October 25

Qiyofa

CHAPTER - 3

" Yo‘llarimiz tasodifan tutashdi,
Ammo qalblarimiz taqdir bilan bog‘landi

3_epizod.

Uchinchi qavatdagi yotoqxonada Park Jiminning vahshiyona ehtirosi toʻxtash bilmasdi. U Yunsining vujudini butkul holdan tooydirib, uning ichiga roppa-rasa toʻrt marta boʻshandi. Biroq mofiyaning nafs daryosi hamon mavj urar edi. Jimin qizning orqasiga qattiq tarsaki urib, uni toʻshakka toʻnqaytirdi va oʻz aʼzosini uning ichiga qaytadan chuqur joyladi.
Yunsi ogʻriq va charchoqdan koʻzlarini mahkam yumdi, uning tanasi qaqshab ogʻrirdi

— Imxx... axx... Balki yetar, bas... — dedi u bor kuchi bilan pichirlab.

— Enkay, baby, imx... Menga xalaqit berma, — deya Jimin harakatlarini yanada tezlashtirdi, uning ovozi nafas qisishidan boʻgʻilib chiqardi

— Imx... aaaax... Ovqatlanadigan vaqt boʻldi... — Yunsi pastdagi soatni va vaqt oʻtib ketayotganini eslatishga urindi, chunki bu jahannamdan tezroq qutulishni istardi

— Sendan ham lazzatli taom bormi, imx... mening fohishaginam? — Jimin uning gaplariga mutlaqo quloq solmay, qizning belidan changallab oʻziga tortdi

— Jimin, yetar... Immmxaax... — Yunsining soʻnggi nolalari xonaning devorlariga urilib aks-sado berdi.

Roppa-rasa bir soatdan soʻng...
Park Jimin oʻz ehtirosini toʻliq qondirgan mofiyalarga xos magʻrurlik va xotirjamlik bilan kiyimlarini kiydi-da, kechki ovqatlanish uchun pastki qavatga tushib ketdi.
Yunsi esa yotoqxonadagi katta koʻzgʻu qarshisida mutlaqo yolgʻiz qoldi. U koʻzguda oʻzining xira tortgan aksiga, boʻynidagi Jimin qoldirgan qip-qizil, qon talash dogʻlarga (zasoslarga) qarab chuqur xoʻrsindi. Koʻz yoshlarini zoʻrgʻa tiyib, qoʻliga tonal krem va upalarini oldi. U pastga tushganda Kim Sokjin va uydagi qoʻriqchilar bu xoʻrlik izlarini koʻrishini mutlaqo istamasdi. Shu sababli, u bor mahoratini ishga solib, oʻsha shafqatsiz tishlash izlarini boʻyanib yopishga harakat qila boshladi...

Yunsining butun vujudi qaqshab ogʻrir, bir soatlik vahshiyona munosabatdan soʻng tanasida darmon qolmagan edi. U muhtasham zinalardan pastga tushar ekan, oyoqlari qaltirar, har bir qadamni zoʻrgʻa bosib kelardi. Ammo u bu zaifligini uydagilarga, ayniqsa Jiminning qoʻriqchilariga koʻrsatmaslikka urinib, bor kuchini toʻpladi.
U dabdabali oshxonaga kirib kelganida, stolda Park Jimin va Kim Sokjin oʻtirishardi. Yangi xizmatchi Laura esa chekkada shok holatida, koʻzlari javdirab turardi. Yunsi sekin yurib, oʻzining haqiqiy rolini oʻynashda davom etdi va Jiminning yonidagi boʻsh kursiga oʻtirdi

— Sevgilim... — dedi Yunsi ovozi biroz titrab, Jiminning koʻzlariga qarab. Garchi ich-ichidan nafratga toʻla boʻlsa-da, u hozir oʻzini mehribon sevgilidek koʻrsatishga majbur edi.

Jimin uning boʻyanib yopilgan boʻyniga va charchagan koʻzlariga qarab, gʻolibona va sovuq jilmadi. U Yunsining qoʻlidan tutib, oʻziga yaqinroq tortdi

— Ha, malagim, — deb javob berdi Jimin, uning har bir soʻzi zaharli oʻqdek eshitilardi.

