October 30

Qiyofa

CHAPTER - 4

" Yo‘llarimiz tasodifan tutashdi,
Ammo qalblarimiz taqdir bilan bog‘landi

4_epizod.

Stol ustidagi billur va chinni idishlarning bir-biriga urilib, vahimali ovoz chiqarishi daxshat ichida turgan ikki xizmatchi qizni oʻziga keltirdi. Kim Sokjinning gʻazabdan koʻr boʻlib, Yunsini stol ustiga bosgani va aytayotgan gaplari shunchalik shaxsiy hamda uyatli ediki, bu manzaraga guvoh boʻlish ortiqcha edi
Laura va Nam Yiner hayoting bunchalik jirkanch va qaltis pallasini oʻz koʻzlari bilan koʻrishdan qattiq uyalib, yerga qarashdi. Ular bir-birlariga xavotirli nigoh tashlab, sekin va ovoz chiqarmasdan oshxonani tark etishdi. Laura eshikni ortidan yopar ekan, yuragi koʻksidan chiqib ketgudek dukillab urardi. U onasining hayoti uchun pul topaman deb qanday daxshatli, nafrat va xavfga toʻla koshonaga kelib qolganini endi har soniyada his qilayotgan edi
Oshxonada esa ogʻir va siquvchi havo ichida faqat Kim Sokjin va stol ustida chorasiz qolgan Yunsi yolgʻiz qolishdi. Sokjin qizning bilaklarini yanada mahkamroq siqib, uning yuziga yaqin keldi...

Tasavvur uchun.

Yunsi. Kim sokjin

— Bilasanmi sendan qanchalik nafratlanaman?! — dedi kim sokjin tishlari orasidan nafrat oʻtini sochib. Uning koʻzlarida faqat qasos va yaralangan erkaklik gʻururi yonardi

— Sokjin... Nega meni eshitmay turib xulosa qilyapsan? — deb yigʻladi yunsi Uning ovozida shunchalik koʻp dard bor ediki, agar Sokjin gʻazabdan koʻr boʻlib qolmaganida, buni albatta sezar edi

— Tshh... Menga sen hech kim emassan! — deb uning lablariga barmogʻini bosdi

— Lekin biz bir-birimizni...

— Oʻsha vaqtga ming laʼnat boʻlsin! — deb baqirdi u

Sokjin ortiq oʻzini boshqara olmadi. U Yunsining nozik sonini shafqatsizlarcha siqib, kiyimlarini yuqoriga koʻtardi. Qizning qarshiligiga qaramay, qoʻlini tursigining ichkarisiga oʻtkazdi va ikki barmogʻini qizning aʼzosiga shiddat bilan tiqdi.
Yunsi kutilmagan kuchli ogʻriq va ruhiy azobdan koʻzlarini mahkam yumdi

— Immm... x... Bunga qoʻling boradimi?! — dedi u pichirlab. Uning koʻzlaridan oqqan achchiq yoshlar yuzidagi tonal kremlarni yuvib tushayotgan edi. Bir paytlar uni jonidan ortiq sevgan insonning bugun unga xuddi akasidek shafqatsiz munosabatda boʻlishi Yunsining qalbini butkul kuydirib kul qilayotgan edi
Sokjin esa uning bu soʻzlariga parvo qilmay, barmogʻlarini qizning ichida shiddat bilan harakatlantira boshladi. U Yunsining dardi bilan qiziqmas, faqat oʻz ichidagi rashk olovini shu yoʻl bilan oʻchirishga urinardi...

