ep-4 davomi

girls sorry bu joyi teletype bolmay qolibdu

Jungkook bilan Taehyung bitta mashinaga o'tirishdi.

Qo'riqchilar esa ularning ortidan boshqa mashinada yo'lga tushishdi.

Taehyung rul tomon yurarkan, Jungkook unga qaradi.

— Tush. Men haydayman.

Taehyung qoshini chimirdi.

— Nima?

— Qo'ling yaralangan. Boshing ham lat yegan. Rostini aytsam, bugun o'lib ketish niyatim yo'q.

Taehyungning jag' muskullari qattiq tortildi.

Bir necha soniya Jungkookga tikilib turdi-da, indamay yo'lovchi o'rindig'iga o'tirdi.

Mashina sukunatda harakatlanardi.

Oradan bir necha daqiqa o'tgach, Taehyung orqa oynaga qaradi.

Ketma-ket kelayotgan qora mashinalar soni tobora ko'payib borardi.

Nigohi keskinlashdi.

— Jeon...

Jungkook ham orqa oynaga qaradi.

— Nima bo'ldi?

— Orqadagilar bizni kuzatyapti...

Shu lahzaning o'zida birinchi o'q ovozi yangradi.

Bang!

Keyin yana biri.

Va bir zumda atrofni o'q yomg'iri qopladi.

Dushman mashinalari son jihatdan ham, qurol jihatdan ham ustun edi.

Qo'riqchilar ketayotgan mashinaning shinalariga ketma-ket o'qlar yog'ildi.

Mashina boshqaruvni yo'qotib, yo'ldan chiqib ketdi.

Jungkookning yuzi oqarib ketdi.

— Taehyung!

Taehyung o'rindiq ostidan qurolini oldi.

Mashina oynasini tushirib, javob o'qi uza boshladi.

Ketma-ket o'q ovozlari yangradi.

Birinchi mashina yo'ldan chiqdi.

Ikkinchisi ham nazoratni yo'qotdi.

Uchinchisi to'qnashib, harakatdan to'xtadi.

Taehyung to'rtinchi mashinaga nishon olgan paytda...

Bang!

O'q uning yaralangan qo'liga tegdi.

Qurol qo'lidan sirg'alib tushdi.

Jungkookning yuragi orqaga tortilgandek bo'ldi.

— Taehyung!

Taehyung og'riqqa qaramay topponchani ushlab turishga harakat qildi.

— Rulni ushlab tura olasanmi? — dedi Jungkook shoshilib.

Taehyung tishini tishiga bosdi.

— Urinaman...

U qurolni Jungkookga uzatdi.

Jungkook o'qdonni tekshirdi.

Atigi ikkita o'q qolgan edi.

U chuqur nafas oldi.

Mashina oynasidan mo'ljal oldi.

Birinchi o'q dushman mashinasining old oynasiga tegdi.

Ikkinchi o'q esa old shinani teshib o'tdi.

Bir necha soniyadan so'ng mashina muvozanatini yo'qotib, yo'l chetiga ag'darildi.

Jungkook joyiga qayta o'tirdi.

Shu payt u tormozni bosdi.

Mashina sekinlashmadi.

Aksincha, tezligi yana oshdi.

Yana bosdi.

Hech qanday natija bo'lmadi.

Jungkookning yuragi shuv etib ketdi.

— Taehyung...

Taehyung yordam kuchlarini chaqirishga ulgurgan edi.

— Nima?

Jungkookning ovozi bu safar jiddiy edi.

— Tormoz ishlamayapti.

Taehyung kulimsiragandek bo'ldi.

— Bunaqa hazillarning vaqt emas.

Jungkook unga tikildi.

Nigohi hammasini aytib turardi.

Tae: Bugun juda ham kop kongilsizlikka uchramadikmi aa nima deysan Jeon

Taehyungning chehrasidagi kulgi bir zumda yo'qoldi.

U yana tormozni bosib ko'rdi.

Hech narsa...

Mashina tobora tezlashib borardi.

Oldinda esa yol yoq yagona chora daraxtga urulish yoki sakrash .

Jungkook chuqur nafas oldi.

— Taehyung...

— Eshitaman.

— Sakrashimiz kerak.

Taehyung bosh irg'adi.

— Uchgacha sanayman.

Jungkook rulni mahkam ushladi.

— Bir...

— Ikki...

— Uch!

Taehyung eshikni ochib mashinadan sakradi.

Jungkook ham sakramoqchi bo'ldi.

Ammo eshik ochilmadi.

— La'nat!

U tutqichni qayta-qayta tortdi.

Foydasi bo'lmadi.

Mashina esa to'g'ri ulkan daraxt tomon uchib borardi.

Gurs!

Kuchli zarbadan butun mashina larzaga keldi.

Taehyung yerga yiqilgan zahoti ortiga o'girildi.

Ko'z oldidagi manzara yuragini muzlatib yubordi.

— Jeon!

U hech narsani o'ylamay mashina tomon yugurdi.

Yaqinlashishi bilan tirsagi bilan yon oynani sindirdi.

Singan oynalar qo'lini kesib yubordi.

Ammo u bunga e'tibor ham bermadi.

Jungkookni ehtiyotkorlik bilan tashqariga tortib oldi.

Uni bag'riga ko'tarib endigina bir necha qadam uzoqlashgandi...

Orqadan dahshatli portlash ovozi yangradi.

BOOOM!

Birinchi portlash ketidan ikkinchisi...

So'ng uchinchisi.

Olov tillari osmon sari o'rildi.

ep-4

yo'lni qayeriga keldim , qaysi bekatda tushib qolishim kerak edi , keyingi bekatgacha yana qancha yurishim kerak , bilmayabman , men hech narsani bilmayabman .... miyyamda ming xil o'y hayol va men ularni tartiblay olmayabman , bir eshikni ochsam ikkinchisi yopilyabdi , bir chiroqni yoqsam boshqasi o'chyabdi , oldinga bitta qadam tashlasam , 10 qadam orqaga qaytyabman , zulmat meni yengyabdi yorug'likka yetishish uchun qo'limdan hech narsa kelmayabdi ... yo'lni o'rtasidaman menimcha oxirim shu ! keyingi bekatga ham yetib borishga kuchim qolmadi .

Qorong'ilik...

Sovuq...

Jimjitlik...

Jungkook hushsiz yotgan bo'lsa ham, xotiralari birin-ketin ko'z oldidan kino tasmasidek o'ta boshladi.

22 yil oldin.

Olti yoshli Jungkook Jeonlar qarorgohining hovlisida akasi Jimin bilan quvlashmachoq o'ynab yurardi.

— Aka, ushlayman!

Jimin kulgancha qochardi.

— Avval ushlab ko'r!

Jungkook kulib uning ortidan yugurdi.

Jimin yashirinish uchun hovlidagi eski omborga kirib ketdi.

— Endi topolmaydi...

U shosha-pisha yashirinadigan joy qidirayotgan paytda oyog'i yerda yotgan arqonga ilinib ketdi.

— Voy!

Gurs!

Jimin boshi bilan polga yiqildi.

Bir zumda peshonasidan qon oqa boshladi.

Eshik oldida turgan Jungkookning rangi oqarib ketdi.

— Aka!

U yugurib bordi.

— Aka, ko'zingizni oching!

Jimin javob bermadi.

Qo'rquvdan yig'lab yuborgan Jungkook uy tomonga yugurdi.

— Oyi! Dada! Akam!

Jiminni shoshilinch shifokorga olib ketishdi.

Yarasiga chok qo'yilib, bir necha soatdan keyin uyga qaytishdi.

Jungkook esa hamon yig'lab akasining yoniga yugurmoqchi edi.

Shu payt Jeon xonim uning qo'lidan qattiq ushladi.

— Hammasiga sen aybdorsan!

— Oyi... men...

Gapini tugatishga ham ulgurmay, ayolning qattiq koyishi va jazosi uni larzaga soldi.

Jungkook yig'lagancha bosh chayqardi.

— Men atay qilmaganman...

Ammo Jeon xonim uni eski yerto'laga olib bordi.

Eshik ochildi.

— Shu yerda o'tirib, qilgan ishingni o'ylab ol!

Sharaq!

Eshik yopildi.

Qulf ovozi butun xonada aks-sado berdi.

— Oyi!

Jungkook eshikni mushtlay boshladi.

— Oyi, iltimos! Oching!

Javob bo'lmadi.

Atrof zim-ziyo edi.

