FRACTURED HEARTS
Maya va Jin tobora bir-birlariga bog‘lanib borishardi. Dastlab begonadek bo‘lib ko‘ringan ikki qalb, endi bir-birining yurak urishini eshitadigan darajada yaqin edi. Jin Mayani hammadan qizg‘anardi. Kimdir unga uzoqroq boqsa, ichidan qizil alangalar o‘rmalab chiqardi. Ayniqsa ziyofatlarda... ularning orasidagi nozik rishtalar yanada sezilarli bo‘lib ketardi.
Maya esa... u avvalgidek emasdi. So‘nggi vaqtlarda tez-tez yig‘lardi. Ba’zida nima sababdan yig‘layotganini o‘zi ham bilmasdi. Uning ko‘zlari tinimsiz to‘lardi, yuragi bir g‘alati og‘riq bilan qisilardi. Kayfiyati esa, go‘yoki bahorgi ob-havo — bir issiq, bir sovuq. Jin esa hammasiga chidadi. Hech qachon indamadi. Faqat Mayaning ko‘ngli xira bo‘lmasin deb, har bir injiqligini ko‘ngilli ado etardi.
O‘sha kuni Maya butun tun koʻngli behuzur boʻlib qayd qilib uhlolmay chiqdi. Tongga yaqin esa holsizlanib uhlab qoldi.
Jin esa tongda muhim ish uchun uydan erta chiqdi. Lekin yuragi tinchimadi. Soat 12:36da ishlarining orasida telefonidan uyga o‘rnatilgan kamerani yoqdi. Yuragi bir silkinib ketdi... Maya hali ham yotoqda edi. Ko‘zlarini choyshab bilan bekitgan, hech kimga javob bermay yotardi. Harakati yo‘q, ovozi esa shivirlab chiqayotgan yig‘iga o‘xshardi.
Jin darhol ishini yig‘ishtirib, uyga shoshildi.
U yotoqxonaga kirib, sekingina yoniga o‘tirdi. Mayaning sochlarini silab, mehr bilan pichirladi:
— Qulupnayim... nima bo‘ldi? Yaxshimisan? Biror joying og‘riyaptimi?
Maya chuqur nafas olib, choyshabni sekin tushirdi. Jinning ovozini eshitishi bilan ko‘zlari yana to‘lib ketdi. Bir zumda bo‘yniga osilib quchoqlab oldi. Ammo birdan esiga tushdi — u Jin’dan ranjigandi.
Yumshoq quchoqdan ajrab, yuzini burdi:
Jin kulimsirab, uning yuziga ohista qaradi:
— Voy, qulupnayim... men senga nima qildim, a? Nega hafa bo‘lding?
Maya lablarini burib, xuddi o‘ynoqi boladek zarda bilan dedi:
— Menga qaramay ketib qoldingiz... butun kecha uxlamadim. Hozir ham holim yo‘q. O‘zimni yomon his qilyapman...
Jin jiddiylashdi. U sekin bosh irg‘adi:
— Unda seni hozir shifoxonaga olib boraman.
Shunday deb Mayani bag‘riga ko‘tardi. Ammo o‘rnidan turgan zahoti ko‘zlari beixtiyor Mayaning oppoq, yupqa ko‘ylak ostidan ko‘rinib qolgan sonlariga tushdi. Nigohi yumshoq, ammo keskin tus oldi. Bir zum to‘xtadi, so‘ng:
— Yo‘q, bunday chiqa olmaysan. Kiyiming juda kalta.
U Mayani yana yotoqqa yotqizdi. O‘zi esa garderobga kirib, yopiqroq, uzun bir ko‘ylak olib chiqdi. Maya unga qarab yostiqqa yuzini yashirib, bolalarcha erkalanib gapirdi:
— Men buni kiymayman... sal yengilrog‘ini kiyaman...
Jin chuqur nafas oldi, so‘ng ohangini pasaytirib, jiddiy gapirdi:
— Faqat mening oldimda yengil kiyinishing mumkin? Qulupnayim, men sening tanangni boshqalarga ko‘rsatishni istamayman. Hatto bir qarichini ham. Sen faqat menga tegishlisan...
