oldig borib bir necha daqiqa aksimga tikilib turdim

Shu payt eshik sekin ochildi.
Jungkook asta oldimga keldi va orqamdan quchib oldi

— Bu yerda hamma narsa o'sha o'sha to'g'rimi.

— ha sen haqsan ammo biz o'zgardik

U hech narsa demadi. Yuzimnu yuziga qaratdi va quruq lablarimga labina bosib chuqur va ehtirosli bo'sa oldi men ham unga javob qaytardim

𝐃𝐀𝐕𝐎𝐌𝐈 𝐁𝐎𝐑...

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄 ★ 𝟏

𝐘𝐀𝐏𝐎𝐍𝐈𝐘𝐀 𝐇𝐈𝐑𝐎𝐒𝐇𝐈𝐌𝐀 𝟏𝟕.𝟎𝟐.𝟐𝟎𝟎𝟑 𝐘𝐈𝐋

-Xonim, biz tibbiy nuqtai nazardan davolanishni tavsiya qilamiz. Ammo afsuski, tuzalish ehtimoli juda past.
davolanish uchun ancha kech bo'ldi bu saratoning ikkinchi bosqichi sizning atiga bir yil umringiz qolgan.. Afsusdaman

Bu so‘zlar miyamda tinmay jaranglay boshladi. Har bir harf, har bir tovush yuragimga bolg‘adek urilar, boshim ichida gumburlardi.

Men biror so‘z deyolmadim. Og‘zim qurib qolgandi. Ichimdan nimalar uzilayotgani, titrab turgan oyoqlarimni qanday harakatga keltirayotganimni ham bilmasdim.

Xonadan chiqdim. Qayerga qarab yuryapman? Yo‘l bormi oldimda? O‘ngimda yoki tushimda yurayapmanmi farqi yo‘q edi.

Men yerga quladim. Oddiy odamlar tinmay baqirar, mashinalar signallarini chalardi. Ko‘z o‘ngim qorong‘ulasha boshladi. Bir zumda mashina faralari menga yaqinlashdi, kuchli signal va u kuch bilan to‘xtadi. Shunda men xushimdan ayrildim.

Oxirgi ko‘rgan manzaram oldimda bo‘yi uzun, kostyum-shimli bir yigitning yerga tizzalab o‘tirgani bo‘ldi.

Pov_x

Hoy, hoy Ko‘zingizni oching, xonim O‘zingizga keling.

Men uni bir necha bor chaqirdim Yuziga ohista urib ko‘rdim lekin javob yo‘q edi. Atrofimda odamlar to‘plangan. Kimdir telefonini ko‘targan kimdir qiziqib qarab turardi.

Xuddi kino ko‘rayotgandek. Hech kim yordam bermasdi. Faqat men men nima qilishimni bilmay qotib qoldim

Keyin birdaniga“tezroq harakat qilishim kerakligini angladim Uning yelkasidan qo‘limni o‘tkazdim asta dast ko‘tardim. U juda yengil edi. yoki men shunchaki vahimadaligim sabab sezmadimi?

Shifoxona tomon yugurdim. Yo‘l atrofida odamlar yo‘l ochdi.

Shifoxonaga yetib kelganimda, hamon hushsiz edi. Tibbiy xodimlar yugurib chiqdi men esa ularni kutmay uni ichkariga olib kirdim. Yuragim tinmay urard.

U ni kimligini bilmadimu lekinNega ko‘zimni undan uzolmayapman? U uchun nega bunchalik tashvishlanyapman

Uning yuzi oppoq lablari xira nafas olayaptimi yo‘qmi ajratib bo‘lmasdi.
Qon bosimi past, yurak urishi zaif! Tez tibbiy yordam — dedi hamshiralardan biri

— siz shu yerda qoling janob.

Men orqaga chekindim. Va stulchalardan biriga borib o'tirdim va kuta boshladim.

Bir necha soatlardan so‘ng...
Nihoyat, oq xalatli hamshira eshikni ochib chiqdi.

— Janob, siz Miname xonimning kimi bo‘lasiz?

Men biroz o'ylanib qoldim chunki unga hech kim emasdim shuncgaki yerda xushsiz holatida uchratgandim

—men siz aytgan insoni yo'lda hushdan ketgan xolda uchratdim va shu yerga olib keldim

— xa chunarli janob u boshini irg'ab keta boshladi ammo men unu to'xtatib qoldim

— xonim uning ahvoli yaxshilandimi.. Unga nima qilgan ekan

— u saraton kasaligiga chaling atigi 1 yil umri qolgan shuning uchun bunday holatlar kuzatilib turadi u hozir yaxshi uni palataga olamiz

Shu payt cho‘ntagimdagi telefon jiringladi

— Alo

— Ooy, Jin qayerdasan o‘zi? Ertalabdan beri yo‘qsan kompaniyada ham ko‘rinmading Hammasi joyidami?

Bu — mening yaqin do‘stim Haruto edi.

— Haruto… men hozir shifoxonadaman. Yo‘lda bir qiz hushidan ketib, qoldi uni bu yerga olib keldim.

— Jin bu o‘zingga ortiqcha muamo. Tushunaman sen har doim boshqalarga yordam bermoqchi bo‘lasan, lekin…

— Men uni bu yerga tashlab keta olmayman Haruto.

— Xo‘p, tushundim. Agar biror narsa kerak bo‘lsa menga xabar ber.

Telefoni qizil tugmasini bosdim. Ekran qoraydi. Xonaga yana sukunat cho‘kdi.

O‘rnimdan turdim. Hademay tong otadi. Tashqariga chiqib, chuqur nafas oldim. Tunda Hiroshimaning havosi boshqacha, salqin va jim.

Ko‘chaga chiqib ketdim. Ancha kech bo‘lib qolgandi. Ko‘chalar huvillab yotardi, faqat uzoqdan mashina chiroqlari ko‘zga tashlanar, ayrim binolarning derazasidan zaif yorug‘lik sizib turardi.

Hozircha hech narsani o‘ylagim kelmasdi.

Shunchaki uyga yetib olishni, bir piyola issiq qahva ichib, biroz ko‘z yumishni istardim. Hech narsani tahlil qilmay, sabab izlamay. Chunki bu tun haddan ortiq g‘alati kechdi.

Minameni esa... faqat holsiz holatda ko‘rdim. Uning yuzi xotiramda qolgan edi hamshira aytgan gap uning 1 yil umri qolgani haqida o'ylab qoldim xo'sh meni ham 1 yil umrim qolsa nima qilardim stessga tushardimi yoki baxtli hayot kechirishga harakat qilarmidim g'alati

𝐘𝐀𝐏𝐎𝐍𝐈𝐘𝐀 𝐇𝐈𝐑𝐎𝐒𝐇𝐈𝐌𝐀
𝟏𝟖.𝟎𝟐.𝟐𝟎𝟎𝟑 — 𝐄𝐑𝐓𝐀𝐋𝐀𝐁

Tong nurlari oynadan palataga sekin sizib kira boshladi. Deraza ortidagi qushlarning asta chirqillashi jimjitlikni buzdi. Oq rangli shiftga tikilgan holatda bir muddat sokin yotgan Miname asta ko‘zlarini ochdi.

U asta boshini o‘ng tomonga burdi. Yonida hech kim yo‘q edi. Atrof sokin. Yurak urishi tezlashdi.

Jin ursin boshim qattiq og'riyabti men qayerdaman o'zi? Bu yer shifoxonami?

— Demak men tirikman o'lganim yo'q jin ursin

U yuragini siqib turgan og‘ir haqiqatni yana bir bor esladi saraton. Faqat bir yil umri qolganini.

Ko‘zlari namlandi ammo u yig‘lamadi. Faqat chuqur nafas oldi. Boshidagi og‘riqdan ko‘ra yuragidagi bo‘shliq og‘ikeladimi?

U shosha-pisha o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi ammo boshi aylanib yana yostiqqa qulab tushdi. Nafasi biroz tezlashdi.

Shu payt eshik ohista taqilladi.

— Kiravering.

Eshik ochildi. Palataga oq xalatli hamshira kirdi. U qo‘lida hujjatlar tutgan yengil tabassum bilan Minamega qaradi

— Nihoyat uyg‘ondingiz. O‘zingizni qanday his qilyapsiz?

Miname unga qarab, sekin bosh irg‘adi

— Men tirikman. Bu eng asosiysi. Ammo meni bu yerga kim olib keldi?

Hamshira ko‘z qisdi va jilmaydo

— Kecha bir yigit. Juda xavotirda edi. U sizni ko‘chadan ko‘tarib kelibdi. O‘zi ichkarigacha olib kirdi Hozir u bu yerda emas lekin

— Ismini aytdimi? Miname beixtiyor gapini bo‘lib.

Hamshira bosh chayqadi

— Yo‘q, afsuski. Ammo u yana kelishi haqida aytgandi.

— U yana keladimi?

𝐘𝐀𝐏𝐎𝐍𝐈𝐘𝐀 — 𝐇𝐈𝐑𝐎𝐒𝐇𝐈𝐌𝐀, 𝟏𝟖.𝟎𝟐.𝟐𝟎𝟎𝟑 — 𝐒𝐇𝐀𝐇𝐀𝐑 𝐂𝐇𝐄𝐓𝐈𝐃𝐀𝐆𝐈 𝐎𝐅𝐈𝐒

Ryo stolidagi hujjatlarni tartiblayotgan paytda Jinga qarab gapira boshladi

— Jin bugun kechga ofisdagilar bilan birga kechki ovqatni birga qilamiz esingdami?

— ha albatta esimda ammo men borolmasam kerak

— nega nima sababdan Jin axir doim birinchilardan bo'lib borardinku

— meni busafar ishlarim bor Ryo keyingi safar albatta birga boramiz

— mayi keyingi safar baxonalaringni qabul qilmayman lekin aytib qoydima

𝐀𝐔𝐓𝐇𝐎𝐑 :𝐒𝐇𝐈𝐑𝐎𝐘𝐀

𝐒𝐇𝐈𝐑𝐎𝐘𝐀™𝐖𝐑𝐈𝐓𝐄𝐒

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄 ★ 𝟔

Tungi osmonni qora bulutlar qoplagan daraxtlar shitirlab sovuq shamol esib turardi. Bora chuqur uyquda edi. Birdaniga uning yelkasi titradi U ko‘zlarini ochmay atrofni sezgandek bo‘ldi. Qorong‘i va tumanli manzara Bu yerda oldin hech ham bo'lmagan qiz sekinlik bilan yurib bordi. Daraxt tepasidan nur kelib turgan joyga yaqinlashdi u yerda kimdir tiz cho'kkancha yig'lab o'tirardi uning sochlari to'zg'igan qo'lari qon edi u bu ayolni tanirdi

— oyijon

U boshini ko'tardi onasi nimadir deyotgan edi ammo bora hech narsani eshtmayotgan edi

— oyijon men sizni juda so'gindim nega meni yolg'iz qoldirib ketingiz

Onasi boraga qo‘lini uzatdi lekin bora yaqinlashmoqchi bo‘lganda tuman oralab uning qiyofasi asta yo‘qola boshlad

Bora baqirdi: Yo‘q!Meni yana yolg‘iz qoldirb ketmang Iltimos!

U qattiq seskanib uyg‘onib ketdi Yuragi tez urar peshonasi terga botgan edii xona tinch faqat boraning yuragi gursillashi eshitilardi

— oyim bergan taqinchoq bugunoq uni topishim kerak eshik tashqarisidan ovoz eshtildi xoynaxoy jiwoo bo'lsa kerak

— kichik xonim uygonding'izmi

— xa kiraver jiwoo men unga kirishimni buyurdim o'zim esa o'rnimdan turdim jiwoo ichkariga kirdiyu shoshilgancha oldimga keldi

— xonim sizga nima bo'ldi nega oqarib ketingiz xonimim ichkariga kirishimni aytdi kirdimu uni oqarib ketgan yuziga duch keldim shoshilgancha oldiga bordim

— jiwoo xavotirlanishga xojat yo'q men biroz qo'rqinchli tush ko'rdim yaxshisi menga suv tayorla men ustimdan suv quymoqchiman keyin onamni zanjirini izlashga borishimiz kerak

— ammo xonimbugun saroyga borishimiz kerak edi. xoynaxoy u buni unutgan bo'lsa kerak menga unga saroyga borish kerakligini eslatib qo'ydim

— umuman yodimdan ko'tarilibti ammo onamni taqimochog'i chiq bizni seokjin kutib qoladiku. Men biroz asabiylasha boshladim ammo otamni so'zlarini ikki ham qilolmasdim.