Kichkina Jungkook burchakka qisilib o'tirdi.

Ko'z yoshlarini to'xtata olmasdi.

Har bir soya unga dahshatli narsadek tuyulardi.

Yuragi tez ura boshladi.

— Oyi...

— Iltimos...

— Qo'rqyapman...

Vaqt o'tardi.

Har bir daqiqa unga bir soatdek tuyulardi.

Nafasi bo'g'ziga tiqildi.

Yig'idan ovozi ham chiqmay qoldi.

Oradan qariyb bir yarim soat o'tgach...

Qirs...

Eshik sekin ochildi.

Yorug'lik ichkariga tushdi.

Eshik oldida bir ayol turardi.

U shoshilib Jungkookning yoniga yugurdi.

— Jungkook!

Ayol uni bag'riga bosdi.

— Endi qo'rqma... Men keldim.

Kichkina Jungkook yig'lagancha ayolning quchog'iga yopishib oldi.

Xotira birdan uzildi.

Yerto'ladagi sovuq yana uni o'rab oldi.

Hushsiz yotgan Jungkook lablarini zo'rg'a qimirlatdi.

— Oyi...

— Iltimos...

— Meni olib keting...

Ammo bu safar hech kim kelmadi.

Vahima xuruji tobora kuchayib, ko'z oldidagi soyalar qo'rqinchli tus ola boshladi.

U haqiqat bilan tasavvurni ajrata olmay qoldi.

Nafasi qisildi.

Tanasi qaltiray boshladi.

Va oxirgi kuchini ham yo'qotib, butunlay hushsiz qoldi.

Williamning yuzi oqarib ketdi.

— ...Janob... nima dedingiz? Yerto'ladami?

Taehyung qahvasidan xotirjam ho'pladi.

— Ha.

— Qachondan beri?

— Kechadan.

Williamning qo'lidagi papka yerga tushib ketdi.

— Janob! Kichik janobning kuchli qorong'ilik fobiyasi bor! U yopiq va qorong'i joyda vahima xurujiga uchraydi!

Shu gapdan keyin Taehyungning qo'lidagi finjon gurs etib stolga urildi.

Bir lahza...

Hech narsa eshitilmadi.

Faqat kechagi ovoz miyasida qayta-qayta jaranglardi.

"Taehyung... faqat bu emas... menda fobiya bor..."

Taehyungning jag'i qattiq qisildi.

— La'nat...

William allaqachon yerto'la tomon yugurib ketgandi.

Bu safar Taehyung ham uning ortidan deyarli yugurdi.

William polga tushib yotgan kalitni titroq qo'llari bilan oldi.

Qulfga tiqib, eshikni shoshilib ochdi.

Eshik sharaqlab ochilishi bilan Taehyung birinchi bo'lib ichkariga kirdi.

...va joyida qotib qoldi.

Jungkook sovuq beton pol ustida hushsiz yotardi.

Yuzi oppoq.

Lablari oqarib ketgan.

Peshonasidan oqib tushgan qon allaqachon qotib qolgan edi.

Ammo Taehyungni eng qo'rqitgani bu emasdi.

Jungkookning yuzida vahima qotib qolgandi.

Go'yo hushini yo'qotishidan oldin dahshatli narsani ko'rgandek edi.

Taehyungning yuragi bir urishga to'xtab qolgandek bo'ldi.

— ...Jeon?

Javob bo'lmadi.

William uning yoniga yugurdi.

— Janob Jeon!

U egilmoqchi bo'lganida Taehyung keskin ovozda baqirdi:

— Tegma!

William joyida muzlab qoldi.

Taehyungning o'zi tiz cho'kdi.

Kaftini Jungkookning peshonasiga tekkizdi.

Tanasi o'tdek yonardi.

— La'nat... isitmasi juda baland...

U bir soniya ham yo'qotmadi.

Jungkookni ehtiyotkorlik bilan bag'riga ko'tardi.

William hayrat bilan unga qarab qoldi.

U Taehyungni bolaligidan bilardi.

Ammo uning ko'zlarida ilk bor shunday vahimani ko'rayotgandi.

— Doktorni chaqiring! Hozirning o'zida!

Taehyung zinadan deyarli yugurib yuqoriga chiqdi.

Jungkookning boshi uning yelkasiga osilib turardi.

Har bir qadami bilan miyasida bitta savol aylana boshladi.

"Agar unga biror narsa bo'lsa-chi?"

Bu savolning o'zi Taehyungni g'azablantirdi.

Chunki u nega bunday xavotir olayotganini hali o'zi ham tushunmasdi.

Taehyung Jungkookni bag'riga olgancha zinadan shoshilib yuqoriga ko'tarilardi.

Har bir qadami bilan yuragi g'alati siqilardi.

Nega bunchalik bezovta bo'layotganini o'zi ham tushunmasdi.

Axir bag'rida ko'tarib ketayotgan inson... u hayotida eng ko'p nafratlangan odam edi.

Ammo shu damda miyasida faqat bitta o'y aylanardi.

"Iltimos... kech bo'lmagan bo'lsin..."

Xonaga kirishi bilan uni ehtiyotkorlik bilan karavotga yotqizdi.

Bir soniya ham yo'qotmay hammomga kirdi.

Vannaga iliq suv to'ldirib, Jungkookning isitmasini tushirish uchun tayyorladi.

So'ng uni asta vannaga tushirdi.

Taxminan yarim soat o'tgach, Jungkookning tanasi avvalgidek kuydirib yubormasdi.

Taehyung uni yana ehtiyotkorlik bilan ko'tarib chiqdi.

Sochiqqa o'rab karavotga yotqizdi.

Shkafdan futbolka va shorti olib, indamay kiydirib qo'ydi.

Hammasini tugatgach, xonadan chiqdi.

Koridorda William kutib turardi.

Taehyungning sabri allaqachon tugayotgan edi.

— Doktor qani?

William xotirjam javob berishga urindi.

— Janob Taehyung, doktor oroldagi asosiy korpusda emas ekan. Yo'lda. Taxminan bir soat ichida yetib keladi.

Taehyungning qoshi chimirildi.

— Bir soat?

William boshini quyi soldi.

— Ha, janob.

Taehyung hech narsa demadi.

Faqat jahl bilan mushtini tugib, yana xonaga qaytdi.

Karavot yoniga kelib, uzoq vaqt Jungkookning yuziga tikilib qoldi.

Rangi oqarib ketgan.

Lablari oqarib qolgan.

Nafasi esa zo'rg'a bilinardi.

Taehyung beixtiyor o'ylab qoldi.

"Agar... rostdan ham kech bo'lganida-chi?"

Bu o'y uning o'zini ham cho'chitdi.

— Nimalarni o'ylayapman o'zi...

U boshini chayqadi.

Karavot chetiga o'tirib, Jungkookning peshonasiga kaftini qo'ydi.

Isitma biroz tushgandi.

Taehyung chuqur nafas oldi.

Oradan qariyb bir soat o'tgach, koridordan shoshilgan qadam tovushlari eshitildi.

William shifokor bilan xonaga kirib keldi.

Doktor hech narsani so'ramadi.

William telefonda vaziyatni batafsil tushuntirib ulgurgandi.

U termometrni olib, Jungkookning isitmasini o'lchadi.

— O'ttiz sakkiz butun yetti.

Shifokor dorilarini tayyorlab, tomir orqali yuboriladigan muolajani boshladi.

Hammasi tugagach, Taehyung tomonga o'girildi.

— Bu dorilarni uch mahal, ikki-uch kun davomida ichirsangiz, isitmasi to'liq tushadi.

U stol ustiga dori qutisini qo'ydi.

— U uyg'onganidan keyin birinchi dozani bering.

Shifokor biroz o'ylanib, yana qo'shib qo'ydi.

— Va iloji bo'lsa, uni hozircha yolg'iz qoldirmang. Kuchli vahima xurujidan keyin o'ziga kelishi uchun tinch muhit kerak bo'ladi. Xonada ham yorug'likni o'chirmang.

Taehyung indamay bosh irg'adi.

— Agar isitmasi yana ko'tarilsa, darhol menga qo'ng'iroq qiling.

Shifokor va William xonadan chiqib ketishdi.

Bir muddat o'tgach, Taehyung oshxonaga tushdi.

Oddiy nonushta tayyorlab, patnisni ko'targancha yana xonaga qaytdi.

Eshikni ochishi bilan qadamlari sekinlashdi.

