🔞𝟕𝟎𝟕-𝑿𝑶𝑵𝑨 𝑺𝑰𝑹𝑰 🔥
Yuzlab talabalar, hatto darsga shoshayotgan oʻqituvchilar ham daxshat va hayrat ichida Kim Taehyungga va uning yelkasida osilib turgan Jungkookqa tikilib qolishgandi.
Jungkook kutilmagan harakatdan va butun tanasini qoplagan ogʻriqdan koʻzlarini mahkam yumdi.
U atrofdagilarning shivirlashini, oʻziga qaratilgan nigohlarni his qilib, uyatdan portlab ketgudek boʻldi.
U bor kuchi bilan Taehyungning orqasiga mushtlay boshladi, oyoqlarini siltab tushishga urindi, lekin koʻtidagi oʻtkir ogʻriq tufayli oʻzini boshqara olmay, past ovozda inqillab yubordi.
Jk pov: Nimalar qilyapti bu ahmoq?! Hammaga sharmanda qilmoqchimi?!
Jk:Meni tushiring... iltimos, tushiring!
Taehyung esa atrofdagi hech kimga, hatto Jungkookning ojizona zarbalariga ham etibor bermasdi.
U Jungkookni mahkam ushlagancha, toʻgʻri universitet binosining eng chekka va tinch qismidagi tibbiyot xonasi tomon yurib ketdi.
Xonaga kirgach, shifokor ayol hayratdan oʻrnidan turib ketdi.
Hamshira:Janob Kim? Bu nima degani? Tinchlikmi?
Tae: Bizga bir muddat xonani boʻshatib bering. Hech kim kirmasin.
Taehyungning buyruq ohangidagi ovozi etirozga oʻrin qoldirmasdi.
Shifokor ayol shoshilgancha narsalarini olib, xonadan chiqib ketdi va eshikni ortidan yopdi.
Taehyung sekin Jungkookni tibbiyot karavotiga oʻtqazdi.
Jk toʻshakka tegishi bilan koʻtidagi ogʻriqdan yuzini burishtirib, koʻzlaridan yosh qalqib chiqdi.
U darhol Taehyungdan uzoqlashishga urindi, lekin Taehyung uning qarshisiga tiz choʻkib, qochish yoʻllarini yana yopdi.
Taehyungning oʻtkir va sinovchan koʻzlari toʻgʻri Jungkookning qoʻrquv toʻla koʻzlariga qadaldi.
Tae: Nega oʻzingni qiynayapsan?
Biron joying oʻgʻriyaptimi?
Hamma narsnai bilsada bilmaslikka olib suradi.
Tae pov:Men senga dorilarni junatkandim nega uchmading ahmoq bola...
Jungkook kulagini pasini gʻijimlagancha yuzlarini yerdan kutarmasdan turardi..
Taehyung:Meni noʻtogʻri tushunma!!!
Shunchalik mazang yuq boʻlsa nega,nega oʻqishga kelding uyda qolsang bulardiku!!!
Jk: Janob... men yaxshiman. Hammasi joyida, shunchaki biroz charchaganman.
Deb pichirladi u oʻzini zoʻrgʻa qoʻlga olib.
Taehyung esa uning bu ojizona yolgʻoniga ishonishni xayoliga ham keltirmasdi.
U kecha tunda uning bagʻrida qanday titraganini judayam yaxshi bilardi.
Hozir hamma narsani bilsa-da, bilmaslikka olib, bu uyatchang Jkni qiynash unga gʻalati bir zavq bagʻishlayotgandi.
Taehyung sekin oldinga siljidi va Jungkookning qarshisida turib, uning koʻzlariga qarab .
Uning ovozi xirillab, sirli tus oldi.
Tae: Nega unda bunday arang yuribsan? Qayering ogʻriyapti? Ayta qol... Agar aytsang, oʻzim senga malham surib qoʻyaman.
Bu soʻzlarni eshitishi bilan Jungkookning koʻzlari daxshat va hayratdan katta-katta ochilib ketdi.
U yuragi qinidan chiqib ketgudek tez urayotganini his qildi.
Uyalganidan butun vujudi titrab, nima deyishini bilmay qoldi.
Qanday qilib u oʻz xoʻjayiniga.
Kechagi kechada meni toʻshakka mixlab, shafqatsizlarcha sikkaningiz uchun koʻtim oʻgʻriyapti!
Deb ayta olardi? Bu imkonsiz edi!
Jk pov: Nimalar deyapti bu odam?! Kecha qilgan ishlarini aynan menga qilganini bilganida edi!!!!Menimcha mendan nafratlangan bulardi.
Jin ursin, uyatdan oʻlib qolaman hozir...
Jungkook uyalganidan yuzini toʻgʻri Kim Taehyungning koʻkragiga yashirmoqchi boʻldi,lekin oʻzini qoʻlga olib, yuzlarini yerga qaratib, koʻzlarini mahkam yumib oldi.
