Love in Air
Taehyung, Jungkook va Song Kang oldida tizzalab o‘tirgan uch yigit qonga belangan, tanalarida sog‘ joy qolmagandi. Ular tinimsiz kechirim so‘rab, yalinib-yolvorishardi. Har bir nafaslari qo‘rquvga to‘la, ovozlari esa titrardi. Uch yigit esa, so‘zsiz, jonsiz nigohlar bilan ularning azobini kuzatardi.
Taehyung qo‘llarini cho‘ntagiga soldi. Yuzida hissiz, sovuqqon ifoda. U oldinda turgan yigitlarga qarab bir qadam oldinga yurdi. Uning oyoq ostidagi beton polga tomgan qon ovozi g‘alati jimjitlikda yangradi.
— "Bu safar omadingiz keldi," — dedi u past, sovuq ohangda. — "Lekin yana bir marta... faqat yana bir marta shunday qilganlaringni eshitsam, qayerga yashirinsangiz ham topaman."
Tizzalab o‘tirgan yigitlardan biri qoni aralash yig‘lab, oldinga cho‘zildi.
— "Iltimos... biz xato qildik... biz... bilmasdik... bu qadar ketishini..."
Tanaffus payti Maya, Zara va Lilly maktab hovlisidagi orqa skameykaga joylashib, hayajon aralash kulgu bilan suhbatlashayotgan edi. Har biri bo‘lib o‘tgan voqealarni bir-birlariga to‘lqinlanib aytib berishar, vaqt-vaqti bilan ko‘zlari kattalashib, bir-birlariga hayrat bilan qarashardi.
— "Nima endi… sizlar sevganlarga aylanib qoldinglarmi?" — dedi Lilly Mayaga qarab, qoshlarini ko‘tarib.
Maya biroz jim qoldi, keyin ko‘zlarini yerga tikib, boshini asta egdi.
— "Ha... boshqa ilojim yo‘q edi," — dedi sekin, yuragidagi chalkash tuyg‘ular ovoziga ham tushgan edi.
Zara tabassum bilan boshini chayqadi.
— "Nima qipti? Qara, qanday kelishgan, aqlli yigitlar-ku!"
Maya va Lilly bir-birlariga qarab jilmayib yuborishdi.
— "Ha, huddi Song Kangga o‘xshab, a?" — deb kuldi Lilly.
— "Hoooy, sizlar-chi!" — dedi Zara kulib.
Maktabdan uyga qaytayotgan payt telefonlari bir vaqtda "ding" etdi. Zara va Lilly ekranga qarashdi, so‘ng bir-birlariga hayrat va quvonch aralash qiyofa bilan qarashdi.
— "Bu... Taehyung va Song Kangdan!" — dedi Zara.
— "Kechki ovqatga taklif qilishyapti!" — dedi Lilly qiyqirib.
"Yo‘q" deyish qizlarning xayoliga ham kelmadi. Kulib, boshlarini qimirlatib, taklifga rozi bo‘lishdi.
Ammo shu payt Maya'ning telefoni jiringladi. U yuragini bosib, ekranga qaradi. Jungkook.
U chuqur nafas oldi, ichidagi g‘alati xavotirni yutib, telefonni ko‘tardi.
— "Sevgilim," — dedi Jungkook ohangida qat’iylig bor edi.
— "Eshitaman," — dedi Maya past ovozda.
— "Nima? Sevgiling bilan shunaqa sovuq gaplashasanmi?" — Jungkookning ovozida kinoya aralash g‘azab sezildi.
Maya jim bo‘lib qoldi. Javob topolmadi. Yuragida qorong‘ilik cho‘zildi.
— "Mayli, sevgilim," — dedi.
— "Hali yoshsan, o‘zim o‘rgatib olaman. 18:00 ga tayyor bo‘lib tur, ovqatlanishga chiqamiz."
— "Men bormayman... o‘zimni yaxshi his qilmayapman," — dedi Maya.
