Myuzy
Xonadagi havo shunchalik quyuq ediki, go‘yo nafas olish uchun kislorod yetishmasdi. Jungkookning nigohi qorong‘ulikda yovvoyi hayvonniki kabi yonib turardi. Uning barmoqlari bilaklarimga temir kishandek yopishgan, ularni boshim uzra mahkam mixlagan edi. Qochishga urinishim, qarshilik ko‘rsatishim — bularning hammasi uning ehtirosini yanada alangalatishdan boshqa narsaga yaramasdi.
Uning lablari lablarimga yopishganda, viski va tamakining achchiq, ammo o‘ziga tortuvchi ta’mini tuydim. Bu bo‘sa emas, balki g‘alaba qozonishga bo‘lgan urinish edi. Uning har bir harakatida hukmronlik va vahshiyona talabchanlik sezilardi. Pastda, vujudimning eng nozik nuqtasida uning qattiq va issiq vujudi menga bosim o‘tkazayotganini, har bir titrog‘imga aks-sado berayotganini his qilib, aqldan ozayozdim.
U bo‘sani uzmagan holda, bir qo‘lini bilagimdan bo‘shatib, pastga, ko‘ylagimning ostiga sirpantirdi. Uning kafti terimga tekkanida, go‘yo tanamga tok urilgandek bo‘ldi. Kutilmaganda, u o‘sha nam va qaynoq hududga bostirib kirdi. Birinchi barmog‘ining keskin va tezkor harakati butun vujudimni yoydek taranglashtirib yubordi. Men nafas ololmay qoldim, faqat uning harakatlariga mos ravishda yuqoriga, unga intilardim.
Ammo u to‘xtamadi. Ikkinchi barmog‘ini ham qo‘shganida, ichimdagi o‘sha olovli og‘riq va mislsiz lazzat qorishib ketdi. Bo‘g‘zimdan otilib chiqqan ingrash xonadagi og‘ir sukunatni parchalab tashladi. Bu nola emas, bu unga taslim bo‘lganimning e’tirofi edi. Uning barmoqlari ichimda shafqatsizlarcha va mahorat bilan harakatlanar, meni eng tubsiz tubsizlikka itarib yuborishga tayyor edi. Men uning bu qorong‘u ehtirosida butunlay g‘arq bo‘layotganimni anglardim.

Xonadagi qorong‘ulik go‘yo vujudimga yopishib qolgandek edi. Jungkook kutilmaganda barmoqlarini sug‘urib oldi, ammo bu yengillik emas, balki bo‘ron oldidagi sukunat edi. Bir soniya o‘tar-o‘tmas, u butun borlig‘i bilan ichimga bostirib kirdi. O‘sha lahzada go‘yo butun dunyo ikkiga bo‘linib ketgandek bo‘ldi. Ichimdagi o‘sha torlik va uning shafqatsiz shiddati to‘qnash kelganda, nafasim bo‘g‘zimga tiqildi.
Daxshatli, o‘tkir bir og‘riq vujudimni tilka-pora qildi. Men o‘zimni tutolmay, bor ovozim bilan baqirib yubordim. Ko‘zlarimdan oqayotgan yoshlar yostiqni ho'llar, tomog‘imdagi faryod xonaning devorlariga urilib qaytardi. Men uning to‘xtashini, hech bo‘lmasa bir soniya nafas olishimga yo‘l qo‘yishini kutgandim, ammo u e’tibor bermadi. Uning ko‘zlarida hamdardlik emas, balki faqat o‘sha qorong‘u, hayvoniy ehtiros va egallash istagi yonib turardi.
U ichimda shunday shafqatsizlarcha harakatlanardiki, har bir zarbasi bilan ruhim tanamdan ajralayotgandek tuyulardi. Pastda, o‘sha azobli nuqtada nimadir yorilganini va issiq, quyuq bir suyuqlik oqib chiqayotganini his qildim. Bu iliqlik — mening qaytib kelmas pokligim, mening bokiraligim edi.
Jungkook har bir harakati bilan o‘sha qonni tanamga yoyar, meni o‘ziga butunlay bo‘ysundirardi. Shu paytgacha ehtiyotlab kelgan nomusim uning oyoqlari ostida, shu sovuq karavotda toptalgan edi. Uning og‘ir nafasi va shafqatsiz zarbalari ostida men endi avvalgi Myuzy emasligimni angladim. U meni o‘ziniki qildi — nafaqat jismimni, balki butun borlig‘imni parchalab, o‘zining qorong‘u dunyosiga muhrlab qo‘ydi. Men uning bu vahshiyona ehtirosi ichida g‘arq bo‘lib borar ekanman, endi ortga yo‘l yo‘qligini daxshat bilan his qildim.

Jungkookning harakatlari to‘satdan to‘xtadi. Uning og‘ir nafasi bo‘ynimga urilib turar, xonadagi shafqatsiz shiddat o‘rnini og‘ir va karaxt sukunat egallagan edi. U sekin ortga tisarilib, oq choyshab ustidagi o‘sha qizil, issiq va quyuq izga tikilib qoldi. Uning ko‘zlaridagi qorong‘u ehtiros o‘rnini daxshatli bir anglash va pushaymonlik sharpasi egalladi.
— Bokiramiding? — uning ovozi pichirlashga o‘xshab, xirillab chiqdi. Bu savol emas, balki o‘zi ishonishni istamagan haqiqatning iqrori edi.
Men javob berishga harakat qildim, ammo lablarim faqat titradi. Tomog‘imga tiqilgan faryodlar va ko‘z yoshlar meni butunlay holsizlantirgan, vujudim esa hamon o‘sha o‘tkir og‘riqdan zirqirardi. Men faqatgina ojizona bosh silkidim. Shu birgina harakat xonadagi havoni muzlatib qo‘ygandek bo‘ldi.
Jungkook mendan ehtiyotkorlik bilan, go‘yo dunyodagi eng nozik narsani sindirib qo‘yishdan qo‘rqqandek ajraldi. Boyagi vahshiy va talabchan odamdan asar ham qolmagandi. U meni dast ko‘tarib oldi. Men uning kuchli qo‘llarida bir parcha matodek holsiz osilib turardim. U meni vannaxonaga olib borib, ehtiyotkorlik bilan o‘tqizdi.
Iliq suv tanamga tekkanda, vujudimdan bir titroq o‘tdi. U hech nima demasdan, gubkani mayinlik bilan ho‘llab, oyoqlarim orasidagi va tanamdagi qon izlarini yuva boshladi. Uning har bir harakatida endi daxshatli bir g‘amxo‘rlik bor edi. Go‘yo u shu suv bilan hozirgina qilib qo‘ygan ishini, mening toptalgan nomusimni ham yuvib tashlamoqchi bo‘lardek.
So‘ng u meni quruq sochiqqa o‘rab, qaytadan yotoqxonaga olib chiqdi. Men chetda o‘tirib, uning qandaydir robotdek sovuqqonlik va tezlik bilan qon tekkan matras hamda choyshablarni almashtirayotganini kuzatdim. Xonaga toza matoning hidi taraldi. U meni yangi, yumshoq to‘shakka yotqizib, ustimni yopdi.
O‘zi ham yonimga yotib, meni mahkam quchog‘iga oldi. Uning yurak urishi qulog‘im ostida notinch dukurlar, issiq nafasi sochlaring orasiga singirdi. Men uning bag‘rida titrar ekanman, u meni yanada qattiqroq bosdi. Bu tunda u meni o‘ziniki qilgan edi, shafqatsizlarcha va qaytarib bo‘lmas darajada. Uning quchog‘ida uxlab qolar ekanman, ruhimning bir qismi o‘sha qizil izlar bilan birga abadiy g‘oyib bo‘lganini his qildim.

Jungkook
Tong quyoshi pardalar orasidan sizib kirib, xonani nimqorong‘u tilla rangga bo'yadi. Bag‘rimda go‘yo dunyodagi eng begunoh va eng nozik mavjudot — go‘dakdek orom olib yotgan Myuzyga termulib qoldim. Uning har bir nafas olishi, ko‘kragining bir maromda ko‘tarilib-tushishi sukunatni buzardi.
Kechagi tun... Har bir lahzasi, har bir nolasi ongimda qaytadan jonlandi. Uning qarshiligi, so‘ngra o‘sha daxshatli og‘riq aralash taslim bo‘lishi. Oq choyshabdagi o‘sha qizil dog‘ yodimga tushganda, beixtiyor lablarimga g‘olibona, ammo g‘alati bir mamnuniyat tabassumi yugurdi. Uning birinchisi ekanligim, uni butunlay o‘zlashtirganim ichimdagi qorong‘u bir bo‘shliqni to‘ldirgandek bo‘ldi. Men uning sochlarini ehtiyotkorlik bilan siladim, yuziga tushgan tartibsiz tolalarni chetga surib, yumilgan ko‘zlaridan mayin o‘pib qo‘ydim. U naqadar totli, naqadar pokiza edi.
Ammo shu lahzada xayolimga to‘satdan Yoolin keldi. Ichimda nimadir muzlab qolgandek bo‘ldi. Uni asray olmaganim, o‘sha sovuq xotiralar va hali dunyoga kelmagan farzandimning ayanchli taqdiri qalbimni tishlab oldi. Bir muddat tushkunlik va og‘riq quyuni ichida qoldim. Lekin nigohim yana Myuzyning xotirjam yuziga tushganda, o‘zimga so‘z berdim: bu xatoni u bilan takrorlamayman. Uni hech kimga bermayman va hech kimning unga zarar yetkazishiga yo‘l qo‘ymayman.
Kechagi buyrug‘im yodimga tushdi. Rowoon... U allaqachon bu dunyoda yo‘q. Uning o‘limi menga hech qanday quvonch keltirmadi, shunchaki bajarilishi kerak bo‘lgan yumush edi. Soomin va Heainni esa uzoqroqqa, ko‘zdan nariroqqa yuborishim kerak. Men nega bunday mehribon bo‘lib qolganimga o‘zim ham hayronman. Ilgari shafqat nimaligini bilmasdim, ammo hozir Myuzyning nafasini his qilib turib, ichimda qandaydir iliqlik uyg‘onayotganini sezyapman. Balki, bu ojiz va go‘zal qiz haqiqatan ham mening muzlagan qalbimni eritayotgan yagona sababchidir.
Uning peshonasidan yana bir bor o‘pib, uni quchog‘imga qattiqroq bosdim. Endi u mening dunyomning markazi, mening eng qimmatli asiram edi.

.
.
.
Oradan kunlar o‘tdi, ammo xonadagi sukunat qalinlashsa qalinlashdiki, aslo yumshab qolmadi. Myuzy o‘sha xonadan chiqmadi, dunyodan uzildi. Men esa... men unga tobora muhtoj bo‘lib borardim. Uning o‘sha sovuq nigohi, menga bir parcha toshdek qarayotgan ko‘zlari qonimni qaynatardi. Men uni sindirishni, yana o‘sha tunda bo‘lganidek tizzalarimga yiqitishni istardim.
Bir kun uning qarshisiga kirdim. Nigohimda zaharli bir hiyla bor edi.

— Yetimsan, Myuzy... Hech kimga keraging yo‘q, — dedim uning qulog‘iga past ovozda shivirlab. — Seni hozir shu yerda tanangni maydalab tashlasam ham, ortingdan hech kim izlab kelmaydi. Ismingni ham unutishadi.

Uning ranggi oqarib, ko‘zlarida qo‘rquv uchqunlari ko‘rindi.

— Jungkook, bunday qilolmaysan... — dedi u ovozi titrab.

— Qila olaman, qizaloq, — dedim istehzo bilan kulib. Cho‘ntagimdan telefonimni chiqardim. — Masalan, mana bu yalang‘och suratlaringni tarqatsam-chi? Butun dunyo seni sharmanda qilsa? Naqadar chorasizsan, Myuzy. Pul uchun nimalar qilishga tayyorligingni hamma ko‘radi.

Uning ko‘zlaridan yosh quyildi, qo‘llari bilan yuzini yopdi.

— Unday qilma... o‘tinaman, Jungkook.

— Unda shartimni bajarasan, — dedim unga yaqinlashib. Uning ko‘zlariga tik qaradim, endi chekinishga yo‘l yo‘q edi.

— Bunday qilolmayman... — u boshini chayqadi, nafasi tezlashdi.

Men uning iyangidan ushlab, o‘zimga qaratdim. Ovozim endi yanada bo‘g‘iq va buyruqomuz edi:
— Qila olasan, go‘zalim, qila olasan. Bo‘la qol... — men uning qarshisida qat’iyat bilan turdim. — Hozir mana shu shimimdagi zamokni tishlaring bilan ochasan. Senga ishonaman, buni uddalaysan.

U menga daxshat va ilinj bilan tikilib qoldi, lekin mening nigohimdagi sovuq qaror unga tanlov qoldirmaganini aytib turardi. Xonada faqat uning og‘ir nafasi va mening g‘olibona yurak urishim eshitilardi.

2-fasl 7-qism tugadi.

Muallif: Min Myuzy

Yozuvchi: Min Yoolin

Ikkita odam yozganligi uchun boshi va ohiri boshqacha. Buni tushunasiz degan umiddaman...

> Sevgi ularni olib chiqdi, gunohlar esa yana zulmatga qaytardi.

[Time skip] 2 years

— Dada xavotir olmang, axir yosh bola emasman - dedi qiz aeroportga qo'nishi bilan otasining havotir olmasligi uchun uni tinchlantirardi. — Yoolinni olaman va qaytaman - yana ogohlantirdi qiz. Qong'iroq yakunlangach aeroport hududidan kichik sumkasini qo'liga qo'targancha tashqariga shoshilardi.

Seora yumshoq shovqinlar bilan to‘lgan aeroport zalidan shoshilmay o‘tib borardi, uzoq parvozdan keyin tanasi charchagan bo‘lsa ham ko‘zlari hali ham uyg‘oq, ichida esa nimadir o‘zgarish arafasida turgandek sezgi bor edi. U qo‘lida pasportini mahkam ushlab, atrofdagi begona til, begona odamlar va begona hidlarga moslashishga urinayotgan paytda, to‘satdan qarshisidan kelayotgan bir yigit bilan keskin to‘qnashib ketdi.
Hammasi shu qadar tez sodir bo‘ldiki, u muvozanatini yo‘qotib orqaga yiqila boshladi, yuragi bir lahza to‘xtagandek bo‘ldi, ammo aynan shu soniyada kuchli va issiq qo‘l uning belidan mahkam tutib qoldi. Uni yerga tushishidan bir necha santimetr oldin ushlab qoldi. Seoraning sochlari havoda engil silkindi, nafasi ichida qotib qoldi, va u sekin boshini ko‘targanida uning ko‘zlari o‘sha yigitning ko‘zlariga to‘g‘ri kelib qoldi. Vaqt go‘yo shu lahzada sekinlashdi, aeroportdagi barcha shovqin birdaniga uzoqlashgandek, faqat ularning yurak urishlari eshitilayotgandek tuyuldi. Yigitning qo‘li hali ham uning belida edi, lekin u qo‘l sovuq emas, aksincha ajabtovur darajada iliq va himoyadek tuyulardi.

Seora o‘zini tortib olishni unutib qo‘ydi, u faqat qarab turardi, yigitning nigohi chuqur, biroz hayratli, lekin ayni paytda yumshoq edi, go‘yo u ham bu to‘qnashuv oddiy emasligini sezgandek. Ularning orasidagi masofa juda yaqin edi, shunchalik yaqin ediki, Seora uning nafasini sezayotgandek bo‘ldi, yuragi tez urib ketdi, qo‘llari biroz titradi, lekin u bu titroqni yashira olmadi. Yigit esa sekin egilib uni to‘g‘ri ushlab turdi, go‘yo u yiqilib ketishidan hali ham xavotirdagandek, uning barmoqlari Seoraning beliga biroz qattiqroq botdi, keyin asta bo‘shashdi, lekin butunlay qo‘yib yubormadi.

Seora nihoyat ko‘zlarini uzishga urindi, ammo yana qaytib uning ko‘zlariga qaradi, ichida tushunarsiz issiqlik yugurib o‘tdi, bu hissiyot yangi edi, begona edi, lekin yoqimli edi. Yigit ham bir lahza hech narsa demadi, faqat qarab turdi, go‘yo u ham bu lahzani buzishni istamayotgandek keyin u asta ovoz chiqardi, lekin bu ovoz Seoraga juda uzoqdan kelayotgandek tuyuldi, chunki u hali ham o‘sha qarash ichida yo‘qolib qolgan edi. Nihoyat yigit qo‘lini sekin belidan oldi, lekin uning barmoqlari ketayotganda ham Seora tanasida issiq iz qoldirgandek bo‘ldi. U to‘g‘rilandi, ammo oyoqlari hali ham biroz bo‘sh, yuragi esa tinchlanishni istamasdi. Ular bir-biridan yarim qadam uzoqlashdi, lekin nigohlar hali ham uzilmadi, go‘yo bu oddiy to‘qnashuv emas, balki nimaningdir boshlanishi edi. Seora chuqur nafas oldi, lekin bu nafas ham yuragidagi tezlikni pasaytira olmadi.

Yetimxona darvozasi yonida qo'lida yovvoyi ramashkani ko'tarib olgan qiz, ichkaridan o'zi uchun muhim insonni kutardi. Vanihoyat darvoza ochilishi bilan o'zining yoshi tengi qiz yugurib keldi va dugonasini quchoqlab oldi.

— Vanihoyat bu kun keldi. Ketamizmi? - Yoolin Seoraning quchog'idan chiqmasdan yalinchoq ovozda dedi.

— Albatta ketamiz. (Voqealarni tezlashtirib o'tkazib yuboryapman, bu joylar asosiy qismi emas)

Korea xalqaro aeroportidan ikki qiz quvonch bilan ketarkan, Yoolin havotir bilan ortiga qarab qarab qo'yardi. Go'yo uni kimdir kuzatayotgandek. Seora uni tinchlantirib mashinaga olib chiqdi. Seoraning uncha katta bo‘lmagan lekin shinam uyida taxi to'xtat ekan. Ikki qiz jamadonlarini tushurdi.