Sokjin Yunsining ichida barmoqlarini shiddat bilan harakatlantirar, koʻr-koʻrona rashk va nafrat tuygʻusi uni butkul boshqarib turardi. Yunsi esa koʻz yoshlari ichida bu azobga chidab, stol ustidagi chinni idishlarni mahkam siqib olgandi. Xonadagi taranglik eng yuqori nuqtasiga chiqqan ayni shu soniyalarda... kutilmaganda saroyning bosh kirish eshigi shiddat bilan ochildi.
Dahliz tomondan mofiya qoʻriqchilarining ogʻir qadam tovushlari va Park Jiminning sovuq, salobatli nafasi eshitila boshladi. U kompaniyadagi ishlarni bitirib, kutilgandan ancha erta uyga qaytgan edi.
Jiminning yaqinlashayotgan qadam tovushlarini eshitishi bilan Kim Sokjin bir muddat qotib qoldi. U zudlik bilan qoʻlini qizning kiyimi ichidan yulqib oldi. Yuzidagi qahrli ifoda oʻrnini birdan tahlika va akasidan qoʻrquv egalladi. Chunki Jimin oʻz oʻyinchoqlariga boshqalar teginishini mutlaqo kechirmasligini u juda yaxshi bilardi.
Sokjin shoshib-pishib ust-boshini toʻgʻriladi. Stol ustida darmonsiz, kiyimlari tartibsiz holda yotgan Yunsi esa qaltirab, shoshilgancha koʻylagini pastga tushirdi va koʻz yoshlarini artishga urindi. Ammo uning tarqoq sochlari va yuzidagi tonal kremlarning oqib ketgani hammasini aytib turardi.
Aynan shu lahzada Park Jimin oshxona ostonasida paydo boʻldi. Uning ustidagi qora plashiga kuz yomgʻiri tomchilari yopishib qolgan, nigohlarida esa har qanday odamni muzlatib qoʻyadigan mofiyalarga xos sovuqqonlik bor edi. U oshxonaga kirib, stol atrofidagi tartibsizlikni, ukasi Sokjinning nafas qisib, rangi oʻchib turganini va stol ustida qaltirayotgan Yunsini koʻrdi.
Jimin eshik oldida toʻxtab, ularga birma-bir oʻtkir va shafqatsiz nigohini qadadi. U vaziyatni darrov anglab yetgan edi, biroq yuzida zarracha ham hayrat ifodasi koʻrinmadi. Lab chetida faqatgina daxshatli va qonli bir tabassum paydo boʻldi

— Xoʻsh... Men yoʻqligimda bu yerda qanday oʻyin oʻynalyapti? — dedi jimin juda past va vahimali ovozda, qoʻllaridagi charm qoʻlqoplarini sekin yechib...

Jimin

Park Jimin qoʻllaridagi qora charm qoʻlqoplarini bittalab yechib, stol ustiga tashladi. Uning har bir harakati xuddi oʻlim hukmini oʻqiyotgan jallodning tayyorgarligidek vahimali va sovuq edi. U sekin qadamlar bilan stolga yaqinlashdi, plashidan oqayotgan yomgʻir tomchilari mramor polga tomib, uydagi sukunatni battar buzardi.
Sokjin akasining nigohidan qochishga urinib, yerga qaradi. U Jiminning qanchalik shafqatsiz mofiya ekanini va qoidalari buzilganda hech kimni, hatto oʻz ukasini ham ayamay jazolashini juda yaxshi bilardi.
Jimin stol ustida kiyimlari gʻijimlangan, koʻzlarida yosh bilan qaltirab oʻtirgan Yunsining yoniga keldi. U qizning sochlari toʻzib ketganiga va lablari titrayotganiga qarab, uning yuzidan tonal krem bilan yopilgan zasoslarni siladi. Barmoqlarini Yunsining iyagiga qoʻyib, uni shafqatsizlarcha oʻziga qaratdi

— Nega jimsizlar? — dedi jimin ovozini ataylab pasaytirib. — Sokjin, senga savol berdim. Mening dasturxonim ustida mening oʻyinchogʻim bilan nima qilyapsan?

Yunsi agar hozir biror gap aytmasa, Jimin Sokjinni shu yerning oʻzida oʻldirib yuborishidan yoki daxshatli azobga duchor qilishidan qattiq qoʻrqdi. Garchi Sokjin boyagina uni tahqirlab, fohisha deb haqorat qilgan boʻlsa-da, Yunsining yuragidagi oʻsha eski sevgi uchqunlari sevgilisining oʻlimiga yoʻl qoʻyolmasdi. U chorasiz holda, titrayotgan ovozi bilan Jiminga yolgʻon gapirishga majbur boʻldi

— Jimin... Adashyapsiz... Hech qanday oʻyin boʻlgani yoq... — dedi u koʻz yoshlarini yutib.

