Haters to lovers

Xona yana jimjit edi.

Jisung asta qo‘llarini qimirlatdi. Arqon oldingidek qattiq emas edi.

— Jisung (pichirlab): …bo‘shashganmi? U yana urinib ko‘rdi. Bu safar arqon sekin siljidi. Ko‘zlari chaqnab ketdi.

— Jisung: Topdim…

U ehtiyotkorlik bilan qo‘lini chiqarib oldi. Nafasi tezlashdi, lekin bu safar qo‘rquvdan emas — umiddan edi. Sekin o‘rnidan turdi. Eshikka yaqinlashdi. Tutqichni ushladi. Bir soniya to‘xtadi. Keyin… eshikni ochdi. Koridor qorong‘i, bo‘m-bo‘sh edi. Jisung orqaga qaramadi. U yugurdi. Qadam tovushlari devorlarda aks sado berardi.

— Jisung (ichida): Faqat chiqib ketishim kerak…

U burildi, yana yugurdi. Yuragi qulog‘ida urayotgandek edi. Birdan— bir qo‘l uning bilagidan qattiq ushlab qoldi. Jisung qotib qoldi. Orqasidan sovuq ovoz eshitildi.

— Minho: Qayerga ketayapsan… azizim? Jisung asta orqasiga o‘girildi. Minho. Ko‘zlari qorong‘ida ham sovuq yaltirardi. — Jisung: Qo‘y…

U qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Minho yanada qattiq ushladi.

— Minho: Shuncha harakat qilding…

U Jisungni o‘ziga tortdi.

— Minho: Lekin foydasi yo‘q. Jisungning nafasi tezlashdi.

— Jisung: Men bu yerda qolmayman! Minho yaqinlashdi. Juda yaqin.

— Minho: Kim ruxsat berdi ketishga? Jisung ko‘zlarini qisdi.

— Jisung: Sen meni ushlab turolmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho sekin kuldi. — Minho: Hali ham tushunmading. U Jisungni devorga bosdi.

— Minho: Bu o‘yin sen o‘ylagandek emas.

Jisung qarshilik qildi.

— Jisung: Men o‘yin o‘ynamayman!

— Minho: O‘ynayapsan allaqachon. Sukut.

Ularning nafaslari bir-biriga urilardi.

— Minho (sekin): Qochishing… U Jisungning qo‘lini yanada mahkam ushladi.

— Minho: …menga yoqdi.

Jisung hayron va g‘azabli qaradi.

— Jisung: Sen kasalsan.

Minho beparvo yelka qisdi.

— Minho: Balki.

U bir qadam ortga chekindi.

— Minho: Lekin endi qoidalar o‘zgaradi. Jisung yuragi yana tez ura boshladi

— Jisung: Qanaqa qoidalar?

Minho ko‘zlarini toraytirdi.

— Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman.

Sukut.

— Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi.

— Minho: Bilaman.

Bir soniya.

— Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi.

— Jisung: Meni qo‘yib yubor.

Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi.

— Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli.

— Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq.

Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi.

— Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek.

— Minho: Hech narsa.

— Jisung: Ishonmayman.

— Minho: Ishonishing shart emas.

Sukut cho‘zildi.

Keyin Minho burildi.

— Minho: Yur.

— Jisung: Qayerga?

— Minho: Maktabga.

Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu.

— Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi?

— Minho: Ha.

— Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi?

Minho yelkasini qisdi.

— Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun.

Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan.

— Minho: Balki. Lekin ishlayapti.

U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi.

— Jisung: Men bormayman.

Minho to‘xtamadi.

— Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi.

— Jisung (pichirlab): Nafratlanaman…

— Minho: Eshitdim.

Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari.

Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi:

— Minho: Reja qilyapsanmi?

Jisung darhol qaradi.

— Jisung: Yo‘q.

— Minho: Yolg‘on.

U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi.

— Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan.

Jisung indamadi.

— Minho: Lekin foydasi yo‘q.

U yana yaqinlashdi.

— Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi.

— Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi?

Minho sekin bosh irg‘adi.

— Minho: Ha.

— Jisung: Adashyapsan.

Sukut.

Jisung ko‘zlarini undan uzmadi.

— Jisung: Men seni yengaman.

Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi.

— Minho: Intizorman.

Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi.

— Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi.

— Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi.

— Jisung (ichida): Endi!

U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi.

— Minho: Qiziq…

Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi.

— Jisung: Qanday

— Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi?

Jisung tishlarini qisdi.

— Jisung: Baribir qochaman.