Jungkook bir lahza jim turdi, so‘ng gapirdi:
— "Yaxshi, unda avval shifokorga, keyin ovqatlanishga boramiz. Bahonang o‘tmaydi. Men aytgan vaqtga tayyor bo‘lib tur. Meni bilasan-ku, ortiqcha gap yoki harakatga majbur qilma."
Maya titrayotgan barmoqlari bilan telefonni sekin qo‘lidan tushirdi. Yuragi gupillab urardi. Osmondan asta qorong‘ilik tushayotgan, ichida esa allaqachon tun boshlangan edi...
Kechki payt. Maya ko‘zguga qarab sochini tuzatarkan, ataylab tanlagan libosiga yana bir bor ko‘z yugurtirdi. Bu oqish rangli, yelkasi ochiq, belini nazokat bilan ta’kidlab turadigan libos edi. Yuragida biroz hadik bo‘lsa-da, ko‘zlarida qat’iylik bor edi.
— “U meni nazorat qilmoqchi bo‘lsa, men unga bo‘ysunmasligimni ko‘rsataman,” — dedi o‘ziga pichirlab.
Restoranga kirganlarida birinchi bo‘lib Jungkookning nigohi Mayaga ilindi. U bir zum to‘xtab qoldi, keyin qoshlarini chimirib, ovozini past, ammo muzdek ohangda so‘radi:
— “Nega bunaqa ochiq kiyinding?”
Maya labini biroz tishlab, so‘ng jilmaydi:
— “Bu ochiq emas. Oddiy ko‘ylak. Dugonalarim ham shunday deyishdi.”
U javobni berar ekan, hatto unga qaramay, stoldagi Zara va Lilly tomon yurdi. Dugonalari unga quvonch bilan qarshi chiqishdi va uchovlon qahqaha bilan salomlashib, o‘tirishdi.
Ovqat davomida turli mavzular — yangi filmlar, maktabdagi g‘iybatlar, sinfdagi kulgili holatlar haqida gaplashildi. Maya har safar kulganida, Jungkook unga zimdan qarab o‘tirar, nigohlari esa doim boshqa yigitlar Mayaga qarayaptimi-yo‘qmi, shuni kuzatardi.
Ovqat yeb bo‘lgach, desert buyurtma berishdi. Taehyung so‘zsiz Lillydan ko‘z uzmay qarab o‘tirar, Song Kang esa Zara qarab sekin jilmayar edi. Jungkook esa asabiy, jim o‘tirib, stulga orqa suyanib, atrofni kuzatishda davom etardi.
Bir mahal qizlar turib, qo‘l yuvish xonasiga ketishdi. Ular qaytib kelganida, yigitlar o‘zaro qizg‘in suhbatga berilib ketishgan edi.
— “Qanday poyga haqida gaplashyapsizlar o‘zi?”
— “Vooy, nega jim boʻlib qoldingiz endi? Qiziqib so‘radim, aytinglar-da,” — dedi Zara biroz jahli chiqib.
— “Tae, aytsagiz-chi, qanday poyga?”
Taehyung chuqur nafas olib, boshini bir oz egdi:
— “Ertaga moto poyga bo‘ladi. Bizning nomimizdan Jungkook qatnashadi.”
Shu zahoti Maya kulib yubordi:
— “Unda... oldindan aytaman: mag‘lubiyat muborak bo‘lsin!”
Jungkook darrov boshini ko‘tarib, ko‘zlarini unga qadadi:
— “Hoy, moviy ko‘z! Mening lug‘atimda ‘mag‘lubiyat’ degan so‘z yo‘q.”
— “Rostanmi? Unda garov bog‘laymiz.”
Jungkook stulga qulayroq o‘tirib, labining bir chekkasida ishonchli tabassum bilan so‘radi:
— “Mayli, agar men yutsam-chi?”
— “Agar yutqazib qo‘ysangiz, munosabatlarni tugatamiz. Meni tinch qo‘yasiz.”