Jungkook uyg'ongan edi.

U hech qanday hissiz, qo'lidagi tomchilatib yuborilgan muolaja tugagan ignaga tikilib o'tirardi.

Taehyung patnisni stol ustiga qo'ydi.

Indamay uning yoniga bordi.

Ignani ehtiyotkorlik bilan yechib oldi va chiqindi qutisiga tashladi.

So'ng Jungkookni sekin o'tqazib, orqasiga yostiq tiradi.

Patnisni olib, uning oldiga qo'ydi.

— Ovqat ye.

Jungkook bir necha soniya ovqatga qarab turdi.

Keyin nigohini Taehyungga qaratdi.

Hech narsa demasdan patnisni itarib yubordi.

Likopcha yerga tushib, shovqin bilan sindi.

Xona yana jimib qoldi.

Taehyung sekin uning oldiga bordi.

Jungkookning iyagidan ushlab, nigohini o'ziga qaratdi.

Ovozi odatdagidan ham past edi.

— Ko'zimga qara, Jeon.

Jungkook indamadi.

— Meni sinama.

Bir lahza sukut saqladi.

— Kechagi qilganlarimni afsusdan deb o'ylama. Men senga achinmayman.

Jungkookning ko'zlari yoshlanib ketdi.

U kulimsiragandek bo'ldi.

— Unda... bobong ko'rishi uchun ham menga soxta mehr ko'rsatma.

Bu safar Taehyungning nigohi yanada sovuqlashdi.

U qo'lini sekin qo'yib yubordi.

— Yaxshi.

Orqasiga burilib, sinib yotgan likopchalarga ishora qildi.

— Qaytganimda bu yer tartibli bo'lsin.

Shu so'zlarni aytib, eshikni ochdi va chiqib ketdi

chilar darhol uning oldiga yugurishdi.

— Nima bo'ldi?

Jungkook hansirab javob berdi.

— Janob Kim... dengizda qolib ketdi... tezroq!

Ikki qo'riqchi vaqtni boy bermay motorli qayiqni ishga tushirdi.

Bir necha daqiqadan so'ng ular Taehyungni topib, villa tomon olib qaytishdi.

Jungkook yerda sinib yotgan likopchalarga, har tomonga sochilib ketgan ovqatga bir qarab qo'ydi.

Bir necha soniya jim turdi.

So'ng yelka qisib qo'ydi.

— O'zing yig'ishtir.

U hech narsaga e'tibor bermay karavotga qayta yotdi.

Ko'rpani boshigacha tortib, ko'zlarini yumdi.

Oradan ko'p o'tmay uxlab qoldi.

Taehyung esa villadan chiqishi bilan Williamga qo'ng'iroq qildi.

— Uyga bitta xizmatkor yuboring.

— Tushunarli, janob.

— Xonani yig'ishtirsin. Ovqat ham tayyorlasin.

Taehyung qo'ng'iroqni uzdi.

U Jungkook baribir xonani yig'ishtirmasligini oldindan bilardi.

Mashinaga o'tirib, oroldagi asosiy korpus tomon yo'l oldi.

Kun bo'yi u yerda ishlarni tekshirdi.

Yangi buyurtmalar, xavfsizlik masalalari va ishlab chiqarishdagi muammolarni birma-bir ko'rib chiqdi.

Korpus orolning eng muhim hududi bo'lib, u yerda noqonuniy qurol ishlab chiqarilar, keyinchalik turli mafiya guruhlari va xorijdagi xaridorlarga yashirin yo'llar bilan yetkazib berilardi.

Taehyung deyarli yarim kunini shu yerda o'tkazdi.

Soat uch yarimlarga yaqin William bilan birga villaga qaytdi.

Uyga kirishi bilan to'g'ri Jungkook yotgan xonaga yo'l oldi.

Eshikni ochib ichkariga qaradi.

Jungkook chuqur uyquda edi.

Uning tinchgina uxlayotganiga bir lahza tikilib turdi.

Hech narsa demay, hammomga kirib ketdi.

Bu orada xizmatkor ayol xonaga kirib, sekin Jungkookni uyg'otdi.

— Kichik janob...

Jungkook ko'zlarini sekin ochdi.

— Janob Kim qaytdilar. Ovqat ham tayyor.

Jungkook indamay bosh irg'adi.

Shkafdan futbolka va shorti olib, pastki qavatdagi hammomga tushdi.

Tezda dush qabul qilib chiqdi.

Oshxonaga kirganida Taehyung va William allaqachon ovqatlanayotgan edi.

Jungkook indamay stolga o'tirdi.

Hech kimga qaramasdan ovqat yeyishni boshladi.

Sukunatni William buzdi.

— Janob Kim, bugun quyosh botishidan oldin sohilga borishingiz kerak. Janob Kim sizlarning qayiqda tushgan suratlaringizni kutyaptilar.

Taehyung beparvo bosh irg'adi.

— Mayli.

Jungkook esa ichida ming'irladi.

— Yana qanday balo ekan...

Bir necha daqiqadan so'ng ular mashinada sohil tomon yo'l olishdi.

Butun yo'l davomida ikkalasi ham qarama-qarshi tomonga qarab o'tirdi.

Mashina ichidagi sukunat dvigatel ovozidan boshqa hech narsa bilan buzilmadi.

Sohilga yetib kelishgach, ular oddiy yog'och qayiqka chiqishdi.

William soatiga qarab dedi:

— Men korpusga qaytishim kerak. Sizlar bilan ikki nafar qo'riqchi qoladi.

Taehyung bosh irg'adi.

— Mayli.

William ketgach, qayiq asta-sekin qirg'oqdan uzoqlasha boshladi.

Quyosh ufqqa yaqinlashib, dengiz yuzini oltin rangga bo'yayotgandi.

Taehyung telefonini chiqardi.

— Rasmga tushamiz.

Jungkook darrov norozi bo'ldi.

— Kerak emas.

— Bu senga emas, bobomga kerak.

Taehyung uning yoniga kelib, belidan ushladi.

Jungkook darrov uning qo'lini siltab tashladi.

— Qo'lingni tort.

Taehyung istehzoli kuldi.

— Bobom so'ramaganida qiyshiq belingga tegib ham o'tirmasdim.

Jungkook qoshlarini chimirdi.

— Kimning beli qiyshiq ekanini ko'rib qo'yganga o'xshaysan.

Taehyung javob bermadi.

Yana belidan ushlab, o'ziga yaqin tortdi.

Bir-ikki surat tushdi.

Jungkookning jahli chiqib, keskin o'rnidan turdi.

Taehyungning ovozi birdan jiddiylashdi.

— Qimirlama.

Jungkook e'tibor bermadi.

Shu on qayiq qattiq chayqaldi.

Muvozanat buzildi.

Ikkalasi ham bir tomonga og'ib ketdi.

Shalop!

Qayiq ag'darilib ketdi.

Sovuq dengiz suvi ularni bir zumda yutib yubordi.

Taehyungning boshi qayiq chetiga qattiq urildi.

U og'riqdan tishini tishiga bosdi.

Suv yuziga chiqib, qayiqni to'g'rilashga urindi.

Ammo foydasi bo'lmadi.

Telefon ham, aloqa moslamasi ham suvga tushib ishlamay qolgandi.

Taehyung chuqur nafas oldi.

— Jeon.

Jungkook unga qaradi.

— Sen qirg'oqqacha suzib borishing kerak.

— Sen-chi?

— Men ortingdan borolmayman. Qo'lim lat yegan.

Jungkook uning jarohatlangan qo'liga qaradi.

Bir soniya ikkilanib turdi.

So'ng bosh irg'adi.

— Kut.

U bor kuchini yig'ib, qirg'oq tomon suza boshladi.

Masofa uzoq edi.

Har bir harakat tobora qiyinlashardi.

Ammo u to'xtamadi.

Nihoyat qirg'oqqa yetib, zo'rg'a qum ustiga chiqdi.

Qo'riq

qo'riqchilar darhol uning oldiga yugurishdi.

— Nima bo'ldi?

Jungkook hansirab javob berdi.

— Janob Kim... dengizda qolib ketdi... tezroq!