— Endi biz bilan yashaysan. Dadam kun bo'yi ishda bo'ladi. Hali o'qishimiz boshlangani yo'q. Yotoqxonaga ketolmaysan va keyin men ham uyda yolg'iz qolishni xohlamayman - Seora dugonasining so'zlarini eshitmasdan uning narsalarini uyga olib kirdi. Ammo Yoolinning havotiri battar oshdi. Uni kimdir kuzatayotganini aniq bilardi. Uy atrofiga ancha vaqt kuzatdi. Kichik soya harakatini ham ko'zdan qochirmadi.

Shu tariqa kunlar o'tdi. Yoolin doim o'zini kuzatilayotgandek his qilardim u hatto yetimxona ekanligida ham kimdir uni kuzatib yurgandek edi. O'qish boshlanishiga 3 kun qolganda, Seora ham Yoolin ham yotoqxonaga ko'chib ketish uchun narsalarini tayyorlashni boshlashdi. Yoolinning nomida Italiya xalqaro bankida katta miqdorda pul bo'lsa ham u ularga egalik qila olmasdi. Aras Vitellining o'limidan keyin uning o'rnini egallagan BANGTAN guruhi uning ko'chmas mulkiga egalik qildi. Yoolin bankdagi pulini olishga ham qiziqmadi. Go'yoki unda bu pullar ahamiyatsizdek edi.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

— Jin ursin Lanati. Men uning otasini o'ldirganman - jaxl bilan o'z shaxsiy xonasini ag'dar-tontar qilayotgan yigit qarshisidagi oynaga suv to'la stakanni otib yubordi.

— Tinchlan. Bu yerni vayron qilganing bilan o'tmish o'zgarmaydi yoki aybing yuvilmaydi. Biz shunga majbur edik - Do'stini tinchlantirishga urinyotgan yigit uning axvolini battarlashtirardi.

— Men uni sevaman eshityapsanmi?! SEVAMAN - yana bir qo'liga ilingan narsani devorga otgan yigit yerga cho'kkaladi.

— Jin, men uning yagona oilasidan ayirdim. U haqida bilardim. Uning otasidan boshqa hechkimi yo'q ekanini bilardim. Ammo o'zim uning otasidan ayirdim. Tushunyapsanmi? Men uning hayotini barbod qildim - baqirdi yana Namjoon. Jin shunchaki uning yonida unga taskin bergandek jim o'tirardi. U unga nima deyishni ham qanday reaksiya bildirishni ham bilmasdi. Namjoon Yoolinni 2 yil davomida yashirincha kuzatib yurdi. Unga o'zini ko'rsatmay yashirincha himoya qildi. Namjoon Yoolin Koreaga ketyotganini bilib u bilan Koreaga uchdi. Uning yolg'iz ekanidan habar topgan Jin do'stining yoniga Koreaga kelgandi. Uning axvolini ko'rib kelgani bir tomondan yaxshi ekanini bildi. U Yoolinni Namjoon bilan birga kuzatish uchun va'da berdi. O'sha tun Jin ham o'zi uchun muhim insonni ko'rib qoldi. 2 yil oldingi Aeroportdagi kichik sevgi qissasi takrorlandi.

Seora va yoolin bog'da sayr qilisharkan ularning ortidan ikki yigit kuzatib yurardi. Yoolin ich ichidan his qilsada ishonchsizlik qilib, shunchaki menga shunday tuyulyapti, deb hisablardi. Ular tor ko'cha orqali uyga qaytishayotganda ko'chadagi bezorolar ularga tegajonlik qilib xiralik qila boshlashdi. Namjoon Yoolinning ko'ziga ko'rina olmasligi sabab Jin oldinga chiqdi.

— Ulardan uzoq tur - buyruq ohangidan qizlarga yaqinlashayotgan yigitlarga gapirdi. Yigitlar uning ustidan kulishdi.

— Seningcha yolg'iz o'zingdan qo'rqamizmi? Qo'lingdan nima keladi? - dedi yigitlardan biri.

— Otib tashlash - dediyu, kastumning ichidan to'pponchani chiqardi. Yigitlar lulishdan to'xtab jimgina ulardan uzoqlashdi. Ular ketganiga ishonch xosil qilgan Jin to'pponchani yashirib qizlar oldiga bordi.

— Bu yer qizlar yuradigan joy emas.

— Bizni o'ldirmaysizmi? - Seora ovozi titrab dedi. Jin uning qo'rqganini tushunib o'zini oqlay boshladi.

— Xonim bu oddiy o'yinchoq, aktorlar uchun mo'ljallangan qo‘rqmang - dedi Jin unga tabassum bilan. — Sizlarni kuzatib qo'yishimga ruxsat bering.

— Albatta.

— Demak siz aktor ekansizda - Seora hayajonlanib so'radi. Jin bosh silkish bilan javob qildi. — Demak 2 yil oldin Italiyaga suratga tushish uchun borgansiz.

— Eslaysizmi? - Jin hayratlanib so'radi. U uni allaqachon unutib yuborgan deb o'ylardi. Aslida esa unutmagan ekan.

— Ismingiz?

— Kim Seokjin - Jin o'zini oddiy inson deya tanishtirdi. Chunki Seora shaxqatsizlikni yoqtirmasligini va mafiozlarni yomon ko'rishi haqida bir necha bor gapirib o'tdi.

Yoolin ularning oldida shunchaki jim ketardi. U haliham ularning ortidan kimdir kwlyotganini sezar ortiga havotirli qarab quyardi.

Qizlar uylariga yetgach Jin hayrlashib tark etdi. Namjoonning yoniga borib u bilan uyga qaytdi. Ammo tuni bilan Seora haqida o'ylab chiqdi. Ertasi ertalab esgi tanishi orqali bir kichik SNOWDOWN kampaniyasiga borib u yerda aktyorlikni boshladi. Bu go'yo niqobdek edi. U koreada qolishni tanladi. Faqat Seora uchun. Namjoon esa uning hatti-harakatlarini tushunmasdim uning fikr-u hayoli Yoolinda. Uni uzoqdan bo'lsa ham ko'ryotganiga shukur qilardi.
.
.
.
— Jin biz qaytishimiz kerak - bir kun tasodifan unga kelgan xabar sabab u do'stining yo'lini to'sdi. Jin bu ish mubim ekanligini tushundi. Chunki Namjoon Yoolindan uzoqlashmoqchi, nega?

— Nima bo'ldi?

— Suga va boshqalar. Italiyada muammo yuz berdi. Biz borishimiz kerak ekan - dedi u vaziyatni qisqa tushuntirib. Jin ukalariga kerak ekanligini tushunsada, Seoradan uzoqlashishni istamasdi. U ilk bor unga hislari haqida aytmoqchi bo'lgandi. Ammo ular ketishi kerak...

.
.
.
Vaqt o'tib Jin barchasidan charchadi. Qon va qotillik, arzimas Mafiadagi o'rinni bowhidan o'zi xohlagan emas. U Seorani sog'indi. Uning suratiga termulib yotarkan, bir kun kelib barchasidan vos kechishini yoki bu qizdan vos kechishi kerakligini anglay boshladi. U hechkimga aytmasdan Koreaga ketdi. Barchasini ortda qoldirdi. U Koreada kelishi bilan Seora o'qiydigan joyga bordi. Avvaliga uni darvoza yonida kuta boshladi. Ko'p o'tmay bir guruh talabalar darvozadan chiqarkan, u o'zi uchun muhim chehrani izladi. Mana u, sochlari shamolda hilpiragan, yuzida kulgu, qadamlari sekin ammo shaxvatli, poshlani tuflida yurarkan yonidagi qizga onda sonda tegib kulib qo'yardi.

Seora uni kuzatayotgan bir juft ko'zni payqadi va yuzidagi tabassum yanada kengaydi.

— Seokjin - qiz uning ismini aytib u tomon tez qadamlar bilan yurdi. Ammo tuflisining paland poshnasi sabab yiqilay dedi. Jin chaqqonlik bilan qizni belidan ushlab oldi.

— Sekinroq. Ehtiyot bo'l - qizga mehrli va havotirli ko'zlar bilan qararkan Yoolin ularni shunchaki kuzatib turardi.

— Sizda muhim gapir bor - dedi qiz shoshilinch.

— Undan oldin meni eshit qizaloq. Men seni sevaman. Kel uchrashamiz!

— Men ham shuni aytmoqchi edim - Seora ikkilanmasdan Jinni quchoqlab oldi. Ularni kuzatayotgan barcha ularga havas bilan qarashardi.
.
.
.
— Jin hyung ketdimi? - Jungkook akalaridan eshitgan gapiga ishona olmay so'radi.

— Ha ketdi. Bitta qizni deb bizdan vos kechdi. - Suga g'azabga to'lib gapirdi. Boshqalar ham asabiy edi. Ammo faqatgina Duga g'azabini oshkor ko'rsatayotgandi.

— Bas qil. Men uni olib kelaman - Namjoon pastportlarini olib tayyorgarlik ko'rdi. Uni boshqalar jim kuzatishdi.

— 7-1=0. - Suga uni kuzatayotib dedi. — Bu oddiy matimatika emas. Bu bizning shior. Uni qaytar. U siz bir to'liq bo'lmaymiz...
.
.
.
— Men qaytmayman Namjoon. U bilan baxtliman - Jin kutilmagan mehmonni yangi uyiga kiritayotganda uning nima sababdan kelganini allaqachon tushungandi.

— Lekin bilasan hyung, biz sensiz to'liq emasmiz - Namjoon bosh kelmadi.

— Namjoon nahotki joningga tegmadi?! To'g'ri biz qiyinchiliklar bilan erishdik lekin qon bilan ham. Men shunchaki o'zim sevgan qiz bilan baxtli bo'lishni xohlayman, oddiy insonlar kabi. Qon va qotilliklardan yiroqda. Sen ham Yoolin bilan bo'lishni xohlamaysanmi? U mafiozlardan nafratlanishini bilasanku?

— Lekin uning otasini Men o'ldirganman. MEN. U meni kechiradi deb o'ylaysanmi? Men u haqida hammasini bilardim. Onasining vafoti,otasidan o'zga hechkimi yo'q ekanini bilardim. Lekin o'zim o'z qo'lim bilan uning otasini o'ldirdim. Uning ko'z oldida. O'shandagi nigohi halihamon esimda. Aras shundoq ham Italiyani bermoqchi edi. Faqat qizi bilan tirik qolishini so'radi. Men esa shunchaki uni otib tashladim. Uning eng qadrli insoni, eng kerakli insonini... - alam bilan gapirarkan, do'stini olib ketishni unutgan yigit eshikdan chiqib ketdi. Tashqari yomg‘irning shitirlashiga to'lgan yerni butunlay nam qilgan edi. Namjoon yomg‘ir ostida hechqanaqa soyobanlarsiz ketardi. U yomg‘irda butunlay shalabbo bo'lganiga qaramasdan o'zi uchun qadrli insonning yoniga shoshilardi. U hozir unga muhtoj ammo u uni ko'rishni ham istamaydi. U universitet talabalar yotoqxonasiga kelib kuzatdi. Yoolin Seora bilan yugurib tashqarida yomg‘ir ostida qizlar bilan bir birga suv sachratib o'ynardi.

"— Kechir gulim. Seni shunday baxtingni buzolmayman. Qo'limdan kelgani faqat seni uzoqdan kulgularingni kuzatish" - u o'ziga o'zi gapirib undan uzoqlashmadi.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

[Comeback] hozirgi vaqt...

— Seokjin sizning u bilan qanaqa aloqangiz bor? - Mashina ketishi bilan Jinni so'roqqa tutayotgan qiz, mafioz bilan ketgan dugonasidan havotir olardi.

— Italiyada hayotimni asrab qolgan. Keyin do'stlashganmiz. Sen bilan tanishganimizdan keyin men ular bilan aloqani uzdim shu - deya yolg'on gapirdi. U haiqatni ayta olmasdi.

— Yaxshi. Seokjiiin - qiz erkalana boshladi. Jin uning harakatlariga biroz jilmayib uning beliga qo'lini o'tkazib uni o'ziga tortdi.

— Qilog'im senda azizam - deb qizning burnidan kichik o'pich qoldirdi.

— Bugun men bilan qoling.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
Davomi bor....

Asarni o'g'irlamang...

Bu asar #Azyoolinia kanali uchun mahsus #Yoolin tomonidan yozilyapti.

Asar haqida o'z fikringizni qoldiring.😊

Ramazon oyining sokin kechalari edi, osmon yulduzlarga to‘lib, har bir nur go‘yo qalblarga taskin berayotgandek edi, masjid yonidagi kichik ko‘chada esa odamlar taroveh namozidan qaytib, sekin-sekin uylariga tarqalishardi.

Minji har doimgidek boshiga ro‘molini mahkam o‘rab, qo‘lida kichik tasbehni asta aylantirib yurardi, uning qalbi esa bu muqaddas oyda yanada muloyimlashib, hislari chuqurlashib ketgandi.

Jungkook esa masjid hovlisida yosh bolalarga Qur’on o‘qishni o‘rgatib bo‘lgach, kitoblarini tartiblab, osmon tomonga bir zum qaradi, go‘yo u ham qalbida nimadir o‘zgarayotganini his qilayotgandek edi.

— Sen yana kech qolding, — dedi Minji sekin jilmayib, uning yoniga yaqinlasharkan, ovozida sokin mehr va biroz hayajon sezilib turardi.

Jungkook unga qarab bosh irg‘adi, ammo nigohini uzoq ushlab turolmadi, chunki Minjining pokligi va samimiyligi uning qalbini g‘alati bezovta qilardi.

— Bolalar bilan biroz ko‘proq qoldim, — dedi u qisqa qilib, qo‘lini cho‘ntagiga solib, o‘zini xotirjam ko‘rsatishga harakat qilarkan.

Ular yonma-yon yurishardi, ammo oralarida aytilmagan gaplar, yashirilgan hislar bor edi, ayniqsa Minjining yuragi bu sukunatni ko‘tara olmay tobora tez urardi.

Bir necha kun o‘tgach, iftorlikdan keyin, shamlar yorug‘ida, hamma uyiga tarqalgach, Minji nihoyat yuragidagi gapni aytishga jur’at topdi.

— Jungkook, men senga bir narsa aytmoqchiman, — dedi u ovozi titrab, lekin ko‘zlari qat’iyat bilan unga tikilgan holda.

Jungkook bir zum jim qoldi, so‘ng asta boshini qimirlatdi.

— Eshitaman.

Minji chuqur nafas oldi, qo‘lidagi tasbehni yanada qattiqroq ushladi, go‘yo shu kichik narsadan kuch olayotgandek edi.

— Men seni yaxshi ko‘raman... bu hislarim oddiy emas, men Allohdan qo‘rqaman, shuning uchun bu sevgini pok saqlashni xohlayman, lekin uni inkor ham qila olmayman, — dedi u nihoyat, ovozi past, ammo juda samimiy chiqdi.

Jungkookning yuzi jiddiylashdi, u bu gapni kutmagandi, qalbida nimadir silkinib ketdi, ammo u darhol o‘zini qo‘lga oldi.

— Minji... bunday bo‘lmasligi kerak, — dedi u sekin, ammo qat’iy ohangda, — biz bu oyda o‘zimizni tiyishimiz kerak, hislarga berilib ketish to‘g‘ri emas.

Minjining ko‘zlari bir lahza titradi, ammo u yig‘lamadi, aksincha, sokin jilmayishga harakat qildi.

— Men bilaman, shuning uchun ham aytdim... yashirishdan ko‘ra halol bo‘lishni tanladim.

Jungkook chuqur nafas oldi, nigohini chetga oldi.

— Kechir, lekin men seni bu tarzda ko‘ra olmayman.

Bu so‘zlar Minjining qalbiga og‘ir botdi, ammo u boshini egib, tasbehini yana aylantirdi.

— Tushundim... — dedi u sekin, — men seni majburlamayman.

Shundan keyin ular orasida masofa paydo bo‘ldi, Minji avvalgidek samimiy bo‘lsa ham, hislarini yashirib, ibodatga ko‘proq berildi, Jungkook esa har safar uni ko‘rganida yuragida g‘alati og‘riq sezardi.

Kunlar o‘tdi, Ramazonning oxirgi o‘n kunligi kirib keldi, Laylatul Qadr kechalari yaqinlashar ekan, Jungkook ko‘proq o‘ylay boshladi, ayniqsa Minjining duoda ko‘zlarini yumib, sokin yig‘layotganini ko‘rgach, uning qalbi larzaga keldi.

— Nega men uni rad etdim?.. — deb pichirladi u bir kuni, masjidning bo‘sh burchagida o‘tirib, — bu faqat his emas edi... u pok edi.

O‘sha kecha u uzoq sajdada qoldi, qalbidagi chalkashliklarni Allohga topshirdi.

Ertasi kuni esa Minjini ko‘rib, nihoyat yuragidagi haqiqatni tan oldi.

— Minji, to‘xta iltimos, — dedi u uning ortidan yetib borib, ovozida shoshqaloqlik va chuqur hislar aralashib ketgandi.

Minji sekin orqasiga o‘girildi, uning nigohi sokin, ammo oldingidek emas edi.

— Ha?

Jungkook bir necha soniya gap topolmay turdi, so‘ng nihoyat yuragini ochdi.

— Men xato qildim... o‘sha kuni sen aytgan gaplarni o‘ylab chiqdim, sening hislaring pok edi, men esa qo‘rqib qochdim, — dedi u ovozi past, ammo juda samimiy chiqdi.

Minjining yuragi tez ura boshladi, ammo u jim turdi.

— Men ham seni yaxshi ko‘rib qolganman... lekin bu hisni noto‘g‘ri yo‘lga boshlashdan qo‘rqdim, — dedi Jungkook davom etib, — agar sen rozi bo‘lsang, biz bu sevgini halol yo‘l bilan davom ettiramiz.

Minjining ko‘zlarida yosh yaltiradi, ammo bu safar u quvonchdan edi.

— Sen jiddiymisan?..

Jungkook bosh irg‘adi, ko‘zlari ilk bor qat’iyat bilan unga tikildi.

— Ha, men bu safar qochmayman.

