Qafas

aksincha, o‘z mulkini tekshirishga kelgan hukmdordek sovuq va mag‘rur qadam tashlab karavotga yaqinlashdi.
U Lauraga tepadan pastga qarab, labini burdi va uning yuziga yaqin kelib, past, ammo suyak-suyagigacha o‘tib ketadigan ovozda pichirladi:

— Haqiqatan ham o‘sha ojiz politsiyachilar seni mendan qutqara oladi deb o‘yladingmi, Laura Sen endi mening o‘yinchoqimsan



Jimin ko‘rsatkich barmog‘ini Lauraning titrayotgan lablariga bosdi. Uning nigohida nafrat va ehtiros qorishib ketgan, sovuq tabassumi qizning yuragiga xanjar kabi sanchilardi.

— Shv-v-v... Go‘zalim, ovozingni balandlatma, – shivirladi Jimin uning yuziga yanada yaqinlashib.

Uning nafasidan qimmatbaho ichimlik va sovuq tamaki hidi anqirdi.

— Sening o‘sha "oila" deb atayotgan qo‘g‘irchog‘ing hozir mening qo‘limda. Erginang seni qutqarish uchun hamma narsaga tayyor edi, hatto sen yig‘lab, mening ostimda inqilayotganingni eshitishga ham majbur bo‘ldi.

Laura ko‘zlaridan oqayotgan shashqator yoshlarni to‘xtata olmasdi. Tanasidagi og‘riq bir chetda qolib, hozirgina eshitgan gaplaridan yuragi parcha-parcha bo‘layotgandi. Uning baxtli hayoti, sevimli eri endi mana shu vahshiy mafiyaning asiriga aylangandi.

— Uni qo‘yib yubor... uning hech qanday aybi yo‘q – Laura Jiminning qora kostyumidan tutib, yolvorishga tushdi.

— Men senga aytyapman-ku, meni kim bilandir adashtiryapsan! Mening xotiram joyida, men u emasman!

Jimin Lauraning uning kiyimini ushlab turgan zaif qo‘llarini shafqatsizlarcha qayirib, karavotga bosdi. Qiz og‘riqdan chinqirib yubordi. Jimin uning qulog‘iga lablarini yaqinlashtirdi:

— Adashtirgan emishman? Sening mana shu ko‘zlaring, mana shu qadding, hatto teringning hidi ham menga tanish. Sening o‘tmishingni mendan yaxshi biladigan odam yo‘q, qushcham. Xotirangni yo‘qotganing seni mening panjamdan qutqara olmaydi. Kecha tunda bor-yo‘g‘i bir kunlik aloqadan osting yirtilib, shifoxonaga tushib qolding... Nahotki meni shunchalik tez unutadi deb o‘ylading? Hali bu boshlanishi. Bizni oldinda juda uzoq va go‘zal tunlar kutyapti. Sen har kecha menga o‘z tanang bilan xizmat qilasan.

— Yo‘q! Yolg‘on! Men seni tanimayman! Men seni eski qizing emasman, bas qil!
Laura bor kuchi bilan baqirib, undan qutulishga urindi, ammo uning nimjon va yarador tanasi bu qudratli mafiya yetakchisiga qarshi hech narsa qilolmasdi.
Jimin qizning yuzini qo‘llari bilan mahkam qisib, uni o‘ziga qarashga majbur qildi:
Q
— Sen o‘shasan. Va endi butun umr menikisan seni aslo qayta qo'yib yubormayman . Hozir esa, shifokorlar sening bu yirtilgan joylaringni tezroq tikib, davolashsin. Chunki sening bu tanang menga hali juda kerak bo‘ladi. Ering esa... u sen uchun tirik qoladi. Agar mendan qochishga yoki qarshilik ko‘rsatishga urinsang, uning jasadini oyoging ostiga tashlayman Tushundingmi?

Laura qo‘rquv va chorasizlikdan ko‘zlarini yumib, unsiz yig‘lashda davom etdi. Jimin uning yuzidan qo‘lini olib, ust-boshini to‘g‘riladi-da, xonadan chiqib ketdi. Palata eshigi ortida uning qora kiyimdagi tansoqchilari turishardi. Jimin ularga qarab sovuq buyruq berdi: "Bunga yaxshilab qaranglar. Tuzalishi bilan mening qasrimga olib borasizlar".

