Ikkinchi bob : Ashford

Haydovchi yo‘l bo‘yi menga biror og‘iz ham so‘z qotmadi.
San-Fransiskodan chiqib, shimolga qarab uch soat yurdik. Shu vaqt ichida mashina motorining bir me’yordagi gurullashi, har safar burilishga kelganimizda old o‘rindiqqa qo‘yilgan yo‘l qopimning asabga teguvchi gurs-gurs urilishi va radioning sukunatidan bo‘lak hech narsa yo'q. Mashinaga o‘tirishim bilan haydovchi radioni o‘chirib qo‘ygandi — so‘rab ham o‘tirmadi, shunchaki bosh irg‘ab ham qo‘ymadi. Go‘yo kimdir unga "Maya shovqin-suronni yoqtirmaydi" deb tayinlab qo‘ygandek, murvatni shartta buradi-yu qo‘ydi. Yo‘l chetidagi katta trassalar asta-sekin viloyat ichki yo‘llariga, ular esa o‘z navbatida tuproq va shag‘al aralash kimsasiz so‘moqlarga aylanib borishini oynadan kuzatib ketdim. Bunday yo‘llar biror bir tarmoqqa ulanmaydi, ular faqat bitta manzilga olib boradi va bu yo‘lga faqat yer yuzidan g‘oyib bo‘lishni istagan odamgina qadam bosadi.
Bor-yo‘g‘i ikki soatcha uxlay oldim, agar buni uxlash deb bo‘lsa.
Haligi homiylar ro‘yxatiga tasodifan ko‘zim tushganidan keyin, tuni bilan mehmonxona xonasida tong sahargi soat uchgacha u yoqdan-bu yoqqa asabiy yurib chiqdim. Miya bitta ma’lumot parchasini tinmay chaynab, baribir biror yechim topolmaydigan o‘sha tinkani quritadigan girdobga tushib qolgandim. Ko‘z oldimda o‘sha xayriya kechasida olingan surat gavdalanaverdi. Yigirma bir yoshli selfim — Zara’dan ijaraga olingan arzon kastyum-shimda, qo‘lidagi laminat qilingan press-kartani o‘ziga qalqon qilgandek mahkam ushlab turibdi. Hech qanday mantiqqa to‘g‘ri kelmaydigan bog‘liqlikni topishga urinyapman. Dominik Kross nega o‘sha davrada bo‘lgan? Nega endi milliarder odam men hali tilga tushadigan biror narsa yozishimdan olti yil oldin, talaba-jurnalistlar uchun uyushtirilgan kichik bir xayriya tadbiri bilan qiziqib qolgan?
Haliyam menda javob yo‘q edi. Tonggi soat to‘rtlarda miyam vahima va kofein asabiyligidan tamoman g‘ovlab qoldi. Oxiri taslim bo‘ldim — chalqancha yotgancha, uyg‘otgich jiringlab jonga tegmaguncha shiftdagi suv tomchisidan qolgan dog‘ga termulib yotdim.
Darvoza og‘ir, zanglagan temirdan edi. Boylikni ko‘z-ko‘z qilish uchun emas, butun boshli armiyani ichkariga kirgizmaslik uchun qurilgandek. Mashina yaqinlashishi bilan ular o‘z-o‘zidan ochildi. Yon oynadan darvozaning ortimizdan gursillab yopilishini kuzatarkanman, ichimda bir narsa uzilgandek bo‘ldi, yuragim orqaga tortdi.
Darvoza ichkarisidan uygacha boradigan yo‘l naqd to‘rt daqiqa vaqtni oldi. Buni aniq bilaman, chunki ko‘nglim aynimasligi uchun telefonga termulib ketdim — yoqilg'i quyish shaxobchasida shoshilib ichgan iliqqina kofem hozirgina ko‘rganlarim vaximasidan tashqariga otilib chiqishini xohlamasdim.
Yo‘lning ikki chetida qator tizilgan ulkan, qadimiy daraxtlar osmonni to‘sib turardi. Ertalabki soat to‘qqiz bo‘lishiga qaramay, barglar orasidan sizib o‘tayotgan nur nimjon va mutlaqo nursiz edi. O‘ng tomonda tartib bilan parvarishlangan bog‘ ko‘rindi — chetlari shunchalik o‘tkir va tajovuzkor burchaklar ostida qirqilgandiki, bu landshaft dizaynidan ko‘ra ko‘proq hamma narsani nazorat qilishni yaxshi ko‘radigan telbaning injiqligiga o‘xshardi. Keyin yo‘l keskin tepaga qarab burildi, daraxtlar siyraklashdi va ro‘paramda, nihoyat, Ashford Cross qasri qad ko‘tardi.
Men yo‘ldan olingan sun’iy yo‘ldosh xaritalarini shunchalik ko‘p ko‘rgandimki, uning chizmasini xotiramdan adashmay chizib bera olardim. Ammo Google Earth odamni bunday joylarning vahmali salobati va ulkanligiga tayyorlay olmas ekan . U hamma narsani sayqallab ko‘rsatadi. Ashford Cross me’mor tomonidan chizilganga o‘xshamasdi; u go‘yo asrlik tarixning timsoli — salkam bir yarim asr davomida har xil avlodlar tomonidan o‘zgartirilgan, Viktorian uslubidagi toshlardan tiklangan to‘rt qavatli ulkan qal’a edi. Xuddi mana shu qoyadan o‘sib chiqqandek va qoya dengiz tubiga cho‘kib ketganidan keyin ham shu yerda turgandek tuyulardi.

Mashinadan tushishim bilan yuzimga dengizning muzdek shamoli urildi.
Ko‘zlarim beixtiyor tepaga qarab ketdi. Uchinchi qavat, sharqiy qanot, eng chetdagi oyna: chiroq yoniq edi. Mashina motori o‘chishga ulgurmay, kimdir tepada meni kutib turardi. O‘sha oynaga bir muddat tikilib qoldim, qo‘llarim kurtkamning cho‘ntagida muzlab ketdi. Keyin yuklarimni oldim-da, tosh zinalardan yuqoriga ko‘tarildim.
Barmoqlarim yog‘och eshikka tegishga ulgurmay, Tomas Riv eshikni ochdi.
U oltmish yoshlar atrofidagi, yelkalari baquvvat, yuzi go‘yo granitdan yo‘nilgan va yomg‘irda qolib ketgandek ko‘rimsiz, kelbatli odam edi. U indamay qo‘limdagi og‘ir qopni oldi va ichkariga o‘tishim uchun chetga surildi.
— Miss Hart. Men Tomasman. Bu mulkni boshqaraman.
— Maya desa ham bo‘laveradi, — deb tomog‘imni qirdim. Ovozim juda nimjon va ingichka chiqdi.
U yengilgina bosh silkib qo‘ydi — bu imo-ishorasi bilan ismimni miyasiga qayd qilib qo‘yganini, ammo baribir meni "Miss Hart" deb chaqirishda davom etishini bildirdi.
— Oshxonada nonushta tayyor. Uyni hozir ko‘rsataymi yoki ovqatlanib bo‘lganingizdan keyinmi? Qay biri ma’qul?
Dahliz juda ulkan, shifti ikki qavat balandligida bo‘lib, tosh pol etiklarim tovushidan aks sado berardi. Ichkaridan kedr daraxti, nam jun va eski, chiriyotgan qog‘oz hidi kelardi. Bularning barchasining ostida okeanning o‘sha o‘tkir hidi sezilib turardi; qoyalar shu qadar yaqin ediki, dengiz havosi tosh devorlar orasidan sizib kirgandek edi. Dahlizning oxirida quyuq yog‘ochdan yasalgan ulkan zina ikki tomonga ajralib ketgandi. Oyoq ostidagi gilamlarning chetlari titilib ketgan, bir paytlar juda qimmatbaho bo‘lgani ko‘rinib turardi, ammo vaqt ularni o‘z domiga tortgan edi.
Bu men kutgan narsa emasdi. Men hammasi dabdabali, hashamatli va yangi boylarning soxta aslzodaligini ko‘z-ko‘z qiladigan darajada bo‘ladi deb o‘ylagandim. Buning o‘rniga, bu uy shunchaki qadimiy va sovuqqon tuyulardi, mening borligim unga zarracha ham qiziq emasdi.
— Keling, avval aylanib chiqaylik, — dedim yenglarim bilan qo‘llarimni berkitib. — Tezroq tugatganimiz ma’qul.
Aylanish naqd qirq daqiqa davom etdi va oxiriga kelib oyoqlarim uvishib qoldi.
Mening xonam g‘arbiy qanotda edi. Dahshat — Kvinsdagi butun boshli kvartiramdan ham katta bo‘lib, derazasi tartib bilan parvarishlangan bog‘ga qaragan edi. Mebel to‘q rangli, og‘ir maxagondan yasalgan bo‘lib, uni joyidan sal bo‘lsa-da qo‘zg‘atish uchun kamida to‘rt kishi kerak edi. Ammo hamma yoq top-toza, ozoda edi. Pardoz stolida zarracha ham chang yo‘q. Kimdir mening qachon kelishimni aniq bilib, bu yerlarni soatlab tozalagan ko‘rinadi.
Keyin u menga janubiy qanotning ikkinchi qavatidagi kutubxonani ko‘rsatdi.
Men eshik ostonasidanoq to‘xtab qoldim.
Uchta devor tub-tubigacha kitob javonlari bilan to‘ldirilgandi. Markazda ulkan tosh kamin turardi, uning o‘chog‘i o‘n yillik kuydan qorayib ketgandi. Yuqori javonlar bo‘ylab harakatlanadigan g‘ildirakli jez zangori narvon osilgan edi, uning bitta g‘ildiragi sal qiyshayib qolgandi. Bu xona shunchaki ko‘rgazma uchun emas, balki unda chinakam hayot borligini ko‘rsatib turardi. Charm kreslolar eskirgan, yordamchi stollarda qog‘oz dastalari va ochiq qolgan jurnallar yotardi.
Men ichkariga kirdim va ularning qanday tartibda joylashtirilganini tushunishga harakat qilib, biorgafiya kitoblarining chetidan barmoqlarimni yurgizdim. Alifbo tartibida emas. Xronologik ham emas edi.
Keyin shimoli-sharqiy burchakka yetib borib, to‘xtadim.
Ikkita butun boshli javon — chamasi qirq-ellikta kitob — teskari o‘girib qo‘yilgandi. Kitoblarning nomlari yozilgan qismi devorga qaragan, faqat sarg‘aygan qog‘oz varaqlarning chetlari ko‘rinib turardi. Bu juda g‘alati tuyuldi. Qasddan qilingan, bir xil ko‘rinishdagi bo‘sh qog‘ozlar to‘plami. Kutubxonaning yarmini tasodifan teskari o‘girib qo‘yish mumkin emas.

— Bularga nima bo‘lgan? — deb so‘radim barmog‘im bilan ko‘rsatib.
— Janob Kross ba’zi jildlarni shaxsiy saqlashni afzal ko‘radilar, — dedi Tomas.
Unga qaradim, qolgan izohni kutdim, lekin uning yuzi go‘yo devordek qotib qolgandi. U bu javobni o‘nlab marta bergani va yana o‘nlab marta ko‘zini pirpiratmay bera olishi aniq edi.
Men qiziquvchanligimni ichimga yutdim. Birinchi kundanoq ma’lumotga ochko‘z bo‘lib ko‘rinishni istamadim.
— Sharqiy qanot-chi? Bizdan tepadagi qavat?
— Shaxsiy hudud.
— Janob Kross u yerda...
— Janob Kross sizni soat roppa-rosa ikkida, uchinchi qavatdagi ish xonasida kutadilar. — Tomas koridorga qarab burildi, uning turishi suhbat tugaganini yaqqol ko‘rsatib turardi. — Birinchi qavatni tugatib qo‘yamizmi, miss Hart?
Tushga yaqin men o‘z xonamdagi matras chetida o‘tirib, ochiq chamadonimga tikilib, qo‘llarim titrashini to‘xtatishga harakat qilardim.
U meni ismim bilan chaqirishimni so‘ragandi. Nyu-Yorkdagi barcha tajribali biograflar va jinoyat haqida yozadigan soyabosotlar (Ghost writer) turganda, u atigi bitta o‘rtacha muvaffaqiyatga erishgan va talabalik qarzlariga ko‘milib ketgan yigirma yetti yoshli qizni tanlagandi. *“E’tiborning o‘ziga xos sifati”*, — deb yozgandi u Viktorga yo‘llagan xatida. Bu ibora bir necha haftadan beri miyamda aylanib, meni ham g‘ururlantirar, ham ko‘nglimni aynitardi.
Keyin yana o‘sha nonushta.
Nihoyat oshxonaga tushganimda, Tomas menga likopcha tayyorlab qo‘ygan edi. Achchiq qora kofe. Salgina kuygan nordon non. Yonida bir chimdim dengiz tuzi bilan yumshoq qaynatilgan bitta tuxum. Bu mehmonxonalardagi oddiy nonushta emas edi. Bu aynan men har safar yozish girdobiga sho‘ng‘iganimda tongda yeydigan narsam edi. Men buni Viktorga aytmagandim. Hech kimga aytmagandim.
Men yon daftarchamga tikilib, miyam g‘ovlab ketdi. Buning mantiqiy tushuntirishi bo‘lishi kerak. Viktor shartnoma muzokaralari paytida Krossning yordamchisi bilan g‘iybatlashgan bo‘lishi mumkin — o‘zini yaqinroq ko‘rsatish uchun mening odatlarim haqida shunchaki aytib o‘tgan bo‘lishi mumkin. Agentlar shunday qilishadi. Ular o‘z mijozlarini qandaydir o‘zgacha va samimiy ko‘rsatishga harakat qilishadi.
Lekin miyam boshqa variantga qarab ketaverdi. Men ovoz chiqarishni istamaydigan o‘sha qora, mantiqsiz xayolga.
U bilardi.
Roppa-rosa soat 1:55 da sharqiy qanotning uchinchi qavatiga ko‘tarildim. Bu koridor uydagi qolgan joylardan farq qilardi — sovuqroq, torroq, havo mutlaqo qimir etmasdi, go‘yo uy bu koridorni tashqi dunyodan butunlay uzib qo‘ygandek edi.
Eng oxiridagi eshik bir necha dyuymga ochiq turardi.
Men unga yetib bordim, og‘ir yog‘och eshikni qoqish uchun qo‘limni ko‘tardim, yuragim qovurg‘alarimga urilardi.
— Kiring, miss Hart.
Ovoz men barmoqlarimni eshikka tekkizishga ulgurmay, sukunatni buzib yubordi.
Muzlab qoldim, qo‘lim havoda muallaq qoldi. Men biror bir sado chiqarmagandim. Oyog‘imda yumshoq poshnali etik bor edi. Chuqur nafas oldim, eshikni itarib, ichkariga qadam qo‘ydim.
Ish xonasi hayratlanarli darajada bo‘sh, deyarli tibbiy xonadek sovuq edi. Bu yerda antiqa gilamlar yoki charm muqovali klassik kitoblar yo‘q edi. Shunchaki ulkan kulrang stol, uchta kompyuter monitori, po‘lat arxiv javonlari va bitta kitob javoni. Devorlar bo‘m-bo‘sh edi, faqat deraza yaqinida kichik, ramkaga solingan hujjat bor edi, u mendan ancha uzoqda bo‘lgani uchun o‘qiyolmadim.
Dominic Kross oyna yonida turardi. U mening koridordan kelayotganimni eshitgan va o‘tirib, o‘sha tushkun milliarder rolini o‘ynash uchun yetarli vaqtga ega edi, lekin u tik turishni afzal ko‘rgandi.
Men sud zalidan olingan sifatsiz suratlar va eski moliyaviy jurnallardan uning yuzini haftalab yodlagandim, lekin uni hayotda ko‘rish baribir hayratlanarli edi. Ommaviy axborot vositalari doim uning yuzidagi o‘sha keskin chiziqlarga — qora sochlari, tajovuzkor iyak qismi va yuzining sovuq, aslzodalarga xos simmetriyasiga e’tibor qaratishardi. Ammo ular uning salobatini hisobga olishmagandi. U xonada g‘ayritabiiy, mutlaqo harakatsiz turardi. U asabiylashib qimirlamas, yenglari tugmasini to‘g‘rilamasdi.

U shunchaki mikroskop ostiga qarayotgan olimning o‘sha qilt etmas, sinchkov nigohi bilan mening kirib kelishimni kuzatdi.
— Maya Hart, — dedim o‘zimni majburlab xonani kesib o‘tarkanman. Qo‘limni uzatdim, chunki agar biror bir jismoniy harakat qilmasam, ortimga burilib, qochib ketadigandek edim.
U qo‘limni qisqa, qattiq va mutlaqo sovuq qisdi.
— Bilaman.
Hech qanday *"tanishganimdan xursandman"* yoki *"Ashfordga xush kelibsiz"* degan gap bo‘lmadi. Shunchaki rostini aytdi-qo‘ydi.

U stolining yonida joylashgan charm kresloni ko‘rsatdi — qarshisida emas, balki yonida, burchak ostida joylashgandi, bu esa oramizdagi har qanday rasmiy to‘siqni yo‘q qilardi. O‘tirganimda, o‘ng tomonimdagi stol ustida teskari yotgan kumush rasm ramkasiga ko‘zim tushdi. Ramkaning orqa tomoni eskirgan, chizilgan baxmal edi. Uni ag‘darib ko‘rishni dildan xohlardim, lekin ko‘zlarimni majburlab olib qochdim. Agar tikilib qolsam, nimani qidirayotganimni darrov tushunardi.
— Men bugundan boshlamoqchiman, — dedi u o‘tirarkan. — Agar ishlashga tayyor bo‘lsangiz.
— Avval bir nechta savollarim bor edi, — dedim yon daftarchamni tizzamga qo‘yib.
Uning yuzida bazo'r seziladigan o‘zgarish yuz berdi. Bu g‘azab emas edi; ko‘proq stol qarshisidagi odamning qo‘lida yaxshi qartalar borligini tushunib yetgan qimorbozning holatiga o‘xshardi. — Bemalol.
— Siz oxirgi besh yil ichida mamlakatdagi barcha yirik nashriyotlarning taklifini rad etgansiz, — dedim to‘g‘ri uning ko‘zlariga qarab. — Nega buni aynan hozir qilyapsiz?
— Vaqti keldi.
— Bu matbuot uchun beriladigan javob. Hech qanday ma’noni anglatmaydi.
— Ha, — deb rozi bo‘ldi u ovozi mutlaqo o‘zgarishsiz. — Anglatmaydi.
U shunchaki o‘tiraverdi, oramizdagi sukunatni go‘yo tuzoqdek cho‘zilishiga yo‘l qo‘yib berdi. Aksariyat odamlar suhbat to‘xtab qolganda o‘zlarini noqulay his qilishadi va bo‘shliqni to‘ldirish uchun valdiray boshlashadi. Kross unday qilmadi. U shunchaki kutdi, mening terlashimni tomosha qilib o‘tirish unga mutlaqo qulay edi.
— Nega aynan men? — dedim rasmiyatchilikni yigishtirib. — Tog'risini ayting.
— Chunki siz safsata yozmaysiz, — dedi u oddiygina. — Siz g‘iybatlar yoki sarlavhalarga qiziqmaysiz. Oxirgi kitobingizni o‘qidim. Siz omma ishonishni xohlaydigan narsa bilan aslida nima sodir bo‘lgani o‘rtasidagi masofa haqida yozasiz. — U to‘xtadi, qora ko‘zlari mening ko‘zlarimga qadaldi. — Siz o‘sha masofani tushunasiz.
Tomog‘im quriy boshladi. — Bu professional sabab.
— Ha.
— Men shaxsiy sababi bormi deb so‘rayapman.
Xonaga o‘lik sukunat cho‘kdi. Tashqarida Tinch okeanidan kelayotgan tuman daraxtlar chizig‘ini yutib yuborayotgan edi, oyna ortidagi dunyo oppoq g‘ubor devoriga aylandi.
Kross uch soniya ko‘zlarimga tikilib turdi. To‘rt soniya. U qaror qabul qilayotganini bildirish uchun yetarli muddat.
— Boshlashimiz kerak, — dedi u stoliga qarab burilib. — O‘tadigan yo‘limiz hali ko‘p.
Men sumkamdan raqamli diktofonni oldim-da, oramizdagi yog‘och stol ustiga qo‘yib, qizil tugmachani bosdim. — Qayerdan xohlasangiz, boshlayvering.
U bir soniya o‘sha miltillayotgan kichik chiroqqa qaradi, keyin yana menga yuzlandi.
— Men oxiridan boshlamoqchiman, — dedi u ohista. — Ko‘p memuarlar bolalikdan boshlanadi, lekin men buni zerikarli deb hisoblayman. Bu inson hayotini aslida belgilab beradigan voqelikdan qochishning oson yo‘li. — U sal orqaga suyandi. — Men ayriliqdan boshlamoqchiman.
U Selestani nazarda tutayotgandi. Shunday bo‘lishi aniq edi. Olti yil oldin shu uydan chiqib ketgan va yer yuzidan butunlay g‘oyib bo‘lgan xotinini. Kaliforniya shtati uni o‘ldirganini isbotlash uchun millionlab pul sarflagan o‘sha ayolni.
Lekin u bu so‘zni — *ayriliq*ni aytganda, ovozida hech qanday og‘riq sezilmadi. Undan qayg‘u hidi kelmadi. Bu shunchaki bir mavhum tushunchadek yangradi. Men qo‘limni uzatib, asabiylashganimdan diktofon tugmasini ikkinchi marta bosib qo‘ydim, shunchaki o‘sha yashil chiroq hali ham miltillayotganiga ishonch hosil qilish uchun.
Va keyin Dominik Kross o‘z xotini haqida gapira boshladi.
Tomas xonamga olib chiqqan kechki ovqatni yeyolmadim.
Soat tungi to‘qqiz edi. Kumush patnis stol ustida daxlsiz turardi — qovurilgan tovuqning hidi ajoyib edi, lekin unga qarashning o‘ziyoq ko‘nglimni aynitardi. Diktofonimda uch soatlik audioyozuv va yon daftarchamda tartibsiz, shoshilinch yozilgan o‘n ikki varoq qaydlar bor edi. Men esa boshimni changallagancha stolda o‘tirardim, chunki nimadir mutlaqo noto‘g‘ri edi.

U yolg‘on gapirayotgani yo‘q edi. Alam qiladigani ham shu. Men oxirgi qirq sakkiz soatni sud bayonnomalarini, politsiya hisobotlarini, guvohlarning ko‘rsatmalarini yodlash bilan o‘tkazgandim. U bugun tushdan keyin menga aytgan hamma narsa mutlaqo haqiqatga to‘g‘ri kelardi. Sanalar mos edi. Ismlar mos edi. Uning nikohi, janjallari, Selesta g‘oyib bo‘lishidan oldingi oxirgi oylar haqidagi tasvirlari — hammasi ommaviy hujjatlar bilan mukammal darajada mos kelardi.
Lekin bu *haddan tashqari* mukammal edi.
Uch soat davomida bu odam o‘z hayotining muhabbati — so‘yib tashlaganlikda ayblanayotgan ayoli haqida gapirdi va uning ovozi biror marta ham titramadi. Yurak urishi tezlashmadi. Uning ovozidan na g‘azab, na alam va na o‘zini himoya qilish ohangi sezildi. U xuddi Yevropa tarixi haqida ma’ruza qillayotgan professordek gapirardi. Mutlaqo begona edi. Go‘yo notanish bir odam haqidagi hujjatli filmga ovoz berayotgandek.
Men ruchkamni olib, varoqning pastki qismiga yozib qo‘ydim: *“Hissiyot: o‘lik. Yig‘lamaslikka harakat qilayotgan odamning sukunati emas. Shunchaki... bo‘shliq. Xuddi ob-havo haqida gapirayotgandek”*.
Siyohga tikilib qoldim. Keyin uning tagidan yana qo‘shib qo‘ydim: *“Yoki tomoshabinlarning qanday munosabat bildirishini oldindan biladigan va shunchaki qarsaklarni kutayotgan odamdek”*.
Daftarni shartta yopdim, o‘rnimdan turib, noutbukimni ochdim.
O‘sha xayriya kechasidagi suratni qaytadan ochdim. Onlayn arxivdan olingan sifatsiz, past sifatli tasvir. Piksellar kulrang va oq bloklarga ajralib ketguncha yaqinlashtirdim. Eshik oldidagi odam u mikan yoki yo‘q, baribir bilib bo‘lmasdi; juda xiralashgan, soya ostida qolgandi. Lekin homiylar ro‘yxati aldamaydi. Cross Capital olti yil oldin aynan o‘sha talaba-jurnalistlar seminarini moliyalashtirish uchun yigirma ming dollar chek yozib bergan. Men esa o‘shanda Nyu-Jersidagi ishchilar shaharchasidan kelgan, u pul to‘lagan xonada o‘tirgan hech kim tanimaydigan bir qiz bo‘lganman.

Barmoqlarim klaviatura ustida muallaq qoldi. To‘satdan kelgan vahimali turtki bilan qidiruv satriga uning va mening ismimni birga yozdim: *“Dominic Cross Maya Hart”*.
Natijalar mutlaqo oddiy edi. Shunchaki nashriyot e’lonidan olingan maqolalar, mening gonorarim qancha bo‘lganiga qiziqqan bir nechta klikbeyt bloglar, bir-ikkita tvitlar. Hech qanday maxfiy tarix yo‘q. Yashirin aloqalar yo‘q.
Ismimni o‘chirib tashladim va yozdim: *“Cross Capital xayriya jurnalistika”*.
Fondlar ro‘yxati paydo bo‘ldi. Men yillik hisobotlarni sakkiz, to‘qqiz, o‘n yil orqaga qaytarib varaqlay boshladim.
U yigirma yoshlarining o‘rtalaridan boshlab jurnalistika stipendiyalari va kichik nashriyot grantlariga pul tikib kelgan. Hammasi yashirin fond orqali tinchgina amalga oshirilgan — hech qanday katta matbuot anjumanlari, uning ismi yozilgan lavhalar yo‘q. Shunchaki jimjit kapital yakunda uning xotini g‘oyib bo‘lishini yoritadigan aynan o‘sha sohaga kirib borgan.
Kresloga suyandim, og‘riyotgan ko‘zlarimni uqaladim.
Bu hikoyaning mutlaqo mantiqiy, zerikarli varianti ham bor edi. San’atni qo‘llab-quvvatlashni yaxshi ko‘radigan milliarder, qachonki qotillik sudi uning ismini bulg‘aganida buni to‘xtatgan. Bunday narsalar doim bo‘lib turadi. Nonushta shunchaki tasodif bo‘lishi mumkin. Oynadagi chiroq esa men kelishimdan oldin lampalarni yoqqan xizmatkor qizning ishi bo‘lishi mumkin. Eshik ortidagi ovoz-chi? Uyning poli toshdan; ovoz yaxshi tarqaladi. U mening etiklarim taqillashini bir milya uzoqlikdan eshitgandir.
Lekin ichki sezgim bunga ishonmayotgan edi.
Daftarimga qayta qaradim. *“Xuddi boshqa birov bilan sodir bo‘lgan voqeani hikoya qilayotgan odamdek”*.
Uning stolidagi teskari yotgan kumush ramka haqida o‘yladim. Nega shaxsiy ish xonangizda fotosuratni yashirishingiz kerak?
Uning so‘z tanlashini o‘yladim. *Ayriliq.* *O‘lim* emas. *G‘oyib bo‘lish* emas. Ayriliq yo‘qolgan, ammo bu dunyoning qayeridadir baribir mavjud bo‘lgan narsani anglatadi.
Sekin-asta, qo‘llarim biroz titragancha, yon daftarning eng pastki qismiga so‘nggi satrni yozdim:
*“Agar u o‘tmishni eslamayotgan bo‘lsa-chi?”*
So‘zlarga ular xiralashguncha tikilib turdim.
*“Agar u shunchaki sahnani tayyorlayotgan bo‘lsa-chi?”*
Tashqarida dengiz zulmati quyuqlashgandi. Ufqda na shahar chiroqlari, na daraxtlar orasidan o‘tayotgan mashina chiroqlari ko‘rinardi — faqat pastdagi qoyalarga urilayotgan Tinch okeanining cheksiz to'lqinlarining ovozi eshitilardi.
Men og‘ir ko‘rpani iyagimga qadar tortib, ulkan karavotga yotdim. Lekin uxlay olmadim. Osmon qoramtir tus olguncha meni uyg‘oq tutgan savol Dominik Kross men bilan o‘yin o‘ynayaptimi yoki yo‘qmi degan shubha emas edi.
Uni bu o‘yinni qachon boshlagani o‘ylantirayotgan edi.