Minho yaqinlashdi.

— Minho: Harakat qil.

Sukut.

Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi.

— Minho: Dedim-ku.

Jisung jahli chiqib qaytib keldi.

— Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan.

— Minho: Endi tushunyapsan.

Sukut.

— Jisung: Nega aynan men?

Minho bir soniya jim qoldi.

— Minho: Chunki sen boshqachasan.

— Jisung: Menga tegma.

— Minho: Hali tegmayapman.

Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi.

— Minho: Bilaman.

Bir soniya.

— Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

— Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut. — Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

— Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut. — Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

Xona yana jimjit edi. Jisung asta qo‘llarini qimirlatdi. Arqon oldingidek qattiq emas edi. — Jisung (pichirlab): …bo‘shashganmi? U yana urinib ko‘rdi. Bu safar arqon sekin siljidi. Ko‘zlari chaqnab ketdi. — Jisung: Topdim… U ehtiyotkorlik bilan qo‘lini chiqarib oldi. Nafasi tezlashdi, lekin bu safar qo‘rquvdan emas — umiddan edi. Sekin o‘rnidan turdi. Eshikka yaqinlashdi. Tutqichni ushladi. Bir soniya to‘xtadi. Keyin… eshikni ochdi. Koridor qorong‘i, bo‘m-bo‘sh edi. Jisung orqaga qaramadi. U yugurdi. Qadam tovushlari devorlarda aks sado berardi. — Jisung (ichida): Faqat chiqib ketishim kerak… U burildi, yana yugurdi. Yuragi qulog‘ida urayotgandek edi. Birdan— bir qo‘l uning bilagidan qattiq ushlab qoldi. Jisung qotib qoldi. Orqasidan sovuq ovoz eshitildi. — Minho: Qayerga ketayapsan… azizim? Jisung asta orqasiga o‘girildi. Minho. Ko‘zlari qorong‘ida ham sovuq yaltirardi. — Jisung: Qo‘y… U qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Minho yanada qattiq ushladi. — Minho: Shuncha harakat qilding… U Jisungni o‘ziga tortdi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. Jisungning nafasi tezlashdi. — Jisung: Men bu yerda qolmayman! Minho yaqinlashdi. Juda yaqin. — Minho: Kim ruxsat berdi ketishga? Jisung ko‘zlarini qisdi. — Jisung: Sen meni ushlab turolmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho sekin kuldi. — Minho: Hali ham tushunmading. U Jisungni devorga bosdi. — Minho: Bu o‘yin sen o‘ylagandek emas. Jisung qarshilik qildi. — Jisung: Men o‘yin o‘ynamayman! — Minho: O‘ynayapsan allaqachon. Sukut. Ularning nafaslari bir-biriga urilardi. — Minho (sekin): Qochishing… U Jisungning qo‘lini yanada mahkam ushladi. — Minho: …menga yoqdi. Jisung hayron va g‘azabli qaradi. — Jisung: Sen kasalsan. Minho beparvo yelka qisdi. — Minho: Balki. U bir qadam ortga chekindi. — Minho: Lekin endi qoidalar o‘zgaradi. Jisung yuragi yana tez ura boshladi. — Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut. — Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

Haters to lovers

Xona yana jimjit edi. Jisung asta qo‘llarini qimirlatdi. Arqon oldingidek qattiq emas edi.

— Jisung (pichirlab): …bo‘shashganmi? U yana urinib ko‘rdi. Bu safar arqon sekin siljidi. Ko‘zlari chaqnab ketdi.

— Jisung: Topdim… U ehtiyotkorlik bilan qo‘lini chiqarib oldi. Nafasi tezlashdi, lekin bu safar qo‘rquvdan emas — umiddan edi. Sekin o‘rnidan turdi. Eshikka yaqinlashdi. Tutqichni ushladi. Bir soniya to‘xtadi. Keyin… eshikni ochdi. Koridor qorong‘i, bo‘m-bo‘sh edi. Jisung orqaga qaramadi. U yugurdi. Qadam tovushlari devorlarda aks sado berardi.

— Jisung (ichida): Faqat chiqib ketishim kerak…

U burildi, yana yugurdi. Yuragi qulog‘ida urayotgandek edi. Birdan— bir qo‘l uning bilagidan qattiq ushlab qoldi. Jisung qotib qoldi. Orqasidan sovuq ovoz eshitildi.

— Minho: Qayerga ketayapsan… azizim?