Jungkook bir oz jim qoldi. So‘ng sekin, past ohangda, ammo aniq so‘zlar bilan javob berdi:
— “Agar men yutsam, nima desam — so‘zsiz bajarasan. Va... munosabatlarni uzish haqida gap bo‘lishi ham mumkin emas. Yana... agar yutsam, o‘sha yerning o‘zida menga bo‘sa sovg‘a qilasan.”
Bu so‘zlarni eshitgan Maya bir zum sukutga cho‘mdi. Ko‘zlari katta ochilib, lablari yarim ochilganicha unga tikildi.
— “Siz... jiddiy gapiryapsizmi?” — dedi u nihoyat.
Jungkook orqaga suyanib, kuldi:
Maya o‘zini tutdi, boshini yengil ko‘tarib, nigohini unga qaratdi:
— “Hecham. Ishonaman — yutqazasiz.”
U qo‘lini uzatdi. Jungkook ko‘zlarini qisib, kulgancha uning nozik kaftini tutib, labiga olib bordi.
Maya tez qo‘lini tortib oldi, yuzi qizarib ketdi. Lilly engashib sekin qulog‘iga shivirladi:
— “Bekor qilding-da. U nima so‘rashini bilmaymiz-ku...”
Qizlar – Maya, Lilly va Zara – maydonga yetib kelishdi. Atrofda odam gavjum, havoda esa benzinga qorishgan adrenalin hidi anqib turardi. Uzoqdan yigitlar kulib ularni qarshi olishdi. Taehyung qo‘l silkitib:
— “Kelishdi omadli farishtalarimiz!” — dedi.
Lilly kulib javob berdi:
— “Farishtami yo falokat keltiruvchimi — bilmadik endi!”
Maya esa yigitlar tomonga yurarkan, ko‘zlarini faqat bir odam — Jungkookdan uzolmasdi. Uning ichida g‘alati hislar uyg‘onayotgan, yuragi tez urardi. Jungkook to‘g‘ri uning oldiga keldi.
— “Sevgilim...” — dedi u, mayin ovozda.
U Mayani belidan quchdi, lablarini uning yonoqlariga bosdi:
— “Omad tilagin yetadi menga.”
Maya bir zum jim bo‘lib qoldi. Yuzlari qip-qizil bo‘lib ketdi. Nafas olishi og‘irlashgan, nimadir deyishga harakat qilgandek lablarini qimirlatdi, lekin ovozi chiqmadi.
Jungkook jilmayib, sekin uni qo‘yib yubordi va mototsikliga qarab yo‘l oldi. O‘tirarkan, shlemini kiyib, oynasining ostidan ko‘z qisdi.
Maya esa joyida qotib qolgandi.
Zara yonidan sekin turtdi: — “Duo qilib turibsanmi, to‘g‘risini ayt, Jungkook yutmasin deb!”
Maya unga qarab jahl bilan:
— “Hoy, Zara!” — dedi.
Shunda Lilly kulib keldi, uni quchib oldi:
— “Bo‘ldi, hammasi yaxshi bo‘ladi. O‘ylayverma. Jazosi... bitta qaynoq tun!” — deb ko‘z qisib kulib yubordi.
— “Voy, sen ham shunaqa deysanmi?!” — dedi Maya, peshonasiga urib, asabiy jilmaydi.
Kechki payt. Havo salqin. Poyga tugadi.
Odamlar qarsak chalmoqda. Poyga yakuniga yetdi. Jungkook finish chizig‘idan birinchi bo‘lib o‘tdi.
Maya joyida to‘xtab qoldi. Nafasi ichiga tushdi. Ko‘zlari katta ochilgan, yuragi esa endi yanada qattiqroq urmoqda.
Taehyung, Song Kang va boshqa yigitlar Jungkookni tabriklab, quchoqlashib, mototsikliga qarsak chalishmoqda. Jungkook shlemini yechdi va... to‘g‘ri Mayaga qaradi.