-2-

Birinchi bob : Taklif
- Maya -
Monitor ekranidagi miltillab turgan o‘sha mitti chiziqcha ko‘zimga xuddi masxaralagandek ko‘rinadigan darajada uzoq vaqt o‘sha bo‘m-bo‘sh sahifaga tikilib o‘tirdim.
"Biror nima yoz, — derdi u go‘yo. — Nima bo‘lsa ham yoz. Axir ilgari bu ish qo‘lingdan kelardi-ku”.
Noutbukni yopdim.
Uydan ko‘chirilishim haqidagi ogohlantirish xati haligacha oshxona peshtaxtasi ustida, bundan to‘qqiz kun avval qoldirgan joyimda turardi. O‘shanda xatni ikki marta qayta-qayta o‘qigan, so‘ng uni juda ehtiyotkorlik bilan joyiga qo‘yib, hammomga kirgancha vanna chetiga o‘tirib yigirma daqiqa davomida hisob-kitob qilgandim. Hech qachon oxiri tugamaydigan hisob : to‘lanmagan ijara haqi, allaqachon sarflab bo‘lingan avans. Yangi kitob topshirilishiga olti hafta vaqt qoldi, ammo o‘rtada bitta ham so‘z yozilmagan. Muharririm esa menga ishonayotgandek ko‘rinishga ham ortiqcha kuch sarflamay qo‘ygan.
Yigirma yetti yoshdaman, lekin allaqachon yetarlicha qarishga ulgurdim.
Birinchi kitobim yigirma to‘rt yoshimda chop etilgan. “Xavfsiz bandargoh ” — beshta davlatga daxldor bo‘lgan, uchta oilaning yostig‘ini quritgan kontrabanda ishi haqidagi hujjatli detektiv janridagi kitob edi. O‘shanda mo‘jiza yuz berib, kitobni odamlar o‘qiy boshlagandi. Shunchaki emas, juda ko‘p odam o‘qigandi. Nashriyotdagilar o‘sha raqamlarni ko‘rib, men haqimda “kashfiyot”, “unutilmas asar” kabi balandparvoz so‘zlarni ishlatishgan. Aslida ularga ishonib xato qilganman, chunki bu kabi maqtovlar qanchalik tez berilsa, shunchalik oson qaytarib olinadigan narsalar uchun o‘ylab topilgan.
Ikkinchi kitobim esa birinchisining uchdan biricha ham sotilmadi.
Uchinchisi esa umuman bo‘lmaydi. Bu ketishda-ya? Iyun oyidan beri nomi shunchaki “Birinchi bob” deb turgan va besh oylik chinakam azob-uqubatlardan keyin ham ichidan birorta tayinli gap chiqmagan hujjat bilan-a?
Finjonda qolgan qahvaning oxirgisini quydim, uni isitib ham o‘tirmay, rakovina tepasida sovuqligicha ichib yubordim.

Telefonim jiringladi.
Viktor Halane yigirma ikki yoshimdan beri agentim edi. O‘tgan besh yil ichida men uni xuddi ob-havoni kuzatgandek o‘rganib olgandim — nima deyishidan emas, gapirishdan oldin necha soniya jim turishidan maqsadini bilardim. U ehtiyotkor odam edi. Har bir qadamini o‘ylab bosadigan, suhbatga kirishishdan avval uning muhitini belgilab oladiganlar xilidan.
O‘sha kuni ertalab uning ovozi juda samimiy eshitildi. Ataylab, o‘ylab qilingan samimiylik.
Bu esa u menga rad etishim aniq bo‘lgan biror narsani taklif qilmoqchiligidan dalolat berardi.
— Maya. — U bir oz jim qoldi. — Javob berishdan oldin gapimni oxirigacha eshitishingni xohlayman.
— Sizga ham salom, Viktor.
— Men jiddiy aytyapman. Gapimni bo‘lmay eshit. Hammasini.
Peshtaxtaga suyandim. Ko‘chirilish haqidagi xatga qaradim.
— Mayli, eshitaman.
U menga hammasini aytib berdi.
U o‘sha nomni — oddiy, deyarli pichirlab aytilgan ikki og‘iz so‘zni tilga olgan zahoti, xonadagi muhit birdan o‘zgardi. Bu kinolardagidek vahimali musiqa yangrab, chiroqlar o‘chib-yonishi kabi keskin yuz bermadi. Hammasi juda sokin edi. Xuddi yaqinlashayotganidan hali o‘zining ham xabari yo‘q bo‘ron oldidan havo harorati bir oz pasaygandek.
Dominic Cross.
Men bu nomni bilardim. Hammamiz bilardik — ayrim voqealar odamlarning xotirasiga ularni tushunganimiz uchun emas, balki umuman tushunolmaganimiz uchun muhrlanib qoladi-ku, bu ham xuddi shunday edi. Yakuni oxirigacha hal bo‘lmagan voqea.
O‘ttiz to‘rt yoshli yirik investitsiya kompaniyasi — Cross Capital rahbari. Uning nufuzi shu qadar keng ediki, moliyaviy jurnalistika sohasidagi to‘rtta do‘stim uning biznes imperiyasi xaritasini chizishga urinib, baribir oxiriga yetkaza olishmagandi. O‘z kuchi bilan oyoqqa turgan milliarder, garchi “oyoqqa turish” jarayoni boshqalar ko‘zidan yashirin bo‘lgan bo‘lsa-da. Dominik Kross o‘z parvozini shunday sirli tarzda amalga oshirgandiki, u shaxsiy hayotning daxlsizligi ham aslida ulkan hokimiyat ekanini yaxshi anglagandi.
Bundan yetti yil muqaddam uning xotini g‘oyib bo‘lgandi.

Ismi Selesta edi. Yigirma sakkiz yoshda. Kurator. Undan qolgan sanoqli suratlarda u qora sochli, doim kadrga sal teskari qarab turgan holatda muhrlangan, go‘yo kimdir uni ortidan chaqirgandek. Matbuot uni “tarkidunyochiroq” va “til topishish qiyin bo‘lgan ayol” deb ta’riflardi. Men bu kabi ta’riflarni ko‘p o‘qiganimdan ularning ortida nima turganini yaxshi bilardim — bu odamlar o‘zlari so‘z bilan ifodalab berolmaydigan, ichkarisiga kira olmagan ayollarga nisbatan ishlatadigan til edi.
U mart oyining seshanba kunlaridan birida g‘oyib bo‘lgandi.
O‘n to‘rt oy o‘tgach, Dominik hibsga olindi.
Sud qilindi. Va oqlandi.
O‘sha hukmdan keyin u biror marta ham ommaga ko‘rinish bermagan, gapirmagandi.
— U o‘z avtobiografiyasini yozmoqchi, — dedi Viktor. — Bor haqiqatni — nikohidan tortib, ayblovlar, sud jarayonigacha, xullas, hammasini. U buni boshqa bir yozuvchi uning nomidan yozishini xohlayapti. Unga ilgari ham bir necha bor shunday takliflar bilan chiqishgan ekan, lekin u rad etgan. — Yana bir bor jimlik. Bu safargisi qisqaroq, ammo ma'noli edi. — U seni so‘radi, Maya. Aynan seni. Ismingni aytib so‘radi.
Men indamadim.
— U sening ikkinchi kitobingni o‘qigan ekan. Advokatining xatida shunday gap bor... — Viktor qog‘ozlarni titkilab, o‘sha satrni qidira boshladi. — *“Aksariyat yozuvchilar shunchaki o‘zlarini ko‘rsatish uchun tirishadigan, ammo Maya ega bo‘lgan o‘sha o‘zgacha sinchkovlik va diqqat-e’tibor...”*
*O‘zgacha sinchkovlik va diqqat-e’tibor.*
Bu so‘zlarni xayolimda tahlil qildim. Ularda qandaydir aniqlik bor edi. Shunchaki quruq maqtovga o‘xshamasdi, aynan mana shu jihati uni eng ta’sirli xushomadga aylantirgandi.
— Qayerda ekan? — deb so‘radim.
— Uning mulkida. Shimoliy Kaliforniyada. Ish tugaguncha o‘sha yerda, uning hududida yashaysan. — Viktor xizmat haqini aytdi.
Qahva finjonini asta peshtaxtaga qo‘ydim.
— Uch-to‘rt oy, — davom etdi Viktor. — Hamma xarajatlar qoplanadi. Muallif sifatida sening isming ham chiqadi. — U raqamlar miyamga yaxshilab o‘rnashishi uchun bir oz jim qoldi, chunki Viktor jimlik kuchini hammadan yaxshi tushunardi. — Bu sening hozirgi barcha muammolaringni hal qiladi, Maya. Hammasini.
U ko‘chirilish haqidagi xatni nazarda tutayotgandi. Muharririm uchinchi kitob ustida ish ketmayotganini sekingina shama qilganida, men qaytarib bergan avans pulini nazarda tutayotgandi. Hayotimni men tanimaydigan darajaga keltirib qo‘ygan, o‘tgan o‘n sakkiz oylik “sal qoldi”, “deyarli” va “shunga yaqin” degan umidsiz urinishlarni nazarda tutayotgandi.
Uning haqligi g'ashimni keltirdi.
— U oqlangan edi-ku, — dedim men.
— Ha.
— Bu yoki u haqiqatan ham aybsizligini, yoki uning aybini isbotlay olishmaganini anglatadi.
— Oqlanish degani odatda shuni anglatadi, ha.
— Va u bu voqeani aynan hujjatli detektiv janrida yozadigan yozuvchi hikoya qilib berishini xohlayaptimi?
— U buni aynan *sen* yozishingni xohlayapti. Bu yerda farq bor chog‘i. — Viktorning ovozi bir parda yumshadi. — Nima demoqchi ekaningni bilaman. Bu sen qaytishni tasavvur qilgan loyiha emasligini ham bilaman. Lekin Maya — sen sakkiz oydan beri biror nima yozishga urunyapsan va hech narsa chiqmayapti. Balki muammo senda emasdir? Balki muammo sening doim xavfsiz narsalar haqida yozishga urinayotganingdadir? — U bir oz to‘xtaldi. — Bu safar xavfsiz bo‘lmaydi.
Yopiq noutbugim ichidagi ko'rsatkich hamon miltillayotgandi. Uni ko‘rmayotgan bo‘lsam-da, his qilib turardim.
— U haqida qo‘lingda nima bo‘lsa, hammasini menga jo‘nat, — dedim.
Viktor yengil tin oldi.
— Bir soat ichida pochtangda bo‘ladi.
— Va yana bir gap, Viktor, — ovozimni xotirjam saqlashga urindim. — Nima uchun aynan menligimni aytdimi? Boyagi maqtovni aytmayapman. Haqiqiy sababini.
Gushakdagi navbatdagi jimlik go‘yo aytiladigan gapning tahrirlanayotganidan darak berardi.
— U sening uning tarixini tushuna olishingni aytdi, — dedi Viktor ehtiyotkorlik bilan. — Hozirgi ijodkorlar ichida buni uddalay oladigan yagona yozuvchi sen emishsan.

*Hozirgi ijodkorlar ichida.* Hozirgi zamon. Aynan hozirgisi.
Go‘yo ilgari bu ro‘yxat uzunroq bo‘lgandek. Go‘yo bu tanlov allaqachon boshlangan-u, endi yakuniga yetgandek.
Men uni ortiqcha qistab o‘tirmadim. Viktor xayrlashib, go‘shakni qo‘ydi. Men esa kvartiramda ko‘chirilish xati, bo‘m-bo‘sh sahifa va Viktor aytgan o‘sha ulkan mablag‘ haqidagi o‘ylar bilan birga yolg‘iz qoldim. U pulni hali nima qilishni ham bilmasdim.
Yangi qahva damladim va noutbukni ochdim.
Uzluksiz olti soat o‘qidim.
Hammasini tezroq tugatish uchun dastlab matbuot xabarlaridan boshladim. Ma'lumotlar juda ko‘p edi — Selestaning g‘oyib bo‘lishidan tortib, hibsga olish va sud jarayonlarigacha bo‘lgan o‘n to‘rt oylik xabarlar. Bu voqeada matbuot oylar davomida chayqashi uchun kerakli barcha xialatlar bor edi: pul, go‘zallik, dom-darakshiz yo‘qolgan ayol va suratlarda xuddi Dominik Kross kabi sovuq va vahmali ko‘rinadigan erkak.
Chunki hech kim ochiq aytmaydigan, ammo hamma nazarda tutadigan bir haqiqat bor edi: uni xunuk qilib suratga olishning iloji yo‘q edi. Odamlar bilan tez til topishadigan, kameraga qanday qarashni biladigan erkaklarning husni emasdi bu. Bu butunlay boshqacha go‘zallik edi — u sizni o‘ziga chorlagani uchun emas, aksincha, chorlamagani uchun ham ikki marta qarashga majbur qiladigan qiyofa edi. Sud jarayonidagi har bir suratda tomoshabinlar uchun o‘zining aybsizligini isbotlashga urinishdan mutloq va qat’iy voz kechgan erkak aks etgandi.
Hakamlar hay’ati olti yoki o‘n ikki soat emas, aynan to‘qqiz soat maslahatlashgan. To‘qqiz soat — bu qaror osonlikcha qabul qilinmaganini, ammo shubha-gumonlarga ham o‘rin qolmaganini anglatardi.
Keyin men sud bayonnomalarini o‘rganishga o‘tdim.
Men ularni birinchi muharririm o‘rgatgandek o‘qidim: sekin, satrlar orasidagi yashirin ma’nolarni qidirib. *Nima* deyilgani emas, qanday, qachon va undan keyin nima bo‘lganiga e’tibor qaratdim. Ehtiyotkor bo‘lib qolgan joylarni qidirdim. Guvoh faqat berilgan savolga javob berib, uning atrofidagi gaplardan qochgan vaziyatlarni kuzatdim. Dominikning qisqa, nazorat qilingan va me'moriy aniqlik bilan berilgan ko‘rsatmalari faqatgina u tushuntirib bermagan bo‘shliqlardagina o‘z choklarini ochib qo‘ygandek edi.
U Selesta g‘oyib bo‘lganidan qirq sakkiz soat o‘tgachgina bu haqda xabar bergan.
Qoralovchi tomon aynan mana shu vaqt oralig‘iga qattiq yopishgandi. Yoqlovchilar esa buni shunchalik mahorat bilan to‘sishgandiki — Selestaning tez-tez sayohat qilib turishi va o‘sha kunlarda uyda bo‘lmasligi oddiy hol ekanligi haqidagi tushuntirish Dominik tomonidan bor-yo‘g‘i bir jumla bilan, ortiqcha izohlarsiz taqdim etilgandi. U buni allaqachon bir qarorga kelib bo‘lgan odamlar to‘la xonada o‘z dardu hasratini namoyish etishni istamagan, haqiqatning o‘zi yetarli deb hisoblagan insonning sovuqqonligi bilan gapirgandi.
Bu uning haqida nima degani ekanini bilmasdim.
Ammo buni tushunishga bo‘lgan urinishlarimni to‘xtata olmayotganimni his qildim.
Sud xabarlaridan so‘ng men eskiroq materiallarni titkilay boshladim — biznes profillari, ba'zi konferensiyalardagi suratlar, 2019-yilgi intervyu. O‘shanda u bor-yo‘g‘i to‘rtta iqtibos gap aytgan va suhbatni darhol yakunlagan edi. Uning bir gapi uchta alohida maqolada takrorlangandi: *“Men o‘zim omma e’tiboriga havola qilmagan narsalarni muhokama qilmayman”*. Buni hamma sovuqqonlik deb baholagandi. Men esa buni ko‘proq qat'iy hayotiy qoida deb qabul qildim.
Miyam faqat qahva hisobiga ishlayotgan, tadqiqotning so‘nggi sur’atida qayerga ketayotganimni ham bilmay, yana bir soat davomida sahifalarni varaqlab o‘tirganimda, birdan o‘sha suratga duch keldim.
U kichkinagina edi. San-Fransiskodagi jurnalistika va san’at xayriya kechasiga bag‘ishlangan, allaqachon faoliyatini tugatgan madaniy jurnalning olti yillik arxiv maqolasiga joylashtirilgandi. Bu men talabalik yillarimda tez-tez qatnashadigan tadbirlardan biri edi: o‘shanda kurtkamga matbuot ruxsatnomasini qistirib, cho‘ntagimda diktofon bilan o‘zimni go‘yo shu davraga tegishlidek ko‘rsatishga qattiq urinardim.

Suratda odamlar bilan liq to‘la xona aks etgandi. To‘q rangli liboslar, qimmatbaho chiroqlar, suratga tushishga odatlangan insonlarning sun’iy pozalari.
Va orqa fonda, o‘ng tomonda, kadrning sal chekkasida —
Bir erkak yolg‘iz turardi.
U davraga aralashmagan, hech kim bilan suhbatlashmayotgan edi. Shunchaki, o‘z o‘rnini ongli ravishda tanlagan odamning xotirjamligi bilan, ko‘rsatganidan ko‘ra ko‘proq narsani ko‘radigan insonning o‘zgacha aurasi bilan *shunchaki turardi*.
U to‘g‘ridan-to‘g‘ri kameraga qarab turardi.
O‘rnimdan sal oldinga surildim.
Suratni uning sifati buzilib, piksellari ko‘rinib ketguncha yaqinlashtirdim. Shunda ham qarab turaverdim, chunki o‘sha qirrali yuz tuzilishi, qora sochlar va sud zalidagi suratlarda ko‘rganim — o‘sha iyak tuzilishi yo Dominik Krossniki edi, yoki uning sokinlik xislatidan nusxa ko‘chirgan boshqa bir kimsaniki. Men esa bularning ikkita alohida narsa ekanligiga shubha qilardim.
Tadbir sanasini tekshirdim.
So‘ng ikkinchi kitobimning tashakkurnoma qismini ochdim.
Men u yerda tadbir tashkilotchilariga — *“San-Fransisko San'at va Jurnalistika Jamg'armasiga, tadqiqotning dastlabki bosqichida matbuotga yo‘l ochib berishgani uchun”* — o‘z minnatdorchiligimni bildirgan edim. Aynan o‘sha jamg‘arma. Aynan o‘sha har yilgi tadbir.
Aynan o‘sha yil.
Men ham osha xonada bo‘lganman. Yigirma bir yoshli, hali birorta kitobi chop etilmagan, tajribasidan ko‘ra ambitsiyalari ulkan bo‘lgan va albatta dunyoni larzaga keltiradigan biror narsa yozishiga qattiq ishongan oddiy bir talaba qiz edim.
Agar suratdagi odam Dominik Kross bo‘lsa, u o‘shanda yigirma sakkiz yoshda bo‘lgan.
Suratga uzoq vaqt tikilib qoldim.
*“U sening uning tarixini tushuna olishingni aytdi. Hozirgi ijodkorlar ichida buni uddalay oladigan yagona yozuvchi sen emishsan”.*
*Hozirgi ijodkorlar ichida.* Go‘yo bundan oldin ham hammasi ma'lum bo‘lgandek. Go‘yo bu sinov men hali tanilmasimdan avval boshlangandek.
Noutbukni yopdim. Qayta ochdim. Yana yopdim.
O‘rnimdan turib, deraza yoniga bordim va pastdagi ko‘chaga, noyabrning quyuq zulmatiga, mening his-tuyg‘ularim bilan umuman ishi bo‘lmagan shaharning odatiy harakatiga boqdim.
Ko‘chirilish haqidagi xat peshtaxta ustida turardi.
Avans puli sarflab bo‘lingan.
Sahifa esa bo‘m-bo‘sh edi.
Yetti yildan beri ommaga biror og‘iz so‘z aytmagan odam o‘z jimligidan bosh ko‘tarib, aynan *“uni”* so‘ragandi. Va mening miyamda tinmay aylanaotgan — tong nurlari derazadan mo‘ralab, baribir uxlay olmasligimni tan olgunimcha ko‘zimni yumishga qo‘ymaydigan yagona savol bor edi. Bu savol o‘sha yerga borish-bormasligim haqida emas edi.
Savol shunday edi: u meni o‘z tuzog‘iga tushirishdan oldin qancha vaqt davomida kuzatgan ekan?
Yotoqxonamga kirdim. Shkafning to‘ridan chamadonni chiqardim. Uni karavot ustiga ochiq holda tashladim.
Va kiyimlarni yig‘ishtira boshladim.

-1-

Bsjxkcncnxnsbag

Absnnxnx

4-Bob

Jimin rulni shu qadar qattiq siqib ushlagandiki, barmoq bo‘g‘imlari oqarib, tomirlari bo‘rtib chiqa boshlagandi. Uning nigohi oldindagi yo‘lga qadalgan bo‘lsa-da, aslida u hech narsani ko‘rmayotgandek edi. Ko‘z oldida faqat birgina manzara — Hyerinning o‘sha kamsitilgan, qorachig‘larini daxshat va umidsizlik egallagan nigohi aylanardi.
Uning yonidagi o‘rindiqda o‘tirgan Hyerin o'zini olib qochgandek nigohini oyna tomon qaratib olgandi. Qora ipak ko‘ylagining chetlari o‘rindiq uzra tartibsiz yoyilgan, o‘sha nafis marjon esa oy nurida hamon zaifgina porlab turardi. Qizning yuzida na yosh, na biror xissiyot asari bor edi. U butunlay muzlab qolgandek, vujudidagi jon allaqachon tark etgandek jim edi. Faqat boyagi yaramas yigit mahkam qisgan bilagida qizarib boshlagan izlar uning badani hamon tirikligidan nishona berardi.
Jimin mashinani keskin to‘xtatdi. Bu shahar chetidagi tepalik bo‘lib, bu yerdan butun shahar chiroqlari xuddi pastga to‘kilgan yulduzlar kabi ko‘rinar edi. U chuqur nafas olib, rulga peshonasini qo‘ydi. Ichidagi g‘azab va pushaymonlik uni tiriklayin kemirayotgandi.
— Hyerin… — uning ovozi bo‘g‘iq, deyarli pichirlash ohangida chiqdi. Bu ism yigitning lablaridan necha yillardan beri chiqqan bo‘lsa, hech qachon bugungidek og‘riqli yangramagan edi.
Qiz o‘girilmadi. Deraza oynasidagi o‘z aksiga tikilgancha jim turaverdi.
— Menga qara, iltimos, — Jimin qiz tomon burildi. Uning qo‘llari beixtiyor Hyerinning yelkasiga uzatildi, ammo o‘sha tundagi va boyagi bazmdagi voqealar zanjiri uning qo‘llarini havoda to‘xtashga majbur qildi. U endi qizga shunchaki teginishga ham o‘zini haqsiz deb hisoblayotgandi. — Bilaging… og‘riyaptimi?
Hyerin sekin nigohini oynadan uzib, Jiminga qaratdi. Uning ko‘zlari shunchalik hissiyotsiz ediki, Jimin bu nigoh qarshisida o‘zini dunyodagi eng tuban insondek his qildi.
— Qaysi og‘riqni so‘rayapsiz, Jimin amaki ? — Qiz "amaki" so‘zini aytganda lablarida zaharxandali chehra paydo bo‘ldi. Bu so‘z endi ular o‘rtasidagi bo'lgan. rishta emas, balki eng baland va o‘tib bo‘lmas devor kabi tuyilib ketdi. — Bilagimdagimi yoki anavi iflos davrada hamma menga nafrat va jirkanish bilan qaraganda vayron bo'lgan qalbimdagi og'riqmi?
— Men… men bunday bo‘lishini bilmagandim. Heyonning bu qadar past ketishini tasavvur qilmagandim, — Jimin eshikka suyangancha qo‘llari bilan yuzini berkitdi. — Seni asramoqchi edim. Seni o‘sha davraga olib bormasligim kerak edi.
— Meni asramoqchi edingiz? — Hyerinning ovozi birdan ko‘tarildi, garchi yig‘lamayotgan bo‘lsa-da, ovozidagi titroq har qanday yig‘idan-da daxshatliroq edi. — Siz meni kimdan asramoqchi edingiz? Anavi insonlardanmi? Yoki o‘zingizdanmi? Menga qarang, Park Jimin! Siz meni o‘sha uydan, o‘zingizdan uzoqlashtirish uchun o‘yin qilmadingizmi? Men hammasini ko‘rdim!
Jimin bamisoli chaqmoq urgandek qotib qoldi. Uning keng kyoyilgan ko'ksi yurak urishining tartibsizligi tez-tez ko‘tarilib tushar, ko‘zlarida daxshat aks etgandi.
— Nimani… nimani ko‘rding?
— O‘sha tunda. Siz AQShdan qaytgan kuningiz yarim kechasi. Oshxonada Heyon bilan qanday turganingizni, uni qanday bag‘ringizga bosib… o‘pganingizni ko‘rdim! — Hyerinning ko‘zlaridan nihoyat qaynoq yosh quyilib tushdi. U bir necha kun ichida to‘planib qolgan barcha alamini to‘kib solayotgandi. — Men o‘sha tunda sizni ko'rishni istagandim. Men sizni sog‘inib pastga tushdim. Siz esa… siz mening ko‘z oldimda mening butun dunoyimni yakson qildingiz. Agar mendan nafratlansangiz, agar meni o‘zingizga yuk deb bilsangiz, nega buni ochiq aytmadingiz? Nega begona bir ayolni uyga olib kelib, meni tiriklayin o‘ldirdingiz?
Jimin ortiq chiday olmadi. U qizning ikki yelkasidan mahkam qisib, o‘ziga qaratdi. Uning ham ko‘zlarida yosh qalqirdi, ammo bu yoshlarda yashirin tuyg‘ularning olovi porlab turardi.
— Chunki sen meni sevasan, Hyerin! — dedi yigit titroq egallayotkan lablarini qimtiganicha— Sening o‘sha tug‘ilgan kuningda aytgan gaplaring… menga sening kelajagingni barbod qiladigandek tuyuldi. Men sening amakingman! Bizning birga bo‘lishimiz xato, tushunyapsanmi? Dunyo buni qabul qilmaydi.

