Qiyofa
" Yo‘llarimiz tasodifan tutashdi,
Ammo qalblarimiz taqdir bilan bog‘landi
Kim Rita va uning dugonasi Jina qadamlarini sekinlatib, qorong‘u va hashamatli VIP xonaga kirishdi. Xonadagi og‘ir, biroz bo‘g‘iq muhit va chiroqlarning xira yog‘dusi ichkaridagi manzarani darhol ko‘z oldilariga olib keldi. U yerda 36 yoshli kelishgan, ammo sovuq nigohli erkak o‘z rohatini surayotgan, uning qarshisida esa yosh, taxminan 21 yoshlardagi qiz uning har bir xohishini so‘zsiz bajarayotgan edi. Erkak boshini orqaga tashlab, ko'zlarini yumgancha mamnuniyat bilan nafas olardi, qiz esa uning ustida ehtiros bilan harakat qilib, xonani mayin nolalar bilan to‘ldirayotgan edi.
Rita va Jina musiqaning og‘ir ritmiga mos ravishda ohista tebranib, xonaning o‘rtasiga qarab yura boshlashdi. Ularning egnidagi ochiq, yaltiroq raqs liboslari xira chiroq nurida tovlanib, qomatlarining har bir chizig‘ini yaqqol ko‘rsatib turardi. Har bir harakati jozibali va professional bo‘lgan bu ikki qiz xonadagi muhitni yanada qizdirib, o‘z raqslarini namoyish eta boshladi.
Erkak ularning kirib kelganini ko‘rib, ko‘zlari chaqnab ketdi. U o‘z joyida biroz qo‘nim topgandek bo‘lib, boshini raqsga moslab tebratdi, ammo yonidagi 21 yoshli qiz bilan bo‘lgan ehtirosli aloqani to‘xtatgani yo‘q. U qizni o‘ziga yanada qattiqroq bosib, harakatlarini davom ettirarkan, nigohini Rita va Jinadan uzolmay qoldi
— Ooo, bularni qarang... Juda yoqimli, juda latofatli!" – deya erkak ovozini balandlatib,
mamnuniyat bilan kulib yubordi. Uning ovozida ham mastlik, ham cheksiz shahvat aks etardi. U bir vaqtning o‘zida ham ostidagi qizning nolalaridan rohatlanar, ham qarshisida ochiq libosda raqsga tushayotgan Rita va Jinaning jozibador harakatlarini ochko‘zlik bilan kuzatardi.
VIP xonada musiqa sadosi ostida Rita va Jina raqsga tushayotgan bir paytda, og‘ir eshik kutilmaganda shiddat bilan ochildi. Xonadagi kulgi va musiqa bir soniyada to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Eshik ostonasida ko‘zlari g‘azab va nafratdan yonayotgan yosh yigit — Li Chan paydo bo‘ldi.
U xonadagi manzaraga, divanda bemalol ichib o‘tirgan otasiga va o‘rtada turgan qizlarga jirkanish bilan qaradi. Qo‘llarini musht qilib tuggancha, otasining ro‘parasiga kelib to‘xtadi
— Yana shu yerdamisiz?! — baqirdi Li Chan, ovozi g‘azabdan titrab.
— Yuz bormi sizda, ota?! Bu fohishalar hayotingiz mazmunimi?! Siz jirkanch insonsiz!
Xonaga og‘ir sukunat cho‘kdi. Rita va Jina qo‘rquv va hayrat ichida bir chetga tisarilishdi. Li Channing otasi esa yuzidagi tabassumni yo‘qotib, o‘g‘liga sovuq va qahrli nigoh tashladi.
Institut talabasi boy oiladan aqlli mehribon yigit
Janob Yun o‘g‘lining keskin so‘zlariga zarracha ham e’tibor bermagandek, qadahini stolga qo‘ydi. Uning yuzida na uyat, na pushaymonlik alomati bor edi. U shunchaki o‘g‘lining kutilmagan tashrifidan g‘azablangan holda sovuq tikildi.
— Nega kelding? — dedi Janob Yun bo‘g‘iq, ammo hukmron ovozda.
— Bu sening ishing emas, Chan.
Li Chan otasining bu qadar bezbetligidan o‘zini yo‘qotib qo‘ydi. Uning tomirlaridagi qon qaynardi. Onasining uyda yolg‘iz, sog‘lig‘i yomonlashib kutib o‘tirgani ko‘z oldiga kelgan sari g‘azabi yanada alanga olardi
— Siz... bu nima deganingiz?! Siz onamga xiyonat qilasiz-u, men chetda qarab turamanmi?! — Li Chan alam bilan baqirib, yonida qo‘rquvdan qaltirab turgan Ritaga ko‘zi tushdi. U bor nafratini qizga sochib, Ritaning bilagidan shafqatsizlarcha ushladi-da, bor kuchi bilan yerga itarib yubordi.