Maya bu so‘zlardan cho‘chib ketdi. Jinning ovozida rashk, muhabbat, qo‘rquv... hammasi aralash edi. U jim qoldi. Ortiqcha so‘z aytishni istamadi.
Jin ehtiyotlik bilan Mayaga uzun ko‘ylakni kiydirib, uni bag‘riga oldi.
Sevimli ayolini xuddi shisha idishga o‘xshatardi — bir lahzalik e’tiborsizlikda sinib ketadigandek. Shifoxonaga kirishgach, Maya bilan yonma-yon yurdi, so‘ng qon tahlillarini topshirishdi.
Maya qo‘lini Jinning kaftidan chiqarmasdi. Xuddi u ushlab turgan qo‘l hayotining yagona tayanchi bo‘lib qolganidek. Jin esa bu holatdan aslo bezovta emasdi.
Aksincha, Mayaning har bir erkaligi, har bir bolalarcha harakati uning ko‘zida dunyodagi eng go‘zal manzara edi.
Tahlillar tugagach, ular shifokor xonasiga kirishdi. Jin Mayani sekin yotoqga o‘tqazdi, so‘ng shifokorga jiddiy ohangda:
— Iltimos, UZI orqali to‘liq tekshiruvdan o‘tkazing. Yuragim joyiga tushmayapti...
Shifokor, ularga qarab, ajablanib bosh irg‘adi. Bu baland bo‘yli, qattiqqo‘l ko‘rinishdagi erkak, yonidagi mitti, qizaloqqa qarashi juda yumshoq edi. Har bir so‘ziga quloq solar, har bir istagini birinchi o‘ringa qo‘yardi. Odatda bunday yigitlar bunchalik mehribon bo‘lmaydi, degan fikr shifokorning ko‘nglidan o‘tdi.
Tekshiruv xonasiga kirgach, Jin yana Mayani bag‘riga olib, unga ko‘maklashdi.
Maya tekshiruv stoliga yotdi. U biroz xavotirli edi, sovuq apparatning teginishidan titray boshladi.
Jin sekin egilib, yuzi Mayaning bo‘yniga yaqinlashtirib, pichirladi:
— Qulupnayim, men shu yerda turibman. Hech narsadan qo‘rqma, maylimi?
Maya bosh irg‘ab, yengil jilmayishga harakat qildi. Ammo ichida qandaydir g‘alati tuyg‘u to‘lqinlanar, yuragi tez ura boshlagandi.
Shifokor tekshiruvni yakunlab, bir muddat monitorga termulib qoldi. So‘ng jilmaydi va ularning ikkalasiga birma-bir qarab:
— Tabriklayman... sizlar yaqinda ota-ona bo‘lasizlar!
Jin chuqur nafas olib, sekin gapirdi:
— N-nima? Rafiqam homilador... rostdanmi?
Shifokor yana bosh irg‘adi:
— Ha, kichkintoy allaqachon 3 oylik. Yuragi uryapti, juda tiniq.
Maya hayratdan ko‘zlarini katta-katta ochdi. Nafasi ichiga tushib ketdi:
— Uch oylik?.. Nega men hech narsa sezmadim?
Shifokor iliq tabassum bilan tushuntirdi:
— Bu sizning birinchi homiladorligingiz. Ko‘pchilik ayollar dastlabki belgilarni payqamaydi. Ayniqsa ruhiy tushkunlik, stress bo‘lsa — tana o‘zgarishlarga vaqtincha javob bermasligi mumkin.
Maya Jin tomon qaradi. Uning ko‘zlari to‘lgan, hayrat, baxt va mehr aralash porlayotgan edi. Jin sekinlik bilan uning qo‘lini ushlab, pichirladi:
— Sen menga dunyodagi eng bebaho sovg‘ani beryapsan, qulupnayim...
Maya esa hali ham hayratda, lekin ichida asta-sekin issiq, iliq hislar uyg‘onib borardi.
Albatta, quyidagi sahnada Maya homilador ekanini anglaganidan keyingi hissiy o‘zgarishlari,
Shifoxonadan chiqqach, Jin mashinani sokin, sekin yuruvchi yo‘ldan haydab borardi. Mayaning qo‘li uning qo‘lida, barmoqlari orasidan shunchalik kuchsiz siqilayotgandiki, Jin yuragida nimadir muzlab eriyotgandek bo‘lardi.
