Birinchi bob.

Oldinlari yerni juda goʻzal boʻlgan deyishadi. Kattakon qalin Amazon oʻrmonlari. Kattakon toʻrt okean. Diqqatga sazovor joylari Parij,Sant Peterburg degandek. Osmonlar musaffo boʻlgan deyishadi. Men bular haqida deyarli hech narsani eslay olmayman. Yagona eslay oladigan narsam esa dadamni meni opichib samoviy kemaga olib borgani va oʻsha kema derazasidan oʻsha bolakay bilan goʻzallikda tengsiz koinotni tomosha qilganim boʻladi.
Hozir biz yashayotgan joyni esa " Aoron- 14" deyishadi.
Telefon jiringladi:

- Alo! Xayrli tun dada!_ asta jilmaydim.

- Yaxshimisan qi zim!. Charchamadingmi?

- Yaxshiman dada._ kesilgan qoʻlimni bint bilan bogʻlagancha doʻkondan ketish uchun narsalarimni yigʻgan boʻldim.
Telefon ortidan dadamni horgʻin ovozi keldi.

- Qizim onang bilan bugun ham uyga bora olmaymiz. Qoʻrqsang buvingnikiga bor. Yoki Qoʻshnimiznikidami? Oʻzingni ehtiyot qil. Ha.....
Aloqa uzilib qoldi. Bu tabbiy holat. Qoʻlim chuqurroq kesilib ketgani uchun qattiq achishyapti. Birdan doʻkon eshigi ochilib kimdir kirib keldi. Qoʻlimdagi qon hech tugay demaydi. Ubu narsa soʻraydimi desam hamma mahsulotlarga narxi yozilgan. Tepamga kelganidan soʻng boshimni koʻtardim.

- Qattiq kesdingmi?

- Ehhhhhhhhhhh oʻla! Yeona sal tomoq qirsang boʻlmaydimi?_ tepamdagi kareys qizga qarab qosh chimirdim. U boʻlsa xaholab kulib yubordi.

- Mana bularni hisoblachi? Yiring boʻlmasidan avval yaxshilab tozalab keyin bogʻla.. _ stol ustiga bir talay narsa qoʻydi.
Qoʻlimni bogʻlab paket ichidagi narsalarni hisoblashga tushdim .

- Bugun menikida qol. Uyda hech kim yoʻqmi?

- Yoʻq bugunam bir oʻzimman. Lekin senikiga bormiman.

- Nimaga?

- Akang oʻqrayib bir nimalar deb urush chiqaradi.

- Qoʻysangchi? Men bormanku! Bir nima deb gʻring desin koʻradi mendan... Huddi seni amakingni oʻgʻli?

- Nima qilibdi unga? Kelishgan, muloyimgina, oppoqqina bola. Qizlarga qiziqadi deb oʻylamiman. Men bilan zoʻrgʻa gaplashadi. Ikkinchidan u koʻchib chiqib ketganiga bir yil boʻldi. Yoki u senga nimadir dedimi? _ narsalardan koʻz uzmay gapini boʻldim. U haqida gap ketsa oʻzimni bosolmiman .. tan olaman judayam kelishgan bola. Fictional man. Ohirgi aytgan gaplarimni ovoz chiqarib aytib yuborganimni doʻkonga kirgan oʻzga sayyoralik mavjudodlar va dugonamni xringlashidan sezdim.

- Judayam sevasanda uni! Toʻylaring boʻlsa oʻzim yoningda turaman.

- Ahmoq _ kallasiga bir tushirdim. Uyalmay baqirib aytadi- ya. - U meni amakimni oʻgʻli.. Ikkinchidan uni yaxshi koʻraman lekin sen oʻylagandek maʼnoda emas. Uyatsiz!
Oʻzini bosolmay battar kulib yubordi. Koʻp kulganidan yuzlari qizarib biqinida sanchiq paydo boʻldi.

- Sendan 50.300 lyumen. Chiptangni ber.
Haliyam kuylayotgan qizga qoʻl choʻzdim. Yeona biroz oʻzini oʻnglab olgandan soʻng bilagidagi chipni yechib uzatdi. Chipni olib uskunaga tiqdim. Zum oʻtmay uskuna chiyillab ketdi. Shovqindan koʻnglim battar behuzur boʻldi .

- Puling kam ekan.

- Borini yechvol unda. Yetmaganiga oʻzing toʻlab tur ertaga tashlab ketaman.
Hoʻp degandek bosh irgʻadim.
Chipdan pulni yechib qaytarib berdim. Bilagiga taqdida yelim paketlarni koʻtarib xayrlashgancha chiqib ketdi. U chiqib ketishi bilan bir nechta yasama robot, sariq, siyohrang, pushti, qizil oʻzga sayyoraliklarni qabul qildim. Dadam qoʻngʻiroq qilganida soat toʻqqiz edi.. soat oʻn bir boʻldi. Shu darajada charchadim- ki! Yerda boʻlsa ham yotaman. Oxirgi bir xafta ichida ish juda koʻp boʻldi. Aslida ishlamasligim kerak edi xolam iltimos qilgani uchun yoʻq deya olmadim. Yaqinda maktab boshlaganini hisobga olsak judayam charchadim. Ustozlarim boʻlsa oʻtgan yilgi qilmagan ishlarimni bu yil qildiryapti. Bugun dam olish kuni. Shu darajada oʻy hayollarimga berilibmanki ,ketaman deb yana ikki soat ishlaganimni u kelganidan keyin bildim. Chunki uni ishi soat oʻn yoki oʻn birda tugaydi.

- Juda charchadim _ kassa oldida yigʻilib qolgan keraksiz narsalarni olib pastdagi chelakka tashlayman deganimda yuqoridan uning yoʻgʻon ovozi keldi. Shoshilganimdan boshimni kassaning bir chetiga urib oldim. Qanaqa kun boʻldi oʻzi.

- Qattiq tegmadimi? _ jigarrang koʻzlarini menga tikib muloyimlik bilan gapirdi.
Boshimni koʻtarsam bir oʻzi emas ekan, oldi-da bir necha yigitlar turibdi. Choʻchib ketdim. Hammasini koʻzi menda.

- Sizlarga nima kerak? _ har doimgi ishim, tabassum qildim garchi hozir buni xohlamasamda. Aslida Yeona kelmasidan avval ish haqqimni olib boʻlgandim, yana qolib ketganim uchun battar yuragim siqildi. Yetmaganiga bu tanish - begona bolalarni hammasi menga tikilib turibdi.
Kaitoga kelganidan beri yaxshilab qaramagan ekanman, butun tanasi bint va allam balo narsalar bilan toʻlgan. Oʻsha paytni oʻzida yuragim pokkillab ketdi. Qoʻrqqanimdan allaqachon qoʻllarim qaltirashga tushdi. Bir payt qarasam Kaito oldimda emas ichimliklar turadigan muzlatkich oldida oʻtiribdi.

- Keling nima kerak sizlarga _ avval kassadan oʻtib yerda oʻtirib qolgan bolani oldiga ketayotganimda bittasiga turtilib ketdim. Yeb qoʻygudek oʻqraydi. Yuzim allaqachon bujmaya boshladi. Uzr soʻragancha uni chetlab Kaito ni oldiga choʻkkaladim.

- Nana - chan! _ birdan oʻziga yaqinroq tortib qulogʻimga pichirladi. - Yordam ber!
"Aniq bir narsalarni boshlagan bu. Urushdimikan. Ha ha anniq urushgan." deb koʻnglimdan shunday oʻylarni oʻtqazdim. Uni oʻrnidan turgʻazib, muzlatkichdan u yaxshi koʻrgan ichimlikni olib berdim. Soʻng kassaga qaytdim.
Kaito mendan koʻzini uzmay choʻntagidan chip kartani chiqargan boʻldi. Kartani darrov tanidim, buvisining chip kartasi edi bu.

- Shundan toʻrt yuz lyumen yechib bera olasizmi?

- Albatta kartani bering _ iloji boricha qoʻrqqanimni bildirmasligim uchun yana shu laʼnati tabassumni ildim.
Kartani olib ishlamayotgan uskunaga tiqdim. Choʻntagimdan ikki kunlik ish haqqimni olib unga uzatdim. 400 dan biroz koʻproq edi. Chunki men faqat bitta ish qilmayman.

- Mana marhamat!

- Rahmat! _ pulni olib oʻsha notanishlar bilan tashqariga chiqib ketdi.
Yuragim shu darajada pokkillab uryapti - ki, hatto ayni damda bu yerdagi hamma havoni oʻzim yutib yuborgandek tuyilib ketyapti.

- Ahvolingiz yaxshimi?

- Yaxshiman! Yaxshiman.. Nima olasiz?
Ular ichkariga xarid qilishga kirib ketishdi. Kaito chiqib ketganiga ham oʻn daqiqadan oshdi. Buvijonni chip kartasini olib tashqariga otildim. Atrofga alanglab qidirgan boʻldim. Koʻzlarim allaqachon qizarib achishyapti, qoʻlimni - ku, aytmasa ham boʻladi.

- Kai..

- Nana - chan!

Orqa tomondan chiqib kelgan bolani kiymidan ushlab oʻsha yerdagi oʻrindiqqa mixlab qoʻydim. Yuzi yana qizaribdi. Usti esa chang va nam.

- Yana nimalarni boshlading aa?!! alamimga chdolmay baqirib yigʻlab yubordim. - Ahvolinga qara! Bu basharaga nima qilding. Anavi koʻchadagi alkashlardan ortigʻing boʻlsa ortiqdirsan lekin kam joying yoʻq.. Jinni yuragim yorilib ketay dedi _ ovozim tobora pastlashib bordi. Qattiq baqirganimga tomogʻim achishib ketdi. Shuncha tanbeh berganimga qaramay kiprik qoqmay menga qarab oʻtiribdi. Parvosiga ham kelgani yoʻq men qanday qoʻrqqanim haqida. Jin ursin. Buni yuzi. Qoʻllarim qaltirab beixtiyor uni yuzini ushladi. Peshonasini yopib turgan sochlarini ortga tarab yuziga yaxshilab tikildim. Yoʻq boʻlmadi. Koʻz yoshlarimni tiya olmadim. Kechagina axir...

- Kaito! _ yaqinroq kelib yuzini yaxshilab tekshirdim.

- Nana - chan! _ yana oʻsha erkalash. Ammo shartta kesilib ketgan qoʻlimni ushlab yuzidan oldi. - Qoʻlingga nima qildi! Yigʻlamasangchi?
Qoʻlimni uni qoʻlidan tortib olmoqchi boʻldim, ammo qattiq ushlab olibdi.. Jin ursin.

- Sen jinnimisan! Qoʻlimni qoʻyib yubor.

- Ish vaqting tugaganiga ancha boʻldi nima qilyapsan bu yerda.. ?

" Ahh buni berayotgan savolini qara " Battar jahlim chiqib ketdi.

- Ushla kartani _ choʻntagimdan kartani olib ikkinchi qoʻliga uzatdim. - Pul yechilgani yoʻq! Qayerdan olgan boʻlsang joyiga qoʻy tushundingmi! _ gapni boshqa yoqqa burib oʻrnimdan turdim.

•••••

\~•\~•\~•\~•\~•\~

Telefoniga tinmay xabar kelayotganidan oxiri ishini tashlagan qiz uni olishga majbur boʻldi. Har doimgidek 90 % xabar keraksiz ilova va odamlardan. Kantaktlarni bir boshidan koʻzdan kechirdi. Eng boshidan joy olgan raqam egasidan xabar kelganini koʻrib yanoqlari zumda qizardi. Soatga qaradi soat kechgi oʻn birdan oʻtgan. Bunday paytda hayot qaynaydi. Gʻalati tuyulishi mumkin lekin rostanam shunday. Kuni boʻyi oʻtirib surʼat ustida ishlagani uchun belida ogʻriq turdi. Bunga eʼtibor bermay oʻrnidan turib kiyinib tarandi.
Telefonini choʻntagiga solib har doimgidek zina tomon shoshiladi , ammo bugun boshqa narsa uchun. Yuragi shu qadar hapqirib urardiki hozirni oʻzida shu nozik nihol tanasidan otilib chiqadigandek chuqur chuqur nafas oldi. Zinadan tushganda ukasiga duch kelib toʻxtab qoldi.

- Bu nima ahvol! Kaito yana..

- Yiqilib tushdim! _ yugurib xonasiga kirib ketdi.

Ikkilanib bir muddat joyida turgan Aveline oxiri tashqariga chiqdi...

- Ave !!! _ koʻchani boshiga koʻtarib yugurib kelgan yigit qizni quchoqlagancha aylantirishga tushdi.
Birdan boʻlgan holatdan choʻchib ketgan Ave dumaloq koʻzlarini pirpiratib atrofga alangladi. Yigitni koʻrishi bilan yanoqlari qizarib shaftoli tusga kiradi. Shu darajada sogʻinganki hozirni oʻzida yigitni mayin oʻpichlarga koʻmib, yeb tashlasa.

- Jake! Azizim.. Koʻrishmaganimizga ancha boʻldi. Xudo haqqi judayam sogʻindim seni _ ingichka nozik qoʻllarini yigitning baquvvat tanasidan oʻrab, uning quchogʻiga singib ketdi.

- Men ham Ave! _jilmayib qizning yuz koʻzidan boʻsa olgan boʻldi. - Judayam goʻzalsan. Tishlab olsam qarshimasmisan . !_ til yogʻlamalik qilib qizni yuzidan sekin tishladi.- Ave poygaga hali ancha bor! Ungacha senga bir narsa koʻrsatmoqchiman.

- Hmmm.. Qoʻysangchi Seni iforingni, quchogʻlaringni , taomlaringni shunaqa sogʻindim. Qayerga boramiz. .. ? _ entikib yigitning uzun qora plashidan taralayotgan hiddan chuqur nafas oldi.

••••••

~•~•~•~•~

Kiyimlarimni almashtirib yuvindim. Jin ursin yaralarim shu darajada ogʻriyapti ki! Ishxonada kompyuterimdan maktab madaniyat boʻlimi boshligʻining chip kartasi va maʼlumotlar bazasini tekshirayotgan joyimda internet ishlamay qoldi. Hozir katta tanaffus vaqti boʻlgani uchun elektrik amakini xonasiga kirdim. Internet ishlamayapti tuzatib bering demoqchi edim. Qarasam xonasida hech kim yoʻq, zim zimiston. Zah bosgan bu xonada kimnidir tanish amri mahol. Bitta derazasi ham yoʻq. Kirib oʻzim tuzatmoqchi boʻlgan edim, ovozi doʻrillab qaysi goʻrdandir paydo boʻlib qoldi. Meni begona oʻgʻri deb oʻylab yoppasiga dopposladi. Qaraya... Oʻzi qotmagina qorachadan kelgan, soch soqoli tirqishlangan bir chol boʻlsa, shuncha kuch unga qayoqdan keldi hayronman. Maxluqdek kuchi bor ekan. Hamma yogʻim mamataloq boʻldi. Qarashga odam qoʻrqadi. Arang mushtlaridan qochib chiroqni yoqganimni bilaman, yoqa ushlab koʻzlari olazarak boʻlib ketdi... Dod voy dod deb quchoqlab kechirim soʻrashga tushdi... Keyin malham qoʻyib, arang joyimga yetib bordim. Qarasam boʻlmayapti tanam shu darajada qaqshab ogʻriyapti. Keyin kompyuterim oldiga kelib stol ustidagi qahvadan bir hoʻplab boyagi ishimda davom etdim. Boʻlim mudirasiga har kuni katta miqdorda pul tushib turgan. Aksariyat qismi maktab oʻquvchilarining oʻzi yoki ota - onasidan... Bundan uch kun oldin ham shunga oʻxshash voqea boʻlgandi.. Mudira Nana ikkimizdan oʻtgan yilgi fond paytida yoʻq boʻlganimiz uchun bizdan uch baravar pul oldi. Yalmogʻiz... Qonun boʻyicha maktab fondiga taxminan 30.000 lyumen olishi kerak edi. Bizdan olgan pul ichida oʻgʻli sindirib qoʻygan deraza puli ham bor edi. Bir deraza pulini teng ikkiga boʻlib bergan.. Aslida oʻsha kuni oʻgʻli aybini oʻz boʻyniga olaman deganda direktorga kirvolib qayoqdagi boʻqton gaplarni aytib bizga toʻnkadi.

- Oʻrtoq direktor! Oʻsha kuni manavi Nana havo yetishmayapti deb janjal qilib men bilan urishdi. Sovuq kunda derazani ochish mumkin emas bilasiz. Undan tashqari manavi itdan tarqagan Nana ni yonini olib men bilan urshib oynani buzib ochdi. Xurmatsizlikka chidolmagan bolam uni yoqasidan olgan...

Bu hali hamma aytgan gap emas! Tashqariga chiqib hammani oldida baqirib shantaj qilib butun maktab xojatxonasini tozalatdi. Iflos!! Chip kartasini parolini qiyinchiliklarsiz buzib kirdim. Ichidagi Nana ikkimizdan undirgan summa narxini yozib bildirmasdan oʻzimni yangi kartamga yechib oldim. Qaysi raqamga qanday pul oʻtganini umuman bila olmaydi. Shunday qilib brauzerimni tozalab komputerni eski holatiga qaytarib doʻkonga yoʻl oldim. Uyda men yeydigan narsalar qolmagandi. Doʻkonda boʻlgan janjalga kelsak Nana judayam qoʻrqib ketdi.

Unga asabiylashish mumkin emas, qattiq asabiylashsa oshqozoni ogʻrib qoladi. Hozir nima qilyapti ekan?
Ayni damda hozir uning uchun dorixonadan dorilarini olib uni uyi tomon yoʻnaldim. Paketim ichida u yaxshi koʻrgan pishiriq bor. Uydan olib olgan kichik teleskopim yurganimda oyogʻimga urulaverib , jonga tegdi. Uxlamagani aniq, ovqat yemagan boʻsa ajablanmayman...
" Jinni oʻtakam yorilay dedi" degancha ustimga chiqib oʻshqirganida qattiq qoʻrqib ketganini sezdim. Oʻlay agar uni bunchalik qoʻrqqanini uchinchi marotaba koʻrishim.

Uyiga yetib kelib telefoniga qoʻngʻiroq qildim. Soat oʻn ikki. Jin ursin. Odamlar bu paytda uxlaydi. Biz boʻlsa almashib qolganmiz. Miyigʻimda jilmayib kulib yubordim. Miyamga kelgan oʻylardan aqldan ozish hech gap emas. Judayam yoqimli.

- Alo Eshitaman Kaito.! Uxlamadingmi!

- Yoʻq!
Demak uxlamagan. Yoki oshqozoni ogʻrib dumalab yotgan. Yoki qayoqdagi manhwa bilan mangasini oʻqib oʻtirgan. Yoki boʻlmasa " Naruto" koʻrib oʻtirgan.

- Nana - chan! Oshqozoning ogʻrimayaptimi!..
Telefon ortidan uning hrillagan ovozi keldi.

- Ogʻriyapti! Judayam qattiq ogʻriyapti... Hammasiga sen aybdorsan _ jahl bilan koyib berdi.
Etim jimirlab ketdi. Ohirgi marta shunday oʻgʻirganida shifoxonada yotib, ichiga quvur yutganidi... Oshqozi yiringlab ketgan ekan oʻsha paytda.

- Nana- chan! Dori bilan shirinlik olib keldim. Uyinga kiryapman. Eshikni och. Ovqat yedingmi?

- Nima!!? Kaito esingni yeganmisan.. nega kelding.. Jin ursin hozir ochaman. _ ogʻriqdan ingrab yigʻlab yubordi.
Qoʻrqib ketdim. Eshikni ochishini ham kutmay derazasi oldida borib ichkariga oshib tushdim. Qarasam dumalab yotibdi.

- Nana - chan!! Nana mana.. mana dori olib keldim hozir...

Author : Astrid Hofferson

Nmkitd

Jnki 9

Nng du onngang

Fox t

Nbblx

Nmkitd

Jnki 9

Nng du onngang

Fox t

Nbblx

Yoyido yerosti avtoturargohi Seuldagi boshqa korporativ binolarning yerto‘lalaridan deyarli farq qilmasdi: nam betonning dimiqtiruvchi hidi, sifatli benzinning o‘tkir isi va sovutilgan havoning metall ta’mi bir-biriga qorishib, bo‘g‘iq muhit hosil qilgandi.
Park Jongseong B4 qavatidagi yo‘g‘on tayanch ustuniga suyanib turardi. Qalin soyalar orasida u deyarli ko‘zga tashlanmasdi. Har doimgidek, ishga moslab nihoyatda puxta kiyingan: qora vodolazka ustidan tizzalarigacha tushadigan to‘q kulrang palto. Qo‘llaridagi qora charm qo‘lqoplar nihoyatda qimmatbaho va eng muhimi barmoq izlarini qoldirmaydigan qo'lqoplad turidan edi.
O‘tkir jag‘ chizig‘i, teshib yuborgudek nigohi va ortga taralgan mukammal sochlari bilan Jongseong aynan qanday ko‘rinishi kerak bo‘lsa, shunday ko‘rinardi: Direktor Ohning sindikatidagi qo‘rqinchli qotil.

Ammo dahshatli, go‘yo kinodagi yovuz qahramonga o‘xshagan tashqi qiyofasining ortida Jongseong ayni damda qulupnay ta’mli lolipop (chupa chups) so‘rib turardi.
U Omega soatining xira qora oynasiga ko‘z tashladi.
23:42.
— Soatingga qarayverma. To'yidan oldin xavotirga tushgan kelinchakka o‘xshab qolyapsan, — qulog‘ining o‘ng tomoniga yashirilgan mitti simsiz quloqchadan ovoz ravon eshitildi.
Jongseong lablarini qimirlatmadi. Vodolazkasi ostida yashiringan tomoq mikrofonini ishga tushirish uchun ikki barmog‘ini qulog‘iga bosdi.
— Og‘zingni yopmasang, Jaeyun, o‘sha server xonasigacha chiqaman-da, noutbukingni derazadan uloqtiraman.
— Avval meni topishing kerak, — dedi Jaeyun o‘ziga xos kinoyali ohangda.
Hanshin Construction & Development kompaniyasining IT bo‘limida, uch qavat yuqorida, yigirma uch yoshli xaker hozir etiklarini bir necha million vonlik server stendiga tirab olgancha, tez tayyor bo‘ladigan ramen yeb o‘tirar va garajdagi buzib kirilgan xavfsizlik kameralaridan Jongseongni kuzatardi.
— Bundan tashqari, hozir CCTV tasvirlarini aylantirib turibman. To‘xtasam, xavfsizlik xodimlari F-7 ustuni yonida izg‘ib yurgan judayam kelishkan yigitni ko‘rib qolishadi.

— Ikkovingiz ham diqqatingizni ishga qarata olasizmi? — uchinchi ovoz o'rtaga aralashdi.
Bu Lee Heeseungniki edi. Hatto shifrlangan aloqa kanalining siqilgan ovozi orqali ham Heeseung nihoyatda holdan toygan va ayni paytda qattiq jahli chiqqan odamdek eshitilardi.
— Men hozir Cheongdamdagi Michelin yulduzli sushi restoranida bo‘lishim kerak edi. Min-ji oxirgi yigirma daqiqada menga o‘n to‘rt marta yozdi. Bu oy uchinchi uchrashuvingizni bekor qilganing uchun sevgan qizing seni soya sousiga cho‘ktirib yuborish bilan tahdid qilishi qanday bo‘lishini bilasanmi?
Jongseong lolipop tayoqchasini tilining narigi tomoniga surdi.
— Unga klubdagi VIP bilan bog‘liq favqulodda vaziyatni hal qilayotganingni ayt. U seni nufuzli tungi klub menejeri deb o‘ylaydi. Rolingni ijro et.
— Aytdim! — Heeseung yana og'ir xo'rsindi. — U menga: “Agar VIP-4 xonasini shunchalik yaxshi ko‘rsang, unga uylan”, dedi. Qara, tungi tushumni biroz o‘zimga olib qolishga vaqt topish uchun ko‘prikda kichik tirbandlik yuzaga kelsin deb, kuryerning yo‘nalishini raqib sindikatga sizdirib qo‘ydim. Direktor Oh vahimaga tushib, daftar o‘g‘irlanmoqda deb o‘yladi. Endi esa qirq milliard vonlik daftarni qo‘riqlab, shu yerda hammamiz enagalik qilyapmiz. Jongseong, shunchaki daftarni yigitdan olib, biroz qo‘rqitib qo‘y va uyga ketaylik. Min-ji tom ma’noda men bilan ajrashmoqchi.
Jongseong lab uchida xiyol jilmaydi.
— Sen borgan sari qo'rqoq bo'lib ketayapsan, Heeseung.
— Men sevib qolganman, hudbinmisan? , — darhol javob qaytardi Heeseung. — Bir kuni sen ham sevib qolasan shunda meni holatimni tushunasan. Qorong‘i yerto‘lalarda Jon Uikning koreys varianti bo‘lib ko‘rinishga urinishdan ko‘ra ancha yaxshi.