────────────•◈•────────────

Ayni shu soniyalarda, shaharning butunlay boshqa bir chekkasida, hashamatli va sovuq imoratning oynasi poyida Aylin turardi. Uning ustidagi ochiq tungi libos badisiga yopishib turgan bo‘lsa-da, qizning vujudi muzlab borayotgandek edi. U qorong‘u shahar chiroqlariga termularkan, hayotini do‘zaxga aylantirgan o‘sha mudhish o‘tmish va bugungi kunning og‘ir zanjirlari haqida o‘ylardi.

Aylin bundan ikki yil oldin hayotdagi yagona suyanchi — onasidan ayrilgan edi. Hammasi onasi Kim Sokjin ismli kimsaga turmushga chiqqanidan keyin boshlangandi. Sokjin o‘zining vahshiyona rejasini sezdirmay amalga oshirdi: to‘ydan atigi bir yil o‘tib, u Aylinning onasini shafqatsizlarcha o‘ldirtirib yubordi. Eng daxshatlisi, u o‘z ortidan hech qanday dalil qoldirmagan, qonun ham, politsiya ham bu ishni oddiy baxtsiz hodisa deb yopib yuborgandi.

Chunki Kim Sokjin shunchaki oddiy odam emas, u o‘sha qudratli mafiya qiroli Park Jiminning amakivachchasi edi. Akasining soyasida va o‘zining qora biznesi ortidan u ham shaharda ulkan kuchga ega edi.

Aylinning azoblari onasi tirikligidayoq boshlangandi. Sokjin qizning onasiga bo‘lgan cheksiz muhabbatidan foydalanib, uni tinmay qo‘rqitib, tahdid ostida ushlab kelardi. Onasi ishga ketgan, uyda hech kim yo‘q bo‘lgan o‘sha mash’um kunlarda Sokjin qizning xonasiga bostirib kirardi. Aylinning yig‘lab yolvorishlariga, qarshiliklariga qaramay, u ojiza qizga vahshiylarcha tajovuz qilar va uni majburlab o‘z nafsiga sherik qilardi. Aylin onasining yashashi, uning tinchligi uchun bu mudhish sirni ichiga yutdi, har safar badani Sokjinning iflos qo‘llaridan bulg‘anganida o‘zidan nafratlanib yig‘ladi.

Ammo bu qurbonlik ham foyda bermadi. Sokjin baribir onasini o‘ldirdi. Onasining o‘limidan so‘ng esa, Aylinning hayoti butunlay zulmatga burkandi — yovuz amakivachcha qizni butunlay o‘zining shaxsiy fohishasiga, uydagi asirasiga aylantirib oldi.

Aylin oyna oynasidan aksiga qarab, ko‘zlaridan oqqan nafrat yoshlarini artdi. Uning ham, shaharning boshqa bir chekkasida Jiminning ostida inillayotgan Lauraning ham taqdiri mana shu qonxo‘r mafiya oilasining qo‘lida o‘yinchoq bo‘layotgan edi. Shu payt Aylin turgan yotoqxona eshigi gursillab ochilib, ichkariga qo‘lida qadah tutgan, kayfi taroq Kim Sokjin kirib keldi. Uning nigohidagi o‘sha yirtqichona qarash Aylinning go‘zal tungi libosda edi

Kim Sokjin eshikni ortidan sekin yopib, qulfni buradi. Uning yuzidagi o‘sha sovuq va vahshiyona tabassum Aylinning vujudini yana bir bor titroqqa soldi. U qadahdagi ichimlikni bir simirib yutdi-da, uni chetdagi stol ustiga shaxdam qo‘ydi. Har bir qadami qizga o‘lim yaqinlashayotgandek tuyulardi.

— Haliyam uxlamapsanda qushcham? – dedi Sokjin ovozini cho‘zib, uning mast nigohlari Aylinning ochiq tungi libosi ostidan ko‘rinib turgan oppoq soniga qadaldi.