Jisung asta orqasiga o‘girildi. Minho. Ko‘zlari qorong‘ida ham sovuq yaltirardi.

— Jisung: Qo‘y…

U qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Minho yanada qattiq ushladi.

— Minho: Shuncha harakat qilding… U Jisungni o‘ziga tortdi.

— Minho: Lekin foydasi yo‘q. Jisungning nafasi tezlashdi.

— Jisung: Men bu yerda qolmayman! Minho yaqinlashdi. Juda yaqin.

— Minho: Kim ruxsat berdi ketishga? Jisung ko‘zlarini qisdi.

— Jisung: Sen meni ushlab turolmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho sekin kuldi. — Minho: Hali ham tushunmading.

U Jisungni devorga bosdi.

— Minho: Bu o‘yin sen o‘ylagandek emas.

Jisung qarshilik qildi.

— Jisung: Men o‘yin o‘ynamayman!

— Minho: O‘ynayapsan allaqachon. Sukut. Ularning nafaslari bir-biriga urilardi.

— Minho (sekin): Qochishing…

U Jisungning qo‘lini yanada mahkam ushladi.

— Minho: …menga yoqdi.

Jisung hayron va g‘azabli qaradi.

— Jisung: Sen kasalsan.

Minho beparvo yelka qisdi.

— Minho: Balki.

U bir qadam ortga chekindi.

— Minho: Lekin endi qoidalar o‘zgaradi. Jisung yuragi yana tez ura boshladi.

— Jisung: Qanaqa qoidalar?

Minho ko‘zlarini toraytirdi.

— Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman.

Sukut.

— Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi.

— Minho: Bilaman.

Bir soniya.

— Minho: Shunday davom et.

Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi.

— Jisung: Meni qo‘yib yubor.

Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi.

— Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli.

— Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq.

Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi.

— Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek.

— Minho: Hech narsa.

— Jisung: Ishonmayman.

— Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi.

— Minho: Yur.

— Jisung: Qayerga?

— Minho: Maktabga.

Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu.

— Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi?

— Minho: Ha.

— Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi?

Minho yelkasini qisdi.

— Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun.

Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan.

— Minho: Balki. Lekin ishlayapti.

U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi.

— Jisung: Men bormayman.

Minho to‘xtamadi.

— Minho: Unda shu yerda qol.

Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi.

— Jisung (pichirlab): Nafratlanaman…

— Minho: Eshitdim.

Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari.

Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday?

U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi:

— Minho: Reja qilyapsanmi?

Jisung darhol qaradi.

— Jisung: Yo‘q.

— Minho: Yolg‘on.

U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi.

— Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan.

Jisung indamadi.

— Minho: Lekin foydasi yo‘q.

U yana yaqinlashdi.

— Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi.

— Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi?

Minho sekin bosh irg‘adi.

— Minho: Ha.

— Jisung: Adashyapsan.

Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman.

Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi.

— Minho: Intizorman.

Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi.

— Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi.

— Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan.

Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi.

— Jisung (ichida): Endi!

U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi.

— Minho: Qiziq…

Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi.

— Jisung: Qanday—

— Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi?

Jisung tishlarini qisdi.

— Jisung: Baribir qochaman.

Minho yaqinlashdi.

— Minho: Harakat qil.

Sukut.

Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi.

— Minho: Dedim-ku.

Jisung jahli chiqib qaytib keldi.

— Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan.

— Minho: Endi tushunyapsan.

Sukut.

— Jisung: Nega aynan men?

Minho bir soniya jim qoldi.

— Minho: Chunki sen boshqachasan.

— Jisung: Menga tegma.

— Minho: Hali tegmayapman.

Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi.

— Minho: Bilaman.

Bir soniya.

— Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi.

— Minho: Bilaman.

Bir soniya.

— Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

Minho. Ko‘zlari qorong‘ida ham sovuq yaltirardi. — Jisung: Qo‘y… U qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Minho yanada qattiq ushladi. — Minho: Shuncha harakat qilding… U Jisungni o‘ziga tortdi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. Jisungning nafasi tezlashdi. — Jisung: Men bu yerda qolmayman! Minho yaqinlashdi. Juda yaqin. — Minho: Kim ruxsat berdi ketishga? Jisung ko‘zlarini qisdi. — Jisung: Sen meni ushlab turolmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho sekin kuldi. — Minho: Hali ham tushunmading. U Jisungni devorga bosdi. — Minho: Bu o‘yin sen o‘ylagandek emas. Jisung qarshilik qildi. — Jisung: Men o‘yin o‘ynamayman! — Minho: O‘ynayapsan allaqachon. Sukut. Ularning nafaslari bir-biriga urilardi. — Minho (sekin): Qochishing… U Jisungning qo‘lini yanada mahkam ushladi. — Minho: …menga yoqdi. Jisung hayron va g‘azabli qaradi. — Jisung: Sen kasalsan. Minho beparvo yelka qisdi. — Minho: Balki. U bir qadam ortga chekindi. — Minho: Lekin endi qoidalar o‘zgaradi. Jisung yuragi yana tez ura boshladi. — Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut. — Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