— Lekin u chindan ham zo‘r ko‘rinyapti, — Jaeyun ham gapga qo‘shildi. Uning ramyonni chapillatib yeyayotgani aloqa orqali eshitilib turardi. — Bosh qahramon estetikasini juda yaxshi ushlab turibdi. Kinodagidek. Men o‘ndan to‘qqiz beraman.
— Aloqani bo‘shatmasanglar, — Jongseong ogohlantirdi. — Direktor Oh ikkalangizni ham yil oxirigacha Incheonda qarz undirish ishiga yuborishiga shaxsan o‘zim kafolat beraman.
Aloqa kanalida shu zahoti sukunat cho‘kdi.
— Shunday deb o‘ylagandim, — deb g‘udrandi Jongseong.
U lolipopni og‘zidan oldi, cho‘ntagidagi salfetkaga ehtiyotkorlik bilan o‘radi-da, yaqin atrofdagi axlat qutisiga tashladi.
Endi ish boshlanardi.
Uning ichki holati bir zumda o‘zgardi. Hazil-mutoyiba chetga surildi va uning o‘rnini yigirma olti yil davomida tirik qolishiga yordam bergan sovuqqon, hisob-kitobli instinkt egalladi.
Jongseong bu ishni yoqtirmasdi.
Korporativ buyurtmalarni ham yoqtirmasdi. Ayniqsa, Yoyidonni yomon ko‘rardi. Bu yerda ishlaydigan erkaklar sindikatlardagi gangsterlardan ko‘ra chiroyliroq kostyum kiyishardi, ammo ularning qalbi behad iflos edi.
Direktor Ohning buyrug‘i aniq edi:
Kuryerni to‘xtat. Qora fondlar daftarini ol. Kuryer gapirib yubormasligi uchun nima kerak bo‘lsa, shuni qil.
Sindikat Jongseong shunchaki erkakning bo‘ynini sindirib, jasadini mashina yukxonasiga tashlab, ishni tugatadi, deb o‘ylardi.
Bu Jongseongning obro‘si edi.
Qotil. Tomirlarida qoni yo‘q odam.
Ammo haqiqatni — Direktor Oh bilib qolsa, Jongseongning hayotiga zomin bo‘lishi mumkin bo‘lgan, juda qattiq qo‘riqlanadigan sir — shundan iborat ediki, Jongseong hech qachon odam o‘ldirmagan.
Bir marta ham.
U suyaklarni sindirgan, tizzalarni majaqlagan, odamlarni shunchalik qo‘rqitganki, ular qo‘rquvdan ishtonini ho‘llab yuborgan paytlar ham bo‘lgan. Ammo u o‘sha oxirgi, qaytarib bo‘lmaydigan chegaradan o‘tishdan doimo bosh tortgan.
U Cheongju qamoqxonasida uch yil davomida o‘zi qilmagan jinoyat uchun jazoni o‘tagandi. O‘sha devorlar orasidagi tor kamerada u o‘ziga bir narsaga qasam ichgan: jinoyat olami undagi insoniylikning so‘nggi qoldiqlarini ham tortib olishiga hech qachon yo‘l qo‘ymaydi.
U qahramon emasdi.
U jinoyatchi edi.
Ammo o‘z qoidalariga ega jinoyatchi.

— Nishon harakatlandi, — Jaeyunning ovozi yana quloqchada yangradi. Undagi avvalgi hazilning izi ham qolmagandi. Xaker endi butunlay ish rejimida edi.
— Lift lobbi qavatidan pastlayapti. B4. Qo‘lida qora charm portfel bor. Termal kamera yurak urish tezligini juda yuqori ko‘rsatmoqda. Yigit dahshatga tushgan.
— Tushunarli, — deb pichirladi Jongseong.
U ustun soyasining yanada ichkarisiga chekindi. Ko‘zlari xira chiroqlarga moslashdi.
Undan uchta mashina narida kumushrang korporativ sedan turardi.
Nishonning mashinasi shu edi.
Og‘ir po‘lat lift eshiklari xira, bo‘g‘iq signal bilan ochildi. Ovoz huvillagan avtoturargoh bo‘ylab aks-sado berdi.
Eshiklar surilib ochildi va bir erkak tashqariga chiqdi.
Janob Choi.
U Hanshin Construction & Development kompaniyasining o‘rta darajadagi pudratchisi, ellik ikki yoshli erkak.Xotini va universitetda o‘qiydigan qizi bor edi.
Butun dunyo uchun u shunchaki charchagan ofis xodimi edi.
Ammo bugun kechasi u Janubiy Koreyadagi eng xavfli hujjatni olib ketayotgan xachir.
Qora charm portfel ichida Hanshin rahbarlarini bevosita Direktor Ohning sindikati bilan bog‘laydigan qirq milliard vonlik siyosiy poralar, noqonuniy yashirin fondlar va pul yuvish operatsiyalari qayd etilgan qo‘lyozma daftar bor edi.
Choining qadamlari polga keskin urilardi.
Taq. Taq. Taq.
Jongseong uning yaqinlashishini kuzatdi.
Jaeyun haq edi. Erkak butunlay sarosimaga tushgandi.
Noyabr sovug‘iga qaramay, Choi qattiq terlardi. U portfelni go‘yo qalqondek ko‘ksiga mahkam bosib olgan, ko‘zlari esa har bir soyaga, har bir mashinaga xavotir bilan yugurardi.
U o‘zining qatl etilish tomon ketayotganini biladigan odamga o‘xshardi.
Jongseong ko‘ksida tanish, og‘ir aybdorlik tuyg‘usini sezdi.
Yuqori qavatlardagi milliarderlar o‘zlarining iflos ishlarini qilishga majburlagan yana bir ota, deb o‘yladi u.
— U sedan tomon ketyapti, Jongseong, — Heeseung aloqa orqali pichirladi. — Faqat daftarni ol. Toza va tez.
Choi kumushrang sedaniga yetib bordi.
Qo‘llari shu qadar qattiq titrardiki, mashina kalitlari beton polga tushib ketdi.
O‘tkir jarang keksa erkakni xuddi o‘q uzilgandek cho‘chitib yubordi. U past ovozda ingrab, kalitlarni olish uchun egildi.
Jongseong zumda soyadan chiqdi.
U mutlaq, dahshatli sukunat bilan harakatlandi.
Choi qo‘llarida kalitlar bilan yana qaddini rostlaganida, Jongseong undan bir qadamcha narida turardi.
— Orqangga qarama,— dedi Jongseong.
Choi butunlay qotib qoldi.

Kalitlar yana titroq barmoqlaridan tushib ketdi.
Uning nafasi tomog‘ida tiqilib qoldi va lablaridan sof qo‘rquvga to‘la ojiz, ingichka ovoz chiqdi.
— Portfelni mashinaning kapotiga qo‘ying, — Jongseong sekin buyurdi. Nigohi erkakning ensasiga qadalgan edi. — Qo‘llaringni ko‘zim oldida tutm
— Iltimos...
Erkakning ovozi titrab ketdi. Yonoqlaridan allaqachon yosh oqib, galstuklariga tomchilardi.
— Iltimos, mening qizim bor. Men faqat boshqaruv kengashi aytganini qildim. Ichiga qaramadim. Xudo haqqi, raqamlarga qaramaganimga qasam ichaman.
— Menga raqamlar qiziq emas, — dedi Jongseong.
U bir qadam oldinga yurib, erkakning shaxsiy hududiga kirdi. Uning jismoniy mavjudligidan taralayotgan qo‘rqinchli bosimning o‘zi yetarli edi.
— Portfelni qo‘y.Hozir.
Choi qora charm portfelni sekin sedan kapotiga qo‘ydi. Endi u yig‘layotgan, yelkalari esa tinimsiz titrayotgandi.
— Siz... meni o‘ldirasizmi?
Jongseong keksa erkakning titrayotgan gavdasiga qaradi.
Kinolarda qotil odatda qurolini ko‘tarishdan oldin sovuqqon bir jumla aytadi.
Ammo Jongseong shunchaki charchagan edi.
U bu hayotdan nafratlanardi.
Boylarning o‘yinlari orasida qolib ketgan oddiy odamlarning ko‘zidagi qo‘rquvdan nafratlanardi.
Jongseong qo‘lini paltosining ichiga tiqdi.
Choi keskin nafas oldi, ko‘zlarini mahkam yumib, o‘q yoki pichoqni kutdi.
Ammo Jongseong qurol o‘rniga qalin pul konvertini chiqardi. Bu uning shaxsan saqlab qo‘ygan, izini topib bo‘lmaydigan favqulodda jamg‘armasi edi.
U konvertni Choining cho‘ntagiga tiqib qo‘ydi.
Choining ko‘zlari hayratdan katta ochildi. U konvertga qaradi, keyin Jongseongga qarash uchun boshini burmoqchi bo‘ldi.
— Men qarama dedim, — Jongseong keskin gapirdi.
U Choining yelkasidan mahkam ushlab, uni beton devorga yuzlantirdi. So‘ng engashib, og‘zini Choining qulog‘iga yaqinlashtirdi.
— Meni juda diqqat bilan tinglang, janob Choi, — dedi Jongseong past ovozda.
U qo‘rqinchli qiyofasini bir oz yumshatishdi.
— O‘sha ofisga qaytsangiz, sizni o‘ldirishadi. Uyingizga borsangiz ham, o‘ldirishadi. Direktor Ohning odamlari allaqachon uyingizni kuzatyapti. Hanshin xavfsizlik jamoasi telefoningizni nazorat qilmoqda.
Choi tez-tez, hansirab nafas olayotgan, qo‘llarini sovuq beton devorga tekis bosib turardi.
— Men... nima qilaman?
— Shu mashinaga o‘tirasiz, — buyurdi Jongseong. Uning qo‘li Choining yelkasini mahkam ushlab turardi, ammo og‘ritmasdi. — Gyeonggi-do tomonidagi pullik yo‘l darvozasigacha haydaysiz. Trassada telefoningizni derazadan uloqtirasiz. Konvertda besh million von bor. Xotiningizni oling, qizingizni oling va tong otguncha Jejuga paromda yoki Osakaga samolyotda jo‘nab keting. Seulga boshqa hech qachon qaytmaysiz.
Choi ishonchsizlikdan bo‘g‘iq yig‘lab yubordi.
— Siz... meni qo‘yib yuboryapsizmi?
— Jongseong, bu nima balo?! — Heeseung aloqa orqali shivirladi. Ovozi vahimadan balandlashdi. — Uni yo‘q qilishing kerak edi! Direktor Oh sen guvohni tirik qo‘yib yuborganingni bilib qolsa—
— Jim bo‘l, Heeseung.
Jongseong tomoq mikrofonini vaqtincha o‘chirib, Choi tomon qayrilib qaradi.
— Jqnob Choi, — dedi u soyaga chekinarkan. — Siz meni hech qachon ko‘rmagansiz. Men daftarni olib qo‘ydim, siz esa jon saqlash uchun qochib ketdingiz. Hikoya shunday. Endi mashinaga o‘tiring va haydang. Fikrimni o‘zgartirishimga roppa-rosa oltmish soniya bor.
Choi ikkinchi marta aytishlarini kutmadi.
U kalitlarini olishga oshiqdi. Qo‘llari hamon qattiq titrardi, ammo hozir uni hayotga ikkinchi imkon berilgan odamning umidsiz adrenalin boshqarardi.
U haydovchi eshigini shosha-pisha ochib, deyarli o‘rindiqqa qulab tushdi va eshikni qattiq yopdi.
Jongseong ustun yonida turib, qo‘llarini paltosining cho‘ntaklariga chuqur tiqqancha sedan dvigatelining hayotga kelishini kuzatdi.
Faralar yonib, huvillagan garaj bo‘ylab uzun, keskin nurlarni sochdi.
Jongseong qo‘l uzatib, kapotda qolgan qora charm portfelga qo‘lini qo‘ydi.

Qirq milliard vonlik daftar.
U kutganidan og‘irroq edi.
Mikrofonini qayta yoqdi.
— Jaeyun. Chiqishdagi shlagbaumlar ko‘tarilganmi?
— Ha,— javob berdi Jaeyun.
U butun voqeani kameralar orqali kuzatgan, Jongseongning qoidasini bilardi, garchi uni o‘ta xavfli deb hisoblasa ham.
— Darvozalar ochiq. CCTV tasvirlarini yana besh daqiqa ushlab turaman. Chiqib ketishing uchun yo‘l toza. Bugungi sh ham bajarildi. Endi Heeseung sevgan qiziga yozsa bo‘ladimi?
— Men allaqachon yozdim, — Heeseung radio orqali xo‘rsindi. — Bugungi kechani qoplash uchun unga oxirgi modeldagi sumka olib berishmni aytdim. Ikki haftalik daromadimga tushdi. Jongseong, yil oxirigacha ichimliklarimni sen olib berasan.
Jongseong nihoyat jilmaydi.
Bu chinakam, xotirjam tabassum edi. U Jongseongni o‘zi aslida bo‘lgan yigirma olti yoshli yigitga o‘xshatib yuborardi — o‘zini ko‘rsatishga urinadigan maxluqqa emas.
— Ertaga senga qimmatbaho soju olib beraman, Heeseung hyung.
Jongseong portfel dastasidan ushladi.
Ish tugagandi.
Hech kim o‘lmagan.
Sindikat daftarini qaytarib olgandi.
Bir ota esa oilasi bag‘riga qaytishga imkon topgandi.
Balki... shunchaki balki, bir kun kelib hammalari bu hayotdan chiqib ketishlari mumkin bo'lar.

U favqulodda chiqish zinapoyasi tomon yurmoqchi bo‘ldi.
Ammo shu onda shinalarning qattiq chiyillashi yerosti garajidagi sukunatni vahshiylarcha parchalab yubordi.
Jongseong keskin ortiga o‘girildi.
Instinktlari bir zumda xavf haqida signal bera boshladi.
Choining kumushrang sedani B3 qavatiga chiqadigan rampaning yarmigacha yetgandi.
Birdan qarama-qarshi tomondan ulkan, oynalari qoraytirilgan, xira qora katta mashina (suv) rampadan pastga otilib tushdi. Dvigateli o‘kirardi.
U keskin tormoz berib, chiqish yo‘lini butunlay to‘sib qo‘ydi.
— Hoy, hoy! Jongseong! — Jaeyun aloqa orqali baqirdi. Klaviatura tugmalarining shiddatli taqillashi eshitildi. — U kim?! Bu mashina Hanshin ro‘yxatida yo‘q! Yuqoridagi xavfsizlik darvozalaridan to‘g‘ri o‘tib ketdi!
— Heeseung, Direktor Oh qo‘shimcha guruh yubordimi? — Jongseong so‘radi.
Yurak urishi birdan tezlashdi.
U portfelni beton ustun ortiga tushirdi-da, qo‘lini paltosining ichiga tiqib, barmoqlarini jangovar pichog‘ining sovuq po‘lat dastasiga o‘radi.
— Yo‘q! — Heeseung javob berdi. Uning ovozidan avvalgi xotirjamlikning barcha izi yo‘qolgandi. — Min-jining hayoti bilan qasam ichaman, Jongseong, bu ishda faqat sen bo‘lishing kerak edi! U yerdan chiq! Operatsiyani bekor qil!
Jongseong yugurmadi.
U ustunga orqasini bosib, beton chetidan ehtiyotkorlik bilan mo‘raladi.
Choi qora mashinaga urilib ketmaslik uchun keskin tormoz bergandi. Kumushrang sedan rampada qotib qolgan, qochib chiqishga yo‘l topolmasdi.

Mashinaning haydovchi tomonidagi eshigi ochildi.
Ichidan bir kishi tushdi.
U puxta tikilgan, o‘tkir bichimli maxsus qora kostyum kiygan edi. Bu sindikatning arzon kiyimlaridagi bezorilaridan emasdi. U qimmatbaho, o‘lchamiga mos tikilgan kostyum kiygan professional xavfsizlik xodimiga o‘xshardi.
Yuzining pastki qismini qora tibbiy niqob berkitgan.
O‘ng qo‘lida esa tovushni bostiruvchi moslama o‘rnatilgan to‘pponcha bor edi.
Jongseongning qoni muzlab ketdi.
Yollanma qotillar.
— Janob Choi! Mashinani orqaga haydang! — deb baqirdi Jongseong.
U yashiringan joyini tark etib, ustun ortidan yugurib chiqdi.
Ammo kech bo‘lgandi.
Niqobli erkak ikkilanmadi.
U tovushsizlantirilgan qurolini ko‘tardi va kumushrang sedan old oynasidan ikki marta o‘q uzdi.
Pfft. Pfft.
Tovushsizlantirgichning bo‘g‘iq ovozi ulkan bo‘shliqda xira aks-sado berdi.
Mashina ichida Choi rul ustiga qulab tushdi.
Shu zahoti avtomobil signali ishga tushdi.
Uzoq davom etgan, tinimsiz, quloqni teshuvchi signal butun garajni larzaga soldi.
Jongseong ellik futcha narida qotib qoldi.
Nafasi tomog‘iga tiqildi.
Yo‘q.
Niqobli erkak hatto Jongseong tomon qaramadi.
U qurolini g‘ilofiga joyladi, xotirjam qadamlar bilan haydovchi tomonidagi eshik oldiga bordi va uni ochdi.
Choining jonsiz tanasi ustidan engashib, yukxonani ochdi-da, mashinaning orqa tomoniga yurdi.
— Jaeyun... — Jongseongning ovozi titrardi. Unda hayrat bilan tobora kuchayib borayotgan g‘azab qorishib ketgandi. — U hozirgina uni o‘ldirdi.
— Ko‘ryapman,.. Lanati.. — Jaeyunning ovozi ham titrardi. — Jongseong, qochishing kerak. Agar u seni ko‘rsa—
— U pulni olmayapti, — dedi Jongseong.
Ko‘zlari toraydi.
Niqobli erkak yukxonaga qaradi-yu, ichkaridagi tartibli taxlangan millionlab von pullarni butunlay e’tiborsiz qoldirdi.
Yukxonani qattiq yopdi.
U nimanidir izlayotgandi.
Portfelni.
Jongseong esa uni beton ustunning orqasida qoldirgandi.
Birdan qotilning boshi keskin ko‘tarildi.
U butun avtoturargoh bo‘ylab to‘g‘ri Jongseongga qaradi.
Sovuq, jonsiz ko‘zlari yorug‘lik ichida turgan Jongseongning nigohi bilan to‘qnashdi.
Bir soniya ichida vaqt to‘xtab qolgandek bo‘ldi.
Jongseong jinoyatchi edi.
Ammo hozir u hech ikkilanmay, sovuqqonlik bilan oddiy fuqaroni otib tashlagan professional qotilga qarab turardi.
Bundan ham yomoni — qotil endi Jongseongning guvoh ekanini bilardi.
Niqobli erkak yana quroliga qo‘l uzatdi.

— JONGSEONG, QIMIRLA! — Heeseung aloqa orqali bor ovozida baqirdi.
Jongseong beton ustun ortiga o‘zini tashladi.
O‘q uning boshi bir lahza oldin turgan joydagi betonni uchirib yubordi.
Beton parchalari uning paltosi ustiga yomg‘irdek sochildi.
U o‘ylamadi.
Shunchaki harakat qildi.
Sof tirik qolish instinkti bilan.
Jongseong yerda yotgan qora charm portfel dastasini changalladi, ustunga tayanib o‘zini itardi va favqulodda chiqish zinapoyasi tomon yugurdi.
U hayotida hech qachon bunchalik tez yugurmagandi.
Ortidan qotilning og‘ir qadamlari tobora yaqinlashardi.
— Jaeyun! Chiroqlarni o‘chir! Hoziroq! — Jongseong aloqa orqali baqirdi va zinapoya eshigini yelkasi bilan urib ochib, ichkariga otilib kirdi.
— Ishlayapman! Quyi tarmoqni chetlab o‘tyapman... Uch... Ikki... Bir!
Shu zahoti yerosti garajining butun B4 qavati qop-qora zulmatga cho‘mdi.
Jongseong beton zinapoyalardan ikki pog‘onadan sakrab tushardi.
Ko‘ksidan hansirab nafas chiqarar, portfelni shu qadar qattiq ushlab olgandiki, bo‘g‘imlari og‘rirdi.
U tirik edi.
Ammo dahshatli haqiqat allaqachon uning ongiga singib ulgurgandi.
Kuryer o‘lgandi.
Qirq milliard von hali ham yukxonada edi.

Jongseong esa daftar bilan qochayotgan edi.
Direktor Oh Jongseong isyon ko‘tarib, daftarni o‘g‘irlash uchun kuryerni o‘ldirdi, deb o‘ylaydi.
Hanshin Construction sindikat qonli talonchilik uyushtirdi, deb hisoblaydi.
Haqiqiy qotil — niqobdagi odam esa — Jongseongni ovlash va ishni oxiriga yetkazish uchun qo‘lidan kelgan hamma narsani qiladi.
Jongseong chiqish eshigini yorib o‘tib, Yoyidoning ko‘chalariga chiqdi.
Shunda u dahshatli bir haqiqatni angladi.
U bugun kechqurun shunchaki bir chegaradan oshib ketmagandi.
U endi Seuldagi eng ko‘p qidirilayotgan odamlarning biriga aylangandi.

*

Noyabrning ayozli yomg‘iri Jongseongning yuziga mayda shisha siniqlaridek urilardi. U Hanshin C&D minorasining chiqish eshigidan otilib chiqib xira chiroqlarga cho‘milgan tor ko‘chaga yugurdi.
Sayqallangan charm tuflilari chuqur ko‘lmaklarni shaloplatib bosar, oyoq ostidagi suv esa yaqin atrofdagi savdo peshtoqlarining qizil va ko‘k chiroqlarini buzib aks ettirardi. O‘pkasi kislorod talab qilib achishardi, ammo u to‘xtamadi.
To‘xtashi mumkin emasdi.
Aks holda niqobli yollanma qotil janob Choining mashinasi oynasidan tovushsizlantirilgan quroldan ikki marta o‘q uzgan manzara xayoliga yana qaytardi.
U tor ko‘chalardan ketma-ket uch marta keskin burildi. Hashamatli dengiz mahsulotlari restoranlari bilan to‘lib-toshgan binolar va chiqindi qutilari orasidagi tor yo‘laklardan o‘tib, nihoyat berk ko‘chadagi kichik bir chuqurchaga yetib bordi.
Jongseong nam g‘isht devorga orqasini tiradi va og‘ir nafas ola boshladi.
O‘ng qo‘lidagi qalin qora charm portfel xuddi yuz funtlik yukdek og‘ir tuyulardi.
— Jongseong! Jongseong, javob ber! — Jaeyunning ovozi quloqchada vahimali, shovqindek yangradi.
Yigirma daqiqa avval hazillashib turgan xakerning o‘sha sho‘x kayfiyatidan asar ham qolmagandi.
— Chiqdingmi? Elektr blokini o‘chirganimdan keyin termal tarmoqda seni yo‘qotib qo‘ydim! O‘lmaganligingni ayt!
Jongseong ikki barmog‘ini tomoq mikrofoniga bosdi. Nafasini boshqarish uchun og‘ir yutindi.
— Chiqdim, — dedi u bo‘g‘iq ovozda. — Mapo-daerodan buriladigan tor ko‘chadaman. Portfel menda.
Shifrlangan aloqa kanalida jamoaviy yengil nafas ovozi yangradi.
— Xudoga shukur, — dedi Heeseung chuqur nafas olib.
Uning fonidagi ovozlardan Jongseong klub bassining bo‘g‘iq, uzoqdan eshitiladigan zarbalarini ilg‘adi. Heeseung, chamasi, Michelin yulduzli restorandagi uchrashuvidan qochib, hojatxonaga qamalib olgandi.
— Men Direktor Ohga uning eng yaxshi ishchisi axmoqona kostyum kiygan bir odam tomonidan otib o‘ldirilganini tushuntirishimga to‘g‘ri keladi, deb o‘ylagandim. Min-ji ham stol boshida menga arazlab o‘tiribdi. O‘n daqiqadan beri hojatxonadaman. Jongseong, daftar joyidami?

