Jisung qotib qoldi. Podval ichidagi sovuq birdan suyaklarigacha kirib borgandek tuyuldi.

— To‘rtinchi odam kim?..

Hyunwoo javob berishga shoshilmadi. U devordagi suratga qarab turardi.

17-oktabr.

To‘rt bola.

Ammo bittasining yuzi yirtilgan. Ataylab.

— Chunki uni hech kim eslashni xohlamaydi, — dedi Hyunwoo past ovozda.

Jisungning yuragi tez urdi.

— Kim u?!

Hyunwoo nigohini unga burdi. Va nihoyat:

— Kang Yejun.

Bu ism Jisung uchun begona edi. Lekin Hyunwoo aytgan ohang… go‘yo bu ismning o‘zi muammo edi.

— U kim bo‘lgan?

— Bizning do‘stimiz.

— “Bo‘lgan”? Hyunwoo achchiq kuldi.

— Qaranglar-a… hamma bir xil savol beradi.

Jisungning sabri tugayotgandi.

— Normal javob berolmaysanmi yban?! Hyunwoo birdan jiddiylashdi.

— Chunki u o‘lib ketgan.

Sukunat.

Og‘ir.

Bo‘g‘uvchi.

Jisung eshitgan gapini qayta ishlay olmadi.

— …Nima?

— 17-oktabr kuni.

— Yo‘q… Minho kimdir kasalxonaga tushgan degandi

— Chunki Minho senga haqiqatning yarmini aytgan.

Jisungning boshi aylana boshladi. Demak… o‘sha kuni tomda: Minho. Hyunwoo. Seojun. Va Yejun. Keyin esa kimdir o‘lgan. Lekin kim kasalxonaga tushgan? Va nega Seojun birdan yo‘qolgan? Savollar ko‘payib borardi. — O‘sha kuni nima bo‘lganini boshidan ayt, — dedi Jisung qattiq ovozda. Hyunwoo uzoq xo‘rsindi. Keyin devorga suyandi.

— Festival kuni edi. Kechasi hamma ketgach, biz tomga chiqqandik. Yejun mast edi. Minho bilan janjallashishni boshladi.

— Nima uchun?

Hyunwoo jim qoldi.

— Chunki Yejun Minhoni yoqtirardi. Jisungning ko‘zlari kattalashdi.

— …Nima?

— Ha. Lekin Minho uni rad qilgan. Ichkarida nimadir g‘alati siqildi. Rashkmi? Yo‘q. Bundan ham yomonroq his.

— Keyin-chi? — Yejun jahli chiqib ketdi. Seojun aralashmoqchi bo‘ldi. Ular baqirishardi… hamma bir-biriga qichqirardi. Hyunwoo ko‘zlarini yumdi. Go‘yo o‘sha tunni yana ko‘rayotgandek. — Va birdan Yejun sirpanib ketdi. Jisung nafasi ichiga tushdi.

— Uni hech kim itarmaganmi?

Hyunwoo darrov javob bermadi. Mana shu sukut yetarli edi.

— Men ko‘rmadim, — dedi u tez.

— Hamma narsa juda tez bo‘lgan. Lekin ovozi ishonchsiz edi.

— Kasalxonaga kim tushgan?

Bu safar Hyunwoo boshini ko‘tardi.

— Seojun.

— Nega?

— Chunki u Yejunni ushlamoqchi bo‘lgan. Jisung qotib qoldi.

— U ham yiqilganmi?!

— Yo‘q. Lekin qo‘li sinib, boshidan qattiq zarba olgan. Bir necha hafta gapirmagan. Endi hammasi asta-sekin joyiga tushayotgandi. Lekin hali ham bitta savol bor edi. Eng muhim savol. — Unda Seojun qayerda hozir? Hyunwoo birdan jimib qoldi. Ko‘zlaridagi ifoda o‘zgardi. Qo‘rquv. Haqiqiy qo‘rquv. — Bilmayman.

— Yana shu gap?!

— Chunki bu rost!

Hyunwoo asabiylashib ketdi.

— Kasalxonadan chiqqanidan keyin u butunlay o‘zgardi. Hech kim bilan gaplashmadi. Keyin esa birdan yo‘qoldi. — Qanday qilib odam “yo‘qoladi”?!

— Bilmayman!

Podval ichida aks-sado yangradi. Birdan tepada qadam tovushi eshitildi. Ikkisi ham jimib qoldi. Kimdir podvalga tushayotgandi. Sekin. Og‘ir qadamlar. Hyunwooning yuzi oqarib ketdi.

— Jin ursin…

— Nima bo‘ldi?

Hyunwoo ortga chekindi.

— U bizni topdi.

— Kim?!

Javob o‘rniga podval chiroqlari bir zum o‘chdi.

Qorong‘i.

Jisung yuragi qinidan chiqib ketay dedi.

Keyin telefon chirog‘i yondi. Ammo bu Jisungniki emasdi. Koridor oxirida kimdir turardi. Yuzini yorug‘lik yopib turardi. Faqat bitta narsa aniq ko‘rinardi. Qo‘lida eski kamera bor edi. Xuddi videodagidek.

Jisung nafasi titradi. U odam sekin kamerani ko‘tardi. Va tanish ovoz eshitildi:

— Bu safar videoni oxirigacha ko‘rasizlarmi?

— telefon chirog‘i yondi. Ammo bu Jisungniki emasdi. Koridor oxirida kimdir turardi. Yuzini yorug‘lik yopib turardi. Faqat bitta narsa aniq ko‘rinardi. Qo‘lida eski kamera bor edi. Xuddi videodagidek. Jisung nafasi titradi. U odam sekin kamerani ko‘tardi. Va tanish ovoz eshitildi: — Bu safar videoni oxirigacha ko‘rasizlarmi?

Minho telefon ekraniga tikilib qoldi.

“Bu safar ham uni qutqara olmaysan.” Xona ichidagi havo birdan og‘irlashgandek bo‘ldi. Jisung esa endi aniq sezayotgandi — bu oddiy qo‘rqitish emas. Bu odam Minho haqida juda ko‘p narsani bilardi. Juda ham ko‘p.

— 17-oktabrda nima bo‘lgan?

Jisung bu safar savolni aniq berdi. Minho indamadi. Faqat jag‘i taranglashdi. Telefoni yana titradi. Yangi xabar. Bu safar rasm emas. Audio. 00:11 soniya. Minho darrov telefonni olib qo‘ymoqchi bo‘ldi. Lekin Jisung undan oldin bosib yubordi. Avval shovqin eshitildi. Yomg‘ir ovozi. Kimningdir tez nafasi.

Keyin

— > “Minho… iltimos…” Jisungning yuragi muzlab ketdi. Audio shu yerda tugadi. Lekin oxirida juda past ovoz eshitildi. Metall urilgandek. Va kimningdir qichqirig‘i. Minho birdan telefonni o‘chirib yubordi.

— Yetadi.

— Bu kim?!

— yetadi didimku nx

Bu safar Minho qattiq gapirdi. Jisung sapchib tushdi. Chunki Minho hech qachon unga bunaqa ovoz ko‘tarmagandi. Ikkisi ham jimib qoldi. Minho asta ko‘zlarini yumdi. Go‘yo o‘zidan jahli chiqayotgandek.

— …Uzr. Jisung hech nima demadi. Lekin ichida nimadir sinayotgandi. O‘sha tun Jisung uxlay olmadi. Boshida faqat bitta savol aylanardi:

“17-oktabrda kimga nima bo‘lgan?” Va nega hamma bu haqda yashiryapti? Ertasi kuni maktabga kirishi bilan yana o‘sha hissiyot qaytdi. Odamlar qarardi. Shivirlardi. Go‘yo u bilmasligi kerak bo‘lgan narsani bilib qo‘ygandek. Jisung shkafini ochayotganda ichidan bir qog‘oz tushdi. Bu safar unda faqat bitta koordinata yozilgandi.