Bu manzarani, ayniqsa Yunsining "sevgilim" deb erkalanishini koʻrgan Kim Sokjinning ichida rashk va nafrat olovi portladi. U oʻzining sobiq sevgilisini akasining qarshisida bunday ahvolda koʻrishga ortiq chiday olmasdi. Rashk va alamdan portlayozgan Sokjin qoʻlidagi pichoq-sanchqini stolga qattiq tashladi-da, shartta oʻrnidan turib, indamay oʻz xonasiga chiqib ketdi. Uning ortidan eshik qattiq yopilgan ovozi eshitildi.
Oshxonada faqat Jimin, Yunsi va nima boʻlayotganini hayrat bilan kuzatib turgan, stol chetidagi sodda Laura qoldi. Jiminning oʻtkir nigohi endi sekin chekkada turgan Lauraga qarab burila boshladi...

Sokjin gʻazab bilan oshxonadan chiqib ketishi bilanoq, Park Jiminning yuzidagi boyagi soxta muloyimlik bir soniyada yoʻqoldi. Uning oʻrnini mofiyalarga xos boʻlgan oʻsha shafqatsiz va gʻolibona nigoh egalladi. Jimin oʻzining baquvvat qoʻli bilan Yunsini belidan ushladi va uni shartta oʻzining tizzasiga oʻtqazdi

— Rolingni juda yaxshi oʻynading, mening kichik oʻyinchogʻim, — dedi Jimin pichirlab. Uning bu gaplari boyagi mehribonlik shunchaki Sokjinning ichini kuydirish uchun uyushtirilgan navbatdagi oʻyin ekanini yaqqol koʻrsatib turardi

Jimin shunday dedi-yu, qoʻlini Yunsining koʻylagi ostidan oʻtkazib, uning nozik sonini ogʻritib mahkam siqdi. Yunsi koʻzlarini yumib, bu ogʻriq va xoʻrlikka yana tishini-tishiga qoʻyib chidadi. Jimin qizning qarshilik koʻrsatishga majoli qolmaganidan foydalanib, uning lablariga yopishdi va vahshiyona boʻsa oldi.
Stol chetida turgan sodda Laura esa bu ochiqcha va jirkanch manzarani oʻz koʻzlari bilan koʻrib, uyatdan va qoʻrquvdan qayerga qarashni bilmay qoldi. Uning yuragi daxshatdan dukillab urar, bu koshonadagi hayot u oʻylgandan ancha xavfli va jirkanch ekanini endi butun vujudi bilan his qilayotgan edi.

Oradan uch soat oʻtdi. Park Jimin oʻzining qora kiyingan qoʻriqchilari qurshovida, kompaniyadagi mofiya ishlarini hal qilish uchun hashamatli mashinasida saroyni tark etdi.
Ulkan koshonada ogʻir va vahimali sukunat choʻkdi. Uyda faqat Nam Yiner, yangi xizmatchi Laura, ich-etini yeb bitirayotgan Kim Sokjin va ruhiy va jismoniy azoblardan holdan toygan Yunsi qolishgan edi.
Yunsi xonasidan chiqib, xira yoritilgan uzun yoʻlak boʻylab sekin odimlab kelardi. Har bir qadamida vujudi qaqshab ogʻrir, miyasida esa faqat Sokjinning oshxonadan rashk bilan chiqib ketgan paytdagi qahrli koʻzlari aylanardi. Shu payt yoʻlakning burilishidan Kim Sokjin chiqib keldi. Ikki sobiq sevgili gʻayriixtiyoriy ravishda bir-biriga juda yaqin masofada toʻqnash kelishdi.
Yoʻlakdagi havo bir soniyada muzlab qolgandek boʻldi. Yunsi qaltirayotgan qoʻllarini koʻksiga bosib, sevgilisining koʻzlariga cheksiz sogʻinch, dard va iltijo bilan tikildi. Uning tomogʻiga alamli yigʻi tiqilib keldi

— Sokjin... — dedi u bor-yoʻgʻi shuning ismini pichirlab aytolgan xolos. Bu birgina soʻzda uning barcha aytolmagan sirlari va chorasizligi yashiringan edi