— Yana o‘sha o‘lgan onangni o‘ylayapsanmi? Aytgancha, bugun senga yangi ko‘ylak olib kelishgandi, uni nega kiymading?

Aylin oyna yonidan qimirlamay, devorga mahkam yopishib oldi. Uning ichidagi qo‘rquv bu safar cheksiz nafratga aylangandi. Har safar mana shu maxluq unga yaqinlashganda, onasining o‘limi va o‘zining bulg‘angan nomusi ko‘z oldiga kelardi.

— Menga yaqinlashma... — pichirladi Aylin, ovozi titrab chiqsa-da, nigohida qat’iyat bor edi.

— Yetar, Sokjin! Onamni o‘ldirganing kammidi? Meni chorasiz deb o‘ylama, bir kun kelib buning badalini to‘laysan!

Sokjin bu gapni eshitib, baland ovozda kulib yubordi. Bu kulgi xonaning sovuq devorlariga urilib, yanada vahshiyroq eshitildi. U bir necha shiddatli qadam bilan Aylinning ro‘parasiga keldi va qizning sochlaringdan mahkam g‘ijimlab, boshini orqaga tortdi. Aylin og‘riqdan ingrab yubordi.

— Badalini? Kimdan so‘raysan yordamni? — Sokjin uning yuziga yaqin kelib, tamaki va alkogol hidi anqiyotgan nafasi bilan shivirladi.

— Shahar politsiyasidami? Ular mening va amakivachcham Jiminning poyida emaklashadi! Sen mening mulkimsan, Aylin. Onang tirikligida ham mening ostimda inqilashga majbur eding, hozir ham shunday!

Sokjin qizning qarshilik ko‘rsatishiga yo‘l qo‘ymay, uni shafqatsizlarcha karavotga otib yubordi. Aylinning ustidagi yupqa tungi libos lahzada yirtilib ketdi. Qiz bor kuchi bilan uning yuziga urishga, uni itarishga urindi, biroq Sokjin uning ikkala qo‘lini bitta qo‘li bilan tepaga mahkam qisib bog‘ladi va o‘zining vahshiyona nafsini qondirish uchun uning ustiga yopirildi.

Xonada faqat Aylinning unsiz yig‘isi, kiyimlar yirtilishining ovozi va Sokjinning og‘ir nafasi eshitilardi. Bu tun ham Aylin uchun yana bir bor jarohatlar va bitmas azoblar tuniga aylandi.

Ertasi kuni ertalab.
Sokjin kiyinib, xonadan chiqib ketgach, Aylin ko‘z yoshlari ichida zo‘rg‘a o‘rnidan turdi. Badani ko‘karib ketgan, har bir a’zosi og‘riqdan qaqshardi. Shu payt uning shaxsiy telefoni (Sokjindan yashirib yuradigan yagona siri) jiringladi. Qo‘ng‘iroq qilayotgan odam uning shifoxonada ishlaydigan yagona ishonchli dugonasi edi.

Dugonasi hayajonlangan ovozda gapirdi:

— Aylin! Sen eshitishing kerak... Bugun bizning shifoxonaga bir qizni olib kelishdi. Uni Park Jimin shu ahvolga solibdi. Qizning osti butunlay yirtilib ketgan, daxshatli ahvolda! Tergovchi kelgandi, lekin Jiminning ismini eshitib, qo‘rqqanidan qochib ketdi. Bu qiz ham xuddi sen kabi Jiminning asirasiga aylangan! Uning ismi Laura...

Aylin go‘shakni ushlagancha qotib qoldi. Demak, shaharda u kabi mana shu qonxo‘r oilaning zulmidan azob chekayotgan yana bir ojiza bor edi. Uning ko‘zlarida kutilmaganda qasos o‘ti yondi.

Bundan bir yarim yil oldingi parallel vaqt.

Aylin o‘shanda endigina yigirma yoshga to‘lgan, ko‘zlarida hayotga bo‘lgan umid porlab turgan begubor qiz edi. Uning onasi Kim Sokjinga turmushga chiqqaniga atigi bir necha oy bo‘lgan, ammo Aylin bu hashamatli, sovuq imoratda o‘zini hech qachon baxtli his qilmagandi. Sababi — onasi uyda yo‘qligida Kim Sokjinning unga tashlaydigan shubhali, yirtqichona nigohlari edi.