Rita qattiq polga yiqilib, tirsagini urib oldi. Og‘riq va kutilmagan xo‘rlikdan ko‘zlariga yosh keldi. Li Chan esa yerdagi qizga va divanda o‘tirgan otasiga jirkanish bilan qarab, tupurgandek yuzini burdi.
— Ko‘nglim ayniyapti hammangdan! — dedi yigit nafrat to‘la ovozda.
Li Chan ortiq bu jirkanch xonada bir soniya ham qolishni istamay, eshikni qattiq yopib, xonadan otilib chiqib ketdi.
Kech tushdi va nihoyat og‘ir ish vaqti tugadi. Charchagan va asabiylashgan qizlar klub eshigidan ko‘chaga chiqishdi. Ular endigina katta yo‘l bo‘ylab qadam tashlashgan ediki, ko‘p yurmay yo‘l chetida turgan qimmatbaho qora mashina yonida Li Channi ko‘rib qolishdi. Yigit mashinasiga suyanganicha telefonda kim bilandir jiddiy ohangda gaplashayotgan edi.
Uni ko‘rishi bilan Ritaning tirsagidagi og‘riq va boyagi xo‘rlik alami yana qaytadan qo‘zg‘aldi. Qizning ko‘zlarida g‘azab uchqunlari yondi.
— Voy, bu yaramas aqlsiz! Buni qara, qilar ishni qilib bemalol gaplashib turishini-ya! — dedi Kim Rita tishlarini g‘ijirlatib, yigit tomonga qarab intilar ekan.
Jina darhol dugonasining bilagidan mahkam tutib, uni to‘xtatib qoldi. U atrofdagi hashamatli mashinaga va yigitning kiyinishiga xavotir bilan ko‘z tashladi
— Rita, to‘xta! U juda boy oiladan ekani shundoqqina ko‘rinib turibdi, bir baloni boshlama, — dedi Jina pichirlab, ovozida qo‘rquv bilan.
— O‘zingni bos, ketaylik bu yerdan, boshimizga ortiqcha g‘alva orttirmaylik.
Rita Jinaning ogohlantirishiga e’tibor ham bermadi. U dugonasining qo‘lidan siltanib chiqdi-da, shaxdam qadamlar bilan to‘g‘ri Li Channing oldiga bordi. Yigitning orqasidan yaqinlashib, bor kuchi bilan uning yelkasidan itarib yubordi.
Li Chan kutilmagan zarbadan muvozanatini yo‘qotib, mashinasiga urildi va qo‘lidagi telefoni tushib ketishiga sal qoldi. U hayrat va g‘azab bilan ortiga o‘girildi. Qarshisida qo‘llarini beliga tirab, istehzo bilan jilmayib turgan Kim Rita turardi.
— Salom, yigitning guli, ahvoling qalay? — dedi Rita kinoya bilan, ko‘zlarini yigitga tikib.
Li Chan qizni darhol tanidi. Uning qoshlari chimirilib, yuzida yana o‘sha jirkanish va nafrat ifodasi paydo bo‘ldi.
— Bu nima qilganing?! — dedi Li Chan tishlarini g‘ijirlatib, qizga yaqinlashar ekan.
Bu so‘z Ritaning sabr kosasini to‘ldirdi. Uning yuzidagi tabassum bir soniyada yo‘qolib, o‘rnini sovuq g‘azab egalladi
— Og‘zingga qarab gapir! Men u yerda raqqosaman xolos, fohisha emas! — dedi Rita ovozini ko‘tarib, har bir so‘zini dona-dona qilib.
Li Chan istehzo bilan kulib, qizga boshdan-oyoq mensimay qaradi.
U gapini tugatishga ham ulgurmadi. Tungi ko‘cha sukunatini buzib, qarsillagan ovoz yangradi — Rita bor kuchi bilan yigitning yuziga tarsaki tushirdi. Zarba shunchalik kuchli ediki, Li Channing yuzi bir tomonga burilib ketdi.
Rita og‘riyotgan kaftini silab, yana o‘sha mag‘rur va kesatiq ohangiga qaytdi
— Uuu, zo‘r, qo‘lim ketib qoldi... Gaping qo‘limga yoqmadi shekilli.