Men seni o‘zimdan, mening dunoyimdan asrashim kerak edi. Heyon bilan hamma narsa faqat o‘yin edi! Men uni hech qachon sevmaganman, hech qachon unga teginmaganman ham! Faqat sendan nafratlanishimni istashing uchun, mendan ko‘ngling qolib, o‘z hayotingni qurishing uchun shunday qildim!
Hyerin eshitgan gaplaridan nafasini ichiga yutib yubordi. Yelkalari Jiminning ulkan qo‘llari ostida titrar, ko‘z yoshlari yanoqlari bo‘ylab simobdek oqardi.
— O‘yin?.. — pichirladi u, quloqlariga ishongisi kelmay. — Demak, barchasi sahna ko‘rinishi edimi? Men chekkan azoblar, har kecha yostiqni tishlab yig‘laganlarim… shunchaki sizning rejangizmidi?
— Hyerin… — Jimin birdan qizga yaiqnlashdi shu vaqtda ularning nafaslari bir-biriga urila boshladi. Yigitning nigohida o‘sha yillar davomida yashirib kelingan, zanjirlangan ulkan muhabbat va uning ortidagi cheksiz pushaymonlik qalqib turardi. — Men boshqa yo‘l topolmadim. Seni o‘zimga bog‘lab, hayotingni zulmatga aylantirishdan qo‘rqdim. Ammo bugun… bugun men xato qilganimni angladim. Seni asrayman deb, eng katta jarohatni o‘zim yetkazdim.
Hyerin sekin Jiminning qo‘llarini yelkalaridan uzdi. Uning nigohida endi avvalgi beguborlik yo‘q edi. U chindan ham bir necha kun ichida yillarga ulg‘aygandek edi.
— Siz meni asramadingiz, Jimin. Siz shunchaki qo‘rqoqlik qildingiz, — dedi u ko'z yoshlar xira qilib qo'ygan ko'zlarini yigitga tikkancha— O‘z tuyg‘ularingizdan, odamlarning gapidan qo‘rqdingiz. Va buning badalini menga to‘latdingiz. Endi esa hammasi kech. Men baribir ketaman. Germaniyaga ketish qarorim o‘zgarmaydi.
Jiminning yuragi qafasga solingan qushdek gupillab urdi. "Ketaman" so‘zini eshitishi bilanoq qalbida og'irlikni xis qila boshladi. U qizning ketishini o‘zi xohlagandi, ammo hozir bu haqiqat uning butun borlig‘ini parchalayotkandi.

----
Uyga yetib kelishganida tun yarmiga kelib qolgandi. Darvoza oldida Heyonning yuk xaltalari va kiyimlari tartibsiz ravishda sochilib yotardi. Lia xola eshik oldida tizza bo'yi egilganicha havotir bilan kutar, uning ortida esa ikki nafar qo‘riqchi jim turardi. Jimin mashinadan tushib, Hyeringa eshikni ochishga ulgurmasidan, qiz o‘zi tushib, uying ichiga qarab yurdi. U na darvoza oldidagi narsalarga, na atrofdagilarga qaradi.
Jimin Lia xolaga qisqa qilib buyruq berdi:
— Anavini narsalarini bu yerdan yo‘qotinglar. Va u yana bu uyning ostonasiga qadam bossa, o‘zingizni ishdan ketdim deb hisoblayvering.
— Tushunarli, janob — Lia xola bosh egdi. Uning ko‘zlarida Hyeringa nisbatan chuqur achinish va ayni paytda Jiminning bu qaroridan yengil tin olish bor edi.
Jimin ichkariga kirdi. Uy ichi yana o‘sha sokin va keng ko‘rinishiga qaytgan bo‘lsa-da, endi bu devorlar orasida oldingi iliqlikni topish qiyin edi. U yuqoriga, Hyerinning xonasi tomon qaradi. Eshik mahkam yopilgan, tagidan hech qanday nur ko‘rinmasdi.
Yigit o‘z xonasiga kirdi. Kostyumini yechib, karavot chetiga o‘tirdi. Qo‘llari bilan sochni ortga tarar ekan, zaldagi o‘sha sahna — anavi yaramasning Hyerinni majburlayotgani ko‘z oldidan ketmasdi. Agar bir necha soniya kechikkanida, qizning toza nomiga qanday dog‘ tushishini o‘ylab, tanasi muzlab ketdi. U Heyonni shunchaki haydagani bilan qutulganidan norozi edi, uning ichidagi qasos olovi hali so‘nmagandi.
Shu payt uning shaxsiy telefoni jiringladi. Bu uning yordamchisi edi.
— Gapir, — dedi Jimin qat’iy.
— Janob Jimin, siz aytganingizdek, Heyon xonimning kompaniyasi haqidagi barcha moliyaviy hujjatlarni tekshirib chiqdik. Ular bankrotlik yoqasida turibdi. Siz kiritishi kerak bo‘lgan sarmoya ularning so‘nggi umidi edi. Qolaversa, Heyonning AQShdagi o‘tmishi ham toza emasligi ma’lum bo‘ldi. U yerda bir nechta firibgarlik ishlariga aloqadorligi bor.
Jiminning lablarida sovuq tabassum paydo bo‘ldi.
— Juda soz. Ertaga ertalabdan barcha kelishuvlarni bekor qiling. Ularning aksiyalarini bozor qiymatidan past narxda sotib olishni boshlang. Bir hafta ichida Heyon ismli ayol bu shaharda hech kim bo‘lmay qolsin. Tushunarlimi?
— Tushunarli, janob.
Telefonni o‘chirgach, Jimin deraza oldiga bordi. Hyerinning xonasi uning xonasi bilan bitta ayvonga tutashgan edi. U ayvonga chiqdi. Oktyabrning mayin shamoli uning yuziga urildi. Bir necha qadam narida Hyerinning xonasi oynasi turardi. Qiz ichkarida chiroqni yoqmagan bo‘lsa-da, Jimin uning uxlmayotganini aniq bilardi.
U sekin qadamlar bilan qizning eshik ostonasiga yaqinlashdi. Pardalar biroz ochiq bo‘lib, ichkariga oy nuri tushib turardi. Hyerin o‘sha qora ko‘ylagida, karavot chetida o‘tirgancha, qo‘lidagi kichik rasm daftariga nimadir chizardi. Uning yuzini sochlari to‘sib turar, oy nurida faqatgina qo‘lining harakatlari va bo‘ynidagi marjonning porlashi ko‘rinar edi.
Jimin oynani sekin chertmoqchi bo‘ldi, ammo qo‘lini qaytarib oldi. U endi nima deyishni, qanday qilib qizning ishonchini qaytarishni bilmasdi. U o‘zining haqiqatlarini aytdi, lekin bu haqiqatlar Hyerinning qalbini davolay olmasdi, aksincha u yerdagi chandiqlarni yanada chuqurlashtirgandi.
— Kechir beni, mitti malikam… — pichirladi Jimin, shamol uning ovozini uzoqlarga olib ketishini bilgan holda. — Seni yo‘qotishdan qanchalik qo‘rqqanimni bilganingda edi…
Ichkarida Hyerin bir muddat ishlashdan to‘xtadi. U go‘yo tashqaridagi nafasni eshitgandek, boshini sekin deraza tomon burdi. Ammo tashqarida hech kim yo‘q edi, Jimin allaqachon zulmatga qorishib, o‘z xonasiga kirib ketgandi. Qiz daftarga qaradi. Unda qora bo‘yoqlar bilan chizilgan, zanjirlangan va bir-biriga qo‘l uzatayotgan ikki insonning surati aks etgandi. Ularning yuzlari aniq emas edi, ammo ulardan taralayotgan og‘riq va sog‘inch suratning har bir chizig‘idan sezilib turardi.
Ertangi kun ularga nima olib kelishini hech biri bilmasdi, ammo bir narsa aniq edi: ular o‘rtasidagi o‘yin tugagan, ammo haqiqiy sinovlar endi boshlanayotgan edi.

-----
Hyerin qo‘lidagi qalamni asta oq qog‘oz ustiga qo‘ydi. Surat deyarli bitgan, ammo undagi tugallanmagan chiziqlar qizning ichidagi chalkashlikni butunlay aks ettirib turardi. U sekin o‘rnidan turdi-da, oyoq yalang holda deraza yoniga yaqinlashdi. Shisha oynaga peshonasini tirarkan, tashqaridagi zayif qorong‘ulikka tikildi.
U Jiminning ancha vaqtdan buyon tashqarida bo‘lganini, qizni yashirincha kuzatganini ich-ichidan his qilgan edi. Yillar davomida birga yashash, uning har bir nafasini, qadam tovushini va hattoki yuragining sekinlik bilan urishini ham tushunishga o‘rgatgandi.
"Meni chindan ham yaxshi ko'rar ekansiz..." — pichirladi qiz, lablari oynaning sovuq yuzasiga tegib, unda bug‘ hosil qilar ekan. — "Lekin nega bu sevgi meni asrash o‘rniga, qalbimga mislsiz azob berayapti?"
Hyerin qo‘li bilan bo‘ynidagi marjonni mahkam qisdi. Toshning qirralari kaftiga botib, biroz og‘riq berdi. Bu og‘riq unga hali ham hayotda ekanini, hammasi shunchaki dahshatli tush emasligini eslatib turardi. U Jiminning aytgan har bir so‘zini miyasida qayta-qayta aylantirardi. Demak, Heyon bilan bo‘lgan barcha narsa shunchaki teatr edi. Uning rashk olovida yonishi, o‘zini keraksiz his qilishi — hammasi yigitning rejasiga ko‘ra amalga oshgan.
Bir tomondan, uning qalbida yengillik paydo bo‘lgandi; Jimin begona ayolga tegmagan, uni sevmagan. Ammo ikkinchi tomondan, uning tuyg‘ulari bilan bu qadar shafqatsizlarcha o‘ynashganidan g‘ururi toptalgandi. Park Jimin uni o‘zi bilgan tushunchalar qafasiga solib qo‘ygandi. U hamon Hyerinni mustaqil qaror qabul qila olmaydigan, dunyoning sovuq urishlaridan faqat panoh izlaydigan ojiza qizcha deb hisoblardi.
— Men endi o‘sha kichkina qiz emasman, amaki, — dedi Hyerin qat’iyat bilan, garchi xonada uning ovozidan bo‘lak hech qanday sado bo‘lmasa-da. — Buni sizga isbotlayman.
U tanasida qolgan so'nggi kuchi bilan o‘zini to‘shakka otdi va ko‘zlarini yumdi. Ertaga uni so‘nggi imtihonlar va Germaniyaga ketish uchun tayyorgarlikning yangi bosqichi kutmoqda edi.

Xuddi shu paytda, devorning narigi tomonida, Jimin o‘z kabinetidagi ulkan kresloga o‘tirgancha, stolda turgan to‘q rangli suyuqlik to‘la qadahga tikilib o‘tirardi. U chiroqlarni yoqmagandi. Faqatgina shahar chiroqlari va oy nuri xonaning burchaklariga xira yorug'lik tashlab turardi.
U qo‘lidagi qadahni bir simirib bo‘shatdi-da, uni stol ustiga qattiq qo‘ydi. Ichimlik tomog‘ini kuydirib o‘tdi, ammo ichidagi yonayotgan olovni so‘ndira olmadi. Hyerinning mashinada aytgan har bir so‘zi uning qulog‘i ostida yangrardi: *"Siz shunchaki qo‘rqoqlik qildingiz..."*
- U haq — deb o‘yladi yigit, mushtlarini tugib. — Men chindan ham qo‘rqdim. Sening pokligingni o‘zimning bulg‘angan dunoyim bilan kirlatishdan qo‘rqdim.
U kompaniyadagi raqobatchilar, sovuq biznes o‘yinlari va har qadamda poylab turgan xavf-xatarlar orasida yashashga odatlangandi. Ammo Hyerin uning hayotidagi yagona toza, teginishga ham hayo qiladigan muqaddas xazinasi edi. Uni asrash uchun u barcha narsaga, hattoki o‘z sevgisining tomiriga bolta urishga ham tayyor edi. Biroq, bugungi bazm unga bir haqiqatni ko‘rsatdi: u qizni qanchalik o‘zidan itarmasin, uning dushmanlari va atrofdagi iflos dunyo barbir qizga zarar yetkazishga urinar ekan.
Jimin o‘rnidan turib, kabinet burchagidagi ulkan seyfni ochdi. Ichidan bir nechta maxfiy hujjatlar va Heyon bilan tuzilgan shartnomaning asl nusxasini oldi. U shartnomani ikkiga bo‘lib yirtib tashladi-da, stolda turgan kuldonga tashlab, olov yondirgich yordamida o‘t qo‘ydi. Qog‘ozning yonishidan chiqqan olov bir zumga yigitning shafqatsiz va qat’iy yuzini yoritib turdi.
— Heyon, sen o‘zingga o‘lim hukmini imzolading, — dedi yigit pichirlab. Uning ko‘zlarida endi avvalgi ikkilanishlardan asar ham qolmagan, aksincha, Park Jiminning haqiqiy, yirtqich tabiati uyg‘ongan edi.

----
Ertasi kuni ertalab uydagi muhit tubdan o‘zgargandi. Heyonning barcha narsalari batamom yo‘q qilingan, uy yana avvalgi keng va o‘ta sokin holatiga qaytgandi. Lia xola oshxonada nonushta tayyorlar ekan, uning harakatlarida yengillik sezilardi.
Hyerin zinalardan pastga tushib kelganida, egnida oddiygina oq ko‘ylak va jinsi shim bor edi. Uning sochlari tepaga baland qilib yig‘ilgan, yuzidagi shishlar ham biroz qaytgan bo‘lsa-da, ko‘zlaridagi sovuqlik hamon saqlanib qolgandi. U stol atrofida Jiminni ko‘rdi. Yigit mukammal tikilgan to‘q ko‘k rangli kostyumda o‘tirar, qo‘lida ertalabki gazeta bor edi.
— Xayrli tong, Hyerin, — dedi Jimin gazetani chetga qo‘yib, qizga iliq va biroz aybdorona nigoh bilan boqarkan.
— Xayrli tong, — dedi Hyerin xushmuomalalik bilan, ammo uning ovozida hech qanday iliqlik yo‘q edi. U odatdagidek Jiminning yoniga emas, stolning eng chekka burchagiga borib o‘tirdi.
Jimin bu harakatdan ich-ichidan ezilgan bo‘lsa-da, bildirmaslikka urindi. U Lia xolaga ishora qildi va ayol darhol Hyerinning oldiga u yaxshi ko‘radigan quymoq va mevali sharbatni keltirib qo‘ydi.
— Bugun universitetda so‘nggi loyihangni topshirishing kerak, shundaymi? — deb so‘radi Jimin, suhbatni boshlash maqsadida.

— Ha, bugun so‘nggi kun. Keyin faqatgina hujjatlarni rasmiylashtirish qoladi, — Hyerin ovqatga deyarli tegmasdan, sharbatdan bir ho‘plam yutdi. — Keyin esa… Germaniyaga ketish uchun bilet sotib olaman. Serin xolam barcha narsani tayyorlab qo‘yganini aytdi.
Jiminning qo‘lidagi qahva finjoni biroz chayqalib ketdi. U qizning ketish haqida haligacha qat’iy ekanini ko‘rib, ichidagi sog‘inch olovi hozirroq uni kuydira boshlaganini xis qildi.
— Hyerin, kechagi gaplardan keyin ham… baribir ketmoqchimisan? Men senga tushuntirdim-ku, barchasi sahna ko‘rinishi edi. Men senga… — Jimin tiliga kelgan so‘zini aytishdan o‘zini to‘xtatdi, chunki bu so‘zlar hozir vaziyatni yanada murakkablashtirishi mumkin edi.
Hyerin sekin finjonni stolga qo‘ydi va to‘g‘ridan-to‘g‘ri Jiminning ko‘zlariga tikildi.
— Gap kechagi voqeada emas, Jimin amaki. Gap shundaki, men bu yerda qolsam, doimo sizning soyangizda, sizning taqiqlaringiz va qarorlaringiz ostida yashayman. Men o‘z hayotimni o‘zim qurmoqchiman. O‘z xatolarimni o‘zim qilib, ulardan dars olmoqchiman. Men chindan ham mustaqil bo‘lishni xohlayman. Siz ham… o‘z hayotingizni yashashingiz kerak. Men ortiq sizga mas’uliyat yoki majburiyat bo‘lishni istamayman.
Jimin hech narsa deya olmadi. Qizning so‘zlari shunchalik mantiqli va qat’iy ediki, unga qarshi biron bir vaj topish imkonsiz edi. U qizni asrayman deb, uning erkinlikka bo‘lgan intilishini uyg‘otib yuborgandi.
— Mayli, — dedi Jimin ovozi bo‘g‘ilib. — Agar bu sening haqiqiy xohishing bo‘lsa, men seni to‘xtatmayman. Ammo bir narsani bilib qo‘y: qayerda bo‘lishingdan qat’i nazar, senga biror narsa kerak bo‘lsa yoki yordam zarur bo‘lsa… men doimo tayyorman.
Hyerin faqatgina bosh irg‘ab qo‘ydi. O‘rnidan turib, sumkasini oldi-da, eshik tomon yo‘naldi.
— Men ketdim. Bugun Bona bilan uchrashaman, uyga kechroq qaytsam kerak. Meni kutmanglar.
Eshik yopilishi bilan Jimin kresloga suyandi. U o‘zini butunlay mag‘lub bo‘lgandek his qilardi. U o‘yinda g‘olib chiqqandi — Heyon yo‘q qilingan, Hyerinning xavfsizligi ta’minlangandi. Ammo u eng asosiy narsani — mitti malikasining qalbini va ishonchini butunlay yo‘qotgandi. Endi u bu ulkan uyda chindan ham yolg‘iz qolgan edi.

---
Universitet binosi har doimgidek gavjum edi. Talabalar u yoqdan-bu yoqqa yugurar, yakuniy imtihonlar tashvishi hammaning yuzidan ko‘rinib turardi. Hyerin o‘z loyihasini professorga topshirib, zalga chiqqanida, uning yelkasidan ulkan tog‘ ag‘darilgandek bo‘ldi. U vanihoyat o‘qishini a’lo baholar bilan yakunlagan edi.
— Hyerin! — uzoqdan Bonaning ovozi eshitildi. Dugonasi unga qarab yugurib kelar, qo‘lida ikkita sovuq qahva bor edi. — Nima bo‘ldi? Topshirdingmi?
— Ha, hammasi tugadi, Bona, — Hyerin dugonasini mahkam quchoqlab oldi.
Ular universitet hovlisidagi shinamgina o‘rindiqqa o‘tirishdi. Bona qahvalardan birini Hyeringa uzatarkan, uning yuzidagi ifodani diqqat bilan o‘rgandi. Kechagi bazmda nimalar bo‘lganini qisman bilsa-da, batafsil eshitishga sabrsizlanayotgandi.
— Kecha… kecha chindan ham daxshat bo‘ldi, shunday emasmi? Anavi Heyon deganlari… u chindan ham o‘sha yaramas yigitni senga qarshi qayraganmidi? — Bona xavotir bilan so‘radi.
Hyerin chuqur xo‘rsindi va qahvadan bir ho‘pladi. Kechagi mashinadagi suhbatni va Jiminning barcha haqiqatlarini Bonaga aytib berdi. Bona eshitgan gaplaridan ko‘zlari kosasidan chiqqudek bo‘lib hayratda qoldi.
— To‘xta, to‘xta… — Bona qo‘llarini havoda silkidi. — Demak, Janob Jimin barchasini sening ko‘nglingni qoldirish uchun uyushtirgan ekanmi? Heyon bilan hech qanday munosabati yo‘q ekanmi? Voy xudoyim, bu xuddi dramalardagi ssenariylarga o‘xshaydi-ku! U seni shunchalik sevadiki, hattoki o‘zini yomon ko‘rsatishga ham tayyor bo‘lgan!
— Shunday, — Hyerin yerga qaradi. — Lekin bu to‘g‘ri yo‘l emas edi, Bona. U meni yosh bola deb bildi. Mening chekkan azoblarim uni qiziqtirmadi, faqat o‘zining "to‘g‘ri" deb bilgan rejasi bo‘yicha ish tutdi. Men buni qabul qila olmayman.
— To‘g‘ri, uning qilgan ishi juda shafqatsizlik, — Bona dugonasining qo‘lini ushladi. — Lekin uning ichidagi og‘riqni ham tasavvur qilib ko‘r. U sening amaking rolida yashashga majbur bo‘lgan. Senga bo‘lgan tuyg‘ularini jilovlash unga qanchalik og‘ir bo‘lganini ham o‘ylab ko‘rdingmi? Endi nima qilmoqchisan? Chindan ham Germaniyaga ketasanmi?
— Ha, ketaman. Bu qarorim o‘zgarmaydi. Men u yerda yangi hayot boshlayman. Balki ma’lum vaqt o‘tgach, ikkalamiz ham o‘zimizni qo‘lga olganimizdan so‘ng, bu voqealarga boshqacha nazar bilan qararmiz. Ammo hozir… hozir uzoqlashish eng to‘g‘ri yo‘l.

Bona dugonasining qarorini hurmat qildi. Ular kun bo‘yi shahar bo‘ylab aylandilar, eski xotiralarni yodga oldilar va rasm to‘garagiga borib, so‘nggi buyumlarni yig‘ishtirishdi. Hyerin uchun bu shahar bilan xayrlashishning o‘ziga xos bosqichi edi.
Kech kirgach, shahar chiroqlari yana bir-in ketin yona boshladi. Hyerin taksida uyga qaytar ekan, ichida qandaydir g‘alati bir xavotir bor edi. Go‘yo uyni yana qandaydir kutilmagan hodisa kutayotgandek tuyulardi.
Darvoza oldiga yetib kelganida, uyning chiroqlari to‘liq o‘chirilgan, faqatgina darvoza oldidagi ikkita chiroq zaif nur sochib turardi. Hyerin taksidan tushib, pulini to‘ladi-da, ichkariga qadam bosdi.
U hovli bo‘ylab yurib, eshikni ochmoqchi bo‘lganida, birdan ortidan qadam tovushlari eshitildi. Qiz shoshilib ortiga o‘girildi, ammo zulmat tufayli hech narsani ko‘ra olmadi.
— Kim bor? — deb so‘radi u, ovozi hayajondan qaltirab.
Shu lahzada soyalar orasidan bir sharpa ajralib chiqdi. Chiroq nuri uning yuziga tushganida, Hyerin daxshatdan qotib qoldi. Bu Heyon edi. Ammo uning kechagi nafis, mag‘rur qiyofasidan asar ham qolmagandi. Sochlari to‘zg‘igan, ko‘zlari qizarib, aqldan ozgandek vahshiyona boqib turardi. Uning qo‘lida esa… o‘tkir pichoq bor edi.
— Hammasiga sen aybdorsan, mitti iflos! — deb baqirdi Heyon, ovozini balandlatib — Jimin meni bir kunda xonavayron qildi! Mening butun hayotimni ssenariyingiz evaziga yo‘q qildi! Agar sen bo‘lmaganingda, u menga hech qachon bunday qilmasdi! Sen o‘lishing kerak! Sen o'liming hammasiga yakun yasaydi.
Heyon bor kuchi bilan Hyeringa qarab otildi. Hyerin kutilmagan bu hujumdan qochishga ulgurmadi, oyoqlari bir-biriga chalkashib, yerga yiqildi. Pichoq uning ko‘ksiga qarab yo‘nalgan edi.
— Yo‘q! — Hyerin ko‘zlarini mahkam yumib, qo‘llari bilan yuzini berkitdi.
Shu soniyada dahshatli bir ovoz, so‘ngra nimadir og‘ir urilgani eshitildi. Hyerin ko‘zlarini ochganida, uning qarshisida ulkan gavdasi bilan Jimin turardi. Yigit pichoqni o‘z qo‘li bilan mahkam ushlab qolgandi. Uning kaftidan qaynoq, to‘q qizil qon sizib chiqib, yerga, oppoq toshlar ustiga tomchilay boshladi. Jiminning yuzidagi ifoda shu qadar qo‘rqinchli ediki, Heyon qo‘lidagi pichoqni qo‘yib yuborib, qo‘rquvdan orqaga tislana boshladi.
— Senga aytgandim… — dedi Jimin og'riqdan biroz burishgan lablari orasida — Agar unga teginsang, seni o‘z qo‘llarim bilan yo‘q qilaman deb.
Qo‘riqchilar shu zahoti yugurib kelishdi va Heyonni yerga bosib, qo‘llarini bog‘lashdi. Heyon baqirib-chaqirib, la’natlar ayta-ayta uydan olib chiqib ketildi.
Hyerin yerda o‘tirgancha, daxshat ichida Jiminning qonayotgan qo‘liga tikilib turardi. Yigit qizning oldiga tiz cho‘kdi va jarohatlangan qo‘liga ham qaramay, qizning yuzlarini siladi.
— Yaxshimisan? Senga zarar yetmadimi? — deb so‘radi u, xavotirli ohangda.
Hyerin hech narsa deya olmay, faqat boshini chayqadi. Uning ko‘zlaridan yoshlar tinmay oqardi. U Jiminning qo‘lidagi chuqur jarohatni va undan oqayotgan qonni ko‘rib, yuragi parcha-parcha bo‘layotganini his qildi. Bu yigit uni asrash uchun chindan ham barcha narsaga, hattoki o‘z jonini tikishga ham tayyor edi. Ularning taqdiri bir-biriga shu qadar mahkam bog‘langandiki, undan qochib qutulishning hech qanday iloji yo‘qdek edi.

