5-Bob — "Men tanlagan yo'l"

Yomg‘ir tingan, lekin Youraning yuragidagi to‘fon hali bosilmagan edi. Daraxtlar ustidan quyosh nurlari sekinlik bilan sirg‘alay boshladi. Biroq bu iliqlik unga yetib bormasdi. U hali ham o‘sha yerda — parkdagi eski skameykada, Hyunjinning yuragini og‘ritgan so‘zlari bilan yolg‘iz qolgandi.

— Kechir… — dedi Youra, lekin bu so‘z nafaqat Hyunjinga, balki o‘ziga, singan qalbiga ham aytilgan edi.

Hyunjin indamadi. Faqat boshini silkitib, asta o‘rnidan turdi. U ortiga qayrilmay ketdi. Chunki ortiga qarash — yana umid qilish degani edi. U esa bugun umiddan voz kechdi.

Ertasi kun. Youra maktabga qaytdi. Yuzidagi ifoda — begona va sovuq. Endi u ko‘rmaslikka, sezmaslikka o‘zini majburlayotgan edi. Ko‘zlari Jungkookni qidirmadi. Quloqlari Ara bilan bo‘lgan kulgilarni inkor etdi. Bu — o‘zini himoya qilishning yagona yo‘li edi.

Lekin yurak bunday buyruqlarga bo‘ysunmasdi.

— Youra! — deb chaqirdi Jimin yo‘lakda. Uning nigohlarida unga nisbatan bir nimadir bor edi — achinish emas, balki mehr.

— Hm? — dedi Youra.

— So‘nggi paytlar… sen umuman o‘zgargansan. Hammadan uzoqlashyapsan.

Youra jilmayishga urindi, ammo bu faqat lablardagi harakat edi.

— Men faqat o‘zimni yo‘qotgan joydan topyapman.

Jimin bir lahza jim qoldi. So‘ng chuqur nafas olib, so‘radi:

— Agar men seni sevib qolgan bo‘lsam-chi?

Youraning yuragi titradi. Ko‘zlari kattalashdi, lekin darrov o‘zini bosdi.

— Jimin, iltimos… meni qutqaruvchi sifatida emas, inson sifatida ko‘r.

— Men seni har doim inson sifatida ko‘rganman, — dedi Jimin, jiddiylik bilan. — Hatto sen o‘zingni unutgan paytlarda ham.

Youra bir zum sukutga cho‘mdi. Bu so‘zlar yuragiga chuqur urildi. Lekin u hozir sevgi haqida o‘ylashga tayyor emasdi. U hali ham boshqa yurakda qolgan edi.

Kutubxonada Jungkook va Ara yana birga edilar. Ara kitob varaqlayotgandi, lekin uning nigohi har daqiqada Jungkook tomon sirpanardi.

— Men seni o‘zgartirmayman, Jungkook, — dedi u asta. — Faqat yoningda bo‘lishni xohlayman. Bu menga yetarli.

Jungkook lablarini tishladi. Bir so‘z demadi. Uning yuragida bir g‘alati bo‘shliq bor edi. Ara bilan birga bo‘lsa-da, yuragi sokin emasdi. Youraning sukunati uni ham quvvatdan mahrum qilayotgandi.

— U seni unutgani yo‘q, bilasanmi? — dedi Ara kutilmaganda.

Jungkook unga tikildi. Bu gapni eshitishni istamasdi.

— Men buni ko‘ryapman. U sening har bir qadamingni ko‘rmaydigan ko‘zlar bilan kuzatadi. Ammo yuragi — senga bog‘langan.

Jungkook nigohini kitobga tikdi. So‘ng past ovozda shunday dedi:

— U menga emas, kimligimga nafrat qiladi.

Tunda, Youra o‘z xonasida o‘tirib, sekin daftar ochdi. Uning ichida o‘ziga yozilgan maktublar bor edi. Har bir sahifa — bir og‘riq, bir iztirob.

“Bugun u bilan ko‘z urishmadik. Yuragim tinch, lekin bo‘m-bo‘sh…”

“Hyunjin meni sevdi. Men esa undan bosh tortdim. Nega? Chunki yuragim halol bo‘lishni xohladi.”

“Jungkook... sen yuragimni ko‘rmayapsan. Balki bu mening aybimdir…”

Youra qalamni qo‘ydi. Keyin past ovozda dedi:

— Endi men tanlayman. Endi men yuragimni o‘zim himoya qilaman.