Minji sekin jilmaydi, qalbidagi og‘irlik nihoyat yengillashgandek edi.

— Unda... bu Ramazon biz uchun boshlanish bo‘lsin.

Shamol sekin esdi, osmon yulduzlari yana porladi, go‘yo bu ikki qalbning pok niyatiga guvoh bo‘layotgandek edi, va ularning sevgisi nafs emas, balki sabr, imon va halollik ustiga qurila boshladi.

(っ╥╯ IN THE END ╰╥c)

Agar shu yergacha o'qigan bo'lsangiz o'z fikringizni qoldiring bu men uchun muhim.

Maxluqlar olamidagi qasr ulkan va sokin edi. Tashqaridan qaraganda u yorug‘dek ko‘rinar, oppoq devorlari va baland minoralari osmon bilan qo‘shilib ketgandek tuyulardi. Uzun ustunlar bilan o‘ralgan yo‘laklar, marmar zinapoyalar, osilib turgan yaltirab turgan chiroqlar hammasi qirollikka mos ulug‘vorlikni ko‘rsatardi.

Ammo qasr ichida g‘alati sokinlik yashardi. Ba’zi yo‘laklar juda uzun bo‘lib, oxiri zulmatga singib ketardi. Devorda osilgan mash’alalar yonib turgan bo‘lsa ham, soyalar devor bo‘ylab tirikdek qimirlar, go‘yo qasr o‘zi ham nafas olayotgandek edi. Bu joyda ham yorug‘lik, ham zulmat birga yashardi.

Ana shu qasrning markaziy zalida Yoolin turardi.

Uning qarshisida kichkina Yeosang turardi. Bola onasiga qarab ikkilanib qoldi.

— Omma… dadamni jahli chiqadi, — dedi u sekin.

Yoolin uning oldiga cho‘kdi. Sochlarini siladi.

— Men tez qaytaman, kichkintoyim. Faqat bir oz vaqt. Otamni ko‘rib kelishim kerak. Dadang meni olib kelishga boradi.

Yeosang onasining ko‘zlariga qaradi. U yerda xavotirni ko‘rdi.

Shunda u asta qo‘lini ko‘tardi.

Havoda qorong‘i chiziq paydo bo‘ldi.

Avval u faqat tutunga o‘xshardi. Keyin u yoyilib, burilib, qora girdobga aylana boshladi. Havoni tortib olgandek shovqin paydo bo‘ldi. Yorug‘ qasr o‘rtasida qora portal ochildi go‘yo ikki olam orasidagi yara.

Uning ichida faqat zulmat bor edi. Cheksiz, chuqur zulmat.

Yoolin Yeosangni quchoqladi.

— Men qaytaman.

Keyingi lahzada u portalga qadam qo‘ydi. Qora girdob uni yutib yubordi.

Zal yana sokinlashdi.
Ammo uzoq emas.
Yoongi paydo bo‘ldi.

U bir qarashda hammasini tushundi. Ochilgan portalning izlari hali havoda qolgan edi.

Uning ko‘zlari qorayib ketdi.

— Yeosang…

Bola qo‘rqib qoldi.

— ommam buvamni ko‘rishga ketdi… — dedi u past ovozda.

Yoongi bir necha soniya jim turdi. G‘azabi ichida qaynardi. Keyin u ham portal izlari tomon yurdi.

— Bu ayol… — dedi u tishlarini qisib.

Zulmat yana harakatlandi.
Yoongi ham qora bo‘shliq ichiga kirib ketdi.
Zal yana bo‘sh qoldi.

Markazda faqat kichkina Yeosang turardi.

Qasrning uzoq soyalaridan g‘ayritabiiy mavjudotlar asta paydo bo‘la boshladi. Ba’zilarining ko‘rinishi aniq emas faqat tutunga o‘xshash shakllar. Ba’zilarining uzun qo‘llari va yaltiragan ko‘zlari bor edi. Ular qasrning eski xizmatkorlari, qorong‘ulikdan yaralgan mavjudotlar edi.

Ular Yeosang atrofida sekin aylanib turishdi. Ammo hech biri unga yaqinlashmadi.

Bola qasr o‘rtasida yolg‘iz turgan bo‘lsa ham, ular unga zarar bermasdi. Chunki u Yoongining o‘g‘li edi.

Yeosang katta zalga qarab turdi. Portal allaqachon yopilib ketgan edi.

— Ommam tez qaytadi… — deb o‘ziga pichirladi u.

Soyalar esa jim turib, kichkina vorisni kuzatishda davom etishdi.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

Portal qorong‘i girdob kabi yopildi va havo yana jim bo‘lib qoldi.

Yoolin oyoqlarini yerga qo‘ygan zahoti tanish hidni sezdi. Yog‘och pol, eski devorlar, derazadan kirayotgan sovuq shamol… bu uning uyidir.

Bir necha soniya u qimirlamay turdi. Yuragi tez urardi.

— Uyim… — deb pichirladi u.

Orqasidan qora tutun yana harakatlandi. Yoongi ham portal orqali chiqib keldi. Uning nigohi darhol xona bo‘ylab aylanib chiqdi deraza, eshik, qorong‘i burchaklar. Go‘yo bu olam unga yoqmasdi.

Yoolin orqasiga o‘girildi.

— Siz kelmasangiz ham bo‘lardi, — dedi u.

Yoongining lablari sovuq tabassumga tortildi.

— Seni yolg‘iz qo‘yaman deb o‘yladingmi?

U bir qadam yaqinlashdi. Yoolin uning nigohidagi g‘azabni aniq ko‘rdi.

— Yeosangni portal ochishga majburlading, — dedi Yoongi past, ammo og‘ir ohangda. — Buni yana takrorlama.

— Men majbur qilmadim! — Yoolinning ovozi ko‘tarildi. — Men faqat otamni ko‘rmoqchi bo‘ldim!

— Bu olam xavfli.

— Men dadamni yolg‘iz qoldira olmayman! — dedi Yoolin keskin.

Xonada bir lahza sukut cho‘kdi.

Yoongi unga uzoq tikilib turdi. Keyin chuqur nafas oldi.

— Yaxshi.

Bu so‘z Yoolinni hayratga soldi.

— Nima?

Yoongi asta dedi: — Uni ko'rasan va biz qaytamiz!

— Lekin dadam qayerda? Hyunjin dadamni ogohlantirishi kerak edi. - Yoolin havotir bilan uyni qidirdi. Ammo hechkim yo'q edi. Uy anchadan beri odam yashayotganini inkor qilardi.

— Uni qutqaraman.

U Yoolinga yana yaqinlashdi. Yoolinning iyagidan ushlab, yuzini ko‘tarib qo‘ydi.

— Keyin men bilan qaytasan.

Bu buyruq edi. Shart emas.

Yoolin uning ko‘zlariga qaradi. Bu nigohda qaror bor edi u qarorini o‘zgartirmaydi.

— Qayerga olib ketishganini bilaman, — dedi Yoongi nihoyat. — Yun…

Yoongining ko‘zlarida zulmat bir zumda chuqurlashdi.

.
.
.
.

Ular ko‘p vaqt yo‘qotishmadi.

Shahar chetidagi eski bino yonida to‘xtashdi. Tashqaridan qaraganda oddiy ilmiy markazga o‘xshardi, lekin ichkarida sovuq metall hid bor edi.

— Labaratoriya… — dedi Yoolin past ovozda.

Yoongi eshikni hech qanday kuch ishlatmasdan ochdi. Qulf o‘zi singandek ovoz chiqardi.

Ichkarida yarim qorong‘i yo‘laklar, miltillab turgan lampalar, metall stol va apparatlar bor edi. Bu joy ilmiy markazdan ko‘ra tajriba qafasiga o‘xshardi.

Yoolinning yuragi siqildi.

— Dadam…

Yoongi oldinda yurardi. Uning qadam tovushi polga og‘ir urilardi.

Bir nechta eshik ochildi. Xonalar bo‘sh. Apparatlar ishlamayapti. Stollar ag‘darilgan.

Go‘yo kimdir bu joyni shoshilib tark etgandek edi.

— Bu yerda hech kim yo‘q… — dedi Yoolin.

Yoongi markaziy xonaga kirib to‘xtadi. Uning ko‘zlari atrofni sovuq kuzatardi.

— Ular qochgan.

Yoolin birdan qo‘rquvni his qildi.

— Dadamni olib ketishgan bo‘lishi mumkinmi?…

Yoongi asta unga qaradi.

Keyin yana atrofga.

Birdan metall stol ustidagi izlarga ko‘zi tushdi. Qon emas… lekin kurash izlari.

Yoongi qo‘lini stolga tekkizdi. Ko‘zlari qorayib ketdi.

— Ular uzoqqa ketmagan.

Yoolin unga yaqinlashdi.

— Siz his qila olasizmi?

Yoongi unga tikildi. Bu safar nigohi yumshoq emas edi xavfli, qorong‘i.

— Men hamma narsani his qila olaman.

U yana bir qadam yaqinlashdi. Yoolin orqaga chekinmadi.

— Va agar ular senga tegishsa… — Yoongining ovozi pichirlashga tushdi, lekin ichida bo‘ron bor edi. — Bu olamda ularni qutqaradigan hech kim qolmaydi.

Yoolinning yuragi tez urdi.

Bu sevgi edi.

Lekin bu sevgi… qorong‘i, egallovchi va xavfli edi.

Yoongi uning bilagidan ushlab, o‘ziga tortdi.

— Men seni yana yo‘qotmayman.

Labaratoriya ichida sovuq shamol esdi. Oqartirilgan devorlar orasida Yoongining zulmati asta taralayotgandek edi.

Labaratoriyada sovuq havo suzib yurardi. Oqartirilgan devorlar, o‘chirilgan monitorlar, yarim ochiq shkaflar hammasi shoshilinch tark etilgan joyni eslatardi. Yoolinning yuragi bezovta urardi.

— Ular bu yerda edi… — dedi u past ovozda.

Yoongi stol ustidagi temirni barmoqlari bilan sekin bosdi. Metall chirillab egildi. Uning ko‘zlari qorayib borardi.

— Ular bu yerda seni kutishgan, — dedi u sovuq ohangda.

Yoolin titrab ketdi.

— Nima demoqchisiz?..

Yoongi unga qaradi. Nigohida og‘ir shubha va g‘azab aralash edi.

— Bu tuzoq.

Xonada bir zum sukut cho‘kdi. Lampalar miltilladi. Uzoq yo‘lakdan shamol o‘tib, eshikni sekin g‘iyqillatdi.

Yoolin bir qadam Yoongiga yaqinlashdi.

— Men qo'rqyapman..

Yoongi Yoolinning bilagidan ushlab, o‘ziga tortdi. Juda yaqin. Nafasi yuziga urilardi.

— Yoolin doim yoningdaman.

— Qo‘limni qo‘yib yuboring… — dedi u sekin, lekin qarshilik qilmay.

Yoongi qo‘lini bo‘shatmadi.

— Men seni yo‘qotganimda nima bo‘lganini bilasanmi? — dedi u pichirlab. — To‘qqiz kun. Sen uchun esa to'qqiz yil davomida bu olamni kulga aylantirmoqchi edim.

Yoolin ko‘zlarini katta ochdi.

— Yoongi…

— Men seni yana yo‘qotmayman.

U qizni devorga suyab qo‘ydi. Nigohi qorong‘i, ammo ichida og‘riq bor edi.

— Agar kimdir seni mendan tortib olishga harakat qilsa… men ularni yo‘q qilaman.

Yoolinning yuragi tez urdi. Bu so‘zlar qo‘rqinchli edi… lekin ichida g‘alati iliqlik ham bor edi.

— Siz hali ham o‘sha Yoongimisiz — dedi u asta.

Yoongi kulmadi.

— Yo‘q. Men undan ham yomonrog‘iman.

Shu payt uzoq yo‘lakdan temir eshik yopilgandek ovoz keldi.

Yoolin darhol burildi.

— Dadam!

U yugurmoqchi bo‘ldi, lekin Yoongi qo‘lidan tortib qoldi.

— To‘xta.

— Qo‘yib yuboring! Balki u shu yerdadir!

Yoongi bir lahza ko‘zlarini yumdi. U nimanidir sezayotgandek edi.

— Yo‘q… bu yerda boshqa narsa bor.

Xonadagi lampalar birdan o‘chib-yonib ketdi. Qorong‘ulik qalinlashdi.

Yoolin asta Yoongining yoniga yaqinlashdi.

— Nima bo‘lyapti?..

Yoongi uning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi.

— Ular seni qo‘rqitmoqchi.

— Kimlar?..

Yoongi sovuq kuldi.

— Odamlar.

U Yoolinning yuziga qaradi. Barmoqlari bilan uning iyagini ko‘tardi.

— Lekin ular bitta narsani unutishdi.

— Nima?..

Yoongi pichirladi:

— Sen endi oddiy odam emassan.

U qizni o‘ziga tortib, peshonasini uning peshonasiga tekkizdi.

— Sen mening rafiqamsan. Ular bilmaydiki, sening yoningda maxluqlar olami qiroli borligini.

Labaratoriya ichida qorong‘i sukunat yoyildi.

Va bu sukunatda kimdir ularni kuzatayotgandek edi…

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

To be continued.....
Asarni o'g'irlamang....

Asar haqida fikr qoldiring va reaksiya ham unutmang😊

Eslatma‼️
Sizning fikringiz qanchalik uzun bo'lsa ff ham uzun bo'ladi. Hechqanaqa fikr yozmasdan keyingi qismni kutmang. Men kim fikr yozyapti yoki yo'q hammasini eslab qolyapman.

> Sevgi ularni olib chiqdi, gunohlar esa yana zulmatga qaytardi.

— Senga nima bo'ldi? - uning ko'zlaridagi yoshni ko'rib undan havotir ila qaradi.

— B..bu qanaqa ifor? Kimsiz o'zi? Nega sizning mashinangizdan bunaqa hid kelyapti? Aslida kimsiz? - qiz havotirli ko'zlarining yigitning ikki ko'zlari orasida o'ynatardi. U bu iforni biladi. Unga bu ifor yetarlicha azob bergan. Nega u oldin bunga e'tibor bermagan edi. O'sha vaqt extimol shifoxona antiseptik hidlariga burni to'lib qolgandir. Extimol hozir u hotirjam bo'lgani uchun bu ifor unga sezilgandir. Yoki u otasini sog'inganligi sabab har yerdan uning ifori kelar.

— Haligi senga aytmoqchi edim. Men...

— Ismingiz nima? - yigitning gapini bo'lib u dedi. Ko'zlarida yosh allaqachon o'z kosasini qoplagan, birozdan so'ng shaffov qobiqni parchalab otilib chiqgudek to'lib turibdi.

— Yoongi. Meni Suga nomi bilan tanishadi. - u undan hech nimani yashirishni xohlamasdi. U Jin kabi ish tutishni xohlamasdi. Yillab qiyinchilikda yig'gan obrosi va qo'l ostidagi davlatlarni shunchaki tashlab keta olmasdi. Ha u uni sevib qoldi. Ilk ko'rishda,uning ko'zlariga go'yo Tinch okeanidagi Mariana botig'iga cho'kib ketayotgandek his qilgan tuyg'usini boshqa so'z bilan ifodalay olmasdi. U uni shunchaki sevishni emas, u unga egalik qilishni istardi. U u haqida to'liq bilmasa ham, u uning aynan kim ekanligini bilmasa ham u unga tegishli bo'lishini xohlardi. Har bir narsasi, yurak urishi hatto har bir nafasi uniki bo'lishi kerak. U faqat shuni his qilardi. To'g'ri bu sevgi deyilmaydi, bu egalik qilish ammo u buni sevgi deb atadi.

— Korea va Italiya mafiasini birlashtirgan Bangtan guruhi a'zosi. Min Suga yoki Agust D - u davom etdi. U bu gaplarini g'ururlanib, mag'rurlarcha aytdi. U bilmasdi, bu gaplar qizning o'tmishini eslatishini, yarasini yangilashini, yuragini teshishini bilmasdi.

— S..siz - deya titradi qiz. U ko'zlaridagi havotirning joyini qo‘rquvga berdi. U oztoq orqaga tisarildi. Mashinaga tanasi yopishdi. Yoongi undagi bu o'zgarishdan hayron qoldi.

— Axvoling yaxshimi? - qo'lini qizning yelkasiga qo'ymoqchi bo'ldi. Ammo qiz birdan o'zini yanda ortga tortdi. U qo'rqyotgandi. U o'tmishga qaytgandek, 4 yil oldin ko'z oldida qon bilan bezatilgan uyi va qonga belangan otasini esladi.

— S..siz o'shalardansiz. Siz otamni o'ldirganlardansiz - qiz yig'lab yubordi. U qo'rqyotgandi. Ammo shu bilan u yigit bilan o'zini xavfsizdek his qilardi. Extimol u ham uni sevib qolgan. — Siz qotilsiz - davom etdi qiz. — kichik davlat uchun otamni o'z qizi ko'z o'ngida o'ldirgan odamlardan birisiz - dedi yig'lab.

Yoongi uni bag‘riga tortidi. Hech so'zlarsiz sochlarini siladi. Unga taskin bergandek qo'larini qizning yelkasidan silab o'tkazdi.

— Vitellimisan? - u endi uning kimligini bildi. U endi uni tanidi. U endi nima qilib qoxyganini angladi. U hozirgi mavqeasining ortida shu kichik qizning og'rig'ini ko'rdi. U pushaymondami? Yo'q. U afsusda emas. U hechqachon qilgan ishidan afsuslanmagan lekin hozir nega uning qalbi og'riyapti? Nega bu qizning ko'z yoshlariga bardosh bera olmayapti? U bunga qanaqa nom berishni bilmaydi. Qiz ham uning bag'rida yig'layapti. Uning yurak urishini eshityapti. Nafas olishini his qilyapti. Issiq taftini sezyapti. Bu tuyg'ular unga huddi onasining vafotidan keyin otasi bergan taskindek edi.

Ular ancha vaqt shu xolatda turishdi. Ularni kuzatayotgan odamlar havas bilan qarashar, ulardagi og'riq va tuyg'ularni bilmasdan ularni juftliklar deb o'ylashardi. Ammo birgina inson bunga shubha qilardi. U qizga taskin bera olmayotganidan, qizning shu axvolga kelishiga sabab bo'lganidan afsuslanardi.