Haters to lovers

Haters to lovers

Xona yana jimjit edi. Jisung asta qo‘llarini qimirlatdi. Arqon oldingidek qattiq emas edi.

— Jisung (pichirlab): …bo‘shashganmi? U yana urinib ko‘rdi. Bu safar arqon sekin siljidi. Ko‘zlari chaqnab ketdi.

— Jisung: Topdim… U ehtiyotkorlik bilan qo‘lini chiqarib oldi. Nafasi tezlashdi, lekin bu safar qo‘rquvdan emas — umiddan edi. Sekin o‘rnidan turdi. Eshikka yaqinlashdi. Tutqichni ushladi. Bir soniya to‘xtadi. Keyin… eshikni ochdi. Koridor qorong‘i, bo‘m-bo‘sh edi.

Jisung orqaga qaramadi. U yugurdi. Qadam tovushlari devorlarda aks sado berardi.

— Jisung (ichida): Faqat chiqib ketishim kerak… U burildi, yana yugurdi. Yuragi qulog‘ida urayotgandek edi. Birdan— bir qo‘l uning bilagidan qattiq ushlab qoldi. Jisung qotib qoldi. Orqasidan sovuq ovoz eshitildi.

— Minho: Qayerga ketayapsan… azizim? Jisung asta orqasiga o‘girildi. Minho. Ko‘zlari qorong‘ida ham sovuq yaltirardi. — Jisung: Qo‘y… U qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Minho yanada qattiq ushladi.

— Minho: Shuncha harakat qilding… U Jisungni o‘ziga tortdi.

— Minho: Lekin foydasi yo‘q. Jisungning nafasi tezlashdi.

— Jisung: Men bu yerda qolmayman! Minho yaqinlashdi. Juda yaqin.

— Minho: Kim ruxsat berdi ketishga? Jisung ko‘zlarini qisdi.

— Jisung: Sen meni ushlab turolmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho sekin kuldi. — Minho: Hali ham tushunmading. U Jisungni devorga bosdi.

— Minho: Bu o‘yin sen o‘ylagandek emas. Jisung qarshilik qildi.

— Jisung: Men o‘yin o‘ynamayman!

— Minho: O‘ynayapsan allaqachon. Sukut. Ularning nafaslari bir-biriga urilardi.

— Minho (sekin): Qochishing… U Jisungning qo‘lini yanada mahkam ushladi.

— Minho: …menga yoqdi. Jisung hayron va g‘azabli qaradi.

— Jisung: Sen kasalsan. Minho beparvo yelka qisdi.

— Minho: Balki. U bir qadam ortga chekindi.

— Minho: Lekin endi qoidalar o‘zgaradi. Jisung yuragi yana tez ura boshladi.

— Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi.

— Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut.

— Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi.

— Minho: Bilaman. Bir soniya.

— Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi.

— Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi.

— Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli.

— Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi.

— Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek.

— Minho: Hech narsa.

— Jisung: Ishonmayman.

— Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi.

— Minho: Yur.

— Jisung: Qayerga?

— Minho: Maktabga.

Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu.

— Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi?

— Minho: Ha.

— Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi.

— Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi.

— Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan.

— Minho: Balki. Lekin ishlayapti.

U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi.

— Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi.

— Minho: Unda shu yerda qol.

Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi.

— Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim.

Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari.

Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi.

Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi:

— Minho: Reja qilyapsanmi?

Jisung darhol qaradi.

— Jisung: Yo‘q.

— Minho: Yolg‘on.

U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi.

— Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan.

Jisung indamadi.

— Minho: Lekin foydasi yo‘q.

U yana yaqinlashdi.

— Minho: Men sendan oldin o‘ylayman.

Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi.

— Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi?

Minho sekin bosh irg‘adi.

— Minho: Ha.

— Jisung: Adashyapsan.

Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman.

Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi.

— Minho: Intizorman.

*Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi.

— Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi.

— Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan.

Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi.