U o‘rnidan turdi. Derazani ochdi. Salqin shabada yuziga urildi. Bu yangi boshlanish edi. Lekin bu boshlanish — ko‘z yoshlarsiz, yolg‘on umidlarsiz bo‘lishi kerak edi.

U endi sevgi emas, o‘zini tanlardi. Shu safar chin dildan.

Youra
Quyoshli tong edi. Lekin Youra uchun u faqat navbatdagi sinov kunlaridan biri edi. U endi ko‘proq jim yurardi, ko‘proq yozardi. Endi yuragini so‘zlar bilan emas, qog‘ozlar bilan bo‘lishardi. Dars paytida ham, tanaffusda ham yuragi bir joyda emasdi va buni eng avvalo Ara sezdi.

Ara Youraning yoniga keldi. Jim tuib, so‘ng asta dedi:

— Men senga zarar bermoqchi emasdim.

Youra unga qaradi. Bu qarashda na g‘azab, na yovuzlik bor edi. Faqat charchoq va haqiqatni qabul qilgan ko‘zlar.

— Men ham, Ara. Men faqat… yuragimdan qochmoqchi edim.

Ara boshini egdi. So‘ng so‘radi:

— Unga nima deganingni aytganmisan?

Youra yengil kulimsiradi. Bu kulgi og‘riq edi.

— Yo‘q. Chunki men hech qachon unga hech narsa demaganman.

Ara ko‘z yoshini ichga yutdi.

— U seni ko‘rgan. Men bilaman. Lekin yuragidagi devorlar seni eshitmaydi.

Youra javob qaytarmadi. Bu sukunat — tan olish edi.

O‘sha kun Jimin Yourani kutib oldi. Birga park bo‘ylab yurishdi. Qishda so‘lib qolgan daraxtlar endi bahorni kutayotgandek, Youraning ham ko‘ngli qachondir yashnashini istardi.

— Sen yana yozishni boshlabsan, — dedi Jimin.

— Ha. Bu safar o‘zim uchun yozyapman.

— Yaxshi. Chunki sening ovozing… yuragingdan kuchliroq bo‘lishi kerak.

Youra to‘xtadi. Ko‘zlarida mayin minnatdorchilik bor edi.

— Jimin… Men sendan minnatdorman.

— Nima uchun?

— Meni sevishga harakat qilganing uchun emas… sevishimga sharoit yaratganing uchun.

Jimin bir muddat yuragiga eshitiladigan ohangda kuldi. So‘ng asta dedi:

— U seni ko‘rmasa ham… men seni yuraging bilan ko‘raman.

Kechqurun kutubxonada Ara va Jungkook o‘rtasidagi masofa toraygandek edi. Ammo bu yaqinlik — yurakdagi uzoqlikni yo‘q qila olmasdi.

Jungkook chuqur nafas oldi.

— Ara… men adashdim. Sen menga mehr berding. Men esa yuragimdan qochdim.

Ara jilmaydi, lekin ko‘zlari xira edi.

— Chunki yuraging hali ham unda, to‘g‘rimi?

Jungkook boshini egdi.

— Men uni yo‘qotdim. Lekin hali ham yuragimda borligini bilaman.

Ara asta o‘rnidan turdi. Uning so‘zlari yurakni tilardi:

— Balki sen uni yo‘qotmagandirsan. Balki u seni o‘zi tark etgan bo‘lsa…

Tunda, Youra xonasida oynaga tikilib turardi. U ko‘zlarida kuch ko‘rmoqchi edi, ammo faqat sinish izlarini topdi. So‘ng o‘ziga pichirladi:

— Sen o‘zingni yo‘qotgan joyda, sevgingni ham dafn etding.

Telefon titradi. Bu safar Jungkook yozgandi.

“Biz gaplashishimiz kerak. So‘nggi marta.”

Youraning yuragi qattiq urdi. U chuqur nafas oldi, xabarni o‘qib turdi. So‘ng telefonni qo‘ydi. Ammo bu safar... o‘chirmadi.

Bu safar u ham so‘nggi marotaba yuragini tinglashga tayyor edi.

5-bob tugadi.

Muallif: Ara Miller
Kanal: PAINFUL FANFICS

Yoqimli mutolaa

Yomg‘ir tingan, lekin Youraning yuragidagi to‘fon hali bosilmagan edi. Daraxtlar ustidan quyosh nurlari sekinlik bilan sirg‘alay boshladi. Biroq bu iliqlik unga yetib bormasdi. U hali ham o‘sha yerda — parkdagi eski skameykada, Hyunjinning yuragini og‘ritgan so‘zlari bilan yolg‘iz qolgandi.