— avval saroyga so'ng esa zanjirni izlagani borsakchi

— yaxshi shunday qilamiz. Jiwoo xonadan chiqib ketdi so'ng yana qo'lida suv bilan kirib keldi va hammomni suvga to'ldirdi men esa tungi kiymimni yechib suvgi kirdim suv iliq haroratda edi suvda o'zimni yengil his qildim jiwoo orqamni cheon [ yuvinish matosi, ya’ni machalka ] bilan yuvib qo'ydi

Hammomdagi iliq suv badanimni yengil siypalagandek bo‘ldi. Jiwoo ehtiyotkorlik bilan uni yuvib bo‘lgach men sekin suvdan chiqdim sochiqlar bilan qurilanib, ipak ro‘mol bilan sochlarini quritdim Endi navbat saroyga mos kiyinishimga edi

Jiwoo yonidagi yog‘och sandiqni ochib, ichidan nafis matodan tikilgan oq moviy hanbokni oldi

Bora avval oq ichki kiyimni so‘ng yupqa ko‘ylakni kiyib oldi. Keyin Jiwoo unga ko‘maklashib ustidan moviy jeogori (yubka ustiga kiyiniladigan qisqa ko‘ylak) va keng ipakdan tikilgan chima (uzun yubka) ni kiygizdi

Jiwoo bor kuchi bilan belga ipni mahkamladi kiyimlar silliq ko‘rinishi uchun nozik harakatlar bilan to‘g‘riladi. Bora oynaga qaradi u hali to‘liq tayyor emas edi.

— xonim endi pardoz qilishingiz kerak

U yog‘och qutichani ochib ndan gullar ekstrakti aralashtirilgan tabiiy surtmalarni chiqardi. Bora yuziga engil oq kukun surtib, yonoqlariga qizg‘ish rang berdi. Lablariga esa lotus bargidan tayyorlangan qirmizi surtma surildi bu saroy xonimlari orasida mashhur pardoz usuli edi.

So‘ng Jiwoo uning sochlarini tarab orqaga silliq qilib yig‘di. Sochlar yon tomonlardan bukilib ensa sohasida bitta tugunga jamlandi. Tugunning ustiga esa kichik tilla soch ildirimani taqib qo'ydi

— xonim arava tayyor ketsak bo'ladi.
Men unga ketishimiz kerakligi haqida aytim u esa oynaga qarashni to'xtatdi va o'rnidan turdi

— men aravada ketmayman.

— nega xonim nima bilan ketmoqchisiz. Xayron qoldim aravada ketmasa piyoda ketmoqchimi

— ot da ketaman bo'roni olib kelinglar.

— ammo xonim...
Men gapimni tugatmasimdan u gapira ketdi

— jiwoo gapimni ikki qilyapsanmi otimni tayyorlashsin dedim. Biroz jahlim chiqdi otamdan boshqa kimdir gapimni inkor qilsa albatta menga yoqmaydi unga qatiy ohangda buyurdim.

— xo'p boladi xonim.

Biroz o'tgach ayvondan ot tuyoqlari ovozi eshtildi jiwoo ichkariga kirdi

— xonim otingiz tayyor ketishingiz mumkin ortingizdan men boraman

— yaxshi. Men ayvonga chiqdim qop qora otim menga qarab turardi men uni oldiga bordim va silab qo'ydim u esa baland ovozda kishnadi uni ustiga ohistalik bilan chiqdim va katta eshikdan tashqariga chiqdim ortimdan jiwoo ham otga minib chiqdi.

Bo‘ronning tuyoqlari ostida toshli yo‘lak jimjimador tovushlar bilan changitardi Orqasidan Jiwoo ergashib borardi

Bora otni toxtatish uchun uning jilovidan tortdi va bo'ron to'xtadi

Ular saroy qarshisiga to'xtashdi Bora otdan tushdi ortidan jiwoo

— xonim biz yetib keldik

Saroy eshiklari sekin ochila boshladi. G‘ijirlagan tovush har tomonga taraldi. Ikki tomonda saf tortgan soqchilar boshlarini egib hurmat bajo keltirishdi. Bora bir necha soniya joyida turdi. So‘ng jilovini Jiwooga uzatib yurib ketdi. Jiwoo esa ortidan jim ergashdi. Saroy ichkarisiga qadam qo‘ygan paytda tosh zinalar ostidan salobatli qadam tovushi eshitildi. Qalin to‘n kiygan belbog‘i oltin naqshlar bilan bezatilgan bir yigit oldinga chiqdi

Bora uni ko‘rgach joyidan toshdek qotib qoldi. Bu Taehyung edi. Uning qiyofasi avvalgidan ham salobatliroq, nigohi esa sovuq va jiddiy edi. Taehyung chiqqanida hamma unga tazim qilar edi. Hech kim bir og‘iz so‘z demasdi. Taehyung bir zum ham to‘xtamadi. U ildamlab Boraning oldiga bordi Bora hayratdan qimirlay olmadi. U hali ham nima bo‘layotganini anglamay turardi. Qolganlar esa ularga tikilib qolgan edi

Taehyung Boraniny bilagidan ushladi va hech narsa demasdan uni olib keta boshladi. Bora bir necha qadam majburan ergashdi. Nigohlari yerga qadalgan edi. So‘ng birdan o‘ziga keldi. Nafasini ichiga yutib bilagini kuch bilan tortib oldi. U to‘xtadi. Taehyung ham orqaga qaradi. Bora bir qadam orqaga chekindi. Uning ko‘zlarida hayrat va g‘azab qorishib ketgan edi.

Vanihoyat Bora keldi uni oldiga boraman va uni bu yerdan olib ketib hammasini chuntiraman men ildamlab uning oldiga bordim va sharta bilagidan ushladim va uni olib keta boshladim ammo birdan to'xtadi va menga qaradi

— Bora...
Men unga aybdor ko'zlarim bilan qaradim va ana endi u gapira boshladi

— nima qilyapsan o'zi aslida kimsan nega hamma senga tazim qildi

— men senga tushuntirib beraman

— kimsan deyabman.

— Men valiahd shaxzodaman. U menga ajablani qaray boshladi.

— nima shu rostmi nega nima uchun aldading axir oddiy askar man degan edingku

— shunchaki shaxozdaman desam menga yaqin bo'lmasding deb o'yladim

— balki sen haqdirsan. Ha tog'ri u haq men u bilan yaqin bo'lmasdim ammo u mendan yashirgani xato edi

— endi hech qanday foyda yo'q otam senga turmushga chiqishimni aytyapti men esa uni rayidan chiqolmayman

— xa aynan shunday sen yaqinda meni rafiqam va qirolicha bo'lasan unutma sen faqat menga tegishlisan. Endi seni begona erkaklar oldida ko'rishni xoxlamayman bora xonim.

— nima sen umuman o'ylaganimdek inson emaskan

— xa men shundayman meniki bo'lgan narsaga hech kimni haqqi yo'q

— men ketishim kerak taehyung

— men onam bergan zanjirni yo'qotim uni izlashim kerak. Men unga seokjin yordam berishini aytmadim chunki uning hozirgi so'zlari u o'ylaganimdan boshqacha ekan uning tashqi tomondan dunyosi toza va pok ichki dunyosi esa kir va qorong'u ekan

— men ham sen bilan boraman. Men u bilan birga borishimni aytim undan xavotirlanaman to'yimiz sanasini allaqachon hal qilishgan to shungacha u men bilan yashamaydi uni ximoya qilishim kerak

𝐂𝐎𝐌𝐄𝐁𝐀𝐂𝐊

Seokjin daraxtlar soyasida cho‘k tushgancha jim o‘tirardi. Uning qo‘lida bir parcha non bo‘lagi bor edi — u uni sekin-sekin mushukchaga uzatardi. Kichkina, oppoq mushukcha yengil harakatlar bilan ovqatga yaqinlashdi, Seokjinning yelkasiga ishongan ko‘zlar bilan qarab qo‘ydi.

Vaqt allaqachon o‘tgan, Bora esa hanuz kelmagan edi

— Qiziq, nega hali ham kelmadi deb pichirladi u mushukchaning boshini silab qo‘yar ekan.

Shu payt uzoqdan ot tuyoqlarining tovushi eshitildi. Seokjin boshini ko‘tardi. Qorong‘ilik ichidan ikki otli jasad yaqinlashib kelardi. Otlar sekinlik bilan to‘xtadi. Chang bosgan yo‘l jimjitlikka cho‘mdi. Bora jilovni tortib ohista otdan tushdi. U yerga qadam bosgach, ko‘zlari to‘g‘ri Seokjinga tikildi. Uning orqasidan Taehyung ham tushdi.

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄 || 𝟓

Bora har tomonga alanglab yurardi. Mayin shamol maysalarni silkitib o‘tar, daraxtlarning shoxlari ohangdor tovush bilan shitirlardi. Qushlarning sayrashi esa shu sukunat ichida g‘alati baland eshitilardi. Yuragi biroz g'ash edi

Birdan Boraning yonidan to‘rt nafar barzangi erkak chiqib qoldi. Ularning yuzlari chang bosgan ba'zilarining ko‘zida chandiq ust-boshidan esa qaroqchi ekani darrov bilinardi. Ulardan biri qo‘lini cho‘zib kinoyali ohangda gapirdi:

Qaroqchi 1 : hoy go‘zal nega yolg'iz yuribsan ? Nimalaring bor ko‘rib chiqamizmi?

Bora cho‘chib orqaga tisarildi yuragi bo‘g‘ziga chiqayozdi Qo‘lidagi savatni mahkam ushlab, bo‘g‘iq ovozda gapirdi

Bora: Menda hech narsa yo‘q Iltimos... menga tegmanglar

Qaroqchi 2 : Eshitdinglarmi hech narsa yo‘q emish Balki o‘zimiz tekshirib ko‘rarmiz?

Ular yaqinlasha boshlashdi. Bora ortga yurarkan toshga qoqilib yiqilib ketdi.

Qaroqchi 3 : havotirlanma seni shunday qo'yib yubormaymiz qizaloq

u qo'larini boraga cho'zgan ham ediki uni qo'larini qattiq qo'lar ushlab oldi va uni itarib yubordi

Qaroqchi 3 : ahh qolim jin ursin sen kim bo'lding yana ushlanglar uni

Ular yigit tomon yurishdi lekin u abjirlik bilan qilichini qinidan sug‘urdi. Qaroqchilar bir soniyaga to'xtab qolishdi U Boraning oldiga o‘tib uni ortga olib himoya qilib turdi.

Seokjin: yaxshilikcha ketinglar Aks holda pushaymon bo‘lasizlar.

Qaroqchilar bir-biriga qarab kulib qo‘yishdi. Biroq Seokjin birinchi harakatni o‘zi qildi. Qilich bilan oldindagi qaroqchining qurolini urib tushirdi va yelkasiga yengil zarba berdi. U yerga yiqildi.

Qolgan uchovi cho‘chib ketdi. Biri orqaga chekindi, ikkinchisi esa tosh olib yugurmoqchi bo‘ldi, lekin Seokjin chap tomonga o‘girilib uni ham yengil qulatdi. Oxirgi ikki qaroqchi bir-biriga qarab, yugurib o‘rmonga kirib ketishdi.

Seokjin asta Boraga yuzlandi. Uning nafas olishi tezlashgan ko‘zlarida hayrat aks etib turardi

Seokjin : Yaxshimisan?

Bora hali ham o‘ziga kelolmagan holda bosh irg‘adi

Bora : Ha... rahmat... siz meni qutqardingiz...janob

Seokjin jilmaydi Qilichini yana qiniga solib boraga qo'lini uzatdi

Bora unin qo'lariga tikilib turdi va uni qo'laridan tutib o'rnidan turdi so'ng yerda yoyilgan mevalarni olib savatiga joyladi

Seokjin : Yur bu joy xavfli. Seniaa bozorgacha kuzatib qo‘yaman.

Bora hech narsa demadi, faqat yurdi. Yuragi hali ham tars-tars urardi, lekin yonida turgan yigit unga xavfsizlik hissini berardi

Yo‘l yo‘lakay yurisharkan, Seokjin so‘z boshladi:

Seokjin: Nega bu o‘rmondasan? Bu yer unchalik xavfsiz emas-ku...

Bora yelkasini qisib javob berdi:

Bora: Bilaman... Lekin bir bolakay taqinchoqimni o‘g‘irlab qochdi. Uni quvlab shu yerga kelib qoldim. O‘sha taqinchoq onamdan yodgorlik edi...