4-Bob
Kim Yein

5-Bob
Melana

​Nimadir joyida emas. Yoongi bugun ertalabga muhim uchrashuv belgilanganini aytgani yodimda. Soat to‘qqizdan oshdi hamki, u hamon xonasidan chiqqani yo‘q. Sakkizlar atrofida telefoni jiringlaganini, keyin esa kim bilandir gaplashganini eshitgandim. Oradan o‘n besh daqiqa o‘tib, Valentina nonushta ko‘tarib kirdi va Yoongi uni menga tashlab ketishni tayinlaganini aytdi.
​Ehtimol, kirib xabar olganim ma'quldir. Mo‘yqalamni polotno yonidagi kichik likopchaga qo‘yib, qo‘llarimni artdim-da, Yoongining xonasi tomon yuzlandim. Shu payt to‘satdan uning eshigi ochilib qoldi va u aravachasini harakatlantirgancha oshxona tomon yo‘l oldi. Egnida faqat sport shimi, ko‘ksi ochiq, men esa undan ko‘zimni uza olmasdim.
​Yoongi yaqinlashib kelayotganimni payqamadi ham. Aksincha, chig‘anoq yonidagi tortmalar tomon yurib, eng ustkigisini titkilashga tushib ketdi. Izlagan narsasini topolmagach, ruschalab nimadirlar deb g‘o‘ldiradi-da, tortmani tars yopib, navbatdagisini ocha boshladi.
​

— Yordamlashib yuboraymi?
— Yo‘q, — deb jerkib berdi u.
​Uning tortma ichidan oq qutichani tortib olgani, ichidan ikkita dori donachasini chiqarib, yutib yuborganini kuzatib turdim. U qutichaga yana bir muddat qarab turgach, qo‘shimcha bitta dori oldi va qutini qaytadan tortmaga uloqtirdi. U muzlatgichdan suv olayotgan paytdan foydalanib, nima ichganini bilish maqsadida yorliqqa ko‘z yugurtirdim. Bu og‘riq qoldiruvchi dori edi. Nihoyat, u aravachasini menga tomon burdi-yu, ahvolini ko‘rib beixtiyor yoqamni ushlab qoldim.
​— Ahvolingizni qara, dabdalangiz chiqibdi-ku. — Yuzlari quv o‘chgan, ko‘zlari esa qonga to‘lgandi. — Kechasi bilan umuman uxlamadingizmi deyman?
— Yo‘q hisob.
​Men uning ortidan xonasiga kirdim va kiyim xonasiga kirib, aravachasi tizzasiga shim va ko‘ylak tashlab chiqqanini kuzatib turdim.
​— Nima qilyapsiz o‘zi?
— Yigirma daqiqadan so‘ng uchrashuvim bor. Iltimos, chiqib tur, kiyinib olishim kerak.
— Bu ahvolda hech qayerga borolmaysiz, Yoongi.
​U gapimga e’tibor bermadi. Kiyimlarini yoniga, karavot ustiga qo‘ydi-da, aravachadan o‘rnidan tura boshladi. Ammo qaddini rostlashga uringan zahoti og‘riqdan ingrab yubordi-yu, qaytadan o‘tirib qoldi.
— Jin ursin!
​— Demak, yaqin orada kiyim almashtirish rejalari bekor qilinarkan-da, — dedim men. — Qani, karavotga yotishingizga yordamlashib yuboraman.
— Karavot to‘g‘ri kelmaydi. Tizzam qotib qolgan, oyog‘imni yoza olmayapman.
— Divanga nima deysiz? Oyog‘ingizning tagiga biror narsa qo‘yib, kino ko‘rardik.
​Roman xuddi aqldan ozgan odamga qaragandek menga tikilib qoldi.
— Kun bo‘yi kino ko‘rib o‘tirolmayman. Boshqarishim kerak bo‘lgan jinoiy imperiyam bor.
— Ha, bugun na to‘g‘ri va na ko‘chma ma’noda biror joyga "chopolmaysiz". Hozirgina og‘riq qoldiruvchi dorining uch baravar dozasini qabul qildingiz, ehtimol, bir soatga qolmay chaqaloqlardek qotib uxlaysiz.
​— Jin ursin, — so‘kindi u, keyin yana ruschalab nimadirlar deb g‘o‘ldiradi va boshini chayqadi.
— Hozir nima deganingizni umuman tushunmadim, lekin fikringizga qo‘shilaman. — Bosh irg‘adim. — Uchrashuvni bekor qilish uchun ularga qo‘ng‘iroq qilishing kerakmi?
— Ha. Telefonni ber.
​Mehmonxonaga o‘tganimizda, Yoongi amallab divanga joylashib oldi. Men uning oyog‘i ostiga qo‘yish uchun katta yostiqlardan birini oldim, so‘ng xonasiga kirib adyol ko‘tarib chiqdim-da, ustiga yopib qo‘ydim. Yoongi har bir harakatimni ko‘zatib turardi, lekin lom-mim demadi. Menimcha, u atrofida kimdir parvona bo‘lishiga o‘rganmagan. Balki adashayotgandirman, lekin bu g‘amxo‘rlik unga ich-ichidan yoqayotganiga ishonchim komil. Men oshxonaga o‘tib, patnisda qoldirilgan nonushtani ko‘zdan kechirdim. Bu mevali qiyma solingan qandaydir pishiriq edi. Bitta tishlab ko‘rdim. Hali ham issiq — bo‘ladi.
​— Kecha tunda bitta kino ko‘rishni boshlagandim, qo‘shilasizmi? Atigi o‘n besh daqiqasini ko‘rdim, xolos. Voqealar qanday boshlanganini tushuntirib yuboraman, — deb qichqirdim muzlatgichdan apelsin sharbati solingan ko‘zani olayotib.
— Yaxshi fikr.
— Biror joydan popkorn topilish ehtimoli bormi? — so‘radim shkafni ocharkanman.
— Dargumon.
— Pastki qavatdagi oshxonada-chi? Kinoni popkornsiz ko‘rib bo‘lmaydi axir.
— Xabarim yo‘q. Varyaga telefon qilib, o‘zidan so‘ra.
Men nonushta solingan patnisni ko‘tarib kelib, divan qarshisidagi pastak stolga qo‘ydim va Yoongiga yuzlandim:
— Juda ko‘p joyni egallab olibsiz. Boshingizni ko‘tarsangiz-chi, iltimos.
​

— Bugun buyruq berishni rosa yoqtiryapsan-a, — dedi u, lekin baribir tirsaklariga tayanib qaddini biroz ko‘tardi. Men uning boshi turgan joyga o‘tirdim-da, oyoqlarimni stol ustiga tashlab, tizzamga urib ishora qildim. Yoongi sekin-asta yana pastga enshib, boshibi tizzamga qo‘ydi. So‘ng Varyaning raqami terilgan telefonini menga uzatdi.

*

Yoongi.

​Bu yog‘ini eshitishni intizorlik bilan kutyapman.
​— Varya, uzr, seni ishingdan chalg‘itmadimmi? — dedi Melana telefonga mayin ovozda. — Sizlarda mabodo popkorn topilmaydimi?
​Varyaning nima deb javob berganini eshitmadim, lekin uning qanday ahvolga tushganini tasavvur qila olaman. Ishonchim komilki, bu uyda hech kim hech qachon popkorn ko‘rmagan. Garajimizda bombalar, yashik-yashik granatalar va bir tonna o‘q-dorilar bor. Ammo popkorn — yo‘q.
​— Ha, popkorn... Shunchaki, yegani. Biz kino ko‘rmoqchi edik. — U Varyaning javobini tingladi. — "Biz" deganda kimni nazarda tutyapman? Men va Yoongini. — Yana biroz sukunat cho‘kdi. — Ha, Varya, men jiddiyman... Yo‘q, shart emas... Men... Xo‘p, rahmat.
​U telefonni stol ustiga qo‘ydi-da, menga qarab burningi jiyirdi.
— Popkorn yo‘q ekan, lekin u bizga yer yong‘oq olib kelarmish. Ularni yomon ko‘raman, lekin Varya bu yerga kelishga juda ishtiyoqmand.
​

Albatta-da.
​Oradan besh daqiqa ham o‘tmay eshik taqilladi. Varya mehmonxona tomon kela boshladi-yu, yarmiga yetganda bizni ko‘rib taqqa to‘xtadi. Uning nigohlari divanda adyol ostida yotgan menga, so‘ng Melananing tizzasida yotgan boshimga tushganida, hayratdan qoshlari tepasiga chiqib ketdi. Keyin u yaqinlashib, stol ustiga bir kosa yer yong‘oqni qo‘ydi va yana bir bor menga sinchkovlik bilan qaradi. Uning ko‘zlari Melananing sochlarim orasiga g‘arq bo‘lgan, bir tutam sochim bilan o‘ynashayotgan barmoqlariga qadalib qolgandi.
​— Buning uchun o‘zim pastga tushsam ham bo‘lardi, — dedi Melana.
— Qo‘ysangiz-chi . Sizlarga yana biror emas kerak emasmi?
​— Tushlikni shu yerda qilsak bo‘ladimi? Demoqchimanki, keyinroq. Yoongi yaqin orada bu divandan jilmasa kerak.
​Varya menga bir qarab qo‘yib, tirjaydi:
— O, bunga ishonchim komil.
Varya chiqqach, Melana suyandi-da, kinoni qo‘ydi. U menga bo‘lgan voqealarni tushuntirayotgan edi, lekin men uning gaplariga e’tibor bermasdim. Buning o‘rniga ko‘zlarimni yumib, uning sochlarimni silayotgan qo‘llari taftidan zavqlanardim. Og‘riq qoldiruvchilar o‘z kuchini ko‘rsata boshladi — hozir turib xonamga ketishim yoki hech bo‘lmasa qaddimni rostlab o‘tirib olishim ham mumkin edi. Ammo men joyimdan qimirlamadim, Ninaning kinodagi qotillik qanday sodir bo‘lganini mayda-chuydasigacha tasvirlayotgan ovozini eshitgancha, uyquga ketdim.

​— Senga hassalarni olib kelmayman, Yoongi.
​Men divanda o‘tirgan ko‘yi Melanaga tikildim va tishlarimni g‘ijirlatdim. Butun tongni va tushdan keyingi vaqtimizning anchasini mehmonxonada yonboshlab o‘tkazdik. Men hatto ikki soatcha uxlab olishga ham ulgurdim, tizzam esa ancha yaxshi.
​— Melana !
— Yoongi.
— La’nati hassalarni olib kel. Iltimos.
​— Bugun sizga hassa yo‘q, — dedi u va aravachani men tomonga surib qo‘ydi.
— Haddingdan oshayapsan, — dedim zarda bilan.
— Qo‘lingizdan kelganini qil.
​Men so‘kingancha, o‘sha la’nati aravachaga o‘tirdim va yotoqxonamga yo‘l oldim. Dush qabul qilib, kiyimlarimni almashtirgach, noutbukimni oldim-da, yana mehmonxonaga qaytdim. Tan olishni xohlamasdim-u, lekin tizzamda hamon achishish va sanchiq bor edi. Aravachada o‘tirish barbir osonroq; modomiki shunday ekan, biroz ishlashga qaror qildim.
​— Ish xonasiga ketyapman, — dedim eshik tomonga ishora qilib. — Yur, yo‘l-yo‘lakay senga uyni aylantirib chiqaman.
​U ortimdan sharqiy yo‘lak bo‘ylab yurdi, men esa biz o‘tayotgan har bir eshikni ko‘rsata boshladim.
— Bu ikkinchi ish xonasi, men undan foydalanmayman. Mana bu ikkita mehmonxona, qulflangan. Bu esa trenajyor zali. Har kuni ertalab shu yerda shug‘ullanaman, haftada uch marta fizioterapevtim keladi.
​— Nega mehmonxonalarni qulflab qo‘ygansiz? Biror kim kelib qolsa, nima qilasiz?

​— Men uyimga odamlarni yotib qolishga taklif qilmayman. Bu xavfsizlik nuqtayi nazaridan xatarli. — Biz zinapoyaning yuqori qismida to‘xtadik. Men g‘arbiy qanotga cho‘zilgan yo‘lakka ishora qildim.
— Yigitlarimning xonalari o‘sha yerda. Kimdir shubhalanib qolmasdan u yerga yashirin eshitish moslamalarini o‘rnatishi juda qiyin. — Lift bizni birinchi qavatga tushirdi va men uyning "ishbilarmonlik" qismi tomon o‘ngga burildim.
​— Dam olish xonasi. — Men yigitlarim foydalanadigan keng yashash maydonini ko‘rsatib, katta qo‘sh tabaqali eshiklarga ishora qildim. — O‘ng tomonda Leonidning ish xonasi.
— U nima ish qiladi?
— Leonid rasman moliya bo‘yicha mas’ul, lekin aslida barcha ishni Kostya va Ivan bajaradi. Mixail esa tarqatish va boshqa ba’zi narsalar bilan shug‘ullanadi. Uning uyda ham, omborxonalardan birida ham o‘z idorasi bor, shuning uchun bu yerda kam bo‘ladi.
​— Mixail — o‘sha ko‘ziga qora bog‘ich taqib olgan barvasta yigitmi?
​Men bir lahza to‘xtab, Melananing bilagidan tutdim va uni o‘zimga qaratdim.
— Mixail bilan sodir bo‘lgan voqea — bu shaxsiy masala. Iltimos, bu haqda u-bu yoqdan so‘rab yurma.
— Xo‘p.
— Yana bir narsa. Mixail atrofingda bo‘lganida, ehtiyot bo‘l, unga bexosdan tegib ketma. U... birovning qo‘li baduniga tegishini xushlamaydi.
​Melananing ko‘zlari katta-katta bo‘lib ketdi, lekin ortiqcha savol bermay, shunchaki bosh irg‘adi.
​— Yaxshi. Mana bu eshik yerto‘laga olib boradi. Qanday vaziyat bo‘lishidan qat’i nazar, u yerga tushmaysan, — dedim men.
— Nega?
​U yerda odatda odamlarni qiynashimizni unga aytish xayolimga ham kelmadi.
— Shunchaki mumkin emas.
— Siz allaqachon... bilasiz-ku? — u barmog‘i bilan qulog‘iga ishora qildi.
— Maksim bu bilan shug‘ullanib bo‘lgan.
— Uning lavozimi qanaqa?
— U mening o‘rinbosarim. Dmitriy u bilan birga ishlaydi, lekin asosan xavfsizlikka javob beradi.
​— Qolganlar-chi?
— Pavel klub ishlari bilan shug‘ullanadi. Anton va Yuri oddiy askarlarni boshqaradi. Sergey — anavi uzun bo‘yli, sarg‘ish sochli yigit — muzokaralar va ko‘chmas mulk, ijara kabi qonuniy bitimlarimizga mas’ul. U bu yerga juda kam keladi, lekin kelganida undan uzoqroq yurishga harakat qil. Uning o‘ziga yarasha "muammolari" bor.
​— Hamma o‘zicha g‘alati,Yoongi
— Sergeyga o‘xshab emas. Menga ishonaver. Undan nari yur.
— Ularning hammasi shu yerda yashashadimi?
— Kecha oqshom sen ko‘rgan barcha yigitlarning yuqori qavatda o‘z xonalari bor, lekin faqat Leonid, Pavel, Kostya va Ivan doimiy shu yerda qolishadi.
​

— Xizmatchilar-chi? Masalan, oqsochlar?
— Valentina va Olganing xonalari oshxona joylashgan narigi tomonda. Varyaning ham u yerda kichik bir xonadoni bor. Qolganlar har oqshom uylariga ketishadi.
​— Varya uy boshqaruvchingizmi?
— U eski "paxan"ning uy boshqaruvchisi edi. Jilovni qo‘limga olganimda, uni umrining oxirigacha yetadigan mablag‘ bilan ta’minlab qo‘ydim, shuning uchun u endi ishlashga muhtoj emas. Lekin u ketishni xohlamadi. Hali ham xohlamaydi. Shuning uchun unga uydagi ishlarni boshqarishiga ruxsat berdim; bu uni baxtli qiladi.
​— Sizni tark etishni xohlamaydi, demoqchisiz-da.
​Ko‘zlaridan ko‘rinib turibdi — u yana ko‘p narsani so‘ramoqchi, lekin so‘ramaydi. Men ham o‘zimcha gap boshlamayman. Ba’zi narsalar aytilmagani ma’qul.
​— Bu Maksimning ish xonasi, keyingisi esa Dmitriyningki. — Men o‘ng tomondagi eshiklarga ishora qildim. — Kostya va Ivan bitta xonadan foydalanishadi, Leonidning xonasi yonidagi eshik. Meniki esa yo‘lakning eng oxirgisida. Agar yuqorida bo‘lmasam, demak, shu yerdaman. Har ehtimolga qarshi, keyinroq senga Maksim va Dmitriyning telefon raqamlarini berib qo‘yaman.
​— Oshxonani ko‘rsak bo‘ladimi?
— Agar shunchalik xohlayotgan bo‘lsang.
— Unchalik istamayotganga o‘xshaysan. Oshxonaning nimasi yomon?
​O‘sha la’nati oshxonaning hamma narsasi yomon.
— O‘zing ko‘rasan.— Ularning hammasi shu yerda yashashadimi?
— Kecha oqshom sen ko‘rgan barcha yigitlarning yuqori qavatda o‘z xonalari bor, lekin faqat Leonid, Pavel, Kostya va Ivan doimiy shu yerda qolishadi.
​— Xizmatchilar-chi? Masalan, oqsochlar?
— Valentina va Olganing xonalari oshxona joylashgan narigi tomonda. Varyaning ham u yerda kichik bir xonadoni bor. Qolganlar har oqshom uylariga ketishadi.
​— Varya sening uy boshqaruvchingmi?
— U eski "paxan"ning uy boshqaruvchisi edi. Jilovni qo‘limga olganimda, uni umrining oxirigacha yetadigan mablag‘ bilan ta’minlab qo‘ydim, shuning uchun u endi ishlashga muhtoj emas. Lekin u ketishni xohlamadi. Hali ham xohlamaydi. Shuning uchun unga uydagi ishlarni boshqarishiga ruxsat berdim; bu uni baxtli qiladi.
​— Seni tark etishni xohlamaydi, demoqchisan-da.
​Ko‘zlaridan ko‘rinib turibdi — u yana ko‘p narsani so‘ramoqchi, lekin so‘ramaydi. Men ham o‘zimcha gap boshlamayman. Ba’zi narsalar aytilmagani ma’qul.
​— Bu Maksimning ish xonasi, keyingisi esa Dmitriyningki. — Men o‘ng tomondagi eshiklarga ishora qildim. — Kostya va Ivan bitta xonadan foydalanishadi, Leonidning xonasi yonidagi eshik. Meniki esa yo‘lakning eng oxirgisida. Agar yuqorida bo‘lmasam, demak, shu yerdaman. Har ehtimolga qarshi, keyinroq senga Maksim va Dmitriyning telefon raqamlarini berib qo‘yaman.
​— Oshxonani ko‘rsak bo‘ladimi?
— Agar shunchalik xohlayotgan bo‘lsang.
— Unchalik istamayotganga o‘xshaysiz. Oshxonaning nimasi yomon?
​O‘sha la’nati oshxonaning hamma narsasi yomon.
— O‘zing ko‘rasan.

Melana.
Biz oshxonaning ochiq eshiklari qarshisiga kelganimizda, ichkarida qandaydir ulkan metall buyum taraqlab yerga tushdi. Bir soniyalik sukunatdan so‘ng, shunday baland va bo‘g‘iq hayqiriq eshitildiki, men beixtiyor seskanib ketdim. Ichkariga kirganimizda, o‘zimni xuddi telbalar uyiga tushib qolgandek his qildim.
​Boshiga bandana bog‘lab, oq fartuk taqib olgan, oltmish yoshlardagi soqolli haybatli kishi qo‘llarini beliga qo‘ygancha, ruscha so‘kinishlar bilan bor ovozda baqirardi. U unchalik baland bo‘yli emas, lekin gavdasi yuk mashinasiday kelardi. Oyog‘i ostida esa ag‘darilib yotgan ulkan sho‘rva qozoni va yerga to‘kilgan suyuqlik yaltirab ko‘rinardi. Valentina va yana ikki ayol — chamasi Olga va Galina — oshxona bo‘ylab u yoqdan-bu yoqqa yugurishar, lattalar ko‘tarib kelib, yerdagi sho‘rvani artish uchun tiz cho‘kishardi. Bu vaqtda esa oshpaz sho‘rva ko‘lmagining o‘rtasida qilt etmay turardi. Yo‘lakning narigi chetida, muzlatgich yonida turgan Varya esa oshpazga barmog‘ini bigiz qilib, u ham ruschalab baqirardi.
​O‘ng tomondagi burchakda, kichikroq ovqatlanish stoli atrofida Kostya va Dmitriy kofe ichib, nimadir haqida xotirjam bahslashib o‘tirishardi. Ularning ortida bo‘layotgan bu "baqir-chaqir jangi"ga zarracha ham e’tibor berishayotgani yo‘q edi.
​Hech kim bizning kelganimizni payqamadi ham.
​— Bu yerda doim shunaqami? — deb pichirladim.
— Deyarli har doim.
​Yer artayotgan ikki ayol o‘zaro janjallashib ketishdi. Ulardan biri lattani sherigiga qarab otdi-da, chig‘anoq tomonga qarab ketdi.
​— Ular to‘g‘ri sizning yotoqxonangiz tagida-ku. Qanaqasiga ilgari hech narsani eshitmaganman? — deb so‘radim hayrat bilan.

— Oshxonani ovoz o‘tkazmaydigan qilib qo‘yganman.
— Aqlli qaror, — deb bosh irg‘adim, hamon bu tartibsizlikka lol bo‘lib qarab turarkanman. — Balki ularni o‘z hollariga qo‘yarmiz-a?
​Yoongi atrofga bir nazar tashladi-da, yonidagi metall peshtaxta ustida turgan qalin taxtani olib, bor kuchi bilan stolga urdi. Xona bo‘ylab yangragan qattiq ovozdan men ham sakrab tushdim. Hamma taqqa to‘xtadi.
​— Bu Melana, — dedi Yoongi. — Mening rafiqam.
​Men jilmayib, barchasiga qarab qo‘l silkidim.
​— Melana Grey! — deyishdi ular bir ovozdan va baravariga bosh egishdi.
— Yo‘q, menga shunchaki Melana deb murojaat qilaversangiz bo‘ladi.
— Yo‘q, bo‘lmaydi! — deb o‘shqirdi Yoongi.
— Azizim!
— Gap tamom.
​— Juda qattiqqo‘lsiz-da, Yoongi, — deb biroz labimni burishtirdim, so‘ng oshxona xodimlariga yuzlandim. — Shunaqa, to‘g‘rimi?
Ularning hammasi menga xuddi bir g‘alati qizga qaragandek tikilib qolishdi. A’lo darajada. Yoongiga o‘girildim:
— Shu yerda qolsam maylimi?
— Ishonching komilmi?
— Ha.
— Mayli, unda. Men ish xonamda bo‘laman.
— Keyinroq oldingizga o‘taman. — Men uning yuzidan shoshib o‘pib qo‘ydim.

*

Oradan o‘n daqiqa o‘tgach, men burchakdagi stolga o‘tirgancha, oshpaz Igor bilan nonushta haqida gaplashishga urinardim. U faqat ruscha gapirardi, shuning uchun Varya tarjimonlik qilardi. Ammo suhbatimiz unchalik qovushmayotgan edi.
​— Igorning o‘ylashicha, bugun ertalabki pirojkilari senga yoqmagan, — dedi Varya. — Agar ovqati senga ma’qul kelmaganini "Paxan" eshitsa, uni ishdan haydaydi yoki undan ham battarroq jazo beradi deb qo‘rqyapti.
​Xudoyim-ey! Shu topda peshonamni stolga urib-urib olgim keldi. Buning o‘rniga shirin jilmaydim:
— Pirojkilarni juda yoqtirdim. Mazasi og‘zimda qoldi, buni Yoongiga albatta aytaman. Hattoki qanday tayyorlanishini ham o‘rganmoqchiman. Faqat, iltimos, nonushtaga biroz yorma (seryal) ham olsam bo‘ladimi?
​Varya gaplarimni tarjima qilgan edi, Igorning yuzi yorishib ketdi. U nimadirlar deb vaysab, qo‘llari bilan ishora qilgancha o‘rnidan sapchib turdi. Men uning ortidan oshxona orolchasi tomon yurdim. U boshimdan fartuk kiydirdi-da, shkafdan masalliqlarni chiqara boshladi. Varyaga "nimalar bo‘lyapti?" degandek yalt etib qaradim, u esa shunchaki kulib, boshini chayqadi.

Yoongi.
​Leonid va Kostya bilan hisob-kitoblarni yakunlab, soatimga qaradim. Kechki soat yetti bo‘lib qolibdi; tushdan keyingi vaqtim uchrashuvlar va qolib ketgan hujjatlar bilan shunchalik tez o‘tib ketibdiki, sezmay ham qolibman.Melana nima qilyapti ekan, deb o‘ylab qoldim. Kelaman degan edi, lekin kelmadi. Nega bunday qilganini bilmayman-u, lekin bu holat menga tinchlik bermayotgan edi.
​—Yoongi, bu o‘yinni qachongacha davom ettirmoqchisan? — Men qarshimda, stolning narigi tomonida o‘tirgan Leonidga qaradim.
​Kostya allaqachon ketgan, xonada faqat ikkimiz qolgandik.
— Qanaqa o‘yinni?
— Bu nikohni-da. Hatto cherkovda ham nikohdan o‘tmadinglar. Odamlar gap-so‘z qilishadi...
— Yo‘q, qilishmaydi.
— Qayerdan bilasan?
— Chunki men ularni o‘chirishni bilaman, Leonid. Xuddi otamni o‘chirganimdek. — Men boshimni bir tomonga qiyshaytirdim. — O‘sha tun yodingdami?
​U taranglashib qoldi, miq etmadi, lekin bo‘ynidagi tomirlari tipirchilab urayotganini payqadim. Ha, u o‘sha tunni juda yaxshi eslaydi.
— Agar boshqa savoling bo‘lmasa, chiqishing mumkin. — Eshik tomonga ishora qildim.
U o‘rnidan turdi-da, xonamdan chiqib ketdi.
​Oxirgi oylarda Leonid o‘zini g‘alati tuta boshladi. U hamisha dangasa, hamma ishni boshqalarga qildirib, rahmatini o‘zi eshitishni yaxshi ko‘radigan nusxa edi. Oxirgi paytlarda esa Kostyaning vazifalarini ham o‘z zimmasiga olishga urinyapti. Portlashga ham aynan uning aloqasi bor deb shubha qilishimga asosiy sabab shu. Isbotim bo‘ladimi-yo‘qmi, tez orada u bilan bir yoqlama qilishim kerak. Hozir esa mitti rafiqam butun kunini qanday o‘tkazganini bilishga intizorman, shuning uchun Varyaga qo‘ng‘iroq qildim.
​— U qayerda?
— Hamon oshxonada, — dedi Varya kulimsirab.
— Shu vaqtgacha u yerda nima qilyapti?
— Kelib o‘zingiz ko‘ring.
​Aravachamni uzun yo‘lak bo‘ylab haydab, oshxonaga kirdim. Melana ish stoli yonida turgancha, dumaloq xamir bo‘laklarini katta tovaga joylar, Igor esa uning ortida nazorat qilib turardi. Egnida fartuk bo‘lsa ham, pushti to‘rli ko‘ylagi va jinsi shimi unga belangan. Sochlari tartibsiz to‘zg‘igan, chap yuzida esa murabbo izi ko‘rinardi.
— Igor unga pirojki pishirishni o‘rgatyapti, — dedi Varya yonimga kelib. — Bu ularning uchinchi partiyasi.
— Igor faqat ruscha gapirsa. Qanaqasiga o‘rgatyapti?
— Bilmasam. Igor nima qilishni aytadi, Melana xato qilsa — baqiradi.
​Men hayrat bilan Varyaga qaradim:
— U mening xotinimga baqirdimi?
— Melana unga ko‘proq baqirdi.
— Nega?
— Xullas,Melana birinchi partiyani kuydirib qo‘ygani uchun Igor baqirdi. Igor esa pechda qancha turishini aytmagani uchun Melana baqirdi. Ikkalasi ham bir-birining nima deb baqirayotganini tushunmaydi. Juda qiziq tomosha bo‘lyapti.
​Biz eshik oldida turib ularni kuzatdik.
— Ikkinchi partiya nima bo‘ldi? U ham kuydimi? — deb so‘radim.