Jongseong portfelga qaradi.
Charm yuzasi yomg‘irdan sirpanchiq bo‘lib ketgandi.
— Qotil yukxonadagi pullarga tegmadi, — dedi Jongseong. Miyasi esa sodir bo‘lgan tartibsiz voqealarni bir-biriga ulashga urinib, tinimsiz ishlardi. — Hatto pullarga qaramadi. Yukxonani ochdi, u yerda yo‘qligini ko‘rdi va shu portfelni izlay boshladi. U professional edi, Heeseung. Yuqori darajadagi taktik jihozlar. Tovushsizlantirilgan qurol. Bu raqib sindikatning hujumi emasdi. Bu ichkaridan uyushtirilgan suiqasd.
— Ichkaridanmi? — Jaeyunning klaviaturani agressiv tarzda taqillatishi eshitildi. — Hanshin C&D o‘z kuryerini o‘ldirish uchun qotil yuborganmi? Nega, jin ursin?
— Qirq milliard vonlik yashirin fond daftari butun boshqaruv kengashini keyingi o‘ttiz yilga qamoqqa tiqishga yetadi, — dedi Jongseong.
U soyalar ichida cho‘kkalab, portfelni tashlab ketilgan yog‘och taglik ustiga qo‘ydi.
— Kimdir boshqaruv kengashidan daftarni yo‘q qilishni, kuryerning esa butunlay jim bo‘lishini istagan.
— Xo‘sh, ular uddalay olishmadi, — dedi Heeseung. Uning ovozida odatdagi ishonchidan ozgina bo‘lsa-da qaytgandi. — Daftar senda. Uni yerosti yuklash yo‘lagi orqali Club Apexga olib kel. Men Direktor Ohning yordamchisini chalg‘itib turaman. Daftarni topshirganimizdan keyin bu balodan qutulamiz. Men ham nihoyat sevgilimning oldiga qaytaman. Aks holda u telefonimni sashimi solingan kosamga uloqtiradi.
— To‘xta, — dedi Jongseong.
Ich-ichida bezovta qiluvchi bir sezgi uyg‘ona boshlagandi.
U portfelning jez rangli kombinatsion qulflariga tikildi. Ular odatiy uch xonali qulflar edi.
Kodni bilmasdi.
Qulf buzuvchi bo‘lib o‘ynashga esa vaqti yo‘q edi.
Jongseong palto ichiga qo‘l suqib, qora jangovar pichog‘ini chiqardi. Qalin po‘lat tig‘ni jez qulfning tagiga tiqdi.
Bilagining keskin, kuchli burilishi bilan metall qars etib sindi.
Ikkinchi qulfda ham xuddi shu harakatni takrorladi.
Qars.
— Jongseong? Nima qilyapsan? — so‘radi Jaeyun.
— Yukning ichidagini tekshiryapman, — deb javob berdi Jongseong.
U singan qulflarni ko‘tardi va charm qopqoqni ochdi.
Yaqin atrofdagi ko‘cha chirog‘ining xira nuri ochilgan portfel ichiga tushdi.
Jongseong ichidagi narsalarga tikilib qoldi.
Endigina sekinlasha boshlagan yuragi birdan butunlay to‘xtagandek bo‘ldi.
U gapirmadi.
Shunchaki qarab qoldi.
— Hoy? — Jaeyunning ovozi ehtiyotkor eshitildi. — Daftarmi? Direktor Oh aytganidek, shifrlash kaliti muqovasiga yozilganmi?
Jongseong portfel ichiga qo‘l tiqdi.
U qalin, professional tarzda muqovalangan yaltiroq qog‘ozlar to‘plamini chiqardi.
Varaqladi.
Keyin yana bittasini oldi.
Yana bittasini.
— Bo‘sh, — deb pichirladi Jongseong.
— Nima deganing bo‘sh?! — Heeseungning ovozi vahimadan keskin balandlashdi. — Hozirgina portfel senda deding-ku!
— Portfel menda, — dedi Jongseong.
— Ammo ichida Hanshin C&D reklama buklamalari va to‘ldirilmagan soliq blankalaridan boshqa hech narsa yo‘q. Bu soxta portfel.
Aloqa kanalida sukunat cho‘kdi.
Faqat uzoqdan politsiya sirenalarining uvillashi eshitilardi.
— Kuryer... janob Choi, — dedi Jongseong.
Haqiqat uning ko‘ksiga jismoniy zarbadek urildi.
— U liftdan chiqqanida juda qo‘rqib ketgandi. Terlab, titrab turardi. Men uni shunchaki ishdan qo‘rqyapti, deb o‘ylagandim. Ammo unday emas ekan.
— U nimani bilgan? — deb sekin so‘radi Jaeyun.
— O‘zi o‘lim sari ketayotganini bilgan, — dedi Jongseong.
U ko‘zlarini yumdi.
O‘lgan odamning umidsiz rejasidagi daholik endi unga ayon bo‘layotgandi.
— U boshqaruv kengashi topshiruv paytida uni o‘ldirtirmoqchi ekanini tushunib yetgan. Haqiqiy daftarni garajga olib kelmagan. Smenasi boshlanishidan oldin uni boshqa joyga yashirib ketgan. O‘ziga vaqt yutish va qochib ketish imkonini yaratish uchun soxta portfel ko‘tarib kelgan.
— Voy, Xudoyim... — Heeseung orqada qattiq so‘kindi. — Lanati. Jongseong buuning nimani anglatishini tushunyapsanmi?
Jongseong juda yaxshi tushunadi.

— Direktor Oh daftar menda deb o‘ylayapti, — dedi u ovoziga og‘ir xotirjamlik singib. — Yollamma qotil mening portfel bilan qochganimni ko‘rdi. Demak, Hanshin ham daftar menda deb o‘ylaydi. Haqiqiy daftar esa hozir qayerdadir yashirinib yotibdi. Istalgan payt portlaydigan bomba kabi.
— Dispetcherlik tizimi hozirgina jonlandi! — Jaeyun baqirdi. Uning ovozini vahima butunlay egallab olgandi. — Oltita patrul mashinasi B4 garajiga yo‘naltirilyapti! Kimdir o‘q ovozlarini va mashina signalini eshitgan! Ko‘chadan chiqishing kerak. Hozir!
— Kamera disklarini tozalab tashla, Jaeyun. Birorta ham raqamli iz qoldirma, — buyurdi Jongseong.
U bo‘sh portfelni oldi, jangovar pichog‘ini yana paltosi ichiga joyladi va o‘rnidan turdi.
— Heeseung, uchrashuvingga qayt. O‘zingni odatdagidek tut. Bugun kechasi Direktor Ohga mening ismimni tilga ham olma. Men Choi haqiqiy daftarni qayerga yashirganini topaman.
— Qanday qilib?! — Heeseung umidsiz so‘radi.
— Hali bilmayman, — deb yolg‘on gapirdi Jongseong.
U quloqchinni qulog‘idan sug‘urib oldi, aloqani uzdi va kichkina qurilmani cho‘ntagining ichiga chuqur tiqdi.
Qo‘lida keraksiz portfel bilan tor ko‘chadan chiqdi.
Portfelni savdo do‘konining qayta ishlash uchun qo‘yilgan chiqindi qutisiga tashlab, ustini ho‘l karton qutilar bilan ko‘mib qo‘ydi.
Charm qo‘lqoplarini yechib, paltosining ichiga soldi.
So‘ng ho‘l sochlari orasidan qo‘lini o‘tkazib, gavdasini ataylab o‘zgartirdi.
Yelkalarini tushirdi.
Jag‘idagi taranglikni bo‘shatdi.
Titroq aralash chuqur nafas oldi.
Endi u shunchaki og‘ir smenadan keyin yomg‘ir ostida qolib ketgan, charchagan, haddan tashqari ko‘p ishlaydigan Seul ofis xodimiga aylandi.
U katta ko‘chaga chiqdi.
Keng, ko‘p polosali yo‘lning narigi tomonida Hanshin C&D minorasining shisha fasadiga favqulodda vaziyat chiroqlari vahshiylarcha miltillardi.
Politsiya mashinalari yerosti kirish joyini qurshab olgan.
Tez yordam mashinasi sirena chalgancha ko‘chadan otilib kelardi.
Jongseongga o‘tirish kerak edi.
Odamlar orasida bo‘lishi kerak edi — qotillar uni ochiqchasiga otib tashlay olmaydigan joyda, shu bilan birga politsiya unga ikkinchi marta qaramaydigan darajada oddiy ko‘rinadigan maskanda.
Yomg‘ir ortidan u qarama-qarshi trotuarda o‘rnatilgan kichkina, yorqin to‘q sariq brezent chodirni ko‘rdi.
An’anaviy ko'cha oshxonasi.
Ichkaridagi ovqat pishirish aravachalaridan ko‘tarilayotgan bug‘ ayozli havoni yorib chiqardi.
U butunlay tartibsiz okean o‘rtasidagi kichkina, iliq orolga o‘xshardi.
Jongseong boshini egib ko‘chani kesib o‘tdi va chodirning plastik pardalaridan ichkariga sirg‘alib kirdi.
Ichkarisi tor edi.
Havoga anchous bulyonining quyuq hidi, achchiq tteokbokki va arzon sojuning isi singib ketgandi.
Ichkarida yana ikki mijoz bor edi — burchakda o‘tirib, boshliqlaridan mast holda shikoyat qilayotgan ikki o‘rta darajadagi ofis xodimi.
Jongseong peshtaxta oldiga borib, yorqin ko‘k plastik kursiga o‘tirdi.
Ko‘chaga orqa o‘girib o‘tirgan bo‘lsa-da, ovqat tayyorlanadigan joy ortidagi zanglamaydigan po‘lat oynada Hanshin binosining aksini ko‘ra oladigan qilib joylashdi.
— Xush kelibsiz! — degan quvnoq ovoz eshitildi.
Jongseong boshini ko‘tardi.
Aravacha egasi u kutgan odatiy o‘rta yoshli xola emasdi.
Bu yigirma yoshlarning boshida bo‘lsa kerak bo‘lgan yosh yigit edi. Uning tulkini eslatadigan o‘tkir ko‘zlari, mayin chehrasi uzra iliq tabassumi bor edi.
U qalin brezent fartuk ostidan katta kulrang huddi kiyib olgandi.
— Tashqarida ob-havo rasvo ekan-a? — dedi yigit Jongseong oldidagi peshtaxtani toza latta bilan artarkan. — Nima beray? Baliqli bulyon yangi tayyorlangan. Achchiq cho‘chqa go‘shtidan ham yangi porsiya qildim.
— Faqat baliq sho‘rvasi, — dedi Jongseong past ovozda. — Va bir shisha soju. Iltimos.
— Hozir tayyor bo‘ladi, — yigit jilmaydi.
U orqasiga o‘girilib, issiq bulyonni katta sopol kosaga mohirlik bilan quydi.
— Aytgancha, men Kim Sunooman. Bu joyning egasiman. Senlab murojaat qilavering.
— Park, — deb qisqa javob berdi Jongseong.
Odatiga ko‘ra, o‘z ism-sharifining faqat bir qismini aytdi.

Sunoo yana qaytib kelib, bug‘i ko‘tarilayotgan kosani va yashil shisha soju butilkasini Jongseong oldiga qo‘ydi.
Metall tayoqchalarni salfetka ustiga qo‘yayotganda, Sunooning yorqin, kuzatuvchan ko‘zlari Jongseongni bir zumda ko‘zdan kechirdi.
Nam, qimmatbaho jun palto.
Jongseong o‘qdan qochgan paytda yelkasiga tekkan beton changining xira izi.
Va o‘ng qo‘lining soni ustida yengilgina turgani — yashirin qurol odatda joylashadigan nuqtadan atigi bir necha dyuym narida.
— Kechangiz og‘ir o‘tgan ko‘rinadi, ajussi, — deb yengil hazillashdi Sunoo.
Ohangi mutlaqo beg‘ubor edi.
Jongseong qoshlarini chimirib, soju butilkasining qopqog‘ini ochdi.
— Men yigirma olti yoshdaman. Ajussi emasman.
Sunoo kulib yubordi.
— Kechirasiz, kechirasiz! Shunchaki palto sabab. Juda... dramatik. Xuddi kino filmidan chiqib kelgandek ko‘rinyapsiz. Ana u yerda muammo ichida qolib ketmadingizmi?
Sunoo ko‘chaga bosh irg‘adi.
U yerda miltillayotgan politsiya chiroqlari tobora ko‘payib borardi.
Jongseong qotib qoldi.
Stakan lablariga yarim yo‘lda to‘xtadi.
U Sunooga qaradi.
Qoramtir ko‘zlari bir zumda o‘tkirlashdi.
— Nima demoqchisan?
Sunoo peshtaxtaga suyanib, iyagini kaftiga qo‘ydi va Hanshin binosi tomon qaradi

— Politsiyani aytyapman. Hozirgina B4 garaj kirishiga tez yordam mashinasini olib kirishdi. Hanshin’da bunaqa holat bo‘lsa, odatda qandaydir bechora xizmatchi“baxtsiz hodisa”ga uchragan bo‘ladi. U yerdagi rahbarlar maxluqqa o‘xshaydi. Soliqdan bir necha von tejashsa, o‘z xodimlarini ham beton ichida maydalab yuborishadi.
Jongseong yosh aravacha egasiga tikildi.
Sunooning oddiy suhbat ohangida edi.
Ammo so‘zlari ostida nihoyatda o‘tkir nafrat yashiringandi.
Shunchalik nozik ediki, ko‘pchilik buni sezmagan bo‘lardi.
Ammo Jongseong tirikchiligini yolg‘onchilarning mikromimikalarini o‘qish orqali qilardi.
Bu yigit — Kim Sunoo — Hanshin Constructionga nisbatan shaxsiy adovati bor inson edi.
— Baliq sho'rvasi sotadigan odam uchun siyosatni juda yaxshi bilarkansiz, — dedi Jongseong past ovozda.
U achchiq, tomoqni kuydiradigan ichimlikdan bir ho‘plam oldi.
Soju ko‘ksini isitib, taranglashgan asablarini bir oz tinchlantirdi.
— Men e’tibor beraman, — dedi Sunoo jilmayib.
Ammo bu safar tabassumi ko‘zlariga yetib bormadi.
— Yoyido odamlari ichganida ko‘p gapirishadi. Ular ularga xizmat qilayotgan odamlarni ko‘rinmas deb o‘ylashadi. Ammo ko‘rinmas odamlar hamma narsani ko‘radi.
Jongseong yana zanglamaydigan po‘lat oynaga qaradi.
Garaj kirishiga politsiya tasmasi tortilayotganini aks orqali kuzatdi.
U kumushrang sedandagi o‘lik odam haqida o‘yladi.
Bo‘sh portfel haqida.
Va hozir yomg‘ir ostida yurgan, uni qidirayotgan niqobli qotil haqida.
Ko‘rinmas odamlar hamma narsani ko‘radi.
Jongseong ichki cho‘ntagidan bir martalik telefonini chiqardi.
Uni peshtaxta ostida yoqib, ekranini Sunoo ko‘rmaydigan qilib yashirdi.
Unda uchta xabar bor edi.
Birinchisi Heeseungdan:
*Direktor Oh hozirgina menga qo‘ng‘iroq qildi. Uning politsiyadagi ichki odami Hanshin garajida odam o‘ldirilganini tasdiqlabdi. U daftarni nega hali yetkazmaganingni bilmoqchi.*
Ikkinchisi Jaeyundan:
*Hanshinning ichki xavfsizlik memorandumini qo‘lga kiritdim. Ular minora atrofidagi uchta kvartal radiusidagi ko‘cha CCTV kameralarini tortib olyapti. Agar o‘sha atrofda bo‘lsang, hoziroq ketishing kerak.*
Uchinchi xabar esa noma’lum, kuchli shifrlangan raqamdan kelgandi.
Jongseong uni ochdi.
Qoni muzlab ketdi.
*Qotil uchun juda tez yugurarkansiz, janob Park. Ammo o‘lgan odamning yoqasida qayerdandir barmoq izlaringiz paydo bo'lib qolibdi. Ertaga yarim tungacha daftarni bizga qaytaring. Aks holda politsiyaga sizning aniq joylashuvingiz va jasad ustida turganingiz aks etgan juda tiniq surat bilan anonim xabar yuboriladi.*
Jongseong telefon ekranini sekin qulfladi.
U uzoq va chuqur nafas oldi.
Anchous bulyoni va yomg‘ir hidini ichiga tortdi.
U mukammal, chiroyli tarzda tuzoqqa tushgandi.
Direktor Ohning sindikati undan pullarini o‘g‘irlagani uchun qutulishni istardi.
Hanshinning qotillari haqiqatni ko‘mish uchun uni o‘ldirmoqchi edi.
Politsiya esa o‘zi qilmagan qotillik uchun uni hibsga olardi.
Unga o‘n million aholisi bor shaharda o‘lgan odam yashirib ketgan daftarni topish uchun atigi yigirma to‘rt soat berilgandi.
— Ichib oling, Park, — dedi Sunoo quvnoq ovozda.
U Jongseongni qorong‘i xayollardan chiqarib, peshtaxta ustidan kichkina, bepul qovurilgan chuchvara likopchasini surib qo‘ydi.
— Bu mendan. Sizga kuch kerakdek ko‘rinyapti.
Jongseong yosh aravacha egasiga qaradi.
Sunoo xirgoyi qilgancha plastik tovoqda bir dasta shisha piyolalarni yuvardi.
U judayam oddiy ko‘rinardi.
Jongseongni tiriklayin yutib yuborayotgan qorong‘ulikdan shu qadar uzoq ediki...
— Rahmat, — dedi Jongseong past ovozda.
U tayoqchalarini oldi va o‘zini ovqatlanishga majburladi.
Unga kuch kerak edi.
U Cheongju qamoqxonasida o‘ziga bir va’da bergandi: hech qachon qotillik chegarasidan o‘tmaydi.
U yerosti dunyosidan tirik chiqsa ham, ruhini yo‘qotmaslikka o‘ziga qasam ichgandi.
Ammo Yoyidoning ko'chalarini egallagan politsiya mashinalarini kuzatar ekan, Jongseong bu va’da tez orada shafqatsiz sinovdan o‘tishini angladi.
U uch frontda urush olib borayotgan odam edi.
Va u hozirgi damda o‘sha daftarni topish uchun butun shaharni ostin-ustun qilishga tayyor edi.

Issiq bulyon Jongseongning tomog‘ini kuydirdi, ammo aynan shu issiqlik uni o‘ziga keltirdi.
Jongseong cho‘ntagidan uch dona yangi, taxlanmagan 10 000 vonlik kupyurani chiqarib, yog‘och peshtaxta ustiga qo‘ydi.
— Qaytim kerak emas, Sunoo.
— Judaa saxiy ekansiz janob , — dedi Sunoo fartugiga qo‘llarini artib, muloyim ta’zim qilarkan. — Bo‘ron ichiga bunchalik shoshilib chiqib ketishingiz shart emas. Yomg‘ir hali ham qattiq yog‘yapti.
Jongseong javob berishga ulgurmasidan, ko'cha oshxonasining plastik pardasi shartta ochildi.
Ichkariga yosh yigit kirdi.
U qora rangli soyabondagi yomg‘ir tomchilarini qoqib tashlardi. Taxminan yigirma ikki yoki yigirma uch yoshlarda edi. Egnida puxta dazmollangan to‘q ko‘k kostyum, kumushrang galstuk qisqichi va bo‘ynida rasmiy identifikatsiya tasmasi osilib turardi.
Yuzlari oqarib ketgan, qoramtir ko‘zlari suyaklarigacha singib ketgan charchoqni yashirardi. Ammo qaddi-qomati hamon tik, harakatlari esa hayratlanarli darajada vazmin edi.
Bo‘ynidagi ko‘k tasma ostida plastik xodim guvohnomasi bor edi.
Hanshin Construction & Development — Kichik moliya menejeri, Yang Jungwon.
Jongseongning barmoqlari stakanga tegib, beixtiyor qimir etdi.
Ammo yuzi hech qanday hissiyot bildirmadi.
Sunooning butun qiyofasi bir zumda o‘zgardi.
Hozirgina bemalol hazillashib turgan, biroz kinoyali aravacha egasi yo‘qoldi. Uning o‘rnini chinakam iliqlik bilan jilmayayotgan yigit egalladi. Sunoo darhol issiq bulyondan bir kosa suzib oldi.
— Bugun kech qolding, Jungwon-ah, — dedi Sunoo mayin ovozda va kosani Jongseongning yonidagi kursi tomon surdi. — Boshlig‘ingiz sizni yana arxiv xonasiga qamab qo‘ydimikan, deb o‘ylay boshlagandim.
Yang Jungwon soyabonini yopib, kiraverishga qo‘ydi-da, Jongseongga qaramasdan uning yonidagi kursiga o‘tirdi.

U uzoq, holdan toygancha nafas chiqardi va peshtaxtaga deyarli yiqilgudek egilib, ikki qo‘li bilan yuzini ishqaladi.
— Qaniydi, arxiv xonasiga qamab qo‘yishganida, — deb g‘udrandi Jungwon.
Ovozi past, vazmin va ochiq-oydin charchaganiga qaramay, g‘alati darajada yoqimli ohangga ega edi.
— Hech bo‘lmaganda tinchroq bo‘lardi. Butun bino yopiq rejimga o‘tkazilgan.
Sunoo peshtaxta ustidan unga engashdi. Ko‘zlari ataylab qiziqish bilan katta ochildi.
— Yopiq rejim? Nega? Nimadir sodir bo'ldimi? - dedi Sunoo o'zini bilmaganga olib.
Jungwon bulyondan sekin bir ho‘plam oldi. Issiqlik ko‘ksiga yoyilishini kutib, keyin dedi:
— B4 qavatida kimdir favqulodda vaziyat haqida xabar bergan. O‘n daqiqa oldin politsiya garajni qurshab oldi. Rahbariyat gaz sizib chiqqanini aytib, yuqori qavatlarni bo‘shatdi. Ammo...
Jungwon bir zum to‘xtadi. Ko‘zlari sal torayib, sho‘rva kosasiga tikildi.
— Men quyi rampaga ikkita jinoyat qidiruv bo'limi mashinasi kirganini ko‘rdim. Gaz sizishi uchun kriminalistlar kelmaydi.
Jongseong boshini egmadi.
U yashil soju butilkasidagi aksiga tikilgancha, ichida o‘yladi:
Zukko bola. Rahbariyati unga yolg‘on gapirayotganini tushunib turibdi.
— Oxirgi vaqtlar Yoyido xavfli joyga aylanib ketyapti, — dedi Sunoo boshini chayqab, mayin xo‘rsindi.
U sho‘rva tayyorlanadigan plitani artishda davom etdi.
— Avval sudxo‘rlar, endi binolarning yerto‘lalarida jinoyat. Jungwon, sen o‘sha odamlarga haddan tashqari ko‘p ishlayapsan. Yurib turgan sharpaga o‘xshaysan.

Jungwon lablarida zo‘rg‘a seziladigan, bir zumlik tabassum paydo bo‘ldi.
Ammo bu tabassum ko‘zlariga yetib bormadi.
— Kimdir balanslarni to‘g‘rilashi kerak, Sunoo-hyon. Agar ichki hisoblarni ikki marta tekshirmasam, audit guruhi nomuvofiqliklar uchun butun bo‘limimizni ayblaydi.
Jongseong yurak urishidagi nozik o‘zgarishni sezdi.
Ichki hisoblar.
Bu bola Hanshinning yashirin moliyaviy raqamlarini yuritadigan kichik hisobchi edi.
Jungwon yelkasidagi sumkasiga qo‘l uzatib, ingichka kumushrang noutbukni chiqardi va kosasi yoniga qo‘ydi.
Ekranni ochganida Jongseong bir soniyaga murakkab elektron jadvalni ko‘rib qoldi. Unda turli ranglar bilan belgilangan hisob raqamlari va soxta kompaniyalarga yo‘naltirilgan pul oqimlari kodlari bor edi.
Bu aynan Direktor Oh sindikati noqonuniy yuvilgan pullar harakatini kuzatish uchun ishlatadigan kriptografik format edi.
Jungwon xuddi jamoat joyida ekranini ochganini endi anglagandek, oynani darhol yopdi va yon tomonga o‘tkir, ehtiyotkor nigoh tashladi.
Uning ko‘zlari Jongseongning ko‘zlari bilan to‘qnashdi.
Uch uzoq soniya davomida ikkalasi ham qimirlamadi.
Jongseong Jungwonning xotirjam qiyofasi ortida nihoyatda o‘tkir, sokin aql yashiringanini ko‘rdi — boshqalar e’tibor bermaydigan mayda-chuyda narsalarni payqaydigan, ammo o‘zini imkon qadar ko‘rinmas tutishga jon-jahdi bilan urinayotgan yigit.
Jungwon esa nam, qimmatbaho palto kiygan, yelkasi keng notanish erkakni kuzatardi. Undan yomg‘ir, arzon soju va o‘q poroxining o‘tkir kimyoviy hidi kelardi.
— Chiroyli soat ekan, — dedi Jungwon nihoyat, sukutni buzib.
Nigohi Jongseongning bilagidagi xira qora Omega soatiga tushdi.
— Ko'cha oshxonasida ovqatlanish uchun biroz qimmatlik qiladi.
Jongseong qimir etmadi.
U bilagini aylantirib, palto yengini soat ustiga tushirdi.
— Sobiq ish beruvchim sovg‘a qilgan, — dedi Jongseong ravon. — Vaqtga qarashni eslatib turishi uchun.
Jungwon sekin bosh irg‘adi va yana jim ovqatlanishga kirishdi.
— Yoyidoda vaqt qimmat.
— Bu yerda hamma narsa qimmat, — dedi Jongseong.
U kursidan turib, paltosining tugmalarini qadadi.
So‘ng Jungwonga oxirgi marta qaradi. Yigitning charchagan qaddi va yosh yelkalariga bosib turgan og‘irlikni ilg‘adi.