Seokjin biroz bosh chayqadi.

Seokjin: Demak shunday degin. U bolakay uni albatta tillafurushlarga sotadi. Xohlasang, senga topishga yordam bera olaman.

Bora ko‘zlarini katta ochib unga qaradi:

Bora: Rostdanmi? Rahmat... Ha, aytgancha, janob, ismingiz nima?

Seokjin yengil jilmaydi:

Seokjin: Kim Seokjin.

Bora ham jilmaydi:

Bora: Men esa Bora.

Ular yo‘l davomida suhbatlashib ketishdi. Shamol yengil esar, daraxtlar orasidan quyosh nurlari tushib turardi.

Bora va Seokjin shahar chekkasiga yetib kelishganida, uzoqdan yugurib kelayotgan Jiwoo ko‘rindi. U nafasini rostlab, Borani mahkam quchoqladi.

Jiwoo: Men sizni topdim nihoyat. Juda qo‘rqib ketdim, sizni yo‘qotib qo‘yganimni o‘ylab.

Bora: Hamma narsa joyida, Jiwoo. Lekin onamdan qolgan taqinchoqni o‘g‘irlashdi. Men uni orqasidan quvlab, o‘rmon ichiga kirib ketdim.

Jiwoo unga xavotir bilan qaradi.

Jiwoo: Yaxshiyamki siz zarar ko‘rmabsiz. Bu janob kim?

Bora : bu kim Seokjin u meni qaroqchilardan himoya qildi.

Jiwoo unga minnatdor qarab, boshini egdi.

Jiwoo: Rahmat sizga janob. Agar siz bo‘lmaganizda, nima bo‘lardi bilmadim.

Bora jilmaydi.

Bora: U menga taqinchoqni topishda ham yordam berishga rozi bo‘ldi.

Jin : taqinchog'ingizni izlab koramiz ertaga shu vaqta shu yerda ko'risha olamizmi

Bora : albatta janob

Bora boshini ekkancha unga rahmat aytdi

Comeback

Myoung: Bora, jazoying tugadi. Endi saroyga qaytasan. Bu safar shahzoda bilan uchrashishdan qocholmaysan. Bahonang ham, uzring ham o‘tmaydi.

Bora boshini sekin egdi. Uning yuragi g‘ash tortdi, ammo qarshilik bildirmadi. Bu safar boshqacha bo‘lishini o‘zi ham his qilayotgandek edi

Bora: Albatta, ota. Sizning gapingizni ikki qilarmidim. Siz aytgandek bo‘la qolsin. Men boraman.

Myoung qizining javobidan mamnun bo‘lib bosh irg‘adi

Myoung: Barakalla, qizim. Tayyorlana ber. Ertaga saroyga birga boramiz. Hozir esa Jiwoo bilan kutubxonaga chiq, eski bitiklar orasidan saroy haqida qayta o‘qib ol. Yodingga solib qo‘y, u yerda har bir harakating e’tiborsiz qolmaydi.

Bora : xo'p bo'ladi ota...

Jiwoo: Kichik xonim, tayyor bo‘lsangiz ketamizmi?

Bora: Ha, ha, men tayyorman...
U yugurib, sakrab chiqdi.

Jiwoo kulib: Ko‘rinishingiz ajoyib.

Ular birga yo‘lga tushishdi, yo‘l-yo‘lakay suhbatlashib ketishdi.

Bora yengil ohangda: Shu kutubxonaga borish shart ekanmiya?

Jiwoo: Albatta, siz shaxzoda bilan uchrashishga ketyapsiz-ku. Kamida qanday savollarga tayyor bo‘lishingiz kerakligini bilib olasiz.

Bora: Ha mayli... Faqat u shaxzoda savollar bermasa bo‘ldi.

Jiwoo kulib:
— Unday bo‘lishi dargumon.

Va nihoyat ular yetib kelishdi Yog‘ochdan ishlangan og‘ir eshik sekin ochildi ichkaridan qurigan pergament eski siyoh va yog‘och hidlari kelardi. Kutubxona sokin va tinch edi.

Bora : Bu joy... juda tinch ekana

Jiwoo pichirlab:
— Bu yerda hamma o'qish bilan band xonim

Ular sekin yurib kitob javonlari orasida yurishdi. Qalin charm muqovali asarlar saf tortib turar ayrimlari chang bosgan ba'zilari esa ancha ishlatilgani sezilib turardi. Bora bir to‘plam kitoblarga ko‘z yugurtirdi

Bora: Sarguzashtlar haqida biror narsa bormikina?

Jiwoo kulimsirab: Yo‘q, xonim. Siz shaxzoda bilan uchrashasiz Siyosat urf-odat yoki tarixga oid kitoblar foydaliroq bo'ladi siz uchun

Bora :Yaxshi unda “Sulola urf-odatlari” degan kitobni olsam bo'ladi yana shuni olib ber — Saroy odobi.

Jiwoo bosh irg‘adi. Bora kitoblarni olib burchakdagi yog‘och kursiga o‘tirib varaqlay boshladi.

Bora birdan to‘xtab sekin ovozda so‘radi

Bora: Jiwoo,men shaxzoda bilan nima haqda gaplashaman?

Jiwoo: bilmasam xonim men hech qachon shaxzodalar bilan gaplashmagan bo'lsam

Bora olgan kitoblariga ko'z yugurtirib chiqdi bari zerikarli edi jiwoo esa boshqa bo'limda kitoblar o'qib o'tirgandi. Bora sharta o'rnidan turdi va kitobni qo'liga oldi

Bora : jin ursin bularni bari zerikarli
Yaxshisi ularni joyiga qo'yganim maqul

kitob tepa qavatda joylashgani sabab boranini bo'yi yetmadi va sutulachani olib uni ustiga kitoblarni qaytadan tartib bilan joylay boshladi

Bora : qanchalar og'ir ammo foydasiz kitoblar

Bora so‘nggi kitobni qo‘yish uchun biroz egildi. Hanbokining uzun etaklari stulchaning oyoqlariga ilinib, muvozanatini yo‘qotdi. Qisqa “oh!” degan ovoz chiqardi-yu, pastga qulab tushishga oz qoldi.

Ammo shu payt orqadan kimdir uni mahkam tutib qoldi

Bora ko‘zlarini qattiq yumib olgandi va u asta ko‘zlarini ochdi. Yana o‘sha nigohlarga duch keldi — takror va takror qiyin vaziyatlarda paydo bo‘ladigan nigohlar. Ular bir-biriga bir necha soniya tikilib qolishdi.

Bora: — Balki meni qo‘yib yuborarsan?

Taehyung o‘ziga keldi va uni asta yerga qo‘ydi.

Taehyung: — Hammasi joyidami? Shikastlanmadingmi?

Bora: — Rahmat, yordam berganing uchun.

Taehyung: — Nega doim e’tiyotsiz va mas’uliyatsizsan? Men bo‘lmaganimda aniq jarohatlanarding.

Bora: — Men bilmay qoldim...

Taehyung: — Ha, mayli. Lekin bu safar men bo‘ldim, keyingi safar bo‘lmasligim mumkin. Ehtiyot bo‘l.

Bora: — Yaxshi... Ammo sen bu yerda nima qilyapsan?

Taehyung biroz nima deyishga hayron qoldi, chunki u qirollik vazifalari haqida kitob o‘qish uchun kelgandi.

Taehyung: — Men shunchaki bu yerda ishlayman.

Bora: — Nima? Senmi?

Taehyung: — Ha, nima qipti? Bo‘sh vaqtimda ishlayman. O‘zing-chi? Nega bu yerga kelding? Hech kitob o‘qiydiganga o‘xshamaysan.

Bora: — Men... Men yaqinda valiahd shahzoda bilan uchrashaman. Saroy haqida ma’lumotga ega bo‘lishim kerak.

Taehyung ichida: “Demak, men bilan uchrashishga tayyorgarlik ko‘ryapsanmi?”

Taehyung: — Xo‘sh, shahzodaga nima deysan?

Bora: — Men unga turmushga chiqishni xohlamasligimni aytaman.

Uzoqdan Jiwooning ovozi eshitildi.

Jiwoo: — Bora xonim, agar o'qishni tamomlagan bo'lsangiz, ketishimiz kerak.

Bora ovoz kelgan tomonga qaradi, keyin esa Taehyungga nazar tashladi. Unga bir lahza qarab, ko‘zlarini yumib, og‘ir nafas oldi.

Bora: — Ha-ha, hozir boryapman.

Nigohi yana Taehyungga qaradi, bir oz kutib, so'ngra shivirlab dedi:

Bora: — Men ketishim kerak, sen ham o'zingni ehtiyot qil.

Taehyung bir necha soniya gapirmay, shunchaki bosh irg‘ab qaradi, va Bora tezda kutubxonadan chiqib ketdi. Uning yengil etagi yog‘och zaminga urilib, shovullab qoldi, shuningdek, borayotganida kichik qadamlaridan yengil shovqinlar chiqdi

𝐂𝐎𝐌𝐄𝐁𝐀𝐂𝐊

Seokjin: — Hali ham harakatlaring sust Taehyung. Agar to‘g‘ri zarba bersang, har bir harakating aniq chiqadi

Taehyung bir necha marta qilichini yuqoriga ko‘tardi so‘ng pastga qarab zarba berdi so‘ngra Seokjin bilan o‘rtada bo‘lishgan tezlikda qarama-qarshi harakatlarni bajardi.

Taehyung: — Agar bunday mashqlarni davom ettirsan sizdanda kuchliroq bo‘laman aka.

Seokjin uni kuzatar har bir zarbani tekshirardi. U har bir xato va kamchilikni aniqlashga harakat qilib Taehyungning texnikasini yanada mukammallashtirishga yordam berardi

Seokjin: — To‘g‘ri, bu yerda kuchdan ko‘ra aniqlik va to‘g‘ri vaqt muhim. Bu bitta zarba bilan o‘zgartirishi mumkin. Shuning uchun diqqatli bo‘lishing zarur

Ular o‘rtada qarama-qarshi qilib, har bir zarbani chiroyli va samimiy tarzda amalga oshirishardi. Seokjinning qo‘llaridagi harakatlar aniq va tajribali Taehyung esa uning harakatlariga javob bera olish uchun yangi usullarni o‘rganishga harakat qilardi

Seokjin mashqni tugatib, Taehyung bilan birga dam olishga o‘tirganida birdaniga sekin oyoqlarini silkitib, bo‘yiga qarab so‘radi

Seokjin : Taehyung nima kimnidir sevib qoldingmi...?

Taehyung biroz ajablanib so'radi

Taehyung : nega bunday deyapsiz aka

Seokjin : shu kunlarda xayolparishonsan nima bo'ldi menga ayt

Taehyung : menimcha ham kimnidir sevib qoldim

𝐀𝐔𝐓𝐇𝐎𝐑 : 𝐒𝐇𝐈𝐑𝐎𝐘𝐀

⛩~ 𝗦𝗖𝗥𝗢𝗟𝗟 𝗢𝗙 𝗧𝗔𝗟𝗘𝗦 ~⛩

Chat gpt tomonidan tahrirlangan.

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄 || 𝟒

Bora bir necha daqiqalik sukutdan so‘ng boshini ko‘tarib, Taehyungga qaradi va savol berdi:

Bora: Festevalga kelganimni qayerdan bilding?

Taehyung birdan berilgan bu savoldan gangib qoldi, chap-o‘ng tomonga qaradi.

Taehyung: Men buni sening xizmatchingdan bildim.

Bora birdan Jiwoo’ni unutgani yodiga tushdi va o‘rnidan turib ketdi.

Bora: Jin ursin, men Jiwoo’ni unutibmanku! U saroyda shahzoda bilan edi...

Taehyung: Nima?..

Lekin u bilmasdi — Taehyung aslida o‘sha shahzoda ekanini.

Bora : men ketishim kerak u shoshib ketayogandi

Taehyung : toxta..!

Bora : nima bo'ldi?