Va vaqt. 22:40 Pastida esa: “Haqiqatni bilmoqchi bo‘lsang, yolg‘iz kel.” Jisungning qo‘llari muzlab ketdi.

— Bormaysan.

Minho qog‘ozni qo‘lidan tortib oldi. Qayerdandir paydo bo‘lib qolgan edi yana. Jisung qoshlarini chimirdi.

— Meni kuzatyapsanmi?

— Savolga javob ber.

— Balki borarman.

— Yo‘q.

— Nega?!

Minho unga juda yaqinlashdi. Bu safar ko‘zlarida g‘azab bor edi. Yo‘q… qo‘rquv. — Chunki ular seni aralashtiryapti. “Ular.” Jisung shu so‘zga ilinib qoldi.

— “Ular” kim?

Minho javob bermadi. Yana. Doimgidek. Kechasi 22:37. Jisung baribir bordi. Eski sport zalining orqa tomoni qorong‘i edi. Faqat uzoqda bitta chiroq lipillab turardi. Yuragi juda tez urayotgandi. Atrof jim. Juda jim. Keyin— qadam tovushi. Jisung darrov ortiga qaradi. Hech kim yo‘q. Lekin yerda nimadir yaltirardi. Kalit. Eski, zanglagan kalit. Tagiga qog‘oz yopishtirilgan. “Podval.” Maktab podvali allaqachon yopilgan bo‘lishi kerak edi. Hech kim u yerga tushmasdi. Hatto o‘qituvchilar ham. Jisung zinadan tusharkan, telefon chirog‘i devorlarga urilib titrardi. Havo sovuq edi. Va nimadir hid kelardi. Namlikmi… yoki chang. Koridor oxirida bitta eshik turardi. Eshik ustida yozuv: “Archive Room B” Kalit aynan shu eshikniki edi. Jisung yutindi. Va eshikni ochdi. Ichkarida eski qutilar, hujjatlar va singan partalar turardi. Lekin bitta narsa darrov ko‘zga tashlanardi. Devordagi surat. Katta maktab festivali rasmi. Sana: 17-oktabr. Jisung asta yaqinlashdi. Rasmda Minho bor edi. Hyunwoo ham. Va yana bir bola. Yuzida juda tanish kulgu. Jisung nafasi ichiga tushdi. Bu bolani u qayerdadir ko‘rgan edi. Yo‘q… eshitgan edi. Videodagi ovoz. “Meni tashlab ketma…” Seojun. Lekin eng qo‘rqinchli narsa bu emasdi. Rasmning pastki qismi yirtilgan edi. Kimningdir yuzi ataylab kesib tashlangandi. To‘rtinchi odam.

— Birdan orqadan eshik qarsillab yopildi. Jisung sapchib ortiga burildi. Qorong‘ida kimdir turardi. Telefon chirog‘i titrab uning yuziga tushdi. Hyunwoo. Lekin bu safar u kulmayotgandi. Umuman.

— Sen bu yerga kelmasliging kerak edi, — dedi u past ovozda.

Jisung yuragini bosdi.

— To‘rtinchi odam kim?

Hyunwoo bir necha soniya jim qoldi. Keyin juda sekin kuldi. Lekin bu kulgi g‘alati edi. Sovuq.

— Minho senga hali aytmadimi? — Nimani?!

Hyunwoo unga yaqinlashdi.

— O‘sha kecha tomda uch kishi emas… to‘rt kishi bo‘lganini.

Shamol hali ham sovuq esardi. Lekin bu safar Jisung qo‘lini tortib olmadi. Minho esa uning barmoqlarini mahkamroq ushladi. Go‘yo bir soniya qo‘yib yuborsa, yana yo‘qotadigandek. Ular bir necha daqiqa jim turishdi. Faqat shamol ovozi. Faqat yurak urishlari. Keyin— Minhoning telefoni titradi. Ekranda bitta ism yonib turardi. Na Hyunwoo. Jisungning nigohi darrov telefonga tushdi. Minho esa qo‘ng‘iroqqa tikilib qoldi. Javob bermadi. Telefon yana jiringladi. Va yana. Oxiri Jisung sekin qo‘lini tortib oldi.

— Olaver.

— Kerakmas.

— Balki kerakdir. Minho chuqur nafas oldi. Keyin qo‘ng‘iroqni rad etdi. Ammo oradan ikki soniya o‘tib, telefoniga xabar keldi. "Bu safar ham kech qolyapsan." Minhoning yuzi birdan jiddiylashdi. Jisung buni sezdi.

— Nima bo‘ldi?

— Hech narsa.

— Yolg‘on. Minho javob bermadi. Va aynan shu sukut Jisungni yana bezovta qildi.

— Ertasi kuni maktab g‘alati jim edi. Go‘yo hamma nimanidir kutayotgandek. Jisung sinfga kirganida, odamlar birdan gapni to‘xtatishdi. Bu unga yoqmadi. Juda yoqmadi. U joyiga o‘tirayotganda, kimdir stoliga qog‘oz tashladi. Buklangan. Nomsiz. Jisung sekin ochdi. Ichida faqat bitta gap yozilgan edi: "Minho senga rostini aytmadi." Pastida esa sana bor edi. 17-oktabr. Jisung qoshlarini chimirdi. Bu sana nimani anglatardi?

— Uni o‘qima. Minhoning ovozi yonidan eshitildi. Jisung seskanib ketdi.

— Sen qachondan beri odamlarni qo‘rqitib yuradigan bo‘lding? Minho qog‘ozni qo‘lidan oldi. Uni g‘ijimladi. Ammo yuzidagi taranglik yashirinmadi

— Bu ahmoqona hazil.

— Unda nega stressing chiqyapti? Minho javob bermadi. Yana. Doimgidek. -— Tanaffus payti Hyunwoo koridor oxirida turardi. Ular tomonga qarab. Kulib. Jisungning ichidan nimadir o‘tdi. Go‘yo bu bola hamma narsani biladigandek. Va aynan shu narsa uni qo‘rqitardi. -

— Kechqurun yomg‘ir yog‘di. Jisung uyiga qaytgach, sumkasini stolga tashladi. Ammo nimadir g‘alati edi. U sumkani ochdi. Ichida o‘zi qo‘ymagan narsa bor edi. Qora fleshka. Yuragi tez urdi. Sekin uni laptopga uladi. Ekranda faqat bitta video chiqdi. Nomsiz. Davomiyligi: 02:17. Jisung videoni bosdi. Avval tasvir qorong‘i edi. Keyin kamera titrab ochildi. Va

— Minho. Ancha oldingi Minho. Ko‘zining cheti yorilgan. Yomg‘ir ostida turardi. Kimdir kameraning ortidan kuldi. Hyunwoo.

— Qaranglar, — dedi u videoda.

— Baribir yana menga qaytadi.

Keyin video ichida Minho keskin kamera tomonga yurdi.

— O‘chir buni.

— Nega? Uyalyapsanmi?

— Dedim-ku, o‘chir!

Tasvir birdan titradi. Shovqin. Va video tugadi.

— Jisung muzlab qolgandek ekranga qarab turdi. Bu nima edi? Nega Minho hech narsa demagan? Va eng muhimi— Bu videoni unga kim yubordi? Telefoni titradi. Notanish raqam. "Endi tushunyapsanmi?" Yana bitta xabar keldi. "17-oktabrda nima bo‘lganini bilishni xohlaysanmi?" Jisung darrov yozdi: "Sen kimsan?" Javob uzoq kelmadi. "Minho seni himoya qilayotganini o‘ylaysanmi?" "Yo‘q." "U o‘zini himoya qilyapti."