Ikki qo'riqchi vaqtni boy bermay motorli qayiqni ishga tushirdi.

bir necha daqiqadan song tae ham qirg'oqqa yetib keldi

ep-3

yo'lni qayeriga keldim , qaysi bekatda tushib qolishim kerak edi , keyingi bekatgacha yana qancha yurishim kerak , bilmayabman , men hech narsani bilmayabman .... miyyamda ming xil o'y hayol va men ularni tartiblay olmayabman , bir eshikni ochsam ikkinchisi yopilyabdi , bir chiroqni yoqsam boshqasi o'chyabdi , oldinga bitta qadam tashlasam , 10 qadam orqaga qaytyabman , zulmat meni yengyabdi yorug'likka yetishish uchun qo'limdan hech narsa kelmayabdi ... yo'lni o'rtasidaman menimcha oxirim shu ! keyingi bekatga ham yetib borishga kuchim qolmadi .

Jungkook xonasida karavot chetida o'tirgancha chuqur xo'rsinardi.

Nigohi stol ustida turgan aviachiptalarga tushdi.

U papkani qo'liga olib, ichini ochdi.

— Ertaga... soat 09:30...

Bir necha soniya jim turdi-da, boshini orqaga tashlab kulimsiradi.

— Eh, Jeon Jungkook... Senga Taehyungning o'zi kamlik qilgandek, endi uning bobosi ham asabingni buzadigan bo'ldi. Ikkovlari aniq kelishib olishgan.

U chiptani yana stol ustiga tashlab qo'ydi.

Kechga yaqin hamma kechki ovqat uchun ovqat xonasiga yig'ildi.

Oradan ko'p o'tmay Taehyung ham ishdan qaytdi.

U indamay xonasiga kirib, kiyimini almashtirdi. Bir necha daqiqadan so'ng qora uy kiyimida stolga kelib o'tirdi.

Xonani yana sukunat egalladi.

Faqat idish-tovoq ovozlari eshitilib turardi.

Nihoyat bobosi gap boshladi.

— Reys ertaga soat to'qqiz yarimda. Umid qilamanki, ikkalangiz ham chiptalarni ko'rgansiz.

Taehyung indamay ovqatlanishda davom etdi.

Bobosi esa yonida turgan xizmatkorga qaradi.

— Taehyung bilan Jungkookning chamadonlarini tayyorlang.

Jungkook shu zahoti boshini ko'tardi.

Kechagi mehmonxonadagi "tayyorgarlik" ko'z oldiga kelishi bilan qoshi tirishdi.

— Taehyungnikini tayyorlasangiz bo'ladi. O'zimnikini o'zim yig'aman.

Taehyung miyig'ida kulib qo'ydi.

Jungkook buni ko'rib, norozi ohangda dedi:

— Nimaga kulyapsan?

— Hech narsaga.

— Ishonmadim.

— Ishontirish niyatim ham yo'q.

Jungkook ko'zlarini aylantirib, ovqatini davom ettirdi.

Kechki ovqat tugagach, ikkalasi yana yo'lakda bir-biriga duch kelishdi.

— Yo'ldan chiq.

— O'zing chiq.

— Bu uyda hamma senga yo'l berishi shart emas.

— Sen ham o'zingni bu uyning egasi deb o'ylama.

Yana bir necha daqiqa mayda tortishuv davom etdi.

Oxiri ikkalasi ham jahli chiqqancha xonasiga kirib ketishdi.

Ertasi kuni.

Kimlar qarorgohi odatdagidan ertaroq uyg'ondi.

Jungkook oq futbolka, sportcha shortik va oq krossovkada pastga tushdi.

Taehyung esa qora futbolka, qora klassik shim va qora soatda odatdagidek saranjom ko'rinardi.

Bir-biriga salom ham bermay mashinaga o'tirishdi.

Oradan ko'p o'tmay ular aeroportga yetib kelishdi.

Oddiy terminal emas, balki Taehyungning shaxsiy samolyoti ularni kutib turardi.

Samolyotga chiqishgach, Jungkook deraza yonidagi o'rindiqqa o'tirdi.

Taehyung esa uning qarshisiga joylashdi.

— Jim o'tirolmaysanmi? — dedi Taehyung.

— Men tinchgina o'tiribman. Gapni sen boshlading.

— Sening ovozingning o'zi asabga tegadi.

— Menga ham xuddi shunday.

Taehyung istehzoli kuldi.

— Demak, bu borada fikrimiz bir ekan.

Jungkook javob bermadi.

Samolyot havoga ko'tarilgach, u derazadan tashqariga bir muddat qarab o'tirdi.

Yo'l uzoq edi.

Oradan ko'p o'tmay ko'zlari yumila boshladi.

Bir necha daqiqada u o'rindiqqa suyangancha uxlab qoldi.

Taehyung beixtiyor unga qaradi.

Jungkook uxlaganida odatdagidek jahl qilmas, xuddi beozor quyonchaga o'xshab qolardi.

Taehyungning labida sezilar-sezilmas tabassum paydo bo'ldi.

Ichida bir o'y chaqnadi.

"Qaniydi... o'sha kuni hammasi boshqacha bo'lganida... Shunchaki uyingda qolganingda, ehtimol hammamizning hayotimiz boshqacha kechardi..."

Bir necha soniyadan so'ng u chuqur nafas olib, nigohini derazaga burdi.

Yuzidagi mayin tabassum yana odatdagi sovuq va jiddiy ifodaga almashdi.

Bir necha soatdan so'ng samolyot orolga qo'ndi.

Ularni villa Taehyungni odamlari kutib olishdi.

Taehyung hech kimga e'tibor bermay mashinaga o'tirdi.

Jungkook ham indamay uning ortidan bordi.

Mashina orolning ichkarisiga kirib, dengiz bo'yidagi ulkan villa oldida to'xtadi.

Taehyung eshik ochilishi bilan mashinadan tushdi-da, Jungkookni kutmasdan uy ichiga kirib ketdi.

Jungkook esa chuqur xo'rsindi.

— Bir soniya kutsa o'ladimi...

U chamadonini olib, sekin villa tomon yurdi.

Eshikni ochishi bilan ichkaridan kulgi ovozi eshitildi.

Jungkook ovoz kelayotgan tomonga qaradi.

Taehyung hovli tomonidagi katta zalda bir nechta ulkan itlar bilan bemalol o'ynab o'tirardi.

Itlar egasining atrofida quvnoq yugurishar, Taehyung esa ularning boshini silab, kulib qo'yardi.

Ammo Jungkook ichkariga kirgan zahoti vaziyat o'zgardi.

Itlarning bari birdan unga qarab qoldi.

Keyingi soniyada ular Jungkook tomon yugurishdi.

— Hoy... hoy!

Jungkook cho'chib ortga tisarildi.

— Taehyung!

Itlar uning atrofini o'rab olib, tinmay hurishni boshlashdi.

Jungkook qorquvdan yugurdi va qattiq yiqilb tushdi oyog' ba qollari shilinib ketdi.

— Ularni olib ket Taehyung iltimos

Taehyung esa bir chetda qo'llarini cho'ntagiga solgancha bu holatni zavq bilan kuzatib turardi.

Labining chetida kulgi paydo bo'ldi.

— Qo'rqyapsanmi, Jeon?

Jungkook javob ham bera olmadi.

Itlarning baland hurishi uni battar sarosimaga solgandi. Qo'rquvdan ko'zlariga yosh qalqdi.

Taehyung bir muddat sukut saqlab turdi shunda ko'zi qo'riqchilarga tushdi ular Jungkookga g'alati ko'z bilan qarab turishardi . Taehyungni bundan jaxli chiqib ketdi lekin bildirmaslikka xarakat qildi.

So'ng xotirjam ovozda hushtak chaldi.

— Rex. Max. Orqaga.

Itlar darhol egasining oldiga qaytishdi.

Taehyung ularning boshini silab qo'ydi-da, Jungkookga sovuq nigoh tashladi.

— Xavotir olma. Ruxsat bermasam, ular hech kimga tegmaydi.

Jungkook og'ir nafas olib, hali ham o'ziga kelolmay turardi.

— Lekin ... Menga tegdi , Sen... rostdan ham jinnisan.

Taehyung miyig'ida kuldi.

— Endi bildingmi? Itlarga kelsak ular shunchaki xuradi holos tishlamadi.

Ha yana..

— Xush kelibsan, Jeon...

Uning labida sovuq tabassum paydo bo'ldi.

— Asal oyimizning azobli kunlariga ..

Jungkook jag'ini qattiq qisdi.

— Hali pushaymon bo'lasan.

Taehyung miyig'ida kuldi.

— Pushaymon bo'ladigan odamni noto'g'ri tanlading.

U bir lahza sukut saqladi.