O‘sha mash’um va yomg‘irli kunlarning birida Aylinning onasi kechgacha davom etadigan muhim ish uchrashuviga ketgan edi. Uyda xizmatkorlardan bo‘lak hech kim yo‘q edi, ammo Sokjin ularga ham javob berib yuborgandi.

Aylin o‘z yotog‘ida kitob o‘qib o‘tirganida, xona eshigi to‘satdan, taqillatilmasdan ochildi. Ostonada ust-boshi biroz tartibsiz, ko‘zlari yovuz bir ehtirosdan qonga tolgan Kim Sokjin turardi. Undan kelayotgan o‘tkir konyak hidi xonaning musaffo havosini lahzada zaharladi.

— Sokjin aka Siz bu yerda nima qilyapsiz — Aylin qaddini rostlab, o‘rnidan turdi, uning yuragi yomonlikni sezib shiddat bilan ura boshladi.

Sokjin yovuzlarcha tabassum qilib, eshikni ichkaridan qulfladi va kalitni cho‘ntagiga soldi. Uning har bir qadami qizga o‘lim yaqinlashayotgandek tuyulardi.

— Onang bugun kech qaytadi, qushcham, – dedi u ovozini pasaytirib

— Men uzoq vaqtdan beri sening mana shu go‘zalligingni yaqindan tomosha qilishni istardim. Onangga aytadigan bo‘lsang, uning hayoti bir kunda yakun topishini yaxshi bilasan. Mening kimligimni, ortimda amakivachcham Park Jimin turganini unutma.

Aylin qo‘rquvdan muzlab qoldi. U ortga chekinmoqchi bo‘ldi, ammo xonaning burchagiga borib taqaldi. Sokjin yirtqichdek uning ustiga yopirildi. U qizning bo‘ynidan mahkam bo‘g‘ib, devorga qisdi. Aylin nafas ololmay, ko‘zlaridan yosh tirqirab ketdi, u bor kuchi bilan erkakning yuzini tirnashga, uni itarishga urindi. Ammo Sokjin uning qarshiliklaridan yanada quturib ketdi.

— Qo‘yib yuboring! Iltimos, qilmagang bu ishni Men onamga hech narsa aytmayman, faqat tegmang menga– Aylin hiqillab, unsiz yolvorardi.

Sokjin qizning yupqa ko‘ylagini bir harakat bilan yelkasidan yirtib tashladi. U qizning ingrashlariga, yig‘ilariga zarracha shafqat qilmadi. Uni shafqatsizlarcha karavotga otib, qo‘llarini tepaga mahkam qisdi. Aylinning baqirishi hech kimga eshitilmasdi — hashamatli imoratning devorlari bu daxshatli zo‘ravonlikni o‘z ichiga yutib yubordi. Sokjin o‘zining vahshiyona nafsini qondirish uchun qizning iffatini va nomusini shafqatsizlarcha toptadi. Aylinning ostidagi o‘sha ilk va o‘tkir azob uni hushidan ketgudek ahvolga soldi.

O‘sha tundan boshlab Aylin onasining yashashi uchun har safar Sokjin xonasiga kirganda mana shu do‘zaxga chidashga, uning ostida o‘z nafratini yutib inillashga majbur bo‘ldi. Ammo bir yil o‘tib, baribir onasini yo‘qotdi va Sokjin uni butunlay o‘zining asirasiga aylantirdi...

Hozirgi vaqt 🧭🧭

Aylin shifoxonadagi dugonasi bergan xabardan keyin o‘sha mash’um o‘tmishini eslab, vujudi titrayotgan edi. U dush tagida o‘zining ko‘kargan a’zolarini yuvar ekan, ko‘z yoshlari suvga aralashib oqardi. U o‘ziga o‘zi va’da berdi: Park Jimin tomonidan xo‘rlangan Laura va u... ikkalasi bu qonxo‘r amakivachchalardan albatta qasos olishadi.