— Ikkinchisi juda zo‘r chiqdi. Pechdan olishlari bilan yigitlar tushlikka kelib qolishdi. O‘tgan-ketgan bittadan-ikkkitadan oldi-yu, besh daqiqada hammasi tugadi. — U kulib yubordi. — Voy, Melanani shunaqa jahli chiqdi-ki!
— Nega? Hammasini o‘zi yemoqchi bo‘libdimi?
​Varya menga qarab, xuddi qaymoq yegan mushukdek ayyorona va mamnun jilmaydi:
— Yo‘q,Yoongi. U yigitlar senga bitta ham qoldirishmagani uchun g‘azabda edi.
​Shu payt Melana boshini ko‘tardi, nigohlarimiz to'qnashdi va u menga qarab jilmaydi. Xuddi qora bulutlar ortidan quyosh chiqib, o‘z tafti bilan meni isitgandek bo‘ldi. Birdaniga bularning hammasi shunchaki o‘yin emas, haqiqat bo‘lishini xohlab qoldim. Uning poshnasining taqillashi ulkan oshxonada aks-sado berib, menga yaqinlashdi.
​— Sening pirojkilaringni yeb qo‘yishdi, — dedi u qo‘llarini beliga qo‘yib.
Jahli chiqqanida shunaqangi shirin bo‘lib ketadi-ki... Men unga tomon egilib, bir qo‘lim bilan belidan, ikkinchisi bilan tizzasi ostidan mahkam tutdim. Uni ko‘tarib, tizzamga o‘tqizdim.
​U "voy" deb yubordi va qo‘llarini bo‘ynimga chirmadi.
— Ko‘ylagingizni un qilib yubordim.
— Menga farqi yo‘q, — dedim-da, aravacha g‘ildiraklarini tutdim. — Mahkam ushla.
Uning ko‘zlari katta-katta bo‘lib ketdi, lekin qo‘llarini bo‘ynimga yanada mahkamroq o‘radi.
— Varya, eshikni ochib yuboring, — deb ortimga qarab qichqirdim va aravachani yo‘lak tomon burdim.
​Melananing oyoqlari aravachaning chetida osilib turgani uchun o‘ng g‘ildirakni boshqarish biroz qiyinroq edi, lekin men buni uddaladim. Biz yo‘lakni kesib o‘tib, liftga kirdik. U yo‘l bo‘yi yuzini bo‘ynimga bosgancha telbalarcha kulardi va bu kulgi menga la’nati darajada yoqimli tuyulardi.
​Liftdan chiqqanimizda kayfiyatim bir lahzada buzildi. Zinapoyaning yuqori qismida Leonid turar va bizga sinchkov, sovuq nigoh bilan qarab turardi. Men unga e’tibor bermasdan, Melanani xonamiz eshigi oldiga olib bordim.
​— Sayohat uchun rahmat, — dedi Melana qiqirlab va eshikni ochish uchun o‘rnidan turdi.
— Har doim tayyorman, kichkintoyim (malish).
Ichkariga kirgach, ortimdan eshikni yopdim.
— Kel, gaplashib olishimiz kerak.
— Tinchlikmi?
— Balki. Bor, kiyimlaringni almashtirib ol, men seni oshxonada kutaman.

Melana.

Dush qabul qilib, toza kiyimlarni kiyib oshxonaga kirganimda,Yoongini muzlatgichni titayotgan holatda ko‘rdim. U ham kiyimlarini almashtiribdi: jinsi shim va keng yelkasiga yopishib turgan oq futbolka kiyib olgan edi. Unga tikilib qolmaslikning iloji yo‘q edi.
​— Tizzangiz qalay? — dedim unga mahliyo bo‘lib qolishdan o‘zimni to‘xtatib. U yana hassalariga tayanib olgan edi, demak, o‘zini yaxshiroq his qilyapti.
​— Asliga qaytdi, — dedi u muzlatgichni yoparkan. — Yoki bir necha kun oldingi holatiga. Ertaga fizioterapevtimga qo‘ng‘iroq qilib, vaqtni belgilashim kerak. Bugungi mashg‘ulotni bekor qilishga majbur bo‘ldim.
​Uning yoniga borib to‘xtadim. Tanamdagi uning haybatiga nisbatan beriladigan ahmoqona reaksiyani yengdim deb o‘ylagan edim, lekin tirsagim bexosdan unga tegib ketganida, beixtiyor seskanib tushdim.
​— Uzr, — deb pichirladim va ko‘zlarimni yumdim. O‘zimdan g‘azablanib ketdim, bu holatdan nafratlanaman. Shu payt Yoongining qo‘li belimdan tutganini his qildim va keyingi lahzada o‘zimni oshxona peshtaxtasi ustida o‘tirgan holda ko‘rdim.
​— Har safar bunday qilishing shart emas, — deb xo‘rsinib qo‘ydim. — O‘zim ham o‘tira olardim.
— Bu ahmoqona gap. Oyog‘ingiz og‘ridimi?
— Senga buni aytishdan afsusdaman, Melana, lekin sen juda kichkinasan. Oyog‘im butunlay sog‘lom.
​

— Sening yoningda hamma kichkina bo‘lib ko‘rinadi, — deb ko‘zlarimni suzdim va hazillashib yelkasiga urib qo‘ydim. — Fizioterapiya yordam beryaptimi?
— Ha, lekin juda sekin. Hassada yurishni o‘rganishim uchun ikki oy ketdi. Og‘riqsiz yurish uchun yana bir oy. Uorrenning aytishicha, yana ikki haftalardan keyin xassatayoqni sinab ko‘ramiz.
​U yonimga kelib, sharbat quyishga kirishdi.
— Undan keyin-chi?
U darrov javob bermadi, go‘yo bor e’tiborini sharbatga qaratgandek edi.
— Tizzam juda dabdala bo‘lgan. Tayoqcha — bu men erishishim mumkin bo‘lgan eng yuqori natija.
Uning ko‘zlarimga qaramayotganidan bildim-ki, bu natija unga mutlaqo yoqmayapti.
​— Tayoqcha bilan juda jozibali ko‘rinasan, Yoongi.Xuddi aristokratlardek.
Uning nigohlari yalt etib menga qaradi va lablarida tabassum yugurdi.
— Hozir jozibali emasmanmi?
​"O, qanchalik darajada ekanini tasavvur ham qilolmaysan", degim keldi-yu, lekin shunchaki kulib qo‘ya qoldim.
— Maqtov kutyapsizmi, Paxan? Xudoyim, shunchalik ham xudbin bo‘lasizmi? — Uni turtib qo‘ydim, ikkalamiz ham kulib yubordik. Kulgi tingach, mavzuni o‘zgartirdim. — Nimadir haqida gaplashmoqchi edingiz.
​— Ha. Birinchi navbatda Leonidning xonasiga josuslik moslamasi o‘rnatishing kerak. Ish xonasiga ham, lekin yotoqxonasi — asosiy vazifa.
— Xo‘p. Uning xonasiga qanday kiraman? U ishlayotgan paytda bildirmay kirib olsam bo‘ladimi?
— Atrofda doim kimdir bo‘ladi — yo xizmatchilar, yo yigitlar. — Yoongi sog‘lom oyog‘iga tayanib, peshtaxtaga suyandi. — Buni o‘ylab ko‘rishim kerak.
​— Agar xatoga yo‘l qo‘ysam-chi?
— Qo‘ymaysan. — U xuddi yuzimni silamoqchidek qo‘l cho‘zdi-yu, lekin fikridan qaytib, ortiga o‘girildi. — Ota-onangga turmushga chiqqanimizni aytdingmi?
​Etim uvishib ketdi. — Hali yo‘q. Aytishim shartmi?
— Ha.
— Jin ursin. Oyim meni so‘yadi. U doim: "Agar seni oladigan biror aqldan ozgan topilsa, dabdabali to‘y qilib beraman", deb niyat qilardi. Balki shunchaki xabar yozib yuborarman?
​Yoongining jag‘ mushaklari o‘ynab ketdi. U burnimiz tegib ketishiga bir bahya qolguncha menga yaqinlashdi:
— Onangga turmushga chiqqaningni SMS orqali aytolmaysan, Melana . Ularga qo‘ng‘iroq qilasan va otang bilan birga kechki ovqatga taklif qilasan.
​— Shu yerga-mi? — deb ko‘zlarimni pirpiratdim. — Ularni bu yerga chaqirolmayman. Oyim qurollangan yigitlarni ko‘rsa, meni mafiyaga turmushga chiqdi deb o‘ylaydi!
Yoongining qoshlari hayratdan tepaga ko‘tarildi:
— Va onang haq bo‘ladi.
​— Ha, lekin shu kichkina tafsilotni aytmay qo‘ya qolaylik? Burnimga sirg‘a taqqanimni ko‘rib, daxshatga tushgan edi u. Mening onam o‘ta konservativ, hatto sochiqlarini ham dazmollaydi. Jinoiy to‘daga turmushga chiqqanimni qanday qabul qilishini tasavvur qilolmayman.
U kulib, boshini chayqadi. — Unda restoranga boramiz.

Yoongi.
​Kutilganidek, Melananing kutilmaganda, o‘zlari tanimagan odamga turmushga chiqqani onasini shok holatiga tushirdi. Biroq, tushlik davomida menga tashlayotgan nigohlaridan bildim-ki, uni qizining begona odamga turmushga chiqqanidan ko‘ra, mening aravachada o‘tirganim ko‘proq tashvishga solmoqda.
— Homiladormisan, Melana? — deb so‘radi u keks yeyayotib, go‘yo oddiy gapdek.
​Yonimda o‘tirgan Melana vinosiga tiqilib qoldi.
— Tavba qildim, oyi! — dedi u o‘ziga kelib. — Albatta yo‘q. Biz bir hafta oldin tanishdik.
— Lekin buning ustida ishlayapmiz, — deb gapga aralashdim va Melananing qo‘lidan tutdim. — Shunday emasmi, azizam?
​Melana menga qarab ko‘zlarini pirpiratdi, so‘ng jilmayib, meni o‘pib qo‘ydi: — Albatta!
​

Melananing otasi esa stolning narigi chetida miq etmay o‘tirar, butun oqshom davomida ko‘zlarimga qaramaslikka harakat qilardi. Nigohimiz to‘qnashib qolsa, darrov chetga qarar va titrayotgan qo‘llarini stol ostiga yashirardi. Menga ham Samuel Grey yoqmaydi va bu uning pullarimni o‘g‘irlagani bilan bog‘liq emas. U mening kimligimni juda yaxshi biladi, shunga qaramay, o‘z jonini qutqarish uchun qizini menga berib yubordi. Inson degan nomga loyiq bo‘lmagan naqadar achinarli maxluq.
​Shu payt stol ustidagi telefonim jiringladi — Pavel qo‘ng‘iroq qilayotgan edi. Soat olti, klublar hali ochilmagan, demak, bu ish yuzasidan emas. Go‘shakni ko‘tardim.
— Paxan. Muammo bor.
Albatta-da. — Eshityapman.
— Ukrainlar keldi. Shevchenko shartlarni qaytadan ko‘rib chiqmoqchi.
— Sergeyga bog‘lanishini ayt. Bu uning vazifasi.
​— Ular bugun uchrashishgan, Shevchenko u bilan ortiq gaplashmoqchi emasligini aytyapti. — Narigi tomonda sukunat cho‘kdi, so‘ng: — Sergey uning qo‘lini chopib tashlamoqchi bo‘libdi.
​— Ajoyib. — Burnim ustini qisib, xo‘rsinib qo‘ydim. — Qayerdasizlar? "Ural"dami?
— Ha.
— Yigirma daqiqada u yerda bo‘laman.
​Telefonni cho‘ntagimga soldim va Melanaga yuzlandim. — Ketishim kerak. Dmitriy shu yerda qoladi, ishlaringni tugatganingizdan keyin seni uyga olib boradi.
— Hammasi joyidami? — deb so‘radi u.
— Ha. — Men uning yuzidan o‘pdim va onasining bizga qarab turganini ko‘rib, qo‘shib qo‘ydim: — Jozibaliroq kiyim kiyib, meni kutib tur. Ko‘p qolib ketmayman.
​Nina
​Yoongi aravachasini devor yonida turgan Dmitriy tomon haydab borishini ko‘zatib qoldim. Ular past ovozda gaplashishdi va Yoongi chiqib ketdi. Nimadir bo‘ldimi? Ovozi juda jiddiy eshitildi.
​— To‘g‘ri ish qilganingga ishonching komilmi, Melana? — deb so‘radi onam.
Unga o‘girildim. — Nima demoqchisiz?
— Ikki kun ichida bu odamga turmushga chiqishingni aytyapman. — U menga ham achinish, ham g‘azab bilan qaradi. — Aslida hayron qolmasligim kerak, doim bilganingdan qolmasding, lekin baribir...
​Ko‘zlarimni suzdim. — Bu odamning ismi bor. Biz bir-birimizni yaxshi ko‘ramiz. Kutishdan nima naf?
— Uni nega yoqtirib qolganingni tushunaman. Yoshi kattaroq, boy, madaniyatli. Juda kelishgan.
— Ana ko‘rdingizmi. — Jilmayib, stulga suyandim. — Orzuingiz ushaldi. Men sizni xursand bo‘ladi deb o‘ylagandim.
​— U nogironlar aravachasida,Melana.
— Zara! — deb pichirlab qichqirdi otam stolning narigi tomonidan va eshik oldida turgan Dmitriyga qarab qo‘ydi. — O‘chir ovozingni.
— Meni to‘xtatma, Samuel. Men qizimga eng yaxshisini xohlayman va xavotir olishga haqqim bor.
​— Xavotirlaringiz o‘zingizga buyursin, oyi, — dedim zarda bilan.
Onam stolga tomon egildi: — Unga nima bo‘lgan? Avtohalokatmi?
— Ha. — Salfetkani tarelka ustiga tashladim. — Bir necha oy oldin oyog‘idan jiddiy jarohat olgan. Qiziqishingiz qondirildimi?
​U tishlarini g‘ijirlatib, qisiq ko‘zlari bilan menga tikildi. — U yurib keta oladimi?
Onamga hayrat bilan qaradim: — Hozirgina aytdim-ku. Men uni sevganim uchun turmushga chiqdim. Buning nima ahamiyati bor? Bu gaplar og‘zimdan naqadar oson va tez chiqib ketayotganidan o‘zim ham hayratda edim.
​— Nima uchun deysanmi? — U ko‘zlarini katta ochib, otamga o‘girildi. — Nega indamayapsan? Samuel, sen buni bilarmiding?
— Zara, Xudo xayringni bersin, bas qil.
​Onam otamning gapiga umuman e’tibor bermadi. — Bu qandaydir isyonmi, Melana? Yana biror injiqligingmi?
​Bo‘ldi. Sabr koshonam to‘ldi. Telefonimni stol ustidan oldim-da, ota-onamni stol atrofida qoldirib, chiqish eshigi tomon yurdim.

-5-
Muallif: Neva Altaj
Tarjima qildi: Kim Yein
Kitobning voqealari va suhbatlari to‘la to‘kis tarjima qilindi. Faqatgina ismlarda ba’zi oʻzgarishlar bo‘ldi:
Roman - Yoongi
Nina - Melana.

4-Bob

Bazm binosidan otilib chiqqan Hyerin sovuq havoni chuqur ichiga tortdi. Lekin havo uning qalbini yondirayotgan xo'rlik hissini o‘chira olmadi. Ko‘z yoshlari yuziga yengil qilingan pardozni yuvib, yonoqlari bo‘ylab tinmay oqardi. Egnidagi nafis ipak libos endi unga xuddi qafasdek tuyular, bo'ynidagi marjon esa tomog'idan bo'g'ayotgandek og'ir zanjirga o'xshardi.
​U qayerga borishni bilmay, shahar chiroqlari yoritib turgan kimsasiz yo'lak bo'ylab qadamlarini tezlatdi. Hozir u faqatgina qochishni, bu soxta nigohlar va kamsitishlardan uzoqroqqa ketishni xohlardi.
​Orqadan eshitilgan og'ir qadam ovozlari uni cho'chitdi.
​— Hyerin! To‘xta! — Jiminning ovozi sukunatni buzib yubordi.
​Hyerin to‘xtamadi. Aksincha, qadamlarini yanada tezlatdi, ammo ko'z yoshlari ko'zini to'sib qo'ygani uchun muvozanatini yo'qotib, tosh yo'lakka yiqilib tushishiga oz qoldi. Katta va issiq qo'llar uning bilagidan tutib qoldi.
​— Qo‘yib yuboring! — Hyerin butun kuchi bilan uning qo'llaridan chiqishga urindi. Uning ovozi yig'i aralash titrab chiqardi. — Menga tegmang, Jimin amaki!
​Jimin uni qo'yib yubormadi, aksincha, o'ziga qaratdi. Qizning yoshga to'lgan ko'zlari, titrayotgan lablari va azobdan burishgan yuzini ko'rib, Jiminning ichida nimadir uzilib ketgandek bo'ldi.
​— Meni eshit, Hyerin. Iltimos... — Jiminning ovozi ilk bor shunchalar ojiz eshitildi.
​— Nimani eshitay?! — qi yig'idan qizarib ketgan ko'zlarini Jiminga tikdi. — Menga qilingan bu tuhmatni eshitaymi? Yoki o'sha makkor ayolingizning kamsitishlarinimi? Nega meni bu darajada jazolayapsiz?! Sizga bo'lgan tuyg'ularimni tan olganim uchunmi? Men o'sha tunda qilgan xatoim uchun shunchalar og'ir tovon to'lashim kerakmidi?!
​Jimin chuqur xo'rsindi. U Hyerinning yelkalaridan tutgancha, uning ko'zlariga boqdi.
​— Heyon senga bunday qilishini bilmagandim... Men uni shunchaki...
​— Shunchaki nima?! — Hyerin uning so'zini bo'ldi. — Shunchaki meni o'rnimni ko'rsatib qo'yish uchun olib keldingiz! O'zingizdan uzoqlashtirish uchun, vujudimni azobga tashlash uchun! Siz buni uddaladingiz. Tabriklayman! Endi qo'yib yuboring, men Germaniyaga ketaman. Bu yerdan, sizdan... butunlay ketaman!
​"Ketaman" so'zi Jiminning miyasida aks-sado berdi. 12 yil davomida uning bir parchasi, hayotining mazmuniga aylangan bu qizning "ketaman" deyishi uning qalbini larzaga keltirdi. Jimin endi o'zini tuta olmadi. U qizni kutilmaganda bag'riga bosdi. Shunchalar qattiq quchdiki, Hyerin nafas olishga ham qiynaldi.
​— Hech qayerga ketmaysan, — pichirladi Jimin uning sochlari orasiga yuzini yashirib. — Hech qayerga.
​Hyerin avvaliga karaxt bo'lib qoldi, keyin uning ko'ksiga mushtlab ura boshladi.
— Qo'yib yuboring! Nega mening tuyg'ularim bilan o'ynashyapsiz? Nega?!
​Ammo qizning zarbalari sekin-asta zaiflashib, oxiri uning yig'isi Jiminning yelkasida sokinlashdi. U yigitning egnidagi kostyumni siqimlagancha unsiz yig'lardi.
​— Men Heyonni seni kamsitish uchun olib kelmagandim, Hyerin, — U ilk marta yillar davomida yashirgan haqiqatini aytishga qaror qildi. — Uni senga emas, o'zimning tuyg'ularimga qqrshi chiqish uchun olib kelgandim.
​

Hyerin yosh xira qilib qo'ygan ko'zlarini ko'tarib, tushunarsiz tarzda Jiminga qaradi. Jimin uning yuziga tushib turgan sochlarini sekin quloqlari orasiga yashirdi.
​— O'sha tunda, sen menga hislaringni aytganingda... men qochib ketdim. Lekin senga nafratim bo'lgani uchun emas. O'zimdan, o'z hislarimdan qo'rqqanim uchun qochdim. Chunki sening xislariga javob berib xato qilishimga bir baxya qoldi. Men sening ota-onang oldida qasamyod qilganman. Seni himoya qilishim kerak edi... Lekin men... men o'zim boyaga yetkazgan qizga ko'ngil qo'ydim.
​Hyerinning yuragi to'xtab qolgandek bo'ldi. U eshitayotgan so'zlariga ishonolmasdi.
​— Men o'zimni chalg'itish uchun AQSHga ketdim. Ammo qayerga bormay, faqat seni o'ylardim.Shuning uchun Heyonni o'rtamizdagi devor bo'lishi uchun olib keldim. U senga bunday azob berishini bilganimda, uni uying ostonasiga ham yaqinlashtirmagan bo'lardim.
​Jimin qo'llarini qizning sovuqdan muzlagan yonoqlariga qo'ydi. Uning bosh barmoqlari Hyerinning ko'z yoshlarini artdi.
​— Bugun seni o'sha yigit bilan ko'rganimda... seni kimdir mendan tortib olishi mumkinligini his qilganimda, butun dunyoyim vayron bo'ldi. Men seni hech kimga berolmayman, Hyerin. Axir seni hattoki o'zimdan ham qizg'onaman.
​Hyerin yutinib, uning ko'zlariga tikildi. 12 yil davomida izlagan mehri, himoyasi, muhabbati hozir shu nigohlarda aks etib turardi. O'rtadagi barcha sovuqchilik, "amaki va jiyan" maqomi o'z kuchini yo'qotayotkan edi.
​

— Men endi sizning mitti malikangiz emasman... — pichirladi Hyerin, ovozidagi titroq hamon bosilmagan bo'lsa-da.
​— Bilaman, — Jiminning lablarida mahzun tabassum paydo bo'ldi. U qizning peshonasidan ohista o'pdi. — Lekin mening nigohimda sen mening malikamsan. Iltimos, meni kechir. Seni azoblaganim uchun... g'ururingni toptashlariga yo'l qo'yib berganim uchun.
​Shu damda g'ira-shira osmondan mayda yomg'ir tomchilari tusha boshladi. Lekin ularning hech biriga bu sovuq yomg'ir ta'sir qilmasdi. Ular xuddi o'zlarining alohida dunyosida, faqat ikkisi qolgan hududda edilar.
​Jimin egnidagi paltosini yechib, Hyerinning yalang yelkalariga yopdi va uni yana bir bor mahkam bag'riga bosdi. Bu safargi quchoq qandaydir aybdorlik hissi bilan emas, balki to'laqonli xotirjamlik va yo'qotishdan qo'rqish hissi bilan yo'g'rilgan edi.
​— Uyga ketamiz, — dedi Jimin qat'iy ohangda. — Heyon u yerni allaqachon tark etgan. Ertadan hammasini boshidan boshlaymiz.
​Hyerin indamadi. U shunchaki boshini qimirlatib tasdiqladi. Yo'l bo'yi mashinada hech kim gapirmadi, ammo bu sukunat qayg'uli emas, aksincha, uzoq kutilgan xotirjamlik sukunati edi. Hyerin paltoga o'rangancha derazadan qarab borar, uning yuragidagi muz qatlami sekin-asta erib, o'rnini yillar davomida kutgan iliqlik egallayotgan edi. Ertaga nima bo'lishini bilmasdi, lekin hozir Jimin uning yonida edi. Va bu gal u qochib ketmasligiga aniq ishonardi.