— Kechir… — dedi Youra, lekin bu so‘z nafaqat Hyunjinga, balki o‘ziga, singan qalbiga ham aytilgan edi.

Hyunjin indamadi. Faqat boshini silkitib, asta o‘rnidan turdi. U ortiga qayrilmay ketdi. Chunki ortiga qarash — yana umid qilish degani edi. U esa bugun umiddan voz kechdi.

Ertasi kun. Youra maktabga qaytdi. Yuzidagi ifoda — begona va sovuq. Endi u ko‘rmaslikka, sezmaslikka o‘zini majburlayotgan edi. Ko‘zlari Jungkookni qidirmadi. Quloqlari Ara bilan bo‘lgan kulgilarni inkor etdi. Bu — o‘zini himoya qilishning yagona yo‘li edi.

Lekin yurak bunday buyruqlarga bo‘ysunmasdi.

— Youra! — deb chaqirdi Jimin yo‘lakda. Uning nigohlarida unga nisbatan bir nimadir bor edi — achinish emas, balki mehr.

— Hm? — dedi Youra.

— So‘nggi paytlar… sen umuman o‘zgargansan. Hammadan uzoqlashyapsan.

Youra jilmayishga urindi, ammo bu faqat lablardagi harakat edi.

— Men faqat o‘zimni yo‘qotgan joydan topyapman.

Jimin bir lahza jim qoldi. So‘ng chuqur nafas olib, so‘radi:

— Agar men seni sevib qolgan bo‘lsam-chi?

Youraning yuragi titradi. Ko‘zlari kattalashdi, lekin darrov o‘zini bosdi.

— Jimin, iltimos… meni qutqaruvchi sifatida emas, inson sifatida ko‘r.

— Men seni har doim inson sifatida ko‘rganman, — dedi Jimin, jiddiylik bilan. — Hatto sen o‘zingni unutgan paytlarda ham.

Youra bir zum sukutga cho‘mdi. Bu so‘zlar yuragiga chuqur urildi. Lekin u hozir sevgi haqida o‘ylashga tayyor emasdi. U hali ham boshqa yurakda qolgan edi.

Kutubxonada Jungkook va Ara yana birga edilar. Ara kitob varaqlayotgandi, lekin uning nigohi har daqiqada Jungkook tomon sirpanardi.

— Men seni o‘zgartirmayman, Jungkook, — dedi u asta. — Faqat yoningda bo‘lishni xohlayman. Bu menga yetarli.

Jungkook lablarini tishladi. Bir so‘z demadi. Uning yuragida bir g‘alati bo‘shliq bor edi. Ara bilan birga bo‘lsa-da, yuragi sokin emasdi. Youraning sukunati uni ham quvvatdan mahrum qilayotgandi.

— U seni unutgani yo‘q, bilasanmi? — dedi Ara kutilmaganda.

Jungkook unga tikildi. Bu gapni eshitishni istamasdi.

— Men buni ko‘ryapman. U sening har bir qadamingni ko‘rmaydigan ko‘zlar bilan kuzatadi. Ammo yuragi — senga bog‘langan.

Jungkook nigohini kitobga tikdi. So‘ng past ovozda shunday dedi:

— U menga emas, kimligimga nafrat qiladi.

Tunda, Youra o‘z xonasida o‘tirib, sekin daftar ochdi. Uning ichida o‘ziga yozilgan maktublar bor edi. Har bir sahifa — bir og‘riq, bir iztirob.

“Bugun u bilan ko‘z urishmadik. Yuragim tinch, lekin bo‘m-bo‘sh…”

“Hyunjin meni sevdi. Men esa undan bosh tortdim. Nega? Chunki yuragim halol bo‘lishni xohladi.”

“Jungkook... sen yuragimni ko‘rmayapsan. Balki bu mening aybimdir…”

Youra qalamni qo‘ydi. Keyin past ovozda dedi:

— Endi men tanlayman. Endi men yuragimni o‘zim himoya qilaman.

U o‘rnidan turdi. Derazani ochdi. Salqin shabada yuziga urildi. Bu yangi boshlanish edi. Lekin bu boshlanish — ko‘z yoshlarsiz, yolg‘on umidlarsiz bo‘lishi kerak edi.

U endi sevgi emas, o‘zini tanlardi. Shu safar chin dildan.

Youra
Quyoshli tong edi. Lekin Youra uchun u faqat navbatdagi sinov kunlaridan biri edi. U endi ko‘proq jim yurardi, ko‘proq yozardi. Endi yuragini so‘zlar bilan emas, qog‘ozlar bilan bo‘lishardi. Dars paytida ham, tanaffusda ham yuragi bir joyda emasdi va buni eng avvalo Ara sezdi.

Ara Youraning yoniga keldi. Jim tuib, so‘ng asta dedi:

— Men senga zarar bermoqchi emasdim.

Youra unga qaradi. Bu qarashda na g‘azab, na yovuzlik bor edi. Faqat charchoq va haqiqatni qabul qilgan ko‘zlar.

— Men ham, Ara. Men faqat… yuragimdan qochmoqchi edim.

Ara boshini egdi. So‘ng so‘radi:

— Unga nima deganingni aytganmisan?

Youra yengil kulimsiradi. Bu kulgi og‘riq edi.

— Yo‘q. Chunki men hech qachon unga hech narsa demaganman.

Ara ko‘z yoshini ichga yutdi.

— U seni ko‘rgan. Men bilaman. Lekin yuragidagi devorlar seni eshitmaydi.

Youra javob qaytarmadi. Bu sukunat — tan olish edi.

O‘sha kun Jimin Yourani kutib oldi. Birga park bo‘ylab yurishdi. Qishda so‘lib qolgan daraxtlar endi bahorni kutayotgandek, Youraning ham ko‘ngli qachondir yashnashini istardi.

— Sen yana yozishni boshlabsan, — dedi Jimin.

— Ha. Bu safar o‘zim uchun yozyapman.

— Yaxshi. Chunki sening ovozing… yuragingdan kuchliroq bo‘lishi kerak.

Youra to‘xtadi. Ko‘zlarida mayin minnatdorchilik bor edi.

— Jimin… Men sendan minnatdorman.

— Nima uchun?

— Meni sevishga harakat qilganing uchun emas… sevishimga sharoit yaratganing uchun.

Jimin bir muddat yuragiga eshitiladigan ohangda kuldi. So‘ng asta dedi:

— U seni ko‘rmasa ham… men seni yuraging bilan ko‘raman.

Kechqurun kutubxonada Ara va Jungkook o‘rtasidagi masofa toraygandek edi. Ammo bu yaqinlik — yurakdagi uzoqlikni yo‘q qila olmasdi.

Jungkook chuqur nafas oldi.

— Ara… men adashdim. Sen menga mehr berding. Men esa yuragimdan qochdim.

Ara jilmaydi, lekin ko‘zlari xira edi.

— Chunki yuraging hali ham unda, to‘g‘rimi?

Jungkook boshini egdi.

— Men uni yo‘qotdim. Lekin hali ham yuragimda borligini bilaman.

Ara asta o‘rnidan turdi. Uning so‘zlari yurakni tilardi:

— Balki sen uni yo‘qotmagandirsan. Balki u seni o‘zi tark etgan bo‘lsa…

Tunda, Youra xonasida oynaga tikilib turardi. U ko‘zlarida kuch ko‘rmoqchi edi, ammo faqat sinish izlarini topdi. So‘ng o‘ziga pichirladi:

— Sen o‘zingni yo‘qotgan joyda, sevgingni ham dafn etding.

Telefon titradi. Bu safar Jungkook yozgandi.

“Biz gaplashishimiz kerak. So‘nggi marta.”

Youraning yuragi qattiq urdi. U chuqur nafas oldi, xabarni o‘qib turdi. So‘ng telefonni qo‘ydi. Ammo bu safar... o‘chirmadi.

Bu safar u ham so‘nggi marotaba yuragini tinglashga tayyor edi.

5-bob tugadi.

Muallif: Ara Miller
Kanal: PAINFUL FANFICS

Yoqimli mutolaa

Qizning ovozidagi sovuqlik, ko‘zlaridagi og‘riq va o‘zini himoya qilishga tayyor turishi unda qiziqish uyg‘otgandi.

Bir necha daqiqalik sukutdan so‘ng, svetoforda to‘xtagan Jungkook orqasiga qayrildi.

— Sovqotmayapsanmi?

Jinxe qoshini chimirdi.

— Senga nima? Yo'lingga qara.

Jungkook jilmaygancha, yana yo‘lga tushdi.

Ular nihoyat ulkan qora darvoza oldiga kelib to‘xtashdi. Temir panjaralar ortida hashamatli qasr ko‘rinib turardi.

Jungkook dubulg‘asini yechar ekan, qizga qarab qoshini ko‘tardi.

— "Adashib qolgan oddiy qiz" uchun yomon emas.

Jinxe mototsikldan tushib, yalang oyoqlarini sovuq yerga qo‘ydi.
— Men hech qachon oddiy ekanligimni aytmaganman.

Jungkook labining bir chetida kulimsiradi.
— To‘g‘ri.

Darvoza yonidagi chiroqlar qizning yuzini yoritib turardi. Endi Jungkook uning naqadar chiroyli ekanini aniq ko‘rdi.
Go‘yo u yoshiga nisbatan juda ko‘p narsani boshidan kechirgandi.

Jinxe dubulg‘ani qaytarib uzatdi.

— Rahmat.

— Oddiy rahmat bilan qutulib qolmoqchmisan gozalim?

Qiz bir necha soniya turib qoldi, so‘ng

— Men seni ko'chadagi o'ynashinmasman gozalim deysan

Jungkook dubulg‘ani qo‘liga olib, unga sinchiklab tikildi.

— Ko'ramiz kim meni kochadagi go'zalim ekan.

Qiz beparvolarcha darvoza tomon yurib ketdi.

Jungkook esa uning ortidan qarab turdi. Darvoza yopilib, qiz ko‘zdan g‘oyib bo‘lganidan keyin ham u bir necha daqiqa joyidan qimirlamadi.

Nihoyat chuqur xo‘rsinib, pichirladi:

— Jinxe sen baribir meniki b'lasan nima bo'lsaham

U mototsiklni yurgizib ketdi.

Erta tong.

Jinxe xonasidagi ulkan deraza oldida turib, qo‘lida issiq qahva ushlab tashqariga qarardi. Ammo xayoli butunlay boshqa yerda edi.

Qora kiyimdagi yigit.
"Men tasodiflarga ishonmayman."

Jinxe beixtiyor jilmaydi. Shu payt eshik taqilladi.

— Xonim, janob Wang sizni nonushtaga kutyaptilar.

Jinxe ko‘zlarini yumdi.

— Yana o'sha jirkanch Amelia.

Ammo bu safar uning fikri boshqa joyda edi.

Kecha tunda u faqat uyiga qaytmadi. U o‘z yuragining eshigini ochib yubordi. Va u eshik ortida Jungkook turardi.

Jinxe nonushta stoliga tushganida, Jeon Jungkook haqidagi xotiralar hali ham xayolidan ketmagandi. Ammo yuzida odatdagidek sovuq va beparvo qiyofa bor edi.

Uzun stol boshida otasi — Janob Wang gazeta o‘qib o‘tirardi. Uning yonida Amelia jim, ammo ichida qaynab turgan g‘azabini yashirishga urinardi. Qorinidagi og‘riq sabab vaqti-vaqti bilan yuzini tirishtirib qo‘yardi.

— Xayrli tong, dada, — dedi Jinxe stulga o‘tirarkan.

Janob Wang gazetasini yig‘ib, qiziga mehr bilan qaradi.

— Kecha kech qaytding. Hammasi joyidami?

Jinxe krujkadagi choyini ho'pladi.
— Albatta. Shunchaki yo‘limni biroz yo‘qotdim.

Amelia shu zahoti qizga o‘tkir qarash tashladi, lekin hech narsa demadi.

Janob Wang esa kulib qo‘ydi.

— Ehtiyot bo‘l. Bu shahar kechasi unchalik ham xavfsiz emas.

Jinxe labining chetida sezilar-sezilmas tabassum paydo bo‘ldi.

— Menimcha, kecha eng xavfli odam menga yordam berdi.

Otasi uning so‘zlariga ahamiyat bermadi. Ammo Amelia qizning yuzidagi o‘zgarishni payqab, ichida xavotir uyg‘ondi. Jinxe anchadan beri hech kim haqida bunday ohangda gapirmagandi.

Shu paytda shaharning boshqa chekkasida Jungkook eski ombor binosiga kirib bordi. Uni yaqin do‘sti Kim Taehyung kutib turardi.

— Tun bo‘yi qayerda eding? — dedi Taehyung qo‘llarini cho‘ntagiga solib.