— Bu orolda bobomni topishing yoki seni himoya qiladiganini topishingni iloji yoq boshqa hech kim tarafingni olmaydi. Shuni esingdan chiqarmagin.

Shunday deb, Taehyung Jungkookning yelkasiga qasddan yengil urilib o'tib ketdi.

Jungkook esa uning ortidan tikilib qoldi.
Ichida bitta o'y aylanardi.

"Qasam ichaman, Kim Taehyung... bir kun kelib seni shu kibrlaring uchun tiz cho'ktiraman."

Jungkook indamay o'rnidan turdi-da, chamadonini sudragancha villa ichiga kirib ketdi.

Taehyung esa hovlida qolib, qo'riqchilarni yoniga chaqirdi.

— Hisobot.

Qo'riqchilar boshlig'i oroldagi navbatchilik, xavfsizlik va tashqi hudud bo'yicha qisqacha hisobot bera boshladi.

Suhbat davom etayotgan paytda ellik yoshlardagi bir kishi ularga yaqinlashdi.

Bu William edi.

Kimlar oilasiga yillar davomida xizmat qilgan, boboning eng ishongan odami.

— Janob Taehyung.

Taehyung bosh irg'ab salomiga javob qaytardi.

William xotirjam ohangda gap boshladi.

— Janob Kimning buyrug'iga ko'ra qo'riqchilar va xizmatkorlarga ikki kunlik ta'til berildi.

Taehyung qoshini chimirdi.

— Sababi?

— Menimcha, siz bilan janob Jeonning munosabatlari yaxshilanishini xohlaganlar.

Taehyung istehzoli kulib qo'ydi.

— Bobom hali ham mo''jizalarga ishonarkan.

William indamadi.

Taehyung qo'riqchilarga oxirgi topshiriqlarini berdi-da, villa ichiga kirdi.

Yotoqxona eshigini sekin ochdi.

Jungkook allaqachon dush qabul qilib, uxlab qolgan edi.

Taehyung chamadonini bir chetga qo'yar ekan, ko'zi Jungkookning qo'li va oyog'idagi shilingan joylarga tushdi.

Bir necha soniya indamay qarab turdi.

So'ng indamay hammomga kirib, birinchi yordam qutisini olib chiqdi.

Karavot yoniga o'tirib, yaralarni ehtiyotkorlik bilan tozaladi.

Bintni bog'layotib past ovozda ming'irladi.

— Bu ahvoling bilan uzoqqa bormaysan, Jeon.

Bog'lab bo'lgach, bir lahza unga tikilib turdi.

Keyin hech narsa demay o'rnidan turdi.

Shkafdan qora futbolka va keng shim olib, hammomga kirib ketdi.

Suvning shovqini Jungkookni uyg'otib yubordi.

U sekin ko'zlarini ochib, qo'lidagi bintni ko'rdi.

Keyin oyog'iga qaradi.

Yaralar ham bog'langan edi.

U bir muddat jim qoldi.

— O'zi yaralaydi...

Labida kinoyali kulgi paydo bo'ldi.

— ...keyin o'zi bog'laydi.

Boshini yostiqqa qo'yib, shipga tikildi.

— Hecham senga tushunmayman, Kim Taehyung...

Shunga qaramay, yuragidagi g'azab orasida g'alati bir xotirjamlik paydo bo'lganini o'zi ham inkor qila olmadi.

Oradan ko'p o'tmay hammom eshigi ochildi.

Taehyung tashqariga chiqdi.

Sochlarini sochiq bilan artdi, ammo Jungkook tomonga bir marta ham qaramadi.

Indamay xonadan chiqib ketdi.

Pastki qavatdagi stol ustida kechki ovqat allaqachon tayyor edi.

Xizmatkorlar ovqatni tayyorlab, villani tark etishgan.

Bir necha daqiqadan so'ng Jungkook ham pastga tushdi.

Taehyung allaqachon stol boshida o'tirib ovqatlanayotgan edi.

Jungkook uning ro'parasidagi stulga o'tirdi.

Xonani yana sukunat egalladi.

Faqat qoshiq va likopchalarning mayin tovushi eshitilib turardi.

Jungkook uchun bugungi kun, kutilganidan ko'ra, tinchroq o'tdi.

Faqat hovlida itlar tashlanganini hisobga olmasa...

Taehyung esa kun bo'yi ortiqcha gapirmadi.

Hatto yaralarini bog'lab qo'ygani ham Jungkookni hayron qoldirgandi.

— G'alati odam...

U ichida shunday deb qo'ydi.

Har holda, bugun Taehyung odatdagidek asabini buzmagani uchun Jungkookning ham kayfiyati biroz joyiga tushgandi.

Kechki ovqat tugagach, Taehyung indamay tashqariga chiqib ketdi.

Jungkook esa dasturxonni yig'ishtira boshladi.

Likopchalarni oshxonaga olib kirib, bittama-bitta yuvdi.

Bir payt o'ziga o'zi kulib yubordi.

— Voy, Jeon Jungkook... sal qoldi, ayol kishiga aylanib qolishing.

U qo'lidagi likopchani chayarkan, yana ming'irladi.

— Idish ham yuvdim... Yaqinda butun villani ham o'zim tozalab yurmasam bo'ldi.

Asabiy kulib bosh chayqadi.

Keyin qo'lidagi bintga ko'zi tushdi.

— Lekin...

U bir lahza jim qoldi.

— Agar yaramni bog'lamaganida, shu idishlarning hammasini o'ziga yuvdirardim.

Shunday deb burnini jiyirdi.

Ammo ich-ichida Taehyungning nega bunday qilganini haligacha tushunolmayotgandi.

Jungkook xonasiga kirgach, karavotga cho'zildi.

Telefonini qo'liga olib, ijtimoiy tarmoqlarni bir-ikki soat varaqladi.

Ko'zlari yumila boshlagach, telefonni chetga qo'yib, uxlab qoldi.

Taehyung esa:

— Men zaldagi divanda uxlayman, — deb xonadan chiqib ketgandi.

Tun yarmi.

Qandaydir taqillagan ovoz Jungkookni uyg'otib yubordi.

U boshini ko'tarib, quloq soldi.

Tak... tak... tak...

— Bu qanday ovoz?..

Jungkook karavotdan tushib, xonadan chiqdi.

Ovoz pastki qavatdan kelayotgandek edi.

U sekin zinadan tusha boshladi.

Taqillash tobora aniqroq eshitila boshladi.

Go'yo villa yerto'lasi tomondan kelayotgandi.

Jungkook yana bir qadam tashlaganida...

Chirq!

Butun villaning chiroqlari o'chib qoldi.

Atrofni zulmat qopladi.

— Nima bo'ldi?..

U darhol telefonining chirog'ini yoqdi.

Qo'llari beixtiyor titray boshladi.

Yuragi tez urardi.

Shu payt...

Kimdir orqasidan qattiq turtib yubordi.

— Ah!

Jungkook muvozanatini yo'qotib, zinadan pastga yumalab tushdi.

Boshi devorga urildi.

Ko'z oldi bir zum qorong'ilashdi.

U hali o'rnidan turishga ulgurmay, kimdir yoqasidan tortib, yerto'ladagi xonalardan biriga sudrab kirdi.

Eshik qattiq yopildi.

Jungkook og'ir nafas olib, qarshisidagi odamga tikildi.

Telefon chirog'ining xira nurida u Taehyungni tanidi.

Taehyungning nigohi odatdagidan ham sovuq edi.

U Jungkookning yoqasidan mahkam ushladi.

— Nima, bir-ikki marta yaxshi muomala qilsam, hammasini unutadi deb o'yladingmi, Jeon?

Jungkook zo'rg'a nafas oldi.

— N... nima demoqchisan?..

Taehyungning ovozi yanada sovuqlashdi.

— Sen mening onamni mendan tortib olding.

— Yo'q...

— Men buni hech qachon unutmayman.

Jungkook boshini qiyinchilik bilan chayqadi.

— Men... bunday qilmaganman...

Taehyung uning gapini bo'lib yubordi.

— Bobomning ko'ziga yaxshi ko'rinish uchun senga tegmay yurgandim. Meros masalasi hal bo'lguncha o'zimni bosdim.

U istehzoli kuldi.

— Lekin u ham meni o'ynatyapti.

Jungkook zo'rg'a gapirdi.

— Men... onangni men ham yaxshi ko'rardim... Uni onamdek ko'rardim...