4-Bob
Kim Yein

4-Bob

Bazm binosidan otilib chiqqan Hyerin sovuq havoni chuqur ichiga tortdi. Lekin havo uning qalbini yondirayotgan xo'rlik hissini o‘chira olmadi. Ko‘z yoshlari yuziga yengil qilingan pardozni yuvib, yonoqlari bo‘ylab tinmay oqardi. Egnidagi nafis ipak libos endi unga xuddi qafasdek tuyular, bo'ynidagi marjon esa tomog'idan bo'g'ayotgandek og'ir zanjirga o'xshardi.
​U qayerga borishni bilmay, shahar chiroqlari yoritib turgan kimsasiz yo'lak bo'ylab qadamlarini tezlatdi. Hozir u faqatgina qochishni, bu soxta nigohlar va kamsitishlardan uzoqroqqa ketishni xohlardi.
​Orqadan eshitilgan og'ir qadam ovozlari uni cho'chitdi.
​— Hyerin! To‘xta! — Jiminning ovozi sukunatni buzib yubordi.
​Hyerin to‘xtamadi. Aksincha, qadamlarini yanada tezlatdi, ammo ko'z yoshlari ko'zini to'sib qo'ygani uchun muvozanatini yo'qotib, tosh yo'lakka yiqilib tushishiga oz qoldi. Katta va issiq qo'llar uning bilagidan tutib qoldi.
​— Qo‘yib yuboring! — Hyerin butun kuchi bilan uning qo'llaridan chiqishga urindi. Uning ovozi yig'i aralash titrab chiqardi. — Menga tegmang, Jimin amaki!
​Jimin uni qo'yib yubormadi, aksincha, o'ziga qaratdi. Qizning yoshga to'lgan ko'zlari, titrayotgan lablari va azobdan burishgan yuzini ko'rib, Jiminning ichida nimadir uzilib ketgandek bo'ldi.
​— Meni eshit, Hyerin. Iltimos... — Jiminning ovozi ilk bor shunchalar ojiz eshitildi.
​— Nimani eshitay?! — qi yig'idan qizarib ketgan ko'zlarini Jiminga tikdi. — Menga qilingan bu tuhmatni eshitaymi? Yoki o'sha makkor ayolingizning kamsitishlarinimi? Nega meni bu darajada jazolayapsiz?! Sizga bo'lgan tuyg'ularimni tan olganim uchunmi? Men o'sha tunda qilgan xatoim uchun shunchalar og'ir tovon to'lashim kerakmidi?!
​Jimin chuqur xo'rsindi. U Hyerinning yelkalaridan tutgancha, uning ko'zlariga boqdi.
​— Heyon senga bunday qilishini bilmagandim... Men uni shunchaki...
​— Shunchaki nima?! — Hyerin uning so'zini bo'ldi. — Shunchaki meni o'rnimni ko'rsatib qo'yish uchun olib keldingiz! O'zingizdan uzoqlashtirish uchun, vujudimni azobga tashlash uchun! Siz buni uddaladingiz. Tabriklayman! Endi qo'yib yuboring, men Germaniyaga ketaman. Bu yerdan, sizdan... butunlay ketaman!
​"Ketaman" so'zi Jiminning miyasida aks-sado berdi. 12 yil davomida uning bir parchasi, hayotining mazmuniga aylangan bu qizning "ketaman" deyishi uning qalbini larzaga keltirdi. Jimin endi o'zini tuta olmadi. U qizni kutilmaganda bag'riga bosdi. Shunchalar qattiq quchdiki, Hyerin nafas olishga ham qiynaldi.
​— Hech qayerga ketmaysan, — pichirladi Jimin uning sochlari orasiga yuzini yashirib. — Hech qayerga.
​Hyerin avvaliga karaxt bo'lib qoldi, keyin uning ko'ksiga mushtlab ura boshladi.
— Qo'yib yuboring! Nega mening tuyg'ularim bilan o'ynashyapsiz? Nega?!
​Ammo qizning zarbalari sekin-asta zaiflashib, oxiri uning yig'isi Jiminning yelkasida sokinlashdi. U yigitning egnidagi kostyumni siqimlagancha unsiz yig'lardi.
​— Men Heyonni seni kamsitish uchun olib kelmagandim, Hyerin, — U ilk marta yillar davomida yashirgan haqiqatini aytishga qaror qildi. — Uni senga emas, o'zimning tuyg'ularimga qqrshi chiqish uchun olib kelgandim.
​

Hyerin yosh xira qilib qo'ygan ko'zlarini ko'tarib, tushunarsiz tarzda Jiminga qaradi. Jimin uning yuziga tushib turgan sochlarini sekin quloqlari orasiga yashirdi.
​— O'sha tunda, sen menga hislaringni aytganingda... men qochib ketdim. Lekin senga nafratim bo'lgani uchun emas. O'zimdan, o'z hislarimdan qo'rqqanim uchun qochdim. Chunki sening xislariga javob berib xato qilishimga bir baxya qoldi. Men sening ota-onang oldida qasamyod qilganman. Seni himoya qilishim kerak edi... Lekin men... men o'zim boyaga yetkazgan qizga ko'ngil qo'ydim.
​Hyerinning yuragi to'xtab qolgandek bo'ldi. U eshitayotgan so'zlariga ishonolmasdi.
​— Men o'zimni chalg'itish uchun AQSHga ketdim. Ammo qayerga bormay, faqat seni o'ylardim.Shuning uchun Heyonni o'rtamizdagi devor bo'lishi uchun olib keldim. U senga bunday azob berishini bilganimda, uni uying ostonasiga ham yaqinlashtirmagan bo'lardim.
​Jimin qo'llarini qizning sovuqdan muzlagan yonoqlariga qo'ydi. Uning bosh barmoqlari Hyerinning ko'z yoshlarini artdi.
​— Bugun seni o'sha yigit bilan ko'rganimda... seni kimdir mendan tortib olishi mumkinligini his qilganimda, butun dunyoyim vayron bo'ldi. Men seni hech kimga berolmayman, Hyerin. Axir seni hattoki o'zimdan ham qizg'onaman.
​Hyerin yutinib, uning ko'zlariga tikildi. 12 yil davomida izlagan mehri, himoyasi, muhabbati hozir shu nigohlarda aks etib turardi. O'rtadagi barcha sovuqchilik, "amaki va jiyan" maqomi o'z kuchini yo'qotayotkan edi.
​

— Men endi sizning mitti malikangiz emasman... — pichirladi Hyerin, ovozidagi titroq hamon bosilmagan bo'lsa-da.
​— Bilaman, — Jiminning lablarida mahzun tabassum paydo bo'ldi. U qizning peshonasidan ohista o'pdi. — Lekin mening nigohimda sen mening malikamsan. Iltimos, meni kechir. Seni azoblaganim uchun... g'ururingni toptashlariga yo'l qo'yib berganim uchun.
​Shu damda g'ira-shira osmondan mayda yomg'ir tomchilari tusha boshladi. Lekin ularning hech biriga bu sovuq yomg'ir ta'sir qilmasdi. Ular xuddi o'zlarining alohida dunyosida, faqat ikkisi qolgan hududda edilar.
​Jimin egnidagi paltosini yechib, Hyerinning yalang yelkalariga yopdi va uni yana bir bor mahkam bag'riga bosdi. Bu safargi quchoq qandaydir aybdorlik hissi bilan emas, balki to'laqonli xotirjamlik va yo'qotishdan qo'rqish hissi bilan yo'g'rilgan edi.
​— Uyga ketamiz, — dedi Jimin qat'iy ohangda. — Heyon u yerni allaqachon tark etgan. Ertadan hammasini boshidan boshlaymiz.
​Hyerin indamadi. U shunchaki boshini qimirlatib tasdiqladi. Yo'l bo'yi mashinada hech kim gapirmadi, ammo bu sukunat qayg'uli emas, aksincha, uzoq kutilgan xotirjamlik sukunati edi. Hyerin paltoga o'rangancha derazadan qarab borar, uning yuragidagi muz qatlami sekin-asta erib, o'rnini yillar davomida kutgan iliqlik egallayotgan edi. Ertaga nima bo'lishini bilmasdi, lekin hozir Jimin uning yonida edi. Va bu gal u qochib ketmasligiga aniq ishonardi.

4-Bob
Kim Yein

5-Bob
Melana

​Nimadir joyida emas. Yoongi bugun ertalabga muhim uchrashuv belgilanganini aytgani yodimda. Soat to‘qqizdan oshdi hamki, u hamon xonasidan chiqqani yo‘q. Sakkizlar atrofida telefoni jiringlaganini, keyin esa kim bilandir gaplashganini eshitgandim. Oradan o‘n besh daqiqa o‘tib, Valentina nonushta ko‘tarib kirdi va Yoongi uni menga tashlab ketishni tayinlaganini aytdi.
​Ehtimol, kirib xabar olganim ma'quldir. Mo‘yqalamni polotno yonidagi kichik likopchaga qo‘yib, qo‘llarimni artdim-da, Yoongining xonasi tomon yuzlandim. Shu payt to‘satdan uning eshigi ochilib qoldi va u aravachasini harakatlantirgancha oshxona tomon yo‘l oldi. Egnida faqat sport shimi, ko‘ksi ochiq, men esa undan ko‘zimni uza olmasdim.
​Yoongi yaqinlashib kelayotganimni payqamadi ham. Aksincha, chig‘anoq yonidagi tortmalar tomon yurib, eng ustkigisini titkilashga tushib ketdi. Izlagan narsasini topolmagach, ruschalab nimadirlar deb g‘o‘ldiradi-da, tortmani tars yopib, navbatdagisini ocha boshladi.
​

— Yordamlashib yuboraymi?
— Yo‘q, — deb jerkib berdi u.
​Uning tortma ichidan oq qutichani tortib olgani, ichidan ikkita dori donachasini chiqarib, yutib yuborganini kuzatib turdim. U qutichaga yana bir muddat qarab turgach, qo‘shimcha bitta dori oldi va qutini qaytadan tortmaga uloqtirdi. U muzlatgichdan suv olayotgan paytdan foydalanib, nima ichganini bilish maqsadida yorliqqa ko‘z yugurtirdim. Bu og‘riq qoldiruvchi dori edi. Nihoyat, u aravachasini menga tomon burdi-yu, ahvolini ko‘rib beixtiyor yoqamni ushlab qoldim.
​— Ahvolingizni qara, dabdalangiz chiqibdi-ku. — Yuzlari quv o‘chgan, ko‘zlari esa qonga to‘lgandi. — Kechasi bilan umuman uxlamadingizmi deyman?
— Yo‘q hisob.
​Men uning ortidan xonasiga kirdim va kiyim xonasiga kirib, aravachasi tizzasiga shim va ko‘ylak tashlab chiqqanini kuzatib turdim.
​— Nima qilyapsiz o‘zi?
— Yigirma daqiqadan so‘ng uchrashuvim bor. Iltimos, chiqib tur, kiyinib olishim kerak.
— Bu ahvolda hech qayerga borolmaysiz, Yoongi.
​U gapimga e’tibor bermadi. Kiyimlarini yoniga, karavot ustiga qo‘ydi-da, aravachadan o‘rnidan tura boshladi. Ammo qaddini rostlashga uringan zahoti og‘riqdan ingrab yubordi-yu, qaytadan o‘tirib qoldi.
— Jin ursin!
​— Demak, yaqin orada kiyim almashtirish rejalari bekor qilinarkan-da, — dedim men. — Qani, karavotga yotishingizga yordamlashib yuboraman.
— Karavot to‘g‘ri kelmaydi. Tizzam qotib qolgan, oyog‘imni yoza olmayapman.
— Divanga nima deysiz? Oyog‘ingizning tagiga biror narsa qo‘yib, kino ko‘rardik.
​Roman xuddi aqldan ozgan odamga qaragandek menga tikilib qoldi.
— Kun bo‘yi kino ko‘rib o‘tirolmayman. Boshqarishim kerak bo‘lgan jinoiy imperiyam bor.
— Ha, bugun na to‘g‘ri va na ko‘chma ma’noda biror joyga "chopolmaysiz". Hozirgina og‘riq qoldiruvchi dorining uch baravar dozasini qabul qildingiz, ehtimol, bir soatga qolmay chaqaloqlardek qotib uxlaysiz.
​— Jin ursin, — so‘kindi u, keyin yana ruschalab nimadirlar deb g‘o‘ldiradi va boshini chayqadi.
— Hozir nima deganingizni umuman tushunmadim, lekin fikringizga qo‘shilaman. — Bosh irg‘adim. — Uchrashuvni bekor qilish uchun ularga qo‘ng‘iroq qilishing kerakmi?
— Ha. Telefonni ber.
​Mehmonxonaga o‘tganimizda, Yoongi amallab divanga joylashib oldi. Men uning oyog‘i ostiga qo‘yish uchun katta yostiqlardan birini oldim, so‘ng xonasiga kirib adyol ko‘tarib chiqdim-da, ustiga yopib qo‘ydim. Yoongi har bir harakatimni ko‘zatib turardi, lekin lom-mim demadi. Menimcha, u atrofida kimdir parvona bo‘lishiga o‘rganmagan. Balki adashayotgandirman, lekin bu g‘amxo‘rlik unga ich-ichidan yoqayotganiga ishonchim komil. Men oshxonaga o‘tib, patnisda qoldirilgan nonushtani ko‘zdan kechirdim. Bu mevali qiyma solingan qandaydir pishiriq edi. Bitta tishlab ko‘rdim. Hali ham issiq — bo‘ladi.
​— Kecha tunda bitta kino ko‘rishni boshlagandim, qo‘shilasizmi? Atigi o‘n besh daqiqasini ko‘rdim, xolos. Voqealar qanday boshlanganini tushuntirib yuboraman, — deb qichqirdim muzlatgichdan apelsin sharbati solingan ko‘zani olayotib.
— Yaxshi fikr.
— Biror joydan popkorn topilish ehtimoli bormi? — so‘radim shkafni ocharkanman.
— Dargumon.
— Pastki qavatdagi oshxonada-chi? Kinoni popkornsiz ko‘rib bo‘lmaydi axir.
— Xabarim yo‘q. Varyaga telefon qilib, o‘zidan so‘ra.
Men nonushta solingan patnisni ko‘tarib kelib, divan qarshisidagi pastak stolga qo‘ydim va Yoongiga yuzlandim:
— Juda ko‘p joyni egallab olibsiz. Boshingizni ko‘tarsangiz-chi, iltimos.
​

— Bugun buyruq berishni rosa yoqtiryapsan-a, — dedi u, lekin baribir tirsaklariga tayanib qaddini biroz ko‘tardi. Men uning boshi turgan joyga o‘tirdim-da, oyoqlarimni stol ustiga tashlab, tizzamga urib ishora qildim. Yoongi sekin-asta yana pastga enshib, boshibi tizzamga qo‘ydi. So‘ng Varyaning raqami terilgan telefonini menga uzatdi.

*

Yoongi.

​Bu yog‘ini eshitishni intizorlik bilan kutyapman.
​— Varya, uzr, seni ishingdan chalg‘itmadimmi? — dedi Melana telefonga mayin ovozda. — Sizlarda mabodo popkorn topilmaydimi?
​Varyaning nima deb javob berganini eshitmadim, lekin uning qanday ahvolga tushganini tasavvur qila olaman. Ishonchim komilki, bu uyda hech kim hech qachon popkorn ko‘rmagan. Garajimizda bombalar, yashik-yashik granatalar va bir tonna o‘q-dorilar bor. Ammo popkorn — yo‘q.
​— Ha, popkorn... Shunchaki, yegani. Biz kino ko‘rmoqchi edik. — U Varyaning javobini tingladi. — "Biz" deganda kimni nazarda tutyapman? Men va Yoongini. — Yana biroz sukunat cho‘kdi. — Ha, Varya, men jiddiyman... Yo‘q, shart emas... Men... Xo‘p, rahmat.
​U telefonni stol ustiga qo‘ydi-da, menga qarab burningi jiyirdi.
— Popkorn yo‘q ekan, lekin u bizga yer yong‘oq olib kelarmish. Ularni yomon ko‘raman, lekin Varya bu yerga kelishga juda ishtiyoqmand.
​

Albatta-da.
​Oradan besh daqiqa ham o‘tmay eshik taqilladi. Varya mehmonxona tomon kela boshladi-yu, yarmiga yetganda bizni ko‘rib taqqa to‘xtadi. Uning nigohlari divanda adyol ostida yotgan menga, so‘ng Melananing tizzasida yotgan boshimga tushganida, hayratdan qoshlari tepasiga chiqib ketdi. Keyin u yaqinlashib, stol ustiga bir kosa yer yong‘oqni qo‘ydi va yana bir bor menga sinchkovlik bilan qaradi. Uning ko‘zlari Melananing sochlarim orasiga g‘arq bo‘lgan, bir tutam sochim bilan o‘ynashayotgan barmoqlariga qadalib qolgandi.
​— Buning uchun o‘zim pastga tushsam ham bo‘lardi, — dedi Melana.
— Qo‘ysangiz-chi . Sizlarga yana biror emas kerak emasmi?
​— Tushlikni shu yerda qilsak bo‘ladimi? Demoqchimanki, keyinroq. Yoongi yaqin orada bu divandan jilmasa kerak.
​Varya menga bir qarab qo‘yib, tirjaydi:
— O, bunga ishonchim komil.
Varya chiqqach, Melana suyandi-da, kinoni qo‘ydi. U menga bo‘lgan voqealarni tushuntirayotgan edi, lekin men uning gaplariga e’tibor bermasdim. Buning o‘rniga ko‘zlarimni yumib, uning sochlarimni silayotgan qo‘llari taftidan zavqlanardim. Og‘riq qoldiruvchilar o‘z kuchini ko‘rsata boshladi — hozir turib xonamga ketishim yoki hech bo‘lmasa qaddimni rostlab o‘tirib olishim ham mumkin edi. Ammo men joyimdan qimirlamadim, Ninaning kinodagi qotillik qanday sodir bo‘lganini mayda-chuydasigacha tasvirlayotgan ovozini eshitgancha, uyquga ketdim.

​— Senga hassalarni olib kelmayman, Yoongi.
​Men divanda o‘tirgan ko‘yi Melanaga tikildim va tishlarimni g‘ijirlatdim. Butun tongni va tushdan keyingi vaqtimizning anchasini mehmonxonada yonboshlab o‘tkazdik. Men hatto ikki soatcha uxlab olishga ham ulgurdim, tizzam esa ancha yaxshi.
​— Melana !
— Yoongi.
— La’nati hassalarni olib kel. Iltimos.
​— Bugun sizga hassa yo‘q, — dedi u va aravachani men tomonga surib qo‘ydi.
— Haddingdan oshayapsan, — dedim zarda bilan.
— Qo‘lingizdan kelganini qil.
​Men so‘kingancha, o‘sha la’nati aravachaga o‘tirdim va yotoqxonamga yo‘l oldim. Dush qabul qilib, kiyimlarimni almashtirgach, noutbukimni oldim-da, yana mehmonxonaga qaytdim. Tan olishni xohlamasdim-u, lekin tizzamda hamon achishish va sanchiq bor edi. Aravachada o‘tirish barbir osonroq; modomiki shunday ekan, biroz ishlashga qaror qildim.
​— Ish xonasiga ketyapman, — dedim eshik tomonga ishora qilib. — Yur, yo‘l-yo‘lakay senga uyni aylantirib chiqaman.
​U ortimdan sharqiy yo‘lak bo‘ylab yurdi, men esa biz o‘tayotgan har bir eshikni ko‘rsata boshladim.
— Bu ikkinchi ish xonasi, men undan foydalanmayman. Mana bu ikkita mehmonxona, qulflangan. Bu esa trenajyor zali. Har kuni ertalab shu yerda shug‘ullanaman, haftada uch marta fizioterapevtim keladi.
​— Nega mehmonxonalarni qulflab qo‘ygansiz? Biror kim kelib qolsa, nima qilasiz?

​— Men uyimga odamlarni yotib qolishga taklif qilmayman. Bu xavfsizlik nuqtayi nazaridan xatarli. — Biz zinapoyaning yuqori qismida to‘xtadik. Men g‘arbiy qanotga cho‘zilgan yo‘lakka ishora qildim.
— Yigitlarimning xonalari o‘sha yerda. Kimdir shubhalanib qolmasdan u yerga yashirin eshitish moslamalarini o‘rnatishi juda qiyin. — Lift bizni birinchi qavatga tushirdi va men uyning "ishbilarmonlik" qismi tomon o‘ngga burildim.
​— Dam olish xonasi. — Men yigitlarim foydalanadigan keng yashash maydonini ko‘rsatib, katta qo‘sh tabaqali eshiklarga ishora qildim. — O‘ng tomonda Leonidning ish xonasi.
— U nima ish qiladi?
— Leonid rasman moliya bo‘yicha mas’ul, lekin aslida barcha ishni Kostya va Ivan bajaradi. Mixail esa tarqatish va boshqa ba’zi narsalar bilan shug‘ullanadi. Uning uyda ham, omborxonalardan birida ham o‘z idorasi bor, shuning uchun bu yerda kam bo‘ladi.
​— Mixail — o‘sha ko‘ziga qora bog‘ich taqib olgan barvasta yigitmi?
​Men bir lahza to‘xtab, Melananing bilagidan tutdim va uni o‘zimga qaratdim.
— Mixail bilan sodir bo‘lgan voqea — bu shaxsiy masala. Iltimos, bu haqda u-bu yoqdan so‘rab yurma.
— Xo‘p.
— Yana bir narsa. Mixail atrofingda bo‘lganida, ehtiyot bo‘l, unga bexosdan tegib ketma. U... birovning qo‘li baduniga tegishini xushlamaydi.
​Melananing ko‘zlari katta-katta bo‘lib ketdi, lekin ortiqcha savol bermay, shunchaki bosh irg‘adi.
​— Yaxshi. Mana bu eshik yerto‘laga olib boradi. Qanday vaziyat bo‘lishidan qat’i nazar, u yerga tushmaysan, — dedim men.
— Nega?
​U yerda odatda odamlarni qiynashimizni unga aytish xayolimga ham kelmadi.
— Shunchaki mumkin emas.
— Siz allaqachon... bilasiz-ku? — u barmog‘i bilan qulog‘iga ishora qildi.
— Maksim bu bilan shug‘ullanib bo‘lgan.
— Uning lavozimi qanaqa?
— U mening o‘rinbosarim. Dmitriy u bilan birga ishlaydi, lekin asosan xavfsizlikka javob beradi.
​— Qolganlar-chi?
— Pavel klub ishlari bilan shug‘ullanadi. Anton va Yuri oddiy askarlarni boshqaradi. Sergey — anavi uzun bo‘yli, sarg‘ish sochli yigit — muzokaralar va ko‘chmas mulk, ijara kabi qonuniy bitimlarimizga mas’ul. U bu yerga juda kam keladi, lekin kelganida undan uzoqroq yurishga harakat qil. Uning o‘ziga yarasha "muammolari" bor.
​— Hamma o‘zicha g‘alati,Yoongi
— Sergeyga o‘xshab emas. Menga ishonaver. Undan nari yur.
— Ularning hammasi shu yerda yashashadimi?
— Kecha oqshom sen ko‘rgan barcha yigitlarning yuqori qavatda o‘z xonalari bor, lekin faqat Leonid, Pavel, Kostya va Ivan doimiy shu yerda qolishadi.
​

— Xizmatchilar-chi? Masalan, oqsochlar?
— Valentina va Olganing xonalari oshxona joylashgan narigi tomonda. Varyaning ham u yerda kichik bir xonadoni bor. Qolganlar har oqshom uylariga ketishadi.
​— Varya uy boshqaruvchingizmi?
— U eski "paxan"ning uy boshqaruvchisi edi. Jilovni qo‘limga olganimda, uni umrining oxirigacha yetadigan mablag‘ bilan ta’minlab qo‘ydim, shuning uchun u endi ishlashga muhtoj emas. Lekin u ketishni xohlamadi. Hali ham xohlamaydi. Shuning uchun unga uydagi ishlarni boshqarishiga ruxsat berdim; bu uni baxtli qiladi.
​— Sizni tark etishni xohlamaydi, demoqchisiz-da.
​Ko‘zlaridan ko‘rinib turibdi — u yana ko‘p narsani so‘ramoqchi, lekin so‘ramaydi. Men ham o‘zimcha gap boshlamayman. Ba’zi narsalar aytilmagani ma’qul.
​— Bu Maksimning ish xonasi, keyingisi esa Dmitriyningki. — Men o‘ng tomondagi eshiklarga ishora qildim. — Kostya va Ivan bitta xonadan foydalanishadi, Leonidning xonasi yonidagi eshik. Meniki esa yo‘lakning eng oxirgisida. Agar yuqorida bo‘lmasam, demak, shu yerdaman. Har ehtimolga qarshi, keyinroq senga Maksim va Dmitriyning telefon raqamlarini berib qo‘yaman.
​— Oshxonani ko‘rsak bo‘ladimi?
— Agar shunchalik xohlayotgan bo‘lsang.
— Unchalik istamayotganga o‘xshaysan. Oshxonaning nimasi yomon?
​O‘sha la’nati oshxonaning hamma narsasi yomon.
— O‘zing ko‘rasan.— Ularning hammasi shu yerda yashashadimi?
— Kecha oqshom sen ko‘rgan barcha yigitlarning yuqori qavatda o‘z xonalari bor, lekin faqat Leonid, Pavel, Kostya va Ivan doimiy shu yerda qolishadi.
​— Xizmatchilar-chi? Masalan, oqsochlar?
— Valentina va Olganing xonalari oshxona joylashgan narigi tomonda. Varyaning ham u yerda kichik bir xonadoni bor. Qolganlar har oqshom uylariga ketishadi.
​— Varya sening uy boshqaruvchingmi?
— U eski "paxan"ning uy boshqaruvchisi edi. Jilovni qo‘limga olganimda, uni umrining oxirigacha yetadigan mablag‘ bilan ta’minlab qo‘ydim, shuning uchun u endi ishlashga muhtoj emas. Lekin u ketishni xohlamadi. Hali ham xohlamaydi. Shuning uchun unga uydagi ishlarni boshqarishiga ruxsat berdim; bu uni baxtli qiladi.
​— Seni tark etishni xohlamaydi, demoqchisan-da.
​Ko‘zlaridan ko‘rinib turibdi — u yana ko‘p narsani so‘ramoqchi, lekin so‘ramaydi. Men ham o‘zimcha gap boshlamayman. Ba’zi narsalar aytilmagani ma’qul.
​— Bu Maksimning ish xonasi, keyingisi esa Dmitriyningki. — Men o‘ng tomondagi eshiklarga ishora qildim. — Kostya va Ivan bitta xonadan foydalanishadi, Leonidning xonasi yonidagi eshik. Meniki esa yo‘lakning eng oxirgisida. Agar yuqorida bo‘lmasam, demak, shu yerdaman. Har ehtimolga qarshi, keyinroq senga Maksim va Dmitriyning telefon raqamlarini berib qo‘yaman.
​— Oshxonani ko‘rsak bo‘ladimi?
— Agar shunchalik xohlayotgan bo‘lsang.
— Unchalik istamayotganga o‘xshaysiz. Oshxonaning nimasi yomon?
​O‘sha la’nati oshxonaning hamma narsasi yomon.
— O‘zing ko‘rasan.

Melana.
Biz oshxonaning ochiq eshiklari qarshisiga kelganimizda, ichkarida qandaydir ulkan metall buyum taraqlab yerga tushdi. Bir soniyalik sukunatdan so‘ng, shunday baland va bo‘g‘iq hayqiriq eshitildiki, men beixtiyor seskanib ketdim. Ichkariga kirganimizda, o‘zimni xuddi telbalar uyiga tushib qolgandek his qildim.
​Boshiga bandana bog‘lab, oq fartuk taqib olgan, oltmish yoshlardagi soqolli haybatli kishi qo‘llarini beliga qo‘ygancha, ruscha so‘kinishlar bilan bor ovozda baqirardi. U unchalik baland bo‘yli emas, lekin gavdasi yuk mashinasiday kelardi. Oyog‘i ostida esa ag‘darilib yotgan ulkan sho‘rva qozoni va yerga to‘kilgan suyuqlik yaltirab ko‘rinardi. Valentina va yana ikki ayol — chamasi Olga va Galina — oshxona bo‘ylab u yoqdan-bu yoqqa yugurishar, lattalar ko‘tarib kelib, yerdagi sho‘rvani artish uchun tiz cho‘kishardi. Bu vaqtda esa oshpaz sho‘rva ko‘lmagining o‘rtasida qilt etmay turardi. Yo‘lakning narigi chetida, muzlatgich yonida turgan Varya esa oshpazga barmog‘ini bigiz qilib, u ham ruschalab baqirardi.
​O‘ng tomondagi burchakda, kichikroq ovqatlanish stoli atrofida Kostya va Dmitriy kofe ichib, nimadir haqida xotirjam bahslashib o‘tirishardi. Ularning ortida bo‘layotgan bu "baqir-chaqir jangi"ga zarracha ham e’tibor berishayotgani yo‘q edi.
​Hech kim bizning kelganimizni payqamadi ham.
​— Bu yerda doim shunaqami? — deb pichirladim.
— Deyarli har doim.
​Yer artayotgan ikki ayol o‘zaro janjallashib ketishdi. Ulardan biri lattani sherigiga qarab otdi-da, chig‘anoq tomonga qarab ketdi.
​— Ular to‘g‘ri sizning yotoqxonangiz tagida-ku. Qanaqasiga ilgari hech narsani eshitmaganman? — deb so‘radim hayrat bilan.

— Oshxonani ovoz o‘tkazmaydigan qilib qo‘yganman.
— Aqlli qaror, — deb bosh irg‘adim, hamon bu tartibsizlikka lol bo‘lib qarab turarkanman. — Balki ularni o‘z hollariga qo‘yarmiz-a?
​Yoongi atrofga bir nazar tashladi-da, yonidagi metall peshtaxta ustida turgan qalin taxtani olib, bor kuchi bilan stolga urdi. Xona bo‘ylab yangragan qattiq ovozdan men ham sakrab tushdim. Hamma taqqa to‘xtadi.
​— Bu Melana, — dedi Yoongi. — Mening rafiqam.
​Men jilmayib, barchasiga qarab qo‘l silkidim.
​— Melana Grey! — deyishdi ular bir ovozdan va baravariga bosh egishdi.
— Yo‘q, menga shunchaki Melana deb murojaat qilaversangiz bo‘ladi.
— Yo‘q, bo‘lmaydi! — deb o‘shqirdi Yoongi.
— Azizim!
— Gap tamom.
​— Juda qattiqqo‘lsiz-da, Yoongi, — deb biroz labimni burishtirdim, so‘ng oshxona xodimlariga yuzlandim. — Shunaqa, to‘g‘rimi?
Ularning hammasi menga xuddi bir g‘alati qizga qaragandek tikilib qolishdi. A’lo darajada. Yoongiga o‘girildim:
— Shu yerda qolsam maylimi?
— Ishonching komilmi?
— Ha.
— Mayli, unda. Men ish xonamda bo‘laman.
— Keyinroq oldingizga o‘taman. — Men uning yuzidan shoshib o‘pib qo‘ydim.