Biroq Kim Sokjin uning koʻzlaridagi dardni koʻrmadi. Uning koʻz oldida faqat boya akasining tizzasida oʻtirib "sevgilim" degan, kecha tunda akasining ostida inqillab yotgan oʻsha "sotqin" qiz turardi. Sokjinning yuzida misli koʻrilmagan nafrat va jirkanish hissi paydo boʻldi. U Yunsiga nafrat bilan qarab, tishlari orasidan shunday sovuq va ayovsiz soʻzlarni otib chiqardi

— Yoʻlimdan chiqma, fohisha! — dedi u va Yunsini yelkasi bilan turtib, unga qayrilib ham qarashni istamay, shaxdam qadamlar bilan oʻtib ketdi

Yunsi eshitgan bu gapi zarbidan devorga suyanib qoldi. Sokjinning bu soʻzi Jiminning har qanday jismoniy azobidan va xoʻrligidan ming chandon ogʻriqliroq boʻlib, uning yaralangan yuragini butkul parchalab tashlagan edi. U yuzini kaftlari bilan yopib, devor poyiga sekin choʻkdi va unsiz yigʻlay boshladi...

Yunsi

────────────•◈•────────────

Shahar markazida savlat toʻkib turgan ulkan shisha binoda — Park Jiminning shaxsiy kompaniyasida ham hayot oʻz oqimida davom etardi. Jimin dabdabali ish xonasida, qora charm kreslosida oʻtirgancha, mofiya olamiga tegishli navbatdagi maxfiy hujjatlarni koʻzdan kechirardi. Uning yuzidagi sovuqqonlik va magʻrurlik bu yerdagi har bir xodimni titratishga qodir edi.
Shu payt xonaning ogʻir eshigi mutlaqo kutilmaganda, hech qanday taqillatishlarsiz shiddat bilan ochildi. Bu uydagi qoʻriqchilar yoki akasi Sokjin emas, balki Jiminning uzoq yillik goʻzal va ayyor kotibasi Kim Rita edi
Rita ostonada oʻzining goʻzal qomati va kalta koʻylagida jozibali jilmadi. U Jiminning feʼl-atvorini, uning qanchalik xavfli mofiya ekanini juda yaxshi bilsa-da, yigit bilan oʻrtalaridagi yashirin munosabatlarga tayanib, nihoyatda dadil qadamlar tashladi

— Kim Rita: Xayrli kun, sevgilim... — dedi u nozli va erkatoy ovozda.
Rita stol atrofidan aylanib oʻtib, hech qanday taraddudsiz Park Jiminning tizzasiga oʻtirdi. U oʻzining nafis qoʻllarini yigitning yelkasiga tashlab, uning boʻynidan quchoqlab oldi. U xuddi uydagi Yunsining oʻrnini bosmoqchidek yoki Jiminning yuragida oʻz hukmini oʻtkazmoqchidek erkalana boshladi.
Jimin esa uning bu kutilmagan harakatidan zarracha ham ajablanmadi.

Kim Rita

Rita jozibali koʻzlari bilan Jiminning oʻtkir va sovuq nigohlariga tikildi. U yigitning yelkasidagi qoʻllarini biroz mahkamroq qisib, lablarini burdi. U kecha Jiminni uzoq kutgan edi va buni endi yuziga solish vaqti kelgandi

— Nega kecha kelmading? — soʻradi Rita nozli oʻpkalash ohangida, uning ovozida ham erkalik, ham talabchanlik sezilib turardi

Jimin kreslosiga biroz suyandi, yuzidagi oʻsha xotirjam va sirli mofiya qiyofasi zarracha ham oʻzgarmadi. U Ritani tizzasida ushlab turgan boʻlsa-da, xayoli mutlaqo boshqa joyda — balki uydagi oʻxshash qiyofalar ustida edi

— Ishim bor edi, — deb qisqa va sovuqqonlik bilan javob berdi Jimin. U oʻz ishlaridan hech kimga hisobot berishni yoqtirmasdi, hatto qarshisidagi goʻzal kotibasiga ham.