— Juda kechgacha tashqarida qolma, bolakay. Bugun ko‘chalar xavfsiz emas. - dedi Sunoo jilmayganicha.
Jungwon sho‘rvasidan bosh ko‘tarmadi.
— Hech qachon xavfsiz bo‘lmagan.
Jongseong burilib, chodirdan chiqdi.
U xiyobon bo‘ylab ikki kvartal yurib, yopiq sayyohlik agentligining eshigi oldiga kirdi.
Bir martalik telefonini yana chiqardi, yoqdi va Sim Jaeyunga qo‘ng‘iroq qildi.
Jaeyun birinchi jiringlashdayoq javob berdi.
— Jongseong! Qayerdasan?
— Qidiruv hududidan chiqdim, — dedi Jongseong.
Nigohi bo‘m-bo‘sh, ho‘l ko‘chani kezib chiqdi.
— Jaeyun, menga Hanshin xodimlaridan biri haqida to‘liq ma’lumot kerak.
— Kim?
— Yang Jungwon. Kichik moliya menejeri, — dedi Jongseong. — Bugun kechqurun sakkizinchi qavatda ishlayotgan ekan. Ularning ichki hisoblarini yuritadi. Janob Choi yoki kuryerning yo‘nalishi bilan qandaydir aloqasi bo‘lgan-bo‘lmaganini aniqlab ber.
— Bo‘ldi.
— Shantaj xabari-chi? Suratingni politsiyaga yuborish bilan qo‘rqitgan odam?
Jongseong qo‘llariga qaradi.
U kumushrang sedandagi o‘lik kuryerni o‘yladi.
Buklamalar bilan to‘ldirilgan bo‘sh portfelni.
Hech ikkilanmay o‘q uzgan niqobli qotilni.
Va Sunooning aravachasida shifrlangan soxta hisoblar bilan to‘la noutbukni ushlab o‘tirgan yosh buxgalterni.
Ularning hech biri begunoh emasdi.
Ularning hech biri to'liq ma'lumotga ega emas.
Ammo ularning har biri yo‘qolgan qirq milliard vonlik daftar bilan qandaydir tarzda bog‘liq edi.
— U suratni yuboraversin, — dedi Jongseong past ovozda.
— Heeseungga ertangi kun uchun hamma ishini bekor qilishini ayt. Kuryer garajga kelishidan oldin daftarni kimningdir qo‘liga topshirgan. Men uni yashirishga kim yordam berganini aniqlayman.
— Agar yollanma qotil sendan oldin seni topib olsa-chi? — deb so‘radi Jaeyun.
Jongseong sovuq shamoldan himoyalanish uchun yoqasini ko‘tardi va yana yomg‘ir ostiga qadam qo‘ydi.
— Unda u yaxshiroq harakat qilishi kerak.

1-bob.
Park Jongseong.

3-Bob

Yomg‘ir suvi to‘lib toshgan tor ko‘chalardan chopib borarkan, Oksun nafasini rostlashga tobora qiynalardi. Uning somon kavushlari allaqachon qayerdadir tushib qolgan, yalangoyoq holda loy va bazan kechib yugurardi. Oldinda borayotgan yigitning qadamlari esa xuddi yerga tegmayotgandek yengil va tez edi.
Mash’alalar yorug‘i va soqchilarning qichqiriqlari tobora uzoqda qolgach, Jungkook kutilmaganda keskin burildi-da, Oksunni ko‘chaning burchagidagi tashlandiq, qari qarag‘ay daraxti ortidagi qorong‘u tirqishga tortdi. Ular yomg‘irdan panaroq, zax tortgan devor orasida to‘xtashdi.
Oksun tiz cho‘kkancha, chuqur-chuqur nafas olib, o‘pkasini havo bilan to‘ldirdi.
— Jin ursin... — deb g‘udrandi u, loy bo‘lgan oyoqlariga qarab. — Sen poytaxt qo‘mondoni emasmiding? Nega o‘z soqchilaringdan ko‘cha itidek qochyapmiz? O‘sha belingga osilgan qiliching bilan ularni yo‘ldan olib tashlasang bo‘lmaydimi?
Jungkook devorga suyanib, ko‘chaning boshini kuzatarkan, hatto nafas olishi ham tezlashmaganini ko‘rib Oksunning ensasi qotdi. Yigit nigohini qizga burdi.
— Ular mening odamlarim emas, — dedi yigit nigohini buzmay — Saroy soqchilarining kiyimini kiyib olgan yollanma qotillar.
Oksun hayratdan qoshlarini ko‘tardi.
— Qotillar? Bir dona giyoh uchun-a? Bu nima degan gap?
— Valiahd shahzodani zaharlagan odamlar sening qo‘lingdagi o‘sha giyohni poytaxtga kirmasligini xohlashyapti. Agar ular seni boya o‘sha kulbada topishganda edi, hozir yuz nyang haqida orzu qilib emas, o‘zingning qoningga belanib yotgan bo‘larding.
Bu so‘zlar Oksunning ustidan muzdek suv quygandek bo‘ldi. Demak, savdo u o‘ylagandan ko‘ra ancha xavfliroq edi. U saroy o‘yinlari haqida eshitgan, qashshoqlar bozorida doim qandaydir mish-mishlar yurardi, lekin endi bu o‘yinning qoq markazida o‘zi turganini anglab yetdi.
— Ajoyib! — dedi Oksun asabiy kulib. — Demak, men taxt talashayotgan telbalarning nishoniga aylandim. Yuz nyang kamlik qiladi, qo‘mondon. Narx oshdi. Ikki yuz nyang!

Jungkook kutilmaganda Oksunga shunday yaqin kelib engashdiki, qiz uning ko‘zlaridagi qorachiqning naqadar jozibali ekanligining guvohi bo'ldi. Yigitning gavdasiga yoki ko'rinishga mutlaq teskari bo'lgan osmantus gulining isi qizning yuziga urildi.
— Sen pulni o‘lik holda ishlata olmaysan, yovvoyi, — deya lablari orasida pichirladi u. — Hozir faqat mening orqamdan ergashish orqaligina tirik qolishing mumkin. Shunday ekan, narxni sen emas, men belgilayman.
Oksun bo‘sh kelmadi, iyagini dadil ko‘tarib, uning ko‘zlariga tik qarab javob qildi:
— Mensiz esa sening shahzodang tonggacha yetib bormaydi. Shunday ekan, ikkimiz ham bir-birimizga muhtojmiz. Kekkayishni bas qilib, yo‘l boshla.
Jungkookning labi qiyiq tortdi. Bu jilmayish emasdi, ammo g‘azab ham emasdi. U qizning beadabligiga o‘rganib borayotganidan o‘zi ham hayron edi.

Ular shaharning shimoliy qismiga, Gyeongbokgung saroyining orqa devorlari tomon yetib kelishdi. Bu yerda baland, o‘tib bo‘lmas tosh devorlar qad rostlagan, har o‘n qadamda qurollangan soqchilar turardi.
Jungkook devor bo‘ylab oqib o‘tadigan asosiy suv oqova kanalining panjarasi oldida to‘xtadi.
U qilichining qini bilan zanglagan temir panjarani qattiq itardi. Panjara xirqillab, ichkariga qarab ochildi. Badbo‘y va loyqa suv hidi dimoqqa urildi.
— Kir, — deb ishora qildi Jungkook pastga qarab.
Oksun panjaraga, keyin yigitga ishonqsirab qaradi.
— Nima? Saroyga shu iflos teshikdan kiramizmi? — u kinoya bilan kulib yubordi. — Zodagonlar doim old eshikdan keladi deb o‘ylardim. Qo‘mondon bo‘la turib, kalamushlar yo‘lidan yurish... g‘ururingizga tegmaydimi?
— G‘urur qon to‘kilishining oldini ololmaydi, — deb so‘zini kesti Jungkook qat'iy oxangda. — Kirasanmi yoki seni shu yerda qotillarga qoldirib, giyohni o‘zim olib kiraymi?
Oksun xaltasini bag‘riga mahkamroq bosib, ko‘zlarini suzdi.
— Jin ursin seni... Mayli, shuni unutma, bu sassiq hid uchun alohida pul to‘laysan! — deya u qorong‘u kanal ichiga egilib kirdi.
Jungkook uning ortidan kirib, panjaraning yopilishini ta’minladi. Ular tizzagacha keladigan sovuq suvni kechib, saroyning ichki qismiga qarab yura boshlashdi. Zulmat ichida faqat ularning suv kechayotgan qadamlari va chuqur nafas olishlarigina eshitilardi.
> *"U juda o'jar yoki o'ta ketgan qaysar. "* o‘yladi Jungkook qizning qorong‘ulikda ham dadil ildamlayotganiga qarab. *"Ammo unda boshqa saroy xonimlarida yo'q bo'lgan bir narsa bor. Jasorat."*
>
Kanalning oxiriga yetganda, tepada yorug‘lik tushib turgan panjarali teshik ko‘rindi. Jungkook ehtiyotkorlik bilan panjarani ko‘tardi-da, avval o‘zi chiqib, keyin Oksunga qo‘lini uzatdi.
Qiz biroz ikkilanib turdi-da, uning katta va kuchli kaftiga o‘zining loyqa, ko‘karib biroz qadoq bo'lgan qo‘lini qo‘ydi. Yigit uni xuddi patni ko‘targandek yengillik bilan tortib oldi.
Ular saroyning orqa hovlisida, tabiblar xonasining orqa qismida edilar. Ammo xotirjamlikka hali erta edi. Uzoqdan saroy ichki soqchilarining oyoq tovushlari eshitildi.
— Xonaga kirishimiz kerak. Tezroq, — Jungkook Oksunni yelkasidan ushlab, yog‘och eshiklardan biri tomon itardi.
Ular ichkariga kirib ulgurmaslaridanoq, eshik oldida yuzi oqarib ketgan, qo‘lida qonli latta ushlagan saroy tabibi paydo bo‘ldi. Tabib Jungkookni ko‘rib yengil tortdi, ammo darhol tiz cho‘kdi.
— Qo‘mondon! Kechikdingiz... Shahzodaning tomirlari qorayib ketyapti. U zot... nafas olishdan to‘xtamoqda.
Jungkookning yuzida g'alati sovuq ifoda paydo bo'ldi . U indamay burilib, ortida hayrat bilan qotib qolgan Oksunga qaradi.
— Vaqting keldi. Hoxlayotkan pulingga arziydigan inson ekanligingni isbotla, — dedi u, ovozidagi barcha hissiyotlarni yashirishga urinib. — Yoki shu kecha ikkalamiz ham jallodning boltasiga ro‘baro‘ bo‘lamiz.

Bir daqiqa o‘tmay, Oksun aytgan narsalar muhayyo bo‘ldi. Qiz ho‘l sochlarini orqasiga yig‘ib boyladi-da, xaltasidan boyagi giyohni "Qizil Ajdarho Yalpizi"ni oldi. Tabiblar o‘simlikni ko‘rib, pichirlasha boshlashdi.
Oksun ularga parvo qilmay, pichog‘i bilan giyohning faqat tomir qismini ajratib oldi. Barglarini esa chetga surib qo‘ydi.
— O'ta ketgan axmoqgarchilik. Sen telbamisan?! — chidayolmay chinqirdi bosh tabib. — O‘simlikning kuchi uning bargida bo‘ladi! Tomiri esa sof zahar!
Oksun kumush idishga guruch arog‘ini quya turib, ko‘zlarini suzdi.
— Shuning uchun ham u haligacha o‘lim to'shagida yotibdi, ahmoq chol, — to‘ng‘illadi u. — Zahar — zaharni o‘ldiradi. Barglari bu o‘simlikning faqat himoyasi. Asl malham uning tomirida, lekin uni suv bilan pishirsangiz qonga aylanadi va odamni o‘ldiradi. Uni faqat kuchli suyuqlik uyg‘otishi mumkin.
U ildizlarni kumush idishda tez-tez eza boshladi. Xonani o‘tkir, bir oz achchiq va yalpizli hid qopladi. Kumush idishdagi suyuqlik to‘q qizil, qonga o‘xshash rangga kirdi. Oksun idishni qaynagan suv bug‘iga tutib, aralashmani biroz qizdirdi-da, shahzodaning yoniga keldi.
U shahzodaning og‘zini ehtiyotkorlik bilan ochib, tayyorlagan qizil suyuqlikni bir necha tomchidan tomiza boshladi.
Xonaga o‘lik sukunat cho‘kdi. Hamma, hatto doim xotirjam Jungkook ham nafasini ichiga yutib, shahzodaning yuziga tikilib turardi. Vaqt xuddi to'xtab qolgandek edi. Bir soniya. Ikki soniya. Hech qanday o‘zgarish yo‘q.
Kutilmaganda valiahd shahzodaning butun tanasi tirishib ketdi. Uning ko‘zlari qinidan chiqqudek ochilib, tomog‘idan xirqiragan ovoz keldi. Keyin u yon tomoniga ag‘darildi-da, og‘zidan qop-qora, badbo‘y qon tuflab yubordi. Qon oppoq ko‘rpalarni bulg‘adi.
— U shahzodani o‘ldirdi! Qotil! — dod soldi Bosh tabib. — Soqchilar! Uni ushlanglar!
Oksunning rangi biroz oqardi, ammo u joyidan jilmadi. Jungkook qilichini butunlay yalang‘ochlab, Oksunning oldini to‘sdi. Ammo uning ko‘zlarida ham qandaydir ikkilanish bor edi. *"Nahotki xato qilgan bo‘lsa?"*
— Shoshmang! — deb qichqirdi Oksun, nafasini rostlab. — Yuziga qaranglar!
Hamma karavotga yopirildi. Valiahd shahzoda charchagan holda yana yostiqqa yotdi, ammo uning bo‘yni va yuzidagi qora tomirlar asta-sekin yo‘qolib borardi. Yuziga qizillik yugurib, nafas olishi chuqur va maromiga tushgandi. O‘lim hidi xonadan chekingandek bo‘ldi.
Oksun chuqur xo‘rsinib, yerdagi xaltasini yelkasiga oldi-da, labida tabassum bilan Jungkookka qaradi.
— Menimcha, endi menga ikki yuz nyang qarzsan, saroy kuchugi , — dedi u, xotirjamlik bilan.
Jungkookning yuzidagi taranglik yo‘qoldi. Qilichini qayta qiniga solarkan, qizga g‘alati, iliqroq nigoh bilan qaradi.
— Senga meni bunday chaqirmasligingni aytgandim... — u gapini tugatishga ulgurmadi.
Xonaning eshiklari birdaniga gumburlab ochildi. Ostonada yuzida zarracha hayajon yo‘q, egnida to‘q ko‘k shoyi kiyim kiygan, sovuq va ayyor nigohli o‘rta yoshlardagi erkak — Saroy Bosh Vaziri, hamrohlari va qurollangan lashkarlar bilan turardi. Vazirning ko‘zlari avval Jungkookka, so‘ngra qora qon qusgan, ammo tiriklik nafasi ufirib turgan shahzodaga tushdi. Uning ko‘zlarida bir soniya o‘tib ketgan norozilik va g‘azabni faqat Jungkook hamda Oksun payqab qolishdi.
— Xonadagi barcha narsani tekshiring, — dedi Vazir soqchilarga qarata . — Qo‘mondon Jeon, siz esa bu ko‘cha qizi bilan saroyga ruxsatsiz bostirib kirganingiz uchun zindonga tushasiz. Ularni ushlanglar.
Oksunning qonidagi jangovar his yana qaynab chiqdi. Savdo endi tugadi deganda, o‘yin aslidagidan ancha kattaroq va iflosroq ekanligini endi tushunib yetgandi. U yonida turgan undan salkam ikki barobar kattaroq bo'lgan gavdali yigitga qaradi — ehtimol, bu kecha ularning ikkisi ham bir kema ichida edilar. Va bu kema hozir olov ichida yonayotgandi.

Author: Seo Aseo
For : Oksun

2-Bob
Yomg‘ir hamon o‘z so‘zini aytar, Hanyang ko‘chalari xira loyqa daryoga aylangandi. Gyeongbokgung saroyining baland devorlari ortida esa tabiatning bu isyoni sezilmas, bu yerda butunlay boshqacha — mulozimlar orasida ovozsiz bo‘ronlar hukm surardi.
Yosh qo'mondon otidan tushib, jilovni soqchilarga tutqazdi. Uning qora doposidan chakillab suv tomar, biroq qadamlari saroyning uzun yo‘laklarida qat’iy aks-sado berardi. U to‘g‘ri qirolning shaxsiy xonasi tomon yurib borardi.
Uning doimgidek yuzida hech qanday ifoda aks etmasdi. Ammo ich-ichidan, g‘alati bir bezovtalik uni tark etmasdi. Miyasining qaysidir burchagida bozordagi o‘sha manzaralar — ezilgan somon kavush, loyqa ko‘lmak, bolaning yig‘isi va eng asosiysi... o‘sha qizning olov kabi yonib turgan qora ko‘zlari aylanardi.
> *"Otni to‘g‘ri minishni o‘rganishingiz kerak ..."*
>
Qizning jarangdor ovozi qulog‘i ostida yana bir bor yangragandek bo‘ldi. Jungkookning qattiq qisilgan lablarida xiyol, deyarli sezilmas tabassum uchquni paydo bo‘ldi va darhol so‘ndi. *"Telba qiz,"* o‘yladi u o‘z-o‘ziga. *"Hanyangda bunday til bilan uzoq yashab bo‘lmaydi."*
Saroy eshiklari majburan og'irlik bilan ochildi. Ichkarida havoni qimmatbaho moylarning bo‘g‘uvchi hidi qoplagandi. Odatda bunday moylar faqatgina aslzoda mulozimlar orasida keng qo'llaniladi.
Taxtda o‘tirgan Bosh Vazir va keksa amaldorlar oldida tiz cho‘kkan Jungkook o‘zining qo‘ynidan qizil muhr bosilgan kichkina bo'lishiga qaramay hayot-mamotni hal qiluvchi maktubni olib uzatdi.
— Janubdagi isyonchilarning harakatlari bostirildi. Ammo, — Jungkookning dag'al ovozi xonadagi jimjitlikni buzdi, — Valiahd shahzodaga berilgan zaharning davosini u yerdan ham topa olmadik. Tabiblar aytgan o'sha dorivor o't butun Janubiy tog‘larda atayin yondirib yuborilgan ekan.
Bosh vazirning yuzi dog‘da qolgandek oqarib ketdi. Agar uch kun ichida o‘sha noyob o‘t topilmasa, mamlakat valiahdsiz qolar va taxt uchun qonli qirg‘in boshlanardi.
— Uni topish kerak, Qo‘mondon! — pichirladi vazir, qaltiraydigan barmoqlari bilan kiyimining etagini g‘ijimlab. — Qayerdan bo‘lmasin, yerning tagidan bo‘lsa ham toping!

Bu vaqtda shaharning eng chekkasidagi qishloqning, yomg‘ir suvi chakillab o‘tib turgan eski, qamish tomli kulbada Oksun isinib olishga harakat qilardi. U yupqa, yamoq tushgan ko‘rpaga o‘ralib olgancha, o‘rtadagi kichik o‘choqda yonayotgan gulxanga tikilib o‘tirardi. Uning ho‘l kiyimlari burchakda yoyig‘liq turar, yuzi va qo‘llaridagi loylar yuvilgan bo'lsa-da, g‘ijim va eski ko‘ylagida ham qandaydir yovvoyi va maftunkor ko‘rinardi.
U yelkasidagi xaltani o‘ziga tortdi-da, uning ichidagi narsalarni ehtiyotkorlik bilan toza latta ustiga yoydi. Qora ildizlar, bir nechta zaharli qo‘ziqorinlar va... bitta o‘zgacha o‘simlik.
Oksun qalin, to‘q qizil barglari bor, tomirlari xuddi qon kabi qizarib turgan kichik o‘simlikni qo‘liga oldi. Chonju tog‘larining jarliklarida osilib, o‘z jonini xavfga qo‘yib tergan narsasi aynan shu edi.
— Semiz cho‘chqa buni oddiy yovvoyi o‘t dedi-ya, — to‘ng‘illadi Oksun, o‘tning noyob isini iskab ko‘rarkan. — Otamning yozuvlarida aytilishicha, bu "Qizil Ajdarho Yalpizi". O‘lim yoqasidagi odamni ham qaytarib keladigan yagona malham... Saroydagilar yillar davomida qidirgan narsa shuning o'zi bo'lsa kerak.
U o‘simlikni avaylab quruq matoga o‘radi-da, qo'yniga bekitdi. U bu o‘simlikning asl bahosini bilardi. Bu shunchaki besh nyang emasdi. Bu — qashshoqlikdan butunlay qutulish va ehtimol, juda katta xavf-xatar degani edi.

Olov yonib bitayotgan pallada, ko‘chada ot tuyoqlari va temir sovutlarning jaranglashi eshitildi. Oksun sergak tortib, deraza tirqishidan tashqariga mo‘raladi. Tun yarmidan oqqan, yomg‘ir biroz tingan bo‘lsa-da, saroy soqchilari mash’alalar yoqib, kulbalarni birma-bir tintuv qilmoqda edi.
— Dorivor o‘t sotadigan qizni topinglar! Bugun bozorda qizil qon rangli o‘t sotmoqchi bo‘lgan qizni keltiringlar! — degan qichqiriq tun qa'rini yorib o'tdi.
Oksunning yuragi qinidan chiqqudek ura boshladi. U nima uchundir o‘sha qora gat kiygan, sovuq nigohli asilzodani esladi.
"Nahotki... o'sha kekkaygan yigit kunduzgi gapim uchun mulozimlarini meni jazolagani yuborgan bo'lsa?" — degan o‘y chaqmoqdek yarq etdi.
U darhol xaltasini yelkasiga ilib, pichog‘ini beliga qistirdi. Oksun osonlikcha taslim bo‘ladiganlardan emasdi. Eshikga urilgan qo' llar uni orqaga tisarilishga majbur qildi.
— Eshikni och, poytaxt xavfsizlik kuchlari! — tashqaridan tahdidli ovoz keldi.
Oksun orqa deraza tomon chaqqonlik bilan sirg'aldi. Hanyangning tor ko‘chalari, pana joylari unga yaxshi tanish edi. Ammo u derazadan sakrab tushib, tor ko'chaga qadam qo'ygan zahoti, zulmat orasidan uzalgan kuchli qo‘l uning bilagidan mahkam tutdi. Oksun pichog‘ini sug‘urishga ulgurmasidan, ikkinchi qo‘l uning og‘zini yopib, tosh devorga taqab qo'ydi.
Yomg‘ir tomchilari va uzoqdagi mash’alalar yorug‘ida Oksun o‘zini asirga olgan odamning yuzini ko‘rdi. Bu — bozordagi o‘sha sovuq nigohli, takabbur asilzoda edi.
Yigitning qaynoq nafasi qizning muzlagan yuziga urilar, ko‘zlaridagi tubsizlik endi kunduzgidan ancha yaqin va xavfliroq ko‘rinardi.
— Yaxshisi... pichog‘ingni joyiga qo‘y, yovvoyi, — dedi Jungkook shivirlab, ovozida hayratlanarli darajada sokin tahdid bilan. — Senga ziyon yetkazmoqchi emasman. Menga sening hayoting emas, qo‘lingdagi narsa kerak.
Ikki qaysar qalblar va bir-biriga tamoman ziddiyatli qahramonning taqdiri endi qaytarib bo'lmas darajada shu tunda bir-biriga bog'langan edi.

----
Sovuq devorga taqalgan Oksunning yuragi dukkillab ursa-da, ko‘zlarida zarracha qo‘rquv ko‘rinmasdi. U asir bo‘lib qolganini tushunsa-da, bo‘sh kelmadi. Bo‘sh turgan chap qo‘li bilan Jungkookning ko‘kragiga shunday qattiq tirkaldiki, yigitning qora doposi ostidagi temirdek qattiq mushaklarini his qildi.
— Qo‘lingni tort, saroy ko'ppagi! — deb g‘uldiradi u Jungkookning kafti ostidan, ovozi bo‘g‘ilib.
Jungkookning ko‘zlari yovvoyi yirtqichnikidek tus oldi . U qizning bilagini biroz qattiqroq siqdi, ammo og‘ritmaslikka harakat qildi.
— Agar o‘sha o‘jar tilingni tiyib, baqirmaslikka so‘z bersang, qo‘limni olaman. Tushundingmi? — yigit ovozi past ammo buyruq ohangida dedi.
Oksun javob o‘rniga uning ko‘zlariga tik qarab, qoshlarini chimirdi va bosh irg‘adi. Jungkook og‘ir xo‘rsinib, qo‘lini uning og‘zidan oldi, ammo bilagini hamon qo‘yib yubormagandi.
— Savdo allaqachon tugadi, janob, — dedi Oksun kinoya bilan pichirlab, — Kechasi begona qizlarning uyi orqasida poylab yurish siz kabi qo‘mondonning martabasiga to‘g‘ri keladimi? O‘sha payt otda o‘tirib qamchi bilan savalatganing osonroq emasmidi?
> *"Bu qizning tili rostdan ham o‘tkir ekan,"* o‘yladi Jungkook.
>
— Men bu yerga tortishgani kelganim yo‘q, — dedi u keskin oxangda, ortiqcha gap-so‘zlarga toqati yo‘qligini bildirib. — Bozorda sotmoqchi bo‘lgan qizil o‘ting yonigdami? U menga kerak. Hozir.