Taehyung : buni kiyib ol yomg'ir hali toxtagani yoq shamolab qolishing mumkin

U ustidagi qimatbaho harir jeogori [hanbokni ustidan kiyiladi yoki kiyilmaydi ] sini unga sekin kiydirb qo'ydi

Boraning yuragi tezlashib ketganini payqamdi ko'zlarini unda bir lahza ham uzmadi

Bora : rahmat senga

Bora yugurgancha ketib qoldi Taehyung unga uzoqdan termulib turaverdi

𝐂𝐎𝐌𝐄𝐁𝐀𝐂𝐊

jiwoo yer ustida tiz cho‘kkancha boshini egib turardi uning yelkasi titrardi xo'jayini oldida hech narsa deyolmasdi

myoung esa uning qashrisida turardi ko'zlaridan jahli chiqani sezilib turardi.

myoung : sen qanday qilib bu ishni qilding qanday jur’at qilding meni aldashga

jiwoo : kechiring xo'jayin men faqat kichik xonimimning aytganini bajardim u festevalga borishni juda xohladi

myoung : u xohlagan narsasi uchun qirolni aldaydi va senchi sen bunga sherik bo‘lib unga yordam berasanmi

jiwoo hech nima deya olmadi faqat yig‘lab boshini egdi hali ham tinmay yomg'ir yog'ayotgani sabab uning ahvoli abgor holatda edi

myoung uning qarshisiga turib olsi va qattiq ohangda soqchilarga buyurdi

myoung : soqchilar bu qiz zindonga tashlang uni keyin jazosini beraman.

Birdaniga eshik qarsillab ochildi. Bora ichkariga yugurib kirdi. Ikki soqchi Jiwoo'ni sudrab olib ketishayotgan edi.

Bora: shoshmang, uni qo‘yib yuboring!

Myoung Bora'ning oldiga yaqinlashdi va uning yuziga tarsaki tortdi. Bora birdan bo‘lgan holatdan yuzini ushlab, boshini egib oldi. U otasiga aybdor ko‘zlari bilan qaradi.

Bora: ota, meni kechiring, iltimos, men shunchaki...

Bora so‘zini tugatmasdan, otasi unga nafrat bilan gapira boshladi.

Myoung: bu safar seni kechirmayman! Sen qirol oldida mening boshimni egding. Sen ham jazolanasan, cho‘ring ham.

Bora: men hammasiga roziman, ota. Ammo Jiwoo'ni jazolamang. Men undan buni so‘ragandim.

Myoung: demak, shunday degin. Unda sen ham u kabi bir xil ish qilasan. Kirlarni yuvasan, uyni tozalaysan, tovuqlarga qaraysan. U nima qilsa, sen ham shuni qilasan!

U shunday deb, xonadan chiqib ketdi. Soqchilar Jiwoo'ni qo‘yib yuborishdi. Jiwoo yugurib, Bora'ning oldiga keldi va uni bag‘riga bosdi.

Jiwoo: meni kechiring, xonim. Hammasi men deb. Men sezdirib qo‘ydim.

Bora: bo‘ldi, yig‘lashni to‘xtat Jiwoo. Hammasi joyida. Otam menga ozor bermasligini ikkimiz ham yaxshi bilamizku.

Bora : Endi esa orningdan tur daming ol

Jiwoo : xoxlasangiz sizga hammomni tayyorlab qo'yishim mumkin

Bora : shart emas endi otam aytganidek sen qilgan ishlarnni men ham qilishm kerak
U tabassum qilib qo'ydi

Oradan bir necha kun o‘tdi. Bora va Jiwoo endi oddiy xizmatkorlar qatorida ishlay boshlashdi. Bora ertalablari hovlidagi tovuqlarga yem berar Jiwoo esa hovlini supurar ichkaridagi ishlarni bajarardi. Har gal xizmat vaqtida bir-biriga qarab kulib qo‘yishardi.

Bora kir savatini ko‘targancha hovlidan chiqdi. Bugun havo toza edi. U daryo bo‘yiga bordi. Suv hali ham shovullab oqardi. Bora tiz cho‘kib kirlarni yuvishga tushdi. Qo‘llari sovuq suvga tushganida seskanib ketdi — ilgari bunday ishlar qilmagani uchun biroz qiynaldi.

Bir payt qadam tovushi eshitildi. U ortiga qaradi. Bu Taehyung edi. Ular bir-biriga qarab turishdi.

Taehyung: Hoy, yordam beraymi?

Bora hayron bo‘ldi. U qanday javob berishni bilmay qoldi va bepisandlik bilan javob berdi.

Bora: Yo‘q, shart emas. Yo‘lingdan qolma.

Taehyung ko‘ylagini yengini shimarib, yoniga tiz cho‘kdi. U kirlarni suvga botirib, ehtiyotkorlik bilan yuvishga kirishdi. Bora bunga ishonolmay qarab turardi.

Bora: Senga shart emas dedimku, axir.

Taehyung: Hammasi joyida. Umuman olganda bu ish men uchun qiyin emas.

Bora: Sen bunday ishni hech qachon qilmagandirsan-a...

Taehyung: Sen uchun birinchi bor qilayapman...

Bora: Nima, rostanmi? Unda hoziroq to‘xtat!

Taehyung: Buncha ko‘p gapirasan-a.

U Boraning yuziga suv sepdi.

Bora: Hoy, nima qilyapsan?

U ham javoban unga suv sepdi.

Avtor: Ular bir-biriga suv sepib kulishib Ish qilisharkan atrofdagi hamma narsani yodlaridan chiqarishdi

𝐂𝐎𝐌𝐄𝐁𝐀𝐂𝐊

Bora va Jiwoo bozorga kirishganlarida, ular uyga kerakli narsalarni olish uchun turli do'konlarni aylanishdi. Bora qo‘lidagi savatga sabzavotlar, mevalar va bir nechta kerakli ziravorlarni solib borar, Jiwoo esa uning yonida turib, yana bir nechta narsa olib kelishga yordam berardi.

Bora do'konda turib, yangi olingan sabzavotlarni birini tanlabJiwooga ko‘rsatdi:

Bora :— Bu yangi sabzavotlarni ko‘rdingmi? Bu yili dalalardan yaxshi hosil oldik to'grimi

Jiwoo boshini chayqab, jilmaydi

Ikki rastadan so'ng Bora charchab to'xtadi

Bora : jiwoo men charchadim yaxshisi men seni shu yerda kutaman sen ozing qolgan narsalarni olib kel

Jiwoo : yaxshi xonim faqat hech qayer ketib qolmang

Bora : yaxshi..yaxshi"

Bora Jiwoo'ni kutib turardi. Shu payt uning oldiga bir bolakay keldi.

X: — Xonim, narsalaringizni ko‘tarishga yordamlashaymi?

Bora uning bo‘yiga biroz egilib qaradi.

Bora: — Yo‘q, bolakay, meni dugonam hozir keladi. Lekin bu taklifing uchun rahmat.

Bolakay birdaniga Boraning bo‘ynida osilib turgan taqinchoqni yulib oldi-da, yugurib ketdi. Bora bu ishidan hayratda qoldi va zudlik bilan uning orqasidan yugurdi.

Bora: — Hoy! To‘xta! Taqinchog‘imni qaytar! Jin ursin!

U bolakay ortidan yugurdi, lekin uni ushlay olmadi. Nafasi rost bo‘ldi, yuragi gursillab urardi. Atrofga qarab, qayerdaligini anglamay qoldi.

Bora: — Endi qayerdan topaman... Onamdan qolgan yagona xotira edi... Jin ursin, bu yer qayer bo‘ldi endi...

𝐀𝐔𝐓𝐇𝐎𝐑 : 𝐒𝐇𝐈𝐑𝐎𝐘𝐀

⛩~ 𝗦𝗖𝗥𝗢𝗟𝗟 𝗢𝗙 𝗧𝗔𝗟𝗘𝗦 ~⛩

Chat gpt tomonidan tahrirlangan.

Mayin shabada derazadan sirg‘alib kirib, Boraning nafis sochlarini yengil o‘ynatdi. Tong nurlari uning bekamu ko‘st yuziga tushib, mitti lablarini yanada tovlanib, bejirim ko‘rsatardi. Bora asta ko‘zlarini ishqalab, cho‘zilib o‘rnidan turdi.

Shu payt eshik taqilladi. Eshik ortidan yoqimli ovoz eshitildi:

Jiwoo: Kichik xonim, uyg'ondingizmi?

Bora: Jiwoo, kirishing mumkin.

Jiwoo qo‘lida dastro‘mol va suv solingan mis idish bilan xonaga kirdi. U idishni muloyimlik bilan chetga qo‘yib, dastro‘molni Bora tomon cho‘zdi.

Jiwoo: Kichik xonim, yuz-qo‘lingizni yuvib, ovqatlaning. So‘ng tayyorlanishingiz kerak — otangiz bugun saroyga, qirol huzuriga borishingizni buyurdilar.

Bora: Nima?! Bugunmi?
hayrat va biroz asabiylik bilan so‘radi.

Bora biroz o‘ylanib qoldi. Bugun Dano festivali borligi yodiga tushdi. U bu bayramda umuman qatnashmagan edi. Hozir yoki hech qachon, u bir qarorga keldi.

Bora: Jiwoo, menga yordaming kerak.

Jiwoo: Qanday yordam bera olaman, kichik xonim?

Bora: Sen meni o‘rnimga qirolning oldiga borasan.

Jiwoo: Nima?! Kichik xonim, bu qanday bo‘lishi mumkin?
U biroz hayratda qolgan edi.

Bora: Havotir olma. Sen mening kiyimlarimni kiyib, yuzingni berkitib borasan. Hech kim payqamaydi.

Jiwoo: Ammo, xonim… agar janob Myong bilib qolsalar, meni ham, sizni ham jazolaydilar. Iltimos, bunday ishlaringizdan voz keching.

Bora: Nima, hozir menga qarshi chiqyapsanmi, Jiwoo? Men nima desam, shuni qilishing kerak. Seni hech kim tanimaydi.

Jiwoo boshini egib, noiloj rozi bo‘ldi.

Bora Jiwooga eng nafis, yengil ipak ko‘ylagini kiygizdi. Sochlarini ohista tarab, orqaga chiroyli yig‘di — oddiy, ammo saroy uslubiga xos bezak bilan. Yuziga esa yengil pardoz surtib, tabiatga singgan go‘zallikni yanada nozikroq ko‘rsatdi. Jiwoo o‘zini go‘yo aslzodalardek his qildi, biroq yuragidagi xavotir uni tark etmas edi uni bilib qolishlaridan va qatl etilishdan qorqdi

Bora Jiwoo’ning ikki yelkasidan ohista ushlab, o‘ziga qaratdi va qilgan ishidan mamnun jilmaydi.

Bora: Jiwoo, havotir olma. Seni o‘zim himoya qilaman. Men u festivalga borishni rosa xohlayapman. Bu festival sakkiz oyda bir keladi. Men yana sakkiz oy kutishni xohlamayman.

U so‘nggi ishni qildi — Jiwoo’ning yuzini qora yopinchiq bilan berkitdi va unga qarab qo‘lini musht qilib, “olg‘a” degandek ishora qildi.

Jiwoo yuzini qora yopinchiq bilan berkitib boshini egib chiqdi. Uy darvozasi oldida turgan arava allaqachon tayyor edi. Ikki nafar soqchi aravani kuzatib turardi. Ular Jiwoo’ni tanimadi. kiyimlar yuzidagi yopinchiq uni chinakam saroy xonimidek ko‘rsatardi.

Jiwoo asta aravaga chiqdi. Ko‘z ilg‘amas darajada ehtiyotkorlik bilan atrofga qaradi biroq hech kim shubhalanmadi. Ot aravasi asta harakatlana boshladi. G‘ildiraklar tosh yo‘lakda g‘ijirlagancha oldinga siljidi. Bora esa uzoqdan parda ortidan turib aravaning uzoqlashayotgan iziga termuldi.

Bora ham bu safar oddiyroq kiyim kiydi. Yuzini berkitishni istamadi festivalda odam juda ko‘p bo‘ladi, uni hech kim payqamaydi, deb o‘yladi.

𝗖𝗢𝗠𝗘𝗕𝗔𝗖𝗞

Arava saroy darvozasi oldida to‘xtadi. Soqchilar aravaga shubha bilan bir qarab qo‘yishdi lekin Jiwoo’nining bejirim kiyimi va uning zadoganlardek aurasi yuzini to‘sib turgan yopinchiq ularni to‘xtatib qo‘ymadi

U asta aravadan tushdi boshini egib, hech kim bilan ko‘z urishtirmay ichkariga yo‘l oldi. Yuragi qattiq urardi hozir bilib qolishsachi degan o'y ich-etini kemira boshlagandi

Saroy ichidagi xizmatkorlar unga salom berishdi hech biri shubha qilmadi U otasining janob Myongning qabulxonasiga yetib kelgach eshik oldida to‘xtadi.