— Men... men shunchaki stolda oʻtirganimda boshim aylanib yiqilmoqchi boʻldim... Sokjin esa meni yiqilib ketmasligim uchun ushlab qoldi, xolos. Idishlar shunga toʻpolon boʻldi... Iltimos, undan shubhalanmang...

Jimin Yunsining gaplarini eshitib, sovuqqonlik bilan kuldi. U bu yolgʻonning ortida qanday qoʻrquv yashiringanini mofiyalik miyasi bilan juda yaxshi sezib turardi. U Yunsining iyagini qoʻyib yubordi-da, sekin ukasi Sokjinga yuzlandi. Uning koʻzlaridagi tahdid barchani titratadigan darajada edi...

Park Jimin Yunsining titroq ovozida aytilgan gʻalati Yolgʻonini eshitib, bir necha soniya jim qoldi. Uning oʻtkir, yirtqich koʻzlari avval qizning koʻz yoshlariga, soʻngra rangi boʻgʻirsoqdek oʻchib ketgan ukasi Kim Sokjinga qadaldi. Xonadagi havo shunchalik qalinlashdiki, pashsha uchsa eshitiladigan darajada ogʻir sukunat choʻkdi.
Nihoyat, Jiminning daxshatli nigohlarida gʻalati bir ifoda paydo boʻldi va u lab chetida sovuq jilmaydi. U bu safar Yunsining gapiga ishondi — aniqrogʻi, hozirgina kompaniyadan katta asabbiylik bilan qaytgani va oʻz oʻyinchoqlari bilan boshqa muhimroq rejalari borligi uchun masalani chuqurlashtirib oʻtirishni istamadi

— Shunaqa demagin... — dedi u qoʻlidagi qoʻlqoplarini choʻntagiga joylar ekan, Sokjinga nafrat aralash buyruqomuz qaradi.

— Yaxshi, Sokjin. Yiqilayotgan narsalarni va... odamlarni vaqtida ushlab qolishni bilishing senga asqotibdi. Lekin bu dasturxon atrofida boshqa tartibsizlik koʻrmay. Xonangga chiq

Sokjin akasining bu kutilmagan yumshoqligidan ich-ichidan chuqur tin oldi. Biroq uning nigohi stol ustida qaltirab oʻtirgan Yunsiga tushganda, yuragida mutlaqo boshqa tuygʻular chalkashib ketdi. U Yunsini oʻz xohishi bilan akasiga ketgan fohisha deb bilar va undan nafratlanardi, ammo hozirgina oʻsha "fohisha" uning hayotini va terisini akasining qahridan asrab qolgan edi. Sokjin hecham narsa demay, yerga qaraganicha shoshilinch qadamlar bilan oshxonani tark etdi va yuqori qavatga chiqib ketdi.
Jimin esa stol ustida darmonsiz oʻtirgan Yunsining yoniga yaqinlashdi. U qizning belidan changallab, uni stol ustidan shartta oʻz bagʻriga tortdi

— Kel, baby... Bosh ogʻrigʻingni yozadigan vaqt boʻldi, — dedi u past va nafs toʻla ovozda, qizning boʻyanib yopilgan boʻynidan yana vahshiyona tishlash uchun engashib..

Bu vaqtda oshxona eshigi ortidagi qorongʻu dahlizda qoʻrquvdan qaltirab turgan sodda Laura hamma gaplarni eshitib, daxshatdan ogʻzini toʻsib olgandi.