— Eshik taqilladi. Jisung seskanib ketdi. Minho. U eshik oldida turardi, nafasi tez. Go‘yo yugurib kelgandek.

— Telefoningni o‘chir, — dedi u darrov. Jisung asta o‘rnidan turdi.

— Nega? — Shunchaki qil.

— Yo‘q. Minho bir lahza jim qoldi. Keyin uning nigohi laptop ekraniga tushdi. Video. Minhoning yuzi oqarib ketdi.

— …Sen ko‘rdingmi? Jisung asta bosh irg‘adi.

— Bu nima edi, Minho? Sukunat. Og‘ir. Bezovta qiluvchi. Keyin Minho past ovozda dedi:

— Bu hikoyaning sen bilmaydigan qismi. Jisungning yuragi siqildi.

— Unda aytib ber. Minho ko‘zlarini yumdi. Go‘yo aytmoqchi bo‘lgan gaplari juda og‘irdek. Va nihoyat—

— 17-oktabr kuni… kimdir kasalxonaga tushgan edi. Jisung qotib qoldi.

— Kim? Minho javob berishga ulgurmay— Telefon yana titradi. Bu safar ikkisi ham ekran tomonga qaradi. Yangi xabar. Rasm. Qorong‘i koridor. Va devorda qon rangida yozilgan bitta gap: “Bu safar ham uni qutqara olmaysan.”

Minho yugurardi.

Bu safar u hech narsani o‘ylamadi.

Na Hyunwoo, na o‘tmish, na boshqalar. Faqat bitta narsa bor edi: Jisung ketyapti. Va u bunga yo‘l qo‘ymasdi.

-— U telefonini chiqardi, qo‘llari biroz titrardi.

Qo‘ng‘iroq.

Bir marta.

Ikki marta.

Javob yo‘q.

— Ol, iltimos… — dedi u o‘ziga.

Yana qo‘ng‘iroq qildi.

— Bu safar…

— …Nima? — Jisungning ovozi eshitildi. Sovuq.

Charchagan.

— Minho bir lahza gapira olmadi.

— Qayerdasan?

— Nima qilasan bilib? — dedi Jisung.

— Chunki bu safar seni topishim kerak. — Sukunat.

— Kech, — dedi Jisung.

— Endi kech. Va u telefonni o‘chirdi.

— Minho ko‘zlarini yumdi.

Bir soniya.

Faqat bir soniya.

Keyin u yugurishni davom ettirdi.

— U bilardi. Jisung qayerga borishini. Har doim.

— Ko‘prik.

— Shamol yana o‘sha kabi esardi. Va u yerda… Jisung yana turardi.

— Minho bu safar sekinlashmadi.

— Qochishni bas qil! — dedi u balandroq.

Jisung burildi.

— Men qochmayapman.

— Unda nega ketayapsan?!

— Jisung kuldi.

Ammo bu kulgi bo‘sh edi.

— Chunki qolish uchun sabab yo‘q.

— Bu gap Minhoga qattiq tegdi. U bir necha qadam yaqinlashdi.

— Bor.

— Yo‘q.

— Bor, — dedi Minho qat’iy.

— Jisung bosh chayqadi.

— Sen hali ham tushunmayapsan.

— Unda tushuntir!

— Jisung chuqur nafas oldi.

— Men ikkinchi variant bo‘lishni xohlamayman.

— Sen emassan!

— Lekin o‘zimni shunday his qildim!

— Sukunat.

Bu safar balandroq.

Og‘irroq.

— Minho ovozini pasaytirdi.

— Men seni tanlamadim…

Jisung kuldi.

— Rahmat, aynan shu gap kerak edi.

— …chunki men hech qachon ikkilanmadim.

— Jisung to‘xtab qoldi.

— Men seni boshidan tanlaganman, — dedi Minho.

— Faqat… kech tushundim.

— Jisungning ko‘zlari biroz o‘zgardi. Lekin u hali ham himoyada edi.

— Bu gaplar hech narsani o‘zgartirmaydi.

— Minho yana yaqinlashdi.

Endi ular orasida faqat bir qadam qolgan edi.

— Unda nima o‘zgartiradi?

— Jisung javob bermadi.

— Minho asta davom etdi:

— Men ketmayman.

— Men seni yana yolg‘iz qoldirmayman. — Va agar kerak bo‘lsa… u chuqur nafas oldi

— men har kuni boshidan boshlayman. -— Jisungning yuragi tez ura boshladi. U buni yashira olmadi.

— Sen juda kech kelding, — dedi u past ovozda.

— Minho bosh chayqadi.

— Balki.

— Lekin men baribir keldim.

— Shamol kuchayib esdi. Ularning orasidagi sukunat bu safar boshqacha edi.

— Jisung pastga qaradi.

Keyin yana Minhoga.

— Agar yana og‘ritsang-chi?

— Bu savol… haqiqiy edi.

— Minho bir soniya ham o‘ylamadi.

— Unda ketishingga o‘zim yordam beraman.

— Jisung hayron bo‘lib qaradi.

— Lekin bu safar, — dedi Minho sekin, — men seni og‘ritmaslik uchun hamma narsani qilaman.

-— U qo‘lini uzatdi. Oldingidek emas. Majburlab emas. Shunchaki… kutib.

— Jisung yana qaradi. Bu safar uzoqroq.

— Yuragi va aqli kurashardi.

— Keyin… u sekin qo‘lini ko‘tardi.

— Va nihoyat — Minhoning qo‘lini ushladi.

— Bu kichik harakat edi. Lekin ular uchun… hammasi edi.

— Minho qo‘lini mahkam ushladi.

Go‘yo qo‘yib yuborsa, yana yo‘qotadigandek.

— Jisung unga qaradi.

— Bu oxirgi marta.

— Minho yengil kuldi.

— Unda bu safar to‘g‘ri qilaman.

— Jisung ko‘zlarini yumdi. Bir lahza. Keyin yaqinlashdi.

— Bu safar o‘pish shoshilinch emas edi. Sekin.

Ehtiyotkor.

Haqiqiy.

— Ular ajralganda, hammasi o‘zgargan edi.

— Demak… transfer? — dedi Minho. -— Jisung yengil kuldi.

— Hali bekor qilishim mumkin.

— Minho yengil nafas chiqardi.

— Yaxshi.

— Jisung qosh ko‘tardi.

— Nega?

— Minho unga qaradi.

Bu safar ochiq.

— Chunki hali bizning hikoyamiz tugamadi.

— Jisung sekin bosh irg‘adi.

— Ha…

— Endi boshlanayapti.

— …lekin ular bilmasdi: Hyunwoo hali taslim bo‘lmagan edi.

Va bu safar u o‘tmishni yana qaytarishga harakat qiladi.

Jisung ketdi.

Bu safar u shunchaki qochib ketmadi.

U haqiqatan ham ketdi.

Koridordagi shovqin ham, odamlarning gaplari ham unga yetib bormayotgandek edi. Qadamlarini tezlashtirdi. Nafasi og‘irlashdi. Ichida faqat bitta gap aylanardi:

“Men tanlov emasman.”

— Minho esa joyida qotib qolgandi. Jisungning ortidan yugurish kerakligini bilardi. Uni to‘xtatish kerakligini ham. Lekin oyoqlari qimirlamadi.

Hyunwoo yonida turib, yengil kuldi.

— Ko‘rdingmi? — dedi u.