Ichkaridan og‘ir ovoz yangradi

Myong :Kiring

Jiwoo chuqur nafas oldi, boshini sal egdi-da, eshikni asta ochib, ichkariga qadam qo‘ydi.

Janob Myong unga ko‘z yugurtirdi, ammo hech narsa sezmagandek yana qog‘ozlarga ko‘z soldi

Janob Myong: Qirol huzuriga borishga tayyormisan?

Jiwoo boshini qimirlatdi. Ovoz chiqarsa albatta fosh bo‘lishi mumkin edi. Myong bu jimlikni odatdagidek muloyimlik deb qabul qildi.

Janob Myong: Unday bo‘lsa ortimdan yur

U orqasiga burildi. Jiwoo esa asta sekin uning orqasidan ergashdi

Saroy yo‘laklaridan o‘tib ular oltin va qizil ranglar bilan bezatilgan baland eshikli zaldan ichkariga kirdilar U yerda taxtda qirol o‘tirardi.

Jiwoo chuqur nafas oldi Qirolga yuzlanib asta tiz cho‘kdi

Qirol bir muddat Jiwooga tikilib qoldi. Keyin xotirjam ohangda buyruq berdi:

Qirol: shaxzoda Taehyungni chaqiring.

Oradan ko‘p o‘tmay, xonaga baland bo‘yli jiddiy qiyofali shaxzoda Taehyung kirdi U qirolga ta’zim qildi so‘ng j nigohi jiwooga tushdi U qizning yuzini yopinchiq ortida ko‘ra olmasdi lekin nimadir boshqacha ekanligini darrov payqadi

Qirol : Taehyung bu men senga aytgan vazir yi myoung cholning qizi yi Bora bugun ob havo yaxshi bog'da ikkalangiz aylaning suhbat quringlar.

Myong chol Jiwoo’ga nigoh tashladi. So‘ng, jim holda, Taehyung oldiga borishi uchun unga bosh irg‘ab ishora qildi.

Taehyung oldinlab, tez tez yurib borardi Jiwoo esa uning orqasidan yurishga harakat qilardi, lekin qadamlari yetmasdi. U ham qadamlarini kattalashtirib, tezlashishga majbur bo‘ldi.

Birdan Taehyung to‘xtab qoldi. Jiwoo esa bunga tayyor emasdi u Taehyungning keng yelkasiga urilib ketdi.

Jiwoo: Aysh... boshim

U boshini ushlab, cho‘qqaygancha to‘xtadi.

Taehyung orqasiga o‘girildi. Nigohini qizga qadab, qattiq ohangda dedi

Taehyung: Sen Bora emassan.

U shubhasini yashirmadi. So‘ng hech ikkilanmasdan, Jiwoo’nining yuzidagi yopinchiqni yechib oldi.

Jiwoo bir lahza nima bo‘lganini tushunmay qoldi. Ko‘zlari kattalashdi, yuragi qinidan chiqib ketay dedi. U darhol bosh egib uzr so‘ray boshladi.

Jiwoo: Kechiring, shahzodam meni afv eting bu ishni qilishga xonimim Bora buyrug‘ berdi

Taehyung bir zum jim bo‘ldi, so‘ng sokinroq ohangda so‘radi

Taehyung: Mayli, seni kechirdim. Endi ayt u hozir qayerda?

Jiwoo: Xonimim u hozir shahar bozorida. Festivalni ko‘rishga borgan edi

Bu so‘zlarni eshitgan zahoti taehyung bir so‘z demasdan burildi-da tez-tez yurib bog‘dan chiqib ketdi

Bora nihoyat orzusi ushalgan boladek, quvonch bilan shahar tomon yo‘l oldi. U oddiy, ammo chiroyli ko‘ylak kiygan, sochlarini sodda qilib yig‘gan edi. Uning yuzida yengil tabassum bor edi

Shahar bozori allaqachon bayramona kayfiyatga to‘lib, har yerda rang-barang bayroqlar hilpirar, do‘konlar atrofida odamlar to‘planib turgan edi. Mis rangli barabanlar sadolari ostida raqqosalar raqsga tushar, bolalar shirinliklar bilan o‘ynar, havoda tamaki tutuni, asal va gul barglarining aralashgan ifori dimog‘ni qichishtirar edi.

Bora odamlar orasida bemalol yurar, hech kim unga e’tibor bermasdi. Bu unga yoqardi. U dastlab rangli niqoblar sotilayotgan rastaga to‘xtadi, so‘ng xotirjam yurib borib, shakarbop yong‘oqlarni tatib ko‘rdi.

Bora (ichida): Shunday bo‘lishi mumkinligini ilgari tasavvur ham qilmagandim

Bora hali niqoblar rastasida turgan edi, birdan atrofni qattiq shovqin-suron qoplab oldi. Odamlarning xursandona qiy-chuvi birdan joyini hayrat va vahimaga bo‘shatdi.

Kimdir baland ovozda qichqirdi:

– Orqaga, orqaga chekinglar!

Yaqin atrofda bir arava ag‘darilgan, bir necha odam yiqilib yotardi. Ot hurkib ketgan ko‘rinadi arava boshqaruvchisi esa hushidan ketgandek edi. Odamlar har tomonga qochib to‘qnashib ketar havoda chang-to‘zon ko‘tarilar edi.

Bora nima bo‘layotganini tushunmay qoldi. Qadamlarida to‘xtab atrofga alangladi. Nima qilishini anglolmay qoldi , u o‘zini yo‘qotmaslikka harakat qilardi.

Bora ichida : Nima bo‘layapti bu yerda?

Birdan... kimdir uning bilagidan ushlab tortib oldi.

U beixtiyor qichqirib yubordi lekin tanish ovoz eshitildi:

Taehyung : Jim bo‘l

Bora cho‘chib, uning yuziga qaradi. Bu... Taehyung edi.

Shahzoda jiddiy va xavotirli nigoh bilan unga tikilgancha uning bilagini qo‘yib yubormadi. Atrofdagi shovqin-suron ortib borar odamlar har tomonga qochayotgan edi.

Bora (pichirladi): Taehyung?

Taehyung: bu yerda saroy soqchilari bor agar seni korib qolishsa seni otanga aytib berishi mumkin.

Bora: Ular ketishdimi?

U yuragini bosib, atrofga alangladi. Ammo nigohi yana Taehyungga tushdi u shunchalik yaqin turgandiki, Boraning yuragi battar urib ketdi. U biroz noqulaylikni sezdi, ko‘zlarini pastga qaratdi.

Taehyung ham beixtiyor uning ko‘zlariga qarab qoldi. U shu ongina o‘zi qanchalik yaqin turganini payqadi. Darhol biroz orqaga chekinib, rasmiy ohangda javob berdi:

Taehyung: Ha ular ketdi.

𝐀𝐔𝐓𝐇𝐎𝐑 : 𝐒𝐇𝐈𝐑𝐎𝐘𝐀

⛩~ 𝗦𝗖𝗥𝗢𝗟𝗟 𝗢𝗙 𝗧𝗔𝗟𝗘𝗦 ~⛩

Chat gpt tomonidan tahrirlangan.

Mayin shabada derazadan sirg‘alib kirib, Boraning nafis sochlarini yengil o‘ynatdi. Tong nurlari uning bekamu ko‘st yuziga tushib, mitti lablarini yanada tovlanib, bejirim ko‘rsatardi. Bora asta ko‘zlarini ishqalab, cho‘zilib o‘rnidan turdi.

Shu payt eshik taqilladi. Eshik ortidan yoqimli ovoz eshitildi:

Jiwoo: Kichik xonim, uyg'ondingizmi?

Bora: Jiwoo, kirishing mumkin.

Jiwoo qo‘lida dastro‘mol va suv solingan mis idish bilan xonaga kirdi. U idishni muloyimlik bilan chetga qo‘yib, dastro‘molni Bora tomon cho‘zdi.

Jiwoo: Kichik xonim, yuz-qo‘lingizni yuvib, ovqatlaning. So‘ng tayyorlanishingiz kerak — otangiz bugun saroyga, qirol huzuriga borishingizni buyurdilar.

Bora: Nima?! Bugunmi?
hayrat va biroz asabiylik bilan so‘radi.

Bora biroz o‘ylanib qoldi. Bugun Dano festivali borligi yodiga tushdi. U bu bayramda umuman qatnashmagan edi. Hozir yoki hech qachon, u bir qarorga keldi.

Bora: Jiwoo, menga yordaming kerak.

Jiwoo: Qanday yordam bera olaman, kichik xonim?

Bora: Sen meni o‘rnimga qirolning oldiga borasan.

Jiwoo: Nima?! Kichik xonim, bu qanday bo‘lishi mumkin?
U biroz hayratda qolgan edi.

Bora: Havotir olma. Sen mening kiyimlarimni kiyib, yuzingni berkitib borasan. Hech kim payqamaydi.

Jiwoo: Ammo, xonim… agar janob Myong bilib qolsalar, meni ham, sizni ham jazolaydilar. Iltimos, bunday ishlaringizdan voz keching.

Bora: Nima, hozir menga qarshi chiqyapsanmi, Jiwoo? Men nima desam, shuni qilishing kerak. Seni hech kim tanimaydi.

Jiwoo boshini egib, noiloj rozi bo‘ldi.

Bora Jiwooga eng nafis, yengil ipak ko‘ylagini kiygizdi. Sochlarini ohista tarab, orqaga chiroyli yig‘di — oddiy, ammo saroy uslubiga xos bezak bilan. Yuziga esa yengil pardoz surtib, tabiatga singgan go‘zallikni yanada nozikroq ko‘rsatdi. Jiwoo o‘zini go‘yo aslzodalardek his qildi, biroq yuragidagi xavotir uni tark etmas edi uni bilib qolishlaridan va qatl etilishdan qorqdi

Bora Jiwoo’ning ikki yelkasidan ohista ushlab, o‘ziga qaratdi va qilgan ishidan mamnun jilmaydi.

Bora: Jiwoo, havotir olma. Seni o‘zim himoya qilaman. Men u festivalga borishni rosa xohlayapman. Bu festival sakkiz oyda bir keladi. Men yana sakkiz oy kutishni xohlamayman.

U so‘nggi ishni qildi — Jiwoo’ning yuzini qora yopinchiq bilan berkitdi va unga qarab qo‘lini musht qilib, “olg‘a” degandek ishora qildi.

Jiwoo yuzini qora yopinchiq bilan berkitib boshini egib chiqdi. Uy darvozasi oldida turgan arava allaqachon tayyor edi. Ikki nafar soqchi aravani kuzatib turardi. Ular Jiwoo’ni tanimadi. kiyimlar yuzidagi yopinchiq uni chinakam saroy xonimidek ko‘rsatardi.

Jiwoo asta aravaga chiqdi. Ko‘z ilg‘amas darajada ehtiyotkorlik bilan atrofga qaradi biroq hech kim shubhalanmadi. Ot aravasi asta harakatlana boshladi. G‘ildiraklar tosh yo‘lakda g‘ijirlagancha oldinga siljidi. Bora esa uzoqdan parda ortidan turib aravaning uzoqlashayotgan iziga termuldi.

Bora ham bu safar oddiyroq kiyim kiydi. Yuzini berkitishni istamadi festivalda odam juda ko‘p bo‘ladi, uni hech kim payqamaydi, deb o‘yladi.

𝗖𝗢𝗠𝗘𝗕𝗔𝗖𝗞

Arava saroy darvozasi oldida to‘xtadi. Soqchilar aravaga shubha bilan bir qarab qo‘yishdi lekin Jiwoo’nining bejirim kiyimi va uning zadoganlardek aurasi yuzini to‘sib turgan yopinchiq ularni to‘xtatib qo‘ymadi

U asta aravadan tushdi boshini egib, hech kim bilan ko‘z urishtirmay ichkariga yo‘l oldi. Yuragi qattiq urardi hozir bilib qolishsachi degan o'y ich-etini kemira boshlagandi

Saroy ichidagi xizmatkorlar unga salom berishdi hech biri shubha qilmadi U otasining janob Myongning qabulxonasiga yetib kelgach eshik oldida to‘xtadi.

Ichkaridan og‘ir ovoz yangradi

Myong :Kiring

Jiwoo chuqur nafas oldi, boshini sal egdi-da, eshikni asta ochib, ichkariga qadam qo‘ydi.

Janob Myong unga ko‘z yugurtirdi, ammo hech narsa sezmagandek yana qog‘ozlarga ko‘z soldi

Janob Myong: Qirol huzuriga borishga tayyormisan?