U chuqur nafas oldi.

— Meni qotil... dema... Axir u hali...

Uning nafasi bo'g'ziga tiqildi.

— ...hali tirik... Komada...

Taehyungning jag'i qattiq qisildi.

Bir lahza Jungkookga tikilib turdi.

So'ng jahl bilan qorniga arqama arqa musht tushurib telefonini yerdan oldi.

— Bugunchalik maroqli tunni shu yerda o'tkazasan.

U tashqariga chiqib, eshikni qulfladi.

Qadam tovushlari uzoqlasha boshladi.

Jungkook eshik tomon sudraldi.

— Taehyung...

Ovozi tobora pasayib borardi.

— Faqat... bu emas...

U eshikni mushtladi.

— Menda... fobiya bor...

Javob bo'lmadi.

Yerto'lani yana sukunat egalladi.

Jungkookning nafasi tezlashib, ko'kragi siqila boshladi.

Qorong'ilik va yolg'izlik uni tobora vahimaga solardi.

Ko'z oldi xiralashdi.

Oradan bir necha soniya o'tib.....

ep-2

yo'lni qayeriga keldim , qaysi bekatda tushib qolishim kerak edi , keyingi bekatgacha yana qancha yurishim kerak , bilmayabman , men hech narsani bilmayabman .... miyyamda ming xil o'y hayol va men ularni tartiblay olmayabman , bir eshikni ochsam ikkinchisi yopilyabdi , bir chiroqni yoqsam boshqasi o'chyabdi , oldinga bitta qadam tashlasam , 10 qadam orqaga qaytyabman , zulmat meni yengyabdi yorug'likka yetishish uchun qo'limdan hech narsa kelmayabdi ... yo'lni o'rtasidaman menimcha oxirim shu ! keyingi bekatga ham yetib borishga kuchim qolmadi .

Eshikdan kirib kelgan odamni ko'rishi bilan zal bir zumda jimib qoldi.

Hamma hayrat bilan eshik tomonga qaradi.

Bu... Jimin edi.

Qo'li gipsda, yuzidagi ko'karishlar hali ham ketmagan, labidagi jarohatlar ham yaqqol bilinib turardi. Shunga qaramay, u tik qadam tashlab ichkariga kirib keldi.

kaltaklangan holini tasavur qililar😁

Jungkook uni ko'rishi bilan ko'zlarniga yosh qalqdi.

— Aka...
Jimin kulimsirab ukasiga yaqinlashdi.

— Yagona ukamning to'yini o'tkazib yuborarmidim?

Jungkook yugurib borib akasini mahkam quchoqladi.

Jimin ham uni bag'riga bosib, yelkasiga ohista qoqdi.

Bu manzarani kuzatib turgan Taehyungning yuzi asta-sekin tundlashdi.

U sekin kulimsirab, istehzoli ohangda gapirdi:

— Ooh... aziz rafiqamning akasi. Azizim Jimin, qarasam, bir haftada ancha tuzalib qolibsan. Attang...

Jimin esa go'yo Taehyungning ovozini umuman eshitmagandek, unga bir marta ham qaramadi.
U butun e'tiborini Jungkookka qaratib, ukasining ahvolini so'rashda davom etdi.

Taehyung esa bu bepisandlikdan jag'ini qattiq qisdi. Uning ko'zlaridagi sovuq nigoh Jiminni tark etmasdi.

Jungkook ko'z yoshlarini artib, Jimin tomonga kulib qaradi.

— Aka... qarang-a Yagona ukangiz uylanishi kerak bo'lgan paytda, turmushga chiqyapti.

U hazillashgandek gapirdi, ammo ovozidagi achchiqlikni yashira olmadi.

Jimin yengil kulimsirab, ukasining yelkasiga qoqdi.

— Qanday bo'lmasin, bugun sening yoningdaman.

Shu payt fotograf balandroq ovozda gapirdi.

— Iltimos, hamma oila a'zolari shu yerga yig'ilsin. Oilaviy suratga tushamiz.

Birinchi bo'lib janob Jeon Jiminning yoniga kelib turdi.
Taehyung esa Jungkookning yonidan joy oldi.
Oradan ko'p o'tmay Taehyungning otasi va bobosi ham kelib, ularning yoniga turishdi.
Fotograf hammaning joylashib olganiga ishonch hosil qilgach, kamerani ko'tardi.

— Hamma kamera tomonga qarang... Bir... ikki... uch!

Kamera chaqnadi.
Yana bir necha marta suratga olindi.
Shu tariqa ikki oilaning ilk oilaviy surati olindi.
Tashqaridan qaraganda hammasi mukammaldek ko'rinardi. Ammo o'sha surat ortida majburiy nikoh, yashirilgan og'riqlar va hali ochilmagan sirlar yashirin edi.

Shu tariqa to'y ham yakunlandi.

Mehmonlar asta-sekin tarqala boshlashdi.

Taehyung va Jungkook esa mashinaga o'tirib, mehmon xona tomon yo'l olishdi.

Mashina ichida sukunat hukm surardi.

Jungkookning tog'risiga o'tirar, ko'zini undan bir lahza ham uzmay qarab turardi.

Bir necha daqiqa o'tgach, Jungkook bunga chiday olmadi.

U Taehyungga g'ijinib qaradi.

— Menga bunaqa tikilib qarashni bas qil. Men erkakman, qiz bola emas. Yana shunday qarasang, hozir ko'zingga qo'limni tiqib yuboraman bir yo'la ko'r bolib qolasan.

Taehyung miyig'ida kulib qo'ydi.

— Qanday qaramay?

Jungkook labini burib, deraza tomonga o'girildi.

— Ana shu... hirs to'la ko'zlaring bilan qaramagin.

Taehyungning kulgisi yanada kengaydi.

— Men hali hech narsa qilganim ham yo'q-ku.
Jungkook esa indamay derazadan tashqariga qarab o'tirardi. Uning lablari hali ham norozi tarzda burilgan,

Taehyung esa bundan ichida kulib qo'yardi.

Mashina mehmonxona oldida to'xtashi bilan Jungkook hech kimni kutmay eshikni ochdi-da, tez-tez qadam tashlagancha ichkariga kirib ketdi.

Taehyung esa uning ortidan qarab, miyig'ida kulib qo'ydi.

— Qiziq bola...

U resepsiya tomon yurdi.

— Xush kelibsiz, janob Kim. Sizga qanday yordam bera olaman?

— Kim Taehyung nomiga band qilingan xonani tekshirib bera olasizmi?

Resepsionist kompyuterga bir necha soniya tikilib turdi.

— Ha, janob Kim. 26-qavat, 356-xona tayyor.

U ikki dona xona kartasini Taehyungga uzatdi.

— Rahmat.

Taehyung Jungkookning oldiga borib, kartalardan birini unga uzatdi.

— Sen xonaga chiqib tur. Mening ozgina ishim bor. Tez qaytaman.

Jungkook indamay kartani oldi-da, lift tomon yurdi.

Xonaga kirishi bilan Jungkookning jahli chiqdi.

Pol bo'ylab qizil atirgul yaproqlari sochilgan, har tomonda shamlar yonib turardi.

— Jin ursin...

U ularga e'tibor bermaslikka harakat qilib, yotoqxona tomon yurdi.

Ammo karavotni ko'rishi bilan sabri tugadi.

To'shak atrofi ham gullar bilan bezatilgan, o'rtasiga esa qizil ipak tungi xalat qo'yilgan edi.

— Bularning hammasi nima o'zi?!

U gullarni yerga uloqtirdi, shamlarni bir chetga surdi, qizil xalatni esa jahl bilan polga otdi.

— Men bunaqa tentak o'yinlarga umuman qo'shilmayman!

Chuqur nafas olib, o'zini tinchlantirishga urindi.

— E'tibor berma... shunchaki e'tibor berma...

U shkaf tomon yurdi.

Shkaf eshigini ochishi bilan qotib qoldi.

Ichida turli rangdagi tungi kiyimlar osig'liq turardi.

Bir necha soniya indamay qarab turdi.

Keyin birdan qah-qah otib kulib yubordi.

— Bular... men bilan hazillashyaptimi?

Kulishi tobora balandlashardi.

— Zo'r... juda zo'r...

Birdan kulgisi to'xtadi.

— Yetar!

U bor ovozi bilan baqirib yubordi.

Shkafdagi kiyimlarni bittalab sug'urib olib, polga ota boshladi.