U barmoqlari bilan:
— “Yonimga kel.”degandek ishora qildi
Maya boshini yo‘q degandek chayqadi. Ammo Jungkookning nigohi qat’iy edi. U mototsikldan tushdi va sekin, ammo dadil qadamlarda Mayaga yaqinlashdi.
Mayani oldiga kelib, bir soniya jim qarab turdi. So‘ng sekin uning iyagidan ushlab yuzini o‘ziga qaratdi... va ehtirosli bo‘sa oldi.
Uning lablari Mayaning lablariga bosilganda, Maya ko‘zlarini yumdi. Atrofdagi shovqin, odamlar, hammasi xira eshitilardi. Butun dunyo faqat ular atrofida aylana boshlagandek tuyuldi.
Bu bo‘sa qisqa emasdi. Uzoq davom etdi. Hissiyotga to‘la, ehtirosli va yurakni titratadigan.
10 daqiqa o‘tgach, nihoyat, lablar ajraldi. Ular bir-birining peshonasiga suyangancha, nafas olib turishardi.
Jungkook past ovozda pichirladi: — “Men boshqa chidolmayman...”
U Mayaning qo‘lidan tutdi, birdan tortib o‘z mashinasiga tomon sudradi. Maya qarshilik ko‘rsatishga ulgurmadi.
— “Jungkook, to‘xtang! Qayerga...”
Orqadan Lilly va Zara yugurib kelishdi: — “Hoy! Nima bo‘layapti? Voy, ular qayerga ketishyapti?!”
Taehyung va Song Kang yo‘llarini to‘sib chiqdi. Taehyung Lillyga jiddiy qarab dedi:
— “Ularning ishiga aralashmang. Hozir ularning orasida hal qilinadigan narsa bor.”
Zara hayron bo‘lib, Song Kangga qaradi:
— “Lekin Jungkook g‘alaba qildi-ku! Endi nima bo‘ladi?”
Song Kang jilmaydi: — “Endi... qiz o‘z garovini bajaradi,deb kuldi
Mashina ichida. Havo jim. Yuraklar esa tez urardi
Jungkook hech nima demasdi. Uning koʻzlari yoʻlda. Lekin qoʻllari, Mayani sonlarini,bazida esa belidan ushlab ketardi. Mashinani shunday tezlikda haydardiki. Maya hatto qimirlolmasdi.
— “Qayerga ketayapmiz?” — dedi sekin.
Jungkook unga qarab jilmaydi.
— “Garovni yoddan chiqardingmi, moviy ko‘z?”
Maya yuragi yanada tez urib ketti, beixtiyor labini tishladi. Bu yigit uni nima qilmoqchi?
Mashina shahardan uzoqlashdi. So‘ng tog‘ etagidagi yolg‘iz villa oldida to‘xtadi. Atrof sokin, faqat tun quchog‘ida yulduzlar chaqnardi. Jungkook mashinadan tushib, Mayaning eshigini ochdi.
— “Tush,” — dedi buyrug‘imsimon ohangda.
Maya yuragi gursillab, sekin mashinadan tushdi. Ular villaga kirdilar. Ichkarisi sokin, atrofda xira chiroqlar. Hamma narsa jimjit.
Jungkook unga sekin yaqinlashdi. Uning ko‘zlarida ehtiros, g‘azab va shu bilan birga bir oz mehr aralashgan edi.
— “Sening menga qaramayotganing, meni ranjitadi. Sening boshqa yigitlarga jilmayishing... meni polapon emas, hayvonga aylantiradi.”
U bir qadam yaqinlashdi. Maya orqaga chekindi, yuragi yana battar ura boshladi.
— “Men... bu faqat garov edi. Hazil...”
Jungkook uning belidan quchib labiga sekin tegdi:
— “Men hazilni yoqtirmayman, Maya. Ayniqsa, yuragim bilan o‘ynalsa.”
U Mayani labiga labini bosti.