[Flashback] 4 years ago

— Nega isming Koreyslarga xos, lekin familiyang Italiancha? - yigit o'z qiziqishlatini yashira olmay so'radi. Kuzning ilq kunlarida 3 oydan beri kuzatib yurgan qiz bilan ahiyri tanishishni maqsad qilgandi. 3 soatlik sayr, ovqatlanish, suhbat davomida ular deyarli yaqindan tanishishgandi. Yigit odatdagidan biroz zamonaviy uslubda kiyingan, sochlari qoshi ustiga tushgan, oyog'ida asl brend krasovka, u o'zini go'yo boylardan ko'rsatardi.

— Onam Koreys bo'lgan, dadam esa Italyan. - javob berdi qiz. U sochlari to'lqinsimon bo'lib beligacha tushgan, peshonasida ozroq soch tolasi, qulog'ida kichik zirak, lablariga pushti lab bo'yog'idan bo'lak hechqanday kasmetika yo'q. U esa juda oddiy kiyingan, go'yo u mafianing vorisi emasdek edi.

— Yoolin Vitelli - yigit qizni ismini takrorladi. U uni sevib qolgan, uni himoya qilishni xohlagan shu bilan uning aslida kimligini hali faxmlamagan edi. Italiyada "Vitelli" familiyasi ko‘p, u u oiladan bo'lishi mumkin emas derdi. Chunki Aras Vitelli o'z qizi haqida so'z ochmagan, uni himoya qilish uchun uning borligini sir saqlagan, yashirincha uning ortidan odam qo'ygan ammo u yigitni dushman sifatida emas, balki jajji qizi o'zi uchun mos yigitni topgan deya o'y qilgan edi xolos.

— Kim Namjoon. Ismingiz manosi nima? - qiz ham yigit bilan ko'proq suhbat qilish uchun turli savollar berardi. Extimol u Yoolinning hayotidagi ilk do'st yoki undan ham yaqinroq inson bo'lishi uchun yo'l ochayotgandek.

— Umm, unchalik bilmadim. Ammo mening yurtimda "Nam" "janub", "Joon" esa "aqlli, istedotli" degan manoni bildiradi. Ularni yig'sak "Namjoon" ismi “iste’dodli yoki a’lo qobiliyatli inson” degan mazmunga yaqin bo‘ladi. - u do'stlaridan eshitgan ismi haqidagi tarifni qiz bilan bo'lishdi. U maqtanishni istamas, lekin qizning ko'ziga yaxshi ko'rinishni xohlardi. U qizni xohlardi. Uni sevishni, balki kelgusida ham u bilan qolishni istardi. Ammo yigitning hayoti orzu qiladigan darajada emas, hozircha, lekin keyin balki Yoolin Namjoonning zaifligiga aylanganda yanada xavfsiz bo'lar, bularni hammasini o'ylagan Namjoon kelajakda emas, hozir u bilan baxtli bo'lishni xohlardi. U hali o'z to'dasini yuksaltirgani yo'q. Korea mafiasiga endigina qo'shilgan 7 bola, uni zabt etishni maqsad qilgani ham yolg'on emas.

— Manosi ham chiroyli ekan - dedi qiz nigohini yigitga qaratib, shu on ko'zlar tutashdi. Namjoonning yuzi qizardi. Balki u chin dildan sevar ammo qizda ham shunaqa tuyg'u bormi? Balki u hali sevgi nima ekanligini anglolmas. Axir u endigina 15 yosh. Kelgusi 3 oyda 16 yoshga kirishi kerak bo'lgan qizcha. U sevgi nima ekanini faqat yoshlikda eshitgan ertaklari va ota onasining tanishuvining qiziq voqealarini eshitgan halos. Bu haqida unga onasi ko'p bor so'zlagan. Koreadagi kichik uyda yashaydigan qiz, o'qishga berilgan, hayotida sevgiga joy yo'q bo'lgan qiz bo'lgan, bir kun uyi yonida yarador yigitni ko'rib qolgan va uni o'z uyiga kiritgan. Yigitning xavfli ekanligini bilsada unga yordam berishni xohlagan qiz, kunlar o'tib u bilan turmush qurdi va jajji qiz farzandli bo'ldi. Uning qizi o'zi kabi go'zal va mehribon edi. U otasi bilan kuda yaqin, uning erka qizi edi. Bir kun maktabga chiqishidan oldin otasining so'zlari uning kichik aqlini shoshirib qo'ydi: "Yoolin yodingda tut, kimdir men haqimda so'rasa, meni amakim degin. Otang ekanligimni aytma" kichik qiz uning so'zlarining manosini anglab yetmagan bo'lsada, otasining so'zlarini ikki qilmadi. Bu Yoolin uchun xavfsizlik edi go'yo. Yoolin maktabda Seora bilan tanishdi. Ular yaqin do'st edi. Ammo ularning baxti ko'pga bormadi. Yoolin 12 yoshga kirgan kuni, onasi bilan savdo markazidan shirinlik olib qaytishayotganda ko'ngilsizlik sodir bo'ldi. Mashina katta tezlikda ularga keldi. Yoolinning onasi qizini saqlab qo'lish uchun uni yo'lning chetiga itarib yubordi. O'zi esa mashina ostida qoldi. Bu ayanchli o'lim va daxshatli avtoxalokat Yoolinning miyyasida katta travma qoldirdi. U o'zini tiklolmadi. Otasi esa uni Italiyaga olib ketdi. Korea u uchun to'g'ri joy emasdek edi. Ammo bu ishi o'zi uchun ham Yoolin uchun ham xavfsizlik emasdi.

Aras Vitelli Italiyaning mafia vorisi edi. U missiya bilan Koreaga kelib u yerda Kim Sera bilan tanishdi. U bilan turmush qurdi. Farzandli bo'ldi. Ammo bu tasodif uni o'z rafiqasidan, sevgan insonidan, qizining onasidan ayirdi. U qizi uchun ham uni Vataniga olib ketishi kerak edi. Yoolin Italiyada boshida qiynaldi. Ammo vaqt o'tib ko'nikdi. Otasi uning xavfsizligini yashirincha olib borardi. Yoolin onasi kabi kamtar va ishonuvchanligi sabab unga xavf solishlari qiyin emasdi.

Yoolin onasining vafoti va Italiyaga qanday kelib qolganligini Namjoonga aytdi-yu, ammo otasining aslida kimligini aytmadi. Balki uni qo'rqitib yubormaslikni xohladi. Seoradan keyingi do'sti otasi mafia ekanligini bilgach undan kechib ketishni albatta xohlamasdi. Shu sabab bu sir qoldi.

Ular hayrlashishdi. Yoolin o'z uyi tomon, otasining yoniga shoshildi. U yangi do'sti haqida unga so'zlab berishni juda xohlardi. Uyga katta qadamlar bilan kirib keldi. Janob Vitelli o'z kabinasida qizi haqidagi so'ngi ma'lumotlarni ko'zdan kechirib o'tirardi. Qizining eshikni taqqilatishsiz kirishi sabab suratlarni chetga oldi. U uni kuzatib yurishganini bilmasligi kerak edi. Shu sabab Janob Vitelli buni yashirdi.

— Nima bo'ldi qizim - odatda ruxsatsiz hatto oshxonaga kirmaydigan qizi o'z kabinasiga shoshilib kirganiga biroz hayronlik bilan so'radi.

— Bilasizmi dadajon - qiz otasining orqa tomonidan quchoqlab gap boshladi. — Men yangi do'st topdim. U juda yaxshi ekan va u Koreys ekan - u ko'zlarida biroz chaqnash bilan so'zladi. U o'z sirlari bilan gaplashadigan onasi yo'qligi sabab otasi bilan bo'lishardi.

— Ho'sh u yigitmi? - dedi Janob Vitelli qiziga biroz ko'z tashlab. Qizdan kichik bosh irg'ashini his qilib labiga kulgu yoyildi. U bularni allaqachon bilsa ham u o'zini birinchi marta eshityotgandek tutdi. Yaxshi aktor.

— Dada u Italiyaga ish bilan kelgan ekan. Keyin biz tanishib qoldik. U meni sizning qizingiz ekanimni bilmaydi - dedi biroz kayfiyati tushgandek. Otasi esa so'z ohangidan buni darrov payqadi.

— Nega xafasan? - so'radi qizini o'ziga qaratib.

— Agar u sizdan qo'rqsachi, - u yana otasining quchog'iga kirdi. Ota uni yoshlikdagi kabi tizzasiga o'tqazib sochlarini siladi.

— Chindan sevgan inson, sevgan insonining kimligiga ahamiyat bermaydi - dedi ota qizni tinchlantirgandek bo'lib.

— Dada - qiz birdan jaxl bilan boshini ko'tardi. — Qanaqa sevgi? Men uni sizga do'stim deyapmanku.

— Ha to'g'ri do'st - deb yana kulib qo'ydi, qizining peshonasidan o'pdi. — Endi esa xonangga bor. Uxlab ol - dedi qizining keyishiga ishora qilib. Yoolin itoatkorona xonadan chiqdi. To'g'ri o'sining xonasiga borib kiyimlarini alishtirdi va yotog'iga o'zini tashlab uxlab qoldi.
Janob Vitelli esa yordamchisini oldiga chaqirdi. Robert u Italiyaga qaytgandan buyon uning yonida sodiq bo'lib xizmat qilgan inson edi. U jiddiy va qora kastyum shim gavdasini katta ekanligini ko'rsatib, uni yanada jiddiy ko'rsatardi. U Namjoon haqidagi kichik detalgacha yig'ib kelgan faylni boshlig'iga tutkazdi.

— Janob qizingiz xavf ostida - Robert yuzidagi jiddiylikni yashirmasdan gapirdi. Shu on tashqarida portlash ovozi keldi. Go‘yo yer ikkiga bo'linib uyning yarmi yer ostiga kirib ketgandek edi.

Janob Vitelli bilan Robert xonadan qurollangancha chiqishdi. Yoolin shovqindan qo'rqib uyg'ondi. U nima bo'lyotganini anglab yetmasdan uy atrofini o'q ovozi tutdi.

— Dada - qiz baqirib xonadan yugurib chiqdi. Zinaga yetmasdan o'ziga tanish ovozni eshitib joyida muzladi.

— Senga Italiya kerakmi? Yaxshi ol! Faqat qizimga teginma. Uni qo'yib yubor - yelkasidan oqayotgan qonni to'xtatish uchun qattiq ushlab turardi.

— Seningcha qizingni qo'yib yuborsam, keyinchalik mendan qasos olish uchun qaytib kelmaydimi? - yigit qo'lidagi to'pponchaning tepkisini bosdi.

Birdaniga yana o‘q ovozi yangradi.
Janob Vitellining ko‘ksiga o‘q tegdi. U bir qadam orqaga chekindi. Nafasi bir lahza bo‘g‘ildi. Qo‘llari titrab ko‘ksiga bordi, barmoqlari orasidan issiq qon oqib chiqdi. Ko‘zlari katta ochildi go‘yo nima bo‘lganini tushunishga ulgura olmayotgandek. U zinaning yonida muvozanatini yo‘qotdi. Tanasidan kuch asta-sekin chiqib ketayotgandek edi. Bir qo‘li zina panjarasiga ilindi, lekin bardosh bera olmadi. Tizzalari bukildi. Erkak og‘ir nafas olib, asta zina tagiga qulab tushdi. Qon marmar pol ustida yoyila boshladi.

Yuqorida esa zina tepasida q
Yoolin turardi. U hammasini ko‘rib qoldi. Qizning ko‘zlari dahshatdan keng ochilgan, lablari titrar edi. Ovozi chiqmay qoldi. U zinadan pastga qarab qotib qoldi xuddi tanasi muzlab qolgandek.

— …Dada?..

Faqat shu so‘z pichirlab chiqdi. Pastda esa qo‘lida qurol tutgan o'ziga tanish bo'lgan yigit turardi. Uning yuragi ham bir zumda muzlab qolgandek bo‘ldi. Ko‘zlari zinaning tepasidagi qizga tushdi… va u shu zahoti tanidi.
Bu u sevib qolgan qiz edi.
Yigitning qo‘lidagi qurol asta titray boshladi. Nafasi og‘irlashdi. U yana polga qaradi… keyin qizga… yana polga. Shunda haqiqat yuragiga urilgandek bo‘ldi.
U o‘ldirgan odam u sevgan qizning otasi edi.

— Yo‘q… — u pichirladi, ovozi xira chiqdi. — Yo‘q… men… bilmasdim…

Yoolin esa asta zinadan bir qadam pastga tushdi. Uning ko‘zlari yoshga to‘la, lekin u yig‘lay ham olmayotgandi. Faqat shok ichida otasining qonsiz yuziga qarab turardi.
Erkakning ko‘zlari yarim ochiq edi. Nafasi allaqachon to‘xtagan.
Namjoon esa o‘z qo‘llariga qaradi xuddi ular begona bo‘lib qolgandek. Pushaymonlik ichini kemira boshladi. U sevgan qizining hayotini o‘z qo‘li bilan parchalab qo‘yganini endi tushungandi.

— Dada - Yoolin oyog'iga kuch kirib yerda yotgan otasining jasadi tomon yugurdi. Uning bag'rini o'ziga tortarkan ko'zlaridan yosh to'xtamasdi. Qarshisida turgan inson esa haliham uni ko'rganidan qotib turardi.

— Yoolin - dedi Namjoon qo'lidagi qurolni yerga tushurarkan — Men bilmagandim. Qasam ichaman men bilmagandim.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
Davomi bor....

Asarni o'g'irlamang...

Bu asar #Azyoolinia kanali uchun mahsus #Yoolin tomonidan yozilyapti.

Asar haqida o'z fikringizni qoldiring.😊

Avtor pov:
Xonadagi havo bo‘g‘ilib ketdi. Yoongi uni bag‘riga tortgancha sog'inchdan sochlarini silardi. Qiz esa holsizlikdan bexush edi. 9 yil oldin yo'qotgan hotirjamligini endi topdi va behavotir uxlardi. Yoongi qarshisidagi marvaridga tikilib uni qanchalik sog'inganligi haqida o'ylar unga kechagi tun kamlik qilgandek edi.
Yoongi uning yuziga uzoq tikilib qoldi. Yoolinning nafasi nihoyatda sokin, bolalarnikidek beg‘ubor edi. Zulmat yutgan xonada faqat uning oppoq chehrasi nurdek ko‘rinardi. Go‘yo butun saroydagi yorug‘lik shu birgina tanada jamlangandek.

U barmoqlari bilan ehtiyotkorlik bilan Yoolinning sochlarini chetga surdi.

9 yil.

9 yil davomida u o‘zini zulmat hukmdori deb o‘yladi. Sovuq, hissiz, qat’iy. Ammo hozir bag‘rida yotgan ayol uning barcha devorlarini parchalab yuborgandi. Kechagi tun uning qaytishi, uning nafasi, uning ko‘z yoshlarining issiqligi Yoongiga kamlik qilgandek tuyulardi. Go‘yo yillarni bir kechada qoplash imkonsiz edi.

U asta pichirladi:

— Men seni unutmaganman…

Xona soyalar bilan to‘lgan bo‘lsa-da, Yoongining ko‘zlarida og‘ir pushaymon porlardi. U Yoolinning qo‘lini o‘z qo‘liga oldi. Uning kafti hali ham titroqdan iliq edi.

Shu payt eshik ortida mayin qadam tovushi eshitildi.

Yeosang.

U sekin eshikni ochdi. Bu safar Yoongi qarshilik qilmadi. Bola ichkariga ehtiyotkorlik bilan kirdi. Uning ko‘zlari otasidan onasiga o‘tdi.

— Oyim uxlayaptimi?.. — deb pichirladi u.

Yoongi bosh irg‘adi.

Yeosang yaqinlashdi va yotoq chetiga o‘tirdi. Onasining qo‘liga barmoqlarini tekkizdi. Yoolin uyquda bo‘lsa ham, refleks bilan o‘g‘lining qo‘lini ushlab oldi.

Yoongining yuragi yana siqildi.

Bu manzara unga begona edi, lekin shu qadar kerakli ediki. U o‘g‘liga qaradi besh yoshli, ammo ko‘zlarida o‘ziga o‘xshash chuqur soyalar bor. So‘ng yana Yoolinga qaytdi.

U ichida sukut bilan qasam ichdi:

Bu safar ularni qo‘yib yubormaydi.

Zulmat ichida birinchi marta Yoongining xonasida sovuq emas, iliqlik hukm surdi.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

Yer olamida havo birdan sovib ketgandek bo‘ldi. Yoolin va Yoongi tutundek ko‘zdan g‘oyib bo‘lgan joyda faqat sukut qoldi. Daraxtlar shovulladi, lekin bu shovqin ham Hyunjinning qulog‘iga yetib bormayotgandek edi.

U bir necha soniya qotib turdi. Ko‘zlarida ishonchsizlik, keyin esa ochiq g‘azab paydo bo‘ldi.

— Jin ursin… — deb tishlarini qisdi u.

Darhol cho‘ntagidan telefonini oldi va tezkor ravishda raqam terdi. Qo‘ng‘iroq uzoq cho‘zilmadi.

— Eshitaman, — dedi sovuq, qo‘pol ovoz.

Hyunjin chuqur nafas oldi.

— Tog‘a… ular ketishdi. Ko‘zim oldida. Tutundek… g‘oyib bo‘lishdi.

Telefonning narigi tomonida og‘ir sukunat cho‘kdi. Keyin nimadir sharaqlab urilgandek ovoz eshitildi.

Bu Janob Yun edi.

— NIMA?! — uning ovozi xonani larzaga soldi. Orqa fonda odamlarning shoshqin qadam tovushlari, ag‘darilgan stol shovqini eshitilardi. — Bitta qizni eplolmaysanmi?!

Hyunjin jag‘ini qattiq qisdi.

— Tog‘a, men bu maxluqni birinchi marta ko‘rdim. U… oddiy odam emas edi. Ko‘zlari… u Yoolinni tortib oldi. Men ulgurmadim.

