My Devil
Suga uning ko‘zlarini qora mato bilan bog‘lab, sekin yurishga undadi. Nafasi tinch, qadamlarining ohangi sokin edi. Ular bir necha daqiqa yurishdi, so‘ng eshik ochildi. Ichkariga kirishgach, Suga matoni yechdi.
Hech qanday kishan, qon dog‘lari, qichqiriqlar, qiynalgan odamlar yo‘q edi. Faqat, qorong‘i, sukunat, ammo g‘alati tuyuldi.
Suga kulimsirab, sekin gapirdi:
— Ko‘rmasang, hayot biroz toza tuyular ekan-a…
Shu so‘zlardan so‘ng u chiqib ketdi. Eshik sekin yopildi.
Sofi jim turdi. Nafasni ham sekin olardi. Qulog‘iga avval hech narsa eshitilmadi, keyin esa...
Va asta, noaniq, uzoqdan chaqirilayotgan tovush:
Yuragi orqaga tortdi. Polda oyoqlari sovuqni his qila boshladi. Tana harorati pasayganini. Orqadan esa noaniq issiqlik esayotgandek. U qimirlamasdi, ammo qaddi tik tura olmadi. Hech kim tegmagan bo‘lsa-da, yelkasida qandaydir bosim bor edi,sezilarli darajada.
U baqirmoqchi bo‘ldi. Lekin ovoz chiqmadi. Quloqlari eshitmayotganday tuyuldi.
Yo‘q… ishlayapti.
Faqat bu xona… o‘z qoidalariga bo‘ysunadi.
Bir zumda devorda qora ekran yondi.
Ekranda o‘zi edi. Qaltirayotgan, ko‘zlarida iltijo, og‘riq va… o‘lim soyasi. Bu qiz u edi, lekin baribir tanimadi. Shu qadar charchoq, qo‘rquv, xavotir va umidsizlik birlashib ketgandiki, u o‘zidan yiroqlashib ulgurgan edi.
So‘ng eshik yana ochildi. Suga kirib keldi.
O‘sha iblisona, sekin, sokin tabassum bilan unga qaradi va so‘radi:
— Endi-chi?.. Turmushga chiqasanmi? Rozimisan?
Sofi qimirlamadi. O‘zini tutib turolmadi. Qattiq titray boshladi. Nihoyat, boshini egib deyarli piqqillagan ovozda, zo‘rg‘a gap qildi:
— Rozi… roziman… Iltimos… meni bu yerda qoldirmang… iltimos...
So‘zlari yig‘iga aralashib chiqardi.
2 oy oldin
Sofi 18 yoshda. Ammo u ko‘rgan hayot bu yoshga mos emasdi.
U bolaligidan boshlab dunyo nima ekanini juda erta tushundi.
Ota-onasi bilan bo‘lgan so‘nggi kuni uning xotirasida doimiy qorong‘ilikdek muhrlanib qolgan. O‘shanda u faqat sakkiz yoshda edi. Oilaviy sayrga chiqqan kuni, mashina kuchli yomg‘irda sirg‘alib, qarama-qarshi yo‘ldan kelgan yuk mashinasiga urildi. Ota-onasi shu joyning o‘zida jon berdi. Sofi esa mashina ichida og‘ir jarohat olgan holda hushidan ketdi.
U ko‘zini kasalxonada ochganida, yonida hech kim yo‘q edi. Endi u yolg‘iz edi.
Sovuq palatada, bolaligini o‘g‘irlagan hayot bilan yuzma-yuz turardi. Hech qanday qarindosh, hech qanday quchoqlovchi qo‘l, hech qanday “hammasi yaxshi bo‘ladi” deydigan hech kim yo‘q edi.
Shundan so‘ng uni yetimxonaga joylashtirishdi.
Sofi tashqi ko‘rinishi bilan hammaning diqqatini tortardi. Uzun, belidan pastga tushib turadigan tim qora sochlari, osmon rangidek moviy, beg‘ubor ko‘zlari va oppoq tiniq yuzi bor edi. Lekin uning eng go‘zal jihati bu emasdi
– Sofi yuragi bilan chiroyli edi. U juda mehribon edi. Har doim boshqalarga tabassum ulashardi. U ochiqko‘ngil, hammani birdek sevuvchi, boshqalarga yordam berishni yoqtiradigan qiz edi. Shu sababli yetimxonadagi bolalarning barchasi uni yaxshi ko‘rardi.
Ammo bu mehr, bu iliqlik yetimxona mudirasining yuragiga yetib bormasdi. Mudira – sovuq, qattiqqo‘l, qahrli ayol edi. Bolalarni har doim nazorat ostida ushlardi, mehr ko‘rsatishni esa yomon ko‘rardi. Ayniqsa, Sofi singari yuragi toza bolalarga nisbatan yanada sovuqroq bo‘lardi. Chunki Sofining mehribonligi – bu ayolning qanchalik rahmsizligini yaqqol ko‘rsatib turardi.