Bo‘sa... bu safar boshqacha edi. U chuqur, uzoq, yanada ehtirosli edi. Maya ko‘zlarini yumdi. Qarshilik ko‘rsatmoqchi bo‘ldi... lekin tana yurakdan o‘zcha yashayotgan, unga bo‘ysunmasdi.
Bo‘sa yana davom etdi. Jungkook Mayaning lablaridan yuziga,boʻyniga koʻchdi. Maya har boʻsada titrardi.
U pichirladi:
— “Sen menga tegishlisan. Men seni ko‘zlar bilan emas, yuragim bilan tanladim.”
Maya nihoyat ko‘zlarini ochdi. Yengil nafas olar, yuragi titrar, lablari esa titroq bilan jilmayardi.
—" Lekin men sizdan qoʼrqaman, Jungkook...”
Jungkook uning peshonasidan bo‘sa olib, past ovozda shivirladi:
— “Endi qorqma. Chunki bu tunni... sen menga butkul bag‘ishlaysan.”
U Mayani sekin yotoqxona tomon yetakladi...
Xonada faqat chiroqning xira nuri, devorga tushgan soya... va jimjitlik bor edi.
Jungkook Mayaning bilagini ushlab, sekin o‘ziga tortdi. Uning ko‘zlari qorong‘ida yaltirab turardi, lablari esa titrab:
— “Men seni bugun butkul his qilmoqchiman...” — dedi pichirlab
Jungkook sekinlab uning yuzini siladi, lablaridan bo‘sa oldi. Bu bo‘sa avvalgi kabi emas edi — bu bo‘sa egalik, azobli sog‘inch va ehtiros bilan to‘la edi. Maya labini tishlab ko‘zlarini yumdi.
— “Jungkook...” — dedi nihoyat, ovozi titroq bilan.
Ular bir-birlariga tik boqishdi. So‘ng Jungkook asta unga yaqinlashdi. Mayaning belidan ohista quchib, uni karavotga olib bordi. Maya hech nima demasdi — bu sukut taslim bo‘lish emasdi, bu sukut ishonch edi.
Uning ko‘ylagini yelkalaridan sekin tushirar ekan, lablarini bo‘yini bo‘ylab oʻz izlarini qoʻyib borardi.Maya titrar, nafas olishi og‘irlashardi. Uning yuragi go‘yoki yorilayotgandek urardi.
Jungkook lablari bilan unga har bir harakatida:
— “Sen menga tegishlisan” — deb aytardi.
Jungkook Mayani ehtiyotkorlik bilan yotqizdi. Mayani yuzlari qizarib letgandi. Jungkook buni sezib kulib qoʻydi va yanoqlaridan boʻsa olib,pastlab koʻkraklarini ezib huddi yoshbolaga oʻxshab soʻrishni boshladi, bu holat Mayaga azob bilan zavq ham berardi. Jungkook bir qoʻli bilan koʻkraklarini ezib oʻynasa,ikkichi qoʻli bilan Mayani namlanishi uchun ostini uqalardi. Uni namlanganligini bilib lab chetida kulib,oʻrnidan turdi va kiyimlaridan halos boʻldi. Maya Jungkookni aʼzosini koʻrib koʻzlari kattalashib ketti
— Jjungkook...kerakmas...menga sigʻmaydi...dedi duduqlanib
Jungkook kulib Mayani oyoqlari orasiga joylashib " toʻgʻri bir oz ogʻriydi, lekin menga oʻzing topshirsang bu senga ham yoqa boshlaydi" deb aʼzosini tiqib yubordi
Mayani qichqirigʻi butun uyni tutdi
— oling.....oʻlib....oʻlib....qolaman hhhmmmm Jungkook... iltimos
— hhmm judayam torsan sevgilm hmm bir oz chida mmm
Jungkook yana bir bor zarb bilan kirib, Mayani butunlay egalladi.