Ba'zilarini yirtib tashladi, ba'zilarini esa xonaning narigi burchagiga uloqtirdi.

Oradan ko'p o'tmay xona ag'dar-to'ntar bo'lib ketdi.

Jungkook esa jahl bilan hammom eshigini ochib, ichkariga kirib ketdi.

Oradan bir necha daqiqa o'tib, Taehyung xonaga kirib keldi.

Atrofga ko'z yugurtirdi.

Polda gullar, yirtilgan kiyimlar...

U asabiy kulib yubordi.

— Bobo... bularni o'zingiz tayyorlatganingiz bilinib turibdi.

U telefonini olib resepsiyaga qo'ng'iroq qildi.

— Menga ikkita xona xizmatchisini yuboring.

Ko'p o'tmay ikki nafar xizmatchi kirib keldi.

Taehyung ularga qarab:

— Xonani tartibga keltiring. Yana ikkita oddiy kiyim ham olib keling. Erkaklar uchun.

— Xo'p, janob Kim.

Ular tezda xonani yig'ishtirib, yangi kiyimlarni olib kelishdi.

Taehyung kiyimlarni olib, bosh irg'adi.

— Rahmat.

Xizmatchilar chiqib ketishdi.

Taehyung ham kiyimini almashtirib, qora futbolka va sport shimda divanga o'tirdi.

Xuddi shu paytda hammom eshigi ochildi.

Jungkook tashqariga chiqdi.

Xonaning yana ozoda holatga kelganini ko'rib, yengil jilmaydi.

— Nihoyat...

U karavotga borib, o'zini tashladi.

Taehyung unga qarab kuldi.

— Karavot juda katta ekan.

— Menga farqi yo'q.

— Men ham shu yerda yotaman.

— Divan bo'sh-ku.

— Karavot qulayroq.

— Unda narigi chetida yot. Menga yaqinlashma.

Taehyung indamay karavotning narigi tomoniga chiqdi.

Ikkalasi ham bir-biriga orqa qilib yotishdi.

Bir necha soniyadan keyin Jungkook ko'rpani o'ziga tortdi.

Taehyung ham narigi chetidan ushladi.

— Qo'yib yubor.

— O'zing qo'yib yubor.

— Men birinchi olganman.

— Menga baribir.

Ikkalasi ham ko'rpani tortishda davom etdi.

Birdan Jungkook qo'lini qo'yib yubordi.

Taehyung muvozanatini yo'qotib, karavotdan gurs etib polga yiqildi.

— Voy...

Belini ushlab o'rnidan turdi.

— Haziling zo'r ekan.

— O'zing aybdorsan.

Taehyung jahli chiqib, Jungkookning oyog'idan tortdi.

— Hoy!

Jungkook ham tortishib ketdi.

— Qo'limni tekkizma!

— Unda tinchgina yot!

— Buyruq berma menga!

Taehyung uning ikki qo'lidan ushlab, karavotga bosib turdi.

— Jim yot. Bo'lmasa bugun ikkovimiz ham uxlamaymiz.

Jungkook unga tikilib qoldi.

Taehyungning nigohi esa beixtiyor Jungkookning ko'zlariga tushdi.

Bir necha soniya indamay qarab turdi.

Keyin nigohi asta uning lablariga ko'chdi.

jungkook buni sezib, qoshini chimirdi.

— Nima bo'ldi? Nega qotib qolding?

Taehyung javob bermadi.

Shu zahoti Jungkook oyog'i bilan uni qattiq itarib yubordi.

— Hushingni yig'!

Taehyung ortga tisarilib ketdi.

Jungkook yostiqni bag'riga bosib, miyig'ida kuldi.

— Yana shunaqa tikilib qolsang, keyingisi bundan ham kuchliroq bo'ladi.

Taehyung chuqur xo'rsinib boshini chayqadi.

— Sen bilan yashash oson bo'lmaydi shekilli, Jeon Jungkook.

— Men ham xuddi shuni aytmoqchi edim.

Ertasi kuni ertalab.

Qora mashina Kimlar qarorgohi hovlisiga kirib keldi.

Mashinadan birinchi bo'lib Taehyung tushdi. Ortidan esa Jungkook ham indamay tushib, ikkalasi uy tomon yo'l olishdi.

Uy ichiga kirishlari bilan nonushta allaqachon tayyor edi.

Stol atrofida janob Kim, Taehyungning otasi va bobosi o'tirishardi.

Taehyung ham, Jungkook ham indamay joylariga o'tirishdi.

Bir necha daqiqa davomida stol atrofini faqat idish-tovoq tovushlari egalladi.

Sukunatni bobosi buzdi.

— Xo'sh... yaxshi dam oldinglarmi?

Jungkook qo'lidagi qoshiqni stolga qo'ydi.

Taehyung esa sovuq ohangda javob berdi.

— Savolingizga javobni o'zingiz bilasiz.

Bobosi miyig'ida kuldi.

— Demak, navbatdagi ishni ham hal qilish vaqti kelibdi.

Taehyung qoshini chimirdi.

— Yana nima?

— Asal oyiga borasizlar.

Bu gapni eshitishi bilan Jungkook ham, Taehyung ham bir paytning o'zida bobosiga qarashdi.

— Nima?! — dedi ikkalasi deyarli baravar.

Taehyung jahli chiqib, stul suyanchig'iga suyanib o'tirdi.

— Men bilan o'yin o'ynamang, bobo. Siz "Jungkookga uylanasan", dedingiz. Uylandim. Endi va'dangizda turing. Merosni nomimga o'tkazing.

Bobosi xotirjam choyidan bir ho'plam ichdi.

— Ha, uylanding.

U bir lahza sukut saqladi.

— Lekin kim menga olti oydan keyin ajrashmasligingga kafolat beradi?

Taehyungning jag'i qattiq qisildi.

— Siz...

— Shoshilma.

Bobosi uning gapini bo'ldi.

— Olti oy birga yashaysanlar. Shundan keyin merosni o'tkazaman.

Taehyung asabiy kulib yubordi.

— Balki yana farzandli ham bo'linglar, dersiz?

Bu gapni eshitgan Jungkook ovqatiga tiqilib qoldi.

U yo'talib, suv ichdi-da, kulimsirab boboga qaradi.

— Menimcha, buning uchun noto'g'ri odamni tanlagansiz.

Hamma unga qaradi.

— Men erkakman. Ayol emas. Tabiatga qarshi chiqib bo'lmaydi.

Boboning chehrasi birdan jiddiylashdi.

U kafti bilan stolga qattiq urdi.

Tars!

Stol atrofidagilarning hammasi seskanib ketdi.

— Maynavozchilikni bas qiling!

Xonani yana sukunat qopladi.

Bobosi qat'iy ohangda davom etdi.

— Gap tamom. Asal oyiga borasizlar. Aks holda, Taehyung, meros haqida boshqa og'iz ochma.

Shu payt u xizmatkorlardan biriga qaradi.

— Chiptalarni olib kel.

— Xo'p, janob.

Oradan ko'p o'tmay yosh xizmatkor qiz ikkita aviachipta va bir papkani olib keldi.

Bobosi ularni Taehyungga uzatdi.

Taehyung papkani ochib, manzilga bir qaradi-da, indamay yopdi.

Jungkook esa chuqur xo'rsindi.

Ikkalasi ham rozi bo'lishni istamasdi.

Ammo boshqa ilojlari ham yo'q edi.

Taehyung bobosiga sovuq nigoh tashladi.

— Yaxshi.

U o'rnidan turdi-da, xonadan chiqib ketdi.

Koridorga chiqishi bilan labida ayyor kulgi paydo bo'ldi.

— Asal oyi, demoqchimisiz...

U chiptaga yana bir qarab qo'ydi.

— Mayli... unda bu safar Jeon Jungkookni biroz "ko'nglini yozaman".

Miyasida esa allaqachon Jungkookni jahlidan chiqaradigan turli rejalar aylana boshlagandi.

yo'lni qayeriga keldim , qaysi bekatda tushib qolishim kerak edi , keyingi bekatgacha yana qancha yurishim kerak , bilmayabman , men hech narsani bilmayabman .... miyyamda ming xil o'y hayol va men ularni tartiblay olmayabman , bir eshikni ochsam ikkinchisi yopilyabdi , bir chiroqni yoqsam boshqasi o'chyabdi , oldinga bitta qadam tashlasam , 10 qadam orqaga qaytyabman , zulmat meni yengyabdi yorug'likka yetishish uchun qo'limdan hech narsa kelmayabdi ... yo'lni o'rtasidaman menimcha oxirim shu ! keyingi bekatga ham yetib borishga kuchim qolmadi .