Vaqt o‘tdi. Yillar o‘tdi. Sofi ulg‘aydi. Endi u 18 yoshga yaqinlashayotgan edi. Bir kuni tasodifan mudira bilan boshqa bir ayolning gapini eshitib qoldi. Unda Sofini “xususiy mijozga” sotish rejalashtirilayotgani aytilardi. Bu gapdan keyin Sofining yuragi gupillab urdi. Qo‘rquv, hayrat va ishonchsizlik uni larzaga soldi.
O‘sha kechasi, yana bir bor qochishga harakat qildi. Yuragi “tezroq, tezroq” deb urardi. Tashqarida yomg‘ir yog‘ayotgan, havo qop-qorong‘i edi. Eshik tomon yurdi. Nafas olish og‘irlashdi.
Ammo u endigina panjara tashqarisiga chiqqanida, ortidan kuchli qo‘l tortib qoldi.
Qo‘riqchilar uni yana tutib olishdi. Qattiq itarib, qorong‘i, sovuq yerto‘laga qamab qo‘yishdi. O‘sha yerda bir necha kun qoldi. Qorong‘ilikda, ho‘l devorlar orasida o‘tirarkan, u ichidan chinqirib yig‘lagisi keldi, ammo tovush chiqarmadi. Chunki bilardi – hech kim yordamga kelmaydi.
Oradan bir necha kun o‘tdi. Nihoyat uni yerto‘ladan olib chiqishdi.
U zo‘rg‘a yurar, boshi aylanar, ko‘zlarida nur qolmagandi. Qarshisida bir nechta notanish erkaklar turardi.
Uni tomosha qilishdi.
Qo‘llari bilan yuzini silab, “tekshirishdi”.
U jim edi, ammo ichidan baqirardi: “Men odamman! buyum emas!”
To‘satdan ichidagi nimadir "qoch" degandek bo‘ldi. Sofi yugurdi. Yuragi tez urar, oyoqlari zaif, ammo yugurdi. Eshikdan chiqib, ko‘chaga otildi. Yomg‘ir hamon yog‘ayotgan edi. U faqat oldinga qarab yugurdi – orqasiga qaramadi.
Lekin… u ko‘chaga chiqishi bilan hech qayerga qaramay yugurdi va birdan,nurli faralar ko‘zini qamashtirdi. Qattiq tormoz ovozi, mashina signal chalishi… va qattiq zarba.
Tanasi havoda uchdi, so‘ng yerga qulab tushdi. Ko‘zlarida qora osmon, yuragida o‘chayotgan umid…
“Endi tugadi... deya pichirladi
…“Endi tugadi,” deya pichirladi Sofi. Ko‘zlari qora osmon tomon tikildi, yomg‘ir yuzini yuvayotgan edi – xuddi osmon uning o‘rniga yig‘layotgandek.
Qancha vaqt o‘tdi bilmayman. Nafas olishim og‘ir, yuragim sekinlashgan. Ko‘zlarimniochganimda, begona joyda edim.
Qora devorlar, baland shiftlar, har bir burchagidan sovuq, og‘ir aura ufurib turardi. Bu xona... go‘yo hashamatli qasr, lekin unda hayot emas, sir, qorong‘ulik yashardi.
Yotgan joyim – oppoq, katta karavot. Atrofida esa faqat qora rang – qora gilam, qora pardalar, hatto yostiqlarning cheti ham qora tusda.
O‘zimni zo‘rg‘a ko‘tarib o‘tirganimda, eshik ochildi. Xonaga begona yigit kirdi.
Uning yurishida sokinlik bor edi, lekin nigohi – sovuq, chuqur, tahlil qilayotgandek.Ko‘zlari qisiq, yuzida hech qanday ifoda yo‘q, go‘yoki ichida tuyg‘u degan narsa umuman mavjud emas. Sochlari quyuq qora, harakati og‘ir, lekin nazorat ostida. Bo‘yi baland, yelkasi keng — u xonaga kirmadi, xonani egalladi.
Men uni darrov tanidim — bu meni urib yuborgan yigit! Lekin hozirgi holat... bu yigit nimanidir ko‘proq xohlayotgandek ko‘rinardi.
U menga tikildi — uzoq, jim, harakat qilmasdan. Go‘yoki uning tim qora nigohi mening ruhimni yulib olayotgandek edi. Bu nigohda bir narsa bor edi — salbiy, qorong‘i, lekin ayni paytda maftunkor.
Men bu nigohdan qochmoqchi bo‘ldim, orqaga tisarildim. Lekin yigit bir qadam yaqinlashdi. Sekin o‘tirdi. Gapirmastan.Faqat qaradi. Go‘yoki u meni o‘rganmoqchiday, tomosha qilmoqda, ichimga kirib borayotgandek edi.