────────────•◈•────────────

Oradan naqd ikki oy oʻtdi. Bu vaqt ichida shahar uzra kuzning sovuq yomgʻirlari oʻrnini qishning ilk qor uchqunlari egallay boshlagandi. Vaqt shafqatsizlarcha oʻtib borar, koshonada ham, tashqarida ham qahramonlarning hayoti butkul oʻzgarib ketgan edi.
Kim Rita tungi klubga rasman ishga kirdi. U endi oʻsha sodda, Jiminning yolgʻon vaʼdalariga ishonib yurgan kotiba emas edi. Hayot uni butunlay oʻzgartirib, sovuqqon va magʻrur bir ayolga aylantirgandi. Biroq bu oʻzgarish ortida juda katta iztirob va xoʻrlik yashiringan edi.
Rita har kuni yarim tunda jozibali, ochiq liboslarni kiyib, klubning dabdabali VIP xonalariga kirishga majbur boʻlardi. U yerda oʻtirgan, choʻntagi pulga toʻla boy mijozlarning koʻnglini xushlar, ular bilan quchoqlashib, oʻpishib oʻtirishga toqat qilardi. Har safar begona erkaklarning sovuq qoʻllari uning badaniga teginganda, Ritaning ich-eti nafratdan yonib ketardi. U har bir noz-karashma ortida Park Jiminning unga qilgan shafqatsizligini eslar va erkaklar zotidan butkul jirkanardi.
Ammo bularning barchasiga chidashining yagona sababi bor edi — uning 17 yoshli begubor singlisi Su Zay Zay.
Rita mana shu xoʻrlik evaziga topgan pullari bilan singlisining kelajagini toʻliq taʼminlayotgan edi. U ijra haqini vaqtida toʻlar, kasal onasining qimmatbaho dorilarini sotib olar va eng asosiysi — Su Zay Zayning nufuzli oʻquv markazlarida tahsil olishi uchun hech narsani ayamasdi. Singlisi opasining tunda qayerda va qanday ishlayotganini mutlaqo bilmas, uni hali ham nufuzli kompaniyada katta lavozimda ishlayapti deb oʻylardi.
Tungi klubning rang-barang chiroqlari va shovqinli musiqasi ostida Rita oʻzining haqiqiy yuzini yashirgancha, navbatdagi boy mijozning qadahiga vino quyib uzatdi. Aynan shu kuni klub eshigidan qora plash kiygan, nigohlari oʻta tanish va xavfli boʻlgan bir inson kirib keldi...

Kim Rita

Tungi klubning rang-barang chiroqlari lipillab, oʻtkir va shovqinli musiqa butun zalni titratayotgan bir mahalda, VIP zonaning shinam va dabdabali eshiklari shiddat bilan ochildi. Ichkariga oʻzining salobati va boyligi bilan har qanday davrada soʻzsiz hurmat talab qiladigan Janob Min kirib keldi. U Seulda juda mashhur va nufuzli boʻlgan koʻp tarmoqli yirik tibbiyot markazining egasi boʻlib, yoshi 42 da, mofiya va biznes olamida oʻz oʻrniga ega boʻlgan shafqatsiz inson edi.
Uning ortidan esa qadamlari magʻrur, yuzida takabburlik aks etgan kelishgan bir yigit koʻrindi. Bu Janob Minning yolgʻiz va erkatoy oʻgʻli Min Suho edi. Bugun Suhoning tugʻilgan kuni boʻlgani sababli, otasi unga oʻziga xos mofiyacha sovgʻa vaʼda qilgandi: "Bugun mana shu klubda senga kim yoqsa, uni senga sotib olib beraman".
Min Suho otasiga qarashli tibbiyot institutining 4-kurs talabasi boʻlib, yoshi 25 da edi. U institutda oʻta iqtidorli, aʼlochi va namuna koʻrsatadigan talaba hisoblansa-da, aslida uning ichki dunyosi mudhish sirlarga toʻla edi. U nihoyatda takabbur va sovuqqon boʻlib, hayotdagi barcha narsalarni, hatto qizlarni ham shunchaki oddiy buyumdek koʻrardi. Oʻziga yoqqan qizni foydalanib, soʻng eskirgan buyumdek osongina almashtirib yuborardi. Hatto sirtdan har xil goʻzal qizlarni yashirincha oʻgʻirlatib kelib, zerikkuncha ulardan jinsiy aloqa yoʻli bilan foydalanardi. Otasi Janob Min oʻgʻlining bu mudhish ermaklaridan toʻliq xabardor boʻlsa-da, pul va nufuzi bilan barcha jinoyatlarni yopib kelar edi.
Suho va otasi VIP stollardan biriga kelib oʻtirishdi. Yigit oʻzining sovuq nigohlarini zaldagi qizlar uzra yugurtirar ekan, xuddi navbatdagi qurbonini qidirayotgan yirtqichga oʻxshardi. Aynan shu payt ularning stoliga mijozlarning koʻnglini xushlash uchun ochiq va jozibador libosda boʻlgan Kim Rita sekin yaqinlashib kelayotgan edi...