Yun yana nimanidir tepib yubordi.

— Bahona kerak emas menga! — deb baqirdi u. — Agar u boshqa olamda bo‘lsa ham, zaif joyi bor!

Hyunjin indamay qoldi. Uning ichida qo‘rquv bilan birga qiziqish ham bor edi. Yoongining paydo bo‘lishi bu oddiy voqea emasdi.

Janob Yun sovuqroq, lekin yanada xavfli ohangda davom etdi:

— Hozirning o‘zida Yoolinning otasini Hanni olib kel.

Hyunjin bir zum jim qoldi.

— Nima qilmoqchisiz?..

— Savol berma. — Yun nafasi og‘ir eshitildi. — Agar qiz o‘zi qaytmasa, biz uni qaytishga majbur qilamiz.

Qo‘ng‘iroq uzildi.

Hyunjin telefonni asta tushirdi. Ko‘zlari qorayib ketgandek edi. U oxirgi marta Yoolin yo‘qolgan joyga qaradi.

— Men seni qaytaraman… — deb pichirladi u. — Qanday bo‘lmasin.

— Janob Han…

Hyunjinning ovozi sokin, hatto hurmatli eshitildi. U Yoolin yashagan uy eshigi oldida turardi. Ichkarida chiroq hali o‘chmagan. Bir necha soniyadan so‘ng eshik ochildi.

Janob Han eshik ortida paydo bo‘ldi. Sochlariga oq oralagan, yuzida charchoq izlari bor edi.

— Sizga kim kerak? - dedi u uni tanimayroq turib.

— Men Yoolinning do'stiman. Siz uning otasimisiz? - Hyunjin o'z ro'lini asdoydil bajarayotgandi.

— Ha, o‘g‘lim? Yoolin yaxshimi? — dedi xavotir bilan.

Hyunjin boshini past soldi.

— U… sizni chaqiryapti. Shoshilinch. Menga aytdi, sizni olib kelishimni.

Han bir lahza ikkilanib qoldi.

— Qayerda u?

— Mashinada tushuntiraman. Vaqt yo‘q.

Shubha ko‘zidan o‘tib ketdi, ammo ota yuragi ustun keldi. U eshikni qulflab, Hyunjinga ergashdi.

.
.
.

Labaratoriya sovuq va begona edi. Oqartirilgan devorlar, metall hid, uzoqdan eshitilayotgan apparatlar tovushi.

Han ichkariga kirishi bilan atrofga qaradi.

— Bu yer…

Orqadan og‘ir qadam tovushi yangradi.

Janob Yun paydo bo‘ldi.

— Nihoyat, — dedi u sovuq tabassum bilan.

Han tushunmay qaradi.

— Yoolin qayerda?

Yun yaqinlashdi.

— Menga savol bermang. Maxluq bilan qanday bog‘landing?

— Qanaqa maxluq? — Han chindan ham hayron edi. — Men hech narsani tushunmayapman.

Yun stolga musht tushirdi.

— Qizingni boshqa olamdan kelgan mavjudot olib ketdi! Sen esa “hech narsa bilmayman” deysanmi?!

Han ko‘zlari kattalashdi.

— Yo‘q… bu bo‘lishi mumkin emas…

Uning titroq ovozi rostgo‘y edi. Yun bir necha soniya unga tikilib turdi. So‘ng sovuq ohangda:

— Demak, foydasiz ekansan.

Han boshqa xonaga olib ketildi. Eshik yopildi.

Labaratoriyaning markazida faqat Yun va Hyunjin qoldi.

Yun keskin burildi.

— Sen ham otangdek landavursan.

Hyunjinning ko‘zlari chaqnadi, lekin u jim turdi.

— Otang bir qizni deb opamga hiyonat qilgan. Sen esa bitta qizni olib qola olmading.

— Tog‘a… — dedi Hyunjin tishlarini qisib.

— Nima tog‘a?! — deb baqirdi Yun. — Menga ojizlik kerak emas!

Hyunjin bir qadam oldinga chiqdi. Bu safar uning ovozi aniq va sovuq edi.

— Men sizga maxluqni topib beraman.

Yun jim qoldi. Labida esa kinoyali tabassum bor edi.

— Siz esa Yeosang va Yoolinga ozor bermaysiz.

Bir necha soniya sukut.

Yunning ko‘zlari toraydi.

— Avval ularni top.

Hyunjinning jag‘i qattiq tortildi.

— Topaman.

U ortiga o‘girildi. Eshikni qattiq ochib, labaratoriyadan chiqib ketdi. Qadamlarida g‘azab ham, qat’iyat ham bor edi.

Yun esa ortidan qarab turdi. Uning lablarida sekin, xavfli tabassum paydo bo‘ldi.

— Top… — dedi past ovozda. — Keyin hammasini o‘zim hal qilaman.

Labaratoriya ichida sovuq yanada kuchaydi.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

Maxluqlar olami sokin edi. Tashqarida oppoq saroy ustunlari tong nuri bilan yaltirardi, ammo Yoongining shaxsiy xonasida hali ham yarim zulmat hukm surardi — bu zulmat endi sovuq emas, shunchaki tinch edi.

Yoolin asta ko‘zlarini ochdi.

Avvaliga qaerdaligini anglamadi. Keyin esa o‘zini issiq quchoq ichida his qildi. Orqasidan kuchli, tanish qo‘llar uni mahkam, lekin ehtiyotkorlik bilan o‘rab olgan edi. Nafasini tanidi.

Yoongi.

U qimirlamay turardi. Go‘yo u qiz uyg‘onib ketishidan qo‘rqib, butun tunni bir xil holatda o‘tkazgandek. Ko‘zlari esa allaqachon ochiq — u Yoolinga tikilib yotardi. Bir lahza ham ko‘z uzmagan odamning nigohi.

Yoolin boshini biroz burdi.

Ko‘ksiga yaqin joyda kichkina, iliq tana yotardi.

Yeosang.

Besh yoshli o‘g‘li ona bag‘rida yuzini yashirib, chuqur uyquda edi. Barmoqlari onasining kiyimiga ilinib qolgan, go‘yo yana yo‘qolib ketishidan qo‘rqayotgandek.

Yoolinning yuragi to‘lib ketdi.

Bir tomoni — dunyolarga alishmaydigan sevgisi. Zulmat hukmdori bo‘lsa ham, hozir shunchaki unga termulib yotgan Yoongi. Nigohida qat’iyat, pushaymon va bitmas sog‘inch aralash.

Ikkinchi tomoni — uning butun dunyosi. Yeosangning iliq nafasi ko‘ksini isitib turardi.

Yoolin sekin qo‘lini ko‘tardi. Avval o‘g‘lining sochlarini siladi. So‘ng Yoongining qo‘liga tekkizdi. U darhol javob qaytardi — barmoqlarini qizning qo‘liga chirmadi.

Ular gaplashmadi.

Bu lahza so‘zsiz edi.

Yoongi ko‘z uzmasdi. Go‘yo har bir soniyani yodlab olayotgandek. Go‘yo yana bir bor yo‘qotishdan qo‘rqayotgandek.

Yeosang esa uyqusida sekin jilmaydi.

Saroy tashqarisida yorug‘lik taralib turgan bo‘lsa ham, Yoolinning ko‘nglida g‘ira-shira soyalar paydo bo‘la boshladi.

Yeosang hali ham uning bag‘rida tinch uxlardi. Yoongi esa qarshisida, yostiqqa tirsagini qo‘ygancha, qizning yuzidagi eng mayda o‘zgarishlarni ham kuzatardi.

— Nima bo‘ldi?.. — dedi u past ovozda.

Yoolin ko‘zlarini yumdi. Ichidagi bezovtalik kuchayib borardi.

— Otam… — dedi nihoyat. — U yolg‘iz qoldi. Men hech narsa demadim. U meni qidiradi. Xavotir oladi.

Yoongining nigohi biroz sovudi.

— U xavfsiz, — dedi qisqa.

— Qayerdan bilasan? — Yoolin o‘rnidan sekin ko‘tarildi. — Yer olamida sening dushmanlaring bor. Meni olib ketganingni extimol ko‘rishdi. Otamga zarar qilishlari mumkin.

Yoongi jim qoldi.

Yoolin unga yaqinroq keldi.

— Iltimos… birga boraylik. Faqat ko‘rib kelamiz. Otamni ko‘rsam bo‘ldi. Keyin qaytamiz.

Yoongi boshini sal pastga egdi. So‘ng qat’iy ohangda:

— Yo‘q.

Bu bitta so‘z xonani yana sovutdi.

— Nega? — Yoolinning ovozi titradi. — Men qizing emasman, Yoongi. Mening otam bor. Mening hayotim bor.

— O‘sha hayot seni mendan ayirdi, — dedi u keskin. — O‘sha olam seni xavfga qo‘ydi. Endi qaytishingga yo‘l qo‘ymayman.

Yoolinning yuragi siqildi.

— Men qochmoqchi emasman! — dedi u asta, ammo og‘ir alam bilan. — Faqat otamni ko‘rmoqchiman.

Yoongi javob bermadi. Nigohi yana zulmatga o‘xshab ketdi. Qarori o‘zgarmas edi.

Yoolin asta ortga chekindi. Yotoq chetiga o‘tirdi. Yeosang uyg‘onib ketmasin deb ko‘z yoshini artdi.

Kayfiyati tushib ketdi. Ko‘ngli g‘ash bo‘lib, ichidagi iliqlikning bir qismi so‘ngandek tuyuldi.

Saroy yorug‘ edi.

Lekin Yoolinning yuragida yana bir marta sog‘inch soyasi paydo bo‘ldi.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

To be continued.....
Asarni o'g'irlamang....

Asar haqida fikr qoldiring va reaksiya ham unutmang😊

Eslatma‼️
Sizning fikringiz qanchalik uzun bo'lsa ff ham uzun bo'ladi. Hechqanaqa fikr yozmasdan keyingi qismni kutmang. Men kim fikr yozyapti yoki yo'q hammasini eslab qolyapman.

> Sevgi ularni olib chiqdi, gunohlar esa yana zulmatga qaytardi.

— Janob? - yoshroq yigit eshikni taqqilatib katta eshik yonida ichkaridan javob kutardi. Kirish uchun berilgan ruxsatni eshitgach hech ikkilanmay ichkariga qadam qo'ydi. Ustida odatiy klassik qora kastyum, bu uni yanada jiddiyroq va ishiga mos ko'rsatardi. Qarshisida esa ish stolida xujjatlarga ko'milib ketgan egnida qimmat smoking chap qo'lida kumush metall korpusli Rolex soati bu uni yanada dark vibega olib kirardi.

— Janob Vitelli xonim - u sekin so'zini boshladi. O'ziga tanish ismni eshitishi bilan hayolidagi barcha ish uchun xujjatlarni stolga og'ir tashlab bor e'tiborini hozirgina kirib kelgan yoshroq yigitga qaratdi.

— Unga nima bo'ldi? - chuqur hirillagan ovoz va biroz havotirli ohangda gapirdi.

— Kichik ko'ngilsizlik - jiddiylikni saqlagan holda tushunmovchilikga oydinlik kiritish uchun so'z boshlagan yigitni stolga zarb bilan urilgan qo'l mushti cho'chitib yubordi. — Uning yo'lidan mashina chiqib qoldi. Ammo unga urilmadi. Lekin xonimda vahima xuruji boshlandi. Uni shifoxonaga olib borishdi. Hozirda axvoli yaxshi.

— Kim? - kichik so'roq so'z va ko'z qorachig'i kengaygan erkak tomiridan qon emas g'azab oqyotganini his qildi.

— Janob Min Suga - yigitning so'zlari havoni og'irlashtirdi. Go'yoni so'zlari havodan suzib emas havoni simirib o'tyotgandek xonadan havo yo'qoldi.

.
.
.
.
.

— Axvolingiz yaxshi bo'lsa ketishingiz mumkin - hamshira qizning holatini tekshirib xonani tark etdi.

— Yoolin aniq yaxshimisan? Balki buguncha qolarsan - dugonasidan xavotir olayotgan qiz uning o'ng qo'lini sekin siladi.

— Aysh Seora men yaxshiman dedimku! Bilasan shifoxonani jinim suymaydi. Shu vaqtgacha jim o'tirganim o'zi katta hayratlanarli voqea - dedi qiz dugonasining havotirini yo'qotishga urinib.

— Yoolin Seora haq. Balki bugun qolganing yaxshidir - Seokjin ham ularga qo'shildi. Aslida u ham havotir olyotgandi.

— Yetar! Yig'i-sig'ini keyinga qo'yaylik. Ketasizlarmi tashlab qo‘yaman - bunaqa gaplarga o'rganmagan Yoongi ularning suhbatini bo'ldi.

— Balki uzur so'rarsiz Janob - Seora asabiy yigitga tikildi. U haliham uning mafia ekanligiga ishona olmasdi. U uni o'zicha kibrli boy oilaning erkatoyi deb o'ylardi.

— Nega endi? Axir uning o'zi emasmi mashinam tagidan chiqgan - jiddiylikni oshirib qizga kibrli tabassum qildi.

— Yaxshi ketishni istasangiz ketavering. Biz o'zimiz yetib... - Yoolin vaziyatni tog'irlashga urindi. Ammo yigitning unga tashlangan nigohi sabab keyingi so'zlarini tilida qoldi.

— Men bu taklifni ularga berdim. Seni esa o'zim olib borib qo'yaman - u bu so'zlarni buyruq kabi aytdi. Go'yoki qiz unga tegishlidek.

— Siz bilan ketishni xohlamasamchi - qizning yoshlikdan qolgan o'jar va jizzaki harakteri o'z vazifasini a'lo darajada bajaryapti. U yigitning ohangidan uning qanchalik jiddiy ekanligini sezsada o'zining qaysarligi barchasidan ustun edi.

— Xohishingni so'ramadim - u shunday dediyu qizning qo'lidagi osma dorini uzib oldi. Qizni bir deganda ko'tarib palatadan olib chiqdi. Ortidan esa Seokjin va Seora jaxl bilan unga gapirib yurardi. Yoolin biroz holsiz bo'lsada yigitni o'zidan itarishga bor kuchi bilan harakat qilardi.

— Hoziroq tinchlanmasang seni tinchlantirishning boshqa usulini bilaman - joyida to'xtab qizning harakatdan cheklash uchun oyoq qismini biroz qattiq siqgan yigitning ko'zlari g'azabdan qizardi. Uning nigohini ko'rgan qiz o'zi istamasdan jim bo'ldi. — Aqlli qiz - degancha yo'lida davom etdi yigit.

.
.
.
.
.

— Uni uyiga sog' olib borishiga ishonasizmi Seokjin - Seora yetarli darajada eshittirib gapirdi. Bu esa mashinadagi sukutni tom manoda parchaladi. Yoongi asabiy nafas chiqardi. Seokjin orqa o'rindikda o'tirgan sevgilisiga ko'z qiri bilan qaradiyu — Hammasi yaxshi - dedi. Lekin uning so'zlari go'yo ohirgi ishonch umidini ham uzib yuborgandek bo'ldi.

— Seora havotirlanishning hojati yo'q. Men yaxshiman - 20 daqiqa oldin yigitning kichik taxdidi sabab hatta nafas olishi eshitilmagan qizning so'zlari go'yo quloqga moy qo'ygandek Yoongining e'tiborini tortdi. U mashina old oynasidan qizga manoli shu bilan birga kibrli tikildi. Qizning ham nigohi beixtiyor unga tushdi.

Mashina yo'l chetida to'xtarkan old o'rindiqda o'tirgan Seokjin "qadrdon" do'stiga biroz jaxl bilan qaradi.
— Uni extiyotla - dedi buyruq ohangda.

— 2 yil oldin buyruq berish maqomidan tushgansan hyung - dedi yigit do'stiga biroz pushaymonlik bilan va birdan nigohini o'zgartirdi. Qizga qarab dedi.

— Kichik xonimning uyi qayerda? - yigit go'yo o'zini jentelmendek tutib qizga hushomad qilayotgandek masxarali gapirdi.

— Wausan-ro - qiz qoraytirilgan oynadan tashki ko'chani tomosha qilib bee'tibor javob berdi.

— Yaxshi - dediyu mashina ro'lini biroz qattiq siqilmagancha yo'lda davom etdi.

Biroz vaqtdan so'ng manzilga yetib kelgan mashina asfaltda sekinlab to'xtadi. Qiz unga kichik raxmat deya mashinadan tushdi.

— Hoy - mashinadan go'yo nimasinidir o'zi bilan olib ketyotgandek tuyulgan qizni chaqirdi. Qiz ortiga qarab nima degandek yigitga tikildi.

— Bugun kechga vaqting bormi? Balki birga kechlik qilarmiz. Bu aybni yuvish uchun - ilk bor kimnidir oldida hayajonlanayotgan yigit hozirgi holatidan o'zini lanatlardi. U har bir so'zida qadam va qadam qizga yaqinlashardi. Ular orasida toki 1 qadam masofa qolmaguncha yaqinlashdi.

— Menimcha biz birga ovqatlanadigan darachada yaqin emasmiz - otasidan qolgan kibor bilan javob qilgan qiz yigitdan zig'ircha uzoqlashmadi. U uning reaksiyasini, yuzidagi har bir chiziqni kuzatardi. U nigohini uning ko'zlariga kelganda to'xtatdi. Ular qoramtir, chuqur va sokin edi. Ammo bu sokinlik yuzaki edi. Ichida aytilmagan gaplar, yashirilgan og‘riq va g‘urur qorishib yotgandek. Nigohi o‘tkir, lekin shoshilinch emas u qarayotganda odamni shunchaki ko‘rmaydi, go‘yo ichigacha o‘qib chiqadi. Qoshlarining tabiiy pastroq joylashuvi unga doimiy jiddiy ifoda berardi. Hatto indamay turganida ham xavfli sokinlik sezilib turardi. Ko‘z qovoqlari biroz og‘ir, qarashi esa to‘g‘ri va chekinmas.

Yuz tuzilishi aniq chiziqlarga ega edi. Jag‘ suyaklari keskin, tarang. Yonoq suyaklari yengil bo‘rtib turar, bu esa unga sovuqqon ko‘rinish berardi. Burni to‘g‘ri va mutanosib, lablari esa yupqaroq, ilk ko'rganidagi lablari befarq chiziq holida turgandi.

Ammo hozir…
Lablaridagi o‘sha odatiy istehzo yo‘q edi.
U jiddiy ham emas, masxarali ham emasdi.
Faqat qarab turardi.
Nigohi Yoolinning ko‘zlariga qadalgan. Go‘yo shu masofani bosib o‘tishga jur’at yetmayotgandek. U bir qadam tashlasa, hammasi o‘zgarib ketadigandek.
Yoolin uning ko‘zlarida nimadir ko‘rdi.
Sovuqlik ortidagi issiqlikni.
Qattiq qobiq ortidagi charchoqni.
Va eng xavflisi u ko‘zlar unga begonadek qarayotgani yo‘q edi. Go‘yo allaqachon tanishdek.
Bir qadam masofa.
Ammo o‘sha masofa orasida yurak urishlari aniq eshitilayotgandek edi.

— Menimcha bu biz tanishib olishimiz uchun mahsus kechlik bo'lardi - Yoongi undan nigohini uzmay so'zladi. Yoolin yengil tabassum qildi.

— Yaxshi kechgi soat 7da - u yigitdan bir qadam ortga chekindi. Nima sabab rozi bo'lganiga o'zi ham hayron edi. Keskin javobdan g'ururlangan yigit ham lablaridagi chiziqni qiyshaytirdi.

— O'zim olib ketaman.

— Unda kechgacha - qiz ortiga burilib kvartirasi tomon yura boshladi. 2 soat oldin o'ldirib qo'yishiga oz qolgan yigit bilan kechga birga ovqatlanishga boraydotganini uning qazo qilgan otasi eshitsa uni uyga qamab qo'ygan bo'lardi.

Yoongi uni uyga kirib ketguncha kuzatdi. Ahu vaqt ichida labidagi tabassum yo'qolmadi. U qiz yoqolib ketgan tomondan yuzini istamay burdi. O'z mashinasi tomon yurarkan yo'lning narigi tomonida o'ziga tanish chexrani ko'rib yuzidagi tabassum yo'qoldi. O'rniga jiddiylik va sovuqqonlik egalladi.

— Kimlarni ko'ryapman - Yoongi mashina yo'lidan uni kuzatayotgan boydor tanish chexraning yoniga o‘tdi.

— Uzoq vaqt o'tdi - dedi boydor yigit uning yoniga shoshilmasdan qadam bosib kelyotgan tanishiga yuzlanib.

— Adashmasam 2 yil bo'ldi. - dedi u do'sti bilan avvaliga qo'l berib so'ng uni bag'riga tortdi.

— Koreada nima qilyapsan? - do'stining quchog'idan chiqargan boydor yigit unga yuzlandi.

— Axx. - jaxl bilan yuzini burishtirdi. — Uzur Janob Kim Vatanimga kelish uchun sizdan ruxsat so'rashni unutibman - 2 soat oldin esgi do'sti bilan bo'lgan suxbatni eslatgan bu suxbat avvalgisi bilan deyarli bir xil edi. — Nega Kimlar bir xil savol beradi?

— Nima? U bilan uchrashdingmi? - boydor yigit hayron qoldi. U "qadrdon" do'sti Koreada ekanligini bilardi ammo Yoongi u bilan bunchalik tezda uchrashishini taxmin qilmagandi.

— Ha uchrashdim. Mafiadan ketishiga sabab bo'lgan qizni ham uchratdim - dedi Yoongi biroz bee'tiborona.

— U nima dedi? - qiziqish va tushunmovchilik sabab yuzida sezilarlo darachada burishtirgan boydor yigit do'stining javobini kutardi.

— Qaytish niyati yo'q. Ho'sh sen-chi? - savolni berib do'stidan ko'z uzmasdan uni kuzatayotgan yigit javob kutardi. — 3 yil oldin uni qaytarishga kelib o'zing shu yerda qolib ketding. Sabab esa Korea mafiasini egallaganing bo'ldi. Biz Italia va Kanadani egallagandik. Maknaelar Fransiyani ham egallashdi. Lekin siz ikkingizdan darak yo'q. - u norozi ohangda gapirdi.

— Bilasanmi, Yoongi. Men ham...

— Aslo! Eshityapsanmi aslo! O'sha qiz kim ekanligini bilmayman ammo sen ham bir qizni deb hammasidan kechishingga yo'l qo'ymayman. Jinni ham qaytaraman. Buni yodingdan ko'tarma - dedi yigit bosh barmog'ini bigiz qilib do'stiga taxdiddek popsa qildi.

— Jinni qaytarsang, men ham qaytaman. Va'da beraman - do'sti mashinaga o'tirib ketib qoldi. Uning ortidan huddi Yoolinni kuzatgandek u ko'ribmay ketguncha tikildi. Faqat farqi u biroz g'azab aralash sukut bilan kuzatdi.

Soat kechgi 7ga 15 daqiqa qolganda deraza oynasidan bugungi yigitni kutarkan u to'liq tayyor edi. Ustida yopiq qora ko'ylak, sochlari yig'ilgan, yengil pardoz qilingan. U odatiy ko'rinishda edi. U bugungi suxbatni eslab jilmaydi va keyingi bo'lishi mumkin bo'lgan suxbatni hayol qila boshladi. U odatda bu vaqt kitoblardan bosh ko'tarmaydigan qiz edi. Ammo hozir u hayotini o'zgartirishi mumkin bo'lgan shag'zodadini kutayotgan malikadek his qilardi o'zini. Vanihoyat uzoq kutilgan mashina kvartira yonida to'xtadi. Qiz o'zidagi bu quvonchdan yuzi qizardi. U sekin derazadan uzoqlashib uy markazidagi kichik divanga cho'kkaladi. Eshik qong'irog'i chalinishi intiqlik bilan kutdi va chalindi. Yoolin o'rnidan turib eshikni ochdi. Eshik ochilishi bilan yuzi go'yo quyoshga qaraganda qamashidigandek ko'zlari biroz yumildi. U uning yorqin nuriga moslashishga urinib ko'zlarini pirpiratdi. Bu g'alati magic edi.

— Hayrli kech - dedi yigit ko'proq rasmiy kiyingan lekin go'yoki oddiy insonlardek o'zini tutib.

— Sizga ham hayrli bo'lsin - dedi qiz yuzida kichik tabassum bilan javob qildi.

— Ketamizmi? - yigit unga qo'lini uzatdi. Bu taklif edi. Bu go'yo o'zgacha magic taklif, qarshi chiqishni xohlaysanu lekin bunday qila olmaydigan taklif.

— Albatta - qiz ham unga javoban qo'l uzatdi. Iliq teriga tekkan sovuq qo'l sabab biroz sezkangan qiz tezda bu sovuq qo'lni isitishni istab qoldi. Qizning iliq qo'l kafti ustida barmoqning siljisini his qilgan oni labida kichik tabassum kengaydi. — Lekin qayerga?

— Italian restaranga. Italiancha taomlar senga yoqadimi? - yigit qizning qo'lini qo'yib yubormay go'yo o'zlarini sevishganlardek his qilayotgan "juftlik"lar mashina tomon yo'l olishdi.

— Ha otam doim olib borardi - dedi boroz siniq tabassum bilan.

Ular mashinaga yetib kelishdi. Yigit uning o'tirishi uchun old eshikni extiyotkorlik bilan ochib berdi. Bu haqiqiy jentelmenlikdek edi. Mashina eshigi ochilishi bilan toza salon hidi uning yuziga urildi.
Qora charm o‘rindiqlardan chiqqan sovuq, biroz nam hid.
Erkak atirining chuqur notalari yog‘ochsimon, tutunli, qimmat va keskin, shunga o‘xshash og‘ir hidlar Tom Ford atirlaridagidek. Sigara tutunining juda yengil izi ochiq oynadan chiqib ketgan, lekin iz qoldirgan. Benzin va metallning zo‘rg‘a seziladigan aralash hidi.
Havo issiq emas, sovuq. Konditsioner shivirlaydi. Mashinada shirin hid yo‘q faqat jiddiylik, nazorat va xavf seziladi.

Yoolin to'xtadi. Bu hid unga tanish. U buni biladi. U bu ifordan nafas olgan. Uning ko'zlariga yosh to'plandi. Qorachig'i qizardi. Ko'z chiziqlari atrofida yosh to'plandi. Extimol u bugungiga huddi shu mashinada uyga kelgan bo'lsada, bu hidga e'tibir qilmaganidan o'zini lanatlayotgandik. Harakatsizlikni sezgan yigit unga qaradi. Yuzini o'ziga burib undagi keskin o'zgarishdan biroz hayratlandi. Qizning ko'zlari yoshlangandi. U bitta ortiqcha nafas sabab yig'lab yuborishga tayyordek edi.

— Janob xonimning uyiga Janob Min kelibdi. Ular qayergadir ketishayotgan ekan. Janob - yosh yigit boshlig'iga hozirgiga yetib kelgan malumotlarni va "juftlik"lar suratini berayotganda boshlig'idagi kechayotgan g'azab ortib borayotganini his qildi.

— Yo'q. U Yoolinga zarar bermaslik kerak. Suga hyung unga men sababli zarar bermasidan men buni xal qilishim kerak. — u qo'lidagi suratlarga qarab o'ziga pichirlardi. U bilardi Yoongi ishiga zarar beradigan har narsani yo'q qiladi. Maknaelarning ilk sevib qolgan o'sha qizlarning axvolida u Yoolinni tasavvur qila olmaydi. — U Yoolinning kimligini biladimi? Aslida kim ekanini biladimi? Men uni taqib yurganimni biladimi?

— Bu haqida biror ma'lumotga ega emasmiz - dedi yoshroq yigit boshini quyi qilib, go'yo atbdordek.

— Soobin ular kuzat. Men taqib qilgan qiz boshqa qiz ekanligiga ishora qil. Nimadir o'ylab top. - buyurdi boshliq o'z kabineti kreslosidan hasakat qilib.

— Hop bo'ladi Janob Kim - deya Soobin xonadan chiqdi. Bo'shlig'i esa o'y xayollari bilan yolg'iz qoldi.

Namjoon kabineti derazasi yonida turdi. Yorug‘lik yuzining yarmini yoritib, yarmini soya ichida qoldirgandi. Ichkarida hech kim uning ichidagi bo‘ronni ko‘rmasdi. Tashqaridan u odatdagidek sokin, vazmin ko‘rinar edi.
Ammo xayolida faqat bitta ism aylanardi.
"— Yoolin.
Kechir, Yoolin…
Boshingga tushgan va hali tushadigan barcha ishlar uchun meni kechir. - U mushtlarini sekin siqdi. Tomirlar qo‘lida bilinib ketdi.
— Men seni bu dunyoga tortmoqchi emasdim. Senga yaqinlashmaganim xatolik. Ammo senga yaqinlashish… undan ham katta xato bo‘ldi. - U chuqur nafas oldi.
— Men senga noloyiq ekanimni bilaman. Qo‘llarim pok emas. O‘tmishim ortimdan sudralib yuradi. Ammo seni boshqasiga ham berib qo‘ya olmayman. - Yoongining nigohi ko‘z oldiga keldi. O‘sha o‘tkir, sovuq qarash.
— U seni ko‘rdi. U allaqachon sezdi.

Namjoon ichida g‘azab va qo‘rquv bir paytning o‘zida uyg‘ondi.
— Seni mafiadan uzoqlashtirmoqchi edim. Uzoqlashtiraman ham. Qanday bo‘lmasin. - U nigohini yerga tushirdi.
— Buning uchun esa Jinni topishim kerak. Uni qaytishga ko‘ndirishim kerak. Faqat u qaytsa… faqat u o‘z o‘rniga qaytsa…

Ichidagi fikr og‘ir va aniq edi.
— Shundagina Suga seni tinch qo‘yadi. - Namjoon ko‘zlarini yumdi.
— Men seni himoya qila olaman deb o‘ylagandim. Lekin sen allaqachon bu o‘yinning ichidasan, Yoolin.

U boshini ko‘tardi. Ko‘zlarida qat’iyat paydo bo‘ldi. Yana joyiga o'tirdi.

— Agar kerak bo‘lsa, yana qo‘llarimni qon qilaman. Faqat sen uchun. Faqat seni bu zulmatdan chiqarish uchun.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
Davomi bor....

Asarni o'g'irlamang...

Bu asar #Azyoolinia kanali uchun mahsus #Yoolin tomonidan yozilyapti.

Asar haqida o'z fikringizni qoldiring.😊

Saroy darvozalari ochilganda tun hali tarqamagandi. Mash’alalar yorug‘ida Yoongi qo‘lida hushsiz Yoolinni ko‘tarib kirib keldi. Uning kiyimi qurigan qon va o‘rmon changi bilan qoplangan, bilaklaridagi zanjir izlari hali ham ko‘rinib turardi. Jimin va Jungkook ortidan jim yurishardi. Bugungi jang hali tugamagandek, havoda taranglik saqlanib qolgan edi.

Xabar ichkariga shamoldan tezroq yetdi.

Qirolicha Sohwa zaldan chiqib kelganida, uning nigohi bir zumda qizga tushdi. U hech kimga qaramadi, hech narsa so‘ramadi. Faqat bir qarash. Va shu qarashning o‘zida yuragi allaqachon haqiqatni tanigandi.

Yoolinning yuz chizig‘i. Qoshining egilishi. Pastki labining mayda titrashi.
Bu tasodif bo‘lishi mumkin emas edi. U o'z qizi Yurenaga bir tomchi suvdek o'xshaydi.

Sohwaning qo‘llari sezilmas darajada titradi. Ammo u buni yashirdi. Chunki taxt zalining narigi tomonida Qirol Hoseok turardi.

Hoseok avvaliga shunchaki jarohatlangan qizni ko‘rdi. Keyin uning yuziga diqqat bilan tikildi. Ko‘zlari toraydi. Nigohi sekin yon tomonga Yurena tomon sirg‘aldi. So‘ng yana Yoolinga qaytdi.

Ularning o‘xshashligi ko‘zga urilardi.

Bir xil nigoh. Bir xil yuz suyaklari. Hatto hushsiz holatda ham bir xil sokinlik. Faqat ko'zlar boshqacha. U bu ko'zlarni yillar oldin kimdadir ko'rganini eslaydi ammo kimda ko'rganini eslolmadi.

Hoseokning ichida nimadir siljidi. U buni tasodif deb o‘ylamoqchi bo‘ldi. Ammo yuragi boshqacha urdi.

Jin hammasini uzoqdan kuzatib turardi. U bu yuzni avval ham ko‘rgan edi. Yillar oldin. O‘sha qonli kechada. O‘sha chaqaloq o‘lgan deb o‘ylanganida. U chuqur nafas oldi. Ko‘zlarida yengillik chaqnadi. Demak… u tirik.

Yoolinni tezda ichki xonaga olib kirishdi. Tabiblar chaqirildi. Qirolicha Sohwa ham ularning ortidan bordi. Ammo u o‘zini sovuq tutdi. Onalik instinkti ko‘ksini yirtib chiqmoqchi bo‘lsa-da, u jim qoldi. Chunki agar Hoseok bu qizning kimligini anglab yetsa… siyosat qon talab qilardi. Yoolinning qonini.

Ichkarida boshqa bir voqea sodir bo‘layotgan edi.

Yurena ustun soyasida turib, ko‘zini Jimindan uzolmayotgandi. Uch yil. U kutgan nigoh nihoyat shu yerda edi. Jimin esa butun e’tiborini Yoolinga qaratgan, uning yonidan jilmayotgandi. Yurena bir qadam oldinga tashlamoqchi bo‘ldi, ammo o‘zini to‘xtatdi. Bu vaqt emas edi. Shunchaki uzoqdan kuzatdi. Uning yuragi quvonch va qo‘rquv orasida bo‘linib ketgandek edi.

Saroy ichida esa shubha ildiz ota boshladi.

Hoseok o‘z xonasiga qaytgach, tinch o‘tira olmadi. U yana va yana Yoolinning yuzini eslardi. Keyin Yurena. Bu o‘xshashlik oddiy emas edi. U soqchilarga tekshiruv buyurdi. Qiz qayerdan kelgan, kim bilan bog‘liq, qanday qilib Taehyung qo‘liga tushgan.

Jin bu buyruqni eshitib, ichida xavotir his qildi. Agar haqiqat tez ochilsa, Sohwa ham, qiz ham xavf ostida qolardi.

Shu payt saroy tashqarisida yangi shovqin ko‘tarildi.

Taehyungdan xat kelgan edi.

Xat qisqa edi, ammo og‘ir.

“Yoolin uchun uzr so'rayman. Men uni Yurena deb o'ylagandim. Ammo bu Yurenani o'zimniki qilishdan to'xtatmaydi. Kelishuv orqali Yurenani menga bering! Yoki o'zim jang bilan uni olaman!”

Zal yana og‘irlashdi.

Hoseok xatni buklab, stolga tashladi. Endi masala shunchaki bir qiz emas edi. Bu siyosiy tahdid edi.

Ichkarida esa Yoolin asta-sekin ko‘zini ochdi.

Ko‘zlari xira, nafasi og‘ir. Yonida Sohwa o‘tirardi. U qizning qo‘lini ushlagan, lekin ko‘zlarida minglab so‘zlar yashiringan edi. U gapirmadi.
Faqat barmoqlari bilan Yoolinning kaftini siladi.

Yoolin zaif tabassum qildi. U hali haqiqatni bilmasdi.
Lekin saroy devorlari orasida sirlar uyg‘ongan edi. U bu ayol unga yaqin ekanini his qildi.

[Time skip]

Yurena saroyning orqa bog‘ida yolg‘iz turgan edi. Kuz shabadasi uning sochlarini sekin tebratar, ammo qalbidagi to‘lqin bundan ancha kuchli edi. U uzoqdan kelayotgan qadam tovushini sezdi. Jimin.

Ular bir-biriga qarama-qarshi to‘xtashdi. Bir necha soniya sukut cho‘kdi. Yurena uning yuziga tikildi xuddi uzoq yillardan beri ko‘rishni istagan, ammo qo‘rqib yurgan orzudek.

— Yoolin… ahvoli qanday? — dedi u past ovozda.

Jiminning nigohi bir zum yumshadi.
— Tirik. Har doimgidek kurashyapti.

Yurena chuqur nafas oldi. Yoolinning yaralanganini ko‘rganidan beri yuragi siqilib yurgan edi. U opasi ekanini bilmasa ham, ichida tushunarsiz yaqinlik sezardi.

Bir lahza o‘tib, Yurena nigohini Jiminning ko‘zlaridan uzmay gapirdi:
— Men sizni ko‘rmasdan turib ham bilardim. Akam sizni ko‘p tilga olardi. Jasurligingizni, sadoqatingizni… Shunda sizga qiziqib qolgandim. Lekin birinchi marta ko‘rganimda… hammasi o‘zgardi.

Jiminning yuzi sovuqlashdi.

— Men oddiy odamman, — dedi u qisqa. — Va men onamning qotilini qizi bilan birga bo‘lolmayman. Ayniqsa u oqsuyak malika bo'lsa.

Bu so‘zlar Yurena uchun qilichdan ham og‘irroq tegdi. U bir qadam ortga chekindi. Ko‘zlari namlandi, lekin u yig‘lamadi. Faqat boshi egildi. Jimin esa ortiga qaramay ketdi.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

Saroyning ichki zalida Yoongi, Jungkook va Jin jiddiy suhbatda edi. Yoongining qo‘llari hali ham jangdan keyin to‘liq tuzalmagan, yelkasidagi bog‘lam qon dog‘ini yashira olmasdi.

— Taehyung harakatga o‘tadi, — dedi Jungkook qat’iy. — Bu safar u shunchaki hujum qilmaydi. U Yurenani oladi.

Yoongi jag‘ini qisdi.
— U Yurenani ololmaydi.

Jin esa boshini sekin silkitdi. U allaqachon Yoolinning asl kimligini anglagan, Qirolicha Sohwaning qizi ekanini tushungan edi. Endi esa Taehyungning maqsadi yanada xavfliroq ko‘rinar edi.

Saroy devorlari tashqarisida esa urush nafasi yaqinlashayotgan edi.

[Time skip]

Tong yorishmasidan jang maydoni titrab ketdi. Taehyung qo‘shinlari kutilmaganda hujum boshladi. Qilichlar chaqnadi, otlar kishnadi, qalqonlar sinib yerga tushdi. Yoongi va Jungkook old safda jang qilardi. Yana bir general esa boshqa qanotda askarlarni boshqarar, Jin yaradorlarni olib chiqishga urinardi.

Taehyung esa jangning o‘rtasida emasdi.

U ataylab asosiy kuchni oldinga tashladi. Hammani chalg‘itdi. Uning ko‘zlari esa allaqachon saroy devorlariga qadalgan edi.

Qon va shovqin ortida u bir guruh sodiq askarlari bilan yashirin yo‘lga burildi. Saroy ostidagi eski yo‘laklar faqat qirollik oilasiga ma’lum sirli tunnel. Taehyung bu yo‘lni ilgari o‘rgangan edi.

Zulmat ichida mash’ala nuri devorlarda o‘ynadi. U hech ikkilanmadi.

Saroy ichida esa Yurena o‘z xonasida edi. U jang shovqinini eshitib deraza yoniga kelgan paytida eshik ochildi.

Taehyung.

Uning zirhi qon bilan qoplangan, ko‘zlari sovuq va qat’iy edi.

Yurena bir qadam ortga chekindi. U hamma narsani tushundi.

— Vaqt yo‘q, — dedi Taehyung past, ammo buyruq ohangida.

U qarshilik ko‘rsatishga ulgurmay, Taehyung uni qo‘lidan tutib yashirin eshik tomon yetakladi. Devor ortidagi tor yo‘lak qorong‘u edi. Yurena yuragi tez urardi qo‘rquvmi yoki boshqa tuyg‘umi, o‘zi ham bilmasdi. Tashqarida jang davom etardi. Va yer ostidagi tunel ichida Taehyung Yurenani olib ketayotgan edi.

Jimin Yoolinning xonasidan endigina chiqayotgan edi. Uning qo‘li hali ham eshik tutqichida, xayoli esa Yoolinning oqarib ketgan yuzida edi. Shunda uzoq yo‘lakning oxirida harakat sezdi.

Devor yonidagi yashirin eshik ochiq. Va qorong‘u tunnel ichida ikki soya. Yurena. Va uni qo‘lidan tortib ketayotgan Taehyung.

Jiminning yuragi bir zum to‘xtagandek bo‘ldi. U ortga qaramadi. Jimin tunnel tomonga yugurdi. Ularning qadamlari tor yo‘lakda aks-sado berdi.

Tunnel chiqishida sovuq tun havosi urildi. Taehyung allaqachon tashqariga chiqqan, Yurenani otiga mindirmoqchi edi. Ammo kechikdi. Jimin qilichini sug‘urdi. Taehyung sekin ortiga o‘girildi. Ko‘zlari Jiminning ko‘zlari bilan to‘qnashdi bu safar na siyosat, na hiyla. Faqat jang.

Qilichlar to‘qnashdi. Temirning o‘tkir tovushi tun sukunatini tilka-pora qildi. Jimin Taehyung bilan yuzma-yuz qoldi.

Taehyung kuchli edi. Har zarbasi og‘ir. Jimin esa tez va aniq harakat qilardi. U ortga chekinmadi. Har safar Taehyung zarba berganda, u himoyalandi va qarshi hujum qildi. Bir lahza. Bir xato. Jimin qilichni pastdan yuqoriga siltadi. Temir zirh chetini yorib o‘tdi. Taehyung yelka tomonidan yaralandi. Qon zirh orasidan oqib tushdi.

Taehyung tizzasiga tushmadi. Faqat bir qadam ortga chekindi. Ko‘zlari hali ham yonardi. Ammo shu lahza yetarli edi. Jimin qilichini chetga surib, Yurenaning oldiga yugurdi. Uni qo‘lidan tortib, bag‘riga bosdi. Yurena titrar, lekin qarshilik ko‘rsatmasdi.

— Ketamiz, — dedi u qisqa.

Ular o‘rmon tomon yugurishdi. Orqada esa Taehyungning soqchilari qichqirib, ortidan quvdi.

Jimin orqasiga qarab tezlikni oshirdi. U saroyga emas, boshqa tomonga burildi.

O‘z uyiga.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

Namjoon eshik oldida turardi. Jimin qo‘lida bir qiz bilan kirib kelganida, u bir qarashdayoq hammasini anglab yetdi.

— Bu Yoolin emas, — dedi u past ovozda.

Jimin boshini qimirlatdi. Nafasi tez edi.
— Yo‘q. Bu Yurena.

U qisqa, lekin aniq qilib hammasini tushuntirdi. Taehyungning hujumi, yashirin yo‘l, jang.

Namjoon sukut bilan tingladi. Uning nigohi Yurenada to‘xtadi qo‘rquv va charchoq aralash yuz. Shu payt eshik yana ochildi. Jin. Uning zirhi chang va qon bilan qoplangan, ammo yuzida yengil yengillik bor edi.

— Jang tugadi, — dedi u. — Taehyung chekinishga majbur bo‘ldi.

Bir zumlik sukunat.

— Saroyga qaytamiz, — deb qo‘shdi u.

Jimin Yurenaga qaradi. U hali ham uning yonida turardi. Bir lahza u qo‘lini qo‘yib yubormadi. Ular birgalikda saroy tomon yo‘l olishdi.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

Urushdan keyin saroy devorlari uzoq vaqt jim turdi. Qon izi yuvildi, qilichlar qiniga qaytdi, ammo yuraklarda qolgan og‘riqni vaqtgina davolay olardi.

Yoolin sog‘ayib borardi. Uning yaralari chuqur bo‘lsa ham, ruhi sinmagan edi. Har kuni Yoongi uning yonida o‘tirar, jim kuzatar, ba’zan hech narsa demay qo‘lini ushlab turardi. Ular orasida endi ortiqcha so‘zlarga hojat yo‘q edi. Jang maydonida ham, hayotda ham bir-birini tanlagan edilar.

Bir kuni ertalab saroy bog‘ida quyosh nuri Yoolinning sochlariga tushib turgan payt Yoongi uning qarshisida to‘xtadi. U endi nafaqat jangchi, balki butun xalqning tayanchi edi.

— Yonimda qol, — dedi u past, ammo qat’iy ovozda.

Yoolin jilmaydi.
— Men allaqachon shu yerdaman.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

Jin haqiqatni yashirishdan foyda yo‘qligini bilardi, u Hoseokning oldiga bordi. Qirolicha Sohwaning qizi tirik qolganini, Namjoon Yoolinning otasi ekanini , Yoongi u va Qirolicha Jinheening surriyodi ekanini, Yoolinning asl kimligini, o‘sha kundagi haqiqatni birma-bir aytib berdi.

Hoseok uzoq sukut saqladi. Uning ko‘zlarida g‘azab emas, charchoq bor edi. U nihoyat chuqur nafas oldi.

— Demak, taqdir o‘zi hukm chiqargan, — dedi u sokin ohangda. — Shunday bo‘lsa, shunday qolsin.

U bu sirni ochmadi. O‘tmishni kovlamadi. Hammasini shu holida qoldirdi.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

Namjoon esa saroyda qolishga qaror qildi. U yana qirol sifatida emas oddiy Yoolinning otasi sifatida. Uning donoligi va xotirjamligi urushdan keyingi tartibni tiklashda zarur edi. U endi oddiy mehmon emas, balki ulug‘ mehmon sifatida hurmat qilinar, maslahatlari tinglanardi.

Jin o‘z vazifasini topshirdi. Vazirlik mas’uliyati Jimin zimmasiga yuklandi. Jimin boshida ikkilanib turgan bo‘lsa ham, u buni qabul qildi. Endi u nafaqat jangchi, balki xalq uchun qaror chiqaruvchi edi.

Yurena esa uning yonida turardi.

Ular orasidagi muz eridi. O‘tmish og‘rig‘i o‘rnini tushunish egalladi. Jimin bir kuni unga qarab sekin dedi:

— Men seni ayblaganim uchun afsusdaman.

Yurena boshini chayqadi.
— Endi birga oldinga qaraymiz.

Shu kundan boshlab ular yonma-yon yurishdi. Endi yashirin tuyg‘ular emas, ochiq va halol sevgi bor edi.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

Va nihoyat, toj kiyish kuni keldi. Saroy katta zali gullar va oltin rangli matolar bilan bezatildi. Xalq to‘plandi. Jimlik cho‘kdi.

Yoongi taxt oldiga keldi. U ko‘p narsani yo‘qotgan, ko‘p narsani yutgan edi. Uning ko‘zlarida endi nafaqat jangchi sovuqligi, balki shohning mas’uliyati bor edi.
U taxtga o‘tirdi.
Yoolin esa uning yoniga keldi.
Toj uning boshiga qo‘yilgan paytda zal yorishgandek bo‘ldi. U endi asir emas, qochqin emas. U Qirolicha edi.
Yoongi qo‘lini uning qo‘liga qo‘ydi. Pastdan esa Jimin va Yurena yonma-yon turib, ularga qarab turardi. Jin va Namjoon biroz ortroqda, xotirjam nigoh bilan bu manzarani kuzatardi.
Urush tugagan edi.
Yaralar bitayotgan edi. Va nihoyat, saroyda tinchlik hukm surardi.

Yoongi va Yoolin taxtda.
Jimin va Yurena yonma-yon.
O‘tmish kechirilgan, kelajak esa birga qurilayotgan edi.

Bu safar ular qilich bilan emas, muhabbat bilan g‘alaba qozonishdi.

Meni erim💋

Yurenani eri😅

Soyunni eri😁

Dohening eri😅

Buyam kimnidir eri edida😂

Buyam kimnidir edi edi😅

Bu Mortini eri😅

(っ╥╯ IN THE END ╰╥c)

Shu hikoyani oxirigacha men bilan birga yashagan, his qilgan va kutgan har biringizga chin yurakdan rahmat aelins 🤍

Sizlarning qo‘llab-quvvatlashingiz bo‘lmaganda bu yakun bunchalik chiroyli chiqmas edi. Har bir izoh, har bir kutish, har bir hayajon men uchun juda qadrli.

Men bilan shu yergacha kelgan hammaga katta rahmat. 💫

Men. Esimni tanibmanki yolg'izman. Doim odamlardan ajralib yurganman. Harakterim sababli kichkinaligimdan hamma bilan urishib yurardim. Eng yomoni shundaki hozir ham shunaqa. Men boshqara olmaydigan harakterim sababli hozir ham bazida o'zimni yolg'iz his qilaman. Otamning vafotidan so'ng battar yolg'izlandim. Usha kun aniq esimda. Maktabda abetdan keyin o'qirdim. O'sha kuni uyga kech qaytdim. Uyimiz juda tinch edi. Bu juda g'alati. Odatda bu uyda mushuk miyovlashishi eshitilardi. Ammo o'sha kuni na mushuk na qush ovozi kelardi. Ichkariga kirdim. O'sha kuni katta opam uyga kelgandi ikki jiyanim bilan. Ular ham jim edi. Opam yig'lardi so'zsiz. Dadam esa o'z joyida yotardi. Meni ko'rdi. Nimadir deyishga urindi ammo gapira olmadi. Og'zi ochildi ammo so'z chiqmadi. O'shanda juda qo'rqdim. Judayam. Kichik opam dadamning orqasida utirardi. Akam esa dadamning oyoqlarini masaj qilardi. O'shanda onamning ko'zlarida yosh ko'rdim ilk bor. Men atigi 11 yoshda edim. Men tayyor emasdim. Men bu voqeaga tayyor emasdim. Ichimizda eng kuchli bo'lib o'tirgan yagona inson kichik opam edi. Ammo u ham jim yig'lardi. Hechkimga sezdirmay...
Tez yordam keldi. Dadamni olib ketdi. Onam bilan akam ham ketishdi. Ular viloyatimizdagi boshqa tumanga borishdi. Yaxshiroq shifoxonaga. U yerda dadamni opiratsiya qilishdi. Ammo opiratsiya natija bermadi aksincha dadam ham tildan ham harakatdan qoldi. Onam ham sog'lig'ini yo'qotdi. Yangi yildan oldin dadamni uyga olib keldik. Uning harakatsiz tanasini ko'rish meni sindirgandi. Har kuni maktabga ketishdan oldin va maktabdan kelganimdan keyin uning yoniga kirardim. Dadamning faqat chap qo'li ishlardi. U doim ishlaydigan qo'li bilan yuzimni silardi. Uning ko'zlariga qarasam yuragim ezilib ketardi. Vaqt o'tdi. Yangi yil ham kirib keldi. Men dadam tuzalishiga ishonardim. Judayam ishonardim. Chunki o'ng qo'lidagi bir barmog'i qimirlaganini ko'rgandim. O'shanda juda xursand bo'lgandim. Ammo...
04.01.2019 yil.
Bir kun oldin ko'chamizda yangi yil karnavali bo'ldi. Men isitmalab yurgandim. Uyga kelib uxladim. Tongga yaqin yig'i ovozi sabab uyg'ondim. Kichik opam yig'lardi. Men uning birinchi marta yig'laganini ko'rdim. Lekin jim edim. Sababini bilmasdim. Keyin onam keldi. U meni uyg'otdi. Ko'zlarimni ochdim. Hali kun qorong'u edi. Onam menga dadamning avxolini aytdi. Qanday tezlikda uning xonasiga borib qolganimni bilmayman ammo uni ko'rganimdan so'ng men butunlay tamom bo'lgandim. Uning yuziga teginganimda yuzi hali issiq edi. Ammo qimirlamasdi. Nafas olmasdi. Lablari pushti edi. Ko'zlari yarim ochiq. Tezisi oraqa boshlagandi. Uning qo'lidan ushlab uning uyg'onishi aytardim ammo javob kelmasdi. Keyin meni akam boshqa xonagabolib o'tdi. O'sha xonada yolg‘iz edim. Hech kim yo'q men yig'lardim. Keyin qanday qilib uxlab qolganimni bilmayman. Ammamlar meni dadamning oldiga kirgizishmadi. Men bitta xonada yolg‘iz qolgandim. Balki shu sabab bazida yolg'iz qolishni yoqtirarman. Keyin men turgan xonaga boshqalar kira boshladi. Ayollar ammamlar opamlar ikkinchi opam esidan ketib qolay dedi. U o'zida emasdi. U meni quchoqlab battar yig'lardi. Men esa uning bag'rida yig'lardim. Katta opam ham meni quchoqladi. Keyin bir tashqariga chiqdik. Akamning yig'layotganini ko'rdim. Men chidolmayotgandim. Bog'zimga nimadir qattiq tiqilardi. Hozir ham shunaqa bo'lyapti.
Uni olib ketishdi. Yomg'ir juda ko'p yog'di. Judayam ko'p. O'sha kuni hechnima yemadim. Kun bo'yi. Menga alam qilgan eng katta sabab bir qarindoshim yopingan ro'moli qanaqa turgani haqida so'ragani edi. Men dadamni tuproqga qo'ydim u esa o'z ro'moli haqida so'rayotgani meni aqldan ozdirar darajaga olib keldi. Bu qanday tuyg'uligini bilmayman ammo men o'shanda g'azablangandim. Hozir ham bu yuragimning bir chetida dog' kabi turadi.
Kunlar o'tdi. Men kam gap. Kam kuladigan va hech kimga qo'shilib ketmaydigan egoistga aylandim. Maktabga shunchaki borib kelardim. Sababsiz.
Tug'ilgan kunim kelganda esa onam nima xohlashimni so'radi. O'shanda ilk bor dadamning oldiga bormoqchi ekanimni aytdim. Akam meni olib bordi. Uning tepasida turib ancha yig'ladim. Keyin uyga qaytdik.