Rita bu javobdan toʻliq qoniqmagan boʻlsa-da, baribir oʻzining eng asosiy va koʻpdan beri ichini tirnayotgan maqsadiga oʻtdi. U Jiminning yuziga yanada yaqinroq kelib, koʻzlarini uning lablariga qaratdi

— Qachon uylanasan menga?..

Bu savol xonadagi havoni biroz ogʻirlashtirgandek boʻldi. Jimin mofiya olamining eng yuqori choʻqqisida turgan, nikoh va oila kabi rishtalarga shunchaki oʻyin deb qaraydigan inson edi. Biroq u Ritani oʻzidan uzoqlashtirishni ham istamasdi, chunki ayyor kotiba hali unga koʻp ishlarida kerak boʻlishini yaxshi bilardi. U Ritaning belidan muloyim, ammo soxta bir eʼtibor bilan quchdi

— Sabr qil, sevgilim, — dedi Jimin past va ishonchli ovozda.

Shu lahzada Jimin qizni oʻziga mahkamroq tortdi va stol ustidagi ish telefoni apparatiga qoʻl uzatib, ichki aloqa tugmasini bosdi. U kompaniya xodimlariga sovuq va qatʼiy ovozda buyruq berdi

— Kelgusi ikki soat ichida hech kim mening xonamga kirmasin va bezovta qilmasin! — dedi u va goʻshakni joyiga qoʻydi

Jimin tizzasida oʻtirgan Ritaga gʻolibona nigoh bilan tikilib, uning kalta yubkasi ichiga qoʻlini tiqdi va yubkani shartta yuqoriga koʻtarib yubordi. Biroq, Rita yubkasi ostidagi yigitning qattiq qoʻlini toʻxtatishga urinib, uning bilagidan mahkam ushladi. Uning yuzida boyagi noz-karashma oʻrnini yillar davomida ichida toʻplanib qolgan alam va haqorat hissi egallagan edi. U Jiminning koʻzlariga tik qarab, bor alamini toʻkib soldi

— Aldama meni, sevgilim! Menga uylanaman deding... Lekin sen men bilan atigi bir marta jinsiy aloqada boʻlding va meni bulgʻading! Oʻsha tundan keyin esa menga nisbatan faqat sovuq munosabatdasan

Ritaning bu kutilmagan isyoni va uning yuziga aytilgan achchiq haqiqat xonadagi shiddatli ehtiros toʻlqinini birdan urib tushirdi. Park Jiminning koʻzlarida porlab turgan shahvat olovi oʻrnini daxshatli mofiya qahri egalladi. U oʻziga nisbatan bunday ohangda gapirilishini va talablar qoʻyilishini mutlaqo hazm qilolmasdi. U Ritaning bilagidan mahkam ushladi-da, uni hech qanday shafqatsizlarsiz tizzasidan yulqib, polga qattiq itarib yubordi.
Rita polga yiqilib, tirsagini urib oldi. Uning sochlari yuziga yoyilib, koʻzlaridan yosh quyila boshladi. Jimin esa oʻrnidan ohasta turdi, ust-boshini toʻgʻrilab, stol ustidagi telefon orqali oʻzining eng ishonchli odamini chaqirdi

— Xonamga kir, — dedi Jimin qisqa va sovuq buyruq bilan

Eshik zudlik bilan ochilib, ichkariga Jiminning oʻta sadoqatli, qora kostyum kiygan yordamchisi kirib keldi. Jimin poldagi qizga nafrat bilan qaragancha buyruq berdi

— Bu qizni bu yerdan yoʻqot. Bugundan boshlab u mening kompaniyamda ham, hayotimda ham yoʻq. Unga oʻz haddini eslatib qoʻy

Rita daxshat ichida Jiminga tikildi. Qoʻriqchi Ritaning bilagidan mahkam tutib, uni xonadan majburlab olib chiqib ketdi.

