Midnight
Men shokda edim — na nafas ola olardim, na ko‘z ochishga jur‘atim bor edi. U yaqinlashdi, qattiq bag‘riga tortib, sovuq tanasi orqamga bosildi. Yuragim qafasdan chiqgandek urdi.
Ko‘zlarimni mahkam yumdim. “Bu faqat tush, Luna... uyg‘on.” Ammo u pichirladi:
— Qo‘rqqoq malikam, a?
Ovozida mastlik va qorong‘ulik bor edi. U mening eng dahshatli haqiqatim edi. Birdan bo‘shatdi, men esa nafas olishga harakat qildim. Uyoq-uyoqlari xonada aks-sado berdi
Tashqarida yomg‘ir yog‘ardi, ichimda esa faqat titroq.
— Ko‘zingni och, malikam, — dedi u, ovozi past va yovuz, yolg‘on bilan to‘la.
Men jim edim, yuzlanishga tayyor emasdim.
Ko‘zlarimni sekin ochdim. Yomg‘ir ostida osmonga yoki gulzorga qarashni xohlagandim. Lekin chaqmoq oyna ortida porlab, uning moviy ko‘zlariga tushdim — g‘azab, nafrat, yondiruvchi og‘riq bilan to‘la. Ichimda nimadir cho‘kdi.
Chaqmoq yana chaqdi. Uning silueti ko‘rindi — galstuksiz, qimmatbaho kostyumda, yelkada kurtka, ko‘ylagi qonli. Yuzini qora mato yopgan, ammo ko‘zlari hali ham meni yo‘q qilishga tayyor edi.
U asta yurdi, qadam tovushi hukmron va yirtqich. Men devorga tirandim, qo‘rquv ovozimni titratdi:
— Yo‘q... iltimos... m-meni qo‘yib yubor...
U to‘xtamadi. Chaqmoq porlagan sari, ko‘zlaridagi muzdek okean meni muzlatdi.
Orqaga tisarildim, yiqilishdan qo‘rqib, o‘zimni tutdim, ammo kech edi — u meni devorga bosdi, qo‘llari orasiga oldi.
— I... l... iltimos... — tilim kalovladi. Tomog‘imda yig‘i turibdi. Ichimda esa faqat bitta nido bor edi: kech qochish uchun.....
“Kimdir menga yordam ber... h... yordam ber...” — ovozim xiralashib, yuzim qonniy choyshabga yopishdi.
U shafqatsiz bo‘lib meni mahkam ushlab, shimining fermuarini ochdi. Qattiq qo‘llari bilagimni siqdi, pastki kiyimimni yirtib tashladi. O‘pkam bilan qichqirdim, lekin dahshat xiralashtirib, ko‘zimga yosh to‘ldi.
— Malikam, sen yaxshi qiz emassan, — u kulib, so‘zlarini pichirladi. — Men yomon qizlarga qanday jazo berishni bilaman.
Men ko‘z yoshlarim bilan ojiz bo‘lib qimirladim. Momaqaldiroq bulutlar ostida hayotimning eng qorong‘i kechasi davom etdi. Yuragim singan, o‘limga tilak tutgan edim.
Hech kim qutqarmadi. Hech kim keldi deb umid qilmadim. Faqat zulmat va og‘riq bor edi.
— Tushkunlikka xush kelibsiz, malikam, — u bu so‘zni pichirladi, so‘ng zulmat meni quchoqladi.
...Uning kulgusi yiltillagan pichoqdek quloqlarimda jarangladi. Tanamda titroq kuchaydi, ammo ichimda — qayerdadir yuragim orqasida — bir chaqnash paydo bo‘ldi. Qo‘rquv emas edi bu. Bu — tirik qolishga bo‘lgan ohangrabodek istak edi.
Shu payt, chaqmoq yondi. Yorug‘lik xonani bir lahzalik bo‘lsa-da yoritdi. Men uning ko‘zlariga qaradim — u yerda telba zavq yaltirardi, ammo bu safar men qo‘rqqanim yo‘q edi. Men unutgan bir narsani esladim.
Qo‘limni sekin siqib, yonimdagi eski stolni ko‘zdan kechirdim. Uning qirrasi singan, pastki tortmasi ochiq edi. Qorong‘ilikda qo‘limni silkitib, ichidan nimanidir topdim — zanglagan, lekin og‘ir bir narsa. Qora temir buyum.
U yonimda bir harakat qildi. O‘sha lahzada, men harakat qildim. Qo‘limni ko‘tardim va bor kuchim bilan temirni unga urdim. Qichqiriq. Tana qarsillab ortga uloqdi.
Men turgan joyimda bo‘shashib qoldim. Nafas olib bo‘lmasdi, ammo endi men jim emas edim. Men titrayotgan ovoz bilan, o‘zimga so‘z berdim:
— Endi hech qachon jim qolmayman.
U harakat qila olmadi. U faqat yotdi. Xona jimjit. Faqat yuragim urmoqda.