Chap yelkamda kichik chandiq bor. Buni o'zim qilganman. Men jismoniy jarohatdan rohatlardim. Ammo men ichimdagi og'riqga chiday olmasdim. Oilaviy tushunmovchiliklar sabab har kun yig'lay boshlagandim. Menga mehr yetishmasdi. Balki hozir shuning uchun kimdir yaxshi muomila qilsa unga ishonib ketarman. 7 yil davomida dadamsiz qanday yashaganim o'zim uchun ham qiziq. Ota mehri qanaqa ekanini unutib qo'yganman. Qizim deb erkalashlarini unutganman. Yaqin qarindoshlarning uyida to'y bo'lsa, o'ylab qolaman, dadam ham bo'lganda qanday bo'lardi deb. Lekin barchasi boshqacha. Bilasizmi, men juda jizzakiman. Men yomon insonman. 7 yil ichida yomon insonga aylanganman. Odamlarning ko'ngliga doim ozor berganman. Hozir ham. Men yonimdagi odamlardan ochiqchasiga foydalanaman. Foydasi qolmagan shunchaki jim ketaman. Juda ko'pchilik bilan tez janjallashib qolaman. Ko‘ngliga ozor beraman va hech nima bo'lmagandek yashayveraman. Bu juda yomon bilaman. Menda hatto vijdon qiynalishi ham sezilmaydi. Lekin mening ko'nglimga ozor berishsa men doim jim qolaman va tez u yerdan tark etaman. O'sha vaqt hechkimni eshitmayman. Men ilonman. Yo'q xamilyonman. Istalgan vaqt istalgan ko'tinishga kira olaman. Soxtalikni juda yaxshi eplayman. Menda hissiyotlar yo'q. Bor edi. Ammo ular o'sha kuni yo'q bo'lgan. Lekin men sevib qolganman. Usiz xayotimni tasavvur qila olmay qolganman. U bilan birga bo'la olmasligimni sezsamda lekin buni qabul qilishni xohlamayman. U haqida o'ylashni o'zi menga telbalardek kulishga majburlaydi. O'zimni undan boshqasi bilan tasavvur ham qila olmayman. Nega? Bilmayman...
U hayotimga kirishi balki men uchun o'zgarishlar kaliti bo'lgandir. U hayotimga kirishi bilan qisman o'zgardim. Yolg'izlikni yolg'iz qoldirishni boshladim. O'zimdan ayb yoki kamchilik izlamay boshladim. Yana odamlar orasiga kira boshladim. Odamlarning his tuyg'ularini tushuna boshladim. Menda ham tuyg'ular paydo bo'lyotgandek edi. Ha men ko'p gapiradigan bo'ldim. Lekin odamlarni ignor qilishim hali ham qolmadi. Yozganlarini o'qiymanu lekin javob yozmayman. Hozir men shu qismdaman.
Bir yil oldin bir o'simga yaqin deb bilgan inson bilan janjallashib qolgandim. U bilan umuman gaplashmay ketdik. Balki mening aybim ham bordir lekin to'liq emas. Tan olaman. Lekin u bilan gaplashmay qo'yganimdan afsusda emasman.
Hozir esa yana odamlardan foydalana boshladim. Bu ilon. Odamlar bilan muloqotda ular xohlagan ko'rinishga kiryapman. Bu esa xamelyon. Juda qizig'a men o'zim aslida qanaqa ekanimni to'liq anglab yetmaganman. Men kimman o'zi? Qanaqa inson? Bu savollarga javob olishni istamanman. Meni shu xolimda qabul qilganlarga esa raxmat ammo ehtiyot bo'ling sizdan ham foydalanib ketmay...

Men hali yana qaytaman. Yanada uzm haqimdagi qiziq hikoya yoki biron boshqa nimadir bilan...

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

(っ╥╯ MAYBE TO BE CONTINUED ╰╥c)

— Agar uni topmoqchi bo‘lsangiz, — dedi u nihoyat, — omad tilayman. Lekin Yurenani albatta bu saroyga olib kelaman.

— Yurenani orzu ham qilma - Yoongi jaxl otiga mindi. Jungkook sabab o'zini qo'lga oldi. Ular qasrdan chiqib ketishdi. Ular ketishi bilan Tae o'ylanib qoldi.

[Flashback]

Saroy tun bilan birga chuqur sukutga cho‘mdi. Qorong‘u yo‘laklarda faqat shamlar lipillab yonar, ustunlarning soyasi devorlarga cho‘zilib, xuddi panjara singari Yoolinni qurshab turgandek edi.

U zaldagi baland ustunga zanjirlangan edi. Sovuq temir bilaklarini kuydirardi. Har harakat qilganda zanjir jaranglab, sukunatni buzardi. Yoolin ko‘zlarini yumdi. Nafasini sekin oldi. Qo‘rquv emas, g‘azab uni tirik tutib turgan edi.

Shu payt tashqaridan shovqin eshitildi. Saroyning narigi qanotida kimdir baqirdi, qurol tovushlari yangradi. Xizmatkorlar yugurib o‘ta boshladi. Qorovullar e’tibori bo‘linib ketdi.

Yoolin buni imkon deb bildi.

U zanjirni tortdi. Og‘riq bilagidan o‘tib, yelkasigacha chiqdi, ammo u tishini tishlab chidadi. Oldinroq zaldagi xizmatkor qizlardan biri suv olib kelganda, Yoolin ataylab kosani tushirib yuborgan edi. O‘shanda polga sirg‘alib tushgan ingichka metall ignani yashirib olgandi.

U ignani kaftidan chiqarib, zanjir qulfini asta kavlay boshladi. Har bir soniya yuragi bilan urardi. Nihoyat, pastgina chirt etgan ovoz eshitildi.

Zanjir bo‘shadi.

Yoolin qimir etmay turdi. Hech kim sezmadimi tingladi. Qadam tovushi uzoqlashgan edi.

U ustundan sekin ajraldi. Oyoqlari uvishib qolgan, ammo vaqt yo‘q edi. U zaldagi ustunlar orasidan o‘tib, yon eshik tomon yugurdi.

Yo‘lakda qorovul paydo bo‘ldi. Yoolin to‘xtamadi. U devordagi mash’alni sug‘urib oldi va qorovulga otib yubordi. Olov yalt etdi, qorovul qichqirdi. Shu payt Yoolin yonidan sirg‘alib o‘tib ketdi.

U zinapoyadan pastga tushdi, saroy bog‘iga chiqadigan yashirin eshikni esladi. O‘sha eshikni Taehyung bir kuni beparvo aytib qo‘ygan edi o‘z ishonchi bilan o‘zini fosh qilganini bilmay.

Eshik ochildi. Sovuq tungi havo yuziga urildi.

Yoolin yugurdi. Oyoqlari yalang, kiyimi yirtilgan, bilaklarida zanjir izi qolgan edi. Ammo u to‘xtamadi. Saroy devoridan sakrab o‘tdi, tizzasi qonga belandi, lekin og‘riqni sezmasdi ham.

Orqada qo‘ng‘iroqlar jarangladi. Qichqiriqlar ko‘tarildi.

— Qochdi! Asir qochdi!

Yoolin esa allaqachon o‘rmon tomon yugurayotgan edi. Daraxtlar uni bag‘riga oldi. Qorong‘ulik uni yutdi.

U yugurar ekan, ko‘zidan yosh oqdi qo‘rquvdan emas.
Bu ko‘z yoshi — ozodlikniki edi.

Va u ichida pichirladi:

— Men qaytmayman...

[Comeback]

Taehyungning saroyidan chiqib ketishganidan beri o‘rmon ichidagi sukunat boshqacha eshitilardi. Endi ular mehmon emas, qidiruvchilar edi. Har bir shitirlagan yaproq, har bir sinib tushgan shox shubhali tuyulardi.

Yoongi oldinda yurardi. Uning qadamlari tez, lekin o‘ylangan edi. Ko‘zlari qorong‘ulikda ham nimanidir izlardi — iz, ishora, nafas, har qanday belgi. Jungkook biroz chap tomonni kuzatib borar, qilichi qo‘lida, har lahza hujumga tayyor. Jimin esa atrofni sinchiklab tekshirardi, yuragi esa har qadamda Yoolinning ismini takrorlar edi.

Birdan Yoongi to‘xtadi.

— To‘xta… — dedi u past, lekin keskin.

Uning nigohi bir daraxt tanasiga qadalgandi. Qobiq yuzasida mayda, ehtiyotkorlik bilan o‘yilgan chiziq bor edi. Begona ko‘zga oddiy tirnalishdek ko‘rinardi. Ammo Yoongi bir zumda tanidi.

U yaqinlashdi. Barmoqlari bilan o‘sha belgini siladi. Nafasi og‘irlashdi.

— Bu… — dedi u sekin. — Bu uning belgisi.

Jimin darrov yoniga keldi.

— Qanday belgi?

Yoongi ko‘zini uzmay javob berdi:

— Esingdami? Bolaligimizda meni uyingizga olib borgandingiz - u nimanidir eslab gap boshlagandi.

— Ha keyin esa otang....

— Gapimni bo'lma! - birdan ovoz toni balandlandi. — Eshigingizda bu belgi bor edi. Bu Yoolin - dedi.

Jungkook ham yaqinlashdi. U daraxtga tikilib, keyin atrofga qaradi.

— Demak, u bu yerda bo‘lgan.

Yoongi hech narsa demay, biroz oldinga yurdi. Yuragi tez urardi. Ichida bir vaqtning o‘zida ikki tuyg‘u kurashardi — umid va qo‘rquv. Agar bu belgi haqiqatan ham Yooliniki bo‘lsa, demak u tirik. Ammo nega yolg‘iz? Qanchalik jarohatlangan?

O‘n qadam narida yana bir daraxt ko‘rindi.

Unda ham xuddi shunday chiziq bor edi.

Bu safar chiziq biroz chuqurroq, shoshqaloqlik bilan o‘yilgandek.

— U yugurgan, — dedi Jimin past ovozda. — Qochgan.

Yoongi bosh irg‘adi. Ko‘zlari qorong‘ilikka chuqurroq tikildi.

— U yo‘nalishni belgilayapti. Kimdir ortidan quvgan.

Jungkook atrofni yanada hushyorroq kuzata boshladi. Shamol yaproqlarni qimirlatib, daraxt soyalarini harakatlantirardi. O‘rmon ularni kuzatayotgandek tuyulardi.

Ular belgilar bo‘ylab yurishda davom etishdi. Har bir yangi daraxt yana bir umid. Ba’zilarida chiziq xira, go‘yo kuchi qolmagandek o‘yilgan. Ba’zilarida esa aniq va qat’iy.

Bir joyga kelganda Yoongi birdan tiz cho‘kdi.

Yerda sindirilgan novda yotardi. Tuproq biroz kovlangan. Va uning ustida juda xira, lekin ko‘z ilg‘aydigan darajada qonga o‘xshash dog‘.

Jiminning yuragi orqasiga tortildi.

— Bu yangi… — dedi u pichirlab.

Yoongi barmog‘i bilan tuproqni tekkizdi. Nam edi.

— U jarohat olgan.

Bu so‘z havoda og‘ir osilib qoldi.

Jungkookning jag‘i qattiq qisildi.

— Unda tezroq harakat qilamiz. Agar kimdir uni quvgan bo‘lsa, ular uzoqqa ketmagan.

Yoongi o‘rnidan turdi. Endi uning nigohi yanada keskin edi. Bu endi shunchaki qidiruv emas edi. Bu vaqt bilan poyga edi.

— U yaqin, — dedi u past, lekin ishonch bilan. — Men his qilyapman.

Jimin chuqur nafas oldi. Ichida bir narsa pichirlardi: Iltimos, kechikib qolmaylik…

Ular yana yurishdi. Belgilar endi tez-tez uchray boshladi. Go‘yo Yoolin kuchi tugab borayotganini his qilib, yo‘lni aniqroq ko‘rsatishga urinayotgandek.

O‘rmon tobora zichlashdi. Daraxtlar oralig‘i torayib, oy nuri yerga zo‘rg‘a tushardi. Sukunat ham og‘irlashdi.
Va nihoyat, Yoongi yana to‘xtadi.

Oldinda, daraxt tanasiga suyangan holda, yerga yarim cho‘kkan iz bor edi. Qobiqda chuqurroq o‘yilgan belgi boshqalardan kattaroq.

Yoongi yuragini ushlagandek bo‘ldi.

— Yoolin… — dedi u deyarli eshitilmas ovozda.

Jungkook qilichini mahkam ushladi. Jimin esa oldinga bir qadam tashladi.
O‘rmon endi jim emas edi.
Ular kimningdir nafasini his qilayotgandek edi.

Shu payt sukunatni temirning temirga urilgan o‘tkir ovozi yorib yubordi. Qilichlarning to‘qnashuvi o‘rmon ichida aks-sado berib, yurakni zir titratdi. Yoongi bir zumda boshini ko‘tardi. Bu tasodifiy ovoz emas edi bu jang edi.

— Shu tomondan! — dedi u nafasini ichiga yutib.

Uchovlari yugurib ketdi. Daraxt shoxlari yuzlarini qirib o‘tdi, barglar oyoq ostida g‘ijimlandi. Qilich tovushlari yaqinlashgan sari yuraklar tezroq ura boshladi. Jungkook qilichini sug‘urib oldi, Jimin esa yugurayotib atrofni ko‘zdan qochirmadi.
Va nihoyat ular ochiqroq joyga chiqishdi.
Ko‘rgan manzara hammasini qotirib qo‘ydi.
Yerda uchta soqchi qimirlamay yotardi. Qon tuproqqa singib ketgan, barglar qizil rangga bo‘yalgan edi. Ularning qilichlari yon tomonga uloqtirilgan, ko‘zlari ochiq — hayot allaqachon tark etgan edi.

Oldinda esa…

Yoolin.

U tik turgan edi, ammo zo‘rg‘a. Chap yelkasidan qon oqib tushar, kiyimi yirtilgan, nafasi og‘ir edi. Bir oyog‘i biroz bukilib, og‘irlikni zo‘rg‘a ko‘tarib turardi. Shunga qaramay, qo‘lidagi qilichni mahkam ushlagan, ko‘zlarida esa qo‘rquv emas — qarshilik bor edi.

Uning qarshisida yana ikki soqchi turardi. Ular ehtiyotkorlik bilan yaqinlashar, go‘yo u qachon yiqilishini kutayotgandek.

— Taslim bo‘l! — dedi ulardan biri. — Endi kuching qolmadi!

Yoolin lablaridan achchiq kulgi chiqardi.

— Qolgan kuchim ham sizlarga yetadi, — dedi u xirillagan ovozda.

Soqchilardan biri hujum qildi. Yoolin qilichini ko‘tardi, zarbani zo‘rg‘a qaytardi. Temir temirga urildi, uchqunlar sachradi. Og‘riq yelkasini teshib o‘tgandek bo‘ldi, ammo u qadam chekinmadi. Aksincha, qarshi zarba berdi soqchi orqaga gandiraklab ketdi.

Ikkinchisi ortdan kelib urmoqchi bo‘ldi. Yoolin burildi, qilichini pastdan yuqoriga tortdi. Zarba chuqur bo‘lmasa-da, yetarli edi. Soqchi baqirib, chekinib ketdi.

Shu payt Yoongining yuragi yorilib ketay dedi.

— YOOLIN! — deb baqirdi u.

Bu ovozni eshitgan zahoti Yoolinning ko‘zlari katta ochildi. Bir lahza u ishonmagandek qotib qoldi. So‘ng nigohi Yoongiga tushdi. Lablari qimir etdi, lekin so‘z chiqmadi.

— Yoongi… — dedi u juda past, zo‘rg‘a.

Jungkook va Jimin bir zumda jangga qo‘shildi. Jungkook tez va aniq zarba bilan bir soqchini qulatdi. Jimin ikkinchisining qilichini urib tushirib, uni yerga yotqizdi.

O‘rmon yana jim bo‘ldi.

Faqat Yoolinning og‘ir nafasi va qon tomchilarining tuproqqa tushgan tovushi eshitilardi.

Yoongi uning yoniga yugurib bordi. Qilichini tashlab, uni quchoqlab oldi.

— Yoolin seni uzoq vaqt qidirdim - shag'zoda sevgilisini bag'riga bosar ekan, uning ifori va mayin tanasidan roxat olardi. Uning qo'lida kichik jussasi yo'qolib ketgandi.
Tanasidagi jarohatlar Yoolinga azob bersada u ayni damda Yoongining qo'llarida o'zini erkin va xavfsiz xis qilardi.

— Yoongi. Men.... - Yoongining so'zlari unga darmon bo'layotgandi. U bilan ko'proq suxbat qilishni, uning bag'rida uzoq vaqt qolishni xohlardi.

— Tishshsh. Gapirma — qizning lablarini qo'llari bilan yopdi. Uning ko'zlariga tikilib — meni kechir, o'shanda seni qidirmaganim uchun uzur so'rayman — uni yana bag'riga oldi.

Ularni kuzatib turgan Jiminning jaxli chiqardi. Singlisi deb bilgan qiz boshqa insonning bag'rida edi.

— Men kech qoldim… — dedi Yoongi titrab. — Kechir…

Yoolin boshini uning ko‘ksiga suyadi. Qo‘llari titrar, ammo ko‘zlarida yengillik bor edi.

— Meni ketib qoldi deb o‘yladingmi?.. — dedi u zo‘rg‘a kulib. — Men… qaytmoqchi edim.

Jimin yonlariga keldi, uning jarohatiga qaradi.

— U ko‘p qon yo‘qotgan. Uni bu yerdan olib chiqishimiz kerak. Hozir.

Jungkook atrofga quloq tutdi.

— Bu yer xavfsiz emas. Boshqalar kelishi mumkin.

Yoongi Yoolinni ehtiyotkorlik bilan ko‘tarib oldi. Uning qo‘llari qizning qoniga bo‘yaldi, lekin u buni sezmasdi ham.

— Endi seni hech qachon yolg'iz qoldirmayman, — dedi Jimin qat’iy. — Hech qachon.

Yoolin ko‘zlarini yumdi. Bu safar qo‘rquvdan emas.

Bu safar ishonchdan.

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
Davomi bor....

Asarni o'g'irlamang...

Bu asar #Azyoolinia kanali uchun mahsus #Yoolin tomonidan yozilyapti.

Asar haqida o'z fikringizni qoldiring.😊