Min suho

Kim Rita qoʻlidagi qimmatbaho vino shishasini mahkam qisgancha, yangi kelgan nufuzli mijozlarning stoliga sekin yaqinlashdi. U ikki oy davomida bu klubda koʻplab boyvachchalarni koʻrgan boʻlsa-da, mana shu stol atrofidagi havo va qora kostyumli tansoqchilarning salobati unga boshqacha xavfni his qildirdi. Rita lablariga soxta jilmayish yugurtirib, Janob Min va uning takabbur oʻgʻli Min Suhoga qadah uzatdi.

— Xush kelibsiz, janoblar. Bugun qanday ichimlik buyurasizlar? — dedi Rita ovozini jozibador chiqarishga urinib, sadoqat bilan taʼzim qildi.

Min Suho qadahga vino quyayotgan Ritaning har bir harakatini diqqat bilan kuzata boshladi. Qizning egnidagi yupqa, jozibali libosi va sovuq yomgʻirlarda toblangan oʻziga xos magʻrur chehrasi yigitning oʻtkir nigohini darrov tortdi. Suho qadahni qoʻliga olarkan, lab chetida oʻsha oʻziga bino qoʻygan, sovuq tabassum paydo boʻldi. U qizni shunchaki tirik inson emas, balki vitrinadagi qimmatbaho buyumga tikilgandek boshdan-oyoq tomosha qildi.
Janob Min oʻgʻlining nigohidagi oʻzgarishni va uning koʻzlari qayerga qadalgandini darrov payqadi. U oʻgʻlining yelkasiga qoʻlini qoʻyib, past ovozda gapirdi

— Xoʻsh, Suho... Bugungi tugʻilgan kuning sovgʻasini tanlab boʻlding shekilli? — dedi u klub shovqinini bosib oʻtadigan darajada vazminlik bilan

Min Suho koʻzlarini Ritadan uzmay, qadahidagi vinodan bir hoʻplam yutdi. Uning nigohida oʻsha yirtqichlarga xos boʻlgan, qurbonini qoʻlga kiritish ishtiyoqi yonardi. U otasiga qarab, nihoyatda magʻrur va qatʼiy ohangda javob berdi

— Ha, ota. Mana shu qiz menga maʼqul keldi, — dedi u Ritani barmogʻi bilan koʻrsatib
— Uni hozirroq men bilan ketadigan qilib sotib oling. Men uni bugun oʻzim bilan olib ketaman

Rita bu gaplarni eshitishi bilan vujudi muzlab qolgandek boʻldi. Qoʻlidagi vino shishasi qaltirab, deyarli tushib ketayozdi. U bu yerda erkaklar bilan quchoqlashib oʻtirishga majbur boʻlsa-da, hech qachon oʻzini butkul pullab, begona erkaklarning uyiga asir boʻlib ketishni tasavvur ham qilmagandi. U duduqlangancha ortga chekinmoqchi boʻldi

— Janob... Siz adashyapsiz... Men shunchaki bu yerda xizmatchiman, — dedi u tahlika ichida qoʻrquvdan rangi oʻchib

Biroq Janob Min uning gaplariga eʼtibor ham bermay, qoʻli bilan klub menejerini yoniga chaqirish uchun ishora qildi...