────────────•◈•────────────

Kuz faslining ilk oylari bo‘lib, borliq g‘amgin tusga kirgan edi. Osmondan go‘yo butun dunyoning dardi to‘kilayotgandek tinmay yomg‘ir yog‘ar, izg‘irin havo odamning suyak-suyagidan oʻtib ketgudek sovuq edi. Ko‘chada hamma qalin kiyinib, soyabonlar ostiga yashiringan bir mahalda, Kim Rita butkul yolg‘iz va chorasiz qolgan edi.
U Park Jiminning daxshatli buyrug‘idan so‘ng qo‘riqchilar tomonidan kompaniya binosidan shafqatsizlarcha haydab chiqarilgandi. Biroq, Rita aslida yomon qiz emasdi. U shunchaki Jiminning vaʼdalariga ishongan, aldangan bir begunoh edi. U yigitning aslida qanchalik qonxo‘r va shafqatsiz mofiya ekanini bugun o‘z ko‘zlari bilan koʻrdi. Uni polda xoʻrlab otib yuborgan yigitning oldiga qaytishni endi mutlaqo xohlamasdi. Ich-ichidan u bilan bogʻliq barcha narsadan jirkanib ketgandi.
Rita jimirlab turgan sovuq yomg‘ir ostida, Jiminning yonidaligida unga yoqish uchun kiyishga majbur boʻlgan osha yengil, ochiq libosida kompaniya tashqarisida, dabdabali bino yaqinida qaltirab turardi. Sovuq yomgʻir tomchilari uning koʻz yoshlariga aralashib yuzidan oqib tushar, yupqa ko‘ylagi muzdek tanasiga yopishib qolgandi. Lablari sovuqdan va qoʻrquvdan koʻkarib ketgan bo‘lsa-da, u binodan uzoqlashishga zoʻrgʻa kuch topardi.
U endi Jimin uchun shunchaki oʻyinchoq boʻlganidan, uning jirkach niyatlariga qurbon boʻlganidan oʻksib-oʻksib yigʻlardi.

Muzdek kuz yomg‘iri ostida qaltirab, ko‘z yoshlarini to‘kayotgan Ritaning cho‘ntagida birdan telefon tebrana boshladi. U titrayotgan barmoqlari bilan telefonini chiqarib, ekranga qaradi. Qo‘ng‘iroq qilayotgan inson uning yagona suyanchi, singlisi Su Zay Zay edi.
Rita chuqur nafas olib, ovozini imkon qadar yig‘idan xoli koʻrsatishga urinib, go‘shakni ko‘tardi:

— Eshitaman, Su Zay Zay...

Telefonning narigi tomonidan singlisining biroz xavotirli ovozi eshitildi

— Opa, ishdamisiz?

Rita atrofidagi sovuq yomg‘irga va kompaniyadan shafqatsizlarcha haydalganiga qaradi. O‘zining bu ayanchli ahvolini aytib, singlisini xavotirga qo‘yishni istamadi. Tomogʻiga tiqilgan alam yigʻisini zoʻrgʻa yutdi

— Imm... a, ha, shunday... Nega? Nima bo‘ldi?

— Opa, kvartiraning pulini to‘lash kerak deb egasi keldi. Keyin... oyimning davolanishi va dorilarining pulini ham zudlik bilan to‘lash kerak ekan. Shunga qo‘ng‘iroq qilayotgan edim...

Ritaning boshiga go‘yo muzdek suv quyilgandek bo‘ldi. Jimin uni ishdan haydadi, endi u uysiz, pulsiz va ishsiz edi. Ammo uning yelkasida kasal ona va yosh singlisining masʼuliyati turardi. U o‘zini qoʻlga olib, qatʼiy ohangda javob berdi

— Yaxshi... Men to‘layman, xavotir olma

Rita telefonni o‘chirdi. Qo‘llari sovuqdan qotib qolgancha, zudlik bilan bank ilovasiga kirib, o‘z hisobini tekshirdi. Ekranda yaltirab turgan raqamlarni ko‘rib, uning umidlari butkul parchalandi. Uning bank hisobida deyarli koʻp pul yo‘q edi. Bor-yoʻgʻi bir necha kunlik yegulik va yo‘lkira uchun yetadigan mayda chaqalar qolgan edi, xolos

Kasal ona, ijra haqi va bu mudhish chorasizlik... Rita sovuq yomg‘ir ostida boshi berk ko‘chaga kirib qolganini tushundi.