Jiwoo boshini qimirlatdi. Ovoz chiqarsa albatta fosh bo‘lishi mumkin edi. Myong bu jimlikni odatdagidek muloyimlik deb qabul qildi.

Janob Myong: Unday bo‘lsa ortimdan yur

U orqasiga burildi. Jiwoo esa asta sekin uning orqasidan ergashdi

Saroy yo‘laklaridan o‘tib ular oltin va qizil ranglar bilan bezatilgan baland eshikli zaldan ichkariga kirdilar U yerda taxtda qirol o‘tirardi.

Jiwoo chuqur nafas oldi Qirolga yuzlanib asta tiz cho‘kdi

Qirol bir muddat Jiwooga tikilib qoldi. Keyin xotirjam ohangda buyruq berdi:

Qirol: shaxzoda Taehyungni chaqiring.

Oradan ko‘p o‘tmay, xonaga baland bo‘yli jiddiy qiyofali shaxzoda Taehyung kirdi U qirolga ta’zim qildi so‘ng j nigohi jiwooga tushdi U qizning yuzini yopinchiq ortida ko‘ra olmasdi lekin nimadir boshqacha ekanligini darrov payqadi

Qirol : Taehyung bu men senga aytgan vazir yi myoung cholning qizi yi Bora bugun ob havo yaxshi bog'da ikkalangiz aylaning suhbat quringlar.

Myong chol Jiwoo’ga nigoh tashladi. So‘ng, jim holda, Taehyung oldiga borishi uchun unga bosh irg‘ab ishora qildi.

Taehyung oldinlab, tez tez yurib borardi Jiwoo esa uning orqasidan yurishga harakat qilardi, lekin qadamlari yetmasdi. U ham qadamlarini kattalashtirib, tezlashishga majbur bo‘ldi.

Birdan Taehyung to‘xtab qoldi. Jiwoo esa bunga tayyor emasdi u Taehyungning keng yelkasiga urilib ketdi.

Jiwoo: Aysh... boshim

U boshini ushlab, cho‘qqaygancha to‘xtadi.

Taehyung orqasiga o‘girildi. Nigohini qizga qadab, qattiq ohangda dedi

Taehyung: Sen Bora emassan.

U shubhasini yashirmadi. So‘ng hech ikkilanmasdan, Jiwoo’nining yuzidagi yopinchiqni yechib oldi.

Jiwoo bir lahza nima bo‘lganini tushunmay qoldi. Ko‘zlari kattalashdi, yuragi qinidan chiqib ketay dedi. U darhol bosh egib uzr so‘ray boshladi.

Jiwoo: Kechiring, shahzodam meni afv eting bu ishni qilishga xonimim Bora buyrug‘ berdi

Taehyung bir zum jim bo‘ldi, so‘ng sokinroq ohangda so‘radi

Taehyung: Mayli, seni kechirdim. Endi ayt u hozir qayerda?

Jiwoo: Xonimim u hozir shahar bozorida. Festivalni ko‘rishga borgan edi

Bu so‘zlarni eshitgan zahoti taehyung bir so‘z demasdan burildi-da tez-tez yurib bog‘dan chiqib ketdi

Bora hali niqoblar rastasida turgan edi, birdan atrofni qattiq shovqin-suron qoplab oldi. Odamlarning xursandona qiy-chuvi birdan joyini hayrat va vahimaga bo‘shatdi.

Kimdir baland ovozda qichqirdi:

– Orqaga, orqaga chekinglar!

Yaqin atrofda bir arava ag‘darilgan, bir necha odam yiqilib yotardi. Ot hurkib ketgan ko‘rinadi arava boshqaruvchisi esa hushidan ketgandek edi. Odamlar har tomonga qochib to‘qnashib ketar havoda chang-to‘zon ko‘tarilar edi.

Bora nima bo‘layotganini tushunmay qoldi. Qadamlarida to‘xtab atrofga alangladi. Nima qilishini anglolmay qoldi , u o‘zini yo‘qotmaslikka harakat qilardi.

Bora ichida : Nima bo‘layapti bu yerda?

Birdan... kimdir uning bilagidan ushlab tortib oldi.

Bora nihoyat orzusi ushalgan boladek, quvonch bilan shahar tomon yo‘l oldi. U oddiy, ammo chiroyli ko‘ylak kiygan, sochlarini sodda qilib yig‘gan edi. Uning yuzida yengil tabassum bor edi

Shahar bozori allaqachon bayramona kayfiyatga to‘lib, har yerda rang-barang bayroqlar hilpirar, do‘konlar atrofida odamlar to‘planib turgan edi. Mis rangli barabanlar sadolari ostida raqqosalar raqsga tushar, bolalar shirinliklar bilan o‘ynar, havoda tamaki tutuni, asal va gul barglarining aralashgan ifori dimog‘ni qichishtirar edi.

Bora odamlar orasida bemalol yurar, hech kim unga e’tibor bermasdi. Bu unga yoqardi. U dastlab rangli niqoblar sotilayotgan rastaga to‘xtadi, so‘ng xotirjam yurib borib, shakarbop yong‘oqlarni tatib ko‘rdi.

Bora (ichida): Shunday bo‘lishi mumkinligini ilgari tasavvur ham qilmagandim

Bora hali niqoblar rastasida turgan edi, birdan atrofni qattiq shovqin-suron qoplab oldi. Odamlarning xursandona qiy-chuvi birdan joyini hayrat va vahimaga bo‘shatdi.

Kimdir baland ovozda qichqirdi:

– Orqaga, orqaga chekinglar!

Yaqin atrofda bir arava ag‘darilgan, bir necha odam yiqilib yotardi. Ot hurkib ketgan ko‘rinadi arava boshqaruvchisi esa hushidan ketgandek edi. Odamlar har tomonga qochib to‘qnashib ketar havoda chang-to‘zon ko‘tarilar edi.

Bora nima bo‘layotganini tushunmay qoldi. Qadamlarida to‘xtab atrofga alangladi. Nima qilishini anglolmay qoldi , u o‘zini yo‘qotmaslikka harakat qilardi.

Bora ichida : Nima bo‘layapti bu yerda?

Birdan... kimdir uning bilagidan ushlab tortib oldi.

U beixtiyor qichqirib yubordi lekin tanish ovoz eshitildi:

Taehyung : Jim bo‘l

Bora cho‘chib, uning yuziga qaradi. Bu... Taehyung edi.

Shahzoda jiddiy va xavotirli nigoh bilan unga tikilgancha uning bilagini qo‘yib yubormadi. Atrofdagi shovqin-suron ortib borar odamlar har tomonga qochayotgan edi.

Bora (pichirladi): Taehyung?

Taehyung: bu yerda saroy soqchilari bor agar seni korib qolishsa seni otanga aytib berishi mumkin.

Bora: Ular ketishdimi?

U yuragini bosib, atrofga alangladi. Ammo nigohi yana Taehyungga tushdi u shunchalik yaqin turgandiki, Boraning yuragi battar urib ketdi. U biroz noqulaylikni sezdi, ko‘zlarini pastga qaratdi.

Taehyung ham beixtiyor uning ko‘zlariga qarab qoldi. U shu ongina o‘zi qanchalik yaqin turganini payqadi. Darhol biroz orqaga chekinib, rasmiy ohangda javob berdi:

Taehyung: Ha ular ketdi.

osmon to‘satdan qorong‘ilashdi havo og‘ir tortdi va birinchi yomg‘ir tomchilari yerga tushdi bora boshi uzra tomchilarni sezdi u asta osmonga qaradi va jilmaydi bora yomg'irni yoqtirardi

taehyung ham yuqoriga qarab oldin bir necha tomchini qo‘li bilan tutdi keyin boraga tikildi

u hech narsa demadi lekin qadam tashlab unga yaqinlashdi bora esa joyidan qimirlamadi har ikkisi ham jim yomg‘ir ostida turardi.

nihoyat taehyung past ovozda gapirdi:

Taehyung : bu yerda turib bo‘lmaydi shalabo bo'lib ketasan
u borani qo'lidan ushlab yugura boshlashid

Yomg'ir ancha kuchaygandi

Taehyung : bu yerda pana joy bor ekan. Yomg'ir tinishini kutaylik.

Bora : yaxshi
Ular pana joyga kirishdi

𝐀𝐔𝐓𝐇𝐎𝐑 : 𝐒𝐇𝐈𝐑𝐎𝐘𝐀

⛩~ 𝗦𝗖𝗥𝗢𝗟𝗟 𝗢𝗙 𝗧𝗔𝗟𝗘𝗦 ~⛩

Chat gpt tomonidan tahrirlangan.

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄 𝟐

Bora shoshilgancha, keng etaklarini ko‘tarib shahar tor ko‘chalaridan uyga yo‘l oldi. U uyga shoshilardi agar otasi uyda yoqligini bilsa jazolanardi

Saroyga yaqinroqda joylashgan uyning yog‘och eshigi sharaqlab ochildi.

Agasshi! — ovozi titragan Jiwoo [ Boraning cho'risi ] yugurib chiqdi.

Kichik xonim qayerda edingiz ? sizni hamma yerdan izladim ammo topolmadim otangiz bilib qolsa ikkimiz ham jazolanrdik.. yuragim to‘xtab qolay dedi!

Bora ichkariga kirar ekan, kiyimlaridagi changni artib, chuqur nafas oldi.

— Jiwoo, men... men ozgina daryo bo‘yiga chiqib kelgandim menga biroz erkinlik kerak edi.

Mayli Kichik xonim, eng muhimi ulgurdingiz . Tanangizni dam oldirmoqchimisiz? Hammom tayyorlab qo‘yaymi?

Bora : Hammom? Ha mayli ... yaxshi bo‘lardi.

Jiwoo shoshilmasdan, ammo xushmuomala tarzda boshini chayqab, ichkariga o‘tdi.

Jiwoo katta idishlarda iliq suv tayyorlab, ularni yog‘och hammom to‘siniga to‘kdi. Yoniga gul barglari va yengil xushbo‘y o‘simliklar qo‘shdi. Xonaga sokinlik va yoqimli hid to‘ldi.

Bora asta ichkariga kirdi. Liboslarini yechib, suzib turgan barglar orasiga cho‘mdi. Suv tanasiga tekkanda, butun charchoq asta-sekin yozilayotgandek tuyuldi. U ko‘zlarini yumdi, chuqur nafas oldi

Suv iliqligi tanasidan chiqqan charchoqni asta yuvib ketgandek bo‘ldi. Bora asta cho‘milishdan chiqdi. Jiwoo unga yengil, sochiq tutdi. Sochlarini artib, so‘ngra peshayvondagi pastak tokchada turuvchi kiyim tomon yurdi.

U yerda oppoq harir hambok osig‘liq edi — yengil, mayin va nafis. Jiwoo uni Bora uchun tayyorlab qo‘ygan edi

COMEBACK

Saroy darvozalari — baland, qizil yog‘ochdan yasalgan, tomi ko‘k-yashil chinni bilan bezatilgan ulkan eshiklar — asta ochildi. Ichkaridan chiqqan g‘amgin ohangdagi baraban sadosi Taehyungning yuragiga urilgandek tuyuldi. Otda kelayotgan sardorni xizmatkorlar jim qarshi oldi — bu saroy, u qayta-qayta kirgan, ammo har safar o‘zini begona his qiladigan joy edi.

Saroy hovlisi keng va jimjit. Bahorning erta oqshomi havoda sokin namlik qoldirgan, hovli chetida g‘amgin ohangda shamollar yengilgina daraxt yaproqlarini silkitardi. Har bir ustun, har bir tosh gilam va har bir yo‘lak — tartib va izzatning timsoli edi.

Taehyung otidan tushdi. Yelkasi yengil silkinib qo‘ydi, ammo yuragidagi og‘irlik qolmadi. U yo‘lini ichki hovli tomon yo‘naltirdi — bu yerda, faqat shahzoda va qirollik odamlari yurishi mumkin bo‘lgan hududda, yo‘laklar marmar bilan qoplangan, ustunlar esa oltin naqshli bezaklar bilan qoplangan edi.

Saroy xizmatkori past ovozda ta'zim bilan bosh egdi:

— Shahzoda janoblari, xonangiz tayyor.

Taehyung bosh irg‘ab qo‘ydi. U to‘g‘ri o‘ziga ajratilgan xonaga bordi. Xona ichkarisida esa yirik ipak pardalar, sandiq yonidagi past stol va oq fonda qizil rangli pargari gilam to‘shalgan edi. Tokchadagi xushbo‘y yog‘lar, yozuv anjomlari, va eng chekkada — qog‘oz rulga o‘ralgan eski nasab daraxti sukunatda kutardi.
saroy xizmatkori unga asta egilib pichirladi:

— Qirol janoblari sizni zudlik bilan ko‘rmoqchi, shahzoda.