— Hammasi o‘sha-o‘sha.

Minho asta unga qaradi.

Bu qarash… sovuq edi.

— Jim bo‘l.

Hyunwoo kulishni to‘xtatmadi.

— Sen hali ham o‘zgarmabsan.

Minho unga yaqinlashdi.

— Sen esa haddan oshyapsan.

— Men faqat haqiqatni aytyapman, — dedi Hyunwoo xotirjam.

— Oxirida nima bo‘lishini ikkalamiz ham bilamiz.

— Yo‘q, — dedi Minho past ovozda. Hyunwoo bir lahza jim qoldi.

— Bu safar boshqacha.

— Minho nihoyat harakat qildi.

U burilib, Jisung ketgan tomonga yugurdi.

— Ammo Jisung allaqachon yo‘q edi. — O‘sha kuni u maktabdan erta chiqib ketdi. Telefoniga kelgan qo‘ng‘iroqlarni ko‘rmadi. Xabarlarni o‘qimadi. U faqat yurdi. Qayerga borayotganini o‘zi ham bilmasdi.

— Kech tushganda u nihoyat to‘xtadi. Ko‘prik yonida. Shamol salqin esardi. Jisung panjara yonida turib, pastga qaradi. Ichidagi hislar chalkash edi. G‘azab. Og‘riq. Va eng yomoni — umid. — Sen har doim shu yerga kelasiz, — degan ovoz eshitildi.

Jisung qotib qoldi. Sekin orqasiga qaradi. Minho.

— Meni kuzatyapsanmi? — dedi Jisung sovuq ohangda.

Minho bosh chayqadi.

— Yo‘q. Seni qidiryapman.

— Jisung kuldi.

— Farqi bormi?

Minho unga yaqinlashdi.

— Bor.

Ular orasida yana o‘sha sukunat. Lekin bu safar u og‘irroq edi.

— Nega hech narsa demading? — dedi Jisung oxiri. Minho javob bermadi. Jisung ko‘zlarini yumdi.

— Mana shu… — dedi u.

— Mana shu meni charchatdi.

— Men tanlov emasman, — dedi u yana, sekinroq.

Minho darhol javob berdi:

— Sen tanlov emassan.

— Jisung ko‘zlarini ochdi.

— Unda nega…?

Gapini tugatolmadi.

— Minho chuqur nafas oldi.

— Chunki men qo‘rqdim. Bu javob kutilmagan edi.

— Nimadan? — dedi Jisung past ovozda.

— Seni yo‘qotishdan.

— Jisung jim qoldi.

Bu gap… juda sodda edi.

Lekin juda kech aytilgandek tuyuldi.

— Sen allaqachon yo‘qotding, — dedi u sekin.

Minhoning ko‘zlari o‘zgardi.

— Yo‘q, —dedi u qat’iy. U yana bir qadam yaqinlashdi.

— Agar sen hali shu yerda bo‘lsang… demak yo‘qotmaganman.

— Jisung orqaga chekinmadi. Lekin oldinga ham qadam qo‘ymadi.

— Hyunwoo-chi? — dedi u to‘g‘ridan-to‘g‘ri.

Savol havoda osilib qoldi.

— Minho bir lahza jim qoldi.

— U o‘tmish.

— Lekin u qaytdi, — dedi Jisung.

— Men esa yo‘qman.

— Minho bosh chayqadi.

— Sen… hozirsan.

— Jisung kuldi.

Bu kulgi achchiq edi.

— So‘zlar oson.

— Minho qo‘lini uzatdi.

— Unda isbotlab beraman.

— Jisung uning qo‘liga qaradi. Bir necha soniya. Uning yuragi tez urardi. Lekin u qo‘lni ushlamadi.

— Kech qolding, — dedi u sekin.

— Bu gap Minhoni to‘xtatdi.

— Jisung burildi. Bu safar u yana ketdi. -— Minho qo‘lini sekin tushirdi. Bu safar u ortidan yugurmadi.

— Chunki u tushundi. Bu safar gap faqat uni ushlab qolishda emas edi. Bu safar u Jisungni qayta ishonishga majbur qilishi kerak edi.

-— Va bu oson bo‘lmaydi. -— Ertasi kuni maktabda hamma narsa boshqacha edi. Jisung kelmadi.

-— Minho sinfda jim o‘tirardi.

Hyunwoo esa odatdagidek beparvo ko‘rinar edi.

— Ko‘rmadingmi? — dedi u asta.

Minho unga qaradi.

— Nimani?

— U ketyapti, — dedi Hyunwoo.

— Bu safar rostdan ham.

— Minhoning yuragi siqildi.

— Nima demoqchisan?

— Hyunwoo yelka qisdi.

— Transfer.

— Sukunat.

— Qachon? — dedi Minho darhol.

— Hyunwoo unga qarab, sekin kuldi.

— Tez orada.

— Bu safar Minho kutib turmadi. U o‘rnidan turib chiqib ketdi.

— Chunki u nihoyat tushundi: Agar bu safar ham hech narsa qilmasa… hammasi tugaydi.

…va bu safar uni qaytarib bo‘lmaydi.

Ertasi kuni sinf eshigi ochilganda, hech kim bu oddiy kun emasligini bilmasdi. O‘qituvchi yonidagi yangi o‘quvchini ko‘rsatdi.

— Bugundan boshlab u sizlar bilan o‘qiydi. U bola sinfga kirib kelganda, xonadagi havo o‘zgargandek bo‘ldi. Jisung buni darhol sezdi. Lekin Minho… Minho qotib qolgandi.

— O‘zingni tanishtir, — dedi o‘qituvchi. Yangi bola yengil tabassum qildi.

— Mening ismim Hyunwoo.

Uning nigohi sinfni tez ko‘zdan kechirdi… va to‘xtadi. To‘g‘ridan-to‘g‘ri Minhoda. Bu oddiy qarash emas edi. Bu tanish qarash edi.

— Dars davomida Jisung bir necha marta Minhoga qaradi. U odatdagidek emas edi. Juda jim. Juda sovuq.

-— Tanaffusda esa hammasi oydinlashdi.

— Anchadan beri ko‘rishmadik, Minho, — dedi Hyunwoo, beparvo ohangda uning oldiga kelib. Jisung yonida turardi. Minho esa sekin boshini ko‘tardi.

— Nima qilib yuribsan bu yerda?

— Sog‘indim, — dedi Hyunwoo kulib.

Bu gap hazilga o‘xshardi. Lekin ko‘zlari umuman kulmayotgandi.

— Jisung ichida nimadir siqildi.

— Bu kim? — dedi u, beparvo ko‘rinishga harakat qilib.

Hyunwoo unga qaradi.

— Ha, to‘g‘ri, sen bilmaysan, — dedi u. — Biz eski tanishmiz.

Minho darhol gapni kesdi. — Yetar.

Bu ohang Jisungga yoqmadi.

-— O‘sha kundan boshlab hammasi asta-sekin o‘zgarishni boshladi. Hyunwoo har doim yaqin atrofda edi. Juda yaqin. U ataylab Jisung bilan Minho orasiga kirardi. U Minhoga eski xotiralarni eslatardi. Ba’zan esa Jisungni butunlay e’tiborsiz qoldirardi.

— Sen haqiqatan ham bunga ishonasanmi? — dedi Hyunwoo bir kuni Jisungga, Minho yo‘q paytda.

— Nimaga? — dedi Jisung sovuqqonlik bilan.

Hyunwoo kuldi.

— Uning senga bo‘lgan “hislariga”. Jisung jim qoldi.

— Minho hech qachon oddiy narsalarni jiddiy qabul qilmaydi, — dedi Hyunwoo sekin.