*

Oradan o‘n daqiqa o‘tgach, men burchakdagi stolga o‘tirgancha, oshpaz Igor bilan nonushta haqida gaplashishga urinardim. U faqat ruscha gapirardi, shuning uchun Varya tarjimonlik qilardi. Ammo suhbatimiz unchalik qovushmayotgan edi.
​— Igorning o‘ylashicha, bugun ertalabki pirojkilari senga yoqmagan, — dedi Varya. — Agar ovqati senga ma’qul kelmaganini "Paxan" eshitsa, uni ishdan haydaydi yoki undan ham battarroq jazo beradi deb qo‘rqyapti.
​Xudoyim-ey! Shu topda peshonamni stolga urib-urib olgim keldi. Buning o‘rniga shirin jilmaydim:
— Pirojkilarni juda yoqtirdim. Mazasi og‘zimda qoldi, buni Yoongiga albatta aytaman. Hattoki qanday tayyorlanishini ham o‘rganmoqchiman. Faqat, iltimos, nonushtaga biroz yorma (seryal) ham olsam bo‘ladimi?
​Varya gaplarimni tarjima qilgan edi, Igorning yuzi yorishib ketdi. U nimadirlar deb vaysab, qo‘llari bilan ishora qilgancha o‘rnidan sapchib turdi. Men uning ortidan oshxona orolchasi tomon yurdim. U boshimdan fartuk kiydirdi-da, shkafdan masalliqlarni chiqara boshladi. Varyaga "nimalar bo‘lyapti?" degandek yalt etib qaradim, u esa shunchaki kulib, boshini chayqadi.

Yoongi.
​Leonid va Kostya bilan hisob-kitoblarni yakunlab, soatimga qaradim. Kechki soat yetti bo‘lib qolibdi; tushdan keyingi vaqtim uchrashuvlar va qolib ketgan hujjatlar bilan shunchalik tez o‘tib ketibdiki, sezmay ham qolibman.Melana nima qilyapti ekan, deb o‘ylab qoldim. Kelaman degan edi, lekin kelmadi. Nega bunday qilganini bilmayman-u, lekin bu holat menga tinchlik bermayotgan edi.
​—Yoongi, bu o‘yinni qachongacha davom ettirmoqchisan? — Men qarshimda, stolning narigi tomonida o‘tirgan Leonidga qaradim.
​Kostya allaqachon ketgan, xonada faqat ikkimiz qolgandik.
— Qanaqa o‘yinni?
— Bu nikohni-da. Hatto cherkovda ham nikohdan o‘tmadinglar. Odamlar gap-so‘z qilishadi...
— Yo‘q, qilishmaydi.
— Qayerdan bilasan?
— Chunki men ularni o‘chirishni bilaman, Leonid. Xuddi otamni o‘chirganimdek. — Men boshimni bir tomonga qiyshaytirdim. — O‘sha tun yodingdami?
​U taranglashib qoldi, miq etmadi, lekin bo‘ynidagi tomirlari tipirchilab urayotganini payqadim. Ha, u o‘sha tunni juda yaxshi eslaydi.
— Agar boshqa savoling bo‘lmasa, chiqishing mumkin. — Eshik tomonga ishora qildim.
U o‘rnidan turdi-da, xonamdan chiqib ketdi.
​Oxirgi oylarda Leonid o‘zini g‘alati tuta boshladi. U hamisha dangasa, hamma ishni boshqalarga qildirib, rahmatini o‘zi eshitishni yaxshi ko‘radigan nusxa edi. Oxirgi paytlarda esa Kostyaning vazifalarini ham o‘z zimmasiga olishga urinyapti. Portlashga ham aynan uning aloqasi bor deb shubha qilishimga asosiy sabab shu. Isbotim bo‘ladimi-yo‘qmi, tez orada u bilan bir yoqlama qilishim kerak. Hozir esa mitti rafiqam butun kunini qanday o‘tkazganini bilishga intizorman, shuning uchun Varyaga qo‘ng‘iroq qildim.
​— U qayerda?
— Hamon oshxonada, — dedi Varya kulimsirab.
— Shu vaqtgacha u yerda nima qilyapti?
— Kelib o‘zingiz ko‘ring.
​Aravachamni uzun yo‘lak bo‘ylab haydab, oshxonaga kirdim. Melana ish stoli yonida turgancha, dumaloq xamir bo‘laklarini katta tovaga joylar, Igor esa uning ortida nazorat qilib turardi. Egnida fartuk bo‘lsa ham, pushti to‘rli ko‘ylagi va jinsi shimi unga belangan. Sochlari tartibsiz to‘zg‘igan, chap yuzida esa murabbo izi ko‘rinardi.
— Igor unga pirojki pishirishni o‘rgatyapti, — dedi Varya yonimga kelib. — Bu ularning uchinchi partiyasi.
— Igor faqat ruscha gapirsa. Qanaqasiga o‘rgatyapti?
— Bilmasam. Igor nima qilishni aytadi, Melana xato qilsa — baqiradi.
​Men hayrat bilan Varyaga qaradim:
— U mening xotinimga baqirdimi?
— Melana unga ko‘proq baqirdi.
— Nega?
— Xullas,Melana birinchi partiyani kuydirib qo‘ygani uchun Igor baqirdi. Igor esa pechda qancha turishini aytmagani uchun Melana baqirdi. Ikkalasi ham bir-birining nima deb baqirayotganini tushunmaydi. Juda qiziq tomosha bo‘lyapti.
​Biz eshik oldida turib ularni kuzatdik.
— Ikkinchi partiya nima bo‘ldi? U ham kuydimi? — deb so‘radim.

— Ikkinchisi juda zo‘r chiqdi. Pechdan olishlari bilan yigitlar tushlikka kelib qolishdi. O‘tgan-ketgan bittadan-ikkkitadan oldi-yu, besh daqiqada hammasi tugadi. — U kulib yubordi. — Voy, Melanani shunaqa jahli chiqdi-ki!
— Nega? Hammasini o‘zi yemoqchi bo‘libdimi?
​Varya menga qarab, xuddi qaymoq yegan mushukdek ayyorona va mamnun jilmaydi:
— Yo‘q,Yoongi. U yigitlar senga bitta ham qoldirishmagani uchun g‘azabda edi.
​Shu payt Melana boshini ko‘tardi, nigohlarimiz to'qnashdi va u menga qarab jilmaydi. Xuddi qora bulutlar ortidan quyosh chiqib, o‘z tafti bilan meni isitgandek bo‘ldi. Birdaniga bularning hammasi shunchaki o‘yin emas, haqiqat bo‘lishini xohlab qoldim. Uning poshnasining taqillashi ulkan oshxonada aks-sado berib, menga yaqinlashdi.
​— Sening pirojkilaringni yeb qo‘yishdi, — dedi u qo‘llarini beliga qo‘yib.
Jahli chiqqanida shunaqangi shirin bo‘lib ketadi-ki... Men unga tomon egilib, bir qo‘lim bilan belidan, ikkinchisi bilan tizzasi ostidan mahkam tutdim. Uni ko‘tarib, tizzamga o‘tqizdim.
​U "voy" deb yubordi va qo‘llarini bo‘ynimga chirmadi.
— Ko‘ylagingizni un qilib yubordim.
— Menga farqi yo‘q, — dedim-da, aravacha g‘ildiraklarini tutdim. — Mahkam ushla.
Uning ko‘zlari katta-katta bo‘lib ketdi, lekin qo‘llarini bo‘ynimga yanada mahkamroq o‘radi.
— Varya, eshikni ochib yuboring, — deb ortimga qarab qichqirdim va aravachani yo‘lak tomon burdim.
​Melananing oyoqlari aravachaning chetida osilib turgani uchun o‘ng g‘ildirakni boshqarish biroz qiyinroq edi, lekin men buni uddaladim. Biz yo‘lakni kesib o‘tib, liftga kirdik. U yo‘l bo‘yi yuzini bo‘ynimga bosgancha telbalarcha kulardi va bu kulgi menga la’nati darajada yoqimli tuyulardi.
​Liftdan chiqqanimizda kayfiyatim bir lahzada buzildi. Zinapoyaning yuqori qismida Leonid turar va bizga sinchkov, sovuq nigoh bilan qarab turardi. Men unga e’tibor bermasdan, Melanani xonamiz eshigi oldiga olib bordim.
​— Sayohat uchun rahmat, — dedi Melana qiqirlab va eshikni ochish uchun o‘rnidan turdi.
— Har doim tayyorman, kichkintoyim (malish).
Ichkariga kirgach, ortimdan eshikni yopdim.
— Kel, gaplashib olishimiz kerak.
— Tinchlikmi?
— Balki. Bor, kiyimlaringni almashtirib ol, men seni oshxonada kutaman.

Melana.

Dush qabul qilib, toza kiyimlarni kiyib oshxonaga kirganimda,Yoongini muzlatgichni titayotgan holatda ko‘rdim. U ham kiyimlarini almashtiribdi: jinsi shim va keng yelkasiga yopishib turgan oq futbolka kiyib olgan edi. Unga tikilib qolmaslikning iloji yo‘q edi.
​— Tizzangiz qalay? — dedim unga mahliyo bo‘lib qolishdan o‘zimni to‘xtatib. U yana hassalariga tayanib olgan edi, demak, o‘zini yaxshiroq his qilyapti.
​— Asliga qaytdi, — dedi u muzlatgichni yoparkan. — Yoki bir necha kun oldingi holatiga. Ertaga fizioterapevtimga qo‘ng‘iroq qilib, vaqtni belgilashim kerak. Bugungi mashg‘ulotni bekor qilishga majbur bo‘ldim.
​Uning yoniga borib to‘xtadim. Tanamdagi uning haybatiga nisbatan beriladigan ahmoqona reaksiyani yengdim deb o‘ylagan edim, lekin tirsagim bexosdan unga tegib ketganida, beixtiyor seskanib tushdim.
​— Uzr, — deb pichirladim va ko‘zlarimni yumdim. O‘zimdan g‘azablanib ketdim, bu holatdan nafratlanaman. Shu payt Yoongining qo‘li belimdan tutganini his qildim va keyingi lahzada o‘zimni oshxona peshtaxtasi ustida o‘tirgan holda ko‘rdim.
​— Har safar bunday qilishing shart emas, — deb xo‘rsinib qo‘ydim. — O‘zim ham o‘tira olardim.
— Bu ahmoqona gap. Oyog‘ingiz og‘ridimi?
— Senga buni aytishdan afsusdaman, Melana, lekin sen juda kichkinasan. Oyog‘im butunlay sog‘lom.
​

— Sening yoningda hamma kichkina bo‘lib ko‘rinadi, — deb ko‘zlarimni suzdim va hazillashib yelkasiga urib qo‘ydim. — Fizioterapiya yordam beryaptimi?
— Ha, lekin juda sekin. Hassada yurishni o‘rganishim uchun ikki oy ketdi. Og‘riqsiz yurish uchun yana bir oy. Uorrenning aytishicha, yana ikki haftalardan keyin xassatayoqni sinab ko‘ramiz.
​U yonimga kelib, sharbat quyishga kirishdi.
— Undan keyin-chi?
U darrov javob bermadi, go‘yo bor e’tiborini sharbatga qaratgandek edi.
— Tizzam juda dabdala bo‘lgan. Tayoqcha — bu men erishishim mumkin bo‘lgan eng yuqori natija.
Uning ko‘zlarimga qaramayotganidan bildim-ki, bu natija unga mutlaqo yoqmayapti.
​— Tayoqcha bilan juda jozibali ko‘rinasan, Yoongi.Xuddi aristokratlardek.
Uning nigohlari yalt etib menga qaradi va lablarida tabassum yugurdi.
— Hozir jozibali emasmanmi?
​"O, qanchalik darajada ekanini tasavvur ham qilolmaysan", degim keldi-yu, lekin shunchaki kulib qo‘ya qoldim.
— Maqtov kutyapsizmi, Paxan? Xudoyim, shunchalik ham xudbin bo‘lasizmi? — Uni turtib qo‘ydim, ikkalamiz ham kulib yubordik. Kulgi tingach, mavzuni o‘zgartirdim. — Nimadir haqida gaplashmoqchi edingiz.
​— Ha. Birinchi navbatda Leonidning xonasiga josuslik moslamasi o‘rnatishing kerak. Ish xonasiga ham, lekin yotoqxonasi — asosiy vazifa.
— Xo‘p. Uning xonasiga qanday kiraman? U ishlayotgan paytda bildirmay kirib olsam bo‘ladimi?
— Atrofda doim kimdir bo‘ladi — yo xizmatchilar, yo yigitlar. — Yoongi sog‘lom oyog‘iga tayanib, peshtaxtaga suyandi. — Buni o‘ylab ko‘rishim kerak.
​— Agar xatoga yo‘l qo‘ysam-chi?
— Qo‘ymaysan. — U xuddi yuzimni silamoqchidek qo‘l cho‘zdi-yu, lekin fikridan qaytib, ortiga o‘girildi. — Ota-onangga turmushga chiqqanimizni aytdingmi?
​Etim uvishib ketdi. — Hali yo‘q. Aytishim shartmi?
— Ha.
— Jin ursin. Oyim meni so‘yadi. U doim: "Agar seni oladigan biror aqldan ozgan topilsa, dabdabali to‘y qilib beraman", deb niyat qilardi. Balki shunchaki xabar yozib yuborarman?
​Yoongining jag‘ mushaklari o‘ynab ketdi. U burnimiz tegib ketishiga bir bahya qolguncha menga yaqinlashdi:
— Onangga turmushga chiqqaningni SMS orqali aytolmaysan, Melana . Ularga qo‘ng‘iroq qilasan va otang bilan birga kechki ovqatga taklif qilasan.
​— Shu yerga-mi? — deb ko‘zlarimni pirpiratdim. — Ularni bu yerga chaqirolmayman. Oyim qurollangan yigitlarni ko‘rsa, meni mafiyaga turmushga chiqdi deb o‘ylaydi!
Yoongining qoshlari hayratdan tepaga ko‘tarildi:
— Va onang haq bo‘ladi.
​— Ha, lekin shu kichkina tafsilotni aytmay qo‘ya qolaylik? Burnimga sirg‘a taqqanimni ko‘rib, daxshatga tushgan edi u. Mening onam o‘ta konservativ, hatto sochiqlarini ham dazmollaydi. Jinoiy to‘daga turmushga chiqqanimni qanday qabul qilishini tasavvur qilolmayman.
U kulib, boshini chayqadi. — Unda restoranga boramiz.

Yoongi.
​Kutilganidek, Melananing kutilmaganda, o‘zlari tanimagan odamga turmushga chiqqani onasini shok holatiga tushirdi. Biroq, tushlik davomida menga tashlayotgan nigohlaridan bildim-ki, uni qizining begona odamga turmushga chiqqanidan ko‘ra, mening aravachada o‘tirganim ko‘proq tashvishga solmoqda.
— Homiladormisan, Melana? — deb so‘radi u keks yeyayotib, go‘yo oddiy gapdek.
​Yonimda o‘tirgan Melana vinosiga tiqilib qoldi.
— Tavba qildim, oyi! — dedi u o‘ziga kelib. — Albatta yo‘q. Biz bir hafta oldin tanishdik.
— Lekin buning ustida ishlayapmiz, — deb gapga aralashdim va Melananing qo‘lidan tutdim. — Shunday emasmi, azizam?
​Melana menga qarab ko‘zlarini pirpiratdi, so‘ng jilmayib, meni o‘pib qo‘ydi: — Albatta!
​

Melananing otasi esa stolning narigi chetida miq etmay o‘tirar, butun oqshom davomida ko‘zlarimga qaramaslikka harakat qilardi. Nigohimiz to‘qnashib qolsa, darrov chetga qarar va titrayotgan qo‘llarini stol ostiga yashirardi. Menga ham Samuel Grey yoqmaydi va bu uning pullarimni o‘g‘irlagani bilan bog‘liq emas. U mening kimligimni juda yaxshi biladi, shunga qaramay, o‘z jonini qutqarish uchun qizini menga berib yubordi. Inson degan nomga loyiq bo‘lmagan naqadar achinarli maxluq.
​Shu payt stol ustidagi telefonim jiringladi — Pavel qo‘ng‘iroq qilayotgan edi. Soat olti, klublar hali ochilmagan, demak, bu ish yuzasidan emas. Go‘shakni ko‘tardim.
— Paxan. Muammo bor.
Albatta-da. — Eshityapman.
— Ukrainlar keldi. Shevchenko shartlarni qaytadan ko‘rib chiqmoqchi.
— Sergeyga bog‘lanishini ayt. Bu uning vazifasi.
​— Ular bugun uchrashishgan, Shevchenko u bilan ortiq gaplashmoqchi emasligini aytyapti. — Narigi tomonda sukunat cho‘kdi, so‘ng: — Sergey uning qo‘lini chopib tashlamoqchi bo‘libdi.
​— Ajoyib. — Burnim ustini qisib, xo‘rsinib qo‘ydim. — Qayerdasizlar? "Ural"dami?
— Ha.
— Yigirma daqiqada u yerda bo‘laman.
​Telefonni cho‘ntagimga soldim va Melanaga yuzlandim. — Ketishim kerak. Dmitriy shu yerda qoladi, ishlaringni tugatganingizdan keyin seni uyga olib boradi.
— Hammasi joyidami? — deb so‘radi u.
— Ha. — Men uning yuzidan o‘pdim va onasining bizga qarab turganini ko‘rib, qo‘shib qo‘ydim: — Jozibaliroq kiyim kiyib, meni kutib tur. Ko‘p qolib ketmayman.
​Nina
​Yoongi aravachasini devor yonida turgan Dmitriy tomon haydab borishini ko‘zatib qoldim. Ular past ovozda gaplashishdi va Yoongi chiqib ketdi. Nimadir bo‘ldimi? Ovozi juda jiddiy eshitildi.
​— To‘g‘ri ish qilganingga ishonching komilmi, Melana? — deb so‘radi onam.
Unga o‘girildim. — Nima demoqchisiz?
— Ikki kun ichida bu odamga turmushga chiqishingni aytyapman. — U menga ham achinish, ham g‘azab bilan qaradi. — Aslida hayron qolmasligim kerak, doim bilganingdan qolmasding, lekin baribir...
​Ko‘zlarimni suzdim. — Bu odamning ismi bor. Biz bir-birimizni yaxshi ko‘ramiz. Kutishdan nima naf?
— Uni nega yoqtirib qolganingni tushunaman. Yoshi kattaroq, boy, madaniyatli. Juda kelishgan.
— Ana ko‘rdingizmi. — Jilmayib, stulga suyandim. — Orzuingiz ushaldi. Men sizni xursand bo‘ladi deb o‘ylagandim.
​— U nogironlar aravachasida,Melana.
— Zara! — deb pichirlab qichqirdi otam stolning narigi tomonidan va eshik oldida turgan Dmitriyga qarab qo‘ydi. — O‘chir ovozingni.
— Meni to‘xtatma, Samuel. Men qizimga eng yaxshisini xohlayman va xavotir olishga haqqim bor.
​— Xavotirlaringiz o‘zingizga buyursin, oyi, — dedim zarda bilan.
Onam stolga tomon egildi: — Unga nima bo‘lgan? Avtohalokatmi?
— Ha. — Salfetkani tarelka ustiga tashladim. — Bir necha oy oldin oyog‘idan jiddiy jarohat olgan. Qiziqishingiz qondirildimi?
​U tishlarini g‘ijirlatib, qisiq ko‘zlari bilan menga tikildi. — U yurib keta oladimi?
Onamga hayrat bilan qaradim: — Hozirgina aytdim-ku. Men uni sevganim uchun turmushga chiqdim. Buning nima ahamiyati bor? Bu gaplar og‘zimdan naqadar oson va tez chiqib ketayotganidan o‘zim ham hayratda edim.
​— Nima uchun deysanmi? — U ko‘zlarini katta ochib, otamga o‘girildi. — Nega indamayapsan? Samuel, sen buni bilarmiding?
— Zara, Xudo xayringni bersin, bas qil.
​Onam otamning gapiga umuman e’tibor bermadi. — Bu qandaydir isyonmi, Melana? Yana biror injiqligingmi?
​Bo‘ldi. Sabr koshonam to‘ldi. Telefonimni stol ustidan oldim-da, ota-onamni stol atrofida qoldirib, chiqish eshigi tomon yurdim.

-5-
Muallif: Neva Altaj
Tarjima qildi: Kim Yein
Kitobning voqealari va suhbatlari to‘la to‘kis tarjima qilindi. Faqatgina ismlarda ba’zi oʻzgarishlar bo‘ldi:
Roman - Yoongi
Nina - Melana.

1-Bob.
Yonsei Ruhiy kasallar shifoxonasi.
Tonggi 6:45 .
Osmon moʻralab chiqqan quyosh hamma uchun ham quvonch olib kelmaydi.
Ogʻir nafas. Qisqa boʻlsada soatlar mobaynida davom etayotkan bu harakat allaqachon yigitni holdan toydirgandi. Peshonasini ter qoplaganicha koʻzini devor oʻrtasidagi soat millariga yugurtirdi.
- Hali yetarlicha vaqt bor. - toʻshak oʻrtasidan biroz siljigandek oʻrniga qulayroq joylashgan boʻldi.

Yigitning tik va tim qora rang olgan qoshlari uni yanada koʻrkamroq koʻrsatardi. Uzoq vaqt mobaynida ruhiy zoʻriqish oqibatida koʻzlari ostida biroz xira rang paydo boʻlgan boʻlsada , bu koʻrinish ham yigitning xusnini toʻsa olmayotkandi.Faqatgina yigitning koʻzlari nimadirni yoʻqotkandek rangsiz koʻrinardi.
- Janob Park. - qiya eshik ortidan kichik qadam bilan kirgan oʻrta yoshlardagi ayol koʻzini yigitning koʻzlari tomon tikkanicha davom etdi - Sizni kutishayapti.
- Tushunarli. - qisqa javob bilan kifoyalangan yigit oʻrnidan turishi bilanoq hech qanday savollarsiz ayolning ortidan ergashdi.
Qisqa muddat ichida ular manzilga yetib kelishdi. Yigitning jiddiyligini hech qaysi soʻz bilan tariflab boʻlmasdi. Koʻzlar , qoshlar , burun va lablar barchasi bir biriga hamohang tarzda hech qanday ifoda bildirmasdi.
Xona eshigi ochilgach , yigit gavdasini biroz egib xotirjamlik bilan xonaga kirdi .
- Janob Park. Sizni yana oramizda koʻrayotkanimizdan xursandmiz. - xonaning bir chetida tizilib oʻtirgan shifokorlardan biri gap ochdi.
- Oxirgi kuzatuvlar natijasida holatingizda ijobiy oʻzgarishlarni sezdik va sizga yana bir bor imkon berishga qaror qildik. Agar hoxlasangiz hoziroq boshlaymiz..- yigitning oʻrniga joylashishi bilan soʻz boshlagan yoshi elliklarni qarshilagan erkak soʻz oxirida tomoq qirdi.
- Boshlashingiz mumkin.- yigit kichik yutinib e'tiborini toʻliq professorlarga qaratdi.
- Bu yerda davolanishni boshlaganingizga deyarli uch oy boʻldi. Va bu vaqt davomida sizni delirium , annotatsiya , gallyutsinatsiya va PTSD tashxisi orqali davolashga harakat qildik. Buni oʻzingiz ham bizdan yaxshiroq bilasiz..
- Vaqtimizni zoye ketqazmaganimiz ikkimiz uchun foydaliroq boʻladi menimcha Professor Kim. - soʻz oʻrtasidan chiqgan yigitning gaplari deyarli hech kimga manzur kelmadi.
- Yaxshi , - soʻzlash mobaynida qoʻlidagi bir necha enli varoqlarni koʻzdan yugirtirar ekan davom etdi - Shin Haebin haqidagi fikringizni eshitmoqchiman. U hali ham sizni oldingizdami ?
- Yoʻq. Yani..bu imkonsiz nazarimda. - yigitning qoshlari biroz uyildi , gʻazab aralash qandaydir noinsoniy xissiyot uning yuzini egallagandek boʻldi.
- Axir siz u vafot etmaganini va doim yoningizda ekanligini ta'kidlayotkan..- shifokor soʻzlarini yakunlashga ulgurmadi.
- Ruxiy zoʻriqish doktor .. Hayotimning mazmuni birdaniga gʻoyib boʻldi va men oʻzligimni yoʻqotdim. Unga boʻlgan sevgimni hisobga olsak bunday holat menda yuz berishi hayratlanarli hodisa emas. - yigit tik tutgan qaddini biroz bukib koʻzlarini yer uzra shifokorning koʻzlariga yoʻnaltirdi - Men oʻzimning hayotimga qaytmoqchiman.

**
Erta tongdan buyon charros quyayotkan kuz yomgʻiri kechga borib biroz tingandek boʻldi. Ammo yengil shamol odamning etini junjiktiradigan darajada esayotkandi. Kutish zaliga deyarli shalabbo holatda kirib kelgan qiz , kelganidan buyon yoʻlakning u chetidan bu chetiga hayajon , qoʻruv balki asab bilan borib kelayotkandi.
- U buni uddalaydi. - oʻziga ishonch bergandek qiz har eshik tutqichlariga qaraganida ushbu soʻzlarni takror aytardi.
Vaqt oʻtkani sari barchasi yanada chigallashayotkandek koʻrinardi. Bu muhit , odamlar va ularning oʻrtasidagi munosabat bir necha oy oldingisidan tubdan farq qiladi. Dunyo rangsiz , koʻrimsiz , vaxshiy bir hayvondek koʻrinadi. Goʻyoki uning yagona maqsadi ularni yanchib tashlash va hech qachon tinch qoʻymaslik.
Zanjirli eshikning baland ovozi qizning hayollarini buzib yubordi. Qiz koʻzlarini zumda eshik tomon tutdi , kutilgan va kutilmagan narsalarga butun vujudini haftalar davomida tayyorlagan koʻngli dosh bera olmadi.

Bolaligidan u uchun qaxramon boʻlgan akasining bu holatga kelib qolishi Astrid uchun qattiq zarba boʻlgandi. Yaqin dugonasidek boʻlib qolgan insonning oʻlimi esa uni butunlay tushkunlikka solib qoʻydi.
- A.. aka - lablarida titroq bilan chiqqan soʻz va u oʻzini hech qanday oʻylovlarsiz akasining bagʻriga otdi.
- Bu yerga kelmasligingni aytgandim. - Sunghoon qizni oʻzidan itarib biroz ortga siljidi.
- Axir...- koʻz yoshlari xiralatib qoʻygan nigohini akasiga tikkan Astrid javobsiz qolib ketdi. Sunghoon allaqachon chiqish eshigi tomon qadam boshlagan edi.