Buni kuzatib turgan Taehyungning lablarida oʻsha kechagi sirli va gʻolibona ehtirosli tabassum qayta paydo boʻldi.
U Jungkookning bunday shirin, uyatchang va ojiz holatini koʻrib, oʻzini ortiq tiya olmasligini tushundi.
Xonadagi sokinlik va ularning orasidagi yaqinlik havoni qizdirib yuborgandi.
Taehyung hech qanday ogohlantirishsiz, qoʻllarini uzatib Jungkookning nozik belidan mahkam quchoqladi va uni oʻziga tortdi.
Jk kutilmagan teginishdan va belidagi ogʻriqdan ohista inqillab yubordi.
Jk: — Ahh... Janob Kim, nima qilyapsiz?!Qoʻlingizni torting!!!
Taehyung sekin Jungkookning iyaklaridan tutib, uning yuzini yuqoriga koʻtardi.
Uning barmoqlari Jkning yumshoq terisini kuydirgudek issiq edi.
U asta-sekin egilib, Jungkookning titrayotgan, qizarib ketgan yuzlariga oʻz nafasini urdi.
Soʻngra, hech qanday toʻsiqsiz, Jkning oʻsha shirin va unga tanish boʻlgan lablariga labini bosib oʻpa boshladi.
Bu shunchaki yumshoq boʻsa emas edi.
Taehyung uning lablarini tishlab, ehtiros bilan soʻra boshladi.
Jungkook bu kutilmagan boʻsadan butunlay es-hushini yoʻqotdi.
Uning qoʻllari oʻz-oʻzidan Taehyungning keng yelkalariga koʻtarildi va u boʻsalarga javob qaytara boshladi.
Taehyung oʻpishdan toʻxtamasdan, qoʻllarini Jungkookning koʻylagi ichiga oʻtkazdi.
Uning issiq kaftlari Jkning nozik silliq belini va qornini ohista silay boshladi.
Har safar uning barmoqlari Jkning terisiga teginganida, Jungkook rohatdan va hayajondan titrab.
Jk: — Mmmm... Tae... toʻxtang...
Uning tili aylanmay, beixtiyor janob soʻzi oʻrniga uning ismini aytib yubordi.
Taehyung buni eshitib, battar aqldan ozdi.
U lablarini Jkning lablaridan uzib, uning boʻynigaoʻtdi.
Nozik terini tili bilan yalab, ohista tishladi.
Jk boshini orqaga tashlagancha, tibbiyot karavotining choyshablarini qoʻllari bilan mahkam gʻijimladi.
Taehyungning har bir harakati uni aqldan ozdirayotgan, vujudidagi ogʻriqni shirin bir kayfga aylantirib yuborayotgan edi.
Taehyung qoʻlini sekinroq tushirib, Jungkookning shimlari ustidan uning toshdek qotgan qoʻtogʻini mahkam qisdi.
Jungkook oʻzining oʻsha qoʻtogʻiga qoʻl tekkanidan birdan seskanib, goʻyo chuqur uyqudan uygʻongandek oʻziga keldi.
Uning koʻzlari qoʻrqib ketganidan katta-katta ochilib, daxshat ichida Taehyungga qaradi.
Aqlining bir chekkasi buni qanchalik xohlayotgan boʻlsa, uyat va oʻzini fosh qilib qoʻyish qoʻrquvi undan ming chandon ustun keldi.
U titrayotgan barmoqlari bilan darhol Taehyungning qoʻlini ushladi.
Deb pichirladi u ovozi titrab, koʻzlarida yosh qalqib.
Jk: Meni kechiring... iltimos, bunday qilmang.
Jungkook bor kuchi bilan Taehyungni koʻkragidan itarib, tibbiyot karavotidan turib ketishga va bu xonadan tezroq qochib chiqishga urindi.
Ammo Taehyung uning bu harakatini oldindan bilgandek, bir soniyada uning yoʻlini toʻsib oldi.
U Jkning ikki yonidan qoʻllarini karavot chetiga tirab, qochish yoʻllarini butunlay yopdi.
Taehyungning oʻtkir va ehtiros toʻla koʻzlari Jungkookning qoʻrqib ketgan yuziga qadaldi.
Uning ovozi xirillab, biroz ranjigan ohangda chiqdi.
Tae: Nega mendan qochyapsan, Jungkook? Senga... senga men yoqmaymanmi?
Deb soʻradi u toʻgʻri Jkning koʻzlariga qarab.
Jungkook bu soʻzlar qarshisida butunlay ojiz qoldi.
Dedi u ovozi arang chiqib, yuzini yerga qaratgancha.
Unday emasligini, unga Taehyung judayam yoqishini aytishga majbur boʻldi, lekin barcha haqiqatni ochishga hali ham botinolmadi.