— Ayniqsa… odamlarni.

Bu gap yurakka urilgandek bo‘ldi.

-— O‘sha kuni Jisung Minhodan qochdi. U yana o‘sha eski hisni sezdi

— ishonchsizlik.

— Nima bo‘lyapti o‘zi? — dedi Minho uni to‘xtatib.

Jisung ko‘zini olib qochdi.

— Hech narsa.

— Yolg‘on, — dedi Minho darhol.

— Unda borib o‘sha “eski tanishing”dan so‘ra, — dedi Jisung keskin.

Minho jim qoldi. Bu jimlik… yana.

— Kunlar o‘tdi. Hyunwoo esa to‘xtamadi. Bir kuni u ataylab Minho yonida Jisung haqida gap boshladi.

— U senga mos emas, — dedi u past ovozda.

Minho qoshlarini chimirdi.

— Aralashma.

— Men seni bilaman, — dedi Hyunwoo yaqinlashib.

— Sen zerikasan. Har doim zerikasan. Minhoning ko‘zlari qoraydi.

— Bu safar emas, — dedi u sovuq ohangda.

Hyunwoo esa kuldi.

— Shuni o‘zingga ham aytib tur.

— Ammo u gaplar o‘z ta’sirini qoldirdi. Jisung ham, Minho ham asta-sekin uzoqlashishni boshladi. So‘zlar kamaydi. Qarashlar o‘zgardi.

— Bir kuni kechqurun Jisung maktab hovlisida yolg‘iz o‘tirganida, Hyunwoo uning yoniga keldi.

— Og‘riyaptimi? — dedi u to‘g‘ridan-to‘g‘ri.

Jisung unga qarab, qoshini chimirdi.

— Nima demoqchisan?

— U seni tanlamaydi, — dedi Hyunwoo xotirjam.

— Oxirida hech qachon tanlamagan.

Bu gap Jisungni g‘azablantirdi.

— Sen uni bilaman deb o‘ylaysanmi? — dedi u.

Hyunwoo sekin bosh chayqadi.

— Men bilaman. Sen esa yo‘q.

— Jisung o‘rnidan turdi.

— Unda nega qaytding? — dedi u to‘g‘ridan-to‘g‘ri.

Hyunwoo ko‘zlarini qisdi.

— Chunki bu safar u meni tashlab ketmaydi.

— Shu payt orqadan ovoz keldi.

— Bas qil.

Minho. Ularning orasida turib qoldi. Ko‘zlari jiddiy edi.

— Ikking ham, — dedi u.

-— Sukut. Og‘ir, bosimli sukunat.

— — Sen tanlashing kerak, Minho, — dedi Hyunwoo birdan.

Jisung yuragi bir urib to‘xtagandek bo‘ldi. — Eski yoki yangi.

— Minho qimirlamadi. Jisung unga qaradi. Javob kutib. Qo‘rquv bilan.

— Sekundlar o‘tdi. Lekin Minho hech narsa demadi.

— Va aynan shu jimlik… hammasini buzdi.

— Jisung kulib yubordi

— achchiq, sovuq kulgi.

— Tushunarli, — dedi u sekin.

U orqaga bir qadam tashladi.

— Men tanlov bo‘lishni xohlamayman. — Minho birdan unga qaradi.

— Jisung

Yo‘q, — dedi Jisung bosh chayqab.

— Bu safar yo‘q.

— U burilib ketdi. Bu safar to‘xtamadi. -— Minho joyida qotib qoldi. Hyunwoo esa yonida turib, sekin kuldi.

— Men aytgandim, — dedi u.

-— Lekin Minho bu safar unga qaramadi ham.

Chunki u kechikkanini endi tushunayotgandi.

-— …va bu hali oxiri emas edi.

Chunki Jisung endi uzoqlashmayapti.

U haqiqatan ham ketayapti.

Birinchi marta ular bu “o‘yin”ni boshlashga rozi bo‘lishganida, hech biri bu darajaga yetishini kutmagandi. Hammasi oddiy boshlangandi. Kelishuv. Vaqtinchalik yechim. Minho shkaf yonida turib, koridordagi shivirlarga befarq qarayotgandek ko‘rinsa ham, aslida hammasini sezib turardi.

— Menga faqat ishonarli ko‘rinish kerak, — dedi u sokin ohangda.

— Bir necha haftaga.

Jisung qoshlarini chimirdi.

— Nega aynan men?

Minho yelka qisdi.

— Chunki sen meni yoqtirmaysan. Men ham seni yoqtirmayman. Shuning uchun hammasi oddiy bo‘ladi.

Aynan shu gap eng katta xato edi. Lekin baribir Jisung rozi bo‘ldi.

-— Ertasi kuni hammasi o‘zgardi. Minho hech qanday ogohlantirishsiz uning bilagidan ushlab, o‘ziga tortdi. Bu harakat juda tabiiy edi. Juda… odatdagidek.

— Yaqin yur, — dedi u past ovozda.

— Hammamizni kuzatishyapti.

Jisung yuragi bir lahzaga tez urib ketdi, lekin o‘zini tutdi.

— Sen bundan juda zavqlanyapsan, shekilli.

Minho labining cheti bilan kuldi.

— Balki. Va shunday qilib, ularning “o‘yini” boshlandi. -— Dastlab hammasi oson edi. Birga yurish, birga o‘tirish, ataylab balandroq kulish. Minho ba’zida uning yelkasiga qo‘lini qo‘yardi, go‘yo bu odatiy holdek. Hammasi rol edi. Jisung o‘zini shunga ishontirishga harakat qildi. -— Lekin keyin mayda narsalar paydo bo‘ldi. Minho uning qanday qahva ichishini eslab qolishi. Darsdan keyin hech nima demasdan kutib turishi. Qo‘llari tasodifan tegib ketib, ortiqcha bir soniya qolib ketishi. Bu narsalar kelishuvda yo‘q edi.

— Haddan oshma, — dedi Jisung bir kuni qo‘lini tortib.

Minho unga qaradi. — Nimada?

— Shu… — Jisung ularning orasini ko‘rsatdi.

— Juda haqiqiydek tutyapsan. Minho jim qoldi. Va o‘sha jimlik Jisungni ko‘proq bezovta qildi. -— Shundan keyin hammasi murakkablashdi. Chunki Jisung hamma narsani sezishni boshladi. Minhoning qarashlarini. Ismini aytgandagi ohangini. Yaqin kelganda yuragi qanday tezlashishini… va uzoqlashganda nimadir yetishmayotgandek bo‘lishini. Bu endi o‘yin emas edi. Bu xavfli edi. -—

— Qoidalarni unutayapsan, — dedi Jisung bir kuni bo‘sh sinfxonada. Minho partaga suyanib turardi.

— Qaysi qoidalar?

— Bu haqiqiy emas, — dedi Jisung qat’iy.

— Bu vaqtinchalik. Minho unga yaqinlashdi.

— Bilaman, — dedi sekin.

Lekin orqaga chekinmadi.

Ularning orasidagi masofa yo‘qolib ketdi. Jisung nafasini ushlab qoldi.

— Unda menga bunaqa qarama.

— Qanday?

— Go‘yoki men muhimdek.

So‘zlar o‘zi chiqib ketdi. Minho to‘xtab qoldi.

— Sen muhim emassan deb o‘ylaysanmi? — dedi u past ovozda.