Bu qorong‘i xonada yanada begonasiradim. Ammo yigit birdan muloyimlik bilan gapirdi:
Uning ovozi past, tiniq, ammo mag‘lub etishga o‘rgangan edi. Bu gapda na hayrat, na samimiyat bor edi. Faqat, go‘yo u go‘zallikni emas, o‘lja sifatida ko‘rayotgandek.
Men hech narsa demadim.
Na “rahmat”, na “yo‘q”.
Faqat qotib qoldim.
Yigit asta qo‘lidagi tibbiy qutini olib, ehtiyotkorlik bilan meni jarohatimga malham surtib, bogʻlab qoʻydi.
Harakati yumshoq, lekin unda insoniylik yo‘q edi — xuddi robotdek. Ammo har bir harakatida unga tegish, egallash, o‘zlashtirish istagi sezilardi.
Avtor Pov
U birdan yaqinroq egildi, Sofining yuziga tikildi. Yuzlari oppoq, yonoqlari qizarib turgan, moviy ko‘zlari xuddi ko‘k osmon kabi tiniq. Sochlari belidan pastga tushgan, tim qora.
Uning bu betakror qiyofasi yigitning ichidagi zulmatni yoritardi.
Unga bu qiz kerak edi.
Shunchaki “yoqdi” degan so‘z yetarli emas — u bu qizni o‘zining bir qismi qilishni, o‘ziga bo‘ysundirishni xohlardi.
Bu sevgi emasdi. Bu... g‘alati, qoniqmas, kasal tuyg‘u edi. Va bu his endi uning yuragida o‘rnashdi. Asta, sekin, ammo kuchli ildiz otib ham boʻlgandi.
— Meni ismim Min Yoongi.
— Lekin istasang... Suga deyishing mumkin dedi va indamay chiqib ketti
Bu so‘zlar shirin eshitildi. Ammo ular ortida nima borligini Sofi hali bilmasdi.
Sofi uxlab qolganini o‘zi ham sezmay qoldi. Ertasi kuni tong sahar uyg‘ondi. Hamma joy jim. Yuragida yana o‘sha g‘alati bezovtalik. Sekin turdi. Endi oyoqqa tura olardi. Egniga kiygizilgan keng futbolkadan hayron boʻldi. Lekin xonadan tashqariga sekin chiqmoqchi boʻlib,eshik oldiga bordi.
Sofi sekin yurdi. Uy kattaligi bilan qo‘rquv uyg‘otardi — devorlar qora, shiftlar baland, derazalar panjarali. Barchasi go‘yo hashamatli, lekin sovuq. Yurib ketar ekan, har bir burchakni kuzatdi: osilgan qora rasmlar, stol ustidagi toza, ammo biron marta ishlatilmagandek idishlar. Bu uyda hayot yo‘q edi. Faqat qorong‘ilik va tartib. Har bir narsada nazorat bor edi.
Sofi mehmonxonaga yaqinlashganida orqasidan qattiq, sokin tovush eshitildi:
— Sen bu yerda nima qilayapsan?
U cho‘chib tushdi. Asta burildi. Bu Yoongi edi.
Endi yorug‘likda unga yanada diqqat bilan qaradi: qora shim, qora ko‘ylak, usti biroz ochiq. Belida qurol, oyoq kiyimi ham oʻzgacha did bilan tanlangan. Uning yurishida mafkura bor edi — bu yigit o‘z harakatini o‘ylamasdan qilmasdi.
— Men... faqat, uyni ko‘rmoqchi edim, — dedi Sofi ovozini titratib.
Yoongi jim qarab turdi. So‘ng, hech qanday emotsiyasiz ohangda dedi:
Sofi hech nima demadi. Yoongi unga yaqinlashdi, ko‘zlarining ichiga qaradi. Bu nigohda sovuqlik bor edi.
— Men mafiya rahbariman. Ko‘cha boshidan to narigi chegaragacha mening odamlarim yuradi. Bu uydan qochib ketaman deb o‘ylasang adashasan.
Men seni o‘ldirmayman.
Men seni sindiraman.
Bu so‘zlardan Sofi cho‘chib ketdi. Ammo Yoongi birdan ohangini yumshatdi:
— Lekin... sen boshqalardan farq qilasan. Menga yoqib qolding.
U yelkasini qisdi, keyin qo‘shib qo‘ydi:
— Agar xohlasang, bu yerda qolishing mumkin. Hech kim senga tegmaydi. Hizmatchi sifatida ishlaysan. O‘zingni xonang boʻladi.
Ovqat, kiyim, xavfsizlik — barchasi bo‘ladi. Faqat... bu yerda qoidalarimga bo‘ysunasan.
Sofi jim edi. Bu erkinlik emas edi, ammo u do‘zaxdan qochib shu joyga kelgandi. Hozir bu yer — yagona panoh.
— Qachongacha qolaman? — deya asta so‘radi u.
Yoongi unga bir qaradi. Bu nigohda javob bor edi:
