7-qism Final

Kasalxona:

Xonani quyosh nurlari yoritardi. Maya oppoq choyshablar orasida yotardi, yuzida sokinlik, ammo yurak atrofida hali ham tibbiy asboblar unga ulanib turardi. Yurak urishi sekin, ammo barqaror edi.

Uning ko‘z qovoqlari titradi. Nafasi biroz og‘irlashdi. Qo‘l barmoqlari sal siljidi. Maya asta-sekinlik bilan komadan chiqayotgan edi.

Yonida Jay, Namjoon va Heya navbatchilik qilardi. Heya uning qo‘lini ushlab, jim tikilib o‘tirardi. Og‘zidan sira so‘z chiqmasdi.

Jay asta pichirladi:

— “Uyg‘on, Maya... sening joying bu emas.”

Birdan yurak monitori signal berdi — tebranish kuchaydi.

Heya seskanib, o‘rnidan turdi:

— “Jay... Jay! Ko‘zlari, qarang, ochilyapti!”

Maya asta ko‘zlarini ochdi. Ko‘z nurlari chiroqqa zo‘rg‘a toqat qildi. Lekin u tirik. U birinchi bo‘lib Heyani ko‘rdi. Lablar harakatlandi:

— “He...ya…”

Heya yuzini sekin kulguga yo‘ydi. Ko‘zlari yoshlangan edi:

— “Hamma narsa yaxshi, Maya. Sen endi xavfsizsan.”

Jay shifokorlarni chaqirish uchun tashqariga chiqdi. Heya esa Maya qo‘lini silab, asta Namjoonga bosh chayqadi:

— “Haneul haqida hozircha hech nima demaylik…”

Maya unga so‘zsiz boqdi, lekin ichida allaqanday g‘am sezdi. Bu sukunat – xavotirli edi.

Shu orada Jungkook zinapoyada o‘tirgancha, qulog‘iga telefon tutib, yana bir marotaba politsiyaga qo‘ng‘iroq qilardi:

— “Iltimos, yana bir bor tekshirib ko‘ring. Haneul ismli koreys qizini ko‘rganlar bormi. U bu atrofda bo‘lishi mumkin.”

Politsiya rasmiysi yana rasmiy javob berdi: "Maʼlumot yo‘q."

Jungkook qattiq oh tortdi, boshini tizzasiga qo‘ydi. Namjoon uning yoniga keldi:

— “Biz uni topamiz Jungkook. Qanday bo‘lmasin. Hatto butun mamlakatni ag‘dar-to‘ntar qilsak ham.”

Jungkook g‘azab bilan bosh silkidi:

— “Men unga sevgimni aytishga ulgurmabman… uni yo‘qotolmayman!”

Namjoon bir zum jim bo‘lib, so‘ng qatʼiy dedi:

— “Mayani komadan chiqishi — bu belgi. Haneul ham albatta topiladi.”

Oradan biroz vaqt o‘tib

Yo‘qotilgan mobil signal, yozuvlari, jinoyatchining eski do‘stlari orqali izlanish boshlangan edi. Jay, Jungkook va Namjoon maxsus izlash guruhiga qo‘shilib, barcha ma’lumotlarni yig‘a boshlashdi.

Zanjirlar suv tomchilari ovozi

Haneul asta yana ko‘zini ochdi. Boshida kuchli og‘riq bor, lablari yorilgan, qo‘l-oyoqlari ham mahkam bog‘langan edi. Uning yuragi xavotirga to‘la urardi.

Eshik sharaqlab ochildi. Leo kirdi. Qo‘lida choy va yegulik, yonida katta qora sport sumkasi bor edi.

Leo sekin yaqinlashdi. U bir daqiqa jim tikilib turdi.

— “Seni bu yerda uzoq saqlay olmayman. Ular seni izlashyapti. Hozircha sen bilan boshqa joyda oʻynaymiz.”

Haneul boshini ko‘tardi, lablaridan kuch bilan chiqayotgan so‘z:

— “Ular meni topishadi…”

Leo tishlarini g‘ijirlatdi. U bir zum ko‘zlarini yumib, o‘zini bosdi. Ammo bu nafrat va erkaklik ambitsiyasini bosolmadi.

— “Meni bu qiziqtirmaydi seni topishsa ham oʻzligingni topishadi! Men endi seni to‘liq sindiraman. Bu… o‘ch emas, bu saboq!”

Leo og‘zidagi har bir so‘z bilan nafratini bosishga urinardi, lekin ko‘zlarida hali ham beqarorlik bor edi. Go‘yoki o‘zini ham ishonchi komil emasdek ul nima qilayotganini bilmasdi.

Haneul: Bu seni kuchli qilmadi bu seni faqat jirkanch qiladi.

Leo birdan qahri kelib, sumkani yerga irg‘itdi va Haneulni yelkalaridan tortib devorga urdi. Qizning boshi devorga urildi. U qo‘rquvga to‘la nafas oldi.

— “Jim bo‘l!” — deb baqirdi Leo va Haneulni yana zanjirladi. — “Bugun kechasi seni olib ketaman. Ular seni hech qachon topolmaydi!”

Leo xonadan chiqib ketdi. Eshik ortidan qulf ovozi eshitildi. Ichkarida yana jimlik. Faqat Haneulni kurashayotgan yuragi urardi.

Tashqarida esa izlovchilar ishga kirishgan.

Jay, Jungkook va Namjoon CCTV tasvirlaridan Leo ko‘ringan mashinani aniqlab olishdi. Shvetsariya politsiyasi bilan ishlash boshlangan edi. Leo vaqtga qarshi o‘ynayotganini bilmasdi.

Haneul tanasidagi og‘riqlarga, ruhidagi qo‘rquvga qaramay, yana o‘zida kuch topdi. U Leo bir muddat xonadan chiqqanidan foydalanib, zanjirni yechishga urindi. Qo‘llari titrar, tanasi junjikardi, lekin yuragidagi umid uni harakatga undardi.

U bir necha daqiqalik kurashdan so‘ng zanjirni bo‘shatishga muvaffaq bo‘ldi. O‘rnidan asta siljib, polda sudralib eshikka yaqinladi. Eshik ochiq edi. Bu — imkon edi.

Ammo orqasidan Leo paydo bo‘ldi. Uning g‘azabi avvalgidan ham yomonroq edi. U Haneulni qo‘lidan ushlab yerga otib yubordi, qizni qattiq urdi. Ammo Haneul bu safar qo‘rqmadi. Uning ko‘zlarida ko‘z yoshi emas, qarshilik bor edi.

Leo yana zarba bermoqchi bo‘lganida eshik sharaqlab ochildi. Ichkariga Jungkook, Taehyung va politsiya bostirib kirishdi.

— “To‘xtaaa!!” — deb qichqirdi Jungkook.

Leo ne bo‘layotganini tushunmay qoldi. Politsiya xodimlari darhol uni qurol bilan yerga yotqizdi. Leo qo‘llari kishanlanar ekan, baqirib:
— “U meni masxara qilgan! Ayol kishi meni yerga urgan, bu erkaklikka to‘g‘ri kelmaydi!”

Jungkook unga nafrat bilan boqdi:
— “U seni yenggan — sabr bilan, irodasi bilan. Sen esa mag‘lub bo‘lding… ham inson sifatida, ham erkak sifatida.”

Politsiya Leo’ni olib ketdi. Haneul hushsiz holatda Jungkook qo‘liga yiqildi. U qizni bag‘riga bosib, titrab pichirladi:
— “Meni kechir… men seni himoya qila olmadim… lekin endi hech qachon yolg‘iz qoldirmayman.”

Bir necha kun o‘tib, Maya to‘liq sogʻaydi. Yuragi yon tomoniga tegkan o‘qdan so‘ng u hayot va o‘lim o‘rtasida bo‘lgan edi. Ammo uning kuchli irodasi, yaqinlarining sevgisi unga umid berdi.

Jay uni hushyor ko‘rgach, xursand bo‘lib kuldi:

— “Sen eng kuchli qizsan. Sen bu dunyoga kerak ekansan.”

Maya kulimsiradi, lekin ko‘zlari Namjoonni izlardi. U kirib keldi, yuzida shukronalik va sokin muhabbat.

— “Men seni yo‘qotishdan juda qo‘rqdim… endi sening yoningdan sira ketmayman.”

Barcha voqealar ortda qoldi. Qizlar va yigitlar Koreyaga qaytishdi. Mamlakat ularni iliqlik bilan kutib oldi. Ammo ularni quvonchli yana bir yangilik kutardi:

Entertainment direktori ustidan bir nechta shikoyatlar tushdi. Ishchilarni ruhiy va jismoniy bosim ostida ushlagani fosh bo‘ldi. Natijada u lavozimidan chetlatildi. Uning o‘rniga ayol boshqaruvchi tayinlandi — mehribon, adolatli va san’atga hurmat bilan yondashadigan inson.

BTS o‘z faoliyatini yangi kuch bilan, erkin va quvonchli tarzda davom ettirdi. Ular endi hech qanday to‘siqlarsiz ijod qilishar, muxlislarga yanada chuqurroq musiqiy asarlar ulashar edi.

Qizlar sahnani tark etishdi, lekin orzularini emas.

Maya — musiqa olamida qolishni tanladi, ammo endi sahnada emas, balki sahna ortida. U yoshlar uchun musiqa ustoziga aylandi, bolalarga kuy va ohang orqali dardlarini ifoda qilishni o‘rgatdi.

Haneul — boshidan o‘tgan dardli voqealarni ranglar va chiziqlar orqali ifodalashga qaror qildi. U mashhur tasviriy san’at kurslariga yozilib, kelajakda ilhom baxsh etadigan rassomga aylandi.

Heya esa o‘zining didi, sadoqatli mehnati bilan moda dizayneri bo‘lib yetishdi. U o‘z brendini yaratdi va har bir kiyimida bir bo‘lak orzu, bir bo‘lak sabrni mujassam etdi.

Uch qiz — endi shunchaki do‘stlar emas, balki hayotning eng og‘ir lahzalarini yenggan kuchli ayollar edi.

Va ohirida...

Hayot har doim biz kutgandek emas. Ba’zida orzularimiz sinadi, ba’zida yuraklarimiz. Ammo biz sinmasak, tushkunlik bizni yengolmaydi.

“Shirin orzular ortida ulkan sabr, chidam, va matonat yotadi.”
“Sabr qilgan yurak, kun kelib eng yorqin tongni qarshi oladi.”
“Va sevgi… har doim o‘z yo‘lini topadi.”

6-qism

Qorong‘ulik. O‘q ovozi.

Chiroqlar o‘chgan zahoti hamma qotib qoldi. Bir zumda faqat yurak urishi, nafas ovozi, va yerga qulayotgan tananing “tup” degan tovushi eshitildi.

— “MAYA!!” — Haneulning ovozi qulog‘ni yordi.

Chiroq qayta yonganida — Maya yerda yotar, ko‘kragining chap yon tomonidan qon oqib, oq futbolkasi qizilga bo‘yalgandi. Haneul uni tizzasiga yotqizgan, yig‘lay-yig‘lay:

— Maya, iltimos! Ko‘zingni och!!

Taehyung tezda tashqariga chopdi, lekin qorong‘ilik va odamlar orasidan jinoyatchi ayol izsiz yo‘qolgan edi.

Namjoon, Mayani ushlab hushini yo‘qotayotganini ko‘rib, boshini ushlab yiqildi:

— Men uni saqlay olmadim... iltimos, o‘lma... meni kechir...

Jungkook va Jay zudlik bilan tez yordam chaqirishdi. Qizlar titragan holatda jim yurar, Taehyung esa endi bu o‘yinga sabr qilolmasdi.

Shifoxona.

Maya zudlik bilan operatsiya xonasiga olib ketildi. Yuragiga yaqin joydan o‘q tegani sababli ahvoli nihoyatda og‘ir edi. Qizlar o‘zlarini yo‘qotgan, yigitlar jim, devorga suyanib, umidsizlik bilan yurishardi.

Shifokor chiqdi. Qorong‘i ko‘zoynaklarini yechib, ohista:

— “Operatsiya qiyin kechdi. Yaxshiyamki, o‘q yurakni chetlab o‘tgan. Lekin ko‘p qon yo‘qotgan. Hozir komada...”

Qizlar oʻzini qoʻlga ololmay yerga yiqilishdi. Namjoon esa shunchaki shiftga qarab turdi. Yuragi bo‘shaganday, ko‘zlarida hech narsa qolmaganday edi.

Maya hali ham hushiga kelmagan. Yuragining yon tomoniga tekkan o‘q sababli u sun’iy nafas apparatiga ulangan holda yotardi. Uning atrofiga katta xavfsizlik choralari o‘rnatilgan — ko‘pchilik o‘q voqeasidan so‘ng bunga majbur bo‘lishgan.

Namjoon kechayu kunduz shifoxona zalida kutmoqda. Uning ko‘zlari charchoqdan qizarib ketgan, lablari quruq. Maya uchun tinmay duo qilardi.

Jay esa o‘zini aybdor his qilardi. U qizlarni bu yerga olib kelganidan afsusda edi. Ammo hozir eng muhimi — Maya tirik qolishi edi.

Hech kim Entertainment bilan bog‘lanmadi. Ular bu voqeani yigitlar noqonuniy ravishda chet elga chiqqanini bilsa, vaziyat yanada yomonlashishidan qo‘rqishardi. Hozircha sukutda edilar — yigitlar uchun bu oraliq vaqt, kurashga tayyorlanish va yaqinlarini himoya qilish fursati edi.

Boshqa xonada — Jinoyatning yangi bosqichi

Hech kim bilmasdi — ayni shu vaqt, shifoxonaning boshqa qavatidagi kichik palatalardan birida Heya yolg‘iz edi. U Mayani yonida o‘tirib unga gapirar bu unga og‘ir botardi. O‘zini aybdor his qilardi — "Agar biz ketmaganimizda bunday bo‘lmasdi" degan o‘y aqlini kemirar edi.

Ammo Haneul qoʻshni palatada yotardi oʻzini yaxshi xis qilmagani uchun Jungkook uni majburlab yotqizib qoʻygan edi. Shu payt kimdir yashirincha xonada paydo boʻldi.

U qora kiyimda, niqobda edi. Bu oʻsha avvalgi Heyaning xonasiga kirgan odam jinoyatchi qizning eng ishongan odami. U qamoqdan osonlikcha chiqib olgan Shvetsariyaga ham yashirin yo‘llar bilan kirib kelgan, endi esa u ham qasosini olmoqchi.Haneulni olib chiqib ketish.

Jinoyatchi birdan Haneulni og‘zini yopib, hushini yo‘qotadigan suyuqlik bilan latta bosdi. Haneul hushidan ketmaslikka bor ovozi bilan baqirishga harakat qildi ammo suyuqlik oʻz taʼsirini koʻrsatdi

Kamera va kuzatuv tizimi esa vaqtincha o‘chirib qo‘yilgan — u hammasini oldindan rejalashtirgan edi.

Heya Haneulni topa olmadi. Heya va yigitlar yugurib, butun klinikani qidirishdi. Lekin Haneuldan iz yo‘q edi.

Jay:
— Bu oddiy yo‘qolish emas. Kamera yozuvlari o‘chirilgan. Bu — tashqi aralashuv!

Taehyung:
— Endi biz kutolmaymiz. Men Heyani, sizlar Mayani himoya qilasizlar. Lekin biz hammamiz nishondamiz.

Namjoon:
— Bizda faqat bir yo‘l bor: bu jinoyatchini topib, hammamizni to‘liq xavfsizlikka olib chiqish.

Qorong‘ilik. Nomalum joy oradan 8 soat oʻtib haneul ko‘zlarini ohista ochdi. Boshi zirqirab, hamma joyi og‘rir edi. U harakat qilmoqchi bo‘ldi, ammo oyoq va qo‘llari muzdek temir zanjir bilan mahkam devorga bog‘lab qo‘yilgan edi. Xonada xira chiroq yonib turardi. Devorlari yerto‘la yoki omborga o‘xshardi — sovuq, nam va sukunatli.

Xonaning narigi tarafida stulda kimdir o‘tirardi. Uning yuzi qorong‘ilikda ko‘rinmasdi, faqat nafas olishi, pichirlashi eshitilardi.

— “Uyg‘ondingmi, malika?” — ohangda kinoya va g‘azab aralash edi.

Haneul beixtiyor o‘zini orqaga tortmoqchi bo‘ldi, zanjir “shang” etib tortildi.

— “Endi biz tanishib olsak meni Leo deb chaqirishing mumkin albatta bu oʻz ismim emas qochib ketib meni sotaman deb ovora boʻlib yurma deymanda...

Senga bu joy tanish emas, bilaman. Lekin... eslaysanmi meni? O‘sha tungi mehmonxonada menga nima qilganding?” — erkak stuldan turdi va yaqinlashdi.

Yuzini yaqqol ko‘rsatmasa ham, ovozidagi g‘azab shunchalik kuchli ediki, Haneul birdan tushundi: bu o‘sha Heyani ta’qib qilgan ayolning sherigi edi.

Leo davom etdi, chuqur nafas olib:

— “Sen o‘sha kuni meni to‘pori erkakcha kaltaklagan ayol bo‘lding. Qo‘lingda tirnalgan joylarim hanuz iz qoldirgan. Bilasanmi, men o‘sha kungacha ayoldan yengilishni tasavvur qilmagandim… Lekin sen... sen meni tiz cho‘ktirding.”

U devorga musht urdi. Qattiq. Shunchalikki, chang ko‘tarildi.

— “Meni ayol kishi urgani — bu mening erkakligimga chizilgan dog‘ edi. Endi... men ham senga shuni his qildiraman. Qanday zaif, ojiz ekanligingni...”

Haneul bo‘lsa, qo‘rqsa-da, ko‘zlarida hali ham jasorat porlar edi. U itoatkorona yig‘lash o‘rniga o‘ziga xos qahrli nigoh bilan javob berdi:

— “Agar seni o‘sha kungi ayol yenggan bo‘lsa, bu sening kuchsizlikingdan. Endi esa zanjir bilan bog‘langan odamdan o‘ch olmoqchisanmi? Haqiqatdan ham erkakmisan o‘zi sen?”

Bu so‘zlar Leoni g‘azablantirdi. U birdan Haneulga yaqinlashdi, ammo o‘zini tutdi. U quvnoq, telba ohangda kuldi:

— “Menga yoqasan, Haneul. Kuching, qahring... bu meni yondiradi. Shuning uchun seni qiynab rohat olaman. Ammo esingda bo‘lsin — bu safar men o‘ynayman, sen esa... qochib qutula olmaysan.”

U xonani tark etarkan, qizni qorong‘ilik va sovuq sukunat bag‘rida yolg‘iz qoldirdi. Faqat uzoqdan eshitilayotgan metall eshikning qulflanish ovozi xonani larzaga solib turardi

Zanjirlar sovuq, terisini qizartirib yuborgan edi. Haneul nafasini rostlab, o‘zini tinchlantirishga harakat qildi. Yuragi urardi, lekin u qo‘rqishdan ko‘ra o‘ylashni tanladi. U har doimgidek kuchli bo‘lishi kerak edi.

Ko‘zlari asta-sekin qorong‘ilikka ko‘nikdi. Devordagi murvatga ulangan zanjirga tikildi. Bu yerda hamma narsa qo‘pol edi – qo‘llanilgan, lekin ancha vaqt ilgari o‘rnatilgani bilinardi. Demak, ehtimol, zanjirlar eski edi.

Haneul chuqur nafas olib, qo‘lini orqaga egib zanjirni buray boshladi. Tirnoqlari bilan mahkam qisilgan halqani tirnab, murvatni bo‘shatishga urindi. Qo‘li qonay boshladi, lekin u to‘xtamadi.

— “Agar bu yerda o‘lsam ham, sening qo‘lingdan emas…” — dedi u pichirlab.

Zanjir bir “taq” etib siljidi. Yuragi tez ura boshladi. U yana harakat qildi, og‘riqdan tishlarini tishlab. Va nihoyat, zanjirning bir uchi bo‘shadi. Biroq oyoqlari ham bog‘langan edi.

U joyidan sirg‘alib tushib, devor bo‘ylab surindi. Xonaning narigi tarafidagi eski stulni ko‘rdi. Uning siniq qismidan bir bo‘lak silliqlanmagan yog‘och chiqib turgandi. Haneul unga suyanib borib, oyoqdagi zanjirni u bilan urib, qirqishga urina boshladi. Har zarbada og‘riq, har harakatda umid.

Birdan yonginasidagi eshikdan shovqin eshitildi. Leo qaytayotgan edi.

— “Yo‘q, yo‘q! Hali emas!” — degancha Haneul bor kuchi bilan zanjirni urdi va "shark" etib bog‘dan bir uchi bo‘shadi.

Endi u sudralib bo‘lsa ham eshik tomonga qarab harakatlana boshladi. Ammo hali ham ikkinchi oyog‘i panjarada edi.

Eshik ochildi. Leo ichkariga qadam tashladi... va Haneulni erga yotgan, qochishga urinayotgan holatda ko‘rdi.

U ko‘zlarini kattaroq ochdi. Nigohi g‘azab, shubha va hatto... hayrat bilan to‘ldi.

— “Yana sen?! Bu yerda ham menga qarshi chiqmoqchimisan?!” — deb qichqirdi u.

Haneul oxirgi nafasini tortib:

— “Qanday bo‘lsa ham, SEN meni yenga olmaysan...”

Leo birdan Haneulning yuziga qattiq tarsaki tushirdi. Qizning boshi yon tomonga o‘girildi. U hozirgina hushini tiklagan edi, lekin zarba shunchalik kuchli ediki, yana ko‘z oldi xira tortdi.

— “Sen kimligingni unutmadingmi, a?!” — deb Leo yana qizning yelkalaridan ushlab, uni devorga siltadi.

Haneulning bosh tomoni devorga urildi, labidan qon oqdi. Tanasi bo‘shashdi, u asta yana hushini yo‘qota boshladi. Leo esa yelkasidan ushlab turar, go‘yoki u bilan kurashni hali yakunlamaganday tik qarab turardi.

— “Ayol bo‘lishing seni asraydi deb o‘yladingmi?! Endi har bir xatoying uchun sen javob berasan, Haneul! Men sendan ayollar kuchli bo‘lmaydi degan darsni qayta olaman!”

U nihoyat qizni polga qo‘ydi, ammo barmoqlari qaltirardi. Ko‘zlari hali ham nafrat va telbalik bilan to‘lib toshgan.

Leo qizni yana zanjir bilan bog‘ladi. Bu safar ikki baravar qattiqroq. So‘ng jim-jit yurib, xonadan chiqib ketdi.

Xonada esa faqat Haneul qoldi. Nafasi sekin. Ammo yuragi hanuz urardi. Bu jang tugamagan edi. U yana uyg‘onadi. Yana hayot uchun kurashadi.

5-qism

Maya koʻzlarini olib qochib gapni boshqa joyga burdi

Oradan bir necha hafta o‘tdi. Maya, Heya va Haneul Shvetsariyada hayotlariga moslashib borishardi. Ish joylarida hammasi yaxshi ketayotgan, Jay esa hali ham ularga yordam berishni davom ettirardi. Ayniqsa Mayaga — u doimo yonida edi, iloji boricha ko‘maklashardi.

Lekin Maya yuragida bu yigitga nisbatan hech qanday romantik tuyg‘u sezmasdi. U Jayni faqat bolaligidan tanigan, unga o‘xshab qolgan, yaxshi, mehribon qarindosh sifatida ko‘rardi. Hatto Haneul bilan yolg‘iz qolgan paytda bunga izoh ham berdi:

— Jay yaxshi yigit, doim yonimizda, yordam beradi... lekin men uni ukamdek ko‘raman. Men uchun faqat shunday.

Haneul boshini qimirlatdi:
— Ha, sezdim. Ko‘zing boshqa biror joyga qarayapti, Maya.

Maya biroz jim bo‘ldi, keyin tabassum bilan javob berdi:
— Ha, balki Koreyaga. Balki... o‘sha bir juft ko‘zlar, meni doim diqqat bilan kuzatgan... biror kimdir...

U xayolida Namjoonni esladi. Uning sokin ovozi, g‘amgin nigohlari... go‘yo yuragini hali ham Koreyada qoldirib kelgandek edi.

Bir kuni Jay Mayani yo‘lga kuzatayotganda:

— Maya, bilasanmi... men senga bir narsa aytmoqchiman, — dedi.

Maya biroz to‘xtab qaradi:
— Ha?

Jay jilmaydi, lekin ko‘zlarida ichki tortinish bor edi:
— Sen bilan vaqt o‘tkazish juda yoqimli. Men seni...

Maya uni yumshoq, lekin aniq so‘zlar bilan to‘xtatdi:
— Jay... men seni juda qadrlayman, lekin boshqa ma'noda emas. Sen men uchun har doim ukaday bo‘lib qolasan.

Jay boshini egdi, lekin buni tushuncha bilan qabul qildi:
— Xo‘p, tushundim. Shunchaki... rostini aytishim kerak edi.

Maya jilmayib unga qaradi:
— Va bu senga nisbatan hurmatimni yanada oshirdi. Sen haqiqiy insonsan, Jay.

Ular do‘stona quchoqlashishdi. Maya yuragida biroz yengillik sezdi. Endi u Jayni noaniq hislarsiz, tiniq munosabatda ko‘rardi. Uning yuragidagi bo‘shliq esa hanuz bir tanish nigohni, Koreyadagi yaqin boʻlib ulgurgan insonini sog‘inardi.

Jay va Maya

Qizlar ketib qolganidan uch yigit ich-ichidan yemirilayotgan edi. Nafaqat uchovi qolganlar ham qizlarga oʻrganib qolgandi.Har birining hayotida bo‘shliq paydo bo‘lgan, musiqaga, mashg‘ulotlarga bo‘lgan ishtiyoqlari so‘nib qolgandi.

Jungkook ko‘pincha yolg‘iz studiyada tunab qolardi. Uning qo‘shiq matnlari endi kulgili yoki romantik emas, balki ichki iztirobdan iborat edi. Har bir satrda: "Aytolmadim... lekin yuragim sendan boshqa hech kimni istamaydi, Haneul..." — degan mazmunga o‘xshash fikrlar aks etardi.

Namjoon esa jimjit kutubxonalarda vaqt o‘tkazardi. Uning yuragini qiynayotgan narsa — Mayaga aytolmagan tuyg‘ulari edi. U uyalgan, uni qiynayotgan tuyg‘ularni ichiga yutgan edi. Endi esa kech bo‘lgandek tuyulardi.

Taehyung esa har kuni oldingi xotiralarni xotirasidan quvmoqchi bo‘lardi, ammo Heya bilan o‘tgan biror lahzani ko‘rganida yuragi yana og‘rirdi. Uning ko‘zlari tez-tez derazaga qadalgancha uzoqqa qarardi. U har kuni ularning qaytishini kutar, lekin hech qanday xabar yo‘q edi.

Shu orada entertainment kompaniyasi BTS yigitlariga bosim o‘tkazishda davom etardi. Yigitlarga aniq ogohlantirish berilgandi: agar bu masalani yana ko‘tarsalar, oilalariga va hatto Taehyungning singlisiga zarar yetishi mumkin edi. Shuning uchun ular harakat qilishga ojiz qolishgandi.

Bir kuni Taehyungga sirli xat keldi. Xat qo‘lda yozilgan, rangi sarg‘aygan va ichida yuraklar bilan bezatilgan edi. Ammo so‘zlari... qo‘rqinchli edi:

> "Azizam Taehyung... nihoyat, biz oramizdagi to‘siqdan qutuldik. Heya endi yo‘q. Endi sen faqat meniki bo‘lasan. U seni aslo qadrlamagan. Seni baribir o‘zimniki qilaman... ixtiyoring bilan yo majburan. Meni hali tanimading, lekin tez orada tanib olasan. Sevgimdan qochib qutula olmaysan."
— S.

Taehyung xatni o‘qib qotib qoldi. Ko‘zlari kattalashdi. Yuragi tez ura boshladi. Bu kim bo‘lishi mumkin? Qanday qilib bu odam Heya ketganini biladi? Va u — "qutulganimizdan xursandman" deb yozmoqda...

U darhol Jungkook va Namjoonni chaqirdi. Uchovlon maxfiy uchrashuvda gaplashishdi.

Jungkook:
— Bu jinnilik. Kimdir bizni kuzatyapti. Bizdan Heya, Maya, Haneulni ayirgan odam bu bo‘lishi mumkin.

Namjoon:
— Biz jim turmasligimiz kerak. Ular bu yerda xavfsiz emas edilar, lekin hozir-chi? Ularni topishimiz kerak!

Taehyung:
— Men endi Heya uchun kurashaman. Bu xat... bu tahdid. U xavf ostida. Men undan voz kechmayman. Biz ularni topamiz. Har qanday narx evaziga.

Ular yashirincha izlanish boshlashga qaror qilishdi. Kompaniyadan yashirin holda, aloqador tanishlar orqali qizlarning qayerga ketganini aniqlashga urinishdi. Birinchi izlar Shvetsariyaga olib borardi...

--

Taehyung, Jungkook va Namjoon endi vaqtni boy bermaslikka ahd qilishdi. Jin, Jimin va Suga ularni ko‘rib yuraklari ezilsa ham, bu yo‘lni to‘g‘ri deb bildi.

RM do‘stining yordami bilan Shvetsariyadagi universitet va ish markazlari orqali qizlar haqida iz qoldirganmi-yo‘qmi, aniqlashga urindi. Jungkook esa studiyalar va san’atga oid joylardan so‘ray boshladi. Taehyung esa... yuragini tinglab, hayotidagi eng muhim izni izlardi — Heya izini.

Ular bir hafta davomida iz qidirdilar. Nihoyat, kichik shahar chekkasida joylashgan bir san’at markazida Maya haqida so‘z yuritayotgan bir ayoldan darak chiqdi:

— Ha, Maya ismli qiz bu yerda volontyorlik qilgan. Juda tarbiyali, yaponcha gapirardi yoki koreyschami...?

Bu gap yigitlarning ichida umid uchqunini yoqdi.

Taehyung:
— Demak, ular shu atrofda... Biz ularni topamiz.

Ular yashirincha yurishardi. Entertainment ularni chet elga chiqishini rasman taqiqlagan, shuning uchun ular soxta ismlar, oddiy kiyimlar, va deyarli hech qanday jamoat joylarida ko‘rinmaslikka harakat qilardi.

Shu orada, Taehyungga yana bir xat yetib keldi. Bu safar, u Shvetsariyadagi mehmonxonasi ostidagi eshigi ostiga surilgan edi.

> "Taehyung... menga ishonmaganingdan afsuslanasan. Sen meni unutyapsan, lekin men seni unuta olmayman. Men qayerda bo‘lsam, sen ham o‘sha yerda bo‘lishing kerak. Heyani yana bir bor ko‘rsang, bu safar ikkoving ham barbod bo‘lasan..."
— S.

Yigitlar hushyorlikni yanada kuchaytirdi. Endi masala faqat sog‘inch emas edi — bu haqiqiy xavf edi.

Ular qizlarni topib, xavfsizlikni ta’minlash uchun reja tuza boshladilar. Taehyung shunda dedi:

— Men Heya uchun kurashaman. U mening hayotimga nur bo‘ldi. Uni yana bir bor ko‘rsam... boshqa hech qachon qo‘yib yubormayman.

Shvetsariyada esa...

Maya, Heya va Haneul hayotini yo‘lga qo‘yayotgan, ishga kirib, mustaqil yashashga o‘rganib qolishgan edi. Heya ichida doimo Taehyung haqida o‘ylardi, lekin qattiq qilgan qaroridan chekinmasdi.

Yigitlar nihoyat Maya ishlayotgan san’at markaziga yetib borishdi. Ichkaridan kulgili ovozlar, qo‘shiqlar, va xira koreyscha va inglizcha aralash suhbat eshitilib turardi. Taehyung yuragi habqirib keti — bu ovoz unga juda tanish edi.

Ammo ular ichkariga kira olmadi. Shuning uchun ular binodan sal narida, bog‘chada kuzatib turishdi.

Shu vaqt, Heya, Maya va Haneul zal eshigidan chiqib kelishdi. Heya ko‘zlarida tabassum bilan quyoshga qaradi, go‘yoki yuragini ozod qilgan edi... lekin Taehyung uni ko‘rishi bilan yuragi urmay qoldi. Uning nafasi qisilib, lablari pichirladi:

— Heya...

Lekin shu zahoti orqa tarafdan notanish ayol ularga qarab yurganini Jungkook ko‘rdi. Qora ko‘zoynak, qora ko‘ylak va sumkasi ostida bir narsa bor edi.

Namjoon:
— U xatni yozgan ayol bo‘lishi mumkin... hushyor bo‘ling!

Ayol yaqinlashar, aynan Heya tomon qarab yurardi. Ammo yigitlar shubha uyg‘otmaslik uchun to‘g‘ridan-to‘g‘ri borib qololmadi.

Birdan, ayol hech nima demay o‘tib ketdi. Ammo Maya ichkariga qaytib kelganida, eshik ostida bir xat ko‘rdi.

U ochib o‘qidi... va qo‘rqinchli tovush bilan pichirladi:

— "Bu yerda ham men sizni tinch qo‘ymayman. Kim bilan bo‘lishingizdan qat’i nazar... men sizni baribir ajrataman."

Maya darhol xatni yashirib, qizlarga hech narsa demadi. Ammo yuragi silkinib turardi.

Shu payt yigitlar Jay bilan to‘qnash kelishdi. Ular to‘g‘ridan-to‘g‘ri unga murojaat qilib qizlar bu yerga soat nechida keladi va qachon boʻshaydi deb soʻrab ketdilar. Jay esa ularga hayron qarab, nihoyat o‘zlarini tanitishganida bosh irg‘adi:

— Maya qarindoshim, lekin bu sizlar uchun xavfli bo‘lishi mumkin. U yerga bormang. Qizlar ko‘p narsani unutishga harakat qilishmoqda.

Taehyung:
— Men Heyani unutolmayman. Uni himoya qilishim kerak. U xavf ostida.

Jay ularning jiddiyligini ko‘rib, ularni yashirincha ichkariga kirishga yordam berdi.

Ichkarida. Maya, Heya va Haneul yig‘ilib, xatni muhokama qilishayotgandi. Shunda eshik ochilib, asta-asta yigitlar ichkariga kirib keldi.

Heya orqasiga o‘girilgan zahoti ko‘zlari Taehyung bilan to‘qnashdi.

Uning yuragi urmay qoldi. Ko‘zlari yoshga to‘ldi. Ammo hali hech kim so‘z demagan edi...

Birdan xona chirog‘i o‘chdi.

Qorong‘ilik.

So‘ngra... o‘q tovushi!

4-qism

Shu payt Heya baqirib uygʻonib ketti Maya yugurib ichkariga kirdi va polda bir yigitni ustiga chiqib olgan Haneulga qaradi bu ovozlardan yigitlar ham xonaga kirishdi Haneul u yigitni tepib sochlaridan tortib tirnoqlari bilan tirnab so'kayotgan edi.
Jungkook Haneulni bir urinishda koʻtarib divanga otkizib qoʻydi va madori qolmagan yigitni yoniga kelib kimsan dedi yigit masxara qilgancha kim ekanman deb kuldi shunda Taeni jahli chiqib sendan shuni soʻrayapti ahmoq basharanga q*.*.* deb soʻkib alamdan chiqquncha yuziga mushtladi yigitlar taeni oʻziga keltirish uchun uni xonani bir chetiga bazoʻr olib kelib Heyani oʻyla u qoʻrqyapti yonida turishing kerak buni oʻzimiz hal qilamiz dedi Namjoon.

Ular qancha harakat qilmasin yigit bir soʻz ham aytmadi oxiri politsiyaga habar berilib uni hibsga olishdi politsiya ham qancha urib qiynab harakat qilmasin ular ham hech nima bila olishmadi.

Shu tariqa 2 kun oʻtdi hama joy tinch. Heya 1 o'zi xonada oʻtirishga ham qoʻrqib qoldi qizlar bir daqiqaga ham uni yolgʻiz qoldirmadi Taehyung bu ishlarni kim qilayotganini aniqlash maqsadida yurardi.

Taehyung charchaganiga qaramay Heyani oldiga kirdi qizlar Taehyung kelganini koʻrib xonadan chiqdilar.

Heya esa asta Taeni quchib oldi va shunday dedi:
—Balki munosabatlarimiz chuqurlashmay turib ajralishimiz kerakdir

—Nimalar deyapsan axir seni sevaman sen osonlikcha mendan kechmoqchimisan deb hazilga yoʻydi

—Yoq Kim Taehyung men siz bilan hazillashmayapan dedi jiddiy ohangda

—Nimalar deyapsan aqlingni yeb qoʻyipsan

—Ha aqlimni yedim!! entertainment bundan habar topsa bundan ham yomon ishlar boʻladi Nicole ham bizni deb ishidan haydalishi mumkin. Oʻzi barchasi meni deb boʻlyapti buni sezyapman deb piqillab yigʻlab yubordi

Tae esa keskin harakat bilan uni lablariga yopishdi asta oʻzini tortib hech qachon bunday boʻlmaydi agar men uchun biror yomon ish boʻlsa ham menga baribir menga sen keraksan!

Heya ham oʻzini tutib turolmay Taeni bo'sasiga javob qaytardi

Taening qo‘llari Heyaning beliga tushdi, uni o‘ziga yanada yaqin tortdi. Ularning lablari yana bir-birini topdi — bu safar sekin, ammo chuqur. Nafaslar bir-biriga aralashib ketdi. Heya uning issiq bag‘rida o‘zini butunlay yo‘qotgandek his qildi.

— Heya… — deb pichirladi Taehyung, bo‘yin sohasidan o‘pib. — Seni istayman… butun vujudim bilan.

Heya ko‘zlarini yumdi, yuragi go‘yo portlab ketadigandek urardi. Uning qo‘llari Taehyungning bo‘ynini quchdi. U hech qachon bu darajada ehtirosli lahzani his qilmagan edi. Ular asta divanga cho‘kib tushishdi, har bir harakatda ishonch va istak bor edi.

Taehyung uni ehtiyotkorlik bilan yotqizdi, lablari bilan uning bo‘ynini o‘pib pastga tushdi. Heya esa uning har bir teginishiga javoban titrab ketar, lablaridan yengil ohangli nafaslar chiqardi.

— Bugun faqat sen va menmiz, — dedi Taehyung, ko‘zlarining tubida olov chaqnab.

O‘sha kecha hech bir so‘zga hojat yo‘q edi. Faqat his-tuyg‘ular, ehtirosli teginishlar, lablar va yuraklar bor edi. Ular bir-birining haroratida erib, tunni bir-biriga hadya qilishdi...

Ertalab quyosh nurlari ularni o‘z bag‘riga olgandek uyg‘otdi. Ikki sevishgan bir-biriga qarab to‘ymas edi. Taehyung Heya’ning yuziga qarab kulib qo‘ydi, uning qoshlaridagi harakat, lablarining yengil titrashi, ko‘zlaridagi sokinlik... hammasi unga go‘yo bir orzudek tuyulardi.

Birdan xonaga bostirib kirgan qadamlar ularni chalg‘itdi. Heya yarim o‘tirgan joyida qotib qoldi. Bu kim bo‘lishi mumkin? Yuragi tez ura boshladi.

— Sen qizga ish berib orzularingni muhayyo qilsagu, bizga rahmating shumi?! Bitchdan farqing yo‘q ekanku! Aa, Taehyungni sharmanda qilmoqchimisan?! — degan qattiq ovoz xonani to‘ldirdi. Bu Bang PD edi.

Taehyung darhol o‘rnidan turdi, ovozini tiklab dedi:

— Janob, bu siz o‘ylaganchalik emas! U meni majburlab olib kelgani yo‘q. O‘zim kelganman yoniga. Bu — mening tanlovim!

— Sen jim, Taehyung! — deb baqirdi Bang PD. — Sen esa... hali javob berasan, Heya! — u aybdorona ko‘z bilan unga qaradi-da, eshikni yopib chiqib ketdi.

Heya yig‘lab yubordi. Qo‘llari titrar, lablari zirqirardi.

— Axir aytgandim-ku… — dedi u zor zor yig‘lab. — Janob Bang bilib qolsa, hammasi barbod bo‘ladi, deb aytgandim! Endi men nima qilaman, Tae?

Taehyung uni bag‘riga oldi. — Farishtam, bo‘ldi, yig‘lama. Men o‘zim hal qilaman. Hammasi yaxshi bo‘ladi. Men seni hech qachon tashlab ketmayman.

Bir soat o‘tgach, rahbariyat Heya va uning dugonalarini — Maya va Haneulni — chaqirdi. Ular jim-jit holda xonaga kirishdi. Ichkarida sovuq muhit hukm surardi.

— Sizlar bilan juda ko‘p vaqt birga bo‘lmagan bo‘lsak-da, bizga katta foyda olib keldingiz. Afsuski, endi sizlar bilan shu yerda xayrlashishga to‘g‘ri keladi, — dedi bosh rahbar qat’iy ohangda.

Maya va Haneul darhol xavotirlandi:

— Janob, axir nega? Nimadir ayb ish qilib qo‘ydikmi?

— Buni mana bu dugonangizdan so‘rang, — dedi u sovuq nigoh bilan Heyaga qarab. — Endi uning aybi uchun sizlar ham javob berasiz. Entertainment sizlar bilan ishlashni istamaydi.

Qizlar bu holat nima sababdan yuz berganini darhol tushunishdi. Hech kim hech narsa demadi. Nihoyat Maya so‘z oldi:

— Yaxshi. Ketganimiz bo‘lsin. Bergan pulingiz esa — o‘zingizga siylov. Kettik, qizlar.

Ular xonadan chiqqanida ularni tashqarida kutib turgan uch yigit ko‘zlariga tashlandi — Namjoon, Jungkook va albatta Taehyung.

Taehyung oldinga chiqdi:
— Nima deyishdi?

Qizlar indamaydi. Nihoyat Maya yuragini yutib aytdi:
— Biz ketyapmiz.

Jungkook:
— Nima?

Haneul:
— Ha, ketyapmiz. Bizni haydashdi.

Taehyung Heyaning ko‘zlariga qaradi:
— Heya… sen hech qayoqqa ketmaydi!

Heya:
— Ketaman.

Taehyung:
— Nimalar qilyapsan, sen meni tashlab ketolmaysan!

Heya:
— Sizni tashlab ketolmaydi deb kim aytdi? Ketaman, dedim. Qoching yo‘limdan.

Taehyung uning qo‘lidan ushlamoqchi bo‘ldi, lekin Heya bir og‘iz so‘z demay yonidan o‘tib ketdi. Maya va Haneul ham unga ergashdi, jamadonlarini yetaklab chiqib ketishdi. Ular Namjoon va Jungkookga bir qarash bilan xayrlashishdi — ko‘zlarda so‘zsiz sevgining og‘rig‘i yashiringan edi.

Jungkook chuqur nafas oldi:
— Biz ularni to‘xtatishimiz kerak. Men u siz — hayotimni tasavvur qila olmayman. Unga sevishimni ham to‘liq ayta olmadim…

Namjoon asta bosh irg‘adi:
— To‘g‘ri aytasan, Jungkook. Men ham...

Qizlar orqalariga bir marta ham qaramadilar va maxsus mashina ularni aeroportga eltib qoʻydi.
Heya yurakdagi har bir og‘riqni qadamlarida yurgizdi. Maya va Haneul jim yurishardi. Uchalasi orasida aytilmagan gaplar juda ko‘p edi, lekin hozir bu gaplar faqat yurakda qaynardi.

Tashqarida yomg‘ir yog‘ishni boshladi. Hech kim gapirmadi. Faqat mayin yomg‘ir va samolyot motorlarining shovqini.

SHU PAYT...

BigHit binosida rahbarlar uch yigitni o‘z xonasiga chaqirtirdi. Jungkook, Namjoon va Taehyungning yuzida xavotir, yuraklari esa ayollarini yo‘qotish og‘rig‘i bilan sanchilardi.

Bang PD ularni qattiq nigoh bilan qarshi oldi.

— Sizlar qaerga ketmoqchisizlar?

Taehyung qadam oldi:
— Biz Heya, Maya va Haneulni to‘xtatishimiz kerak. Bizda ham haq bor — ular bizning hayotimizda o‘chmas iz qoldirishdi!

Bang PD sovuqqina jilmaydi:
— Sizlar yulduzlarsiz. Sizlar millionlab insonlarning orzusi. Bu qizlar esa... Sizlarni shunchaki yomon yo‘lga boshlashmoqda.

Jungkook g‘azab bilan so‘zladi:
— Men o‘zimni boshqara olmayman! Bu sevgi meni tirik qilmoqda. Ular ketmasligi kerak!

Shu payt, Bang PD qog‘ozni stolga qo‘ydi. Bu bir maxfiy shartnoma edi.

— Bu yerda nima yozilganini ko‘ryapsizmi? — dedi u Taehyungga qarab. — Agar sen bitta qadam bosib ularning ortidan chiqsang... biz sening singlingga tegamiz. Hattoki uni xalq orasida sharmanda qilamiz.

Taehyungning yuragi to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Nigohi qorong‘ulashdi. So‘ng Bang PD yana davom etdi:

— Namjoon… sening onang operatsiyaga tayyorlanayotganidan xabardorman. Agar biz sening faoliyatingni to‘xtatsak — xayr sog‘liq sug‘urtasi.

— Jungkook... bizda senga qarshi o‘yinlar ko‘p. Ota-onang, uying, hatto barcha senga ergashgan muxlislaring — agar hozir binodan chiqsang, barchasini yo‘qotasan.

Xonada sukunat cho‘kdi. Yigitlar bir-birlariga qarashdi. Ularning ko‘zlarida g‘azab, og‘riq va umidsizlik aralash edi.

Taehyung asta past ovozda so‘zladi:
— Men uni sevaman... lekin singlimning ko‘z yoshlari uning kulgusidan muhimroq. Uni bu yovuzlikdan himoya qilolmasam, men nima qilgan bo‘laman?

Namjoon yelkasini pasga tushirdi:
— Maya menga yurak bergan edi, lekin onam hayotim. Uni yo‘qotolmayman...

Jungkook tishini tishiga bosdi. Yumshoq ovozda pichirladi:
— Haneul... meni kechir. Men seni sevaman, lekin hozir seni himoya qila olmayman agar shunday qilsam ota onamga nima boʻladi...biz albatta boshqa yoʻlini topamiz

Bu paytda qizlar allaqachon samolyotga chiqqan edi. Ular o‘rinlariga o‘tirib, kamarlarini taqib olishdi. Ustilarida tugallanmagan sevgi og‘ir yukday osilib turardi. Heya derazadan qarar ekan, yuragida faqat bitta narsa yongardi: “Tae, iltimos, esla — men seni sevganim uchun ketdim.”

Heya

Maya

Haneul

Qizlar— Koreyada yuz bergan og‘riqli voqealardan so‘ng, Shvetsariyaga yetib kelishgandi. Ular samolyotdan tushgan paytda yuraklarida bir nechta hissiyot aralash edi: sog‘inch, iztirob va eng muhimi – yangi umid.

Bu davlatda hammasi boshqacha edi. Odamlar xotirjam, hech kim tanimaydi, hech kim ortiqcha e’tibor bermaydi. Koreyada qisqa vaqt mashhurlikka erishgan bo‘lishsa-da, bu yerda ularning ismlari hech kimga tanish emasdi. Go‘yo ularning o‘tmishi o‘chib ketgandi.

Maya o‘zining bolaligida ko‘p bor kelgan joyiga qaytdi — tog‘asining uyi. Heya va Haneul bilan u yerga borishdi. Eshikni ochgan yigit baland bo‘yli, sport bilan shug‘ullangan ko‘rinishda edi. Uning ko‘zlari Maya uchun biroz tanish tuyuldi, lekin u darrov tanimadi.

Jay? — Maya jilmayib qaradi.

Yigit bir zum ikkilanib qaradi:
— Hmm... Ha? Kim edingiz?

Maya jilmayib:
— Heey kichkina, meni tanimadingmi?

Yigit birdan cho‘chib tushdi, so‘ng ko‘zlari chaqnadi:
— Mayamisan?! Voy, sen qanaqa o‘zgarib ketibsan! Endi meni “kichkina” deyishga haqqing yo‘q, bo‘yimni ko‘rmayapsanmi? Endi sening akangman!

Maya: Baribir mendan roppa rosa 1 yil kichkinasan!

Qizlar kulib yuborishdi. Jay endi ularni uyga taklif qildi. Ichkarida choy ustida suhbatlashishdi.

— Bu yerga nima uchun keldingiz? — Jay so‘radi. — O‘zi sizlarni televizorda chiqdinglar deb eshitdim. Koreyadagi doʻstim aytgandi qarindoshing bu yerlarda mashhur boʻlayapti deb

Heya jilmayib javob berdi:
— endi bizni bu yerda hech kim tanimaydi. Haqiqiy hayotga qaytdik.

Jay jiddiy ohangda dedi:
— Xo‘p, bu yerda yashab qolmoqchimisizlar?

Maya yelkasini qisdi:
— Hozircha... ish topib, tinch yashamoqchimiz. O‘qish, yangi hayot..

Jay boshini qimirlatdi:
— Men bir kompaniyada o‘qib ishlayman. Sizlarga tanishlarim yordam berishi mumkin. Maya avval sen iltimos qil keyin yordam berardim...

Maya: Yoʻqol Jay hali ham shunday asabga tegyapsanmi yosh bola...

Shunday qilib, Jay qizlarga tarjimonlik, qabulxona va madaniyat markazida vaqtinchalik, lekin yaxshi to‘lovli ishlar topib berdi. Qizlar asta-sekin yangi hayotga ko‘nikib borishdi.

Kunlar o‘tib borar ekan, Maya bilan Jay o‘rtasida iliqlik paydo bo‘la boshladi. Ular bolalikdagi xotiralarni eslab kulishar, har safar ko‘rishganlarida hazil va kinoyali so‘zlar almashishardi. Jay ko‘p vaqtini ularning yonida o‘tkazardi, ayniqsa Maya bilan.

Bir kuni Jay bilan ikkalasi parkda sayr qilayotgandi.

— Bilasanmi, Jay... men aslida Koreyada mashhur bo‘lib ketgandim. BTS bilan tanishdik, hattoki teleko‘rsatuvga ham chiqqan edik va...

Maya soʻzini tugatmasidan Jay gapira ketdi:
— Rostdanmi? Nega hech narsa aytmading?

Maya yengil bosh silkib jilmaydi:
— Chunki bu yerda hech kimga ahamiyati yo‘q. Bu yerda odamlar ishlaydi, o‘qiydi... televizor emas, real hayot muhim.

Jay unga qarab bosh irg‘adi:
— Baribir sen bilan faxrlanaman.

Ularning ko‘zlari to‘qnashdi

3-qism

Chiroqlar o‘chgan payt xona ichidagi sokinlikni faqat yurak urishlari buzardi. Qizlar ham, yigitlar ham harakat qilmaslikka harakat qilishardi, lekin ichki xavotir kuchli edi.

Birdan... Heya qichqirib yubordi.

— Aaaah! Kim bu?! — degan ovoz bilan u birdan orqaga tortildi.

Kimdir uning bilagidan mahkam ushlab, qorong‘ilikdan foydalanib olib chiqmoqchi edi. Ammo Heya instinktiv tarzda qo‘lidagi narsani ushlab qoldi — bu Taehyungning qo‘li edi.

Taehyung:
— Heya?! Nima bo‘lyapti?! Heya, meni qo‘yma!

U darhol tortilish kuchini his qildi va Heyani o‘ziga tortdi. Notanish odam Heyani bir necha soniyaga o‘z tomoniga tortishga muvaffaq bo‘ldi, ammo Taehyung kuch bilan uni qaytarib oldi. Heya o‘z ovozini chiqara oldi:

— Yordam bering!!! Meni olib ketishmoqchi!!!

Jungkook, RM va qolganlar tezda xonani yoritishdi — chiroqlar yoqildi. Ammo... kimdir allaqachon yo‘qolgan edi. Faqat eshik ochiq edi, polga tushib qolgan qora niqob esa qochgan odam haqida darak berardi.

Heya larzaga tushib Taehyungning quchog‘iga yiqildi. U qattiq titrardi, ko‘zlari yoshga to‘lgan edi.

Heya (titroq ovozda):
— Men... u meni olib ketmoqchi edi... bu odam ko‘zimga qaramadi ham... lekin qo‘li juda sovuq va kuchli edi... Men... juda qo‘rqdim....

Taehyung uni mahkam quchdi.

— Men seni hech qachon hech kimga berib qo‘ymayman. Heya, endi bu shunchaki o‘yin emas. Kimdir bizni jiddiy nishonga olyapti.

Nicole yugurib keldi va holatni baholadi. Poldagi niqobni ko‘rib, uni xavfsizlik xizmatiga topshirdi. Oradan 10 daqiqa o‘tgach, telefoniga yana bir noma’lum xat keldi:

"Birinchi ogohlantirish omon o‘tdi. Endi navbat ikkinchisida. Ularni meni yo‘qotganim uchun jazolayapman. Ayniqsa Heyani."

Qizlar va BTS jim turishdi. Nihoyat barchasi tushuna boshladi: bu tahdid shunchaki hasad emas. Bu shaxsiy intiqom edi.

Lekin kim?

Va nega aynan Heya?

Taehyung Heyani mahkam ushlab turar, u hali ham titrardi. Nicole past ovozda dedi:
— Qolganlar, iltimos, boshqa xonaga o‘ting. Ular yolg‘iz gaplashib olishsin.

Hammalar asta chiqib ketishdi. Xonada faqat Heya va Taehyung qolishdi. Xona jimjit. Faqat yurak urishlari, vaqti-vaqti bilan Heyaning chuqur nafas olishi eshitilardi.

Taehyung asta uning yuzini ushladi. Ko‘zlarining ichiga qaradi.

— Men kechirasan deb umid qilaman, Heya. Men sendan shubhalandim... yuragingni ko‘rmay, faqat shov-shuvlarga ishondim. Bu adolat emas edi.
U asta unga yaqinlashdi.
— Meni kechir... seni yo‘qotish g‘oyasi yuragimni tilka-pora qilayapti.

Heya ko‘z yoshlarini arta turib bosh irg‘adi.
— Men faqat seni tanladim, Tae... faqat seni.

Shunda Taehyung ohista uning yuzini quchib, sekin labiga labini qo‘ydi. Ular shu zaylda bir necha lahza jim turishdi. Bularning bari Heya uchun birdan ichki quvvat bo‘ldi. Yuragidagi qo‘rquv so‘nib, o‘rnini iliqlik egalladi.

Tashqarida tun asta sekin tongga aylanib borardi.

Ertasi tong. Qizlar va BTS a'zolari mehmonxona zalida yig‘ilishdi. Nicole tahdidga javoban xavfsizlikni kuchaytirganini aytdi. Shuningdek, niqobdagi DNK izlari tekshirilmoqda, dedi u.

Lekin eng kutilmagani — Kimdir yangi “ARMY” sahifasida quyidagicha post qoldirgan edi:

> "Ular sevgiga loyiq emas. Bu safar omadlari keldi. Keyingi safar yaxshigina esda qolarli boʻladi."

Postda surat yo‘q, ism yo‘q. Faqat qora fonda sirli ARMY logosi.

Jungkook o‘sha postni ko‘rsatib Haneulga qaradi.
— Biz seni ham, boshqalarni ham himoya qilamiz. Ammo bu kim bo‘lsa, juda yaqin... va ichimizdagi kimnidir biladi.

Qizlar bir-biriga qarashdi. Hamma jim.

Shu ondan boshlab, bu nafaqat muhabbat va orzular, balki xavfsizlik, ishonch va haqiqiy do‘stlik ustida qurilgan kurash edi.

Hech kim yomonlikni unutmagan bo‘lsa-da, hech qanday tahdid bo‘lmagan bu sokin tong hammani biroz taskinlantirgandi. Taehyung esa bir daqiqa ham Heyaning yonidan ketmadi. U qizni o‘zi bilan birga yurishga, har narsada birga bo‘lishga undadi.

Nicole esa xavfsizlikni ikki hissa oshirdi. Har bir kiruvchi va chiquvchi tekshirildi, hatto kompaniyadagi xodimlar ham. Ammo tahdidchi iz qoldirmagan edi.

Uchinchi kun — hammasi yana normal tus olganday tuyuldi.

Qizlar bilan BTS yangi klip sahnalarini muhokama qilishayotgandi. Shunda bir xodim ichkariga kirib:

— Hamma tayyor bo‘lsa, Heya birinchi sahna uchun bo‘yoq xona tarafga o‘tsin.

Heya o‘rnidan turdi, Taehyung unga qaradi:
— Men ham birga boraman.

Heya jilmaydi:
— Men oʻzim, 5 daqiqa ichida qaytaman.

U bo‘yoq xonasiga kirdi. Ichkarida qorong‘i, lekin yoritgich bor edi. Qiz tugmaga qo‘l cho‘zdi — yorug‘lik yonishi bilan...

...uni orqasidan kimdir yana qo‘lidan tortdi.

Ammo bu safar ham uni olib ketishga urinilsa-da, Heya qattiq qichqirdi va oldinga otilib chiqib ketdi. Bu safar hech kim yo‘q edi — faqat polda bir parchalanib ketgan uzuk...

Qizlar yugurib kelishdi. Nicole va xavfsizlik xodimlari tekshiruvni boshladi, lekin bu safar qizlarga bir varoq xat qoldirilgan edi. Unda yozilgandi:

“Unga yana yaqinlashsang, ko‘z o‘ngingda yo‘q qilaman. O‘sha kecha — faqat boshlanishi edi.”

Bu safar xat oddiy emas edi — u qonda yozilgan xat edi Nicole buni ko‘rib shivirladi:
— Bu odam haddan ortiq psix. U faqat qasddan qo‘rqitmoqda. Va u Heya bilan bog‘liq. Shaxsan.

Endi barchaning ko‘nglida savol: bu kim?

Shu onlarda Maya eslab qoldi.
— Heya, esingdami, birinchi fan meetingda bir qiz senga sovg‘a bermoqchi bo‘lib, to‘satdan yig‘lab yuborgan edi? Qorong‘i burchakda. Sen esa uni tanimay, qabul qilmagan eding...

Heya birdan jim qoldi.
— Ha... men uni ko‘rganman. Yuzida yarim niqob bor edi. Ammo ko‘zlari... aynan o‘sha tun oynada ko‘rganimdek edi.

Nicole bu so‘zlarni eshitgach zudlik bilan xavfsizlik kameralari yozuvlarini tekshirishni boshladi. U yerda esa o‘sha fan meetingdagi qizning ortidan ketayotgan qora kapyushonli yigit aks etgandi...

Bu — real tahdid. Va bu ayol kim bo‘lishidan qat’i nazar, ular juda yaqin. Yuragida chuqur hasad bilan yashayapti.

Yana tun choʻkdi qizlar bir boʻlib bir xonaga uhlagani kirib ketishdi Heya qoʻrqqanligi bois chiroqlarni oʻchirishmadi Heya allaqachon charchoq va qoʻrquvdan uhlab qoldi Haneul ham chala uyquda birgina Mayani uyqisi kelmay balkon taraf chiqti va toʻyib havodan nafas oldi va asta shivirladi

Heya orzularimiz qurboni boʻlayapti men shuni xohlaganmidim... Biz shuni xohlaganmidik?!

Qaniydi oʻsha kun ortga qaytsayu bu taklifni qabul qilmasak ahir oʻzimiz orzu qilgan narsaga erishgan edik BTS bilan koʻrishdik, gaplashdik shuni oʻzi yetmasmidi...

Birdan uni qoʻshni balkondagi ovoz chalgʻitib yubordi
—Pushaymonmisan..

—Namjoon? Sen bu yerda nima qilyapsan

Rm: Shunchaki uyqim kelmagandi
Hammasi yaxshi boʻladi koʻp oʻylama bizda bunday narsalar koʻp boʻlgan oʻzing ham bilsang kerak

Maya: Ha bilaman sizlar haqingizda qanday yangiliklar boʻlsa darhol bilib olardik
Tahdidlar, mukofotlar, gastrollar... hammasi

Rm: Qoyil bizni army dunyoda eng zoʻr fandom ekanligiga yana bir bor ishondim

Maya: Albattada axir sizlar ham dunyodagi eng zoʻr guruhsiz

Namjoon bundan xursand boʻlib kulib qoʻydi va endi yotib uhla juda kech boʻldi deb hayrli tun tiladi

Shu payt Heya baqirib uygʻonib ketti Maya yugurib ichkariga kirdi va polda bir yigitni ustiga chiqib olgan Haneulga koʻzi tushdi

Heya biroz charchagan holda stulga choʻkdi.

Heya (oʻziga):
– Endi butun kuchimizni videoga qaratamiz. BTS bizni koʻrishi shart.

Oʻsha kecha qizlar oxirgi sahnani – “Ular uchun maktub” bo‘limini suratga olishdi. Yorugʻlik noaniq, lekin yurakdan chiqqan soʻzlar ko‘zni emas, qalbni yoritardi.

Haneul (kameraga qarab):
– Biz sizni uzoqdan sevamiz, lekin yuragimizda eng yaqin joydasiz...

Maya:
– Siz bizga kuch berdingiz. Endi navbat bizda – biz sizga sevgimizni koʻrsatamiz.

Video tayyor bo‘ldi. Maya yuklaydigan payt telefoniga bildirishnoma keldi.

Maya (telefoniga tikilib):
– Yo‘q... yo‘q bu hazil bo‘lishi kerak...

Haneul:
– Nima bo‘ldi?

Maya (dahshat bilan):
– Tanlov sayti... ishlamayapti. Server ishdan chiqqan deyapti. Video yuklanmagan.

Bir zumda xonadagi sokinlik – tushkunlikning ohangiga aylandi.

Heya (ko‘z yoshlarini yutib):
– Biz hammamiz bu uchun yashadik. Endi nima bo‘ladi?

Maya chuqur nafas oldi. U jim turdi, so‘ng turib, kamerani yana qo‘lga oldi.

Maya (qat’iyat bilan):
– Biz video qayta yuklanishini kutib o‘tirmaymiz. Uni butun internetga tarqatamiz. YouTube, TikTok, har yerga! Odamlar ko‘rsin. Agar BTS bizni tanlov orqali ko‘rmasa, odamlar ularni bizga olib keladi.

Haneul (hayrat bilan):
– Biz o‘z tanlovimizni yaratamiz?

Maya (kulib):
– Ha. “Sweet Dream Project” – bu endi faqat tanlov emas. Bu bizning haqiqiy hikoyamiz.

Video internetga joylandi. Birinchi kechada 500ta ko‘rish, ikki kun ichida 10 ming... Keyingi hafta esa – million.

Qizlarning oddiy hayoti asta-sekin orzular sari burilardi.

Bir hafta o‘tdi.

Videoning ko‘rish soni allaqachon 3 milliondan oshdi. Izohlar to‘lib-toshgan:
“Uchta oddiy qiz, lekin yuraklari yulduzday porlaydi.”
“BTS buni ko‘rishi kerak!”
“Kimdir ularga yordam bering, bu juda samimiy video!”

Maya, Heya va Haneul hali ham ishga qatnashardi, lekin endi ular metroda o‘zlarini ko‘rishayotgandek tuyulardi – telefonlar ekranlarida, do‘stlar guruhlarida, hatto maktab plakatlarida ham.

Heya (hayratda):
– Bugun bitta bola mendan rasmga tushishni so‘radi. U meni “Jimin parodiyachisi” deb atadi!

Haneul:
– Meni esa TikTok trendida mashhur bo‘layotgan “Kameraga yig‘lagan qiz” deb chaqirishyapti...

Maya:
– Hamma narsa juda tez bo‘layapti...

Ammo bu mashhurlik bilan birga, bosim ham kuchaya boshladi. Ayniqsa, Maya uchun. Izohlar orasida bir nechta o‘tkir fikrlar ham bor edi.

“Bular shunchaki e’tibor uchun qilgan.”
“BTS bu videoni hatto ko‘rmasa kerak.”
“Haqiqiy fanatlar bunchalik ko‘rinarli bo‘lishga intilmaydi.”

Maya bu so‘zlarni yuragiga juda yaqin oldi.

Haneul (Mayaning oldiga kelib):
– Maya, sen bu izohlar uchun yashamading. Esingdami? Biz bu videoni BTS uchun emas, o‘zimiz uchun boshlagandik.

Maya (past ovozda):
– Bilaman... lekin ular ko‘rib tursa-ya... nega jim?

Ular jim qolishdi. O‘sha payt telefoniga xabar keldi. Maya ochdi va ko‘zlari keng ochildi.

Heya:
– Nima bo‘ldi?

Maya (sekin):
– Bu... bu BTSning rasmiy sahifasi... video linkimizni “repost” qilgan.

Uch qiz bir zumda qichqirib yubordi. Qo‘llar bir-biriga urildi, ko‘zlar yulduzday porladi.

Haneul:
– Bu rostmi?! Endi ular bizni ko‘rdi?!

Ammo... video tagida hech qanday izoh yo‘q edi. Faqat link. Hech qanday emoji, izoh, eslatma...

Heya:
– Bu nima degani? Bu yoqdi degani emasmi? Yoki ular faqat qo‘llab-quvvatlash uchunmi?

Maya (chuqur nafas olib):
– Menimcha, bu... jim signal. Ular ko‘rdi. Lekin hali hammasi tugamadi. Bu endi boshlanishi.

Ular jim turishdi. Ko‘zlarida esa shubha va umid birga yondi.

Aynan o‘sha kechasi, Seul.

BTS mashg‘ulotdan chiqib, guruh holida dam olayotgandi. Jungkook telefoniga tikildi. Ko‘zlari sekin-sekin jilmayishga aylandi.

Jungkook (past ovozda):
– Sweet Dream... Hm. Interesting.

Jimin yoniga keldi.

Jimin:
– Bu nima?

Jungkook videoni ko‘rsatdi.

Jimin:
– Oh... ular jiddiy ekan. Bu kulgili emas, yurakdan.

Jungkook:
– Ayniqsa... mana bu qiz – Haneul. Undan ko‘z uzolmadim.

Jimin (kulib):
– Hahh ehtiyot boʻl yana sevib qolma

Ichki monolog (Maya):
– Men his qilyapman. Nimadir o‘zgarayapti. Havoda – qandaydir signal bor. Ular bizni ko‘rdi. Endi... ular bizni izlaydi.

Kundan kunga videolariga bo‘lgan mashhurlik ortib borar ekan, ularning kundalik hayoti tobora o‘zgarib bormoqda. Har bir kishi ularni tanib qolmoqda, faqat ularning mashhurligi bilan bog‘liq tashvishlar ham kuchayib borardi.

Maya (charchab): – Ishdan keyin biroz dam olishni xohlayman, lekin bir tomondan, bu mashhurlik nima qilishni bilmasdan hammasini o‘zgartirib yuboradi...

Haneul: – Hamma narsa tez orada o‘zgaradi. Bizda faqat bir imkoniyat bor, va biz undan foydalanishimiz kerak. Biroq, nima bo‘lishini hech kim bilmaydi.

Heya (boshini silab): – Bizga qayta aloqa bo‘lganidan so‘ng, endi bu video... odamlarni o‘zgartirishi mumkin.

Maya (yuragi qattiq urib): – Ha, lekin BTS bizni faqat ko‘rgan bo‘lishi mumkin, yoki ular, ayniqsa... Jungkook, bizni yodga olishadi, lekin bu hali ham o‘zgarishning boshlanishi.

Heya (kulib): – Hm, bu yanglishish yoki haqiqatan ham ular bizni eslab qolishganmi, shuni bilish kerak! Agar ular bizga aloqada bo‘lishsa, nega yo‘q?

Haneul (yozayotgan bo‘lib): – Endi biz qanday qilib buni davom ettirishimizni bilishimiz kerak. Bizni qo‘llab-quvvatlashga vaqt topganlarida, nimalar qilishimiz kerak?

Seulda, BTSning mashg‘ulotlari davom etmoqda. Ularning ish vaqti juda charchagan, lekin har doim yangiliklar va boshqalar bilan aloqalarini yangilab turishga harakat qiladilar. Jungkook yana telefoniga qaradi. Bu safar, Mayaning nomi bilan bog‘liq video unga yana ko‘rinib turardi.

Jungkook (ichki fikr): – Maya... Ha, ularni ko‘rganimni eslayman. Juda qiziqarli. Ammo... Haneul... nima bo‘ladi? Bu izlar, sezgilar, hislar, ular meni bir zumda ushladi.

Jimin yoniga keldi va Jungkookning telefonidagi videoni ko‘rib chiqdi.

Jimin: – Hm, ular haqiqatan ham juda samimiy. Ularning video ishqiy va samimiy... juda katta potentsialga ega.

Jungkook (yuzini shivirlab): – Ularning biri, Maya, juda kuchli... lekin Haneul... uning ko‘zlari... ular menga so‘zlamay turib, juda ko‘p narsa aytadi.

Jimin (kulib): – Jungkook, sening adashganingni ko‘rishim aniq! Haneulni ko‘rganingda biron narsa sezishdingmi?

Jungkook (yo‘qotilgan): – Men... ularni sezganimni... lekin Haneul... uning qarashlari... ular menga biror narsa aytmoqda. Ularning yuksakligidan yoki kuchidan... men undan ko‘z uzolmayman.

Jimin (kulgili tarzda): – Yaxshi, sen hozir haqiqatan ham Haneulni e’tiborga olganingni tushunaman! Lekin... ularni izlashni boshlaganing yaxshi bo‘lganidan keyin biror narsa sodir bo‘lsa, menga aytish kerak. Sen o‘zingni yaxshi tutishing kerak, aka!

Jungkook (ko‘zlari yopilib): – Buning qanday natijalar berishini faqat vaqt ko‘rsatadi. Lekin... ular bizni his qilishadi. Yoqadi. Ularning birgalikdagi kuchi... men shunchaki to‘xtamayman.

Maya telefonini yana bir bor tekshirib, video haqida yangi izohlarni o‘qidi. Boshqa izohlar kelgan, ba’zilari hali ham salbiy, lekin uning ko‘zlari endi boshqa tomonga qarab turardi. Haneulni ko‘rganidan keyin, ularning yanada mustahkamligini sezdi.

Maya (ichki fikr): – Bular... hammasi. Bu haqiqatan ham orzu. Endi ular bilan gaplashish, ular bilan uchrashish... buni qanday amalga oshirishni bilmayman. Lekin men o‘zimni ular bilan birgalikda sezaman.

Shu payt qizlar video joylagan akkauntlariga habar keldi
Unda inglizchada shunday yozilgandi: “Salom bu BTSning tarjimoni Nicole sizlarni fan meetingga taklif qilmoqchi edim bilaman sizlar albatta kelasiz fan meetingdan soʻng sizlar bilan gaplashib oladigan gapimiz ham bor"

Maya Nicolega javob yozib gaplashib boʻlgach xursandchiligni boʻlishish uchun qizlarni oldiga yugurib chiqti.
Xo'o'o'sh xonimlar sizlarga bir gap aytaymii
Heya: tinchlikmi muncha osmonlardasan
Maya:Biz....biz...
Haneul:Nima biz biz tezroq gapirsangchi ahir
Maya: Biz fan meetingga boramizz

Qizlar nimaa deb baqirib yuborishdi

Haneul:Omg ishongim kelmaydi biz uddaladik

Maya va Heya: Ha uddaladik deyishdi koʻzda yosh bilan

Oʻsha kun keldi qizlar chiroyli mini yupka va ustilariga shunga yarashadigan kofta kiyib olishgandi ular koʻzlariga ishonishmasdi nahotki shuncha yil orziqib kutgan daqiqalari keldi
Yigitlar bilan muloqot judayam samimiy va quvnoq oʻtdi
Qizlarni yoniga Nicole kelib ozini yana qaytadan tanishtirib orqa tomonga olib ketdi qizlar nima boʻlayotganini tushunishmasdi oz vaqtdan keyin bir oʻrta yoshlardagi erkak kirdi ularning ortidan esa BTS

Qizlar hali ham xursandchilikdan oʻzlariga kekishmagandi birdan erkak qizlarga qarab salom berdi qizlar oʻzlarini oʻnglab ular ham salom berdi erkak ozini tanishtirar ekan men prodyuserman sizlar bilan oʻzim gaplashgim kelgandi dedi

Qizlar hayratda shu payt Heya gap boshladi janob biz bilan nimani gaplashmoqchi edingiz dedi mayin ovozda

Prodyuser: Sizlarni yuzingiz juda ideal va koʻzga yaqin qizlar ekansiz shuning uchun kliplarimizda roʻl ijro etasizmi degan taklifni bermoqchi edim

Haneul:Agar rozi boʻlsak biz ham big hitda ishlaymizmi ?

Rejissyor: Albatta boshqa qayerda ishlamoqchi edingiz

Maya: Omg really?

Qizlar judayam hursand boʻlishdi chunki u yerda BTSni yanada koʻproq uchratishlari mumkin edida

RM: Armylar bilan ishlash biz uchun katta sharaf

JK: Albatta dedida Haneulga qarab u ham gapga qoʻshilib qoʻydi

Nicole qizlarga jilmayib qaradi:
— Qizlar, endi ertaga sizlarni mashg‘ulotlar kutyapti. Klip uchun suratga olish jarayoni tez orada boshlanadi. Har biringiz BTS a'zolari bilan duet sahnaga ega bo‘lasiz. Tayyormisiz?

Heya, hayrat va quvonch aralash ovozda dedi:
— Bilmadim, bu tushmi yoki haqiqatmi?

Taehyung yumshoq tabassum bilan unga qarab:
— Yo'q bu tush emas

Qizlar o‘zlarining yangi real hayotlariga qadam qo‘yishayotganini endi tushunishayotgandi. Ertasi kuni ular BigHit binosiga yetib kelishdi. Har bir qiz o‘ziga tayinlangan a'zo bilan tanishtirildi.

Maya - RM bilan
Heya - Taehyung bilan
Haneul - Jungkook bilan

Mashg‘ulotlar boshlandi. Kamera qarshisida harakat qilish, hissiyotlarni ifodalash qiyin edi, lekin BTS ularni quvvatlab turardi.

Bir sahnada Jungkook Haneulning yuziga jilmayib qarab:
— Sen kamera oldida ham juda tabiiysan, Haneul. Men buni yoqtirdim.

Haneul qizarib, jilmaydi:
— Rahmat, Jungkook. Bu sen bilan ishlayotganim uchun bo‘lsa kerak...

Shu vaqtda rejissyor sahna tayyor bo‘lganini aytdi. Qizlar birinchi kunni muvaffaqiyatli yakunlashdi. Mashg‘ulotdan so‘ng, BTS yigitlari ularni kechki ovqatga taklif qilishdi.

Taehyung, Heya bilan yonma-yon ketar ekan:
— Seni yaqindan tanimoqchiman. Faqat ish hammasi emas, to‘g‘rimi?

Heya bir oz tortinib:
— Ha, lekin bu menga begona holat. Endi boshlab o‘rganyapman...

Taehyung unga qarab:
— Unda birga o‘rganamiz.

Kechki ovqat iliq va quvnoq muhitda o‘tdi. Yigitlar va qizlar stol atrofida kulib, suhbatlashib o‘tirishar, go‘yo ular orasida yillar davomida do‘stlik bo‘lib kelgandek edi. Jungkook o‘ziga xos hazillari bilan Haneulni kuldirar, RM esa Maya bilan chuqur mavzularda gaplashar, Taehyung esa Heya bilan musiqadan so‘z ochar edi.

Ovqatdan so‘ng Jungkook asta Haneulga egilib:
— Ertaga suratga olishda biz raqs sahnasidamiz. Yaxshilab dam ol, chunki men seni raqsga tushirishni sabrsizlik bilan kutyapman.

Haneul jilmaydi, yuragi tez ura boshladi:
— Xo‘p, mayli. Ammo ogohlantiray: men unchalik ham yaxshi raqqosa emasman.

— Unda seni o‘zim o‘rgataman, — dedi Jungkook hazilomuz, lekin ko‘zlari jiddiy porlardi.

Ertasi kuni suratga olish jarayoni davom etdi. Maya va RMning sahnasida ular birgalikda yulduzli kechada pianino oldida o‘tirgancha qo‘shiq aytishardi. Maya RMning ovozi bilan birga kuylarkan, yuragi har bir notada tebranardi.

Mashg‘ulotdan so‘ng RM unga dedi:
— Sening ovozing qalbingdagi hislarni yashira olmaydi. Menimcha, bu juda chiroyli fazilat.

Maya biroz hayajonlanib javob berdi:
— Bu gaping menga kuch bag‘ishladi. Rahmat, Namjoon oppa...

RM jilmayib:
— Endi oppa deb atayapsanmi? Bu menga yoqdi.

Heya va Taehyung esa romantik yagona kadr sahnasida qarama-qarshi tikilib turishardi. Rejissyor "start" deganida, Taehyung unga asta yaqinlashib, peshonasini uning peshonasiga tekkizdi. Kamera o‘chganidan keyin ham ular biroz jim turishdi.

Taehyung past ovozda dedi:
— Heya, bu rostdan ham aktyorlikmi yoki... biz ikkovimiz his qilyapmizmi?

Heya nafasini ichiga yutdi, ko‘zlarini yumdi va sekin dedi:
— Men... bilmayman. Ammo bu his begona emas...

O‘sha kecha qizlar mehmonxonada yig‘ilishdi. Har biri yuragida g‘alati, lekin yoqimli hislar bilan yotar edi. Haneul deraza yonida turib osmonga qaradi. Birdan telefoniga xabar keldi. Jungkookdan:

"Agar bugun uxlamay turgan bo‘lsang, balkon tomonga chiq. Senga ko‘rsatadigan narsa bor."

U yuragi dov-dov urgancha balkon eshigini ochdi. Pastda Jungkook turgan edi, qo‘lida kichkina qo‘g‘irchoq. U tepaga qarab baqirdi:

— Bu qo‘g‘irchoq sening ilk fankliping ramzi bo‘lsin. Va... balki, men bilan boshlanadigan hikoyaning ham.

Oradan bir hafta o‘tdi. Qizlar ham BTSga qoʻshilib bir oiladek boʻlib ketishdi. Klip suratga olish yakunlanib, qizlar BigHit'ning yangi loyihasi uchun mashg‘ulotlarga taklif etildi. Hammasi go‘yo orzudek ketayotgandi... taqdir esa o‘z burilishini tayyorlab turardi.

Bir kuni Nicole qizlarni ofisga chaqirdi. Ularning ko‘zida xavotir bor edi. Nicole jiddiy ovozda so‘z boshladi:
— Qizlar, kechirasiz, lekin bu juda muhim masala. Sizlardan biringiz haqida noxush video tarqaldi...

Qizlar bir-biriga qarashdi, yuraklari gupillay boshladi.

— Kim haqida? — dedi Haneul.

Nicole og‘ir xo‘rsinib:
— Heya...

Heyaning rangi oqarib ketdi. U titrab:
— Men? Qanday video?

Nicole ekranni yoqdi. Unda Heya va bir yigit kafeda gaplashayotgan, kulishayotgan tasvirlar bor edi. Ovoz ancha xira edi, lekin yigit:
"BTS bilan yaqin bo‘lish uchun bu loyihaga qo‘shildim," degandek gapirardi.

Qizlar hayratda. Heya esa shokda edi:
— Bu yolg‘on! Bu odam meni ko‘chada to‘xtatgan, men uni tanimayman ham!

Nicole:
— Video kontekstidan ajratilgan bo‘lishi mumkin. Buni tekshirib chiqamiz. Lekin hozircha jamoatchilik bunga jiddiy munosabat bildiryapti.

Oradan ko‘p o‘tmay Twitter, Instagram va hatto koreys yangiliklarida "Heya BTSni aldab tanishgan!" degan xabarlar portladi. Ular orasida Taehyung ham jim edi.

Heya telefonini oldi, Taehyungga yozdi:
"Iltimos, menga ishon. Men bunday ish qilmaganman."

Ammo javob yo‘q edi.

Oradan bir kun o‘tgach, qizlar BigHit binosida uchrashishdi. Haneul va Maya uni quchoqlashdi.
Maya dedi:
— Biz sendan shubhalanmaymiz. Biz birgamiz, yodda tut.

Shu payt ofisga BTS yigitlari kirib kelishdi. Heya ko‘z yoshlarini arta boshladi. Taehyung unga tikilib turardi.

— Menga ishonasanmi? — dedi Heya past ovozda.

Taehyung ohista yurdi, yoniga keldi, va dedi:
— Men ichimdan ishonmoqchiman... lekin hozir yuragim shubhada. Men vaqt so‘rayman, Heya.

Heya ko‘z yoshlarini tiya olmadi. Qolganlar ham jim bo‘lishdi.

Lekin... bularning bariga sabab bo‘lgan yigit kim edi? Nega bu videoni ataylab tarqatdi? Uning asl maqsadi nima edi?

Va eng kutilmagani — oradan ikki kun o‘tib... Nicolega noma’lum raqamdan xat keldi:
"Bu hali boshlanishi. Qizlaringiz xavfsiz emas."

Nicole qora ekranga uzoq tikilib qoldi. Telefonidagi xabar yuragini siqib yuborgan edi. U darhol binoning xavfsizlik bo‘limiga murojaat qildi, lekin yuborilgan xabar anonim edi. Hech qanday iz yo‘q.

Shu payt eshik ochilib, RM va Jungkook kirib kelishdi. Nicole ularga xatni ko‘rsatdi. RM jiddiy bo‘lib qoldi:
— Bu qizlar xavfsizligini xavf ostiga qo‘yadi. Biz ularni bir muddat yashirin joyda ushlab turishimiz kerak.

Nicole bosh irg‘ab rozi bo‘ldi. Kechga borib, qizlar yig‘ildi. Nicole ularga bo‘lgan voqealarni tushuntirdi. Qizlar avvaliga hayratda, keyin qo‘rquv ichida edilar.

Maya:
— Kimdir bizni atay nishonga olyapti. Bu oddiy ko‘rinmayapti...

Heya:
— Bu o‘sha video bilan bog‘liq. Kimdir meni tuzoqqa tushirdi. Endi hammamiz xavf ostidamiz.

Haneul:
— Nega aynan hozir? Nega biz endi BTSga yaqinlashgan paytda?

RM o‘z so‘zini jiddiy ohangda boshladi:
— Sizlar BigHit oilasining bir qismiga aylanyapsizlar. Bu sizni ko‘pchilikning e’tiboriga olib chiqdi. Va ba'zilar bunday narsani ko‘ra olmaydi...

Shu kuni kechqurun qizlar boshqa joyga, maxfiy mehmonxonaga ko‘chirildi. Har birining yonida BTSdan bir yigit ham bor edi — nafaqat ularni himoya qilish uchun, balki ularning yonida bo‘lish uchun.

Jungkook va Haneul bir xona derazasi yonida turishar edi. Tashqarida qorong‘ulik, yurakda esa yana xavotir.

— Men seni hech kimga berib qo‘ymayman, — dedi Jungkook ohista. — Kim bo‘lmasin, bu tahdidni to‘xtatamiz.

Heya esa yotoqda qimirlamay yotardi. Telefoniga noma'lum raqamdan yana xabar keldi:

"Sen o'lasan."

Ko‘zlari keng ochildi. Nafasi qisila boshladi. Bu odam faqat video emas, ichkaridagi narsalarni ham bilardi... Ammo qanday qilib?

Ertasi kuni Taehyung unga yaqinlashdi.

— Men sen bilan yana gaplashmoqchiman, — dedi u. — Kechadan beri yuragimda savollar ko‘p. Heya, sen meni rostdan sevayapsanmi? Yoki bu ham rejaning bir qismi edi?

Heya qattiq larzaga tushdi. Qanday qilib unga isbot qilsin? Qanday qilib ko‘rsatsin, bu tuzoq ekanini? Shu payt... xona chiroqlari o‘chdi.

Qizlar va yigitlar qorong‘ida qoldilar. Tashqarida signal chalinib, kimdir binoga kirayotganini bildirayotgan edi.

Nicolening telefoniga esa shunday xabar keldi:
"Hamma narsa endi boshlanmoqda. Bu sizlarga ogohlantirish edi."

1-qism

Kichik kvartiraning oshxonasida uch qiz – Maya, Heya va Haneul – ovqatlanishayotgandi. Stolning markazida soddagina taom: makaron va tuzlamoq. Lekin bu ovqat ularning kechki rituali, hatto bayramdek edi.

Heya (qoshiqni silkitib):
– Mana bu sosga qaranglar! O‘zimni MasterChefda yurgandek his qilyapman!

Haneul (kulib):
– Agar MasterChef’da faqat uch xil ziravor ishlatilsa, sen g‘olib bo‘larding.

Maya (qoshiqni og‘ziga olib, ko‘zlarini yumib):
– Hmmm... makaronli umid ta’mi. Har kuni yeb, oxirgi paytlarda BTS o‘rniga Jin bilan tuxum qovurayotganimni tushimda ko‘ryapman.

Ular kulishdi. Har bir kulgu orqasida esa yashirin charchoq va sog‘inch bor edi.

Maya (birdan jiddiy ohangda):
– Rostdan ham, biz Koreyaga qachon boramiz? Bir yil yig‘dik, hali chipta ololmading-ku?

Heya (ko‘zini qisib):
– Men pul yig‘dim, lekin... har safar konsert chiptasini ko‘rsam, kartamda “senga hali emas, qizim” degandek ovoz eshitaman.

Haneul (choyini ixcham yudib):
– Sabr. Hamma narsa bo‘ladi. BTS bilan ko‘rishamiz. Men his qilayapman. Bu faqat vaqt masalasi.

Maya boshini quyi solgancha jilmaydi.

Maya:
– Baribir, sizlar bilan bo‘lsam, Koreyaga piyoda borish ham muammo emas.

Heya (og‘zidagi makaron bilan noaniq):
– Piyoda? Qani, yur, men oyoq kiyimimni yuvib qo‘yaman!

Ular yana kulishdi. Qisqasi, pul yo‘q, chipta yo‘q, lekin kayfiyat – doim 100%.

Ertasi kun. Tonggi 6:30.

Kvartirada budilnik jiringladi. Maya ko‘zlarini yarim ochgancha o‘ziga “bu nima ovoz?” deb savol bergancha, telefonni yostiq tagidan topdi.

Maya (yostiqqa yuzini bosib):
– Xudo xohlasa, bir kun kelib uxlab yotganimda budilnik emas, BTSdan qo‘ng‘iroq uyg‘otadi…

Oshxonaga chiqqanda, Heya allaqachon kofe qaynatayotgan, sochlarini notekis yig‘ib, bitta paypoq bilan yurardi.

Heya:
– Maya, ertalab kofesiz mening BTSga muhabbatim ham ishlamaydi.

Haneul esa uyqudan turayotib, cho‘zildi va “hayotga” yuragida emas, belida og‘riq bilan qaytdi.

Haneul:
– Bugun yana uchta smenami? Xayriyat, Seulga borish uchun Marsga chiqish shart emas.

Ular nonushta qilar ekan, har biri yana o‘z “jang maydoni”ga tayyorlanayotgan askardek edi: Maya qahvaxonaga, Heya bolalar bog‘chasiga, Haneul esa kiyim do‘koniga ketar edi.

Maya (ichida):
– Har kun – bu mashq. Mashq – bu sabr. Sabr – bu chipta. Chipta – bu BTS.

U kulib qo‘ydi. Ular hech qanday sehrga ishonmasdi, lekin bir-birlariga va mehnatlariga to‘liq ishonishardi.

London. Kunning oxiri. Ufqda quyosh botishi.

Uch qiz kvartiraga charchoqdan oyoqlari tortilib kirib kelishdi. Heya bolalarning rasmlari bilan qoplangan sumkasini qo'yib, birdan baqirib yubordi:

Heya:
– To'xtanglar! To'xtanglar! Dunyo to'xtasin! Men bir narsa ko'rdim!

Haneul divanga o'zini tashladi:
– Nima, BTS Londonga ko'chib kelibdimi? Chunki bundan boshqa hech narsa meni oyoqqa turg'iza olmaydi.

Heya (telefonda qidiruv tugmasini bosib):
– Yo'q, lekin unga yaqin! BTS bilan... video tanlov!

Maya (qoshini ko'tarib):
– Video tanlov? Nimaga? Bizdan BTS fanatiroq odam bormi bu dunyoda?

Heya (telefonda tanlov shartlarini o'qib):
– "Eng kreativ fan videosi". Bosh sovrin – Seulga sayohat va BTS bilan uchrashuv!

Haneul divandan sakrab turdi:
– Nima?! Seul?! BTS bilan uchrashuv?! Heya, meni chimding!

Maya (hayajon bilan):
– Demak, bizda imkoniyat bor? Haqiqatdan ham bor?

Heya (g'ayrat bilan):
– Albatta! Biz eng zo'r videoni yaratamiz! Hamma bizdan hayratlansin!

Haneul (o'ylab):
– Lekin... qanday video? Bizda hech qanday maxsus effektlar yo'q, rejissyor ham yo'q...

Maya (ko'zlarida olov bilan):
– Bizda bir-birimiz bor! Bizning do'stligimiz – eng yaxshi maxsus effekt! Bizning orzularimiz – eng yaxshi ssenariy!

Ular bir-biriga qarab kulishdi. Bir zumda charchoq yo'qoldi, o'rnini g'ayrat va umid egalladi.

Heya:
– Xo'sh, qizlar, nima deysizlar? Dunyoni BTSga bo'lgan muhabbatimiz bilan zabt etamizmi?

Haneul va Maya bir ovozdan:
– Zabt etamiz!

(Ichki monolog, Maya)
– Video tanlov... Bu biz uchun imkoniyatmi yoki yana bir sinov? Bilmadim. Lekin bir bilganim, bu safar men butun kuchimni sarflayman. BTS, biz kelyapmiz!

Ertasi kun.

Qizlar kvartirada video uchun g'oyalar bilan band. Har biri o'z taklifini aytyapti:

Heya:
– Biz BTSning kliplariga parodiya qilsak-chi? Men J-Hopeni juda yaxshi o'ynay olaman!

Haneul:
– Yo'q, biz o'z hayotimiz haqida, ularga bo'lgan muhabbatimiz haqida video qilamiz. Qanday qilib biz ularning musiqasi bilan yashayotganimizni ko'rsatamiz.

Maya (o'ylab):
– Balki... ikkalasini ham birlashtirsak? Parodiya elementlari bilan hayotiy lavhalarni?

Ular uzoq tortishuvlardan so'ng, kompromissga kelishdi. Video ssenariysi sekin-asta shakllana boshladi

Qizlar har bir bo'sh daqiqalarini videoga bag'ishlayapti. Ishdan keyin, dam olish kunlari - hammasi rejissyorlik, operatorlik, aktyorlik va montaj bilan band.

Heya (sochini artib):
– Menimcha, bolalar bog'chasidagi bolalar menga qaraganda ko'proq uxlayapti. Bu tempo bilan biz BTS bilan emas, shifoxonada ko'rishamiz.

Haneul (makiyaj bilan urunib):
– Sabr, Heya. Tasavvur qil, agar biz g'alaba qozonsak... O'shanda butun azoblarimiz unutiladi.

Maya (kamerani sozlab):
– Yaxshi, qizlar. Sahna tayyor. Haneul, sen o'zingni BTS qo'shig'iga chalg'iyotgandek ko'rsatishing kerak. Heya, sen esa... senga eng aqldan ozdiradigan harakatni top.

Heya (o'ylab):
– Meni qilinglar RMning dublyori! Men ingliz tilida o'qiganlarimni namoyish etaman.

Ular kulishdi va suratga olishni boshlashdi. Lekin, har doim nimadir xalaqit berardi: shovqin, yorug'lik yetishmasligi, unutilgan so'zlar, kulgili harakatlar...

Bir kuni, ular eng muhim sahnani - "BTSga maktub" sahnalashtirishga harakat qilishdi.

Haneul (kameraga qarab):
– Sevgili BTS... siz bizning hayotimizni o'zgartirdingiz...

Birdan uning ovozi titray boshladi va ko'zlaridan yosh oqdi.

Haneul (yig'lab):
– Kechirasizlar... Men bunga chiday olmayman... Bu juda hissiyotli...

Maya kamerani to'xtatdi va Haneulni quchoqladi.

Maya:
– Haneul, hammasi yaxshi. Biz buni uddalaymiz. Biz birgamiz.

Heya (ko'zlarini artib):
– To'g'ri. Biz yelkamizga osilgan tog'ni ham yengamiz.

Ular bir necha daqiqa jim qolishdi. So'ng, Haneul chuqur nafas oldi va yana davom ettirishga tayyorligini aytdi.

Ammo, pul masalasi ham jiddiy muammo edi. Video uchun kerakli jihozlar, joy ijarasi - bularning hammasi pul talab qilardi.

Heya (o'ylab):
– Men yana bir smenada ishlashga tayyorman. Hattoki dam olish kunlarida ham.

Haneul (xavotir bilan):
– Yo'q, Heya. Biz senga haddan tashqari yuk yuklay olmaymiz.

Maya (boshini qotirib):
– Menda bir g'oya bor. Biz kichik tadbir o'tkazamiz. BTSga bag'ishlangan mahsulotlar sotamiz, lotereya o'ynatamiz...

Ular birgalikda tadbirni rejalashtirishni boshlashdi. Har biri o'z hissasini qo'shdi: Heya bolalar bilan yasagan rasmlarini, Haneul o'zi tikkan kichik o'yinchoqlarni, Maya esa o'zining mazali shirinliklarini sotdi.

Tadbir muvaffaqiyatli o'tdi. Ular kerakli pulni yig'ishga muvaffaq bo'lishdi.

(Ichki monolog, Heya)
– Men hech qachon bu qadar qiyin vazifaga duch kelmagandim. Ammo, bir narsaga amin bo'ldim: do'stlik - eng katta kuch

Final

Barchaning kayfiyati ko‘tarinki edi. Shu payt Muslima telefoniga akasidan qo‘ng‘iroq keldi. U biroz holiroq joyga o‘tib, go‘shakni oldi. Telefonning narigi tomonida aytilgan gaplarni eshitgach, birdaniga baqirib yubordi:

—Aka, nimalar deyapsiz? Aqlingiz joyidami?! Hech qachon!

Narigi tomondan esa sovuqqon ovoz:

—Men gapimni aytdim. O‘ylab ko‘r. Yana qo‘ng‘iroq qilaman.

Muslima sokin yurak bilan qaytib keldi, ammo endi u o‘ziga o‘xshamasdi. Kayfiyati tushgan, o‘ychan holatda edi. Qizlar "Tinchlikmi?" deb so‘rashganida, u "Hech narsa emas", deya javob berdi.

Shu payt to‘satdan eshik ochilib, EunWoo kirib keldi. Namjoon esa beixtiyor g‘azab bilan o‘rnidan turdi:

—Qizlar, iltimos, boshqa xonaga chiqib turing.

Ammo EunWoo ularni to‘xtatdi:

—Men bu yerga sizlarni xafa qilish uchun emas, kechirim so‘rash uchun keldim.

U birma-bir hammani ko‘zdan kechirib, sof dildan davom etdi:

—Sofia, meni kechir. Bilmasdan yuragingni og‘ritib qo‘ydim. O‘shandan beri vijdonim qiynalyapti. Il­timos, bir marta kechirdim degin.

Sofia ko‘zlariga yosh olib, chuqur xo‘rsindi:

—Men seni kechiraman, EunWoo. Ammo keyingi safar kimnidir yoqtirib qolsang, avval uning yuragini tushun. Senga eng go‘zal baxtlarni tilayman. Endi esa ket iltimos.

Qizlarni ham koʻzlari yoshlandi Chunki EunWoo ularga vaqt o‘tib qadrli inson bo‘lib qolgan edi.

EunWoo ketayotib hammadan kechirim so‘rab, jilmayib xayrlashdi:

—Men Amerikaga ketayapman. Ishimni u yerda davom ettiraman. Sizlarga esa chin yurakdan baxt tilayman.

Ertasi kuni qizlar nonushta tayyorlab, yigitlarga uylariga qaytishlari kerakligini aytishdi. Yigitlar biroz xafa bo‘lishdi, lekin ular qizlarning dini va odatlarini hurmat qilishardi.

Baxtli kunlar endi boshlangandek edi. Ammo Muslimaga akasidan qoʻngʻiroq boldi

—Hech qachon! Eshitayapsizmi?! Men sizning xatolaringiz uchun badal to‘lash uchun dunyoga kelmaganman!

Sofia darhol yoniga keldi:

—Tinchlikmi, Muslima?

—Yo‘q... Akam meni bir arabga erga bermoqchi ekan...

—Nimmmma?! Qayerdan chiqdi bu gap?!

—U qimor o‘ynab meni "tikkan" ekan. Endi esa kelib olib ketmoqchi...

Bu gaplarni eshitib qolgan Taehyung o‘yladi:

—Menda bir reja bor.

Qizlar hayrat bilan unga qaradi:

—Qanday reja?

Taehyung jiddiy ohangda:

—Muslimaning akasi kelganda, go‘yoki biz allaqachon turmush qurish uchun tayyorgarlik qilib qo‘yganmiz deb ko‘rsatamiz. Qarzdorligini esa men to‘lashga tayyorman.

—Ammo u bunga rozi bo‘ladimi? Arab ham birga kelsa-chi? — dedi Ziyoda xavotir bilan.

—agar shunday boʻlsa uni ham hal qilib qo‘yaman, — dedi Taehyung ishonch bilan.

Yigitlar hayratda edi

Namjoon mulohazali ohangda:

—Muslima, akang qachon kelishini bilib ol. Biz shunga qarab harakat qilamiz.

Muslima:Hop

Qizlar keyinchalik yotoqda suhbatlashib yotishar edi. Muslima chuqur xo‘rsinib so‘z boshladi:

—To‘g‘ri qilayapmizmikan? Hayot nega bunchalik qiyin?..

Asal unga mehr bilan qarab:

—Alloh hech qachon bandasiga toqatidan ortiq sinov bermaydi. Muslima, sabrli bo‘l. Kelajaging porloq. Ishon, sen bu og‘riqlardan bir kun kulib o‘tasan... Va Taehyung? Menimcha, u sendan befarq emas...

Suna kulimsirab:
— Muslima ham Taehyungga befarq emas, shunaqa-a! — deb hazillashdi. Bu hazil barchaning yuziga tabassum olib keldi.

Robiya ham qo‘shilib:
— To‘g‘ri, ular bir-biriga juda mos, go‘yo yillar davomida birga yashagandek.

Ziyoda esa:
— O‘zinglar ham Jimin bilan shunaqasan-ku!

Shunda qizlar bir ovozdan:
— Hoo, Ziyoda sen oʻzingni bil Jungkook bilan aa

Ular Ziyodani ustidan kulib mazax qilishdi. Ziyoda esa, jilmayib:
— E, boringlar, ahmoqlar! Menga alkogol ichadigan babniklar yoqmaydi! — dedi. Ich-ichidan esa o‘ziga qattiq tanbeh berardi: “Lekin Jungkook biram yoqimtoy... Har safar menga qaraganda yuragim gupillaydi. Ahh, Ziyoda, aqlingni yig‘...”

Oradan bir necha kun o‘tdi. Muslimaning akasi bilan yana bog‘lanishdi va u uch kundan so‘ng Koreyaga yetib kelishini aytdi. Rejani yana bir bor muhokama qilib chiqdilar.

Nihoyat, kutilgan kun keldi. Barchasi Taehyungning uyida Muslimaning akasini kutib o‘tirardi. U esa hech kimni ogohlantirmay, to‘g‘ridan-to‘g‘ri eshikni ochib kirdi. Singlisi bilan salomlashishga ham shoshilmadi.

— Qani, qani o‘sha sevgiling? — deb, yigitlarga bir-bir qaray boshladi. — Shuncha yigit bilan birga o‘tirganingga uyalmaysanmi?! — degancha nigohini Ziyodaga qadadi.

Buni sezgan Jungkook darrov Ziyodaning yoniga o‘tib, uni himoya qildi:
— Bu yerda uyalishi kerak bo‘lgan boshqa odam bor, deb o‘ylayman.

Taehyung sal o‘rnidan turib:
— Men Muslimaning bo‘lajak turmush o‘rtog‘i bo‘laman. Ismim Kim Taehyung.

Muslimaning akasi kulimsiradi:
— Ha-ha, eshitishimcha, qarzlarimni yopib berarmishsan?

Taehyung qat’iy javob qaytardi:
— To‘g‘ri.

— Nima uchun aynan sen? Sen musulmon ham emassan-ku.

— Chunki men uni sevaman. Qolgani esa mening ishim. Sizdan esa faqat bir narsa so‘rayman — uni tinch qo‘ying. O‘sha qariya esa orzusini unutaversin.

— Oho, ja mard bola ekansan-ku! Yaxshi, pulimni ber, qariyani esa alohida "haq" bilan unutamiz.

Muslima titrab:
— Aka...

— Nima, fikring o‘zgardimi, singiljon? — dedi sovuq tabassum bilan.

Shu payt Suga aralashdi:
— Qizlar, bu yerda qiladigan ishingiz yo‘q. Taehyung va akangiz o‘zlari gaplashib olishadi. Muslima, iltimos, chiqinglar.

Oradan sal o‘tib, Muslimani akasi yana chaqirdi:
— Singiljoon... akangni kuzatib qo‘ymaysanmi?

Muslima yuragidagi og‘irlik bilan sekin yurib chiqdi. Akasi unga quchoqlagandek bo‘ldi-da, qulog‘iga sekin pichirladi:
— Agar meni aldayotgan bo‘lsalaring, hammangizni shu uyga ko‘maman.

Muslima muzlab qoldi. Akasi esa hech narsa bo‘lmagandek chiqib, mehmonxonaga jo‘nadi.

Qiz uydan kirib kelganida yuzidagi rang uchgan, qaltirab turgan edi. Shu payt Taehyung biroz ikkilanib, uning yoniga bordi va belidan ohista ushlab:
— Yaxshimisan? — deb so‘radi.

Bundan barchalar hayratda edi, hatto Muslima ham.
— Nima qilyapsiz? — deb qo‘lini tortmoqchi bo‘ldi.

Taehyung esa ohangida sirli ohang bilan:
— Bu yerda yashirin kamera bor, — dedi

Namjoon bu gapni eshitib, vaziyatni darhol anglab yetdi. Taehyung esa Muslimani ohangrabodek bog‘ tomon yetaklab ketdi. Qolganlar esa orqalaridan ergashdi. Muslima esa o‘zini juda noqulay his qilardi...

Bog‘ tomon yurarkanlar, Muslima qadamlarini sust tashlab borardi. Yuragi allaqachon og‘ir xayollarga to‘lib ketgan edi. Taehyung yonida sekin yurib, uning qo‘lini ohista ushladi.

— Nima qilyapsiz? — dedi Muslima birdan to‘xtab.

Taehyung:
— Kameradan ehtiyot bo‘laylik, — dedi.

—Qayerdan chiqdi u yashirin kamera? — dedi Muslima, hayron va biroz xavotir bilan.

Shu payt Namjoon ularning ortidan yetib kelib, jiddiy ohangda javob berdi:
— Bu kamerani akang o‘rnatgan. U sizlardan shubhalanayotganga o‘xshaydi.

Muslima bir necha soniya qotib qoldi. So‘ng ohangida qo‘rquv aralash:
— Demak, u bizni kuzatib yuradi?

Namjoon bosh irg‘adi:
—U hech narsa demay ketgani, qulog‘ingga sirli gap pichirlagani... bu tasodif emas.

Taehyung esa ohangida ishonch bilan dedi:
— Biz bunga tayyor bo‘lishimiz kerak. U kutilmagan harakat qilishi mumkin.

Muslima boshini pastga qaratib turarkan, Taehyung asta unga arab dedi:
— Men seni yolg‘iz qoldirmayman. Qanday bo‘lishidan qat’i nazar, yoningda bo‘laman.

Shu payt orqadan Ziyoda, Asal va qolg‘anlar ham yetib kelishdi. Ziyoda yuragini ushlab dedi:
— Bu ish juda xavfli bo‘layapti. Muslima, akang chindan ham xatarli odam.

Asal unga qarab:
— Lekin sen yolg‘iz emassan. Biz barchamiz birgamiz.

Robiya:
— Ha, sen bizning jondan aziz dugonamizsan endi hammamiz bu rejaga jiddiy yondashamiz.

Taehyung esa hammani ko‘zdan kechirib, ohangida qat’iyat bilan:
— U bizni sinayapti, unda biz ham unga o‘zimizni qanday odamlar ekanimizni ko‘rsatamiz.

Muslima bosh irg‘adi. U ichida bir tomchi kuch his qildi. Chunki bu safar u yolg‘iz emasdi. Uchinchi marta emas, butunlay birinchi marta, haqiqiy ma’noda yonida turgan, qo‘llab-quvvatlaydigan insonlar bor edi.

Muslima chuqur nafas oldi, Taehyung esa uni uy ichkarisiga olib kirdi. Kamera masalasini hal qilishganidan so‘ng, ular rejani yanada kuchliroq bajarishga qaror qilishdi — musulmon qiz bo‘lgani uchun Muslima Taehyung bilan birga yashayotgandek ko‘rinishdan boshqa yo‘li yo‘q edi. Ammo bu yolg‘on uzoqqa cho‘zilmasdi, negadir yuragida og‘irlik bor edi.

Oradan ikki kun o‘tdi. Muslimaning akasi yana uyga keldi. Bu safar u yolg‘iz emas edi — yonida o‘sha arab erkak ham bor edi. Katta, qorni chiqqan, sochlari siyrak, qop-qora ko‘zlari bilan uy ichini sinchiklab kuzatib yurdi. Muslima unga hatto qarashni ham istamadi.

Arab erkak:
— Hmm, bu qiz menga umid bermayapti shekilli. Balki... boshqa qizni olsammi? Sen dedi Asalga qarab

Bu so‘zlar barchani larzaga soldi. Ayniqsa Jinni. U bir zum to‘xtab turdi, keyin o‘zini tutolmay qoldi.

— To‘xtang! Siz bu yerga odam tanlash uchun kelmagansiz! Asal sizning mulkingiz emas!

Barcha hayratda. Jin jiddiy edi, hatto Namjoon ham

Arab erkak:
— Nega unday deysan? Balki bu qiz ko‘nsa-chi?

Asal esa orqaga chekindi, lekin ko‘zlarida qo‘rquv emas — nafrat bor edi.

Asal:
— Men hech qachon sezga tegmayman. Bu haqda o‘ylash ham jirkanch. Men musulmon ayolman. Bizda ayol majburlab erga berilmaydi. Bu dinimizga ziddir nahotki buni bilmasang

Taehyung:
— Va sen Muslima haqida ham o‘ylama. Uning yonida endi men borman. Men unga hech kim teginishiga yo‘l qo‘ymayman.

Muslimaning akasi esa bularni jim kuzatdi. U arab erkakka qarab shunday dedi:

— Bo‘ldi, yetar. Bu yerda hech kim sizning mulkingiz emas. Qarzimni kuyov toʻladi, siz esa darhol bu yerdan chiqing.

Arab erkak norozi bo‘lib Asalga bir qaradi-yu chiqib ketdi.

Ammo shundan so‘ng Muslimaning akasi birdan to‘xtadi va ularga yuzlandi.

— Shu qilganlaringiz yolg‘on, to‘g‘rimi? Sizlar hali turmush qurgan emassizlar. Faqat menga teatr uyushtirdinglar.

Hamma jim bo‘lib qoldi. Faqat Taehyung so‘z boshladi:

— Ha... to‘g‘ri. Bu yolg‘on edi. Lekin men Muslima uchun hammasiga tayyorman. Unga zarar yetmasligi uchun bu yo‘lni tanladik. U musulmon qiz, siz ham shuni unutmasligingiz kerak edi ahir oʻzingiz ham musulmonsizku

Aka uzoq sukutdan so‘ng:

— Balki sizlar to‘g‘ri qilgandirsizlar... Men ko‘p xato qildim. Singlimdan o‘zim ham kechirim so‘rashim kerak. Lekin vaqt kerak.

Muslima esa ko‘z yoshlarini ushlab faqat shunday dedi:

— Men sizni kechiraman, aka. Lekin bu oxirgi marta. Endi o‘zingiz uchun ham to‘g‘ri yo‘lni tanlang.

Hamma hayolga to‘lib, bu voqealardan keyingi hayot haqida o‘ylardi. Asal esa Jinga minnatdorchilik bilan qaradi

Namjoon uzoq vaqt Sofiaga qanday sevgi izhor qilishini, uni qanday qilib haqiqiy musulmon erkak sifatida hurmat bilan soʻrashni oʻylab yurgandi. U islomni oʻrganib chiqqan, Qur’on tarjimasini oʻqigan va imom bilan suhbat qilgan edi. Nihoyat, bir kuni qizlarni yigʻib, atrofini gullar bilan bezatib, Sofiaga yuzlandi. Yuragi tez ura boshladi.

Namjoon: "Sofia, men seni faqat yuragim bilan emas, imonim bilan sevaman. Seni Alloh yoʻlida, halol yoʻl bilan sevmoqchiman. Men islomni oʻrgandim, va chin dildan qabul qilaman. Sen bilan bir umr halol hayot kechirishni, seni Alloh roziligi uchun baxtli qilishni istayman. Menga turmushga chiqasanmi?"

Sofia hayratda. Koʻzlari yoshga toʻlib, yuragidagi barcha shubhalar tarqaldi. U jilmaydi va boshini egib, sokinlik bilan javob berdi:

Sofia: "Agar niyating Alloh roziligi uchun boʻlsa, men rozi. Menga Alloh yoʻlida yoʻldosh boʻlishingni qabul qilaman."

Atrofda turganlar qarsak chalib, hayajon bilan quvonishdi. Bu orada Jin uzoqdan bu lahzani tomosha qilayotgan edi. Uning yuragi sinayotgan edi, chunki ilgari Sofiaga boʻlgan his-tuygʻulari bor edi. Ammo endi... Asalga qarasa, yuragi yana bir marta “urdi”. Asalning koʻzlaridagi qat’iylik, imon, va goʻzal xulqi unga Sofiadan eslatardi.

Jin asta-sekin unga mehr qoʻya boshladi. Unga yaqinlashishga jur’at topolmasdi. Nihoyat bir kuni yolgʻiz qolganlarida, asta soʻz boshladi:

Jin: "Asal, men seni hurmat qilaman. Sening halolliging, imoning, mehribonliging meni o‘ziga tortdi. Men ham islomni oʻrganmoqchiman... Chunki sening dunyoqarashingni, hayotingni tushunishni xohlayman."

Asal biroz jim boʻldi, soʻng ohista dedi:

Asal: "Men ham seni hurmat qilaman, lekin sevgining asosida faqat tuygʻu emas, Allohdan qoʻrquv va rozilik boʻlishi kerak. Agar sen haqiqatan chin yurakdan islomni qabul qilmoqchi boʻlsang, men seni tan olaman."

Jin jilmaydi. "Demak bu boshlanishi, men o‘z ustimda ishlayman."

Bu orada Jungkook va Ziyoda orasidagi tortinishlar, kulgilar va qarama-qarshiliklar tobora mehrga aylanib borardi. Ziyoda har safar unga qaraganda yuragi tez urardi. Bir kuni Jungkook unga qarab:

Jungkook: "Ziyoda, men seni koʻrganimda yuragim tinch boʻlmaydi. Sen Allohdan qoʻrqqan, chiroyli axloqli, samimiy qizsan. Men islomni oʻrganishni boshladim, bu seni yanada yaxshi tushunishim uchun. Men seni sevaman."

Ziyoda boshini egdi, koʻzlari namlandi:

Ziyoda: "Men bu gaplarga tayyor emasman deb oʻylagandim... lekin qalbim seni inkor qilolmayapti. Islomni oʻrganishing, bu sevgining chinakamligidan dalolat beradi. Men ham seni hurmat qilaman."

Robiya va Jimin, Suga va Suna orasida ham asta-sekin ochilgan yuraklar bor edi. Har biri sevgan qizlariga islomni oʻrganmoqchiligini aytishdi. Qizlar esa ularni shart bilan qabul qilishdi: "Faqat chin yurakdan boʻlsa, Allohni topish istagi bilan boʻlsa qabul qilamiz."

J-Hope esa Namjoon bilan Sofiani to‘yiga kelgan bir qizni ko‘rdi. Unga ko‘zlari tushdi va yuragida nimadir paydo bo‘ldi

Katta toʻylar, quvonchlar, ehtirosli izhorlardan keyin, nihoyat, yigitlar va qizlar uzoq kutilgan safarga — Oʻzbekistonga, qizlarning ota yurtiga yoʻl olishdi. Samolyot Toshkentga qo‘ngan zahoti, issiq quyosh, xushchaqchaq odamlar, hidi burun quloqni qamrab oladigan non va choy hidi ularni bag‘riga oldi. Bu yurt boshqa edi — soddalik, iliqlik, mehmondo‘stlik har bir ko‘chadan, har bir nigohdan sezilardi.

Qizlar ularni Toshkentning eng chiroyli joylari bilan tanishtirishdi — Hasti Imom majmuasi, Chorsu bozori, Minor masjidi, Amir Temur xiyoboni... har bir yurilgan qadamda yigitlar bu yurtdan hayratda qolishar, madaniyat, tarix, va e’tiqoddan hayajonga tushishardi. Ayniqsa, namoz vaqtida masjidlarda to‘xtab, hamma birgalikda ibodat qilishlari — yuraklarining bog‘lanishini yanada mustahkamladi.

Keyin qizlar ota-onalarini, qarindoshlarini bir joyga — chiroyli, shinam restoranga yig‘ishdi. Hamma chiroyli kiyingan, ayollar milliy libosda, erkaklar toza, saranjom koʻrinishda. Har bir juftlik yonma-yon o‘tirar, barchaning yuzida kulgu, koʻzida esa minnatdorlik aks etardi.

Qizlarning onalari kuyovlariga mehr bilan qarashar, yigitlar esa hurmat ila ta’zim ko‘rsatib, bir-biridan ilgariroqda duo so‘rashardi.

Sofianing otasi soʻz boshladi:
— Qizlarimiz uzoqda, yiroqda oʻz juftlarini topdi. Biz uchun eng muhimi — ular baxtli, tinch va imonli hayot kechirishsin. Sizlar bu qizlarimizga nafaqat suyanchiq, balki dinimizni ham tushunishga harakat qilyapsizlar. Shuning uchun har biringizga ota sifatida duo qilaman — har doim Allohning hidoyatida bo‘linglar.

Namjoon esa hamma nomidan minnatdorlik bildirdi:
— Ota-ona bo‘lganlaringiz uchun, bu qizlarni tarbiya qilganlaringiz uchun rahmat. Biz ularni baxtli qilishga, diniy yo‘lida qo‘llab-quvvatlashga va doim g‘amxo‘rlik qilishga so‘z beramiz. Bu yurtda oʻzimizni mehmon emas, oila aʼzosi kabi his qildik.

Hamma birgalikda choy ichib, suxbatlashib, kulishib, eski suratlarni ko‘rib, bir-birining hikoyalarini tinglashdi. Orada kulgilar, duolar, hazil-mutoyiba — hammasi yurakdan chiqardi. Ayniqsa J-Hope, to‘yda uchratgan qizni ham bu yerda yana ko‘rib, yuragi yana bir bor hapriqib ketdi. U hali unga bir og'iz ham demagan edi, lekin qizning ko‘zlari ham befarq emasdi

Safar nihoyasiga yetgach, har bir qiz ota uyiga kuyovlarni taklif qilib ketdi. Uyda yana dasturxonlar yozilib, milliy taomlar pishirilib, hammaga mehmonxona eshiklari ochiq bo‘ldi.

Shunday iliq, imonga to‘la suhbatlardan so‘ng, kuzatuvchi ko‘zlar, og‘ir bag‘riga bosishlar va duo bilan ular Koreyaga qaytishdi — endi faqat turmush o‘rtog‘i emas, balki ikki madaniyat, ikki yurak, bir dinni birlashtirgan baxtli oila sifatida.

Ep_8

— Qani, kech bo‘ldi, endi dam olinglar, qizlar, — dedi Namjoon ohangdor ovozda.

Qizlar indamay bosh irg‘ab, rozilik bildirishdi. Jungkook esa mehmondo‘stlik bilan ularni xonalariga kuzatib qo‘ydi. Xonani ko‘rsatib bo‘lgach, u Ziyodaga yuzlanib, hayrli tun biror nima kerak boʻlsa mendan yordam soʻrayveringlar dedi:

— Ha, albatta, — dedi Ziyoda

Ziyoda bilan bir joyda boʻlganligi uchun Jungkookning xursandligi yuz-ko‘zidan sezilib turardi. U quvonch bilan xonadan chiqib, yigitlarga qo‘shildi.

Ammo Namjoonning ko‘nglida tinchlik yo‘q edi. Ustiga ustak, Sofiani holati unga g‘am berardi. Yuragida portlashga tayyor jahli bor edi, ammo o‘zini bosishga harakat qilardi — faqatgina Sofiani iltimosi uchun.

Kutilmaganda, ichkaridan qichqiriq yangradi:

— Sofiiii

Yigitlar darrov yugurib xonaga kirdilar. Ko‘rishsa, Sofia hushsiz holatda yerda yotardi, burunidan qon sizib chiqayotgan edi, darhol uni shifoxonaga olib yo‘l olishdi.

Shifokorlar Sofiaga qon ko‘paytiruvchi, quvvat beruvchi ukollar qilishdi. Tekshiruvlar natijasida “kuchli stress, ruhiy va jismoniy zo‘riqish” tashxisi qo‘yildi. Uning holsiz yotgan holatini ko‘rgan har kimning yuragi ezilardi.

Shu orada qizlar ham allaqachon charchab, toliqib qolishgan edi. Ularning ahvolini ko‘rgan Namjoon hushyorlik bilan buyurdi:

— Jungkook, Taehyung, iltimos, qizlarni uyga olib boringlar. Sofia tonggacha o‘ziga kelmaydi. Men shu yerda qolaman.

Qizlar rozi bo‘lib mashinalarga chiqishdi. Ziyoda Jungkook bilan birga ketadigan bo‘ldi. Jk bu imkoniyatni qo‘ldan boy bermoqchi emasdi — u Ferrari minib kelgan edi, ikki kishilik, qulay va shinam. Ziyoda bu holatdan biroz qizarsa-da, indamadi.

Qolgan ikki qiz esa Taehyung bilan yo‘lga tushishdi. Muslima shu qadar charchagandi, mashinada uyqu bosdi. Uyga yetguncha tinmasdan mudrab bordi. Uyga kirishgach, qizlar birpasda uyquga ketishdi.

Yigitlar esa mehmonxonada qoldilar. Uxlay olmasdan televizor qarshisida vaqt o‘tkazishayotgan edi. Shunda telefon jiringladi. Taehyung borib qarasa — bu Muslimaning telefoni edi. Ekranda “EunWoo aka” degan ism turardi.

Tae hech ikkilanmay go‘shakni ko‘tardi va keskin ovozda dedi:

— Kechasi nima ishing bor?! Qanday yuz bilan qo‘ng‘iroq qilyapsan?!

EunWoo Taehyungning g‘azab to‘la ovozini eshitgach, darhol qo‘ng‘iroqni uzib qo‘ydi. Taehyung va Jungkook esa bir-biriga qarab:

— Bu masalani ham hal qilish kerak, — deyishdi. Ular ham ohir-oqibat uyquga ketishdi.

Tong nurlari yerga nur sochgan mahalda, Robiya uyg‘ondi. Bomdod vaqti kirayotgan edi. Avval o‘zi tahorat oldi, so‘ng dugonalarini uyg‘otdi. Ular birga namoz o‘qib, zikr aytdilar, sof niyat bilan Sofianing sog‘ayishi uchun duo qilishdi.

Ibodatdan so‘ng, Robiya yana biroz uyqu bosganidan divanda yotib qoldi. Muslima va Ziyoda oshxonaga yo‘l olishdi.

Ziyoda oshxonaga kirib, birdan “holvaytar” pishirgisi keldi — chunki yuragi ichida nimadir shirinlik istayotgandek edi. Muslima esa tuxumlarni qovurib, yoniga bodring to‘g‘rab qo‘ydi.

Yigitlar esa yangi nonushta hidini sezib, ko‘zlarini ohista ochib, oshxonaga yo‘l olishdi. Dasturxondagi g‘ayrioddiy jigarrang taomga qaragan Jungkook so‘radi:

— Bu... bu nima bo‘ldi o‘zi?

Ziyoda jilmayib, idishni unga yaqinlashtirdi:

— Yeb ko‘ring, bilasiz!

Jk qoshiq olishga harakat qilganda Muslima dedi:

— Buni qoshiq bilan emas, non bilan yeyiladi

Jungkook va Taehyung hayrat bilan taomni tatib ko‘rishdi. So‘ng bir-birlariga qarab:

— Juda ham mazali, Bu nima o‘zi? — deb hayratlandilar.

— Holvaytar — dedi Ziyoda kulib.

— Hol... hol... nima edi? — dedi Jungkook, tilini burib.

Qizlar kulib yuborishdi. Jk esa biroz tortinib:

— Nima bo‘lsa ham, bu juda yoqdi. Ayniqsa, buni Ziyoda tayyorlagani uchun... butun umr yeyishga tayyorman! — dedi ma’noli jilmayib.

Ziyoda esa uyalib qoldi, yuragi yana sekin urib ketdi...

Bu orada Robiya uyg‘onib, xona eshigiga qarab yurayotgan edi. Telefoni jiringladi. Qarasa, bu dugonasi Suna edi. Go‘shakni ko‘tardi va unga hamma voqealarni aytib berdi.

Suna bu gaplarni eshitgach, ko‘zlarida yosh to‘planib:

— Unda men Asal opani Koreyaga olib kelishga harakat qilaman, — dedi.

(Asal — Sofianing holavachchasi. Yoshliklaridan birga katta bo‘lib, uni o‘z opasidek yaxshi ko‘radi.)

Robiya bu yangilikni oshxonaga kirib qizlarga aytdi. Ular esa bir ovozdan:

— Juda yaxshi bo‘ladi! Hech bo‘lmasa unga yaqin, mehribon opasidek boʻlib qolgan insoni kerakdir — deyishdi.

Ko‘p o‘tmay ular kasalxonaga yo‘l olishdi. Taehyung mashina oldiga kelib, Muslimaga old eshikni ochib berdi. Muslima esa hayron bo‘lib:

— Orqa o‘rindiq ham bo‘sh-ku... — dedi.

Shunda Jungkook asta jilmayib:

— Yo‘lda Sofiaga kerakli narsalarni olib o‘tamiz, Namjoon shunday dedi, — deb qizlarning e’tiborini chalg‘itdi.

Albatta, mana senga chiroyli va ifodali qilib qayta yozilgan matn — biroz so‘z boyligi qo‘shdim, ohangini ham o‘zgartirmay yumor va his-hayajonlarni saqlab qoldim:

Shunday qilib, Muslima Taehyungning yoniga joylashdi, Robiya esa orqa o‘rindiqqa o‘tirdi. Ular Ziyoda bilan Jungkook orqalaridan yetib keladi deb, yo‘lga tushishdi.

Bu orada Jungkook mashinaga o‘tirib kalitni burdi, lekin motor "g‘rr" etib, o‘chdi. U yana urinib ko‘rdi, lekin foydasi bo‘lmadi.

— Nega yurmayapmiz? — hayron bo‘ldi Ziyoda.

Jungkook boshini qashlab, noiloj jilmaydi:
— Mashina yurmayapti...

— Nima?! Nega bu ishni avvalroq tekshirmadingiz? Endi men taksi chaqirib, kutib o‘tirishim kerakmi?! — dedi Ziyoda, jahl bilan mashinadan tushib ketar ekan. — Men Sofiani tezroq ko‘rmoqchiman...

Jungkook ortidan yurib, qiziqarli taklif bilan chiqdi:
— Hoy, kim dedi sen taksida ketasan deb? Marhamat, mana, o‘tir — deya mototsiklini ko‘rsatdi.

Ziyoda mototsiklni ko‘rib yuragi hapriqdi. Bu uning bolalikdagi orzularidan biri edi — mototsiklda uchish. Asta orqaga o‘tirmoqchi bo‘ldi, ammo Jungkook uni to‘xtatdi:

— Sekin! — u Ziyodaning boshiga shlem kiydirdi. Ko‘zlar to‘qnashdi. Ziyoda bu nigohdan ko‘z uzolmasdi.
— Endi o‘tirsang bo‘ladi, — dedi Jungkook xotirjam ohangda.

Ziyoda asta mototsiklga o‘tirdi. Barmoqlarining uchida Jungkookning yelkasidan ushladi:
— Ketamizmi?

— Agar joninga qasd qilayotgan bo‘lsang, shunday ushlab ketaver... — dedi Jungkook kulib.
— Nima? — hayron bo‘ldi Ziyoda.
— Hoy, mahkamroq ushla! Uchinchi signalda uchib ketishing mumkin! — dedi u hazil bilan.

Ziyoda labini tishladi:
— Bu kulgili emas... — dedi-da, nihoyat qo‘lini Jungkookning beliga sekin uzatdi.

Bu orada Taehyung qizlarni kasalxonaga olib borib bo‘lgandi. Sofia esa ko‘zini ochgan, dugonalari esa shoshib uning holidan xabar olayotgandi.