U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti…

hammasi o‘zgarishini sezdi.

Jisung tashqariga qadam qo‘ydi.

Haters to lovers Jisung ko‘zlarini ochdi. Birinchi sezgani — qo‘llari bog‘langan edi. Nafasi tezlashdi. — Jisung: Bu nima… U qimirlamoqchi bo‘ldi, lekin arqon uni qattiq ushlab turardi. Qorong‘ida kimdir bor edi. Sekin qadam tovushi eshitildi. Jisungning yuragi siqilib ketdi. — Jisung: Kimsan?! Soya oldinga chiqdi. Minho. Qora kiyimda, sovuq qarash bilan. — Minho: Nihoyat uyg‘onding. Jisung ko‘zlarini kattalashtirdi. — Jisung: Sen… jinnimisan?! Qo‘yib yubor meni! Minho javob bermadi. Sekin uning qarshisiga o‘tirdi. — Minho: Shuncha gapirasan… maktabda bunchalik jasur emassan-ku. — Jisung: Bu hazilmi?! Minho biroz egildi. Juda yaqin. — Minho: Bu yerda hazil yo‘q. Jisung boshini chetga burdi. — Jisung: Nega meni olib kelding?! Bir lahza sukut. — Minho: Chunki sen ortiqcha ko‘p narsani ko‘ryapsan. — Jisung: Men hech narsa ko‘rmadim! Minho kuldi. Sovuq. — Minho: Yolg‘on gapirma. U Jisungning yuzidan ushlab, majburan o‘ziga qaratdi. — Minho: Qo‘rqyapsanmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Yo‘q. Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Yaxshi. Unda sinab ko‘ramiz. Jisungning yuragi yana tez ura boshladi. — Jisung: Nima qilmoqchisan?.. Minho sekin turdi. — Minho: Qanchalik chiday olishingni bilmoqchiman. Sukut. Xona ichida faqat Jisungning notekis nafasi eshitilardi. Minho esa ortga o‘girildi. — Minho: Baqirma. Hech kim eshitmaydi. Eshik yopildi. Jisung yolg‘iz qoldi. Qo‘rquv asta-sekin g‘azabga aylana boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman sendan… Ammo ich-ichidan u bitta narsani sezdi… Xona jimjit. Jisung qo‘llarini yechishga harakat qildi, lekin foydasi yo‘q edi. Nafasi tezlashib borardi. Eshik yana ochildi. Minho qaytib keldi. Qo‘lida hech narsa yo‘q edi. Bu yanada g‘alati edi. — Minho: Hali ham qichqirmading. Jisung unga tikildi. — Jisung: Seni kutyapmanmi deb o‘ylaysanmi? Minho sekin kuldi. — Minho: Yo‘q. Sen chiqish yo‘lini qidiryapsan. U asta yaqinlashdi. Har bir qadami bosimday sezilardi. — Minho: Lekin topolmaysan. Jisung indamadi. Ko‘zlarini olib qochmadi. Bu safar Minho to‘xtab qoldi. — Minho: Qiziq… — Jisung: Nima? — Minho: Odatda odamlar bu payt yig‘laydi. Sen esa qarab turibsan. Jisung labini qisdi. — Jisung: Chunki sen meni qo‘rqita olmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho juda yaqin keldi. — Minho: Rostdanmi? Jisung yuragi tez ura boshlaganini yashira olmadi. Minho buni sezdi. — Minho: Yuraging boshqacha deyapti. U qo‘lini Jisungning ko‘kragiga yaqinlashtirdi, lekin tegmadi. — Minho: Eshitayapman deyarli. Jisung asabiylashdi. — Jisung: Orqaga yur. — Minho: Buyruq bermagin. Sukut yana cho‘zildi. Keyin Minho sekin ortga chekindi. — Minho: Keling, o‘yin o‘ynaymiz. — Jisung: Men hech narsa o‘ynamayman. — Minho: O‘ynaysan. Chunki tanloving yo‘q. Jisung ko‘zlarini qisdi. — Jisung: Qanaqa o‘yin? Minho devorga suyanib turdi. — Minho: Men savol beraman. Sen javob berasan. Yolg‘on gapirsang… U gapini tugatmadi. Jisungning jahli chiqdi. — Jisung: Nima qilasan? Minho sovuq qaradi. — Minho: Sinab ko‘r. Sukut. — Minho: Birinchi savol. U Jisungga tikildi. — Minho: Mendan qo‘rqyapsanmi? Jisung bir soniya o‘yladi. Keyin: — Jisung: Yo‘q. Minho kuldi. Bu safar sekin. — Minho: Yolg‘on. U yaqinlashdi. — Minho: Lekin menga yoqadi. Jisung qoshlarini chimirdi. — Jisung: Nima yoqadi? Minho egildi, uning ko‘zlariga tikildi. — Minho: Qarshilik qilishing. Sukut. — Minho: Hamma sinadi. Savol — qachon. Jisung asta jilmaydi. — Jisung: Men emas. Bu javob Minhoni to‘xtatdi. Bir necha soniya davomida u faqat qarab turdi. Keyin juda sekin dedi: — Minho: Ko‘ramiz. U ortga o‘girildi. — Minho: Chunki men sabrli odamman. Eshik yana yopildi. Jisung yolg‘iz qoldi. Lekin bu safar qo‘rquv bilan birga boshqa narsa ham bor edi… qarshili𝗄