— Hali ham ishonolmayapman… — dedi Maya xuddi o‘z-o‘ziga gapirayotgandek.
— Men esa seni yana bir bor sevib qoldim, — deya jilmaydi Jin, ko‘zlarini yo‘ldan uzmagan holda.
— Maya jim qoldi, nigohi oynadan tashqariga qadaldi. — Men bu bolaga yaxshi ona bo‘la olamanmi?
Jin mashinani to‘xtatdi. Uning jiddiy, lekin yengil tabassumli chehrasi Mayaga qaradi. U asta egilib, Mayaning qo‘lini lablariga bosdi.
— Sen menga hayotimni sovg‘a qilgan qizsan. Endi esa mening hayotimni to‘ldiradigan farzandimning onasisan. Sen eng yaxshi ona bo‘lasan, men bunga ishonganim uchun, seni tanlaganim.
Mayaning ko‘zlari yana yoshga to‘ldi. Ammo bu safar bu yoshlar ichidan to‘kilayotgan qo‘rquv emasdi — bu iliqlik, yengillik va... bu baxt edi.
Uyga qaytgach, Jin Mayani bag‘riga bosgancha yotoqqa olib chiqdi. Uni yumshoq yostiqlarga yotqizib, ko‘rpaga o‘rab qo‘ydi.
— Bugundan boshlab sen hech narsa qilmaysan. Faqat dam olasan. Ovqat tayyorlash — meniki.
Hatto sochingni tarash,
yuvinish ham— meniki, — dedi Jin ohangida bolalarcha mehr bilan.
— Shunday bo‘lsa... sochimni bugunoq yuvib qoʻyasizmi, janob Jin?
— Agar hohlasang, bugun vannaga gul barglari solib, senga musiqa ham chalib beraman.
Jin uchun esa shunchaki homilador rafiqasi emas, — uning sevimli rafiqasi, endilikda esa bo‘lajak farzandining onasi edi.
Kunlar shu zaylda o‘tardi, lekin bugun... bugun maktabga borishni istamadim. Imtihonim borligini bilsam-da, Jinni ko‘rgim keldi. Uni quchoqlashini, “mitti qulupnayim” deyishini eshitgim keldi. Qornim ham endi ancha bilinib qolgan — homilam olti oylik edi. Bu ko‘rinishda maktabda yurish menga yoqmasdi, lekin hamma Jinning rafiqasi ekanligimni bilganidan keyin hech kim e’tiroz bildirolmasdi.
Jinning kompaniyasiga kirib borar ekanman, xodimlar hurmat bilan bosh egib, salom berishardi. Lift yoniga yetganimda esa... Taehyungni ko‘rdim. U avval menga, so‘ng qornimga qarab qo‘ydi. Men indamay zinaga qarab yura boshladim. Orqamdan uning sokin ovozi eshitildi:
— Chiqaver, zinada qiynalasan. Yuqoriga chiqishing oson bo‘lmaydi.
U to‘g‘ri aytgandi. Nafaqat zinaga, yurishga ham qiynalayotgandim. Sekin qadamlar bilan liftga yo‘l oldim. Taehyung ham men bilan birga liftga kirdi. Biz indamay yuqoriga ko‘tarildik. Jinning xonasi joylashgan qavatda Taehyungning ham xonasi bor edi. Men yerga qarab turgandim. U lift tugmasini bosdi-da, yumshoq ovozda dedi:
Indamay, bosh egib, asta chiqdim. Yuzimda qizil rang paydo bo‘ldi, ammo o‘zimni tezda bosdim.
Jinning xonasiga kirganimda esa... ko‘rgan manzaramdan yuragim o‘rtanib ketdi. Kotibasi Jinning yelkasini uqalab, hiringlab kulardi. Jin esa ko‘zlarini yumgancha unga jilmayib, nimadir deb gapirardi.