Su zay zay.17 yosh maktab bitiruvchisi

Soat 22:56.

Kim Rita sovuq kuz yomg‘iri ostida soatlab chorasiz kezib yurganidan so‘ng, nihoyat o‘zlarining ijaraga olingan g‘aribgina uyiga qaytib keldi. Uning yupqa libosi butkul xo‘l bo‘lib ketgan, vujudi muzdek qotib qolgandi. Kalitni qaltirayotgan barmoqlari bilan zo‘rg‘a qulfga tiqib, eshikni sekin ochdi.
Tashqaridagi yomg‘irning shuvillagan ovozi ortda qoldi. Ichkarida mutlaqo qorong‘ulik va og‘ir sukunat hukmron edi. Rita chiroqni yoqishga botinolmay, sekin dahlizga qadam qo‘ydi. Xonaning bir chetidagi kichkina to‘shakda uning yagona suyanchi, singlisi Su Zay Zay chuqur uyquda yotardi.
Su Zay Zay hozirgina maktabning 9-sinfini bitirgan, bor-yo‘g‘i 17 yoshli o‘ta intiluvchan va aqlli qiz edi. U har doim kelajakda shifokor bo‘lib, kasal onasini shaxsan o‘zi davolashni, opasining yelkasidagi og‘ir mehnat yukini yengillatishni orzu qilardi. Uning xona burchagidagi kichik stolida kitob-daftarlari hamon ochiq turar, qiz ko‘zlariga charchoq inib, dars ustida uxlab qolganini ko‘rish qiyin emasdi.
Rita sekin singlisining yoniga yaqinlashdi-da, uning ustiga tushib qolgan adyolni ohista to‘g‘rilab qo‘ydi. Uning begubor yuziga qarab turib, Ritaning ko‘zlaridan yana yosh sizib chiqdi. Cho‘ntaklaridagi pul butkul tugagan, kasal onasining dorilari va uyning ijra haqi esa qilichdek boshida turardi.

Ertasi kuni ertalabdan Rita pullarni topish ilon sirtidek sirpanchiq umid ekanini bilsa-da, yana shahar koʻchalariga yoʻl oldi. U kun boʻyi juda koʻp joylarni izladi. Turli idoralar, kafelar, doʻkonlar va mehmonxonalarga borib ish soʻradi. Biroq kecha kompaniyadan sharmandali tarzda haydalgani va qoʻlida yetarli tavsiyanomalar yoʻqligi sababli, hech qayerda unga zudlik bilan katta pul toʻlaydigan ish topilmadi. Qayerga bormasin, rad javobini olaverdi.
Kech kirdi. Umidsizlik botqogʻiga botgan, charchagan va chorasiz qolgan Rita nima qilishini bilmay, shahar markazidagi eng mashhur va shovqinli tungi klublardan birining qarshisida toʻxtadi. Bu yerda hayot butkul boshqacha, dabdabali va pul hamma narsani hal qiladigan dunyo edi. Rita chuqur va ogʻir nafas olib, yuragidagi qoʻrquvni yutdi. Bu joy oʻzining xavfli sirlari bilan uni qoʻrqitsa-da, singlisi va onasini qutqarish uchun oxirgi umid yoʻli sifatida shu klub eshiklarini ochib, ichkariga qadam bosdi...

────────────•◈•────────────

Kim Rita chorasizlikdan tungi klub eshiklarini ochib, mutlaqo notanish va xavfli dunyoga qadam bosayotgan ayni oʻsha daqiqalarda, dabdabali mofiya koshonasida hayot oʻz qonun-qoidalari bilan davom etayotgan edi.
Oshxonaning ulkan va zamonaviy pechlari qoshida yangi xizmatchi Laura kuymalanib yurar, uydagi ogʻir va siquvchi muhitga koʻnikishga harakat qilardi. U stol ustiga goʻshtli taomlar, pishiriqlar va turli tansiq yemaklarni ketma-ket joylashtirib, ularni birma-bir suzar edi. Laura oʻz vazifasini mukammal bajarishga urinar, chunki miyasida faqat shifokorning onasi haqidagi gaplari va bu uydan oladigan katta maoshi aylanardi.
Shu payt oshxonaning muhtasham eshigi ochilib, ichkariga bosh xizmatchi qiz Nam Yiner shoshilgancha kirib keldi. U devordagi soatga tahlika bilan qarab oldi-da, Lauraning yoniga yaqinlashdi. Uning ovozida Park Jiminning qatʼiy qoidalaridan qoʻrquv yaqqol sezilib turardi