Haters to lovers Jisung ko‘zlarini ochdi. Birinchi sezgani — qo‘llari bog‘langan edi. Nafasi tezlashdi. — Jisung: Bu nima… U qimirlamoqchi bo‘ldi, lekin arqon uni qattiq ushlab turardi. Qorong‘ida kimdir bor edi. Sekin qadam tovushi eshitildi. Jisungning yuragi siqilib ketdi. — Jisung: Kimsan?! Soya oldinga chiqdi. Minho. Qora kiyimda, sovuq qarash bilan. — Minho: Nihoyat uyg‘onding. Jisung ko‘zlarini kattalashtirdi. — Jisung: Sen… jinnimisan?! Qo‘yib yubor meni! Minho javob bermadi. Sekin uning qarshisiga o‘tirdi. — Minho: Shuncha gapirasan… maktabda bunchalik jasur emassan-ku. — Jisung: Bu hazilmi?! Minho biroz egildi. Juda yaqin. — Minho: Bu yerda hazil yo‘q. Jisung boshini chetga burdi. — Jisung: Nega meni olib kelding?! Bir lahza sukut. — Minho: Chunki sen ortiqcha ko‘p narsani ko‘ryapsan. — Jisung: Men hech narsa ko‘rmadim! Minho kuldi. Sovuq. — Minho: Yolg‘on gapirma. U Jisungning yuzidan ushlab, majburan o‘ziga qaratdi. — Minho: Qo‘rqyapsanmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Yo‘q. Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Yaxshi. Unda sinab ko‘ramiz. Jisungning yuragi yana tez ura boshladi. — Jisung: Nima qilmoqchisan?.. Minho sekin turdi. — Minho: Qanchalik chiday olishingni bilmoqchiman. Sukut. Xona ichida faqat Jisungning notekis nafasi eshitilardi. Minho esa ortga o‘girildi. — Minho: Baqirma. Hech kim eshitmaydi. Eshik yopildi. Jisung yolg‘iz qoldi. Qo‘rquv asta-sekin g‘azabga aylana boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman sendan… Ammo ich-ichidan u bitta narsani sezdi… Xona jimjit. Jisung qo‘llarini yechishga harakat qildi, lekin foydasi yo‘q edi. Nafasi tezlashib borardi. Eshik yana ochildi. Minho qaytib keldi. Qo‘lida hech narsa yo‘q edi. Bu yanada g‘alati edi. — Minho: Hali ham qichqirmading. Jisung unga tikildi. — Jisung: Seni kutyapmanmi deb o‘ylaysanmi? Minho sekin kuldi. — Minho: Yo‘q. Sen chiqish yo‘lini qidiryapsan. U asta yaqinlashdi. Har bir qadami bosimday sezilardi. — Minho: Lekin topolmaysan. Jisung indamadi. Ko‘zlarini olib qochmadi. Bu safar Minho to‘xtab qoldi. — Minho: Qiziq… — Jisung: Nima? — Minho: Odatda odamlar bu payt yig‘laydi. Sen esa qarab turibsan. Jisung labini qisdi. — Jisung: Chunki sen meni qo‘rqita olmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho juda yaqin keldi. — Minho: Rostdanmi? Jisung yuragi tez ura boshlaganini yashira olmadi. Minho buni sezdi. — Minho: Yuraging boshqacha deyapti. U qo‘lini Jisungning ko‘kragiga yaqinlashtirdi, lekin tegmadi. — Minho: Eshitayapman deyarli. Jisung asabiylashdi. — Jisung: Orqaga yur. — Minho: Buyruq bermagin. Sukut yana cho‘zildi. Keyin Minho sekin ortga chekindi. — Minho: Keling, o‘yin o‘ynaymiz. — Jisung: Men hech narsa o‘ynamayman. — Minho: O‘ynaysan. Chunki tanloving yo‘q. Jisung ko‘zlarini qisdi. — Jisung: Qanaqa o‘yin? Minho devorga suyanib turdi. — Minho: Men savol beraman. Sen javob berasan. Yolg‘on gapirsang… U gapini tugatmadi. Jisungning jahli chiqdi. — Jisung: Nima qilasan? Minho sovuq qaradi. — Minho: Sinab ko‘r. Sukut. — Minho: Birinchi savol. U Jisungga tikildi. — Minho: Mendan qo‘rqyapsanmi? Jisung bir soniya o‘yladi. Keyin: — Jisung: Yo‘q. Minho kuldi. Bu safar sekin. — Minho: Yolg‘on. U yaqinlashdi. — Minho: Lekin menga yoqadi. Jisung qoshlarini chimirdi. — Jisung: Nima yoqadi? Minho egildi, uning ko‘zlariga tikildi. — Minho: Qarshilik qilishing. Sukut. — Minho: Hamma sinadi. Savol — qachon. Jisung asta jilmaydi. — Jisung: Men emas. Bu javob Minhoni to‘xtatdi. Bir necha soniya davomida u faqat qarab turdi. Keyin juda sekin dedi: — Minho: Ko‘ramiz. U ortga o‘girildi. — Minho: Chunki men sabrli odamman. Eshik yana yopildi. Jisung yolg‘iz qoldi. Lekin bu safar qo‘rquv bilan birga boshqa narsa ham bor edi…