Bu gap… reja ichida yo‘q edi. -— Shundan keyin hammasi buzildi. Jisung undan qochishni boshladi. Uzoqroq o‘tirish, tezroq ketish, ko‘rmaganga olish. Agar bu davom etsa… kimdir albatta og‘riq his qiladi. Va Jisung allaqachon kimligini bilardi. -— Gap-so‘zlar asta-sekin yo‘qoldi. Odamlar zerikdi. “Eng chiroyli juftlik” endi qiziq emas edi. Demak… kelishuv tugadi. -

— Minho uni maktabdan keyin to‘xtatdi. — Tugadikmi? — dedi u yo‘lini to‘sib. Jisung yelka qisdi.

— Reja shunaqa edi-ku.

Minhoning jag‘i taranglashdi.

— Shunchaki shumi?

— Yana nima bo‘lishi kerak? — dedi Jisung keskin.

— Hammasi soxta edi. Bu so‘z havoda og‘ir osilib qoldi. -— Minho unga yaqinlashdi.

— Yana bir marta ayt, — dedi sekin. Jisung jim qoldi.

— …Soxta edi.

Minho bosh chayqadi.

— Yo‘q. Boshqa gapni ayt.

Uning ovozi pastlashdi.

— “Hech narsa his qilmadim” deb ayt. Jisung ayta olmadi.

-— Ular orasidagi sukunat chidab bo‘lmas darajaga yetdi. — Men buni rejalamagandim, — dedi Minho oxiri. Jisung unga qaradi. — Hammasi oddiy bo‘ladi deb o‘ylagandim… lekin unday bo‘lmadi. -— — Unda nega to‘xtatmading? — dedi Jisung past ovozda. Minho sekin kuldi. — Chunki xohlamadim. -— Jisung ichida nimadir sinib ketdi. — Sen juda adolatsizsan, — dedi u. Minho unga yaqinlashdi. — Balki. Lekin hozir rost gapiryapman. -— Jisung uzoq qarab turdi. — …Men seni yomon ko‘raman. Minho qosh ko‘tardi. — Buni oldin ham aytgansan. Jisung bir qadam oldinga tashladi. — Bu safar boshqacha. -— Minho nima demoqchi ekanini tushunishga ulgurmay qoldi. Chunki Jisung uning kiyimidan tortib, yaqinlashtirdi. Ularning lablari to‘qnashdi. Bu rejalashtirilmagan edi. Bu ehtiyotkor emas edi. Va eng muhimi — bu soxta emas edi. -— Ular ajralganda, nafaslari biroz tezlashgan edi. Minho unga qarab qoldi. Jisung esa yuzini boshqa tomonga burdi. — Bu kelishuvga kirmagan, — dedi Minho past ovozda. Jisung yengil pufladi. — Kelishuv tugadi. -— Minho asta kuldi. — Yaxshi. U yana yaqinlashdi. — Chunki men endi rol o‘ynashni xohlamayman. -— Jisung javob bermadi. Lekin bu safar u orqaga ham chekinmadi. Ularning orasidagi masofa yana yo‘qoldi… va bu safar hech kim kuzatayotgan ham emas edi. -— …lekin muammo endi boshlanayotgan edi. Chunki ertasi kuni maktabga yangi o‘quvchi keladi. Va u Minhoni juda yaxshi tanirdi. Juda ham yaxshi. Jisung esa hali bilmasdi… bu “soxta sevgi” endi haqiqiy sinovga aylanishini. 😏

Haters to lovers

Xona yana jimjit edi.

Jisung asta qo‘llarini qimirlatdi. Arqon oldingidek qattiq emas edi.

— Jisung (pichirlab): …bo‘shashganmi? U yana urinib ko‘rdi. Bu safar arqon sekin siljidi. Ko‘zlari chaqnab ketdi.

— Jisung: Topdim…

U ehtiyotkorlik bilan qo‘lini chiqarib oldi. Nafasi tezlashdi, lekin bu safar qo‘rquvdan emas — umiddan edi. Sekin o‘rnidan turdi. Eshikka yaqinlashdi. Tutqichni ushladi. Bir soniya to‘xtadi. Keyin… eshikni ochdi. Koridor qorong‘i, bo‘m-bo‘sh edi. Jisung orqaga qaramadi. U yugurdi. Qadam tovushlari devorlarda aks sado berardi.

— Jisung (ichida): Faqat chiqib ketishim kerak…

U burildi, yana yugurdi. Yuragi qulog‘ida urayotgandek edi. Birdan— bir qo‘l uning bilagidan qattiq ushlab qoldi. Jisung qotib qoldi. Orqasidan sovuq ovoz eshitildi.

— Minho: Qayerga ketayapsan… azizim? Jisung asta orqasiga o‘girildi. Minho. Ko‘zlari qorong‘ida ham sovuq yaltirardi. — Jisung: Qo‘y…

U qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Minho yanada qattiq ushladi.

— Minho: Shuncha harakat qilding…

U Jisungni o‘ziga tortdi.

— Minho: Lekin foydasi yo‘q. Jisungning nafasi tezlashdi.

— Jisung: Men bu yerda qolmayman! Minho yaqinlashdi. Juda yaqin.

— Minho: Kim ruxsat berdi ketishga? Jisung ko‘zlarini qisdi.

— Jisung: Sen meni ushlab turolmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho sekin kuldi. — Minho: Hali ham tushunmading. U Jisungni devorga bosdi.

— Minho: Bu o‘yin sen o‘ylagandek emas.

Jisung qarshilik qildi.

— Jisung: Men o‘yin o‘ynamayman!

— Minho: O‘ynayapsan allaqachon. Sukut.

Ularning nafaslari bir-biriga urilardi.

— Minho (sekin): Qochishing… U Jisungning qo‘lini yanada mahkam ushladi.

— Minho: …menga yoqdi.

Jisung hayron va g‘azabli qaradi.

— Jisung: Sen kasalsan.

Minho beparvo yelka qisdi.

— Minho: Balki.

U bir qadam ortga chekindi.

— Minho: Lekin endi qoidalar o‘zgaradi. Jisung yuragi yana tez ura boshladi

— Jisung: Qanaqa qoidalar?

Minho ko‘zlarini toraytirdi.

— Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman.

Sukut.

— Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi.

— Minho: Bilaman.

Bir soniya.

— Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi.

— Jisung: Meni qo‘yib yubor.

Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi.

— Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli.

— Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq.

Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi.

— Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek.

— Minho: Hech narsa.

— Jisung: Ishonmayman.

— Minho: Ishonishing shart emas.

Sukut cho‘zildi.

Keyin Minho burildi.

— Minho: Yur.

— Jisung: Qayerga?

— Minho: Maktabga.

Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu.

— Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi?

— Minho: Ha.

— Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi?

Minho yelkasini qisdi.

— Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun.

Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan.

— Minho: Balki. Lekin ishlayapti.

U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi.

— Jisung: Men bormayman.

Minho to‘xtamadi.

— Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi.

— Jisung (pichirlab): Nafratlanaman…

— Minho: Eshitdim.

Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari.

Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi:

— Minho: Reja qilyapsanmi?

Jisung darhol qaradi.

— Jisung: Yo‘q.

— Minho: Yolg‘on.

U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi.

— Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan.

Jisung indamadi.

— Minho: Lekin foydasi yo‘q.

U yana yaqinlashdi.

— Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi.

— Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi?

Minho sekin bosh irg‘adi.

— Minho: Ha.

— Jisung: Adashyapsan.

Sukut.

Jisung ko‘zlarini undan uzmadi.

— Jisung: Men seni yengaman.

Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi.

— Minho: Intizorman.

Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi.

— Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi.

— Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi.

— Jisung (ichida): Endi!

U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi.

— Minho: Qiziq…

Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi.

— Jisung: Qanday

— Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi?

Jisung tishlarini qisdi.

— Jisung: Baribir qochaman.

Minho yaqinlashdi.