Li Chan qizarib ketgan yuzini ushlaganicha qizga qahr bilan tikildi. Boy oilaning erka va takabbur o‘g‘liga hali hech kim bunday jur’at qilmagan edi. Uning ko‘zlarida olov yondi.
— Bu nima qilganing?! — deb baqirdi Li Chan, Ritaning bilagidan mahkam tutish uchun qo‘l cho‘zar ekan.
Li Chan endigina Ritaning bilagidan mahkam tutib, uni o‘ziga tortmoqchi bo‘lgan ediki, chetda qo‘rquv bilan kuzatib turgan Jina chaqmoqdek yugurib keldi. U bor kuchi bilan Li Channing qo‘liga yopishib, Ritaning bilagini yigitning changalidan bo‘shatishga urindi.
— Qo‘yib yuboring uni! Iltimos, kechiring, u bilmasdan qildi! — deb baqirdi Jina qo‘rquvdan ovozi titrab.
Li Chan g‘azab bilan Jinani siltab yubormoqchi bo‘ldi, lekin Jina chaqqonlik qilib Ritaning qo‘lidan mahkam ushladi-da, uni o‘ziga tortib oldi. Ikki qiz bir soniya ham ikkilanmay, tungi ko‘cha bo‘ylab ortga qaramay yugura ketishdi
— Hoy, to‘xta! Qayoqqa qochyapsan?! Sen hali buning uchun javob berasan! — deb baqirdi Li Chan ularning ortidan.
Yigit qizlarning ortidan quvmoqchi bo‘lib bir necha qadam tashladi, ammo shu payt qo‘lidagi telefoni yana jiringlay boshladi. U qizarib ketgan yuzini silagancha, tishlarini g‘ijirlatib to‘xtadi. Tungi ko‘cha chiroqlari ostida uzoqlashib borayotgan Ritaning qorasiga qahr bilan tikilib qoldi.
— Seni baribir topaman, — deb pichirladi Li Chan sovuq ohangda, mashinasi eshigini qattiq yopar ekan.
— Bu tarsakining badalini juda qimmat to‘laysan.
Qizlar esa uzoqdagi tor ko‘chaga burilib, hansiragancha devorga suyanib to‘xtashdi. Jinaning yuragi qinidan chiqqudek urar, Rita esa hanuz g‘azabdan nafasini rostlay olmasdi.
— Aqldan ozganmisan, Rita?! — dedi Jina nafasini rostlab
— U bizni yer bilan bitta qiladi, nega bunday qilding?
— Meni fohisha deb haqorat qilishiga jim qarab turolmasdim, — javob berdi Rita ko‘zlarida qat’iyat bilan.
— Kim bo‘lishidan qat’i nazar, hech kim meni bunday xo‘rlashga haqli emas!
Hashamatli va sokin kabinetda og‘ir sukunat hukmron edi. Angliyadan endigina qaytgan Janob Park qimmatbaho kresloda viqor bilan o‘tirar, qo‘lidagi qog‘ozlarni bir chetga surib, qarshisida turgan o‘g‘liga jiddiy va hukmron nigoh tashlardi. Jimin esa har doimgidek mag‘rur va beparvo qiyofada, qo‘llarini cho‘ntagiga solgancha derazadan tashqariga qarab turardi.
Janob Park tomog‘ini qirib, gap boshladi. Uning ovozida e’tirozga o‘rin qoldirmaydigan qat’iyat bor edi
— Jimin, u juda yaxshi qiz, — dedi Janob Park o‘g‘liga tikilib.
— Men do‘stim bilan allaqachon hamma narsani gaplashib qo‘yganman. U mening eng yaqin do‘stim, oilalari ham bizga munosib. Bu nikoh ikkala kompaniya uchun ham ulkan foyda keltiradi.
Jimin sekin ortiga o‘girildi. Uning yuzida hech qanday his-tuyg‘u yo‘q edi, faqat labining bir chetida sovuq va istehzoli tabassum paydo bo‘ldi. U uchun bu to‘y shunchaki biznes shartnomasi va otasining navbatdagi o‘yini edi. Axir uning uyida allaqachon o‘ziga bo‘ysundirilgan Yunsi bor edi, bu qiz esa shunchaki jamiyat oldidagi niqob bo‘lishi kerak edi
— Do‘stingizning qizi... — dedi Jimin bepisand ohangda, otasining ro‘parasidagi stulga bemalol o‘tirar ekan.
— Xo‘sh, u mening qanday odam ekanligimni biladimi? Mening hayot tarzimga chiday olarmikan?