Tez yurib borib, kotibaning sochidan tortdim va yerga uloqtirdim. Jin ham, kotiba ham hayrat bilan menga tikilib qolishdi. Ko‘zim Jinning oldida turgan, hali sovushga ulgurmagan qahvaga tushdi. Hech ikkilanmay, uni kotibaning qo‘liga quyib yubordim,va qatʼiy gapirdim.
— Yana erimning oldida likkilasang, bu safar butun badaning jizg‘anak bo‘ladi. Endi yo‘qol!
Kotiba avval menga, keyin Jinga qaradi. So‘ng yig‘lab, xonani tark etdi.
Jinning yuzidagi o‘sha tanish sovuqlik yana qaytgandi. Menga g‘azab bilan tikilib qaradi. Uning nigohida nafaqat jahli, balki hafsalasi pir bo‘lgan erkakning alamli qarashi bor edi.
— Nima qilding, Maya?! — dedi u.
— Bu yer bolalar o‘ynaydigan joy emas! Juda erkalab ketyapsan.
Men qotib qoldim. Bir soniyaga yuragim to‘xtab qolgandek bo‘ldi.
— Jin, men… men faqat… — tilim biror so‘z topa olmadi.
— Hech bo‘lmasa hozirgi holatingni o‘ylagin, Maya. Sen homiladorsan. Sen… — u chuqur nafas oldi. — Sen mening rafiqam, lekin bu ish… bu yaxshi bo‘lmadi!
Menga bir qaradi-da, yuzini chetga burdi.
Uning ovozi sovuq edi. Ko‘zlarimga yosh to‘lib chiqdi. Ichimda bir narsa uzilgandek bo‘ldi. Qornimni silab, kelayotgan yig‘imni bosishga harakat qildim.
— Jin... men faqat... sizni rashq qildim xolos.
Keyin sekin orqasiga o‘girilib:
— Haydovchi seni uyga olib boradi. Dam ol. — uyda gaplashamiz, dedi.
Men asta bosh irg‘ab, qadam tashladim. Qadamlarim og‘ir edi. Yuragim esa battar og‘irroq.
Mashina ichida o‘tirarkanman, boshimni oynaga suyadim. Ko‘zlarim yumulgan, ichimda faqat shunday pichirlardim:
“Nega Jin meni tushunmadi?ahir sogʻingʼanim uchun kelgandim...”
Mashina sekin yurardi. Yo‘l jimjit. Atrofda faqat tungi shahar chiroqlari, sokinlik. Yuragimda esa shovqin, tushunmovchilik, alam va sog‘inch.
Birdan haydovchi tormoz berdi. Boshim oldinga ketdi. Hayrat bilan qarasam, qarshimda qora oynali, g‘alati mashina to‘xtagan. Haydovchi chiqmoqchi bo‘ldi, ammo birdan eshik ochildi va bir nechta qora kiyimdagi yigitlar yugurib kelishdi.
— Hoy, nima bo‘layapti? — deb so‘ray boshladim, ammo orqa eshik ochilib, kimdir yuzimga qandaydir nam lattani bosdi.
— Yo‘q! Jin! Jin! — deb qichqirishga harakat qildim, ammo ovozim chiqmadi. Hammasi qorong‘ulashdi. Ko‘zlarim xiralashdi… yuragim urishini eshitardim, ammo so‘ng… sukut.
Uyg‘onganimda yerga yotqizilgan edim. Qo‘llarim orqaga bog‘langan, labim quruq, butun vujudimda og‘rirdi.
Atrofga qaradim. Temir devorlar. Xira chiroq. Beton pol. Juda sovuq edi. Ichimda esa yuragimni cho‘kityotgan vahima.
Birdan eshik ochildi. Qora kiyimdagi bir odam kirib keldi. Qoshlarini chimirib, mendan ko‘z uzmay qarab turardi. Ko‘zlarida nafrat aralash g‘alaba porlardi.
— Jin nihoyat eng zaif joyini toptim. Koʻramiz endi ham bizga qarshi chiqoladimi, — dedi u, sovuq kulib.
Mayli qoʻllaringni yechaylik,bu holingda qiynalib qolma – birdan qattiq kula boshladi va qoʻllarimni yechdi.
Men esa faqat qornimni quchoqlab, yigʻlab o‘tirardim.
— Jin... meni toping... iltimos... — deb pichirlardim.