Mayani belini koʻtarib,orqaga tistarilishga uringani koʻrib,boʻsa olib chalgʻitishni boshladi. Mayani ovozi boʻsa sababli deyarli chiqmay qoldi. Jungkook buni sezib tempni oshirishni boshladi, Mayada birinchi boʻlgani uchun bu aloqa,unga oson oʻtmadi. Lekin Jungkook unga qoʻpollik qilmadi
2soatlik aloqadan qongan yigit sevgilisini ichiga boʻshanib,ustiga oʻzini tashladi. Ikki tana ham chiqur chuqur nafas olishardi
Maya Jungkook aʼzosini chiqarmaganidan hali ham ogʻriq his qilardi.
— Oling... iltimos...menga...ogʻriq... beryapti... deb yigʻlab yubordi,yuzini yostiqqa bosib.
Jungkook tez aʼzosini chiqarib, sevgilisini bagʻriga bosib," sevgilm bu senda birinchisi,shunga qattiq ogʻriq beryapti,deya peshonasidan oʻpdi va
— “Sen bugun meniki bo‘lding, Maya...” — deb shivirladi Jungkook uning qulog‘iga, endi seni hech qachon qoʻyib yubormayman,faqat menikisan,faqat meniki dedi. Maya indamay yotar,gapirishga ham kuchi qolmagandi
Jungkook Mayani koʻtarib yuvinish xonasiga olib kirib ketti
Deraza pardasining orasidan nur sochilib, xona ichini asta yoritayotgan edi. Hamma narsa jim, xotirjam. Tashqaridan faqat qushlarning mayin sayrashi eshitiladi.
Maya ko‘zlarini asta ochdi. Boshi Jungkookning baʼrida, yuragi esa go‘yoki haligacha tungi lahzalardan entikib turardi. Bu yurak... hali ham Jungkook uchun urayotgandi.
Unga asta qaradi. Jungkook yonida yotardi. Uning qoʻllari Mayaning belidan oʻralgan.Yengil nafas olib, yuzida bolalarcha sokinlik bilan uxlab yotgan edi. Maya bir zum unga termulib qoldi. Uning keng yelkasi, yuzlari,lablarining chetida sekin jilmayish...
Kecha – ehtiros edi. Bugun esa..u yoqimtoy boʻlib uhlab yotardi.
Maya asta o‘rnidan turdi. Yelkasiga adyolni tortib, karavot chetida jim o‘tirib qoldi. Ko‘zlarida hayrat, ichida esa chalkash hislar: baxt, qo‘rquv, istak, pushaymon...
Orqasidan iliq qo‘llar uning beliga o‘raldi. Jungkook uyg‘ongan, unga orqasidan quchoqlagan edi.
— “Qayoqqa?” — deb pichirladi Jungkook uning qulog‘iga.
Maya indamadi. Yuragini tinchlantirishga urinar, ammo lablari titrar edi.
— “Men hali oʻzimda emasman... kecha haqiqat edi, to‘g‘rimi?” — dedi Maya nihoyat, ovozi past.
Jungkook uning yelkasiga bo‘sa olib, javob berdi:
— “Bu kecha emas, Maya. Bu endi biz.. Men seni shu qadar istadimki, har bir qarich badanining yod oldim. Endi senga qarab turib, yana ketishingga toqat qilolmayman.”
Maya ko‘zlarini yumdi. O‘zining ichi ham shunday his qilayotganini bilardi. Ammo yuragi haligacha qo‘rquv bilan to‘la edi. Bu sevgimi? Bilmasti.
— “Jungkook... meni tashlab ketmaysiz toʻgʻrimi?.” — dedi u asta koʻzlaridan yoshlari yanoqlariga tushib
Jungkook undan ajralmay, yuzini yelkasiga qo‘ydi:
— “Men seni hech qachon tashlab ketmayman,doim sen bilan boʻlaman. Har kuni, har daqiqa.”
Maya sekin orqasiga burilib, unga qaradi,koʻzlarida ikkalanish bot edi.Jungkook yuzilaridahi yoshlarini artib,boʻsa olishni boshladi.Boʻsa oʻzgacha ikki qalbning sevgisiga hamohang tarzda edi.