Oksun miyasida ming xil o‘y aylanardi. Ko‘chaning narigi chekkasida mash’ala ko‘targan soqchilarning oyoq tovushlari va qichqiriqlari borgan sari yaqinlashib kelardi. Ular ayni shu o‘tni qidirishayotgani aniq edi. Lekin nega Jungkook ulardan alohida, yashirincha keldi? Demak, saroyning ichida ham bu o‘tni topilishini istamaydiganlar bor. Oksunning labida ayyorona tabassum paydo bo‘ldi. Bu uning ustunligi edi.
— Demak, qashshoqlar bozoridagi oddiy o‘t uchun shuncha vahima... — Oksun boshini dadil ko‘tardi. — Men uni sizga bermayman.
Jungkookning nigohi qoraydi. Uning chap qo‘li beixtiyor kumush dastali qilichiga bordi.
— Sen kim bilan gaplashayotganingni tushunmayapsan shekilli, yovvoyi. Agar xohlasam, hozirning o‘zida seni shu yerda o'ldirib, xaltangni olib ketishim mumkin.
Oksun qaltis kulib yubordi.
— Olib ket! Qani, olib ko‘r-chi! — u shartta qo‘ynidan qizil bargli o‘tni olib, Jungkookning ko‘z o‘ngida tutdi. — Lekin sen bir narsani bilmaysan, qo‘mondon. "Qizil Ajdarho Yalpizi"ni shunchaki suvga tashlab qaynatib bo‘lmaydi. Uni noto‘g‘ri haroratda ezsang yoki suvga erta solsang, malham emas, saroydagi har qanday odamning qonini muzlatib qo‘yadigan zaharga aylanadi.
Jungkookning ko‘zlari qisildi. U saroy tabiblarining bu o‘t haqida gapirganida, "juda xavfli o'simlik" deganlarini esladi. Qiz aldamayotgan bo'lishi mumkin edi.
— O‘tni to‘g‘ri tayyorlashni faqatgina uni o‘z qo‘li bilan tergan odam biladi, — davom etdi Oksun, o‘zining g‘alabasini his qilib. — Agar xo‘jayinining hayoti senga rostdan ham kerak bo‘lsa, meni o‘zing bilan olib ketishinga to‘g‘ri keladi. Qolaversa... men bu xizmatim uchun yuz nyang sof kumush talab qilaman.
Yigit qizning jasoratiga ichida qoyil qoldi. Hatto eng tajribali vazirlar ham uning nigohi ostida duduqlanib qolardi, bu qashshoq qiz esa o‘lim yoqasida turib savdolashyapti.
— Yuz nyang? O'zingni shunga arziydi deb o‘ylaysanmi? — Jungkookning yuzida yana o‘sha sovuq, ammo g'alati qiziqish paydo bo'ldi.
— O‘zim emas, qo‘limdagi narsa arziydi, — deya ko‘z qisib qo‘ydi Oksun.

Oksun miyasida ming xil o‘y aylanardi. Ko‘chaning narigi chekkasida mash’ala ko‘targan soqchilarning oyoq tovushlari va qichqiriqlari borgan sari yaqinlashib kelardi. Ular ayni shu o‘tni qidirishayotgani aniq edi. Lekin nega Jungkook ulardan alohida, yashirincha keldi? Demak, saroyning ichida ham bu o‘tni topilishini istamaydiganlar bor. Oksunning labida ayyorona tabassum paydo bo‘ldi. Bu uning ustunligi edi.
— Demak, qashshoqlar bozoridagi oddiy o‘t uchun shuncha vahima... — Oksun boshini dadil ko‘tardi. — Men uni sizga bermayman.
Jungkookning nigohi qoraydi. Uning chap qo‘li beixtiyor kumush dastali qilichiga bordi.
— Sen kim bilan gaplashayotganingni tushunmayapsan shekilli, yovvoyi. Agar xohlasam, hozirning o‘zida seni shu yerda o'ldirib, xaltangni olib ketishim mumkin.
Oksun qaltis kulib yubordi.
— Olib ket! Qani, olib ko‘r-chi! — u shartta qo‘ynidan qizil bargli o‘tni olib, Jungkookning ko‘z o‘ngida tutdi. — Lekin sen bir narsani bilmaysan, qo‘mondon. "Qizil Ajdarho Yalpizi"ni shunchaki suvga tashlab qaynatib bo‘lmaydi. Uni noto‘g‘ri haroratda ezsang yoki suvga erta solsang, malham emas, saroydagi har qanday odamning qonini muzlatib qo‘yadigan zaharga aylanadi.
Jungkookning ko‘zlari qisildi. U saroy tabiblarining bu o‘t haqida gapirganida, "juda xavfli o'simlik" deganlarini esladi. Qiz aldamayotgan bo'lishi mumkin edi.
— O‘tni to‘g‘ri tayyorlashni faqatgina uni o‘z qo‘li bilan tergan odam biladi, — davom etdi Oksun, o‘zining g‘alabasini his qilib. — Agar xo‘jayinining hayoti senga rostdan ham kerak bo‘lsa, meni o‘zing bilan olib ketishinga to‘g‘ri keladi. Qolaversa... men bu xizmatim uchun yuz nyang sof kumush talab qilaman.
Yigit qizning jasoratiga ichida qoyil qoldi. Hatto eng tajribali vazirlar ham uning nigohi ostida duduqlanib qolardi, bu qashshoq qiz esa o‘lim yoqasida turib savdolashyapti.
— Yuz nyang? O'zingni shunga arziydi deb o‘ylaysanmi? — Jungkookning yuzida yana o‘sha sovuq, ammo g'alati qiziqish paydo bo'ldi.
— O‘zim emas, qo‘limdagi narsa arziydi, — deya ko‘z qisib qo‘ydi Oksun.

Shu payt tor ko‘chaning boshida yorug‘lik paydo bo‘ldi.
— Shu yoqqa qaranglar! Tor ko‘chada kimdir bor! — deb baqirdi soqchilardan biri.
Vaqt tugagandi. Jungkook ortiq o‘ylab o‘tirmadi. U Oksunning bilagidan mahkam tutib, o‘ziga tortdi.
— Savdo tugqdi. jodugar qiz, — deb shivirladi u qizning qulog‘iga. — Lekin agar saroyda biron xatoga yo‘l qo‘ysang, o‘sha yuz nyang sening dafn marosiming uchun ishlatiladi. Tushundingmi? Hozir esa ortimdan yur!
Jungkook Oksunni sudragudek qilib, qorong‘u ko‘chaning ichkari qismiga tortdi. Ular zulmat va yomg‘ir bilan qorishib, loyqa yo‘laklar orqali chaqqonlik bilan qochib keta boshladilar.
Oksun yigitning keng yelkalari ortidan yugurarkan, uning qattiq qisilishi va sovuqqon qadamlari ostida o‘zgacha bir ishonchni his qilardi. U hayotida birinchi marta o‘zining kimsasiz dunyosidan chiqib, saroyning eng xavfli o‘yinlariga — ajdarholar makoniga qadam qo‘yib borayotganini tushunib yetgandi. Yomg‘ir esa ularning izlarini yuvib, sirlarini o‘z bag‘riga yashirar edi.

Author : Seo Aseo
For : Oksun

2-Bob
Yomg‘ir hamon o‘z so‘zini aytar, Hanyang ko‘chalari xira loyqa daryoga aylangandi. Gyeongbokgung saroyining baland devorlari ortida esa tabiatning bu isyoni sezilmas, bu yerda butunlay boshqacha — mulozimlar orasida ovozsiz bo‘ronlar hukm surardi.
Yosh qo'mondon otidan tushib, jilovni soqchilarga tutqazdi. Uning qora doposidan chakillab suv tomar, biroq qadamlari saroyning uzun yo‘laklarida qat’iy aks-sado berardi. U to‘g‘ri qirolning shaxsiy xonasi tomon yurib borardi.
Uning doimgidek yuzida hech qanday ifoda aks etmasdi. Ammo ich-ichidan, g‘alati bir bezovtalik uni tark etmasdi. Miyasining qaysidir burchagida bozordagi o‘sha manzaralar — ezilgan somon kavush, loyqa ko‘lmak, bolaning yig‘isi va eng asosiysi... o‘sha qizning olov kabi yonib turgan qora ko‘zlari aylanardi.
> *"Otni to‘g‘ri minishni o‘rganishingiz kerak ..."*
>
Qizning jarangdor ovozi qulog‘i ostida yana bir bor yangragandek bo‘ldi. Jungkookning qattiq qisilgan lablarida xiyol, deyarli sezilmas tabassum uchquni paydo bo‘ldi va darhol so‘ndi. *"Telba qiz,"* o‘yladi u o‘z-o‘ziga. *"Hanyangda bunday til bilan uzoq yashab bo‘lmaydi."*
Saroy eshiklari majburan og'irlik bilan ochildi. Ichkarida havoni qimmatbaho moylarning bo‘g‘uvchi hidi qoplagandi. Odatda bunday moylar faqatgina aslzoda mulozimlar orasida keng qo'llaniladi.
Taxtda o‘tirgan Bosh Vazir va keksa amaldorlar oldida tiz cho‘kkan Jungkook o‘zining qo‘ynidan qizil muhr bosilgan kichkina bo'lishiga qaramay hayot-mamotni hal qiluvchi maktubni olib uzatdi.
— Janubdagi isyonchilarning harakatlari bostirildi. Ammo, — Jungkookning dag'al ovozi xonadagi jimjitlikni buzdi, — Valiahd shahzodaga berilgan zaharning davosini u yerdan ham topa olmadik. Tabiblar aytgan o'sha dorivor o't butun Janubiy tog‘larda atayin yondirib yuborilgan ekan.
Bosh vazirning yuzi dog‘da qolgandek oqarib ketdi. Agar uch kun ichida o‘sha noyob o‘t topilmasa, mamlakat valiahdsiz qolar va taxt uchun qonli qirg‘in boshlanardi.
— Uni topish kerak, Qo‘mondon! — pichirladi vazir, qaltiraydigan barmoqlari bilan kiyimining etagini g‘ijimlab. — Qayerdan bo‘lmasin, yerning tagidan bo‘lsa ham toping!

Bu vaqtda shaharning eng chekkasidagi qishloqning, yomg‘ir suvi chakillab o‘tib turgan eski, qamish tomli kulbada Oksun isinib olishga harakat qilardi. U yupqa, yamoq tushgan ko‘rpaga o‘ralib olgancha, o‘rtadagi kichik o‘choqda yonayotgan gulxanga tikilib o‘tirardi. Uning ho‘l kiyimlari burchakda yoyig‘liq turar, yuzi va qo‘llaridagi loylar yuvilgan bo'lsa-da, g‘ijim va eski ko‘ylagida ham qandaydir yovvoyi va maftunkor ko‘rinardi.
U yelkasidagi xaltani o‘ziga tortdi-da, uning ichidagi narsalarni ehtiyotkorlik bilan toza latta ustiga yoydi. Qora ildizlar, bir nechta zaharli qo‘ziqorinlar va... bitta o‘zgacha o‘simlik.
Oksun qalin, to‘q qizil barglari bor, tomirlari xuddi qon kabi qizarib turgan kichik o‘simlikni qo‘liga oldi. Chonju tog‘larining jarliklarida osilib, o‘z jonini xavfga qo‘yib tergan narsasi aynan shu edi.
— Semiz cho‘chqa buni oddiy yovvoyi o‘t dedi-ya, — to‘ng‘illadi Oksun, o‘tning noyob isini iskab ko‘rarkan. — Otamning yozuvlarida aytilishicha, bu "Qizil Ajdarho Yalpizi". O‘lim yoqasidagi odamni ham qaytarib keladigan yagona malham... Saroydagilar yillar davomida qidirgan narsa shuning o'zi bo'lsa kerak.
U o‘simlikni avaylab quruq matoga o‘radi-da, qo'yniga bekitdi. U bu o‘simlikning asl bahosini bilardi. Bu shunchaki besh nyang emasdi. Bu — qashshoqlikdan butunlay qutulish va ehtimol, juda katta xavf-xatar degani edi.

Olov yonib bitayotgan pallada, ko‘chada ot tuyoqlari va temir sovutlarning jaranglashi eshitildi. Oksun sergak tortib, deraza tirqishidan tashqariga mo‘raladi. Tun yarmidan oqqan, yomg‘ir biroz tingan bo‘lsa-da, saroy soqchilari mash’alalar yoqib, kulbalarni birma-bir tintuv qilmoqda edi.
— Dorivor o‘t sotadigan qizni topinglar! Bugun bozorda qizil qon rangli o‘t sotmoqchi bo‘lgan qizni keltiringlar! — degan qichqiriq tun qa'rini yorib o'tdi.
Oksunning yuragi qinidan chiqqudek ura boshladi. U nima uchundir o‘sha qora gat kiygan, sovuq nigohli asilzodani esladi.
"Nahotki... o'sha kekkaygan yigit kunduzgi gapim uchun mulozimlarini meni jazolagani yuborgan bo'lsa?" — degan o‘y chaqmoqdek yarq etdi.
U darhol xaltasini yelkasiga ilib, pichog‘ini beliga qistirdi. Oksun osonlikcha taslim bo‘ladiganlardan emasdi. Eshikga urilgan qo' llar uni orqaga tisarilishga majbur qildi.
— Eshikni och, poytaxt xavfsizlik kuchlari! — tashqaridan tahdidli ovoz keldi.
Oksun orqa deraza tomon chaqqonlik bilan sirg'aldi. Hanyangning tor ko‘chalari, pana joylari unga yaxshi tanish edi. Ammo u derazadan sakrab tushib, tor ko'chaga qadam qo'ygan zahoti, zulmat orasidan uzalgan kuchli qo‘l uning bilagidan mahkam tutdi. Oksun pichog‘ini sug‘urishga ulgurmasidan, ikkinchi qo‘l uning og‘zini yopib, tosh devorga taqab qo'ydi.
Yomg‘ir tomchilari va uzoqdagi mash’alalar yorug‘ida Oksun o‘zini asirga olgan odamning yuzini ko‘rdi. Bu — bozordagi o‘sha sovuq nigohli, takabbur asilzoda edi.
Yigitning qaynoq nafasi qizning muzlagan yuziga urilar, ko‘zlaridagi tubsizlik endi kunduzgidan ancha yaqin va xavfliroq ko‘rinardi.
— Yaxshisi... pichog‘ingni joyiga qo‘y, yovvoyi, — dedi Jungkook shivirlab, ovozida hayratlanarli darajada sokin tahdid bilan. — Senga ziyon yetkazmoqchi emasman. Menga sening hayoting emas, qo‘lingdagi narsa kerak.
Ikki qaysar qalblar va bir-biriga tamoman ziddiyatli qahramonning taqdiri endi qaytarib bo'lmas darajada shu tunda bir-biriga bog'langan edi.

----
Sovuq devorga taqalgan Oksunning yuragi dukkillab ursa-da, ko‘zlarida zarracha qo‘rquv ko‘rinmasdi. U asir bo‘lib qolganini tushunsa-da, bo‘sh kelmadi. Bo‘sh turgan chap qo‘li bilan Jungkookning ko‘kragiga shunday qattiq tirkaldiki, yigitning qora doposi ostidagi temirdek qattiq mushaklarini his qildi.
— Qo‘lingni tort, saroy ko'ppagi! — deb g‘uldiradi u Jungkookning kafti ostidan, ovozi bo‘g‘ilib.
Jungkookning ko‘zlari yovvoyi yirtqichnikidek tus oldi . U qizning bilagini biroz qattiqroq siqdi, ammo og‘ritmaslikka harakat qildi.
— Agar o‘sha o‘jar tilingni tiyib, baqirmaslikka so‘z bersang, qo‘limni olaman. Tushundingmi? — yigit ovozi past ammo buyruq ohangida dedi.
Oksun javob o‘rniga uning ko‘zlariga tik qarab, qoshlarini chimirdi va bosh irg‘adi. Jungkook og‘ir xo‘rsinib, qo‘lini uning og‘zidan oldi, ammo bilagini hamon qo‘yib yubormagandi.
— Savdo allaqachon tugadi, janob, — dedi Oksun kinoya bilan pichirlab, — Kechasi begona qizlarning uyi orqasida poylab yurish siz kabi qo‘mondonning martabasiga to‘g‘ri keladimi? O‘sha payt otda o‘tirib qamchi bilan savalatganing osonroq emasmidi?
> *"Bu qizning tili rostdan ham o‘tkir ekan,"* o‘yladi Jungkook.
>
— Men bu yerga tortishgani kelganim yo‘q, — dedi u keskin oxangda, ortiqcha gap-so‘zlarga toqati yo‘qligini bildirib. — Bozorda sotmoqchi bo‘lgan qizil o‘ting yonigdami? U menga kerak. Hozir.

Oksun miyasida ming xil o‘y aylanardi. Ko‘chaning narigi chekkasida mash’ala ko‘targan soqchilarning oyoq tovushlari va qichqiriqlari borgan sari yaqinlashib kelardi. Ular ayni shu o‘tni qidirishayotgani aniq edi. Lekin nega Jungkook ulardan alohida, yashirincha keldi? Demak, saroyning ichida ham bu o‘tni topilishini istamaydiganlar bor. Oksunning labida ayyorona tabassum paydo bo‘ldi. Bu uning ustunligi edi.
— Demak, qashshoqlar bozoridagi oddiy o‘t uchun shuncha vahima... — Oksun boshini dadil ko‘tardi. — Men uni sizga bermayman.
Jungkookning nigohi qoraydi. Uning chap qo‘li beixtiyor kumush dastali qilichiga bordi.
— Sen kim bilan gaplashayotganingni tushunmayapsan shekilli, yovvoyi. Agar xohlasam, hozirning o‘zida seni shu yerda o'ldirib, xaltangni olib ketishim mumkin.
Oksun qaltis kulib yubordi.
— Olib ket! Qani, olib ko‘r-chi! — u shartta qo‘ynidan qizil bargli o‘tni olib, Jungkookning ko‘z o‘ngida tutdi. — Lekin sen bir narsani bilmaysan, qo‘mondon. "Qizil Ajdarho Yalpizi"ni shunchaki suvga tashlab qaynatib bo‘lmaydi. Uni noto‘g‘ri haroratda ezsang yoki suvga erta solsang, malham emas, saroydagi har qanday odamning qonini muzlatib qo‘yadigan zaharga aylanadi.
Jungkookning ko‘zlari qisildi. U saroy tabiblarining bu o‘t haqida gapirganida, "juda xavfli o'simlik" deganlarini esladi. Qiz aldamayotgan bo'lishi mumkin edi.
— O‘tni to‘g‘ri tayyorlashni faqatgina uni o‘z qo‘li bilan tergan odam biladi, — davom etdi Oksun, o‘zining g‘alabasini his qilib. — Agar xo‘jayinining hayoti senga rostdan ham kerak bo‘lsa, meni o‘zing bilan olib ketishinga to‘g‘ri keladi. Qolaversa... men bu xizmatim uchun yuz nyang sof kumush talab qilaman.
Yigit qizning jasoratiga ichida qoyil qoldi. Hatto eng tajribali vazirlar ham uning nigohi ostida duduqlanib qolardi, bu qashshoq qiz esa o‘lim yoqasida turib savdolashyapti.
— Yuz nyang? O'zingni shunga arziydi deb o‘ylaysanmi? — Jungkookning yuzida yana o‘sha sovuq, ammo g'alati qiziqish paydo bo'ldi.
— O‘zim emas, qo‘limdagi narsa arziydi, — deya ko‘z qisib qo‘ydi Oksun.

Oksun miyasida ming xil o‘y aylanardi. Ko‘chaning narigi chekkasida mash’ala ko‘targan soqchilarning oyoq tovushlari va qichqiriqlari borgan sari yaqinlashib kelardi. Ular ayni shu o‘tni qidirishayotgani aniq edi. Lekin nega Jungkook ulardan alohida, yashirincha keldi? Demak, saroyning ichida ham bu o‘tni topilishini istamaydiganlar bor. Oksunning labida ayyorona tabassum paydo bo‘ldi. Bu uning ustunligi edi.
— Demak, qashshoqlar bozoridagi oddiy o‘t uchun shuncha vahima... — Oksun boshini dadil ko‘tardi. — Men uni sizga bermayman.
Jungkookning nigohi qoraydi. Uning chap qo‘li beixtiyor kumush dastali qilichiga bordi.
— Sen kim bilan gaplashayotganingni tushunmayapsan shekilli, yovvoyi. Agar xohlasam, hozirning o‘zida seni shu yerda o'ldirib, xaltangni olib ketishim mumkin.
Oksun qaltis kulib yubordi.
— Olib ket! Qani, olib ko‘r-chi! — u shartta qo‘ynidan qizil bargli o‘tni olib, Jungkookning ko‘z o‘ngida tutdi. — Lekin sen bir narsani bilmaysan, qo‘mondon. "Qizil Ajdarho Yalpizi"ni shunchaki suvga tashlab qaynatib bo‘lmaydi. Uni noto‘g‘ri haroratda ezsang yoki suvga erta solsang, malham emas, saroydagi har qanday odamning qonini muzlatib qo‘yadigan zaharga aylanadi.
Jungkookning ko‘zlari qisildi. U saroy tabiblarining bu o‘t haqida gapirganida, "juda xavfli o'simlik" deganlarini esladi. Qiz aldamayotgan bo'lishi mumkin edi.
— O‘tni to‘g‘ri tayyorlashni faqatgina uni o‘z qo‘li bilan tergan odam biladi, — davom etdi Oksun, o‘zining g‘alabasini his qilib. — Agar xo‘jayinining hayoti senga rostdan ham kerak bo‘lsa, meni o‘zing bilan olib ketishinga to‘g‘ri keladi. Qolaversa... men bu xizmatim uchun yuz nyang sof kumush talab qilaman.
Yigit qizning jasoratiga ichida qoyil qoldi. Hatto eng tajribali vazirlar ham uning nigohi ostida duduqlanib qolardi, bu qashshoq qiz esa o‘lim yoqasida turib savdolashyapti.
— Yuz nyang? O'zingni shunga arziydi deb o‘ylaysanmi? — Jungkookning yuzida yana o‘sha sovuq, ammo g'alati qiziqish paydo bo'ldi.
— O‘zim emas, qo‘limdagi narsa arziydi, — deya ko‘z qisib qo‘ydi Oksun.

Author:Seo Aseo
For : Oksun

"Senga talpinishim - o'z halokatim tomon tashlagan eng so'nggi va eng jozibali qadamim edi."