— Ziyo qani? — deb so‘radi Sofia.
— U Jungkook bilan birga kelayotgandi. Nima bo‘ldiykin? — degan so‘zlari ustiga Ziyoda kirib keldi.

— Sofiiy, yaxshimisaan?! Odamni rosa qo‘rqitdingku! — deya Ziyoda uni mahkam quchoqladi.
— Qorqma, Ziyo. Men yaxshiman. Bunga o‘rganib ham qolganman, — deb hazil aralash javob qaytardi Sofia.

Shifokorlar Sofiaga hali kamida 5 kun shifoxonada qolish kerakligini aytishdi. Shu orada yigitlar ham navbat bilan uni ko‘rgani kirib chiqishdi.

Nihoyat Suna va Asal ham Koreyaga yetib kelishdi. Ularni kutib olish uchun Robiya chiqqan edi. Chunki Sofia Asal opasi kelganidan hali bexabar. Qizlar unga syurpriz qilishmoqchi edi.

Robiya qizlarni Namjoonning uyiga olib bordi.
— Asal, sen bemalol dam ol. Biz Sofiani ko‘rgani ketdik, — dedi Robiya.

Asal uyga kirgach, devordagi suratlarni tomosha qila boshladi. Oshxonaga kirganida esa uyga kimdir kelganini sezdi. "Robiya biror narsasini unutib kelgan shekilli," deb o‘yladi. Ammo burilib qarasa, ro‘parasida begona yigit turardi.

— Siz kimsiz? — dedi Asal shubha bilan.

— Aslida, siz kimsiz? Hmm... Yangi xizmatchi bo‘lsangiz kerak, — dedi Jin, qiziqib.

— Menmi?! Xizmatchi?! — Asal hayratdan ko‘zlarini katta ochdi.

— Har holda men emasman!

— Voy yaramas turshak, sen ko‘proq lamaga o‘xshayapsan!

— Lamaa?! Qiz bolayam shunchalik qo‘pol bo‘ladimi? — dedi Jin kulimsirab.

— Borim shu, tushunding!

— Yaxshi, tushundim. Endi siz kimsiz va bu yerda nima qilyapsiz, shuni tushuntiring.

— Men bugun O‘zbekistondan keldim

— O‘zbekistondan?! Siz ham Sofianing dugonasimisiz?

— Yo‘q, men uning opasiman. Ismim Asal.

— Tanishganimdan xursandman. Men Kim Seokjin bo‘laman. Juda yosh ko‘rinasiz.

— Men ham xursandman. Ha, yosh ko‘rinaman albatta — chiroyli va zamonaviyman axir.

— Lekin chiroyda mendan o‘tolmaysiz. Axir men WWHman.

— WWH? Nima degani bu?

— Worldwide Handsome!

— Hihh, dunyo go‘zaliman deysan-da?! — dedi Asal kulib yuborib.

— Siz BTSni bilasizmi?

— Ey, ularni gapirmang! Koreyaga singlim uchun keldim. Men umuman bunday narsalarga qiziqmayman, — dedi Asal, Jin tomon jilmayib.

Ajoyib, Ziyoda! Mana quyidagi tarzda chiroyli va ifodali qilib yozib berdim:

Jin ichida biroz ranjigandek bo‘ldi: “Haa, aftidan bu qiz koreyslarni yoqtirmaydi shekilli… Meni tanimaganiga qaraganda aniq shunday” U ichki mulohazalarini to‘xtatib, o‘zini yig‘ib oldi. “Ha mayli... Men nimaga kelgandim o‘zi? Ha, esladim,” — deb Namjoonning xonasiga kirib, kerakli ishini bitirib chiqdi.

Eshikdan chiqayotganida Asal unga yuzlanib:

— Hey, iltimos, Sofiaga meni ko‘rganingni aytib qo‘yma. Biz unga syurpriz qilishni rejalashtiryapmiz, — dedi iltimos ohangida.

Jin muloyimlik bilan bosh silkib, yengil jilmaydi:

— Albatta, og‘zimdan hech narsa chiqmaydi, siringiz ishonarli qoʻllarda— deb ketdi.

Nihoyat Sofia kasalxonadan chiqib, uy eshigidan kirishi bilan ko‘zlariga ishonmadi, har doim mehrga to‘la ko‘zlari bilan unga boqib turgan Asalini ko‘rdi.

— Opa?! — deb baqirdi u, ovozida hayrat va quvonch aralash.

Asal esa yelkasini qisib, iljaydi:
— Endi jonimga tegib ketgan videochatlar yetarli deb o‘yladim, o‘zim kelganim yaxshi bo‘ldi-da, a?

Sofia ortiq sabr qila olmadi — yugurib borib Asalni mahkam quchoqladi. Uning yuzini, yelkalarini ushlab ko‘rdi.
— Haqiqiysanmi?! Men tush ko‘rayotgandekman...

Bu holatni ko‘rib turgan qizlar va yigitlar indamay jilmayib turishardi. Ayniqsa Jungkook Ziyodaga, Suga esa Sunaga qarab turgandi. Suga ko‘zlarini olib qochmoqchi bo‘ldi, lekin Sunaning tabassumi uni joyiga mixlab qo‘ygandek bo‘ldi.

Taehyung va Muslima yonma-yon turar, Taehyung past ovozda kulib:
— Nega bular yosh bolacha qiliq qilishyapti dedi

Muslima esa jilmaydi, biz yoshlikdan shunaqa yosh bolamiz deb kuldi

Ziyoda esa yonida turgan Jungkookka qaradi.
— Qanday yaxshi hamma baxtli...
Jungkook javoban pichirladi:
— Chunki kim kimni sevsa, o‘sha yonida bugun

Ziyoda biroz indamay qoldi. Yuragida g‘alati his harakatga keldi — qandaydir iliq, betashvish tuyg‘u.

Jin va J-Hope esa ularning orqasidan qarab kulishdi. Jin stakanga suv quyib:
— Bu sevgi seriali juda kuchli ketayotganga o‘xshaydi, — dedi.
J-Hope esa:
— Sen bosh rolni o‘zing olmaguningcha kuzataveramiz, — dedi kinoya bilan.

Hamma bu sahnani bir oila singari o‘z yuragiga yaqin oldi. Har bir nigoh, har bir tabassum, har bir jimjitlik — oradagi samimiylikni yanada kuchaytirgandek bo‘ldi.

8-qism tugadi

You are my life ep_7

Qizlar EunWooni uyiga koʻchib oʻtishdi, shu bilan ular uyga ancha moslashib qolishgandi.

Sofia uyda dam olar dugonalari esa ishlashardi, Sofia ham ishga chiqaman deganda qizlar bunga koʻnishmadi.

Qizlar kechki payt vaqtlarini birga chogʻ oʻtkazishar EunWoo esa buni koʻrib jilmayib qoʻyardi
Kunlar shu zaylda oʻtardi Namjoon ham Sofiadan havotir olar lekin borishga jurʼati yetmasdi.

EunWoo ham ishlari koʻpayib ketgani uchun uyga kam kelardi bir tomondan bu qizlar uchun juda yaxshi ish boʻldi ular birgalikda raqslarga tushib koʻngillari nima hohlasa shuni qilib zavqlanishardi albatta ibodatlarini ham unutishmasdi.

EunWoo ertalab uyga keldi qarasa qizlar ishga ketgan Sofia esa xonasida uhlab yotardi EunWoo xonaga bir nazar soldida Sofiani shiringina boʻlib uhlab yotgan jussasiga qarab kulib qoʻydi va chiqib ketdi
Kech payti Sofia qorni ochib pastga tushdi va EunWooni ovozini payqab darhol ortga qaytib roʻmolini oʻrab chiqdi, ular birgalikda yengil tamaddi qilib maroqli suhbat qurib oʻtirishdi shunda EunWoo jiddiy tortib Sofiaga boʻlgan hislarini tan olmoqchi boldi va shunday qildi ham Sofia esa nima deyishini bilmasdi

Sofia ko‘zlarini yumdi. Bu so‘zlarni eshitishni kutmagandi, lekin yuragida tayyor javobi bor edi.

— "EunWoo..." — dedi u muloyimlik bilan, — "Sening his-tuyg‘ularingni hurmat qilaman. Bu juda katta jur’at. Ammo men... men senga ko‘ngil bera olmayman. Iloli yo‘q. Yuragimda allaqachon boshqa inson bor. Uni unutolmayapman."

EunWooning yuragi zirqirab ketdi. Ko‘zlarida alam uchqunlari chaqnadi.

— "Yuragingda kim borligini bilaman, Sofia. Ammo undan men nimam kam? Men seni chin dildan sevaman. Mening sevgim ikkovimizga ham yetadi!"

— "Iltimos, bunday qilmang

EunWooni ichida nimadir portladi. Alam, sevgisini rad etilishi, o‘zi bilan kurash... U birdan his-tuyg‘ulariga berilib ketdi. Qandaydir jahl bilan Sofiani oldiga tortdi.

— "Sen meni tushunmayapsan!" — dedi u, lablari qaltirab. — "Men senga kerakman, men seni baxtli qilaman!"

Sofia qo‘rqib ketdi, uni itarishga harakat qildi.

— "Yo‘q, EunWoo! Bu sen emas! O‘zingni yo‘qotma!"

Lekin EunWoo o‘zini yo‘qotgandi. Yuragi har doimgidan ham balandroq urardi, u bu qilmishining oqibatini anglamasdi. Sofiaga yaqinlashdi, lablarini uning lablariga bosmoqchi bo‘ldi.

Sofia bu holatga yo‘l qo‘ya olmasdi. U butun kuchini yig‘ib, uni itardi va tezda orqaga chekinib, yugurib ketdi.

EunWoo esa, bir necha daqiqadan so‘ng qotib qoldi. Na o‘zi, na dunyo harakat qilayotganday edi. Ko‘zlaridan yosh sizib chiqdi. U nima qilganini anglab yetdi.

— "Sofia... kechir..." — dedi u pichirlab.

Sofia yugurib chiqib ketgach, yong‘in singari yuragidagi qo‘rquv tanasiga tarqaldi. U darvozadan chiqib, shoshib koʻchaga otildi. Yalangoyoq, boshidagi ro‘mol biroz siljigan, ko‘zlaridan yosh to‘xtamay quyilardi. Uzoq yurdi. Yurdi degan nomigagina — u goh yugurdi, oxiri charchab toʻxtadi va qayerda ekanligini ham anglamay qoldi. Yuragi og‘ridi. Qo‘rquv, iztirob aralashib ketgan bir holatda o‘tirardi.

Uzoqroqda bir erkak ko‘ziga bu manzara tushdi. U hayrat bilan uzoq tikilib qoldi. Bu tanish chehra edi.

— "Sofia?" — deb pichirladi erkak. — "Bu… bu axir Namjoonning yoqtirgan qizi emasmi?"

(Bu erkak BTSning raqqosalaridan biri u Sofiani konsertda koʻrgan va yigitlarning suhbatini behosdan eshitib qolgan)

U darhol telefonini chiqardi va Namjoonga qo‘ng‘iroq qildi.

— "Namjoon? Men seni yoqtirgan qizingni ko‘rdim U juda yomon ahvolda. Yolg‘iz yig‘lab o‘tiribdi."

Namjoon telefonning narigi tomonida jim bo‘lib qoldi. Ko‘ngli titrab ketdi.

— "Manzilni ayt!" — dedi u qisqa va qattiq ovozda.

Atigi 10 daqiqa o‘tmay, qora mashina shiddat bilan yetib keldi. Gʻazab, xavotir, mehr va iztirob Namjoonning ko‘zida birga porlardi. U mashinadan tushdi va Sofiani ko‘rgan zahoti yugurib bordi.

Bu orada qizlar ham ishdan kelishdi koʻzlari boshini changallab kotara olmay oʻtirgan EunWooga tushdi.
– EunWoo tinchlikmi? — dedi Muslima
Undan kechiringlar degan sado chiqdi halos qizlar sofia yana kasal boʻlib qoldi deb oylashdi. Ular xonaga chiqib, Sofianing yo‘qligini ko‘rishdi.

— "U qani? Nima bo‘ldi unga?" — deb so‘radi Muslima, ko‘zlarida xavotir.

EunWoo esa jim o‘tirardi, ko‘zlari qizarib ketgan. Nihoyat, tilga kirdi.

— "Kechiring..." — dedi u past ovozda.

— "Nima deganing bu?! Kechiring? Nega kechirim so‘rayapsan?"

Muslima jiddiy edi, qattiq ohangda so‘radi. EunWoo ko‘zini yumdi, nafas oldi va oxiri tan oldi

— "Men o‘zimni yo‘qotdim. Yuragimdagi his-tuyg‘ularimni boshqara olmadim. Uni sevaman... lekin unga zarar yetkazmoqchi boldim 💔

Qizlar nima boʻlganini tushunib yetishdi. Muslima va Ziyoda ko‘zlaridagi nafrat va alam bilan unga tikildilar. Ular ortga qaramasdan tashqariga yugurishdi. Har tomonga bo‘linib, Sofiani izlashga tushishdi. Ular ortidan esa pushaymonlikdan ezilgan EunWoo ham chiqdi. Ammo qizlar uni ko‘rmaslikka oldilar, gapirmadilar.

Bu paytda Namjoon, nihoyat, Sofianing oldida to‘xtadi. Yuragi gupillab urar, lekin yuzida yumshoqlik bor edi.

— "Sofia..." — dedi u sokinlik bilan.

Sofia boshini ko‘tardi. Ko‘zlarida yosh, yuragida og‘riq. Namjoon asta uning yoniga cho‘kdi.

— Bu menman nima boʻldi senga. Men sen bilanman yigʻlama

Sofia lablari qaltirab:

— "Men... qo‘rqib ketdim, Namjoon..." — dedi titradi

Namjoon uning ro‘molini to‘g‘riladi, So‘ng yelkasiga yengil kurtkasini yopdi.

Seni ranjitishlariga yo‘l qo‘ymayman."

Sofia ko‘z yoshlarini artib, unga qattiq qaradi. Yuragidagi og‘riq endi biroz yengillashganday bo‘ldi.

Namjoon Sofiani sekin mashinaga o'tqazdi. Yuragida unga nisbatan cheksiz mehr, g‘amxo‘rlik bor edi. Yo‘l bo‘yi u hech narsa so‘ramadi. Faqat yonida bo‘lishi, unga yetarli edi. Sofia esa ko‘z yoshlarini artganicha, chuqur o‘yga cho‘mgan edi. Unga savollar emas, tinchlik kerak edi — va Namjoon buni his qilardi.

Ular nihoyat Namjoonning uyiga yetib kelishdi.

Uy eshigi ochilishi bilan ichkaridan Jungkook va Taehyung qaradi Ikki yigit Namjoonni kulib kutib olishmoqchi edi, ammo Namjoon bilan kirgan Sofiani bu holatda ko‘rib hayratda qoldilar.

Sofia charchagan, ko‘zlari shishgan, kiyimlari chang edi.

— "Sofia?!" — dedi Taehyung hayrat bilan.

— Tinchlikmi? dedi Jungkook ham

Sofia zo‘rg‘a o‘zini ushlab turgandi yigitlarni koʻrib birdan dugonalari ko‘z oldiga keldi. U Namjoonga qarab telefon dedi Namjoon ham darhol tushunib qoʻl telefonini berdi, Sofia Muslimaga qo‘ng‘iroq qildi

Muslima goʻshakni koʻtardi u charchoqdan zoʻrgʻa nafas olib

—alo dedi

Narigi tomondan Musliw degan ovoz keldi

Ziyoda va Muslima baravariga Sofii deb baqirib yubordi

— "Men Namjoonning uyidaman iltimos shu yerga kelinglar..."

Qizlar telefon ortidan faqat bir-birining "tez-tez!" degan so‘zlarini eshitib, mashina tohtatishdi

Oradan koʻp vaqt o‘tmay, eshik qo‘ng‘irog‘i chalindi. Namjoon ochgani chiqdi. Eshik ortida havotirga to‘la to‘rt qiz — ko‘zlari yoshli, yuraklari siqilgancha turgan edi. Ular bir zumda Sofiani ko‘rib, yugurib kirishdi.

Ziyoda uni mahkam quchoqladi.

— "Kechir, iltimos kechir... Biz seni yolg‘iz qoldirdik..."

Muslima uning yelkalariga boshini qo‘yib yig‘lardi.

— "Men himoya qilishim kerak edi seni... Kechir, Sofi, kechir..."

Robiya va Suna ham unga yopishib, o‘z ayblarini his qilgancha, uni quchoqlab ko‘z yosh to‘kardi.

Yigitlar esa bu manzarani jim kuzatardi. Jungkook hayrat bilan Namjoonga qaradi.

Namjoon oxiri bu sukunatni buzdi. Yuragi bardosh berolmadi.

— "Nima bo‘ldi oʻzi? Kim uni bu ahvolga soldi?"

Sofia boshini asta silkidi, "Aytmang..." deganday. Ziyoda indamadi, Muslima esa ko‘z yoshlariga to‘lib, qattiq so‘zlar bilan gap boshladi:

— "EunWoo..." — dedi u nafrat aralash. — "U Sofiani rad etilgani uchun jazolamoqchi bo‘ldi. Uning musulmonligiga qaramay qizligini, pokligini bilgan holda... u... u..."

— "U unga zo‘rlik qilmoqchi bo‘ldi." — dedi Ziyoda alam bilan, so‘zlarni siqib chiqarganday.

Xonadagi havo birdan muzlab ketdi.Namjoon esa buni eshitgan zahoti yuzini boshqa tomonga burdi. Nafasi og‘irlashdi.

U qattiq nafas oldi va sokin, lekin titrab chiqqan tovush bilan:

— "Demak... kimdir mening mening ... Namjoon gapini tugata olmadi

Sofia Namjoonga qarab

— "Iltimos, ortiqcha narsa qilmanglar, hozir men xavfsizman... Sizlar bilan dedi yerga qarab

Namjoon unga qaradi, ko‘zlarida g‘azab emas — yuragida og‘riq bor edi. U bosh irg‘ab qo‘ydi:

— Yaxshi... Lekin bu hech qachon takrorlanmaydi vaʼda beraman

7-qism tugadi