— Vaqt boʻlib qoldi, dasturxonni tuza! — dedi nam yiner sekin, ammo buyruqomuz ohangda. Chunki xoʻjayinning uyga qaytish soati yaqinlashayotgan edi

Laura qoʻlidagi sochiq bilan idish chetini artarkan, boshini koʻtarib, muloyimlik bilan javob berdi

— Xoʻp, — dedi-yu, Laura zudlik bilan qimmatbaho chinnilar va kumush sanchqilarni ulkan stol ustiga tartib bilan joylashtirishga kirishdi.

Uchinchi qavatdagi yotoqxonasida oʻz tanasidagi jarohatlar va zasoslarni upalar bilan yopishga uringan Yunsi, nihoyat pastki qavatga tushib keldi. Uning ustida biroz ochiq, jozibador libos bor edi, ammo nigohlarida faqat oʻlim sovuqligi va chorasizlik aks etgandi. U oyoqlari qaltirab kelib, hashamatli dasturxon atrofidagi oʻz kursisiga oʻtirdi. Bu vaqtda mofiya Park Jimin hali kompaniyadan qaytib kelmagan edi.
Koʻp oʻtmay zinalardan Kim Sokjin ham tushib keldi. U oshxonaga kirib, stol toʻrida oʻtirgan Yunsini koʻrdi-yu, ichidagi nafrat olovi qaytadan alandi. Ammo u oʻzini tutishga urinib, indamay oʻz joyiga borib oʻtirdi. Xonada oʻta ogʻir va siquvchi sukunat hukmronlik qilardi. Laura va Nam Yiner stol chetida qoʻrquvdan qotib turishardi.
Yunsi Sokjinning bu sovuq munosabatiga ortiq dosh berolmadi. U koʻzlarida yosh bilan yigitga tikildi:
— Sokjin, men...

Yunsi libosi

Kim Sokjin uning soʻzini shafqatsizlarcha boʻldi, ovozi nafratdan titrab chiqdi

— Boshimni qotirma! Nima, senga akam yetmayaptimi? Qonmayapsanmi?!

— Meni eshit... — yigʻlab yubordi yunsi

— Xoʻp, gapir.

— Men majbur edim...

— Yolgʻon gapirishni ham eplolmaysan, bas qil! — dedi sokjin baqirib

— Sokjin...

Sokjin gʻazabdan oʻzini yoʻqotdi. Shartta oʻrnidan turib, shaxdam qadamlar bilan Yunsining oldiga bordi. U qizning nozik iyagidan baquvvat barmoqlari bilan juda qattiq ushladi, uni oʻziga qaratib, koʻzlariga qahr bilan tikildi

— Sen fohishasan! Akam kelishiga hali vaqt bor. Akam yoʻq ekan, men bilan oʻzingni qondir! — dedi u oʻz sevgilisini boshqasiga boy bergan alamli rashk bilan

Bu haqoratli gapni eshitgan Yunsi ortiq chiday olmadi. U bor kuchi bilan qoʻlini koʻtarib, Sokjinning yuziga tarsaki tushirdi! Xonada tarsaki ovozi aks sado berdi.
Sokjin kutilmagan zarbdan yuzini burdi, uning koʻzlarida endi faqat vahshiyona qasos hissi yongandi. U Yunsining bilaklaridan ushlab, uni shartta koʻtardi-da, barcha idish-tovoqlar turgan kechki ovqat stolining ustiga shafqatsizlarcha oʻtirgʻizib qoʻydi! Stol ustidagi chinnilar gʻiyqillab ketdi...

3 epizod. Tugadi .
.
.
.
.
.
Kanal : • 𝐅𝐑𝐄𝐍𝐙𝐘 𝐅𝐀𝐍𝐅𝐈𝐂𝐒 •
Author ....... #Laura_collins