**
Ular shifoxonadan chiqishlari bilan kuzning namli havosi yigitning yuziga urildi. Sunghoon chuqur nafas oldi, ammo bu nafas unga yengillik bermadi. Sababi, u mashina oynasining aksida, Astridning ortida turgan uni ko‘rdi.
Haebin. Uning oppoq ko‘ylagi qonga belangan, yuzlari esa oʻsha mashʼum kechadagidek rangpar edi. Qiz hech narsa demas, faqat mungli ko‘zlari bilan Sunghoonning vujudini teshib yuborgudek tikilardi.
“Hali tugamadi, Sunghoon... Ular hali ham tirik,” – qizning pichirlashi yigitning miyasida aks-sado berdi.
Sunghoon tishlarini bir-biriga bosdi. U o‘zini qo‘lga olishi, bu hayoliy ko‘rinishni Astridga sezdirmasligi kerak edi. Hozir uning yagona maqsadi — singlisini bu iflos o‘yindan uzoqroq tutish. Qasos yo‘li qonli bo‘ladi va u bu yo‘lda yolg‘iz yurishi shart.
— Astrid, — dedi Sunghoon mashinaga o‘tirgach, ovozi kutilmagan dagʻallikda.
— Ha ? — qiz akasining birdan o‘zgargan ohangidan cho‘chib tushdi.
— Men uyga bormayman. Shifokorlar tavsiya qilgan shahar chetidagi shifoxonaga yo‘l olaman. U yerda yolg‘iz qolib, muolajalarni yakunlashim kerak.
— Nima? Lekin men... men sizga g‘amxo‘rlik qila olaman-ku! Uch oy kutdim, axir. — Astridning ko‘zlariga yosh qalqdi.
Sunghoon singlisining yuziga qaramaslik uchun nigohini derazaga burdi. U yerda esa Haebin barmog‘i bilan deraza oynasiga nimadir chizayotgandek edi. Yigitning yuragi qinidan chiqqudek urar, lekin tashqi qiyofasida buni sezdirmaslikka harakat qilardi .
— Gapimni bo‘lma, — dedi u keskin. — Hozircha menga yaqinlashish sening uchun ham, mening uchun ham xavfli. Meni qidirma, qo‘ng‘iroq ham qilma. O‘zim tayyor bo‘lganimda seni topaman.
— Aka, siz o‘zgargansiz...Haebinning oʻlimidan soʻng... Ko‘zlaringiz yani ulardagi nigohlar meni qoʻrqitayapti.— Astrid akasining bilagidan tutmoqchi bo‘ldi, ammo Sunghoon qo‘lini siltab tortib oldi.
— Ketdik, — buyurdi u haydovchiga.
Mashina joyidan qo‘zgʻalarkan, Sunghoon orqa oynadan qarab qolgan Astridning kichik jussasini koʻrdi xolos.

**

Xona tartibli bo‘lsa-da, ancha vaqtdan beri odam qadami yetmagani sababli chang bosishga ulgurgan edi. Yigit ostona hatlab ichkariga kirishi bilanoq, xotiralar birdan jumbushga keldi. Yoqimli, qadrli va unutilmas tuyg‘ular...
Yigit yuzida tabassum bilan odimlab, kichik javon tortmasidan hayotining ajralmas qismiga aylangan suratlarni ola boshladi. Suratlar go‘yo jonli insondek unga huzur baxsh etdi. Ayni damda qasos o'ti bilan yonayotgan qalbiga bir muddat tasalli berilgandek bo‘ldi. Ammo oradan hech qancha vaqt o‘tmay, yigitni ortidan quchgan qo‘llar barchasiga yakun yasadi.
— Seni sog‘inishga ulgurgandim, — yigit belidan quchib turgan qo‘llar ustidan o‘z qo‘llarini yurgazib.
— Shunchalik tezmi? Yarim soat oldin ham yoningizda edim-ku... — qiz qo‘llarini sekin bo‘shatarkan, so‘zida davom etdi — Bugun o‘zingizni yaxshi tutdingiz. Deyarli hech kim sezib qolmadi.
— Deyarli? — shubhalanganicha qoshini chimirdi yigit.
— Astrid nimadandir xavotirdadek tuyuldi. Sizga sezilmadimi? — qiz yigitning yuzini kaftlari orasiga olarkan, pichirladi: — Hayot davom etyapti, shunday emasmi?
Sunghoon ko‘z yoshlariga erk bermaslik uchun uch oy kurashdi. Kecha-yu kunduz o‘zini aynan shu kunga tayyorladi. Ammo unga Haebinni eslatuvchi har bir xotira, har bir buyum faqatgina azob berardi. Hozir ham ko‘zlarini chirt yumganicha, o‘zini tutishga urinardi.

— Men qasos olaman ! — dedi Sunghoon ko‘zlarini ochmagan ko‘yi, mushtlarini tugib.
— Tayyorgarlikni boshlashimiz kerak, — yigit birdan ortiga o‘girilib, qizning ko‘zlariga tik qaradi. — Birinchi bo‘lib kimdan boshlashimizni bilasan-a?
Qizning yuzida g‘alati, hatto qo‘rqinchli bir mamnuniyat paydo bo‘ldi. U Sunghoonning qulog‘iga yaqinlashib, bir ismni pichirladi. Bu ism yangrashi bilan yigitning mushtlari tugildi, ko‘zlaridagi rangsizlik o‘rnini qonli qasos alangasi egalladi.
— U ertaga kechki ziyofatda bo‘ladi, — davom etdi qiz. — Astrid ham o‘sha yerda bo‘lishi mumkin.
Sunghoonning qoshlari asabiylikdan chimirildi. Singlisini bu iflosliklardan uzoq tutish niyatida boʻlsa-da , taqdir uni yana o‘yin markaziga tortayotgandek.
— Astridni men hal qilaman. Sen esa... — yigit qizning sovuq tanasini oʻzinikiga suyaganicha davom etdi — Sen esa doim yonimda bo‘l. Toki oxirgi nafasigacha ularning ko‘zlaridagi qo‘rquvni birga tomosha qilaylik.

***
Yarim yil muqaddam.

Quyosh ufqqa botish arafasida , osmon to‘q sariq va pushti ranglarga bo‘yalgan, ulkan ko‘lning sathi esa oynadek yarqirab, bu ranglarni o‘zida aks ettirardi. Ko‘l bo‘yidagi yaproqlari endigina chiqqan novdalar mayin shaboda esganda shivirlab, atrofga o‘zgacha bir tarovat bag‘ishlardi. Sunghoon bu manzarani sinchiklab tanlagandi. Haebin bilan aynan shu yerda, ularning ilk uchrashuvlari bo‘lgan joyda hayotining eng muhim qadamini tashlashni istagandi.
U Haebinning kelishini kutayotib tanasidan chiqib ketay deb urayotkan yuragini tinchlantirishga urinardi.Oradan ko‘p o‘tmay, uzoqdan uning qiyofasi ko‘rindi. Haebin oq, yengil ammo oʻziga juda ham yarashgan koʻylakda , yelkasiga tushgan uzun sochlari bahor shamolida mayin hilpirardi. Uning har bir qadami Sunghoonning yuragida yangi bir ritm uyg‘otardi. Qiz yigitga yaqinlashgani sari yuzidagi tabassum yanada yorqinlashib, ufqning so‘nggi shu’lalari bilan bellashardi.
— Kechikmadimmi? — Haebin Sunghoonga yaqin keliboq uning qo‘llaridan tutdi.
— Aslo, — Sunghoon uning qo‘llarini lablari tomon olib borib boʻsa oldi — Sen doim o‘z vaqtida kelgansan , Haebin. Ayniqsa, mening hayotimga.

Ular biroz jim turishdi, borliqni faqatgina tabiatning sokinligi va yuraklarning bir maromdagi urishi to‘ldirardi. Keyin Sunghoon chuqur nafas oldi. Qoʻllarida turgan kichik qizil , baxmal qutichani qizga namoyon qildi. Haebinning ko‘zlari katta-katta ochilib, unga savol nazari bilan boqdi. Sunghoon bir tizzasini sohil qumlariga qoʻyib tiz choʻkdi.
— Hae ,— uning ovozi hayajondan hali ham titroq bilan chiqayotkandi.— Biz birga kuldik, birga yig‘ladik, har qanday qiyinchiliklarni birgalikda yengib o‘tdik. Sen mening hayotimning ma’nosi, olayotkan nafasimning sababchisisan. Sensiz men hech kimman. Shu sababli...
U qutichani ochdi. Ichida yorqin toshli, nafis uzuk yaltirab turardi.
— Shin Haebin, sen Park Sunghoonga yani menga turmushga chiqishga rozi boʻlasanmi? Meni o‘zingning abadiy yo‘ldoshing sifatida qabul qilasanmi?
Haebinning ko‘zlariga yosh qalqdi. U yig‘lab yubormaslikka intilib, lablarini tishladi.
— Ha ! Albatta ha . Ming martalab ha! — u Sunghoonni o‘rnidan turg‘azib, mahkam quchoqladi. Bu va’da, bu muhabbat abadiy tuyulgandi. Ularni hech narsa ajrata olmaydigandek edi...

***
Oradan uch oy oʻtib.

O'sha kuni havo g'alati darajada dim edi. Sunghoon ishlarini tezroq bitirib, Haebin bilan kelishilgan oq liboslar do'koniga shoshilardi. Bugun ular to'y libosini tanlashlari kerak edi.
Sunghoon tirbandlikda qolib ketdi. Soatiga qaradi: allaqachon 40 daqiqa kechikdi. Telefon qildi, ammo Haebin go'shakni ko'tarmadi. "Ehtimol, kiyim kiyib ko'rayotgandir", deb o'yladi yigit, yuragidagi g'alati g'ashlikni haydashga urinib.
Do'kon eshigi oldiga yetib kelganida, chiroqlar o'chiq, atrof sukunatga ko'milgan edi. Faqatgina ichkaridan kelayotgan sovuq shaboda eshikning qiya ochiqligidan dalolat berardi. Sunghoonning ichida nimadir "shart" etib uzilgandek bo'ldi.
— Hae ? Eshitayapsanmi ?— dedi yigit biroz xavotir bilan.
Ichkariga kirdi. Ko'rgazma zali o'rtasida, eng qimmatbaho kelinlik liboslari turadigan podiumda nimadir yotardi. Sunghoon qadamlarini zo'rg'a bosib yaqinlashdi. Har bir soniya uning hayotini ostin-ustun qilayotgandek edi.
Yaqinroq kelganida esa... uning butun dunyosi ustidan qulagandek boʻldi.
O'sha oppoq, nafis kelinlik libosi o'rnida Haebin yotardi. Ammo u kiyimda emas, shaffof, sovuq polietilen plyonkaga mahkam o'rab tashlangan edi. Qizning o'sha go'zal tanasi plyonka ostida ko'karib, jonsiz holatda ko'rinardi. Eng daxshatlisi qotil uni xuddi bir sovg'adek qadoqlagan va beliga kichik, qip-qizil lenta bog'lab qo'ygandi.
— Yo'q... Haebin!
U tizzalab yiqildi. Plyonkani yirtishga, Haebinni bu sovuq tutqundan qutqarishga urindi. Barmoqlari qonadi, ammo u hech narsani his qilmasdi. Qizning yuziga teginganida, ufqdagi quyoshdek issiq chehra endi muz bo'lagiga aylanganini angladi. Haebinning ko'zlari yarim ochiq, go'yo so'nggi lahzada yordam so'rab Sunghoonni qidirgandek edi.
Shu soniyada Sunghoonning ongi bu daxshatni qabul qila olmadi. Atrof qorong'ulashib, ranglar g'oyib bo'ldi. Uning ichidagi mehr, orzu va hayotga bo'lgan muhabbat o'rnini o'sha lahzaning o'zidayoq qop-qora nafrat va qasos o'ti egalladi.
Sunghoonning qaltirayotgan barmoqlari Haebinning yuzini o‘rab turgan sovuq plyonkani yirtdi. Nihoyat uning muzdek chehrasiga qo'llari tegdi. Yigit qizning jonsiz tanasini mahkam bag‘riga bosar ekan, uning dardi butun do'kon bo'ylab aks sado berdi.
— Hae... Uyg‘on, iltimos, uyg‘on! — Sunghoon uning sovuq bo‘yniga yuzini bosib, xo‘ngrab yig‘lardi. — Men keldim... Men kechikdim, meni kechir! Faqat ko‘zingni och, bir marta ismimni ayt!

U Haebinni shunchalik qattiq quchoqlardiki, go‘yo o‘z tanasidagi issiqlikni qizga berib, uni hayotga qaytarmoqchi bo‘layotgandek edi. Uning ko‘z yoshlari qizning rangpar yonoqlariga tomchilardi.
— Biz libos tanlashimiz kerak edi-ku... — yigitning tomogʻi boʻgʻila boshladi ammo u soʻzlashda davom etdi . — Sen dunyodagi eng go‘zal oq libosni kiyishing kerak edi... Nega? Nega aynan sen? Kim seni bu holga soldi?!
Yigitning nigohi Haebinning belidagi o‘sha mash’um qizil lentaga tushdi. Bu "sovg‘a" simvoli uning nafratini yanada alangalatdi. U qizning boshini ko‘ksiga qo‘yib, sochlarni silarkan, qasam ichdi:
— Qasam ichaman, Hae... — uning ovozi birdan dagʻal va qo‘rqinchli tus oldi. — Buni qilganlarning har biri sendan ming marta og‘riqliroq o‘lim topadi. Men ularning hayotini do‘zaxga aylantirmagunimcha to‘xtamayman. Sen esa... sen doim men bilan bo‘lasan. Meni tark etishingga yo‘l qo‘ymayman.
Sunghoon qizning peshonasidan so‘nggi bor o‘pdi. Aynan shu lahzada uning ongi haqiqatni rad etdi. U Haebin o‘lganiga emas, shunchaki "uхlab qolganiga" va doim uning yonida boʻlishiga o‘zini ishontirdi. Shifoxonadagi gallyutsinatsiyalar aynan shu lahzadan, bu og‘riqning haddan tashqari kuchliligidan boshlangan edi.

. -1-

1-Bob || " Sobiq sevgililar haddan tashqari qadrlanadi — bekor gap."

Elysia Adams
— U o‘ldi, menimcha... — dedi opam, qo‘lidan qurol tushira turib.
Ogʻzim qurib biroz turib qoldim.Umrimda hech kimni o‘ldirmagan edim, bu haqiqatdan mo‘jiza edi.
— Menimcha? — dedim ishonchsizlik bilan, Chrisni oyog‘im bilan qovurg‘asidan bir tepdim. U qimirlamagach, yana bir marta tepdim. Keyin yana. Va yana. Nihoyat, uning hushsiz emas, haqiqatan o‘lik ekaniga amin bo‘ldim. — Lanati — so‘kdim. — Ha, u o‘libdi.
Ehtimol, tomir urishini tekshirish kerakmidi, lekin hozir bu biroz... o‘rinli emasdek tuyuldi. Chrisning qo‘shnilari uni bir necha kundan beri ko‘rmay, politsiyani chaqirishsa, bizning DNK uyning har burchagidan chiqadi. Bu esa — birinchi xatolik.
Yana eslatib o‘taman, men ilgari hech kimni o‘ldirmagan edim.
Rosalia esa, qo‘rqib, titrab, dod-voy qilayotgan edi. Men esa Chrisning jonsiz tanasi ustida kulayotgan edim. Bu iflos bunga munosib edi.
Ishni kafolatlash uchun, uni yana bir marta o‘q bilan siyladim — bu safar boshining yarmi uchib ketdi. Qoni hamma yoqqa sachradi — kiyimim, sochim, terim, xona, hattoki opamning ustiga ham.
— BU MENGA ENG YOQADIGAN KO‘YLAK EDI! — baqirdi Rosalia. So‘ng ikki qo‘li bilan og‘zini bekitdi, ammo Chrisning qoni yuziga tekkanini ko‘rib, yana qichqirdi.

— Biz biror odamni qasddan o‘ldirishga ketayotganimizda, eng yoqadigan ko‘ylagingni kiyish fikri qayerdan keldi senga?
U har doim chiroyli kiyinardi, lekin bu bizdan doim kutilgan sifatlar edi . Ko‘ylaklar, yubkalar, poshna tuflilar, make-up, ideal sochlar. Nazariy jihatdan, biz mukammal oila edik. Lekin aslida... haqiqat butunlay boshqacha edi.
Men va Rosalia hech narsa bilmasligimiz mumkin bo‘lgan sirlar orqasida nimalar bo‘layotganini his qilardim. Birorta oila biznikidek tashqaridan mukammal ko‘rinishi mumkin emasdi.
Xo‘p, onam hozir Keniya degan joyda yashayotganini aytmasa ham bo‘ladi, Rosalianing onasi esa umuman mavjud emas.
— Endi nima qilamiz?! — dedi u.
Yelkamni qisdim. — Uyga ketamiz, chamamda. Ishga borishim kerak.
— “Ketamiz” deysanmi?! Elysia , biz Chrisni o‘ldirdik. Millionta soch tolasi tushgan bo‘lsa kerak bu yerga. Politsiya bularni topadi. Qamalamiz. Men sariq rangni yomon ko‘rinaman, Elysia ! Qamoqda onamni uchratish fikridan esa koʻnglim ayniydi. Tasavvur qilsang-chi?!
— Yaxshi bo‘lmaydi, deb o‘ylagandim.
Men opamga qaradim. Sochlari endi to‘liq sarg‘ish emasdi, yuzi qorga o‘xshab oqarib ketgan, ko‘zlari esa qo‘rquvdan keng ochilgan — to‘g‘risi, rostdan ham arvohga o‘xshab qolgan edi. So‘ng orqasidagi, qon sachragan oynaga — o‘zimning aksimga qaradim. Balki men ham uning kabi , dahshatga tushgan ko‘rinishda bo‘larman, deb o‘ylagandim. Ammo ko‘rgan narsam undan-da battarroq edi.
Aksim... menga qarab kulardi. Yengil tortgan, g‘ururli, hatto mamnun bir tabassum bilan. Tiniq terim porlardi, soch uchlarida allaqachon qurib qolgan qon izlari. Ko‘zlarimda esa... qasosning ilk lazzati.
Men hayotimda ilk marta o‘zimni baxtiyor ko‘rardim.
Bu ko‘rinish menga umuman yarashmasdi.
— Agar ikkovimizdan birimiz qamoqqa tushadigan bo‘lsak , bu men bo‘laman, Rosalia , — dedim ohista. — Tepkini men bosdim.

— MEN HAM BOSDIM!
"Qanday? Bu bo‘lishi mumkin emas edi. Men uni o‘zim bilan olib chiqqan edim, faqat yolg‘iz ketma, deb yalinib qolganidan keyin. U menga qurol ishlatmasligini va’da bergandi.Qurolni faqat Chris o‘zini yo‘qotsa, o‘zimizni himoya qilish uchun olgan edik
"
— Hech kim bilmaydi, — dedim.— Bu yerga kelganimizni hech kim bilmaydi. — Va bu fikrga qat’iy ishonaman. Men ilgari Chris bilan birga edim , shuning uchun DNK izlarim uyning turli joylaridan chiqishi — tabiiy.
Yaxshi, ehtimol “ilgari” deganim ikki hafta oldin edi. U kunlarning birida opamga tahdid qilganida boshlangandi barchasi. O‘shanda jim qolgan edim, o‘zimcha unutarman degandim. Lekin kecha Rosalia menga kun bo‘yi Chrisning uning ortidan yurib, oxiri haddan oshganini aytgach... sabr toqatim tugadi.
Yaxshiyamki, bugungi tun uchun dalilim bor — "ish."
Navbatchiligim o‘n daqiqa oldin boshlangan, ertalab soat beshgacha davom etadi.
Milo — eng yaqin do‘stim va rahbarim — hech qachon meni sotmaydi. Politsiya tekshirib qolsa, deb, ishga o‘zimdan oldin kelganimga ishonch hosil qilish uchun soatga tushirib ham qo‘ygan. U orqa eshikdan nimalar bilan shug‘ullanishini men juda yaxshi bilaman — hatto bu Chrisni o‘ldir degan ham o‘zi edi. U o‘zini taklif qilgan, ammo men rad qilgandim. Chunki bu ishni kim qiladi, deganda... bu iflosning hayotiga nuqta qo‘yadigan odam men bo‘lishim kerak degan edim.
U meni aldagan. Ha, butun munosabat davomida boshqa qizlar bilan yurgan. Va undan battari — jinsiy jinoyatchi ekanligi edi. U mening opamga ham tahdid qilmoqchi bo‘lgandi.
Endi esa... Uning jonsiz tanasi qo‘limda. So‘zma-so‘z.
Biroq bu ish joyida tugamaydi. Bu yerda to‘xtamaymiz.
Adamslar qamoqqa tushmaydi.
Yo apelsin rang kiyimni ko‘rmasdan o‘lamiz.
Yoki yo‘l topamiz.
Doim.

Menga ichimlik olib kel.
Vante Auclaire
— Yigirma ming. Bir tiyin ham kam emas, — dedi Arlo, stolim ustiga pul to‘plamini uloqtirib, so‘ng men bilan yuzma-yuz bo‘lgan stulga o‘zini tashladi.
— Yigirma ming? — dedim qoshimni chimirib. — Qandaydir garov qilgan edikmikan? Eslay olmayapman. Balki qilgandirmiz, bu menga mos ish. Lekin men hech qachon esdan chiqadigan garov o‘ynamaganman. Ayniqsa, yutib o‘sha pulni olayotgan bo‘lsam.
Pulni olib, sanamay turib, ish stolimning tortmasiga ochdim-da, ikkita qalin to‘plamni ichkariga tashladim. Arloga ishonaman. U qarzdor bo‘lsa, qaytaradi. Hech qachon ikkilangan emasman.
Hayotimda hech kimga Arlo D’Angelo’dek ishonmaganman. U menga hamkasb emas, xodim ham emas — kim nima desa desin — u mening yagona do‘stim edi. Yagona odamki, men bilan "ish" qilardi. Rasmiy emas, ammo foydali “ishlar.”
— Besh yil oldin menga yigirma ming dollar berganding. Qarzni yopish uchun. Men esa hali ham senga qaytarmaganman. Mana, endi oldingda.
— Menmi? — boshimni egdim. — Shunaqa qilganmanmi? — Eslolmadim. G‘alati. Bu menga o‘xshamaydi. Ha, o‘sha paytda — yigirma uch yoshda ham — pulim bor edi. Lekin men... o‘tmishda ham, hozirda ham, hech kimga pul bermaganman. Odamlar pulni menga berishardi — men emas.
Huquqshunos sifatida men buni juda yaxshi bilaman: pul odamni o‘zgartiradi. Jinoyatlarning aksariyati pul tufayli sodir bo‘ladi. Pul odamni xiyonatkor qiladi. Haqiqatni ochib tashlaydi.
Shuning uchun hech kimga ishonmaslik kerakligini o‘sha paytdanoq bilganman.
Men hech qachon "yaxshilik" qilmaganman. Chunki biror yaxshilik qilsang, odamlarda senga buyruq berish huquqi tug‘iladi. Menga hech kim buyruq bera olmaydi. Men doim yutaman — va doim ham yutaman.
O‘zimni boshqalardan balandroq deb o‘ylamayman, lekin bir marta kimdir meni bosib o‘tsa — boshqalar ham urinadi. Shuning uchun hech kimga bunga imkon bermaganman.
— Xo‘sh unda, — dedim quruqqina. Bu joyda odatda odamlar rahmat yoki minnatdorchilik bildiradi. Lekin bu so‘zlar mening lug‘atimda yo‘q. — Vaqting ancha ketdi.
Arlo yelkasini qisdi, yengil kulgi tomog‘idan sirg‘alib chiqdi. U meni yaxshi bilardi. Nimadir desam ham , demasam ham — jiddiy qabul qilmasdi.

— Eslamayapsan, shunaqami?
— Eslayman, — dedim. Albatta, yo‘q. Ammo bunga iqror bo‘lish menda foyda keltirmaydi. Foydasiz gaplarga men joy bermayman. Endi eslayapman, desam to‘g‘riroq bo‘lardi.
— Ares qanday? — deb so‘radi u birdan.
— Qayerdan bilay? — dedim yelkamni qisib.
— Iltimos, — dedi Arlo, orqasiga suyanib, qo‘llarini boshining orqasiga qo‘yganicha.
— Aresning o‘qishi yaxshi ketmoqda. Maktabni tugatgach kollejga kirishni rejalashtiryapti, o‘zini shunga yarasha tutyapti. Qolgani... men ukamning hayotiga unchalik aralashmayman, — dedim. Ares haqida gapirishni yomon ko‘rardim. Ares ham, Itan ham — mening zaif nuqtalarim edi. Agar odamlar ularning borligidan xabar topishganida, uchalamiz allaqachon tirik bo‘lmagan bo‘lardik.
.

To‘g‘risi, hozir bizdan faqat ikkitamiz qolgandik — Itan to‘rt yil oldin vafot etgan. Ammo u o‘lim — onamiz tomonidan amalga oshirilgan qasos edi, yoki ehtimol ogohlantirish. Men aytmoqchi bo‘lgan “xavfli odamlar” bu emas edi.
Arlo miyig‘ida kuldi, meni asabiylashtirayotganini aniq bilardi.
— Lili haqida nima deysan?
— Jim bo‘l va ishga qayt, — dedim o‘tkir ohangda. Lili — bu mavzu aka-ukalarim haqida gaplashishdan ham ko‘ra battarroq edi. Men o‘ylardimki, mening qulashimga sabab bo‘ladiganlar — bu aka-ukalarim, lekin Lili... u mening yagona eng xavfli ojiz nuqtam edi. Uni saqlab qolish uchun butun dunyoni yoqib yuborishga tayyor edim. Itan tufayli, baribir, qarzdor edim.
— Bugun boshqa mijozim yo‘q, shuning uchun Tartarusga borib ichimlik ichamizmi deb o‘ylagandim. Agar bugun kechasi uyda qolmaslikka muvaffaq bo‘lsang, albatta, — dedi Arlo.
Men darhol noutbukimni yopdim. Ichimliklar fikri yoqimli tuyuldi. Bugungi kunimdan keyin, bu ayni muddao edi.
Men o‘rnimdan turdim, telefonimni olish uchun cho‘zildim — shu payt u jiringlay boshladi. Bu mening ish telefonim edi, shuning uchun javob berishga hech qanday qiziqishim yo‘q edi. Lekin qo‘ng‘iroq qilayotgan odamning ismini ko‘rib qolganimda, kayfiyatim butunlay buzildi. Aynan o‘sha lahzada tushundim: ichimlik — bu endi shunchaki istak emas, balki zarurat edi

1-bob
Muallif : Joelina Falk
Tarjima qilindi : Kim Yein