— U tarbiyali va aqlli qiz, sening injiqliklaringga ham, ishingga ham ko‘nikadi, — javob berdi Janob Park sovuqqonlik bilan.
— Ertagayoq ular bilan uchrashuvga borasan. Mening yuzimni yerga qaratma, Jimin.
Janob Park o‘g‘lining sovuqqonligiga e’tibor bermay, qo‘lidagi papkani Jiminning oldiga surdi. Uning yuzida qat’iy va o‘zgarmas ifoda bor edi.
— Bu yerda qiz haqidagi hamma ma’lumotlar bor, — dedi Janob Park og‘ir ohangda.
— Ismi Sora. O‘qimishli, oilamiz obro‘siga munosib va eng muhimi, bizning biznesimizga ulkan sarmoya olib kiradigan oilaning yagona merosxo‘ri.
Jimin papkaga mensimaygina ko‘z tashladi, lekin uni qo‘liga olmadi ham. Uning xayoli allaqachon uydagi Yunsida va uning ustidan o‘tkazayotgan hukmronligida edi.
— Uylanaman, dedim-ku, ota, — dedi Jimin beparvo ohangda, kresloga suyanib.
— Menga uning kimligi yoki qayerda o‘qiganining zarracha qizig‘i yo‘q. Shunchaki to‘y kunini belgilang, men borib imzo chekaman, tamom.
Janob Park o‘g‘lining bu gapidan qoshlarini chimirdi. U Jiminning o‘zini bunday tutishidan shubhalangandek tikildi.
— Jimin, men sening o‘tmishdagi o‘yinlaringni va uyingda saqlab yurgan o‘sha qizni bilmaydi deb o‘ylaysanmi? — Janob Parkning ovozi birdan keskinlashdi.
— Agar bu nikohga xalal beradigan biror ish qilsang yoki o‘sha qizning soyasi ham to‘yga yaqinlashsa, o‘zim uni yo‘q qilib yuboraman. Tushundingmi?
Jiminning ko‘zlarida bir soniya sovuq olov chaqnadi, ammo u buni darhol yashirdi va otasiga istehzo bilan jilmaydi.
— Xavotir olmang, ota. Mening o‘yinchoqlarim hech qachon mening ishlarimga aralashmaydi, — dedi Jimin o‘rnidan turar ekan
— Agar gaplaringiz tugagan bo‘lsa, men ketishim kerak. Uyimda meni kutishyapti
Jimin otasining javobini ham kutmay, kabinet eshigini yopib chiqib ketdi.
Jimin otasining oldidan chiqib, to‘g‘ri uyiga yo‘l oldi. Uning yuzida hanuz o‘sha sovuq va g‘olibona tabassum bor edi. U uyinga kirib, to‘g‘ri yotoqxona tomon yurdi.
Eshikni ochganda, xona ichidagi manzara uning ko‘nglidagi yovuz nafsni yanada qo‘zg‘atdi. Yunsi karavot chetida, qo‘llari bilan o‘zini yashirishga uringancha, ko‘zlari yoshga to‘lib o‘tirardi. U Jimin tashlab ketgan o‘sha haddan tashqari ochiq va shaffof tungi libosni majburlikdan kiyib olgan edi. Uning tanasi sovuqdan emas, balki kamsitilish va qo‘rquvdan qaltirardi.
Jimin eshikni ichkaridan qulfladi va sekin qiz tomon yurdi
— Aytganimni qilibsan, — dedi Jimin xirillagan va takabbur ovozda. U qizning qarshisiga kelib, iyangidan tutdi va yuzini yuqoriga ko‘tardi.
— Juda chiroyli bo‘libsan. Ko‘rdingmi, men nima desam shu bo‘ladi.
Yunsi undan yuzini olib qochishga urindi, ammo Jiminning barmoqlari uning yuziga qattiq botdi.
— Menga tegmang... — pichirladi Yunsi ovozi bo‘g‘ilib. — Siz axir uylanyapsiz... Meni tinch qo‘ying!
— Men senga aytdim-ku, — Jimin yovuzlarcha kulimsirab, qizni to‘shakka bosdi. — U xotinim faqat otam va kompaniya uchun. Sen esa mening shaxsiy mulkimsan. Men sendan to‘ymagunimcha, bu yerda qolasan va har bir buyrug‘imni bajarasan.
..........................................................
Parallel vaqt. O‘sha kecha. Li Channing xonadoni.