qarshili𝗄

-— Haters to lovers Han Jisung — sodda, qo‘rqoq, 3 marta o‘qish almashgan. Hamma uni qiynab urgani sababli ota-onasi tashlab ketgan. 18 yoshda. Xarakteri: diva girl. Lee Minho — maktab bezorisi, vaqtida odam o‘ldiradi. Han bilan bir o‘qishda o‘qiydi. 19 yoshda. Xarakteri: sovuq. -— Bir kun ertalab Jisung uxlab yotgan edi va budilnik jiringladi. — Jisung: Buncha erta... (uxsirab) U turdi, yuvinib chiqib o‘qishga ketdi. Yo‘lda ketayotganda Seehunni ko‘rib qoldi. — Seehun: Jisung, qalaysan? — Jisung: Yaxshi — Seehun: Bugundan boshlab bitta o‘qishda o‘qirkanmiz, juda zo‘r to‘g‘rimi? — Jisung: Ha, juda zo‘r (ensa qotirib) Ular maktabga borishdi va hamma Han Jisungga qaradi, chunki uning ko‘rinishi juda chiroyli edi. Lekin Jisung biroz qo‘rqar edi. — Jisung: Ular nega menga qarashyapti? — Seehun: Chiroylisan-ku, shunga qarashyapti (kulimsirab) — Jisung: Hoy, seni urib o‘ldirsam ham kam — Seehun: Hoy, tinchlan, hazillashdim Jisung ensa qotirib qo‘ydi. Jisung va Seehun sinfga gaplashib borishdi va o‘z joylariga o‘tirishdi. — Renna: Ooo, yangi bola kelibdimi? Muncha kelishgan bu — Jihyu: U meniki bo‘lishi shart! — Renna: Yo‘q, meniki — Jisung: Hoy qizlar, men hech kim bilan gaplashmoqchi emasman — Renna: Unda men majbur qilaman — Minho: Hammang jim bo‘l! Hoy, sen nega mening qizlarimni mendan tortib olyapsan? — Jisung: M-men hech narsa qilmadim (titrab) — Minho: Keyingi safar o‘zingga qaramay kel (sovuq kulib) — Jisung: Hop (qo‘rquv aralash ovoz bilan) Darslar tugadi, hamma ketayotgan edi. — Jisung: Seehun boya menga gapirgan bola kim edi? — Seehun: Ha, u Lee Minho. Lekin undan ehtiyot bo‘l, chunki u mafia va bezori — Jisung: Hop, sen hozir men bilan ketasanmi? — Seehun: Yo‘q, meni ketadigan joyim bor — Jisung: Ha, yaxshi, hayr Jisung naushnikni taqib, musiqa qo‘yib yo‘lida davom etdi. U uyga ketishi uchun 2 ta yo‘l bor edi: biri tunnel, biri ochiq yo‘l. Ochiq yo‘lda uyga 20 km yurish kerak edi, tunnel esa 13 km edi. Lekin tunnel qorong‘i edi. Jisung bo‘lsa tunneldan ketishni tanladi va o‘sha yerdan ketdi. Yo‘lning yarmida kimdir uni ta’qib qila boshladi va Jisungning boshiga urdi. Jisung hushidan ketdi. Jisung ko‘zlarini ochdi. — Jisung: Hoy, bu yerda kim bor? (qo‘rqib) Qadam tovushlari eshitila boshladi. — Jisung: Kimsiz? — ???: Biz tanishmiz Jisung uni ko‘rdi va qotib qoldi. Va u….