3-Bob

Daryo bo'yidagi o'sha qo'rqinchli oqshomdan keyin qanday qilib uyga qaytganimni bilmayman. Tizzalarim qaltirar, butun vujudimda qandaydir muzdek sovuqlik yugurardi. Uyga kirib, eshikni qulfladim-da, to'g'ri yerga cho'kkalandim. Taehyungning ko'zlaridagi o'sha yovvoyi g'azab, uning meni temir to'siqqa qisib, yuzimga qarab aytgan so'zlari... barchasi ko'z oldimda qayta-qayta aylanaverardi. Bu nima edi o'zi? Nega uning jaxli chiqdi va g'azab otiga mindi? Axir men shunchaki... qandaydir tasodifiy bir inson haqida gapirgandim xolos.
Ertasi kuni tushga yaqin eshigim taqilladi. Aniqrog'i, kimdir uni mushtlab ura boshladi. Bu faqat bir kishi bo'lishi mumkin edi.
Eshikni ochishim bilan Rei o'zining yorqin qizil paltosida, qo'lida ikkita katta qog'oz stakanda qahva ushlagancha xonaga bostirib kirdi.
– Qara, senga nima olib keldim! Sening sevimli karamelli makiatong! – dedi u baland ovozda, lekin yuzimga qarashi bilan tabassumi so'ndi. – Aera... yuzingga nima bo'ldi? Butun tun yig'lab chiqdingmi yana? O'sha Minjae iflosni deb bo'lsa, xozir borib uning...
– Minjae emas, – dedim men sekin, eshikni yopib. – Ovozimda mador yo'q edi. – Tae.
Rei qahvalarni stol ustiga qo'ydi-da, darhol yonimga kelib, yelkamdan qisdi.
– Taehyung? Nima qildi u? Kecha uchrashaman deganding-ku? U senga og'ir botadigan biror narsa dedimi?
Men chuqur xo'rsinib, divanga o'tirdim. Rei ham qarshimga joylashdi. Uning e'tiborli nigohlariga qarab turib, kecha sodir bo'lgan voqeani, o'sha ko'chadagi kelishkan yigit bilan to'qnashib ketganimni va buni Taehyungga aytib berganimda uning qanday mudhish tarzda o'zgarib qolganini, qo'lidagi qahva stakanini pachoqlab yuborib, meni qanday qilib to'siqqa qisib qo'yganini ipidan-ignasigacha aytib berdim. Gapirarkanman, qo'llarim beixtiyor qaltirardi.
– Rei... men uni tanimay qoldim, – dedim yig'lamsirab, yuzimni qo'llarim bilan yopib. – U shunchalik... qo'rqinchli ediki. O'n yil davomida uni hech qachon bunday holatda ko'rmagandim. Go'yo men eng katta jinoyatni qilgandek, menga shunday nafrat va g'azab bilan qaradi... Men senga aytgandim-ku, u mendan qochib yuribdi deb. O'ylashimcha, u chindan ham mendan, mening muammolarimdan charchagan.
Rei hech narsa demay, bir necha daqiqa jim o'tirdi. Xonada faqat devordagi soatning "chiq-chiq" ovozi eshitilardi. Men undan meni yupatishini, "ha, Taehyung biroz charchagan, o'tib ketadi. Sizlar axir ajralmas do'stsizlar" deyishini kutgandim. Ammo u kutilmaganda piqirlab kulib yubordi.

– Rei? – men unga tushunmay qaradim. – Nega kulyapsan? Men senga o'z eng yaqin do'stimni yo'qotayotganimni aytyapman, sen bo'lsang...
– Aera, sen chindan ham shunchalik ko'rmisan yoki o'zingni ahmoqlikka solyapsanmi? – Rei yuzidagi kulgini yig'ishtirib, menga jiddiy, hatto biroz asabiy qiyofada tikildi.
– Nima demoqchisan?
– Erkak kishi, Aera. Erkak kishi o'zining shunchaki "do'sti" bo'lgan qiz ko'chada ko'rgan tasodifiy, kelishgan yigitni maqtagani uchun devorlarni mushtlab, jahl otiga minmaydi! U qo'lini kuydirib bo'lsa ham qahvani majaqlab tashlamaydi! Va eng asosiysi... – Rei menga yaqinroq egildi. – U qizni temir to'siqqa qisib, "ko'zingni boshqalarga suzma" deb rashkdan yonib baqirmaydi!
Mening yuragim gup etib urib ketdi. Miyamda nimalardir aylandi, lekin qat'iyan rad etish instinkti kuchliroq keldi.
– Yo'q! Bo'lishi mumkin emas, – deya bosh chayqadim asabiylashib. – Rei, biz Taehyung bilan o'n yildan beri bitta idishdan ovqat yeb, bitta partada o'tirib katta bo'lganmiz. Bizning o'rtamizda... unaqa narsa umuman yo'q! U meni singlisidek ko'radi.
– Singlisidek ko'radi? – Rei ko'zlarini osmonga qadadi. – Singlisi boshqa bir erkak haqida gapirsa, akalarning jaxli chiqishi mumkin ammo hech bo'lmaganda , surishtiradi, lekin asabbuzarlik bilan qizg'onmaydi! Aera... o'sha yomg'irli tunda nimadir bo'lgan. Men bunga ishonchim komil.
– O'sha tunda? – men yutindim. Xotiramdagi o'sha bo'shliq yana meni vahimaga sola boshladi. – Lekin men hech narsani eslay olmayman-ku. Uyga kelganim esimda yo'q.
Rei chuqur xo'rsindi. Uning nigohida qandaydir ikkilanish bor edi. U qo'lidagi qahvasini aralashtirib, o'ylanib qoldi.
– O'sha tunda... sening oldingga, chodirga kirmoqchi bo'lganimda, meni kimgadir urilib ketayozganimni aytgandim-ku? – dedi u sekin ovozda.
– Ha. Yo'lingni kimdir to'sdi deganding.
– Bu shunchaki "kimdir" emasdi, – Rei labini tishlari bilan qimtib davom etdi. Uning yuzida qandaydir o'zgacha ifoda milt etib o'tdi. – Bu Jungkook edi. Taehyungning eng yaqin do'sti. O'sha... Yoqimsiz,takabbur yigit.
– Jungkook? Nega u yerda yurgan ekan?
– Men ham shuni so'radim! Men ichkariga kirib seni olib ketmoqchi edim. Lekin u yo'limni to'sdi, Aera. U menga nima dedi bilasanmi? – Rei ko'zlarimning ichiga qarab, so'zlarga urg'u berdi. – "Agar hozir kirsang, yillar davomida kutilgan daqiqani rasvo qilasan. Ular hozir bir-biriga muhtoj" dedi.
Mening nafasim tiqilib qoldi. Yillar davomida kutilgan daqiqa?
– U sening oldingga... do'st sifatida kelmaganini Jungkook bilgan, Aera. Uning o'zi tan oldi buni. Men o'sha tunda seni do'stingga qoldirib ketdim, chunki Jungkookning ko'zlarida qandaydir g'alati ishonch bor edi. Endi esa, kechagi voqealarni eshitib, hamma narsa joyiga tushyapti. Taehyung seni sevadi, Aera. U senga jaxl qilib, o'sha yigitdan qizg'angani – uning senga bo'lgan tuyg'ularidan darak. Sen esa hali ham uning xatti-harakatlarini do'stlik deya oqlashga urinyapsan.
Xonada og'ir sukunat cho'kdi. Men Reining so'zlarini hazm qila olmasdim. Taehyung meni... sevadi? O'n yil? Qanday qilib? Nega men buni bilmayman? Yoki bilishni xohlamaganmanmi? Ich-ichimdan qandaydir qo'rquv aralash vahima o'rmalab kela boshladi. Agar bu chin bo'lsa... demak, men haqiqatan ham o'zimning eng qadrli do'stimni yo'qotgan edim. Biz endi hech qachon avvalgidek bo'la olmasdik.

Seulning tungi hayoti eng qizg'in pallaga kirgan vaqt. Yopiq "Eclipse" klubining VIP xonalaridan birida musiqa bo'g'iq eshitilar, xonaning xira, qizg'ish chiroqlari o'zgacha sirli va tarang muhit yaratgandi.
Jungkook qora charmdan ishlangan qimmatbaho divanda yastanib o'tirar, bir qo'lida viski to'la qadahni sekin aylantirgancha, ro'parasidagi manzarani sovuqqonlik bilan kuzatardi.
Ro'parasida esa albatta Taehyung bor edi. Uning qora paltosi bir chetda g'ijimlanib yotar, oq ko'ylagining yuqori tugmalari asabiy yulqib ochilgan, qora galstugi bo'shatib qo'yilgandi. Taehyung ketma-ket uchinchi qadah viskini bir ko'tarishda ichdi-da, bo'sh qadahni shisha stolga shunchalik qattiq urib qo'ydiki, idish darz ketdi. Uning o'ng qo'li bo'g'imlaridagi ko'kargan, qon aralash jarohatlar – u yaqinda qaysidir jonsiz devordan alamini olganidan darak berardi.
Jungkook viskidan bir qultum ichdi va labiga keng tabassum yugurdi.
– Qaysidir bechora devorni qotili bo'ldingmi yoki senga o'n yil bardosh bergan o'sha do'stligingnimi? – dedi u past ovozda. Uning har bir so'zi Taehyungning ochiq yarasiga tuz sepish bilan teng edi.

– U... boshqa bir yigit haqida gapirdi - yigit xirrillaganicha tishlarini g'ijirlatdi. – Men uning yonida tursam ham, men u bilan gaplashayotgan bo'lsam ham... u ko'chada ko'rgan qandaydir notanish ahmoq haqida kulib gapirib berdi, tushunayapsanmi?!"Uning ovozi yoqimli edi, u mukammal edi" emish...
Taehyung qo'llari bilan yuzini tartibsiz ishqaladi. Uning ichida qaynayotgan vulqon endi portlab, butun vujudini yoqib yuborayotgandek edi.
– Men nima qilib qo'yganimni bilmay qoldim. O'zimni yo'qotib qo'ydim, – u boshini orqaga tashlab, chuqur, og'ir nafas oldi. – Meni undan yuz o'giryapti deb o'yladi. Uning yig'lamsiragan ko'zlarini ko'rib, hamma narsani to'g'rilashga, unga yonida ekanligimni, qochib ketmasligimni aytishga borgandim. Lekin u o'sha yigit haqida gap boshlaganida... miyamdagi oxirgi tormozlar ham uzilib ketdi. Men uni qanday qilib qo'rqitib yuborganimni o'zing ko'rganingda edi. U mendan vahimaga tushdi. Menga maxluqqa qaragandek qaradi.
Jungkook chuqur xo'rsindi. U qadahni stolga qo'ydi va biroz oldinga engashdi. Uning ko'zlaridagi beparvolik o'rnini endi jiddiy ogohlantirish egallagandi.
– Sen haqiqatan ham jinnisan, Taehyung, – dedi u so'zlariga urg'u berarkan. – Uning nima aybi bor? U sening ichingdagi yonayotgan bu kasalmand ehtirosni bilmaydi-ku. U seni o'zining himoyachisi, qadrdon do'sti deb biladi. Sen uning orangizda bo'lgan ish , so'ngra bu haqida lom-mim demay g'oyib bo'lding. U buni eslamaydi. Uning ko'zida sen sababsiz janjal ko'tarayotgan, telba do'stsan, xolos.
– Nima qilishim kerak edi?! – Taehyung stoldan sakrab turib ketdi. Uning asablari tamom bo'lgandi. – Unga aytishim kerakmidi? "Aera, o'sha tunda biz o'pishdik, aniqrog'i, sen mendan bo'sa olding va men o'n yildan beri seni sevaman" deyishim kerakmidi?! U Minjae degan ablahdan endigina ayrildi! Uning yaralari hali bitgani yo'q! Agar unga bu gaplarni aytsam, u mendan butunlay yuz o'giradi. Do'stligimiz ham tuproqqa qorishadi. Uni butunlay yo'qotishdan ko'ra, do'st bo'lib qolishni, indamay yonida turishni tanlagandim!
– Oh, qanday oliyjanoblik, – Jungkook istehzo bilan qarsak chalib qo'ydi. – Juda zo'r yashiribsan-ku hislaringni? "Indamay yonida turishni" bugun qanday qoyillatganingni o'zing aytib berding hozirgina. O'zingni aldayapsan, Tae. Sen boshqa unga oddiy do'st bo'la olmaysan. Bunga irodang yetmaydi. O'sha tun sening zanjirlaringni uzib tashlading.
Taehyung javob bermay, deraza oldiga keldi-da, peshonasini sovuq shishaga tirab turib qoldi. Jungkookning har bir gapi to'g'ri edi. U haqiqatni bilar, lekin tan olishni istamasdi.
– Sen bir narsani tushunmayapsan, Jungkook... – pichirladi Taehyung. Uning keng yelkalari titrab ketgandek bo'ldi. – Men u uchun har qanday qiyofaga kirishga tayyorman. Menga shunchaki uning yonida bo'lish, uning nafasini xis qilish yetarli. Lekin uni... u mening ko'z oldimda boshqasiga qarab jilmayishini ko'tarolmayman. Agar u kimgadir ketsa... o'zimni ham, u odamni ham yo'q qilishdan to'xtamayman. Men o'zimdan, ichimdagi bu daxshatli xudbinlikdan qo'rqyapman.
Jungkook sekin o'rnidan turdi va Taehyungning yoniga kelib, yelkasiga qo'lini qo'ydi.
– Unda unga haqiqatni ayt, – dedi Jungkook qat'iy ohangda. – U sendan qochib ketsa ham, qo'rqsa ham, baribir ayt. Yoki erkakchasiga tavakkal qil, hamma narsani ochib tashla va uni o'zingniki qil, yoki... uning hayotidan butunlay chiqib ket. Chunki hozirgi ahvolingda uni himoya qilmaysan, aksincha, o'zingning noo'rin rashking bilan uni yanada qattiq jarohatlaysan. Tanlov o'zingda.
Taehyungning peshonasi shishaga qattiqroq bosildi. U ko'zlarini chirt yumib oldi. Ko'z oldida Aeraning o'sha – qo'rquvga to'la, hayratlangan ko'zlari, va... bugun tilga olingan, uni yiqilishdan qutqarib qolgan o'sha notanish yigitning borligi olovdek aylanardi. Aera uning eng nozik nuqtasi edi. Uni qo'yib yuborish... bu uning uchun o'lim bilan teng. Lekin unga egalik qilish umidi – balki ikkisining ham halokati bo'lishi mumkin edi.

Seul ularning ustidan o'zining qorong'u hukmini o'qiyotgandek, ikki xil qutbda – ikki inson qalbida ishonch va shubha, sevgi va azobning yangi urug'lari allaqachon unib chiqishni boshlagan edi. Zanglagan qafas eshiklari ochilgan, endi hislarni qaytarib qamab qo'yishning hech qanday iloji qolmagandi.

"U seni sevadi."
Reining bu so'zlari kechadan beri miyamda xuddi soat strelkasi kabi tinimsiz, asabni egovlaydigan darajada bir maromda aylanardi. "U seni sevadi... U seni sevadi... U seni sevadi."
Qanday qilib? Nega men buni hech qachon sezmaganman? Yoki o'zimni ko'rmaslikka olganmanmi? O'n yil davomida Taehyung mening eng xavfsiz boshpanam, eng yaqin sirdoshim edi. Men unga eng xunuk yig'lashlarimni ham, eng ahmoqona xatolarimni ham uyalmasdan ko'rsata olardim, chunki u do'stim edi. Ammo endi... endi hamma narsa ostin-ustun bo'lib ketgandi.
Uyda ortiq qola olmasdim. To'rt devor meni ezib, havosizlikdan bo'g'ib qo'yayotgandi. O'zimni chalg'itishim, bu og'ir o'ylardan qutulishim kerak edi. Qora jinsimni va qalin, kulrang sviterimni kiydim-da, yelkamga sumkamni ilib ko'chaga chiqdim.
Shahar bugun biroz tinchroq edi. Yomg'ir tinib, o'rnini yoqimli, salqin shamol egallagan. Men odamlar gavjum ko'chalardan qochib, o'zimning sevimli, sokin joyim – Samcheongdongdagi eski, antiqa kitoblar va qahva sotiladigan kichkina, shinam kafega yo'l oldim. Bu joy tashqi dunyodan uzilib, o'z o'ylarimga g'arq bo'lish uchun eng mukammal makon edi.
Kafening eshigini ochishim bilan, dimog'imga qovurilgan qahva donalari va eski qog'ozning o'ziga xos, yoqimli hidi urildi. Ichkarida odam kam, burchakdagi grammofonda pashsha uchsa eshitiladigan darajada past, mayin jazz musiqasi yangrardi. Men odatiy joyim – deraza oldidagi yakkapag'a, qulay yog'och kresloga o'tib o'tirdim. Issiq yalpizli choy buyurtma qilib, sumkamdan "Raqamli Mudang" deb yozilgan qora muqovali daftarimni oldim.
Bu loyihani boshlaganimga ancha bo'lgan, ammo so'nggi voqealar sabab birorta ham so'z yozolmagandim. Qalamni qo'limda aylantirgancha, oppoq sahifaga tikilib qoldim. Xayolimni yig'ishga, qahramonlarimning his-tuyg'ulariga sho'ng'ishga harakat qilardim, ammo miyamdagi shovqin bunga yo'l qo'ymasdi. Qalamning uchi qog'ozga tegib, ma'nosiz chiziqlar torta boshladi.
Sukunat ichida shunday chuqur o'yga tolgandimki, yonimdagi bo'sh stulga kimdir kelib o'tirganini sezmay qolibman. Faqatgina qandaydir tanish, juda qimmatbaho atir va qora kofe ifori dimog'imga chalinganidagina sergak tortdim.
– Daftar sahifasini teshib yuborish – ijodiy inqirozni yengishning yangi usulimi, havaskor yozuvchi?
Bu ovoz... bu qalbga yoqadigan yoqimli ovoz yuragimni bir soniyaga to'xtatib qo'ygandek bo'ldi.
Men shosha-pisha boshimni ko'tardim. Yuzimda ajablanish va hayrat ifodasi qotib qoldi.
Ro'paramda, kichik yog'och stolning narigi tomonida – o'sha yigit o'tirardi. Hongdae ko'chasida men to'qnashib ketgan, tushlarimga kirgudek darajada chiroyli ko'zlar egasi. Bugun uning egnida rasmiy palto emas, balki qora bo'yinli sviter va to'q ko'k rangli, o'ziga juda yarashgan kashmir palto bor edi. U bir qo'lida keramik finjonda qahva tutgancha, ikkinchi qo'li bilan iyak tirab, menga qarab yengil jilmayib turardi. Uning o'sha jozibador kulgichi yana paydo bo'lgandi.

– S-siz? – men esankirab qoldim. Qanday qilib? Bu to'qqiz million aholisi bor Seulda bitta odam bilan ikki marta tasodifan uchrashish ehtimoli qancha o'zi?
– Sizni yana yiqilishdan qutqarib qolishimga to'g'ri kelmasin deb, bu safar o'tirgan holatingizda yaqinlashishga qaror qildim, – dedi u xotirjam hazil bilan. Uning ko'zlarida qandaydir yorug' uchqun o'ynardi. – Bo'sh joy faqat shu yerda qolibdi. O'tirsam qarshilik qilmaysizmi?
Men shosha-pisha atrofga alangladim. Haqiqatan ham, men o'yga tolib o'tirgan vaqtimda kafe mijozlar bilan to'lib qolgan, yagona bo'sh joy mening ro'paramdagi kichik stul edi.
– Y-yo'q, marhamat... bemalol, – dedim qizarib ketganimni his qilib. Qalamni tezda daftar ustiga qo'ydim.
– Rahmat, – u qahvasini stolga qo'ydi-da, qulayroq joylashdi.
Uning o'tkir nigohlari yana mening daftarimga tushdi.
– Demak, "Raqamli Mudang" hali tugallanmadi? Yoki qahramonlaringiz sizni qiynab yubordimi?
Men beixtiyor jilmaydim. Uning gapirish ohangida shunday tabiiylik bor ediki, o'rtamizdagi noqulaylik qandaydir mo'jiza bilan tumandek tarqab keta boshladi.
– Qahramonlar emas... o'zimning xayollarim meni qiynab yubordi, desam to'g'riroq bo'ladi, – dedim ochig'ini aytib. Men kutilmaganda notanish insonga bunchalar oson javob berayotganimdan o'zim ham hayratda edim. – Ba'zan qog'ozga tushirmoqchi bo'lgan hislaringni o'zing ham to'liq tushunmaysan.
U diqqat bilan eshitib turarkan, qahvasidan bir ho'plam ichdi.
– Qiziq, – dedi u stakanini sekin pastga qo'yib. – Odatda insonlar nimanidir yozish orqali aynan o'zlari tushunmagan hislarni tartibga solishadi. Balki siz to'g'ri savolni emas, to'g'ri hisni qidirayotgandirsiz? Sizning qahramoningiz hozir nima qilyapti o'zi?
Bu oddiygina savol edi. Lekin u shunday samimiy qiziqish bilan so'radiki, yillar davomida ichimda yig'ilib qolgan ijodiy olamimni kimgadir ko'rsatish istagi ustun keldi. Taehyung mening yozishimni bilardi, lekin u hech qachon voqealar rivojiga bunchalik chuqur qiziqmasdi. Minjae esa "shunchaki vaqtni bekorga sarflash" deb masxara qilardi.
– U... kiberxaker, – deb boshladim sekin, ehtiyotkorlik bilan uning reaksiyasini kuzatib. – U raqamli olamda odamlarning sirlarini, kelajagini o'qiy oladi. Xuddi zamonaviy shaman — mudang kabi. Ammo eng katta siri shundaki, u hamma narsani ko'ra olsa-da, o'zining qalbidagi zulmatni yorita olmaydi. U insoniy his-tuyg'ulardan qochadi. Chunki tuyg'ular – bu uni zaiflashtiradigan yagona narsa.
Yigitning ko'zlarida qandaydir qiziqish paydo bo'ldi. U biroz oldinga, menga qarab engashdi. Uning bo'yidan taralayotgan o'sha xushbo'y ifor yana dimog'imga urildi.
– Juda kuchli konsepsiya, – dedi u past ovozda, so'zlarni dona-dona qilib. – Tuyg'ularni virus deb biladigan qahramon. Lekin eng katta fojia shundaki, virus allaqachon uning tizimiga kirib bo'lgan bo'ladi, shundaymi? U shunchaki buni tan olishni istamaydi. Chunki tan olsa... himoya devorlari qulab tushadi.
Mening nafasim tiqilib qoldi. U mening qahramonimning ruhiyatini, mening o'z g'oyamni o'zimdan ham yaxshiroq, atigi bir necha soniya ichida tahlil qilib tashlagandi.
– Siz... siz buni qayerdan bildingiz? – dedim ko'zlarim katta-katta ochilib. – Men aynan shuni yozmoqchi edim.
U yengil kulib qo'ydi.
– Odamlarni kuzatishni yaxshi ko'raman, – dedi u oddiygina qilib. – Insonlar murakkab emas. Ular faqat o'zlarini murakkab qilib ko'rsatishni, qochishni yaxshi ko'radilar. Sizning qahramoningiz ham kimdandir yoki nimadandir qochyapti. Ehtimol... siz o'zingiz ham kimdandir qochish uchun shu yerda o'tirgandirsiz?
Uning bu so'zlari to'g'ri yuragimning markaziga kelib urildi. Men beixtiyor qalamni qattiqroq siqib oldim. Ko'zlarimni olib qochdim. O'zimni uning oldida xuddi shaffof oynadek his qildim.
– Men shunchaki... tinchlik qidirib kelgandim, – dedim ovozim titrab ketmasligi uchun o'zimni nazorat qilib. – Ba'zan senga eng yaqin bo'lgan insonlar, birdaniga eng qo'rqinchli insonga aylanib qolishi mumkin ekan. Ular senga umuman notanish yuzini ko'rsatganda, sen hamma narsadan shubhalana boshlaysan. O'z xotiralaringdan ham, hislaringdan ham.

Men nima deyayotganimni o'zim ham bilmasdim. Nega men kechagina ko'chada yiqilib tushganimda ushlab qolgan umuman notanish odamga bunchalar ochilib yorilyapman? Nega uning yonida o'zimni bu qadar erkin va... xavfsiz his qilyapman?
U mening qizarib, noqulay ahvolda qolganimni tushundi shekilli, qiyin mavzuni ehtiyotkorlik bilan chetlab o'tdi.
– Tinchlik qidirgan bo'lsangiz, demak to'g'ri joydasiz. Bu kafe Seulning yagona haqiqiy jimjit makonlaridan biri, – u tabassum bilan atrofga ko'z yugurtirdi, so'ngra yana menga qaradi. – Va xavotir olmang, men sizning o'sha "qo'rqinchli odamlar" ro'yxatingizga kirish niyatim yo'q. Garchi biz ikki marta taqdirning o'yiniga tushib qolgan bo'lsak ham.
– Taqdir o'yini? – men biroz yengil tortib, kulimsiradim.
– Ha. Birinchi marta to'qnashib ketganimizda siz meni moshinaga urib yuborishingizga bir baxya qolgandi. Ikkinchi marta bu kafe. Agar uchinchi marta yana kutilmaganda ko'rishib qolsak, siz menga bir finjon qahva olib berishingizga to'g'ri keladi. Kelishdikmi?
Uning ko'z qisib qilgan hazili shu qadar samimiy va yoqimli ediki, men oxirgi kunlarda ilk bor chin dildan, to'lib kulib yubordim. Kulgim ovozi kafe burchagida jaranglab ketdi. U ham menga qarab, ko'zlarida o'zgacha nur bilan jilmayib turardi. Uning qiyofasidan taralayotgan xotirjamlik va ishonch shunday kuchli ediki, o'zim bilmagan holda vujudimdagi barcha tarang torlar bo'shashib ketdi.