— Minho: Harakat qil.

Sukut.

Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi.

— Minho: Dedim-ku.

Jisung jahli chiqib qaytib keldi.

— Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan.

— Minho: Endi tushunyapsan.

Sukut.

— Jisung: Nega aynan men?

Minho bir soniya jim qoldi.

— Minho: Chunki sen boshqachasan.

— Jisung: Menga tegma.

— Minho: Hali tegmayapman.

Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi.

— Minho: Bilaman.

Bir soniya.

— Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

— Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut. — Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

— Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut. — Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

Xona yana jimjit edi. Jisung asta qo‘llarini qimirlatdi. Arqon oldingidek qattiq emas edi. — Jisung (pichirlab): …bo‘shashganmi? U yana urinib ko‘rdi. Bu safar arqon sekin siljidi. Ko‘zlari chaqnab ketdi. — Jisung: Topdim… U ehtiyotkorlik bilan qo‘lini chiqarib oldi. Nafasi tezlashdi, lekin bu safar qo‘rquvdan emas — umiddan edi. Sekin o‘rnidan turdi. Eshikka yaqinlashdi. Tutqichni ushladi. Bir soniya to‘xtadi. Keyin… eshikni ochdi. Koridor qorong‘i, bo‘m-bo‘sh edi. Jisung orqaga qaramadi. U yugurdi. Qadam tovushlari devorlarda aks sado berardi. — Jisung (ichida): Faqat chiqib ketishim kerak… U burildi, yana yugurdi. Yuragi qulog‘ida urayotgandek edi. Birdan— bir qo‘l uning bilagidan qattiq ushlab qoldi. Jisung qotib qoldi. Orqasidan sovuq ovoz eshitildi. — Minho: Qayerga ketayapsan… azizim? Jisung asta orqasiga o‘girildi. Minho. Ko‘zlari qorong‘ida ham sovuq yaltirardi. — Jisung: Qo‘y… U qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Minho yanada qattiq ushladi. — Minho: Shuncha harakat qilding… U Jisungni o‘ziga tortdi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. Jisungning nafasi tezlashdi. — Jisung: Men bu yerda qolmayman! Minho yaqinlashdi. Juda yaqin. — Minho: Kim ruxsat berdi ketishga? Jisung ko‘zlarini qisdi. — Jisung: Sen meni ushlab turolmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho sekin kuldi. — Minho: Hali ham tushunmading. U Jisungni devorga bosdi. — Minho: Bu o‘yin sen o‘ylagandek emas. Jisung qarshilik qildi. — Jisung: Men o‘yin o‘ynamayman! — Minho: O‘ynayapsan allaqachon. Sukut. Ularning nafaslari bir-biriga urilardi. — Minho (sekin): Qochishing… U Jisungning qo‘lini yanada mahkam ushladi. — Minho: …menga yoqdi. Jisung hayron va g‘azabli qaradi. — Jisung: Sen kasalsan. Minho beparvo yelka qisdi. — Minho: Balki. U bir qadam ortga chekindi. — Minho: Lekin endi qoidalar o‘zgaradi. Jisung yuragi yana tez ura boshladi. — Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut. — Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

Haters to lovers

Xona yana jimjit edi. Jisung asta qo‘llarini qimirlatdi. Arqon oldingidek qattiq emas edi.

— Jisung (pichirlab): …bo‘shashganmi? U yana urinib ko‘rdi. Bu safar arqon sekin siljidi. Ko‘zlari chaqnab ketdi.

— Jisung: Topdim… U ehtiyotkorlik bilan qo‘lini chiqarib oldi. Nafasi tezlashdi, lekin bu safar qo‘rquvdan emas — umiddan edi. Sekin o‘rnidan turdi. Eshikka yaqinlashdi. Tutqichni ushladi. Bir soniya to‘xtadi. Keyin… eshikni ochdi. Koridor qorong‘i, bo‘m-bo‘sh edi. Jisung orqaga qaramadi. U yugurdi. Qadam tovushlari devorlarda aks sado berardi.

— Jisung (ichida): Faqat chiqib ketishim kerak…

U burildi, yana yugurdi. Yuragi qulog‘ida urayotgandek edi. Birdan— bir qo‘l uning bilagidan qattiq ushlab qoldi. Jisung qotib qoldi. Orqasidan sovuq ovoz eshitildi.

— Minho: Qayerga ketayapsan… azizim?

Jisung asta orqasiga o‘girildi. Minho. Ko‘zlari qorong‘ida ham sovuq yaltirardi.

— Jisung: Qo‘y…

U qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Minho yanada qattiq ushladi.

— Minho: Shuncha harakat qilding… U Jisungni o‘ziga tortdi.

— Minho: Lekin foydasi yo‘q. Jisungning nafasi tezlashdi.

— Jisung: Men bu yerda qolmayman! Minho yaqinlashdi. Juda yaqin.

— Minho: Kim ruxsat berdi ketishga? Jisung ko‘zlarini qisdi.

— Jisung: Sen meni ushlab turolmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho sekin kuldi. — Minho: Hali ham tushunmading.

U Jisungni devorga bosdi.

— Minho: Bu o‘yin sen o‘ylagandek emas.

Jisung qarshilik qildi.

— Jisung: Men o‘yin o‘ynamayman!

— Minho: O‘ynayapsan allaqachon. Sukut. Ularning nafaslari bir-biriga urilardi.

— Minho (sekin): Qochishing…

U Jisungning qo‘lini yanada mahkam ushladi.

— Minho: …menga yoqdi.

Jisung hayron va g‘azabli qaradi.

— Jisung: Sen kasalsan.

Minho beparvo yelka qisdi.

— Minho: Balki.

U bir qadam ortga chekindi.

— Minho: Lekin endi qoidalar o‘zgaradi. Jisung yuragi yana tez ura boshladi.

— Jisung: Qanaqa qoidalar?

Minho ko‘zlarini toraytirdi.

— Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman.

Sukut.

— Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi.

— Minho: Bilaman.

Bir soniya.

— Minho: Shunday davom et.

Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi.

— Jisung: Meni qo‘yib yubor.

Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi.

— Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli.

— Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq.

Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi.

— Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek.

— Minho: Hech narsa.

— Jisung: Ishonmayman.

— Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi.

— Minho: Yur.

— Jisung: Qayerga?

— Minho: Maktabga.

Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu.

— Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi?

— Minho: Ha.

— Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi?

Minho yelkasini qisdi.

— Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun.

Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan.

— Minho: Balki. Lekin ishlayapti.

U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi.

— Jisung: Men bormayman.

Minho to‘xtamadi.

— Minho: Unda shu yerda qol.

Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi.

— Jisung (pichirlab): Nafratlanaman…

— Minho: Eshitdim.

Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari.

Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday?

U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi:

— Minho: Reja qilyapsanmi?

Jisung darhol qaradi.

— Jisung: Yo‘q.

— Minho: Yolg‘on.

U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi.

— Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan.

Jisung indamadi.

— Minho: Lekin foydasi yo‘q.

U yana yaqinlashdi.

— Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi.

— Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi?

Minho sekin bosh irg‘adi.

— Minho: Ha.

— Jisung: Adashyapsan.

Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman.

Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi.

— Minho: Intizorman.

Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi.

— Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi.

— Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan.

Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi.

— Jisung (ichida): Endi!

U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi.

— Minho: Qiziq…

Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi.

— Jisung: Qanday—

— Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi?

Jisung tishlarini qisdi.

— Jisung: Baribir qochaman.

Minho yaqinlashdi.

— Minho: Harakat qil.

Sukut.

Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi.

— Minho: Dedim-ku.

Jisung jahli chiqib qaytib keldi.

— Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan.

— Minho: Endi tushunyapsan.