Jk pov:Bu qanaqasi boʻldi,menga ichiqdan ochiq hushomad qilib gapiryapti,lekin tunda boshqasi bilan...
Taehyung uning bu soʻzlaridan va qizarib ketgan shirin yuzidan biroz tinchlandi.
U Jungkookni universitet binosida ortiq qiynamaslikka, vaziyatni yumshatish kerakligini vilib.
Ogʻriq qoldiruvchi dorini qoʻliga tutqazib.
Tae: Yaxshi, yordamchi Jeon... Unday boʻlsa, bugun kechga tayyorlanib turgin. Ikkalamiz birga kechki ovqatga boramiz. Rad etishni xayolingga ham keltirma, men seni oʻjayiningman.
Jungkook nima deyishini bilmay, faqatgina sekin bosh irgʻab rozi boʻlishga majbur boʻldi.
Kechki payt...Ikkalasi shaharning eng hashamatli va tinch restoranlaridan birida, alohida ajratilgan shinam xonada oʻtirishardi.
Stol usti turli xil mazali taomlar bilan toʻldirilgandi.
Jungkook oʻzini biroz noqulay,bugun unverda qilgan ishidan uyatchang his qilib, koʻzlarini Taehyungdan olib qochishga urinardi.
Taehyung esa unga juda ham ehtirosli va manoli nigohlar bilan qarab oʻtirar, oralaridagi bu sirli taranglik kechki ovqatni yanada hayajonli qilayotgan edi...
Jungkook ichidagi daryo kabi toshib borayotgan rashkni, uyatni va eng asosiysi Kim Taehyungga boʻlgan cheksiz tuygʻularini qayerga yashirishni bilmasdi.
U oʻzini erkinroq his qilishi uchun stol ustidagi oʻtkir ichimlikka yopishdi.
U ketma-ket qadaqlarni boʻshata boshladi.
Har safar Taehyung uning qoʻlini toʻxtatmoqchi boʻlganida, Jk unga quloq solmadi va tinmay ichdi.
Spirtli ichimlik uning nozik vujudiga tez tasir qildi.
Koʻp oʻtmay, Jungkook butunlay mast boʻlib, gaplari chayqalib, boshi oʻz-oʻzidan stolgacha tushadigan darajada holsizlandi.
Taehyung uning bu ahvolini koʻrib.
Restoranda ortiq qolishning imkoni yoʻq edi.
U hisobni toʻladi-da, mast boʻlib qolgan Jungkookni koʻtarib oʻz mashinasiga mindirdi.
Jk yoʻl boʻyi nimalardir deb pichirlab, koʻz yoshlarini artib bordi.
Taehyung uni oʻz uyiga olib borishdan boshqa chora topolmadi.
Ular Taehyungning yotoqxonasiga kirib kelishganda, Jungkook kutilmaganda mutlaqo oʻzgarib qoldi.
Ichidagi ichimlik unga ulkan bir jasorat bergandi.
Taehyung uni toʻshakka yotqizmoqchi boʻlgan soniyada, Jk bor kuchi bilan Taehyungning boʻynidan mahkam quchoqlab oldi.
U ehtiros va jahl aralash harakat bilan oʻzini yuqoriga tortdi-da, Taehyungning lablariga butun vujudi bilan yopishdi!
Bu boʻsa shunchalik tartibsiz, qaynoq va alamli ediki, Jk uning lablarini tishlab, nafasini yutib yuborgudek oʻpardi.
Mastlik uni butunlay boshqarayotkan edi.
Nihoyat, nafas qisganidan lablarini bir soniya ajratib, Jungkook hayajondan tinmay koʻkragiga urilayotgan Taehyungning koʻzlariga toʻgʻri qarab.
Uning koʻzlaridan oqayotgan yoshlar yuzlarini hoʻl qilgandi.
Ovozi mastlikdan va alamdan xirillab chiqdi.
Jk: Ayting... Janob Kim... Sizga oʻsha Jimin yoqadimi?!
Deb baqirib yubordi u bor ovozi bilan.
Jk: Men yoqamanmi sizga... yoki oʻsha... oʻsha siz sogʻingan sirli quyonchangiz yoqadimi?! Ayting!
Taehyung hayratdan bir soniya qotib qoldi, uning yuragi gursillab urar, Jungkookning ogʻzidan aynan mana shu gaplar chiqishini kutayotgandi.
U indamay Jkning qizarib ketgan yuzlariga qarab turganida, Jungkook kuldi-da.
U Taehyungning koʻkragiga boshini urib, hiqillab yigʻlab yubordi.
Jk: Oʻsha har kecha yoningizga keladigan, siz uning tanasini devorga mixlab sikadigan... oʻsha sirli quyoncha... MENMAN! Men oʻsha quyonchaman!