Biz qariyb bir soat suhbatlashdik. To'g'rirog'i, ko'proq u gapirdi, men esa tingladim. Uning arxitektura, san'at va mumtoz kitoblar haqidagi bilimi shunchalik keng ediki, har bir so'zi meni o'ziga rom qilardi. U menga o'zimni havaskor yoki ojiz qizdek emas, balki hurmatga loyiq, fikrlari qiziq insondek munosabatda bo'ldi. Men na Minjaening xudbinligini, na Taehyungning bo'g'uvchi, yondiruvchi bosimini his qildim. Bu uchrashuv yozning jaziramasida esgan salqin sabodek ruximga davo bo'layotgandi.
Vaqt qanday o'tganini sezmay qolibman. Deraza ortida osmon yana kulrang tusga kirib, mayda yomg'ir tomchilay boshlaganini ko'rganimdagina, soatimga qarab seskanib ketdim.
– Voy, men... men ketishim kerak ekan. Ancha ushlanib qolibman, – dedim shosha-pisha daftar va ruchkamni sumkamga solarkan.
U ham o'rnidan turdi. Uning baland bo'yi qarshisida men o'zimni shunchalar kichik his qildim.
– Sizga yo'l davomida hamroh bo'lmayotganim uchun uzr so'rayman. Lekin bu yerda yana ozgina ishim bor, – dedi u muloyimlik bilan. So'ng u o'z stolidagi qora, uzun soyabonni olib, menga uzatdi. – Tashqarida yomg'ir boshlandi. Buni oling. Kasal bo'lib qolmang, aks holda kitobingiz qahramoni zulmatda qolib ketadi.
– Yo'q, nima qilyapsiz, o'zingiz nima qilasiz? – men tortindim.
– Men mashinadaman, havotir olmang, – u soyabonni qat'iy ravishda mening qo'limga tutqazdi.
– Rahmat... – pichirladim men soyabonni ushlab qolib. Va kutilmaganda, shuncha vaqtdan beri ismini so'ramaganim yodimga tushib, xijolat tortdim. – Uzr, men sizning...
– Eunwoo, – dedi u kutilmaganda so'zimni bo'lib – Cha Eunwoo.
Men bir necha soniya uning yuziga qarab turib qoldim. Ism uning o'ziga shunchalar mos ediki, go'yo dunyoda unga boshqa ism to'g'ri kelmasdi.
– Yiye Aera, – dedim men ham sekin tabassum qilib.
– Yiye Aera, – u mening ismimni og'zida qaytarib ko'rdi. Uning tilida ismim qandaydir o'zgacha, juda chiroyli ohang kasb etgandek tuyuldi. – Uchinchi marta ko'rishguncha, Aera.
U xiyol bosh irg'ab qo'ydi.
Men unga oxirgi marta qarab, kafedan chiqib ketdim. Yomg'ir sersuv ko'chalarga urilayotgan bo'lsa-da. Jaehyun bergan soyabon ostida o'zimni butunlay xavfsiz his qilardim. Hongdaedagi qisqa to'qnashuv tasodif edi. Ammo bugungi uchrashuv, bizning uzoq davom etgan suhbatimiz, uning yuzidagi kulgich va jozibador ko'zlari... bu boshqa narsa edi.
Men yo'lda ketarkanman, qalbimning qa'rida allanecha kunlardan beri birinchi marta xotirjamlik va hatto ozgina quvonch uyg'onganini his qildim. Jaehyun menga kutilmagan, yangi bir dunyoning eshigini ochib yuborgandek edi. U mening barcha yaralarimdan bexabar, mening o'tmishimdagi azoblarimdan yiroq inson. Uning oldida men xohlagan odamim bo'la olardim.
Lekin bu hissiyot ortida boshqa bir daxshatli o'y soyadek ergashib kelardi. Agar Taehyung mening yuzimda boshqa yigit, aynan u yomon ko'rgan va telbalarcha qizg'ongan inson sabab tabassum paydo bo'lganini bilsa nima bo'ladi? Reining so'zlari yodimga tushdi: "Erkak kishi u uchun jahl otiga minmaydi... u seni sevadi."
Qo'limdagi qora soyabon tutqichini qattiqroq siqdim. Osmon qorong'ulashib, qora bulutlar shahar ustida yanada quyuqlashib borardi. Ich-ichimdan sezib turardim, bu xotirjamlik – kuchli bo'rondan oldingi sokinlikning o'zginasi edi. Va bu bo'ron boshlanganda, nafaqat men, balki bu uchburchakka tushib qolgan barchamiz olov ichida qolishimiz aniq edi.

"Senga talpinishim - o'z halokatim tomon tashlagan eng so'nggi va eng jozibali qadamim edi."

2-Bob

Derazadan yorug'lik tushib turgan bo'lsa-da, Aera o'zini hamon qorong'ulikda his etardi. Boshidagi og'riq xuddi yuzlab ignalar birdaniga sanchilayotgandek azobli edi. Qovoqlari shishib ketgani uchun ko'zini zo'rg'a ochdi. Tomog'i qaqrab qurigan, xonadagi havoga esa kechagi soju hidi o'rnashib qolgandi.
Aera kerishib o'rnidan qo'zg'aldi. Ustiga qalin ko'rpa yopilgan, egnida o'zining sevimli keng futbolkasi bor edi.
– Nimalar bo'ldi o'zi... – g'o'ldiradi u boshini ushlab.
Xotiralar ongi bo'ylab uzuq-yuluq kela boshladi. Qahvaxona. Minjaening gaplari.
"Tuyg'ularni boshqarib bo'lmaydi". Reining g'azabi. Ko'cha oshxonasi. Bir, ikki... beshta soju shishasi. Va keyin... qop-qora bo'shliq.
U uyga qanday keldi? Kiyimlarini kim almashtirdi? Aera qattiq yutingancha telefoniga qo'l cho'zdi. Ekranda Reidan kelgan o'nlab xabarlar turardi, ammo uning e'tiborini Taehyungdan kelgan bitta qisqa xabar tortdi:
*"Uyingga men olib kelib qo'ydim. Eshik kodingni o'zgartir, juda oson. Xafvli bo'lishi mumkin. Bugun dam ol."*
Aera chuqur xo'rsinib qo'ydi. Demak, Taehyung olib kelibdi. Doimgidek. Yuragida Minjae qoldirgan yara yana sanchgan bo'lsa-da, Taehyungdek do'sti borligidan taskin topdi. Ammo negadir ich-ichidan qandaydir g'ashlik unga tinchlik bermasdi. Kechagi tunni eslashga urindi. Taehyungning nam paltosiga osilib yig'laganini xira-shira esladi. Lekin undan keyin-chi? Nega lablarida qandaydir iliqlik qolgandek tuyulyapti?
– Ahmoq qiz, o'zingni butunlay yo'qotib qo'yibsan, – dedi u oynaga qarab. Yuzini muzdek suvga yuvar ekan, qalbini tirnayotgan og'riqdan qutulishni istardi, lekin bu ilojsiz edi. Minjae uni tark etdi. Yaxshiyamki, yonida doim tushunadigan, hech qachon uni tashlab ketmaydigan Taehyung bor.
Biroq, u o'ylagandek hamma narsa avvalgidek emasdi. O'sha tundan keyin ular o'rtasidagi ko'rinmas chegara buzilgandi: Aera hech narsani eslay olmaydigan bo'shliqda qolgan bo'lsa, Taehyung har bir soniyani azob bilan his qilib yashayotgan xotiralar iskanjasida edi.

Seul markazidagi arxitektura byurosida ish qizg'in edi. Chizmalar, kompyuter ekranlari, odamlar shovqini. Ammo alohida xonada o'tirgan Kim Taehyung bu shovqinlarni umuman eshitmasdi.
U chizmalarga tikilib o'tirsa-da, xayoli butunlay boshqa joyda edi. Ikki kundan beri deyarli uxlamadi. Ko'zini yumishi bilan, Aeraning yoshlangan, ehtirosga to'la ko'zlari, uning yuziga yaqin kelgan vaqtidagi qaynoq nafasi va... lablari ko'z oldiga kelardi.
Taehyung asabiylashib qo'lidagi qalamni sindirib yubordi.
Chuqur xo'rsinib, yuzini qo'llari bilan yopdi. Aeraning o'sha kutilmagan, ehtirosli harakati uning vujudiga o't qo'yib yuborgandi. O'n yil. O'n yil davomida u bu qizning yonida shunchaki do'st bo'lib yashadi. Uning har bir tabassumi boshqaga atalganiga chidadi, ko'z yoshini artib, o'z og'rig'ini ichiga yutdi. Lekin o'sha kecha hammasi o'zgardi.
Taehyung o'rnidan turib pastga qarab qoldi. Ichida ulkan qo'rquv bor edi. Aera eslaydimi? Yo'q, u juda mast edi, eslamaydi. Agar eslasa-chi? Undan uzoqlashib ketishidan qo'rqardi. Lekin Aeraning umuman eslamasligi, Taehyung uchun butun dunyoni ostin-ustun qilgan lahza, Aera uchun shunchaki unutilgan soniya ekanligi... Bu o'y Taehyungning nafasini bo'g'ardi.
Telefon jiringladi. Ekranda "Aera".
Taehyungning yuragi qinidan chiqqudek urardi. Telefonga qo'l cho'za olmadi. Besh soniya. O'n soniya.
Qo'ng'iroq to'xtadi. U hozir Aeraning ovozini eshitishga, ko'zlariga qarashga tayyor emasdi. Har safar unga qaraganida faqatgina o'sha tunni eslashi aniq edi.
Bir daqiqadan so'ng xabarnoma keldi:
*"Bandmisan? Tushlik qilamizmi? Senga kechagi qilgan xunrezliklarim uchun ovqat olib bermoqchi edim. Minjae haqida... ham gaplashib olmoqchi edim."*
Yigitning jag' suyaklari taranglashdi. Minjae. Aera yana o'sha ahmoq haqida gaplashmoqchi. Uning yuragi boshqasini deb og'rinyapti. Ularning bo'sasi esa... haqiqatan ham unutilgan.
Titrayotgan barmoqlari bilan javob yozdi:
*"Kechirasan, bugun ishlarim juda ko'p. Boshqa safar."*
Jo'natish tugmasini bosishi bilan, u telefonni chetga otib, sochini asabiylashib ortga taradi. Aerani shunday og'ir damida yolg'iz qoldirayotganidan o'zidan nafratlanar, ammo hozir uning yoniga borsa, tuyg'ularini jilovlay olmasligini bilardi.
Oradan to'rt kun o'tdi. Doim birga bo'ladigan ikki do'st uchun bu butun bir asrdek uzoq tuyuldi. Aera universitet kutubxonasida o'tirarkan, asabiylashib telefoniga qarardi. Jimjitlik.
– Nima bo'lyapti o'zi unga? – o'ylardi u qoshlarini chimirib.
Avvaliga uni rostdan band deb o'yladi. Ammo keyin javoblar sovuqlashdi: "Ha", "Yo'q", "Bandman". Ko'chada uzoqdan ko'rib qolib ismini aytib chaqirganida ham, Taehyung eshitmaganga olib, taksiga o'tirib ketib qolgandi. Bu endi tasodif emas, ochiqchasiga o'zini olib qochish edi.
Aeraning ichida ziddiyatlar isyon qilardi. Minjaedan ayrilib shundoq ham qon yig'layotganida, hayotidagi yagona suyanchig'i kutilmaganda undan yuz o'giryapti. Nega? Nima qilib qo'ydi u? Mast holatda og'ir gapirib yubordimikan? Aera shunchalik ojiz ediki, odamlar orasida ko'z yoshlarini zo'rg'a to'xtatib turardi. Javobsiz savollar qalbini kemirardi.
U shosha-pisha narsalarini yig'ishtirdi-da, tashqariga otildi.
Aera Taehyungning ofisi oldiga keldi va bino eshigi panasida kuta boshladi. Nihoyat, bir soatdan so'ng aylanma eshikdan Taehyung chiqib keldi. Ko'z ostida xira wora chiziqlar paydo bo'lgan aftidan bir encha kundan beri yaxshi uxlamayotkani ayon. Yonida hamkasbi bilan nimanidir gaplashayotgan bo'lsa-da, xayoli parishon edi.
Aera yo'lini to'sib, oldinga chiqdi.
– Taehyung!
Taehyungning qadamlari taqqa to'xtadi. Yuzi oqarib, ko'zlarida qochish istagi paydo bo'ldi. U Aerani bu yerda ko'rishni umuman kutmagandi.
– Men... men keyinroq boraman, – dedi u yonidagi hamkasbiga. Hamkasbi tushunarsiz qarab, ularni yolg'iz qoldirdi.
Ular bir necha soniya jim turishdi. Aera unga diqqat bilan tikilar, Taehyung esa ataylab ko'zini olib qochardi. Agar unga qarasa, yana o'sha kecha yodiga tushishini bilardi.

–Nimalar qilayapsan o'zi? – dedi Aera nihoyat, yig'i aralash g'azab bilan. – Nega mendan qochyapsan?
– Men qochayotganim yo'q, – dedi Taehyung, sovuq ohangda gapirishga urinib. – Shunchaki... katta loyiha topshiryapmiz.
– Yolg'on gapirma! – Aera unga bir qadam yaqinlashdi. – O'n yil, Kim Taehyung. O'n yil davomida hech qachon ishni bahona qilib mendan qochmagansan. Imtihonlaring bo'lsa ham, tunlari uxlamasang ham bitta qo'ng'irog'im bilan yetib kelarding. Endi nima bo'ldi? O'sha tunda senga og'ir botadigan gap aytdimmi?
Taehyungning mushtlari tugildi. "Sen hech nima demading," deb qichqirgisi keldi uning ichidagi ovoz. "Sen shunchaki mendan bo'sa olding va butun dunyomni ostin-ustun qilib, endi o'zing hech narsani eslamayapsan!" Ammo u tilining uchida turgan haqiqatni yutib yubordi.
– Hech narsa demading, – dedi u jonsiz ovozda, hamon yerga qarab. – Shunchaki... biroz yolg'iz qolishni xohlayapman. Biz endi yosh bola emasmiz, Aera. Har kuni birga bo'lishimiz, har bir muammoni birga yechishimiz shart emas. Sening o'z hayoting bor, mening o'z hayotim.

Bu so'zlar Aeraning yuziga tarsaki bo'lib tushgandek bo'ldi. Minjaening "biz turli xil odamlarmiz" degan so'zlari endi Taehyungning gaplari bilan qorishib ketgandek tuyuldi. Uning hayotidagi eng katta suyanchig'i ham qulab tushayotgandi.
– O'z hayoting? – Aera pichirladi. Ko'zidan bir tomchi yosh sirg'alib tushdi. – Demak... senga ortiqcha yuk bo'lyapman. Minjae tashlab ketgani uchun senga yopishib olgan ojiz, yig'loqi qizga aylandimmi sening ko'zingda?
– Men unday demadim... – Taehyungning ovozi titrab ketdi. Aeraning yig'layotganini ko'rib, ich-ichidan parchalanardi. Beixtiyor uning yoshini artmoqchi bo'lib qo'l cho'zdi-yu, yarim yo'lda to'xtab, musht qilgancha yoniga tushirdi.
– Bo'ldi, gapirma. – Aera qat'iy harakat bilan yoshini artdi va bir qadam orqaga tislandi. – Tushundim, Taehyung. Meni eng ko'p kerak bo'lganingda yolg'iz tashlab ketyapsan. Judayam yaxshi.

Aera o'girildi-da, shiddatli qadamlar bilan undan uzoqlasha boshladi.
Taehyung qotib qolgandi. Butun vujudi "Ortidan yugur! Uning qo'llaridan tut ! Unga hammasini ayt!" deb qichqirardi. U oldinga intilib, qizning ismini aytib baqirmoqchi bo'ldi, lekin ovozi tomog'iga tiqilib qoldi. Aera uzoqlashib borar, Taehyung esa jimgina qarab qolishgagina qodir edi. Uning qalbida nafas olishga-da yo'l qo'ymaydigan darajada kuchli og'riq bor edi.
Atrofda odamlar o'tib qaytar, hamma o'z ishi bilan ovora edi. Ular orasidagi masofa endi metrlarda emas, balki aytilmagan so'zlar, qochqin nigohlar va unutilgan bo'saning tilsiz azobida o'lchanadigan cheksiz jarlikka aylanib ulgurgandi.

-----
Aera pov :

O'sha kuni qanday qilib uyga yetib kelganimni ham eslay olmayman. Taehyungning "o'z hayoting bor, mening o'z hayotim" degan gaplari qulog'im ostida tinimsiz aylanardi. Minjaening xiyonati shundoq ham qalbimni majruh qilgan bo'lsa, Taehyungning befarqligi bu yaraga sepilgan tuzdek og'riqli edi.
Ikki kun uydan chiqmadim. Nihoyat, uchinchi kuni bu to'rt devor ichida aqldan ozishimni tushunib, qalin paltomni kiydim-da, maqsadsiz ko'chaga chiqdim.
Hongdae tumanining gavjum ko'chalarida hamma qayergadir shoshgan. Men esa o'z o'ylarimga g'arq bo'lgancha, atrofni sezmasdim. Xayolim faqat Taehyungda edi. Nega u birdaniga o'zgarib qoldi? Men unga qanday og'irlik qildim? Shu savollar girdobida chorrahadan o'tayotib, qizil chiroq yonganini ham, ro'paramdan kelayotgan odamni ham payqamabman.
Qattiq zarba.
Kimgadir shu qadar qattiq urildimki, muvozanatni yo'qotib orqaga yiqila boshladim. Sumkam yerga tushib, ichidagi narsalar sochilib ketdi.
– Ah! – deb yubordim ko'zimni chirt yumib.
Ammo yerga yiqilmadim. Kutilmaganda, kuchli qo'llar bilagimdan tutib qoldi.
– Yaxshimisiz? – degan yoqimli ovoz yangradi.
Ko'zimni ochdim-u, nafas olishdan to'xtab qoldim. Ro'paramda turgan yigit shunchalik kelishgan ediki, xayolimda "bundaylar faqat jurnallar muqovasida bo'lsa kerak" degan o'y yilt etib o'tdi. Baland bo'y, qora palto, mukammal taralgan sochlar va qop-qora, sirli nigoh.
Men uning ko'zlariga termilib, nima deyishni bilmay qotib qoldim.
– K-kechirasiz... – g'o'ldiradim o'zimni orqaga tortib. – Xayolim joyida emasdi.
Yigit jilmaydi. Uning chap yuzog'ida chuqur kulgich paydo bo'lib, jiddiy qiyofasini bir zumda yoritib yubordi.

– Hechqisi yo'q, – dedi u va engashib, yerda yotgan narsalarimni yig'ishtira boshladi.
– Yo'q, yo'q, o'zim! – shosha-pisha cho'kkalandim. Ikkalamizning qo'limiz daftarim ustida to'qnashib ketdi. Tok urgandek qo'limni tortib oldim. Uning nigohi daftarimdagi yozuvga tushdi.
– "Raqamli Mudang"? – u daftar burchagidagi yozuvni o'qidi. Ovozidagi chuqurlik yuragimga aks-sado berdi. – Qiziqarli nom. Yozuvchimisiz?
– Men... yo'q, shunchaki... havaskor.
Daftarni shosha-pisha olib, sumkamga soldim. U o'rnidan turib ustini qoqib qo'ydi.
– Havaskorlar ba'zan eng zo'r asarlarni yaratishadi. Keyingi safar ehtiyot bo'ling, – u bir ko'zini hiyol qisib qo'ydi.
– Rahmat... va yana bir bor uzr, – dedim ta'zim qilib.
U yo'lida davom etdi. Men esa uning ortidan qarab qoldim. O'ziga ishongan dadil qadamlari, havoda qolgan atir ifori va o'sha sirli ko'zlar uzoq vaqtgacha xayolimdan ketmadi.

-----
Taehyung ofisidagi divanda chalqancha yotgancha, shiftga quruq tikilib turardi. Yana bir tunni mijja qoqmay o'tkazdi.
Aerani o'sha kuni yig'latib tashlab ketganidan beri uni vijdon azobi kemirardi. Unga eng ko'p kerak bo'lganida nima qildi? Ters o'girilib ketdi. Bitta bo'sani deb o'n yillik do'stlikni xavf ostiga qo'yishdan qo'rqdi.
"Ahmoq," - deb pichirladi u o'ziga. "G'irt ahmoqsan."
U Aeradan qochib qutula olmasligini, usiz yashay olmasligini tushunib yetdi. Aerani boshqa birovning yonida yig'laganini ko'rish – uning uchun do'zax. Demak, tuyg'ularini ichiga yutib, yana o'sha qadrdon "Tae-Tae" roliga qaytishi kerak. Faqat Aerani yo'qotmasa bo'ldi.
U telefonini olib, qaltiragan barmoqlari bilan xabar yozdi:
*"Kechqurun Xan daryosi bo'yidagi odatiy joyimizga kel. Gaplashib olishimiz kerak. Iltimos."*
Taehyung qafas eshigini yopdi. Qalbidagi hislarni yashirishga o'ziga so'z berdi. Ammo ba'zi hislarni qafasga qamab bo'lmasligini, ozgina turtki ularni yondirib yuboruvchi maxluqqa aylantirishini u hali bilmasdi.

----
Aera pov :

Qo'limda ikkita issiq qahva ushlagan ko'yi Xan daryosi bo'yida turgan tanish qomatga yaqinlashdim. Taehyungning yelkalari tushib ketgan, qiyofasi g'amgin edi.
– Keldingmi? – u qadam tovushlarimni eshitib ortiga o'girildi. Ko'zlari qizargan, charchagan bo'lsa-da, jilmayishga urindi.
Indamasdan qahvaning birini unga uzatdim. O'rtamizga og'ir sukunat cho'kdi. Avvallari soatlab valaqlashadigan yoki indamaygina o'tiradigan bizlar uchun bu havo juda tarang edi.
– O'sha kun uchun... kechir, – dedi u nigohini daryodan uzmay. – Asablarim charchagandi. Senga noo'rin gaplar aytdim. Men ahmoqman.
U qahva stakanini shunchalik qattiq siqardiki, plastik qopqoq g'ijimlanib qolgandi. Ovozidagi afsusni eshitib, ichimdagi g'azab birdan so'ndi.
– Boshqa hech qachon mendan qochib ketmaslikka va'da ber, – dedim yig'lamsirab. – Minjae ketdi. Agar sen ham yuz o'girsang... chiday olmayman, Tae. Senga yuk bo'lishni xohlamayman, faqat mendan uzoqlashma.
Taehyung menga o'girildi. Ko'zlarida qandaydir azob milt etib o'chdi. Meni quchoqlamoqchidek qo'llarini ko'tardi-yu, yana o'zini to'xtatib, cho'ntagiga soldi.
– Hech qachon, – dedi u xirillab. – Sendan yuz o'girmayman. Biz qanday bo'lsak shundayligimizcha qolamiz. Do'stlar.
"Do'stlar". Nega bu so'z qulog'imga bunchalik g'alati va sovuq eshitildi? Men yutindim-da, bosh irg'adim.
Vaziyatni yumshatish uchun yengilroq ohangda gapira boshladim:
– Aytgancha... bugun o'z hayotimni yashashga, uyda yig'lab o'tirmaslikka qaror qilib ko'chaga chiqqandim.
Taehyung qoshlarini chimirdi. – Yaxshi. Rei bilan birga chiqdingmi?
– Yo'q, o'zim. Lekin kutilmaganda... bir yigit bilan to'qnashib ketdim.
Taehyungning barmoqlari havoda harakatlanmay qotib qoldi.
– To'qnashib ketding?
– Ha. Yo'lga qaramay ketayotgan ekanman. Yiqilayotganimda ushlab qoldi. – Men o'sha sirli ko'zlar va chuqur kulgichni eslab jilmaydim. – Tae, ishonmaysan... umrimda bunday kelishgan odamni ko'rmaganman. Ko'chada shunday to'qnashib ketsang, odatda hamma qo'pollik qiladi-ku? U esa juda muloyim edi. Narsalarimni yig'ishga yordam berdi. Daftardagi yozuvimni ko'rib ustimdan kulmadi...
Men gapirarkanman, Taehyungning yuzidagi ifoda asta-sekin o'zgarib borayotganini sezmasdim. Uning ko'zlaridagi bo'ron endi qafas eshiklarini sindirib chiqayotgandi.
– ...U ketgandan keyin ham ancha vaqt qarab qoldim. Uning o'sha kulgichi...
– Bas qil, – degan ovoz butun tanamni junjiktirib yubordi.
Taqqa to'xtab, unga qaradim. Yuzi oqarib ketgan, nigohlari esa shunchalik qorong'ilashgandiki, xuddi meni yondirib yubormoqchidek edi.
– N-nima? – tushunmay so'radim men.
– Bas qil dedim! – baqirib yubordi u. Qo'lidagi stakan majag'lanib, issiq qahva yerga to'kila boshladi, ammo u buni sezmasdi ham.
Qo'rqib ketib orqaga tislandim. – Taehyung! Kuyib qolasan... nima bo'ldi senga?!
U birgina yirik qadam bilan odimlab oldimga keldi-da, bilagimdan shunday qattiq ushladiki, og'riqdan ingrab yubordim.
– Kim u?! – u yuzimga shunchalik yaqin keldiki, nafasini his qildim. Ovozida men umuman bilmaydigan telbalarcha rashk bor edi. – Nega unga bunchalar mahliyo bo'lib qolding, a?! Kimdir ko'chada ushlab qolib jilmayib qo'ysa, shu zahoti aql-hushingni yo'qotasanmi?!
– Tae... qo'yib yubor... og'riyapti... – changalidan chiqishga urindim, ammo u meni temir kishandek siqib turardi. Uning ko'zlarida men tanimaydigan mutlaqo begona inson bor edi.
– Sen o'zi qanday qizsan?! – so'zlari yuragimga nayzadek sanchildi. – Minjae tashlab ketganiga necha kun bo'ldi?! Endi esa qandaydir ko'chadan o'tgan tasodifiy kimsaga og'zingning tanobini tortib ta'rif beryapsanmi?!
– O'zingni bos! – g'azabim qo'rquvimni yengib, uning ko'ksiga mushtlab qattiq urdim. – Nega buncha asabiylashyapsan?! O'zing menga 'o'z hayotingni yasha' demaganmiding?! Men sening maslahatingga amal qilib, hamma narsani unutishga harakat qilyapman! Bunga aralashishga nima haqqing bor?!