Aylin oyna yonida turib, dugonasining shifoxonadan aytgan gaplarini eshitgach, qo‘lidagi telefonni asta tushirdi. Uning nigohidagi qo‘rquv va chorasizlik o‘rnini sovuq, qat’iy bir reja egallay boshlagan edi. U Kim Sokjinning bu uyda yo‘qligidan foydalanib, tezda kiyindi-da, o‘ziga tegishli bo‘lgan eng qimmatli narsani — onasidan qolgan eski zargarlik qutisini ochdi. Qutining eng tagida, xufyona joyda kichik, qora rangdagi fleshka yashirilgan edi.

Bu fleshkada Kim Sokjin va uning amakivachchasi Park Jiminning qora biznesiga, noqonuniy qurol savdosi va yashirin tranzaksiyalariga oid juda muhim hujjatlar bor edi. Aylin buni onasi o‘limidan bir necha kun oldin tasodifan topib olgan va hayotini saqlab qolish uchun so‘nggi chora sifatida yashirib yurgan edi.

Aylin sovuq qonlik bilan fleshkani cho‘ntagiga soldi va xonadan chiqdi. U Sokjinning tansoqchilarini chalg‘itib, uydan yashirincha qochishga muvaffaq bo‘ldi. Uning yagona maqsadi — shifoxonaga borish, o‘sha Jiminning zulmidan azob chekayotgan Laura ismli qizni topish va u bilan birlashish edi.

Yarim soatdan so‘ng. Shifoxonaning tinch va nimqorong‘u yo‘lagi.
Aylin o‘zini shifokorlar yordamchisi kabi ko‘rsatib, Lauraning palatasiga yaqinlashdi. Yo‘lakda Jiminning odamlari ko‘rinmasdi pastda, mashinalarda buyruq kutib turishgandi. Aylin eshikni sekin ochib, ichkariga kirdi.

Karavotda dori ta’siridan endigina o‘ziga kelgan, ko‘zlarida cheksiz og‘riq va umidsizlik bilan yotgan Laura bamisoli daxshatli tush ko‘rayotgandek xonaga kirgan notanish qizga tikildi.

— Sen kimsan – Laura zaif ovozda so‘radi, vujudidagi og‘riqdan qimirlay olmay.
Aylin tezda karavot yoniga kelib, Lauraning titrayotgan qo‘lini mahkam qisdi:

— Laura, qo‘rqma. Men senga yordam berishga keldim. Mening ismim Aylin. Men ham sen kabi o‘sha maxluqlarning Kim Sokjin va Park Jiminning do‘zaxida yashayapman. Kecha tunda senga nima qilishganini bilaman. Erginangni qutqarishni va ularni yer tishlatishni xohlaysanmi? Unda meni eshit... Bizda ularni yo‘q qilish uchun oxirgi imkoniyat bor.

Laura bu gaplarni eshitib, qotib qoldi. Uning qarshisida o‘zi kabi taqdiri chil-chil bo‘lgan, ammo ko‘zlarida qasos oveti yonayotgan qiz turardi. Ikki ojiza qizning dardi va nafrati bitta nuqtada birlashdi.

Ayni shu soniyalarda, shifoxona binosi oldiga Park Jimin va Kim Sokjinning bir guruh qora mashinalari shiddat bilan kelib to‘xtadi.

Laura ko‘zlaridagi yoshni arta turib, uning qo‘lidan tutgan Aylinga tikildi. Uning ovozi titrab, vujudidagi achchiq jismoniy va ruhiy og‘riq har bir so‘zida sezilib turardi:

— Men Jiminni tanimayman Lekin uning kecha tunda menga qilgan ishi... bu odamning ishi emas! U haqiqiy maxluq! Mening hayotimni, erimni, nomusimni bitta tunda yakson qildi!

Qizlar shoshilgancha kelajakdagi qasos haqida gaplashayotgan, xonadagi havoni qo‘rquv va umid qorishiq tuyg‘ular egallagan ayni shu soniyalarda, palata eshigi daxshatli bir gursillash bilan ochildi. Ostonada o‘sha qora libosdagi, nigohlaridan o‘lim sochuvchi Park Jimin paydo bo‘ldi. Uning kutilmagan tashrifi xonadagi butun haroratni muzlatib yuborgandek bo‘ldi.

Jimin xonadagi notanish qizni Aylinni ko‘rib, qoshlarini chimirdi. Uning sovuq va sinchkov nigohlari Aylinning yuziga qadaldi:

— Sen kimsan –!! dedi Jimin past va tahdidli ovozda.

— Bu yerda nima qilib yuribsan?

Aylin qo‘rquvdan muzlab qoldi. U vaziyatdan chiqish uchun shifoxona xodimi ekanligini aytib, yolg‘on gapirmoqchi bo‘lib labini juftlagan ham ediki, Jiminning ortidan palataga g‘azabdan ko‘zlari qonga tolgan Kim Sokjin bostirib kirdi. Aylinni bu yerda ko‘rish Sokjin uchun kutilmagan daxshat bo‘lgan edi.

— Aylin! — deb baqirdi Kim Sokjin, uning ovozi butun shifoxona yo‘lagini larzaga keltirdi.

— Nega bu yerdasan?! Uydan qanday qochib chiqding?! Qo‘riqchilar qayerga qaradi o‘zi?! — uning jahli shu qadar chiqmoqda ediki, tomirlari bo‘rtib ketgandi.

Sokjin qizga qarab shafqatsizlarcha iljaydi:

— Mendan qochishga urinma, baribir seni tutib olaveraman! Senga mening panjamdan qutulish yo‘q!

Aylinning vujudini dahshatli qo‘rquv qopladi. U Sokjinning yovuz nigohini ko‘rib, bu safar uni o‘ldirib qo‘yishidan qo‘rqdi va jon achchig‘ida palatadan qochib chiqmoqchi bo‘ldi. U eshik sari otildi, ammo o‘ta chaqqon va baquvvat bo‘lgan Sokjin uning yo‘lini to‘sdi. U bir shiddatli harakat bilan Aylinni belidan mahkam tutib, qizni o‘zining baquvvat vujudiga qattiq tortdi. Aylin uning temir changalida qisilib qoldi.

— Senga gap kirmaydi-da, atirgulim, — dedi Kim Sokjin qizning qulog‘iga pichirlab, uning sochlarni hidlab. Uning bu gaplari Aylinni jirkanishdan titratib yubordi.

Aylin uning qo‘llari orasida tipirchilar, bor kuchi bilan erkakni itarishga urinardi

— Yaramas maxluq! Qo‘yib yuboring meni! Sen odam emassan, vahshiy hayvonsan! — deb baqirdi Aylin ko‘z yoshlarini to‘xtata olmay.

Buni chetdan kuzatib turgan Park Jiminning lablarida yovuz va ehtirosli bir tabassum paydo bo‘ldi. U Aylinning yuziga va undagi jasoratga uning asov va qaysar munosabatiga hayrat bilan tikildi. Jimin Aylinga yaqinlashib, uning yuziga yaqin keldi

— Oho... Sokjin, bu yovvoyi atirgulni qayerdan topgansan? Ifori juda shirin ekan... — dedi Jimin qizning bo‘ynidan kelayotgan hidni his qilib, ko‘zlarini qisib.

Sokjin Jiminning Aylinga bunday qarashidan va unga yaqinlashganidan birdan hushyor tortdi. U Aylinni o‘zining shaxsiy mulki deb bilar va uni hech kim bilan, hatto o‘zining qudratli amakivachchasi bilan ham baham ko‘rishni istamasdi. Sokjin Aylinni o‘z ortiga yashirib, Jiminning ko‘zlariga tik qaradi:

— Unga ko‘z olaytirmang, amaki... — dedi Sokjin ovozini qat’iylashtirib.

— U faqat meniki!

Xonadagi keskinlik eng yuqori nuqtaga yetdi. Karavotda yotgan zaif va yarador Laura ham, Sokjinning changalidagi Aylin ham ikki vahshiy mafiyaning o‘rtasida qolishgan edi.

7 epizod. Tugadi .
.
.
.
.
.
Kanal : • 𝐅𝐑𝐄𝐍𝐙𝐘 𝐅𝐀𝐍𝐅𝐈𝐂𝐒 •
Author ....... #Laura_