— yaxshi hozir boraman dedi.

Taehyung qadam bosgan sari zamin yengil qarsillagan ovozini aks ettirar, har bir sado zaldagi sukunatni bo‘lib yuborardi.

Qirol Koryo soyabonli keng taxtda, kumush naqshlar bilan bezatilgan xalatda o‘tirardi. Uning nigohi teran, sochlari qisman oqargan, ammo hali ham baquvat edi.

— Men... ancha keksaydim, Taehyung, dedi u sokin, ammo qat’iy ohangda. Vaqt esa to‘xtamaydi. Bu taxt abadiy meniki emas. Senga meros bo‘lib qoladi.

U biroz sukut saqlab yana gapida davom etfi
— Podshoh bo‘lish faqat qilich tutish, xalq oldida tik turish emas. Bu — o‘z yuragingdan voz kechib, xalq yuragini ko‘tarishdir. Men bu og‘ir yukni yillar davomida ko‘tardim.

Endi u yana jiddiy gapira boshladi.

— Sening yoshligingda men va katta vazir Yi Myong-chol kelajak haqida kelishganmiz. U davrlar tinch emasdi U qiz Yi Bora kuchli nasabdan, aqlli, fahmli, vatanparvar qiz U sening yoningda bo‘lsa, bu taxt yanada mustahkam bo‘ladi

— Shuning uchun, sen uylanishing kerak Taehyung Bu tanlov emas bu burch

Yi Bora u bu ismni esladi bugun bozorda ko'rgan o'sha sirli qiz uning tim qora nigohlari ko'z o'ngida gavdalandi Taehyung Boraga qiziqib qolgandi u shubhasiz bunga rozi bo'lishga qaror qildi

— Men... roziman ota. Agar taxt uchun qirollik uchun bu lozim bo‘lsa bajonidil.

— Barakalla o‘g‘lim Bilardim, sen gapimni ikki qilmasligingni

Bora harir hambokida oynaga tikilib turardi — u bugun askar haqida oylardi uning ovozi quloqlari ostida jaranglar ko'zlari esa ko'z o'ngida namoyon bo'lar edi.

To‘satdan tashqaridan shoshilinch qadam tovushlari eshitildi. Chorisi Jiwoo bir zum to‘xtab, eshik tomonga yurdi, lekin allaqachon kimdir hovlidan o‘tib, uyning darvozasi ochilgan edi.

— Kichik xonim... — dedi Jiwoo ovozini pasaytirib. — O‘zim borib qarayman...

Ammo Bora uni to‘xtatdi. Yuragiga allaqachon shubha yugurgandi. Bu qadamlar... bu yurish... unga tanish edi. U asta eshik tomon yurdi.

Yi Myong-chol ichkariga kirib, o‘ziga xos salobat bilan yurdi. U har doimgidek sukutda, lekin har bir harakati aniq va mulohazali edi. Bora unga past egilib ta’zim qildi, so‘ng chorisi Jiwoo choy tayyorlashga oshiqdi.

Ular supachaga o‘rnatilgan pastak dasturxon atrofida o‘tirdilar. Vazir jim. Bora esa sabr bilan otasining so‘z boshlashini kutardi. Nihoyat choy idishidan bug' chiqa boshlaganida, u muloyim ovozda so‘z ochdi

— Anchadan beri ko‘rishmadik, Bora. So‘nggi paytlarda... doimiy saroy ishlari, uchrashuvlar. hammasi biroz charchatdi.

Bora engil jilmaydi
— Siz doim band bo‘lasiz, ota. Bunga o‘rganib qolganman.

— Yaqinda saroyda katta voqealar bo‘ladi dedi u choydan mayda bir qultum icharkan — Hayot doim bir xil emas , shundaymi?

Bora choy idishini qo‘lida sekin aylantirib turdi. Bu gaplar ortida nima borligini aniq bilmasdi, otasi nimadir demoqchi ekanlgini sezdi

— Saroydagi yangiliklar doim qiziqarli ota dedi u muloyimlik bilan

Otasi unga yana bir bor qaradi So‘zsiz, chuqur, va nimadandir aytmoqchi bolayotgandek ammo aytolmayotgandek

Choy ancha sovigan, ammo suhbat hali boshlanmagandi. Nihoyat, vazir idishdagi so‘nggi qultumni ichib, yengil xo‘rsindi. So‘ng to‘g‘ri qiziga qaradi.

Bora, men bugun seni chaqirtirganim bejiz emas. Saroydan rasmiy farmon keldi. Shaxzoda... unashtiriladi

— Unashtiriladi? Menga qandaydir ahamiyati bormi ota?

Otasi jiddiy, ammo sokin ohangda davom etdi

— u senga unashtirlgan. Va bu qaror sen hali yoshligingda kelishilgan edi.

Bora chuqur nafas oldi. Nigohlari endi o‘tli edi. U o‘rnidan turdi, uzun hamboki yelkasiga yengil siljidi.

Axir men u odamni biror marta ham ko‘rmaganman! dedi u ovozini arang bosib. — Men qanday qilib hayotimni... bir ko‘rmagan odamga topshira olaman?!

Vazir bu g‘azabni kutgandek sokin qarab turdi.

— Bu... qirollik odati. Bu senga yuk emas sharafdir Bora.

— Sharaf? — deya qiz kulimsiradi, ammo bu kulgi iztirobdan tug‘ilgan edi. — Men oddiy odam kabi yashashni sevishni tanlashni xohlashim — bu qirollik uchun xatomi?

Uning ovozi titradi. Ko‘zlarida yosh yo‘q. Otasi og‘ir xo‘rsindi.

— Bora... sen hali shaxzodani ko‘rmagansan. Balki... uni ko‘rgach fikring o‘zgarar.

Bora bir muddat jim qoldi. Yuragida allaqachon bir askarning ko‘zlari, ovozi, uni himoya qilgan qaddini eslab turgan edi

Ammo hozircha otasinj u buni bilmas edi.

— ota buni o'ylashimga vaqt bering

— men vaqt beraman ammo senda tanlov yo'q xoxlasang ham xoxlmasang ham sen valiahd Shaxzodaga turmushga chiqasan

Otasi o'rnidan yengil turib og'ir qadamlar bilan uydan chiqib ketdi

𝐀𝐔𝐓𝐇𝐎𝐑 : 𝐒𝐇𝐈𝐑𝐎𝐘𝐀

⛩~ 𝗦𝗖𝗥𝗢𝗟𝗟 𝗢𝗙 𝗧𝗔𝗟𝗘𝗦 ~⛩

ᴇᴩɪꜱᴏᴅᴇ 1

Shahar bozorida shovqin-suron, sotuvchilar baralla ovozda tovarlarini maqtamoqda. Havoda qovurilgan baliq va yangi mevalar hidi aralashib ketgan. Insonlar oqimi to‘xtovsiz harakatda.

— Nega bu buncha qimmat o'z narxidan ancha balandku
Bir qiz baqirdi
U yuzini sipo, shabnamdek yengil sharf bilan bejirim o‘rab olgan edi. Har bir harakati orasta, yurishi — darak bermaydigan sokinlikda. Faqatgina ko‘zlari — jimjimador bozor gavjumligida ham sokinlik izlayotgandek, chuqur va serma’no boqardi.

Bozor maydonining bir chekkasida, soya-salqin tushgan bir yog‘och ustun yonida qizni harakatlarni sinchkovlik bilan kuzatayotgan bir yigit turardi. U oddiy askar libosida bo‘lsa-da, yelkasi tik, nigohlari keskir, har bir harakatida ichki intizom sezilardi.

Uning ko‘zlari odamlar orasidan — yuzini mohirlik bilan sharfga yashirgan nozik qomatli qizni kuzatib turardi. Ko‘zlari o‘tkir, lekin jonsiz emasdi

Yigit ular tomon indamlab keldi Bora hali ham sotuvchiga nimadirlar deb nopisand ohangda gapirardi

— kechirasiz. Yigitning yog'on ovozi atrofga yangradi

Bora sekin qadini kotarib yigit tomonh o'g'irilib qaradi.

— nega sotuvchiga bunday momila qilyapsiz agar sizga bu narx yoqmagan bo'lsa boshqa joydan xarid qilishingiz mumkin ammo oddiy aholi bilan bunday momila qilolmaysiz. — u qattiy ohanda gapirdi

Bora qoshlarini chimirib

— o yog'e uzur men buni bilmagandim. U kinoyali ohangda gapirdi

Yigitning diqqatini bir narsa tortdi — qizning yuzini yashirgan sharf. Oddiy qizlar shunchalik mohirlik bilan sharflarini o‘rashmasdi. Uning harakati nafis, ammo shubhali edi. Nigohlari chalg‘imasdan, sokin bo‘lsa-da, atrofni sinchiklab kuzatayotgani ko‘rinib turardi.

Yigit bir qadam yaqinlashdi, ovozi endi sovuqroq eshitildi:

— Yuzingizni nega yashiryapsiz? Bu joyda hech kim o‘zini bekitmasligi kerak

Bora to‘satdan jiddiy tortdi. Ko‘zlarida chaqmoq chaqnadi. Bu savolni eshitishni kutmagandi. Uning bu bozorda ko‘rinmas tanilmas bo‘lishi kerak edi. Yuzidagi sharf — oddiy bezak emas, unga erk bergan yagona himoya edi.

— Bu sizni qiziqtirmasligi kerak — dedi u qattiq ohangda, burilib ketmoqchi bo‘ldi.

Lekin yigit allaqachon ehtiyotkorlik bilan harakatlana boshlagandi. U qadam qo‘ydi, ovozi jiddiylashdi:

— To‘xtang. Kimligingizni ayting. Siz shubhali ko‘rinyapsiz."

Shu zahoti Bora, ko‘ngliga shamol teggan yaproq misol, o‘zini orqaga oldi va odamlar orasidan sirg‘alib yugurdi. Sharfining chekkasi havoda hilpirab, bozor ichra yo‘qoldi.

— To‘xtang! — yigit orqasidan yugurdi.

U kishilar orasidan unga yetib oldi, nihoyat bir burilishda qizning orqasidan yengil sakrab, sharfidan mahkam ushladi.

Bora to‘xtab qolmadi — tizzalari bilan yigitning ko‘ksiga kuchli zarba berdi. Yigit og‘riqdan bir qadam orqaga chekindi, sharf esa uning qo‘lida qoldi.

Va aynan o‘sha onda... sharf havoda hilpiradi-da, yerga tushdi.

Yigitning nigohi asta yuqoriga ko‘tarildi.

U endi ilk bor qizning to‘liq chehrasini ko‘rdi.

Oppoq yuz, qizg‘ish lablar, ko‘zlar — chuqur, mag‘rur, lekin nimadandir qo‘rqayotgancha qaltirab turardi.

Yigit nigohini uzolmadi. U endi bu qiz jinoyatchi emasligini sezdi.

sharfdan ko‘z uzolmay turardi. Bora esa bir necha soniya jim qoldi. Nafasi tezlashgan, ko‘zlarida esa hayrat bilan qo‘rquv aralash edi. U hech kim tanimasligi, hech kim bilmasligi kerak edi. Ammo endi bu yigitni uni ko'rdi.

U chuqur nafas oldi, keyin asta, mag‘rur tik turardi.

— Men... Men Jo'ngju viloyatining katta vaziri — Yi Myong-cholning qiziman. Ismim — Yi Bora

Atrof birdan jim bo‘lganday tuyuldi. Yigit — bir necha soniya so‘zsiz qoldi. Bu ismini eshitganida yuzidagi hayratni yashira olmadi. Yuzini yashirib yurgan qiz — vazirning qizi edi. U bozor orasida oddiy aholi orasiga aralashgan, sotuvchilar bilan talashayotgan, va endi... o‘zi haqida ochiq gapirayotgan edi.

Bora o‘ziga tik boqayotgan yigitga qarab sekin qilichini chiqardi va yigit o'qtardi:

— Endi meni saroyga yetaklaysanmi? Jazoga topshirasanmi?

Yigit lablarini yengil silab, yana bir qadam oldinga qo‘ydi. Ko‘zlarida endi qattiqlik emas tushunish zohir edi.

— Yo‘q...— dedi u, asta boshini chayqarkan. —

U bir lahza sukut saqladi keyin sipo lekin baralla ovozda davom etdi:

— Ismim — Kim Taehyung. Qirollik armiyasining kichik sardoriman.