Tungi soat 1 yarim kimlardir ozining koshonasida shirin uyquda , kimlardir ko'chada savdoidek xuddi yashashga ishtiyoqi yoq yana, kimlardir klubda kayfu safo bilan band dunyo, ish ,oila bilan ishi yoq

korea kochalaring birida katta tezlikda ketyotgan jungkook qancha gazni bosib orqasidan tengma teng kelayotgan mashinalardan qutilish uchun xarakat qilardi

jkpov: bastard Taehyung dunyodagi jamiyki qarg'ish so'kishlarni senga atadim , jungkook ozingni qolga ol ahir sen poygalarda kop qatnashgansankuu aa hayajonlanma ozingga ishon , ... asshole lekin hech kim orqamdan bu fuck off bitch Taehyungga oxshab odamlari bilan quvlamagan

Jungkook mashinasini tezlikda haydab ketayotgan edi. Orqasidan esa beshta mashina tinmay quvib kelardi. U qancha qochishga urinmasin, oxiri ular Jungkookning mashinasini har tomondan qurshab oldi. Endi oldinga ham, orqaga ham yurishning iloji yo'q edi.

Bir necha soniyadan so'ng, ro'paradagi mashinadan Taehyung tushdi. U xotirjam qadamlar bilan Jungkookning mashinasi oldiga kelib, oyna tomon egildi va barmoqlari bilan oynani ikki marta taqillatdi.

Jungkook mashina eshigini sekin ochishi bilan Taehyung bir zumda uning yoqasidan ushlab oldi-da, mashina kuzoviga qattiq tirab qo'ydi.

— Qayergacha qochaman deb o'ylading? Shu no'xatdek miyyang bilan mendan qutulaman, deb o'yladingmi? — dedi u sovuq ohangda.

Gapini tugatishi bilan Taehyung Jungkookning qorniga ketma-ket ikki marta musht tushirdi. Jungkook og'riqdan beixtiyor bukchayib, chuqur nafas oldi.

Taehyung yonida turgan yigitlardan biriga qaradi.
— Jungkookning mashinasini uyiga olib borib qo'y, — dedi u qisqa buyruq ohangida.
So'ng qolganlarga ko'z yugurtirdi.
— Qolganlaring men bilan. Eski omborga ketamiz.
Erkaklar indamay bosh irg'ashdi. Ulardan biri Jungkookning mashinasiga o'tirdi, qolganlari esa Taehyungning ortidan o'z mashinalari tomon yo'l olishdi. Bir necha daqiqadan so'ng mashinalar eski ombor tomon yo'lga tushdi.

Eski omborga yetib kelishgach, Jungkookni ikki qo'riqchi qo'ltiqlab, deyarli sudragancha ichkariga olib kirishdi. Taehyung esa xotirjam qadamlar bilan ularning ortidan kirdi.
Ichkariga kirishi bilan u odamlariga qarab buyruq berdi.

— Jiminni olib chiqing.
Oradan bir necha soniya o'tib, ikki yigit Jiminni yetaklab chiqdi.
Jungkook uni ko'rishi bilan ko'zlari katta-katta ochilib ketdi. Akasining yuzi ko'kargan, labi yorilgan, kiyimlari chang bosgan edi. Uni zo'rg'a tanisa bo'lardi.
Taehyung istehzoli kuldi.

— Men senga aytgandim-ku. Agar to'yga rozi bo'lmasang, akangni o'lgandan battar ahvolga solaman, degan edim. Qara, seni deb akangning ahvoli nima bo'ldi.
U sovuqqina ohangda qo'riqchilariga qaradi.

— Davom eting.
Qo'riqchilar Jimin tomon yurishdi.

— Bo'ldi, Taehyung! — Jungkook baland ovozda baqirdi. — Ularga tegmasin. Men roziman. Nikoh shartnomasiga hozirning o'zida qo'l qo'yaman. Faqat akamga boshqa tegmang.
Jimin boshini ko'tarib, zo'rg'a gapirdi.

— Jungkook... rozi bo'lma... Unga ishonma. Baribir qo'lidan hech narsa kelmaydi...
Taehyung Jimin tomon sovuq nigoh tashladi.

— Jimin, sen jim turganing ma'qul. Hozir ovozini chiqarmasligi kerak bo'lgan oxirgi odam sensan. Menimcha, olgan saboqlaring hali yetarli bo'lmagan shekilli.
Shundan so'ng Taehyung paltosining ichki cho'ntagidan ruchka va nikoh shartnomasini olib, Jungkookning qo'liga tutqazdi.

— Ol. Agar boshidanoq aqlli bola bo'lganingda, na sen, na akang bu ahvolga tushmasdi. Endi esa vaqtni bekorga cho'zma. Qo'l qo'y.

Bir hafta o'tgach. To'y kuni.

Jungkook oppoq kostyum-shimda oyna qarshisida turardi. U uzoq vaqt o'z aksiga tikilib qoldi. Ko'zlarida na hayajon, na quvonch bor edi. Faqat charchoq va ichki kurash...
U achchiq kulib, past ovozda o'ziga gapirdi.

— Jin ursin... Hech qachon yigirma sakkiz yoshimda shunday kunni ko'raman, deb o'ylamagandim. Men erkakman... lekin bugun boshqa bir erkakka turmush qurishga majbur bo'lyapman.

U chuqur xo'rsinib, nigohini oynadan uzmadi.

— Hayotimda bunday munosabatlarni hech qachon o'zim uchun tasavvur ham qilmagan edim. Endi esa... taqdir meni aynan shu vaziyatga olib keldi.
Jungkook mushtlarini mahkam tugdi.

— Qanday qilib hayotim bir haftada bunchalik o'zgarib ketdi?..

Eshik sekin taqilladi.

— Kiring.

Xonaga janob Jeon kirib keldi. U bir muddat o'g'liga tikilib turdi-da, ohista gap boshladi.

— O'g'lim... agar fikring o'zgargan bo'lsa, hozir ham kech emas. Men bu to'yni to'xtataman. O'zingni majburlashing shart emas.

Jungkook otasiga mayin kulimsiradi.

— Dada... men bunga majburman. Aks holda Jiminga bundan battar boladi Balki sizga ham zarar yetkazishi mumkin.

U kostyumining yenglarini to'g'rilab qo'ydi.

— Xavotir olmang. O'g'lingiz nimjon qiz bola emas-ku. Kerak bo'lsa, Taehyungni bitta urib ag'darib qo'yaman.

Ikkalasi ham yengil kulib yuborishdi. Ammo bu kulgining ortida qancha og'riq yashiringanini ikkalasi ham yaxshi bilardi.

Bir necha daqiqadan so'ng janob Jeon Jungkookning qo'lidan ushlab, uni to'y marosimi bo'layotgan zalga olib kirdi.

Taehyung allaqachon marosim joyida kutib turardi.

Janob Jeon o'g'lining qo'lini sekin Taehyungning qo'liga tutqazdi. So'ng indamay bir qadam ortga chekindi.

Marosim boshlandi.
Rasmiy nikoh o'qildi. Ikkalasi ham majburan rozilik bildirdi.
Shundan so'ng uzuklar taqildi.

Marosim yakunida Taehyung Jungkookka yaqinlashib, uning peshonasidan qisqa o'pib qo'ydi. Jungkook esa hech qanday javob qaytarmadi.

To'y davom etardi.
Zalda qarindoshlar, taniqli biznesmenlar va mehmonlar bir-biri bilan suhbatlashib, yangi turmush qurgan juftlikni tabriklashardi. Taehyung ham mehmonlar bilan salomlashib, ularni tanishtirib yurardi.

Shu payt...
Zalning katta eshiklari sekin ochildi.
Ichkariga kimdir kirib keldi.
Bir lahzada butun zal jimib qoldi.
Hamma eshik tomonga qarab qotib qoldi.

Taehyungning chehrasi birdan o'zgardi. Jag'lari qattiq qisildi, ko'zlaridagi sovuqlik yanada kuchaydi.

Ammo Jungkook...
U eshik tomonga qarashi bilan ko'zlari chaqnab ketdi.
Lablarida uzoq vaqtdan beri yo'qolgan tabassum paydo bo'ldi.
Ko'zlariga esa beixtiyor quvonch yosh qalqidi.