Stol ustidagi qalin pul dastasiga qarab ham qoʻymay, ularning qarshisiga klub menejeri shaxdam qadamlar bilan yetib keldi. U bu yerda uzoq yillardan beri ishlab, shahar mofiyalari va boyvachchalarining feʼl-atvorini yaxshi bilsa-da, oʻz xodimlarining huquqini va klub obroʻsini himoya qilishni birinchi oʻringa qoʻyadigan qatʼiy inson edi. U Janob Min va Min Suhoning qarshisida tik turib, hech qanday qoʻrquvsiz gapira ketdi

— Klub menejeri: Janob Min, uzr soʻrayman, lekin bu qiz sotilmaydi! U shunchaki oddiy xodim, fohisha emas. U bu yerda faqat raqqosalikka va mijozlarga xizmat koʻrsatishga ishlaydi, xolos. Iltimos, tanlovingizni oʻzgartiring, — dedi u pul dastasini Janob Minga qarab qaytarib surarkan

Menejerning bu keskin gaplari xonadagi havoni bir soniyada muzlatib yuborgandek boʻldi. Ritaning yuragi koʻksidan chiqib ketgudek dukillab urar, u oʻzini bu boshi berk koʻchadan qutqargan menejerga cheksiz minnatdorchilik bilan qarardi. Biroq u mofiya Min oilasining naqadar shafqatsiz va takabbur ekanini hali toʻliq his qilmagan edi.
Min Suho menejerning rad javobini eshitib, lab chetida daxshatli va sovuq bir istehzo bilan kulib yubordi. U 25 yoshli tibbiyot instituti talabasi va professional yirtqich sifatida hayotida birinchi marta "yoʻq" degan javobni eshitayotgan edi. U qadahi dagi vinoni stolga qattiq qoʻydi, koʻzlarida esa oʻsha takabburlik va shafqatsizlik olovi yondi. U oʻrnidan ohasta turib, menejerning toʻgʻri roʻparasiga keldi

— Min Suho: Nima deding? — deb shivirladi u, ovozi klub shovqinini bosib oʻtadigan darajada sovuq va xavfli edi. — Sotilmaydi? Bu dunyoda pulga sotilmaydigan narsaning oʻzi yoʻq. Ayniqsa, mana shunday tungi klublarda yupqa kiyinib yurgan qizlar haqida gap ketganda. Otam senga pul beryaptimi, demak, bu qiz bugun men bilan ketadi

Janob Min ham oʻgʻlining bu gaplarini jim kuzatib choʻntagidan yana bir bogʻlam dollarlarni chiqarib stolga tashladi.

Kulib menejeri 38 yosh

Klub menejeri Janob Min stol ustiga dabdaba bilan tashlagan qalin dollarlar dastasiga qayrilib ham qaramadi. Uning yuzidagi qatʼiyat va jiddiylik har qanday mofiyaning pulidan ham, tahdididan ham ustunroq ekanini koʻrsatib turardi. U Min Suhoning daxshatli va tahdidli nigohlariga toʻgʻridan-toʻgʻri tik boqib, ovozini bir parda koʻtardi

— Klub menejeri: Janob Min, men gapimni qaytarmayman! Bu mening xodimim va u inson, siz oʻylgandek sotiladigan buyum emas. U menga xuddi oʻz qizimdek gap. Endi esa klubimni tark etishingiz mumkin, — dedi u eshik tomonga ishora qilib

Menejerning bu gaplari xonadagi havoni bir soniyada muzlatib yuborgandek boʻldi. Kim Rita daxshat ichida quloqlariga ishonmay turardi. Ikki oy davomida har qanday yirtqich erkakning nafsiga qurbon boʻlishga tayyor turgandek yashagan bu klubda uni mana shunday himoya qiladigan inson borligini u xayoliga ham keltirmagan edi. Ritaning koʻzlaridan cheksiz minnatdorchilik yoshlari sizib chiqdi. U duduqlangancha menejerning ortiga oʻtib yasharindi.
Min Suho oʻz hayotida birinchi marta bunday qatʼiy qarshilikka duch kelayotgan edi. Uning 25 yoshli takabbur mofiya qoni tomirlarida gurillab oqdi, koʻzlari nafratdan qisildi. U hozirgina bu klubni ostin-ustun qilib, menejerni otib tashlashga ham tayyor edi. Biroq, Janob Min oʻgʻlining bilagidan tutib, uni sekin toʻxtatdi. 42 yoshli tibbiyot markazi egasi sifatida u shovqin-suron koʻtarish hozirgi biznes rejalari uchun zarar ekanini yaxshi bilardi.
Min Suho otasining ishorasini tushundi. U lab chetida daxshatli, sovuq va sirli bir istehzo bilan kulib qoʻydi. U menejerga qarab ham qoʻymay, uning ortida qoʻrquvdan qaltirab turgan Ritaga oʻtkir va yirtqich koʻzlarini qadadi