Taehyung bir soniya qotib qoldi. So'ng ko'zlaridagi g'azab o'rnini g'alati ehtiros egalladi. U bilagimni qo'yib yubordi, lekin tislanish o'rniga ustimga bostirib keldi. Orqamga tislanib, to'siqqa taqalib qoldim. U ikki qo'li bilan men tayanib turgan to'siqni qisib, meni o'z qafasiga qamab qo'ydi. O'tkir nigohlari lablarimga, so'ng to'g'ri ko'zlarimga qadaldi.
– O'z hayotingni yasha dedim, – u har bir so'ziga urg'u berib pichirladi. Ovozida g'azab emas, minglab isyonkor hislar mujassam edi. – Lekin ko'chada ko'ringan har qanday yigitga tabassum qilib, ko'zingni suz degim yo'q! Sen... umuman hech narsani tushunmaysan, Aera. Hech narsani...
U shunday deya ko'zlarini mendan uzdi. Mushtlari temir to'siqqa shunday qattiq urildiki, jaranglab ketdi. U ichidagi olovni o'chirishga urinayotgandek chuqur nafas oldi. Menga oxirgi marta cheksiz og'riq va tushunarsiz azob bilan qaradi-da, ortiga o'girilib shiddat bilan uzoqlashdi.
Men esa to'siqqa suyangancha, titrayotgan qo'llarim bilan yuzimni to'sib qolaverdim. Miyamda faqat bitta fikr aylanardi: bu odam mening o'n yillik do'stim Taehyung emasdi. Bugun uning o'rnida mendan nimanidir o'lgudek qizg'anayotgan va ovsha narsaga ega bo'lish uchun har narsaga tayyor bo'lgan notanish yigit qoldirgan qo'rqinchli bo'shliq yotardi.

​"Senga talpinishim — o'z halokatim tomon tashlagan eng so'nggi va eng jozibali qadamim edi."

1-Bob.

Yomg'ir tomchilari qahvaxona oynasini ayovsiz savalardi. Havoning avzoyi uch kundan beri negadir buzuq. Ichkaridagi dim havo, fonda asabga teguvchi sokin jazz musiqasi.. hammasi shunchaki bo'g'uvchi edi. Oldimdagi sovuq amerikano allaqachon o'z ta'mini yo'qotgan. Men hamma narsaga chidashim mumkin, lekin hozirgi shu yoqimsiz sukunatga emas.
Qarshimda o'tirgan Kang Minjae ko'zlarimga qaramaslik uchun butun dunyosini berishga tayyor edi. Goh soatini to'g'rilardi, goh deraza ortidagi ko'chaga tikilardi.. uning qaltirayotgan asabiy barmoqlariyu qochirilgan nigohlari hamma narsani aytib turardi.
– Demak.. – sukunatni buzdim. O'z ovozim o'zimga shunchalar zaif, shunchalar yot eshitildiki gapirishimdan oldin tomoq qirishga majbur bo'ldim . – Hammasi tugadi. Shundaymi ?!
Minjae harakatdan to'xtab, og'ir xo'rsinish barobarida nihoyat menga qaradi. Uning ko'zlaridagi qandaydir rahm-shafqat.. jin ursin, men aynan shu narsadan nafratlanaman.
– Kechir, Aera. – uning ovozi anchagina past va albatta bo'g'iq chiqdi. – Haqiqatan ham bunday bo'lishini xohlamagandim. Lekin tuyg'ular.. o'zimni majburlay olmayman. Bizda yaxshi xotiralar bor.
Lablarimda achchiq tabassum yugurdi. Tomog'imga tiqilib kelayotgan tikanakli toshni yutishga urinib, ko'zimni pirpiratdim.
– Tuyg'ularni boshqarib bo'lmaydi ?! – lablarim orasida shivirladim. – Shuncha yillik munosabatimizni shunday arzimas bahona bilan yakunlayapsanmi ? O'sha ayol.. Ismi nima edi la'nati?!. Ha Han Sohee uchun-a ?!
Qizning ismini ovozim balandligi tufayli qaxvaxonadagi deyarli barcha eshitdi.
Minjaening yuzi o'zgarib, peshonasi tirishdi. Zudlik bilan himoya pozitsiyasiga o'tdi.
– Unda hech qanday ayb yo'q . – o'zini oqlashga urindi u. – Muammo menda. Sen doim hamma narsani hattoki kundalik ishlarni ham reja qilib yashaysan, men esa erkinlikni xohlayman. Biz turli xil odamlarmiz. Buni kech tushunib yetganimdan afsustaman.
Ich-ichimdan nimadir sinib ketganini his qildim. Ko'ksim uzra og'riqni xis qildim. Kechagina "sensiz yashay olmayman" degan odam.. bugun butunlay yot insonga aylanib turgandi. Qattiq tishlangan lablarim ortida g'azab va quyilib kelayotgan ko'z yoshlarimni ushlab qoldim. Hech qachon uning oldida yig'lamayman. Sekin, bamaylixotir o'rnimdan turdim.
– Buni uch yil vaqtimni o'g'irlamasdan oldin aytishing mumkin edi, Minjae. Aqalli meni ahmoq qilish o'rniga. – unga so'nggi marta sovuq nigoh tashladim. – Baxtli bo'l. Anavi alvasti bilan bir umr hayotingni oxirigacha chirib yasha.
Ortga qaramay qahvaxonani tark etdim. Eshik ochilishi bilan yuzimga urilgan sovuq shamol meni biroz hushimga keltirgandek bo'ldi. Odamlar oqimiga qo'shilishim bilan.. issiq koz' yoshlarim yomg'ir tomchilari bilan qorishib yuzimdan oqib tusha boshladi.

-----
– O'sha iflosning yuziga qahvani sochib yubormadingmi ?! – Reina asabiylashganidan xonaning u burchagidan bu burchagiga borib kelardi. Qo'llari musht tugilgan. – Kim o'zi u? O'zini kim deb o'ylayapti ?!
Men esa batareyasi tugagan qo'g'irchoqdek divanning bir burchagida qotib o'tirardim. Kichkina xonani tutgan Reinaning baqir-chaqiri.. qulog'imga shunchaki uzoqdagi g'ala-g'ovurdek eshitilardi.
– Buning nima keragi bor, Rei ? – hissiyotsiz nigohimni devordan uzmay gap ochdim. – Qahva sochganim bilan.. uning tuyg'ulari menga qaytib kelmaydi-ku. Barchasi foydasiz.
– Tuyg'ulari ?! – Rei yalt etib menga qaradi va yonimga cho'kkalandi. – Uning tuyg'ulari zanglab yotgan temirdan ham arzon ekan !! Bir tiynag ham qimmat tuyg'ular uchun ko'z yosh to'kasanmi? Yo'q sen u to'nka uchun bir tomchi ham ko'z yosh to'kmaysan. Ular o'zlari pishirgan oshni o'zlari bamaylixotir butun umri davomida yeyishlari mumkin . Biz esa hozir eng chiroyli ko'ylagingni kiyamizda, bu kunni hayotingdagi eng zo'r kunga aylantiramiz !!
Jilmayishga urindim. Ammo lablarim faqatgina og'riqli qiyshayib qo'ydi holos. Nafas olishga ham qiynalardim.
– Men hech qayerga borgim yo'q, Rei. – dedim sekin o'rnimdan turib. – Menga faqat.. biroz havo kerak. Va yana.. biroz spirtli ichimlik.
– Aera, yo'q !! – Rei yo'limni to'sdi. – Yolg'iz ichish senga to'g'ri kelmaydi. Men sen bilan boraman. Axir o'tkan gal sendan juda xavotir olganman.
– Iltimos, Rei. – eshik oldida to'xtab unga qaradim. Qizarib ketgan, shishgan ko'zlarimni ko'rib u harakatdan to'xtadi. – Hozir hech kimni ko'rgim kelmayapti. Yolg'iz qolishim kerak.. shunchaki hamma narsani unutishni xohlayman.
Reina og'ir xo'rsinib, yo'l bo'shatishga majbur bo'ldi. Men xonani tark etishim bilan, u darhol telefonini qo'liga olganini sezdim.

-----
Yarim tun. Qizil soyabonli ko'cha oshxonasi atrof qovurilgan go'sht va achchiq ttokbokki hidiga to'lgan. Tashqarida yomg'ir shiddat bilan chelaklab quyardi. Chiroqlarning xira nuri nam asfaltda jilvalanardi.
Burchakdagi kichkina plastik stulda qisilibgina o'tirgancha, oldimdagi beshinchi yashil soju shishasiga ko'zlarimni qisib qarab turdim. Yuzlarim cho'g'dek qizargan. Atrofdagi shovqin qulog'im ostida faqat g'uvullardi. Tomog'imdan o'tayotgan achchiq ta'm.. lekin xotiralar baribir ongimga yirtqichdek bostirib kelaverardi.
– Ajumma !! – tilim aylanmay bo'sh stakanni havoga silkitdim. – Yana bitta.. yana bitta soju !!
– Qizim, yetar endi. – deya gap boshladi oshxona egasi men uchun qayg'urib. – Allaqachon me'yordan ortiq ichib yubording. Uyga ketadigan vaqting bo'ldi.
– Uy ?! – hiqichoq tutgancha kulib yubordim. Lekin bu jinnilarcha kulgi ortida faqat yig'i yashiringandi. – Mening uyim yo'q, ajumma !! Uysiz qoldim.. Yuragimdagi uyni buzib tashlashdi.
Shu payt chodirning shaffof plastik eshigi shiddat bilan orqaga surildi. Kirib kelgan gavda eshikni butunlay to'sib qo'ygandek bo'ldi. Uzun qora palto.. shalabbo bo'lgan sochlar. Va qop-qora ko'zlarida anglab bo'lmas kuchli xavotir va g'azab alangasi.
Kim Taehyung.

U jag' tomirlari bo'rtib chiqqan holda atrofga tezda ko'z yugurtirdi. Burchakda boshini stolga tirab o'tirgan meni ko'rishi bilan, shiddat bilan shu tomon yo'naldi. O'n yillik eng yaqin do'stim. U Minjaeni hech qachon yoqtirmagan edi. Hattoki munosbatlarimiz boshida bizni ajratishga ham uringandi.Va bugun.. barcha qo'rquvlari haqiqatga aylanganini tushunib turardi.
– Yiye Aera ! – uning dag'al ovozi atrofdagi barcha shovqinni kesib o'tdi.
Tanish ovozni eshitib, boshimni bazo'r ko'tardim. Xira nigohlarim bilan minoradek qad rostlab turgan yigitga qarab.. birdaniga keng, ammo ma'nosiz tarzda kulimsiradim.
– O-o-o.. qaranglar-a, kimlar keldi ?! – qo'llarimni havoda pala-partish silkitdim. – Qutqaruvchi farishtamiz.. Shahzoda Kim Taehyung o'zi tashrif buyurdilar !! – o'zimcha qarsak chalishga urindim-u, muvozanatimni yo'qotib stuldan yiqilib tushishimga oz qoldi.
Taehyungning yuzidagi jiddiylik zarracha o'zgarmadi. Og'ir xo'rsindi-yu, stoldagi qolgan yarimta soju shishasini asabiylashib chetga surib qo'ydi.
– Reina menga qo'ng'iroq qildi. Jin ursin, Aera, nima qilyapsan o'zi ?! Men senga o'sha ablah uchun asablaringni buzma demaganmidim ?! - u meni yosh bolarni urushgandek tergashnu boshlagandi.
– Tae-Tae.. – pichirladim. Birdaniga tomog'imga yig'i tiqilib, uning ho'l palto yengidan ushlab o'zimga tortdim. – U meni tashlab ketdi, bilasanmi ? Uning aytishicha, men.. men zerikarli ekanman. Tasavvur qilyapsanmi ?! O'sha Han Sohee degani esa qiziqarli emish.. Nahotki men shunchalik zerikarli va mijg'ov bo'lsam?
Shu soniyada barcha himoya devorlarim, qolgan-qutgan g'ururim butunlay qulab tushgandi. Men hozir yovuz qahramon emas, shunchaki yaralangan, ojiz qizaloqqa aylangandim.
U pastga egilib, sovuq yegan qo'llarimdan mahka. ushladi. Taehyungning issiq barmoqlari.. bu haroratdan biroz sergak tortgandek bo'ldim.
– U ahmoq. – dedi u qat'iy ohangda, yoshlangan ko'zlarimga to'g'ri qarab. – Sen zerikarli emassan, Aera. Sen umuman unday emassan. U xaromidan ming marta yaxshiroqsan. Endi esa tur, seni uyga olib ketaman.
Taehyung meni o'rnimdan turg'azish uchun bilagimdan ohista, lekin buyruq ohangida tortdi. Ammo oyoqlarim o'zimga bo'ysunmasdi. Tizzalarim qaltirab, oldinga qarab qulab tusha boshladim.
– Aera !! – u chaqqonlik bilan belimdan ushlab, o'ziga qarab kuch bilan tortdi.
Butun vujudim bilan Taehyungning keng ko'ksiga urildim. O'rtamizdagi masofa bir soniya ichida butunlay yo'qoldi.
Muvozanatni ushlab qolish uchun ikki qo'lim bilan uning belidan mahkam quchoqlab oldim. Qimirlamay qoldim. Uning palto matosi yomg'ir va uning o'ziga xos.. sadr daraxti aralash atir hidini taratardi. Bu hid aylanib ketayotgan boshimni sokinlashtirgandek bo'ldi, yuzimni uning ko'ksiga yanada chuqurroq yashirdim.
Taehyungning nafas olishi to'xtab qolgandek edi. Qo'llari bellarim uzra harakatlanmay qoldi. O'n yil davomidagi yuzlab quchoqlashuvlar.. ammo bu safargisi.. butkul boshqacha, o'ta xavfli va nazoratdan tashqarida edi. Ojiz vujudim unga shunchalar yaqin, shunchalar chambarchas yopishib turardiki, uning vahimali urayotgan yurak zarbalarini bemalol eshitib turardim.
– Taehyung-ah.. – xirqiroq ovozim o'zimga ham begona eshitildi. Hamon uni quchoqlab turardim.
– N-nima ? – u tanasini egallagan qaltiroroqni yashirish uchun qattiq yutindi. – Tura olasanmi o'zing ?
Javob bermadim. Uning o'rniga sekin boshimni ko'tarib, uning yuziga qaradim. O'rtamizda bor-yo'g'i bir qarich masofa qolgandi xolos. Ko'zlarim xira yaltirar, lablarim nimadir demoqchidek yengil ochilib-yopilardi.
Atrofdagi hamma narsa.. yomg'ir vahimasi-yu, chodirdagi shovqin mutlaqo to'xtab qolgandek, butun dunyo faqat shu ikki inson atrofidagina aylanayotgandek edi. Taehyung o'z g'ururi va do'stlik chegaralarini yo'qotib qo'yayotganini shunchaki uning ko'zlaridan o'qish mumkin edi.
– Taehyung.. – nozik barmoqlarimni uning ho'l paltosi yoqasiga olib bordim. Qonimda qandaydir noma'lum o't chaqnadi. – Sen.. nega bunchalar kelishkansan?

Uning ko'zlari birdan katta-katta ochildi. Nafas olish ritmi o'z iznidan chiqib ketdi.
– Aera, sen juda ko'p ichib.. aqlingni yo'qotyapsan.. – u orqaga tislanmoqchi bo'ldi.. O'zi ham buni xohlamayotgandi.
Kutilmaganda oyoq uchida ko'tarildim. Zaif qo'llarimni uning bo'yniga orqasidan mahkam bog'lab, uni o'zimga qarab qattiq tortdim.
Va shu soniyada lablarimni Taehyungning lablariga olin borib yengil bo'sa oldim. Yigitning butun vujudi karaxt bo'lib, toshdek qotib qoldi. Uni shunchalik qattiq quchoqlagandimki.. lablarimdagi soju va achchiq ko'z yoshlar ta'mi uning sovuq lablariga qorishib ketdi. Men bu kutilmagan bo'sada barcha og'riqlarimni, barcha yaralarimni unga to'kib solayotgandek edim.
Taehyung nima qilishni bilmay qotib qolgandi. Aqli unga tinimsiz "u mast" deb qichqirardi. Ammo yuragi.. o'n yil davomida qalbining eng tubiga yashirib kelgan o'sha sirli tuyg'ulari to'g'onni yorib chiqqan suvdek toshib ketdi. Ko'zlari o'z-o'zidan yumildi. Irodasi butunlay sindi. Titrayotgan qo'llari beixtiyor belimdan mahkamroq qisib, meni ehtiros bilan o'ziga tortdi. Uning uzun barmoqlari sochlarim orasiga sanchildi. U menga javob qaytara boshladi.
Vaqt butunlay to'xtagandek edi. Oddiy do'stlikning o'n yillik mustahkam devori shu bir soniyalik.. extirosli bo'sa ichida abadiy parchalanib, kulga aylangandi. Endi ortga yo'l yo'q ekanligi ikkimizga ham ayon edi.

-----
Qora "Genesis" rusumdagi mashina motori o'chirilmagan holda turar, uning qizil orqa chiroqlari yoniq holatda o't oldirilgan holatda turardi. Mashinaga suyangancha, katta qora soyabon ostida Jeon Jungkook xotirjam sigareta chekib turardi. Uning ustidagi to'q kulrang paltosi qorong'ulik bilan singishib ketgan, o'tkir, burgutnikidek sovuq nigohlari esa to'g'ridagi qizil chodirli oshxonaga qadalgan edi. Jungkook Taehyungning eng yaqin do'sti, uning o'ng qo'li va ehtimol, bu dunyoda uni so'zsiz tushunadigan yagona inson edi. Taehyung mashinadan qanday jinnilarcha otilib chiqqanini va u yerga yugurib kirib ketganini u o'z ko'zlari bilan ko'rgandi. Shuning uchun u indamay, sabr bilan kutib turardi.
Biroq, uning xotirjamligi uzoqqa cho'zilmadi.
Ko'cha boshidan shiddat bilan kelib to'xtagan sariq taksining eshigi asabiylik bilan ochildi-yu, undan bir qiz otilib chiqdi. Uning egnidagi yupqa, och rangli kurtkasi yomg'irda bir zumdayoq ivib ketdi, baland poshnali tuflisida ko'lmaklarni kechib kelayotganini xavotir tufayli o'zi ham sezmasdi. Uning ko'zlarida qandaydir yovvoyi xavotir va jahl porlardi. Rei chodir tomonga yugurayotganida, yo'lini to'sib chiqqan baland bo'yli, qora soyabonli gavdaga deyarli urilib ketishiga bir baxya qoldi.
– Hoy! Ko'zingga qarab yursang bo'lmaydimi?! – deya baqirib yubordi Rei, yomg'ir aralash yuziga tushgan sochlarini asabiylashib orqaga surib.
Jungkook qilt etmadi. U hatto soyabonini ham qimirlatmadi. Barmoqlari orasidagi sigaretadan ko'tarilayotgan tutun sovuq havoda asta tarqaldi. U qizga tepadan, o'ta sovuqqon va piching aralash nigoh bilan qarab turardi.
– Qayerga ketyapsan, buzg'unchi ? – uning ovozi yomg'ir shovqini ostida ham shunchalar aniq eshitildiki, Rei taqqa to'xtashga majbur bo'ldi.
– Sening ishing nima? Yo'limdan qoch! – Rei uni aylanib o'tmoqchi bo'ldi, lekin Jungkook soyabonni biroz oldinga engashtirib, uning yo'lini ataylab to'sdi.
– Men sening o'rningda bo'lganimda, u yerga kirmagan bo'lardim.
Rei boshini ko'tarib, uning yuziga tikildi. Ko'cha chirog'ining xira nurida yigitning o'tkir jag' chiziqlari, qora sochlari ortidagi beparvo ko'zlari namoyon bo'ldi. Rei uni tanidi. Taehyungning doim soyadek ergashib yuradigan, takabbur, odamovi do'sti – Jeon Jungkook. Ular bir necha marta umumiy yig'ilishlarda ko'rishishgan, lekin hech qachon to'g'ridan-to'g'ri gaplashishmagan edi. Ularning aurasi boshidanoq bir-biriga teskari magnitdek ta'sir qilardi.

– Nima deding? – Rei g'azabdan labini tishladi, uning yomg'irda ivigan vujudi titray boshlagandi. – Dugonam u yerda o'zini yo'qotadigan darajada mast holatda o'tiribdi. Uning ahvoli yomon! Men uni olib ketishim kerak. Shuning uchun, janob takabbur, yo'limdan qochmasang, shu soyaboningni boshingga urib parchalab tashlayman.Jungkookning labi burchagida deyarli sezilmas, istehzoli tabassum paydo bo'ldi. U sigaretasini yerga tashladi va qora tuflisining uchi bilan beparvo eza turib, qizga bir qadam yaqinlashdi. Endi ular shunchalik yaqin ediki, Jungkookning qora soyaboni Reini ham yomg'irdan to'sib qolgandi. Yigitning o'tkir atiri – tamaki va qora murch aralashmasi isli ifori qizning dimog'iga urildi.– Dugonangni hozirgina mendan qochib ketgan do'stim qutqaryapti, – dedi Jungkook, Reining g'azabdan yiatirab turgan ko'zlariga to'g'ridan-to'g'ri qarab. – Agar hozir u yerga bostirib kirsang, yillar davomida kutilgan daqiqani rasvo qilasan. Tushundingmi? Ular hozir bir-biriga muhtoj. Senga emas.Reining ko'zlari katta-katta ochildi. Uning aqli Jungkookning gapini endi hazm qilayotgandi. Taehyung… Aera. Uning o'zi Taehyungga qo'ng'iroq qilib chaqirgandi, axir. Lekin u shunchaki do'st sifatida keladi deb o'ylagandi. Jungkookning nigohlarida esa shunday sirli va aniq ishonch bor ediki, Rei bir zumda hammasini tushundi.– Sen… nima demoqchisan? – pichirladi Rei, ammo o'zini o'nglab olishga urinib, darhol qaddini tik tutdi. – Sening do'sting dugonamdan foydalanib qolmoqchimi? Aera hozir nima qilayotganini bilmaydi! U azob chekayapti. Jungkook chuqur xo'rsindi, xuddi kichkina, tushunmas bolaga qandaydir murakkab masalani tushuntirishdan charchagandek. U bo'sh qo'lini paltosining cho'ntagiga soldi.– Taehyung undan foydalanmaydi. Buni o'zing ham bilasan, – dedi u keskin ohangda. – U sening o'sha kaltafahm dugonangni qanday avaylashini bilish uchun ko'r bo'lish kerak. Shunday ekan, xalaqit berma. Jin ursin, sen hatto o'z-o'zingni yomg'irdan himoya qila olmaysan-u, birovni qutqarmoqchimisan?U shunday deb, qo'lidagi qora soyabon tutqichini keskin harakat bilan Reining qo'liga tutqazdi. Qiz kutilmagan harakatdan esankirab, soyabonni beixtiyor ushlab qoldi. Jungkook esa unga teskari o'girilib, yomg'ir ostida mashinasiga qarab yurdi.– Haydovchim seni uyingga tashlab qo'yadi, – dedi u mashina eshigini ocharkan, ortiga qaramay. – Kasal bo'lib qolib, bizga muammo orttirma. .Rei o'zining ustidan kulgandek qilib tashlab ketilgan soyabonni siqib ushlagancha, uning ortidan jahl bilan qarab qoldi. Tishlari g'ijirlardi, lekin yuragining qayerdadir g'alati, notanish bir his g'alayon ko'tara boshlagandi. Bu takabbur, sovuqqon iblis hozirgina nima qildi? Unga g'amxo'rlik qildimi yoki ustidan kuldimi?Ko'cha oshxonasi ichida esa, ikki yurak yomg'ir va ko'z yoshlar aralash ilk marta bir-biriga butunlay ochilayotgan bir paytda, tashqaridagi sovuq tunda butunlay boshqa, ziddiyat va chaqmoqlarga to'la yana bir hikoyaning tamali qo'yilgan edi.