-— Haters to lovers Han Jisung — sodda, qo‘rqoq, 3 marta o‘qish almashgan. Hamma uni qiynab urgani sababli ota-onasi tashlab ketgan. 18 yoshda. Xarakteri: diva girl. Lee Minho — maktab bezorisi, vaqtida odam o‘ldiradi. Han bilan bir o‘qishda o‘qiydi. 19 yoshda. Xarakteri: sovuq. -— Bir kun ertalab Jisung uxlab yotgan edi va budilnik jiringladi. — Jisung: Buncha erta... (uxsirab) U turdi, yuvinib chiqib o‘qishga ketdi. Yo‘lda ketayotganda Seehunni ko‘rib qoldi. — Seehun: Jisung, qalaysan? — Jisung: Yaxshi — Seehun: Bugundan boshlab bitta o‘qishda o‘qirkanmiz, juda zo‘r to‘g‘rimi? — Jisung: Ha, juda zo‘r (ensa qotirib) Ular maktabga borishdi va hamma Han Jisungga qaradi, chunki uning ko‘rinishi juda chiroyli edi. Lekin Jisung biroz qo‘rqar edi. — Jisung: Ular nega menga qarashyapti? — Seehun: Chiroylisan-ku, shunga qarashyapti (kulimsirab) — Jisung: Hoy, seni urib o‘ldirsam ham kam — Seehun: Hoy, tinchlan, hazillashdim Jisung ensa qotirib qo‘ydi. Jisung va Seehun sinfga gaplashib borishdi va o‘z joylariga o‘tirishdi. — Renna: Ooo, yangi bola kelibdimi? Muncha kelishgan bu — Jihyu: U meniki bo‘lishi shart! — Renna: Yo‘q, meniki — Jisung: Hoy qizlar, men hech kim bilan gaplashmoqchi emasman — Renna: Unda men majbur qilaman — Minho: Hammang jim bo‘l! Hoy, sen nega mening qizlarimni mendan tortib olyapsan? — Jisung: M-men hech narsa qilmadim (titrab) — Minho: Keyingi safar o‘zingga qaramay kel (sovuq kulib) — Jisung: Hop (qo‘rquv aralash ovoz bilan) Darslar tugadi, hamma ketayotgan edi. — Jisung: Seehun boya menga gapirgan bola kim edi? — Seehun: Ha, u Lee Minho. Lekin undan ehtiyot bo‘l, chunki u mafia va bezori — Jisung: Hop, sen hozir men bilan ketasanmi? — Seehun: Yo‘q, meni ketadigan joyim bor — Jisung: Ha, yaxshi, hayr Jisung naushnikni taqib, musiqa qo‘yib yo‘lida davom etdi. U uyga ketishi uchun 2 ta yo‘l bor edi: biri tunnel, biri ochiq yo‘l. Ochiq yo‘lda uyga 20 km yurish kerak edi, tunnel esa 13 km edi. Lekin tunnel qorong‘i edi. Jisung bo‘lsa tunneldan ketishni tanladi va o‘sha yerdan ketdi. Yo‘lning yarmida kimdir uni ta’qib qila boshladi va Jisungning boshiga urdi. Jisung hushidan ketdi. Jisung ko‘zlarini ochdi. — Jisung: Hoy, bu yerda kim bor? (qo‘rqib) Qadam tovushlari eshitila boshladi. — Jisung: Kimsiz? — ???: Biz tanishmiz Jisung uni ko‘rdi va qotib qoldi. Va u… Shu yerda tugadi (davomi bor) har

𝖡𝗅/𝖬𝗂𝗇𝗌𝗎𝗇𝗀