Sukut.

— Jisung: Nega aynan men?

Minho bir soniya jim qoldi.

— Minho: Chunki sen boshqachasan.

— Jisung: Menga tegma.

— Minho: Hali tegmayapman.

Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi.

— Minho: Bilaman.

Bir soniya.

— Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi.

— Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi.

— Minho: Bilaman.

Bir soniya.

— Minho: Lekin bu hali boshlanishi.

Minho. Ko‘zlari qorong‘ida ham sovuq yaltirardi. — Jisung: Qo‘y… U qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Minho yanada qattiq ushladi. — Minho: Shuncha harakat qilding… U Jisungni o‘ziga tortdi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. Jisungning nafasi tezlashdi. — Jisung: Men bu yerda qolmayman! Minho yaqinlashdi. Juda yaqin. — Minho: Kim ruxsat berdi ketishga? Jisung ko‘zlarini qisdi. — Jisung: Sen meni ushlab turolmaysan. Bir lahza sukut. Keyin Minho sekin kuldi. — Minho: Hali ham tushunmading. U Jisungni devorga bosdi. — Minho: Bu o‘yin sen o‘ylagandek emas. Jisung qarshilik qildi. — Jisung: Men o‘yin o‘ynamayman! — Minho: O‘ynayapsan allaqachon. Sukut. Ularning nafaslari bir-biriga urilardi. — Minho (sekin): Qochishing… U Jisungning qo‘lini yanada mahkam ushladi. — Minho: …menga yoqdi. Jisung hayron va g‘azabli qaradi. — Jisung: Sen kasalsan. Minho beparvo yelka qisdi. — Minho: Balki. U bir qadam ortga chekindi. — Minho: Lekin endi qoidalar o‘zgaradi. Jisung yuragi yana tez ura boshladi. — Jisung: Qanaqa qoidalar? Minho ko‘zlarini toraytirdi. — Minho: Endi seni yolg‘iz qoldirmayman. Sukut. — Minho: Hatto bir soniyaga ham. Jisung ichida nimadir cho‘kib ketdi… lekin shu bilan birga g‘azabi yanada kuchaydi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho unga tikilib turdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Shunday davom et. Koridorda sukunat cho‘kdi. Jisung Minho qo‘lidan qutulishga urinib ko‘rdi, lekin bu safar u kuchini tejadi. Shunchaki qarab turdi. — Jisung: Meni qo‘yib yubor. Minho darhol javob bermadi. Faqat bilagini ushlab turdi, ko‘zlari esa Jisungdan uzilmadi. — Minho: Qochishni yaxshi ko‘rasan shekilli. — Jisung: Sen bilan qolishdan ko‘ra yaxshiroq. Bu gap havoni yanada sovutdi. Bir lahza. Minho qo‘lini sekin qo‘yib yubordi. Jisung hayron bo‘ldi, lekin darhol orqaga chekindi. — Jisung: …yana nima qilmoqchisan? Minho chuqur nafas oldi, go‘yoki nimanidir o‘ylayotgandek. — Minho: Hech narsa. — Jisung: Ishonmayman. — Minho: Ishonishing shart emas. Sukut cho‘zildi. Keyin Minho burildi. — Minho: Yur. — Jisung: Qayerga? — Minho: Maktabga. Jisung kulib yubordi. Asabiy kulgu. — Jisung: Jiddiy gapiryapsanmi? — Minho: Ha. — Jisung: Meni o‘g‘irlab, keyin maktabga olib borasanmi? Minho yelkasini qisdi. — Minho: Kimdir shubha qilmasligi uchun. Bu gap Jisungni bir soniya jim qoldirdi. — Jisung: Sen… haqiqatan ham aqldan ozgansan. — Minho: Balki. Lekin ishlayapti. U oldinga yurdi. Jisung esa bir necha soniya turib qoldi. — Jisung: Men bormayman. Minho to‘xtamadi. — Minho: Unda shu yerda qol. Jisung atrofga qaradi. Qorong‘i, sovuq, begona joy. U tishlarini qisdi va oxiri yurishni boshladi. — Jisung (pichirlab): Nafratlanaman… — Minho: Eshitdim. Ular yonma-yon yurishardi, lekin oralarida masofa bor edi. Yo‘l davomida hech kim gapirmadi. Faqat qadam tovushlari. Jisung ichida o‘ylardi: qachon qochaman? qayerdan? qanday? U sekin atrofni kuzata boshladi. Eshiklar, burilishlar… chiqish yo‘llarini eslab qolishga harakat qildi. Minho esa go‘yoki buni sezayotgandek, birdan gapirdi: — Minho: Reja qilyapsanmi? Jisung darhol qaradi. — Jisung: Yo‘q. — Minho: Yolg‘on. U to‘xtadi va Jisungga yuzlandi. — Minho: Sen jim bo‘lsang — demak o‘ylayapsan. Jisung indamadi. — Minho: Lekin foydasi yo‘q. U yana yaqinlashdi. — Minho: Men sendan oldin o‘ylayman. Bu gap Jisungni yana g‘azablantirdi. — Jisung: Sen hamma narsani nazorat qilaman deb o‘ylaysanmi? Minho sekin bosh irg‘adi. — Minho: Ha. — Jisung: Adashyapsan. Sukut. Jisung ko‘zlarini undan uzmadi. — Jisung: Men seni yengaman. Bu gap Minhoni bir soniya to‘xtatdi. Keyin… u kuldi. — Minho: Intizorman. Ular nihoyat chiqish eshigiga yaqinlashishdi. Yorug‘lik ichkariga tushdi. Jisung ko‘zlarini qisdi. Bir qadam… va u erkinlikka chiqishi mumkin edi. Lekin Minho yonida turardi. Va bu erkinlik… haqiqiymi yoki yo‘qmi — noma’lum edi. — Minho (sekin): Bir qadam tashla. Jisung unga qaradi. — Minho: Ko‘ramiz… sen qanchalik uzoqqa bora olasan. Jisung yuragi tez urdi. Lekin bu safar u to‘xtamadi. U oldinga qadam tashladi. Va o‘sha zahoti… hammasi o‘zgarishini sezdi. Haters to lovers (davomi) Jisung tashqariga qadam qo‘ydi. Toza havo yuziga urildi. U chuqur nafas oldi… va birdan yugurdi. — Jisung (ichida): Endi! U ortiga qaramadi. Lekin uzoqqa bormadi. — Minho: Qiziq… Jisung to‘xtab qoldi. Minho allaqachon uning oldida turardi. — Jisung: Qanday— — Minho: Seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? Jisung tishlarini qisdi. — Jisung: Baribir qochaman. Minho yaqinlashdi. — Minho: Harakat qil. Sukut. Jisung birdan boshqa tomonga yugurdi. Bu safar tezroq. Minho esa ortidan kelmadi. Faqat qarab turdi. Bir necha soniyadan keyin Jisung o‘zi to‘xtadi. Atrofga qaradi. Notanish joy. Yo‘l yo‘q. U asta orqasiga o‘girildi. Minho uzoqdan turardi. — Minho: Dedim-ku. Jisung jahli chiqib qaytib keldi. — Jisung: Sen… hammasini oldindan rejalagansan. — Minho: Endi tushunyapsan. Sukut. — Jisung: Nega aynan men? Minho bir soniya jim qoldi. — Minho: Chunki sen boshqachasan. — Jisung: Menga tegma. — Minho: Hali tegmayapman. Bu gap Jisungni yana asabiylashtirdi. — Jisung: Nafratlanaman sendan. Minho sekin yaqinlashdi. — Minho: Bilaman. Bir soniya. — Minho: Lekin bu hali boshlanishi.