Shaharning boshqa bir burchagida Li Chan hali ham tungi ko‘chadagi voqeani unuta olmasdi. U uyiga qaytib, kabinetida asabiy holda u yoqdan bu yoqqa yurardi. Uning yonoqlari hanuz o‘sha oddiy klub raqqosasi — Kim Ritaning tarsakisidan achishib turardi.
Li Chan stol ustidagi telefonini olib, shaxsiy yordamchisiga qo‘ng‘iroq qildi. Uning ovozi muzdek sovuq va qahrli edi.
— Menga "Moonlight" klubida ishlaydigan Kim Rita ismli qiz haqida hamma ma’lumotni topib ber, — buyurdi Li Chan tishlarini g‘ijirlatib.
— Qayerda yashaydi, oilasi kim, qancha qarzi bor — hammasini ertaga ertalabgacha stolim ustiga qo‘y.
Yigit go‘shakni qo‘yib, derazadan tungi shaharga tikildi.
— Meni urishga jur’at etdingmi, Kim Rita? — dedi u o‘ziga-o‘zi pichirlab.
— Endi sening hayotingni shunday o‘yinga aylantiraman-ki, o‘zing kelib poyimga tiz cho‘kasan.
Hashamatli qasr ichida og‘ir va sovuq sukunat hukmron edi. Jimin hali ham otasi topib qo‘ygan qiz bilan ko‘rishmagan, hatto uning suratini ham ko‘rishni istamagan edi. U uyga qaytganida kayfiyati nihoyatda yomon, kompaniyadagi muammolar va otasining tinimsiz bosimidan asablari taranglashgan holatda edi.
U yotoqxona eshigini ochib ichkariga kirdi. Xona yarim qorong‘u bo‘lib, Yunsi deraza oldida tashqariga tikilib turardi. Stol ustida esa Jimin ertalab qoldirib ketgan o‘sha libos tegilmagan holda yotardi.
Jimin eshikni yopib, asta qiz tomon yurdi. Uning qadam tovushlari xonadagi sukunatni buzib, Yunsining yuragiga vahima solardi. Yigit qizning ortida to‘xtab, sovuq va tahdidli ohangda gap boshladi.
— Men senga buyruq bergan edim, Yunsi, — dedi Jimin past, ammo har bir so‘zidan qahr sezilib turgan ovozda
— Sen esa yana o‘zboshimchalik qilyapsan.
Yunsi sekin ortiga o‘girildi. Uning ko‘zlarida yosh bor edi, lekin nigohida sinmagan g‘urur va nafrat yonardi
— Men sizning qo‘g‘irchog‘ingiz emasman, Jimin, — dedi Yunsi titroq, ammo qat’iy ovozda
. — Siz meni ukangizdan tortib olib, bu qasrga qamab qo‘ydingiz. Endi esa boshqasiga uylanmoqchisiz. Meni tinch qo‘ying, qo‘yib yuboring!
Jiminning ko‘zlarida yovuz uchqunlar chaqnadi. U qizga yaqinlashib, qo‘llarini uning ikki yonidagi deraza tokchasiga tiradi va Yunsini qamab oldi. Yigitning nafasidan sovuqlik va hukmronlik ufurib turardi
— Qo‘yib yuborish? — Jimin istehzo bilan kulimsiradi
. — Sen hali ham tushunmadingmi? Men uylansam ham, otam aytgan o‘sha qiz bilan yashasam ham, sen baribir shu yerda qolasan. Sen mening eng qimmatli o‘ljamsan. Ukam seni qanchalik yaxshi ko‘rganini bilaman, shuning uchun ham sen faqat menga tegishli bo‘lib qolishing shart
— Siz odam emassiz... — pichirladi Yunsi ko‘zlarini yumib.
— Nafrating menga kuch beradi, — javob berdi Jimin sovuqqonlik bilan, ortiga bir qadam chekinib.
— Bugundan boshlab bu xonadan tashqariga chiqish senga butunlay taqiqlanadi. Xizmatkorlar ham oldingga kirmaydi. To mening aytganimni qilmaguningcha, shu yerda yolg‘iz qolasan.
Jimin shunday deb, stol ustidagi telefonini oldi-da, eshikni tashqaridan qulflab chiqib ketdi. Yunsi esa sovuq xonada yolg‘iz qolib, derazadan tungi zulmatga tikilgancha qoldi
6 epizod. Tugadi .
.
.
.
.
.
Kanal : • 𝐅𝐑𝐄𝐍𝐙𝐘 𝐅𝐀𝐍𝐅𝐈𝐂𝐒 •
Author ....... #Laura_collins