Bora bir zum hushyor tortdi. U endi tushunayotgandi — bu oddiy askar emas edi.

— Demak... sen ham meni bilgan ekansan...da nima otam meni kuzatib yurishingni so'radimi. U yanada qilich uni bo'yniga olib bordi

— "Yo‘q," — dedi Taehyung, ohangida muloyimlik bilan.

Bora chuqur nafas oldi. Hali ham yuragi tinchigani yo‘q edi. U qadam ortga chekindi, ko‘zlari hanuz Taehyungda. Bir lahza o‘zini yo‘qotgandek bo‘ldi, ammo so‘ngra yuragidagi og‘irlikni yutib, tovushini imkon qadar qat’iy tutdi:

— "Menga quloq sol, Kim Taehyung."

Taehyung yelkasini biroz ko‘tardi, tayyor holda tik qaradi. Bora asta, lekin aniq so‘z bilan gapira boshladi:

— "Hech kim bu yerda meni ko‘rganini bilmasligi kerak. Sen — ayniqsa sen, bu haqda og‘zingni ochmayasan. Na otamga, na boshqa biror kishiga. Men kimman, qayerda bo‘lganman — bu sir sen bilan men orasida qoladi. Shunday bo‘ladi, to‘g‘rimi?"

Taehyung bir lahza boshini egdi, so‘ng ko‘zlarini yalt ettirib, bora tomonga bir qadam yurdi.

— "Demak, menga ishonmoqchisan," dedi u ohangida yumshoqlik bilan.

Bora bosh irg‘ab, qattiq ohangda javob qaytardi:

— "Yo‘q. Hali ishonmayman. Ammo sen bu sirni saqlasang — balki, bir kun ishonishim mumkin bo‘ladi."

Taehyung chuqur nafas oldi va bir qarorga kelgandek ohangda so‘zladi:

— "Mayli. Men buni hech kimga aytmayman. Saroyda ham, jang maydonida ham — bu sir sening ixtiyoringda qoladi."

Bora bir zum jim qoldi. So‘ng sekin sharfiga engashib, uni yerda olib, yuzini yana shundoq bejirim o‘radi. Uning harakati yana o‘sha — sokin, nazokatli, ammo bu safar biroz ehtiyotkor edi.

— "Yaxshi," dedi u, yuzini to‘liq yashirib bo‘lib. — "Endi sen yo‘lingni davom ettir. Go‘yo meni hech qachon ko‘rmagandek."

Taehyung bir lahza tik turdi. So‘ng ohista bosh irg‘adi.

— "Agar yana ko‘rishsak-chi?"

Bora nigohini tez chetga olib, javob bermasdan orqaga o‘girildi. Qadamlari sokin, lekin yuragida g‘alayon edi. U ketdi.

Taehyung esa orqasidan qarab qoldi. Uning ko‘zlarida esa birinchi bor... qiziqishdan ham ortiq narsa paydo bo‘lgandi.

ᴀᴜᴛʜᴏʀ : ꜱʜɪʀᴏʏᴀ || 𝗦𝗖𝗥𝗢𝗟𝗟 𝗢𝗙 𝗧𝗔𝗟𝗘𝗦

ᴇꜱʟᴀᴛᴍᴀ[ fanfic chat gpt tomonidan tahrirlangan.]

𝗘𝗣𝗜𝗦𝗢𝗗𝗘 𝟰

Author: Har bir askar o‘zining kurashini faqat maydonda emas, balki yuragida ham olib boradi. Ular uchun har bir qadam, har bir qaror, hayot va o‘lim orasidagi nozik chiziqni anglatadi

Shamol chang va qumni havoga ko‘tarib, harbiy lager hududida aylantirar, quyosh esa jaziramasi bilan qurol-yarog‘larning metall yuzasida aks etib turardi. Bazaning asosiy darvozalari oldida chang bosgan yuk mashinasi to‘xtadi. Eshik taraqlab ochildi va askarlar orasidan bir kishi yerga sakrab tushdi.

Lee Hyun-soo.

U bazaga ishonch bilan yurib kirdi. Qora ko‘zlari atrofni sinchkovlik bilan kuzatar, har bir detallarni eslab qolishga harakat qilayotgandek edi. U ortiqcha so‘zsiz, lekin yetarlicha odob bilan o‘zini tanishtirdi, hujjatlarini topshirdi.

Baza hududi. Toza havoda chang va qurol-yarog‘ hidi sezilib turardi. Askarlar mashg‘ulot maydonida shug‘ullanayotgan bir paytda, Jungkook boshqaruv chodiridan chiqib, yangi kelgan askar tomon yurdi. U allaqachon Lee Hyun-sooning hujjatlarini tekshirib chiqqan, ammo baribir yuzma-yuz suhbatlashmoqchi edi.

Hyun-soo unga qarab aniq va tartibli salom berdi:

— Kapitan, kichik serjant Lee Hyun-soo hisobot bermoqda!

Jungkook biroz sukut saqladi. Uning nigohlari tajribali harbiyniki edi – odamlarni darrov tahlil qiladigan.

— Demak, sen bizning yangi askarmiz, — dedi u nihoyat, past va sokin ohangda.

— Ha, janob.

— Oldin qayerda xizmat qilgansan?

— 7-o‘quv batalonida harbiy tayyorgarlikdan o‘tganman. Oldingi front chizig‘iga jo‘natilishdan oldin bu yerga o‘tkazishdi.

Jungkook yigitning javobini sinchkovlik bilan eshitdi. Hamma harbiylar singari u ham ortiqcha so‘z ishlatmay gapirardi. Juda tartibli, juda to‘g‘ri. Balki, hatto, haddan tashqari mukammal.

— Qayerdansan? — so‘radi kapitan.

— Busanlikman, janob.

— Busan? — Jungkookning ko‘zlari biroz toraydi. — Men ham u yerdanman.

— Shundaymi? Demak, bizda umumiy jihatlar bor ekan, — dedi Hyun-soo vazmin ohangda.

Jungkook unga sinchkovlik bilan qaradi. Ha, bu yigitning ovozi sokin, vazmin, faqat kerakli so‘zlarni ishlatardi. Qaltis vaziyatlarda bunday odamlar ikki xil bo‘lardi: yoki juda ishonchli jangchi, yoki yashirin rejaga ega bo‘lgan odam.

— Umid qilamanki, bu yerda o‘zingni ko‘rsata olasan, — dedi Jungkook.

— Harakat qilaman, janob.

Kapitan yigitning ko‘zlariga yana bir qarab qo‘ydi. Yana bir narsa bor edi. Yashirin, sezilmas, ammo borligi aniq bo‘lgan nimadir.

— Ishingga qayt, — dedi u nihoyat.

— Xizmatga shayman! — dedi Hyun-soo, yana bir bor aniq harakat bilan salom berib, orqasiga burildi.

Jungkook esa ortidan qarab qoldi.

Eunji asabiy tarzda kiyimlarini tekshirib, o‘ziga o'zi bir nimalarni gapirib borar edi. Bugungi mashg‘ulotlar juda charchatgan, kiyimlari nam edi. Bir qadam tashlagandi ham ki , kutilmaganda kimdirgs to‘qnashib qoldi. Bu narsa tezda yuz berdi u muvozanatini yo‘qotib, yiqilishga sal qolgan edi. Ammo, birdan, uning belidan kuchli qo‘llar o‘raldi va Eunji yiqilishdan asradi

Hyun-soo uning ko‘zlariga qarab, o‘sha tinchlantiruvchi ohangda gapirdi:

— Ehtiyot bo‘l, — dedi past ohangda.

Eunji, bo‘g‘ilib qolgan nafasini ichiga tortib, hayron holda unga qaradi.

— Rahmat dedi Eunji unga minnatdorlik ko'zlari bilab qarab

Hyun-soo jilmayib, yana bir oz orqaga chekindi u eunji ga qo'l uzatdi

Hyunsoo : salom xonim men yangi askar serjant lee hyun soo man bugundan boshlab shu harbiy bazada ishlayman, u qo'lini uzatgan holda o'zini tanishtirdi

Eunji ham uni qo'lini siqib :

Salom men kichik serjant Kim Eunji man tanishganimdan xursandman. U o'zini tanishtirdi

Comeback

— Hyunsoo qayerlikman deganding

Hyun soo : xa menmi Busanlikman

— rostanmi eshtishimcha Busanlikalar Milmyeoni zor pishirarkan biror kun pishirib bermaysanmi?

Hyunsoo : xa xa albatta janob
U biroz yuzini burish turgancha gapirdi chunki oldin bunday ovqatni tayyorlamagan edi

Eunji, tabassum qilib, Hyun-soo'ga qaradi:
Agar pishirsangiz, albatta birinchi ta'mini men tatib ko'raman etaman dedi u hazil qilib.

Hyun-soo biroz qizarib, jilmaydi:
Yaxshi — Lekin, hali tayyorlashni o‘rganishim kerak deb qo‘shib qo‘ydi. Ichida

Eunji: Men sizga qarashishim mumkin eshtishim boyicha pusanliklar yaxshi oshpaz ekan

Hamma suhbat qurib handon otib suxbatlashar edi

Yig‘ilish xonasida barcha askarlar dushman hujumi rejalari ustida gaplashayotganda, Hyun-soo aniq, oddiy va qat’iy savollarni so‘radi. U, yuzida tinchlik va o‘ylanganlik ifodasi bilan, gap boshladi:

— Dushmanimiz qanday usullarda hujumga kirishi mumkin?

Jungkook javob berdi:

— Bizda oldindan belgilangan reja bor. Agar hujum boshlansa, darhol reja B va C ni ishga tushiramiz. Bizning tayyorgarligimiz va doimiy aloqamiz – bu eng katta kuchimiz.
Hyun-soo yana davom etdi:

— Agar rejamiz ishlamay qolsa, qanday javob berishimiz kerak?

— Har bir vaziyatga moslashamiz. Bizning strategiyamiz doim o‘zgarib turadi, lekin tayyorgarligimiz o‘zgarmaydi. Biz birgalikda harakat qilamiz, va bu bizni mustahkam qiladi. — javob berdi jungkook

Kechki yig‘ilish tugaganidan so‘ng, barcha harbiylar o‘z joylariga qaytishdi. Biroq, Jungkook va Eunji qo‘lda qurol tutib, biroz hovlini aylanishga qaror qilishdi. Hovli tinch edi, faqat uzoqdan jangovar mashg‘ulotlarning jaranglashlari eshitilardi. Ular bir-biriga yaqinroq yurishdi.

Bir nechta qadam yurib, Jungkook nihoyat to‘xtadi. Eunji uni eslab, unga qaradi.

— Eunji senga bir narsa haqida aytishim kerak..

Eunji bir zum unga qaradi, so‘ngra ehtiyotkorlik bilan javob berdi:

— Nima bo‘ldi, Jungkook? Nima gap?
Jungkook yana bir marta nafas olib, Eunjini ko'zlariga qaradi va gapini davom etirdi.

Men… sen bilan ishlashni juda qadrlayman Sen faqat yaxshi askar emas, balki mehribon qizdan Va men, aslida, senga nisbatan ko‘proq his-tuyg‘ularim borligini aytmoqchiman bu shunchaki do'stlik yoki aka singilik emas balki sevgi ha rostan ham seni sevib qolganga o'xshayman seni sababsiz rashk qila boshladim kulsang kuldim xafa bolsang men ham xafa boldim

Eunji uni tinglab tushunishga harakat qildi lekin bir necha daqiqa o‘tgach u javob berdi

— Jungkook, men ham buni his qilardim balki siz ham menga yoqarsiz Lekin, bizning vaziyatimizni va vazifalarimizni ham unutmaslik kerak. Biz jang maydonida miz keling buni keyin hal qilamiz hozir esa men ketim u orqasiga qaramay bino ichkarisiga kirib ketdi Jungkook esa unga uzoqdan qaragancha qolib ketdi

Jungkook_pov

Balki haq dirsan hozirgi vaziyatim bunga to'g'ri kelmas lekin bar bir sen menga tegishlisan seni hech kimga bermayman mendan shunchaki voz kecholmaysan

𝗔𝗨𝗧𝗛𝗢𝗥 : 𝗦𝗛𝗜𝗥𝗢𝗬𝗔

𝗞𝗔𝗡𝗔𝗟 : 𝗕𝗔𝗡𝗚𝗧𝗔𝗡 𝗙𝗔𝗡𝗙𝗜𝗖 𝗦𝗛𝗢𝗣