Jungkook kurtkasini yechib, stol ustiga tashladi.

— Bir qizni uyiga olib bordim.

Taehyung hayrat bilan qoshini ko‘tardi.

— Senmi? Begona qizni?

Jungkook bir lahza jim turdi.

— U oddiy emas.

— Ismi?

— Jinxe.

Taehyungning yuzidagi tabassum bir zumda yo‘qoldi.

— Wang Jinxe?

Jungkook unga keskin qaradi.

— Sen uni taniysanmi?

Taehyung chuqur nafas oldi.

— Agar men o‘ylayotgan qiz bo‘lsa, undan uzoqroq yur, Jungkook. U muammolarni o‘zi bilan birga olib yuradi.

Jungkook esa stulga suyanib, beparvo kuldi.

— Balki bu safar men muammo izlayotgandirman.

Taehyung boshini chayqadi.

— Unda tayyor bo‘l. Chunki bu qizning atrofida hamma narsa ko‘ringanidan ancha murakkab.

Jungkookning ko‘zlari qorayib ketdi.

— Juda yaxshi. Men oddiy qizlarni hech qachon yoqtirmaganman.

O‘sha lahzada Jinxe ham Jungkook ham hali bilmasdi, ularning tasodifiy uchrashuvi nafaqat ikki qalbning yaqinlashuvi, balki ko‘plab sirlar, xiyonatlar va xavfli o‘yinlarning boshlanishi edi.

O‘sha kuni kechqurun Jinxe xonasida yolg‘iz o‘tirardi. Stol ustidagi daftar ochiq, lekin undagi satrlarga ko‘zi tushmasdi. Uning xayoli qayta-qayta bir nuqtaga qaytardi, qora mototsikl, tunning sovuq shamoli va Jeon Jungkookning beparvo, ammo ishonchli nigohi.

Telefoni titradi.
Ekranda noma’lum raqam. Jinxe bir necha soniya ikkilanib turdi, so‘ng xabarni ochdi.

— Bugun yo'lingni topdingmi, go'zalim?

Qizning lablarida beixtiyor tabassum paydo bo‘ldi, ammo
U javob yozdi:

— Qayerdan olding raqamimni?

Bir necha soniyadan so‘ng javob keldi.

— Men seni yana qidiramanmi deb o'ylagandim, ammo seni topdim.

Jinxe telefonni qo‘liga mahkamroq qisdi. Yuragi g‘alati tez urardi.
Shu payt pastki qavatda Amelia yana Janob Wangning yonida o‘tirib, soxta muloyim ovozda gapirardi.

— Jinxe so‘nggi paytda juda o‘zgardi. Men uning kelajagi haqida xavotirdaman.

Janob Wang jiddiy ohangda javob berdi:
— Mening qizim o‘zini himoya qilishni biladi. Unga ishonaman.
Bu javob Amelia uchun yana bir mag‘lubiyat edi. Ammo u taslim bo‘ladiganlardan emasdi.

Ichida qasos alangasi tobora kuchayib borardi.
— Ko‘ramiz, — deb pichirladi u. — Bu qizning eng zaif nuqtasini topaman.

Ertasi kuni Jinxe maktabga kelganida, Feina yugurib yoniga keldi.
— Nega kecha birdan g‘oyib bo‘lding? Seni hamma qidirdi!
Jinxe yelkasini qisdi.

— Yo‘limni yo‘qotdim.
Feina ko‘zlarini qisdi.
— Yo‘qolib, keyin tabassuming o‘zgargan holda qaytding. Kim edi u?

Jinxe javob bermadi. Faqat derazadan tashqariga qaradi.
Maktab darvozasi oldida qora mototsikl to‘xtagan edi.
Dubulg‘ani yechgan Jungkook maktab binosiga tikilib turardi.
Feina hayajondan Jinxe qo‘lini ushlab oldi.
— Jinxe... u senga qarayapti.

Jinxe yuragining urishini aniq his qildi.
Jungkook labining bir chetida o‘sha tanish tabassum bilan telefoniga xabar yozdi.

Jinxe ekraniga yangi xabar keldi.

— Demak bu safr ham seni topdim

Va shu lahzada Jinxe bir narsani tushundi.
Kechagi tun tasodif emas edi. Bu o‘yin endi haqiqatan ham boshlangandi.

2-Qism tugadi.
Author: Jinxe Miller.
PAINFUL FANFICS kanali uchun yozildi.
Yoqimli mutolaa.