Cruel affection
– Jin! Ur-ssin seni, Yuri! Yuriiii! – deya bor ovozi bilan baqirdi Taehyung va qo‘lida bor narsalarni yerga uloqtirdi.
– Seni tirik qoldirmayman! – g‘azab bilan so‘kindi u. – Sonoo‘ga tegib, keyin qochib ketganing uchun o‘zing javob berasan!
Taehyung g‘azab va azob ichida nafas olib, atrofni kezib ularni izlashga tushdi. Shu paytda esa Yuri va Sonoo biror xavfsiz joy topish umidida sarson bo‘lib yurishardi.
– O‘g‘lim, mana bu yer ancha kimsasiz ko‘rinadi, – dedi Yuri atrofga sinchiklab qarab.
– Oyijon, axir bunday joylarda hasharotlar va yovvoyi hayvonlar bo‘lishi mumkin-ku, – dedi Sonoo xavotir aralash pichirlab.
Yuri yumshoq, biroq qat’iy ohangda javob berdi:
– Biz hozir haqiqiy yovvoyi hayvondan qochyapmiz. Boshqa narsalardan qo‘rqishga vaqt yo‘q.
Sonoo bu gapdan unchalik taskin topmadi, lekin onasining iltimosiga ko‘ndi.
– Yaxshi, unda shu yerda yashirinamiz. O‘g‘lim, seni o‘zim himoya qilaman, bunga so‘z beraman, – dedi Yuri, Sonooning yelkasidan ohista ushlab.
Shu zahoti Sonoo bezovta ohangda quloq soldi:
– Oyi... bu tomondan odamlarning ovozi eshitilayapti.
– Nima? Qanaqa ovoz? – dedi Yuri, yuragi hapriqib. U shosha-pisha Sonooni quyuqroq, ko‘zdan nariroq joyga yashirdi.
– Men borib ko‘rib kelaman, – dedi u qat’iy ohangda. – Sen esa hech qayerga chiqma. Meni ko‘rmaguningcha bu yerdan jilma, tushundingmi?
– Va’da beraman, – dedi Sonoo, ko‘zlarida qo‘rquv va ishonch qorishib.
Yuri uni bag‘riga mahkam bosdi, so‘ng asta sekingina o‘rnidan turib, sokin yurak bilan oldinga yurdi.
Yuri odamlar ovozi kelayotgan tomonga yurdi. To‘g‘ri, u yerda bir guruh odamlar to‘planib turgan edi. Ularning ko‘zlarida shubha va g‘azab aralashgan edi.
– Sen kimsan? – dedi ulardan biri sovuq ohangda. – Bu bizning hududimiz. Bu yerga begona odamlarning kirishga haqqi yo‘q!
Yuri qattiq hovliqdi. U titroq ovozda javob berdi:
– Men... men adashib qoldim. Yo‘ldan adashdim, xolos.
Guruh boshlig‘i kinoyali kuldi.
– Adashib qolding, deysanmi? – u yurib Yuriga yaqinlashdi. – Bu yerda adashganlarni hech kim qidirmaydi. Kelaqol, o‘zimga.
U qo‘lini Yuriga cho‘zdi, bag‘riga tortmoqchi edi. Yuri esa dahshatga tushdi. Qaysi yoqqa qochishni bilmay, yuragi bo‘g‘ziga tiqilayotganini his qildi. O‘g‘li Sonooni o‘yladi – u uchun kuch topishi kerak edi.
Birdan yuragini to‘xtatib, orqasiga burildi va qochib ketdi. O‘sha odamlar ham darrov uning izidan quvishga tushdi. Yuri esa jon-jahdi bilan qochib, jarlik yoqasiga yetib keldi. Nafasi qisilgan, oyoqlari qaltirardi.
– Iltimos, bas qiling! – deya yig‘lamsiradi Yuri. – Men bu yerdan ketaman, faqat iltimos, meni tinch qo‘yinglar!
– Bu yerga kirgan hech kim qaytib chiqa olmagan.
Yurining ko‘zlari yoshga to‘ldi. Ich-ichidan Sonoo uchun achindi, uning bechoragina holatini o‘ylab, yuragi og‘ridi.
Toda boshlig‘i sekin Yuriga yaqinlashdi. Yuri esa orqaga chekina-chekina, jarlikning eng chetiga kelib qoldi. Qadam tashlarkan, oyoqlari ostidagi yer sirg‘andi va...
– Yo‘q! – deya ohangrabodek baqirdi u.
Guruhdagilar jarlikning chetiga yugurib bordilar. Quyiga qarashganda esa Yurining jonsiz tanasi pastga qulashi va yerga bejiz urilishi ko‘z oldilarida namoyon bo‘ldi.
Ha, Yuri bu safar o‘zi ham bilmagan holda o‘z hayoti bilan vidolashdi.
Sonoo onasi uzoq vaqt kelmagach, yuragi g‘ash tortdi. U onasi bergan va’dani eslasa-da, qo‘rquvi kuchliroq edi. Nihoyat, chidolmadi va yashirinib turgan joyidan chiqib, yugurib ketdi. To‘xtamasdan shahar markaziga tomon yugurdi. Ko‘zlarida yosh, yuragida vahima.
Svetofor oldiga yetganda esa bir mashina tormozlarini qattiq bosib, oldida zo‘rga to‘xtadi.
Sonoo cho‘chib mashinaga qaradi va ko‘zlari katta-katta ochilib ketdi.
– Dada? – deya titroq ovozda pichirladi u.
Mashinadan Taehyung shosha-pisha otilib chiqdi. U Sonooni ko‘rib, yuragi o‘z joyidan chiqqandek bo‘ldi. Tezda yugurib yetib, o‘g‘lini mahkam quchib oldi.
– Sonoo, o‘g‘lim! Qayerda eding? Onang qani? – dedi Taehyung vahimaga to‘la ovozda.
Sonoo ko‘zlarini katta ochdi, lablari titradi va birdan yig‘lab yubordi.
– Dada... onamni topolmayapman! – dedi u, ko‘zlaridan sizib chiqqan yoshni tiyolmay.
Taehyung o‘g‘lini bag‘riga mahkamroq bosdi. Ko‘cha shovqini orasida u faqat o‘g‘lining bezovta, achchiq yig‘isini eshitar edi.