— Min Suho: Yaxshi... Sen bilan janjallashib oʻtirish niyatim yoʻq, — dedi u ovozini past va vahimali chiqarib. Keyin esa toʻgʻridan-toʻgʻri qizning ismini aytdi. — Biz hali sen bilan yana koʻrishamiz, Kim Rita. Dunyo juda tor...

Suho shunday dedi-yu, ust-boshini toʻgʻrilab, otasiga yuzlandi

— Ota, qaytadigan vaqt boʻldi.

Janob Min stol ustidagi pullarini qaytarib oldi-da, oʻgʻli bilan birga, orqasidagi qora kiyingan tansoqchilari qurshovida VIP zalni shaxdam qadamlar bilan tark etdi. Ular ketishdi, biroq Suhoning oʻsha "yana koʻrishamiz" degan soʻzlari klub yoʻlaklarida daxshatli aks-sado berib qoldi.

────────────•◈•────────────

Oshxonadan chiqib, qorongʻu va sokin dahliz boʻylab oʻz xonasiga ketayotgan yangi xizmatchi Lauraning yoʻlini toʻsatdan Kim Sokjin toʻsdi. Uning koʻzlari qizargan, qarashlarida esa chuqur bir iztirob, alam va sarxoshlik asoratlari bor edi. U Lauraga yaqinlashgani sayin, qizning yuzidagi oʻsha oʻziga suv tomchisidek oʻxshash begubor chehrani koʻrib, oʻzini butkul yoʻqotib qoʻydi. Sokjin ortiqcha gapirib oʻtirmay, Laurani shartta oʻz bagʻriga tortdi va uni qattiq quchoqlab oldi. U qizni shunchalik mahkam qisgandiki, Lauraning nafasi tiqilib qoldi.
Laura bu kutilmagan harakatdan butkul shok holatiga tushdi. Uning yuragi daxshatdan dukillab urib ketdi. U oʻzini notanish va xavfli erkakning quchogʻida koʻrib, bor kuchi bilan uning koʻksidan itara boshladi

— Laura: Qoʻyib yuboring! Bu nima qilganingiz?! — deb baqirdi u, ovozi hayajon va qoʻrquvdan qaltirab.

Sokjin Lauraning bu keskin qarshiligidan va begona ovozidan goʻyo dahshatli tushdan uygʻongandek oʻziga keldi. U qizning yelkasini boʻshatdi va titrayotgan qoʻllarini ortga tortdi. Uning rangi oʻchib, koʻzlarida tushunarsiz bir pushaymonlik uygʻongan edi. U Lauraga — akasining fohishasi boʻlgan Yunsiga emas, balki oddiy xizmatchi qizga qarab turganini anglab yetdi

— Kim Sokjin: Kechir... Men haligi... Xotirada adashdim, — dedi u ovozi boʻgʻilib, yuzini chetga burarkan.

Laura ust-boshini toʻgʻrilab, hansiraganicha Sokjinga hayrat va shubha bilan tikildi. U oʻzining bu uydagi oʻsha sirli Yunsiga qanchalik oʻxshashligini esladi va yigitning nima demoqchi boʻlganini tushunishga urindi

— Laura: Xotira?.. — deb pichirladi u, savolining javobini Sokjinning gʻamgin koʻzlaridan qidirib

Sokjin uning bu savoliga javob bermay, chuqur xoʻrsindi.

4 epizod. Tugadi .
.
.
.
.
.
Kanal : • 𝐅𝐑𝐄𝐍𝐙𝐘 𝐅𝐀𝐍𝐅𝐈𝐂𝐒 •
Author ....... #Laura_collins