*When the star disappeared_ep_1*
~ep_1 Yomg‘ir yuvib ketgan ism
*"Agar hech kim seni eslamasa — sen bor misan o‘zi?"*
— Qaerda eding?! — dedi menejeri vahima bilan. — Yoongi, bizda konsert bor! Hamma seni qidiryapti!
— Agar men yo‘qolib ketsam-chi?.. — Yoongi past ovozda dedi. — Agar meni bo‘lmasa... sen buni sezarmiding?
— Nima?.. Bu hazil emas! Tezda qayt!
Yoongi qo‘ng‘iroqni uzdi. U charchagan edi. Juda. Har kuni — sahna, muxlislar, tabassum. Go‘yo u o‘zinikimas, birovning rolini o‘ynayotgandek.
So‘nggi paytlarda esa unga tuyulardi: u haqiqatan ham yo‘qolib borayotgan edi.
U koʻzlarini osmonga qaratdi. Yomgʻir uni butkul yuvib ketayotgan edi. Shu lahzada u yoʻqolishga qaror qildi.
Tong. Seul Milliy Universiteti kampusida engil tuman. Kim Soyon auditoriyaga shoshilardi, daftarchasini bag‘riga bosgan. Odatda kechikardi, ammo bugun boshqacha edi — u erta uyg‘ondi, uzoq vaqt to‘shakda o‘tirib, bitta nuqtaga tikilib qoldi.
— Yaxshimisan? — dedi xonadoshi.
— Ha... lekin... — Kim Soyon qoshlarini chimirdi. — Hech qachon shunday bo‘lganmi: uyg‘onasan va birdan kimnidir unutayotganingni his qilasan?
— Men doim unutaman. Ayniqsa kechadagi yigitlarni.
Ammo Kim Soyon kulmadi. U his qilayotgan tuyg‘u jiddiyroq edi. Bu tasodifiy yigit haqida emas edi.
Bu — muqaddas bir inson haqida edi. Uning yuragi urishni boshqacha davom ettirayotgandi — u ketgan kundan beri.
Soyon dars paytida daftarining chetiga rasmlar chiza boshladi. Qarangki, u notanish yuzni chizardi. Har safar koʻzlari koʻproq aniqlik bilan chizilar, lablari nozik tabassumda to‘xtardi.
— Bu kim? — deb so‘radi yonidagi kursdosh.
— Bilmayman. Lekin yuragim uni eslaydi.
Menejer yana Yoongiga qo‘ng‘iroq qilardi. Javob yo‘q. U uyiga bordi — bo‘sh. Xat yo‘q, yuklar yo‘q. Go‘yo Yoongi hech qachon yashamaganday.
Lekin eng g‘alati narsa keyin yuz berdi.
— Uning ro‘yxatdagi ma’lumotini tekshirdingmi? — dedi agentlikdagi xodimlardan biri.
— Kim?.. Bizda bunday odam yo‘q.
Uning ovozi titradi. Bir lahza — xuddi uyg‘onishdan oldingi soniyadek — u ham qidirayotgan odamining ismini unutdi.
Kompyuterda "BTS" yozuvini qidirib topolmadi. YouTube'da "Yoongi" yozganida hech narsa chiqmadi. Faqatgina bir fayl qoldi. U tinglagan eng so‘nggi demo — unda faqatgina pianino chalinar edi va fon tovushida shivirlagan ovoz:
"Men ketdim... chunki hech kim eslamaydi..."
Yoongi qayerdadir yuribdi. Bu dunyo emas. Bu joy jim. Tashqarida yo‘q yomg‘ir, yo‘q musiqa. Faqat u va qorong‘ulik.
Shunda — uzoqdan chiroq ko‘rinadi. Yaqinlashgan sari, u kichik bir qizaloqni ko‘radi. Uning qo‘lida chiroq, yuzida esa ishonch bor.
— Men seni eslayman, — deydi qiz. — Hamma unutgan bo‘lsa ham.
— Sen kimsan?.. — so‘raydi Yoongi.
Yoongi hushini yo‘qota boshlaydi. Ammo qizaloqning ovozi uni ushlab qoladi.
— U seni chizdi. U seni unutmagan. Men seni unga yetaklayman.
Pov_author:Kim Soyon endi faqat rasm chizmaydi — u Yoongining ovozini tushi orqali eshitadi. Darsdan keyin eshik yonida eshitgan ohang — bu Yoongining eski kompozitsiyasi. Ammo uni hech qayerdan topib bo‘lmaydi.
U shunchalik chuqur oʻzini izlashga tashlaydi, hatto real va xayol orasidagi farqni yoʻqota boshlaydi.
Yoongi esa bu qorong‘ulikdan chiqish uchun faqat bitta yo‘lni biladi: uni eslaydigan odamning yuragiga qaytish.
~Mana birinchi qismi ham tugadi🦦🦦🦦
Hato va qamchiliqlar uchun uzur🙂↔️💃
Reak va commet qutib qolaman💃💃🦦
2-qismida🦦🦦:
~Soyon tushida Yoongini aniq koʻradi — lekin uygʻonganida rasmda uning koʻzlari yoʻqolgan boʻladi.
~Yoongining sobiq guruhdoshlari ham uni eslay olmayapti, lekin qalblarida nimadir yetishmayotganini his qilishadi.
~Va birinchi marta Soyon musiqa yozishni boshlaydi... u bilmasdan eski demo ohangini tiklaydi.
"When the Star Disappeared" — unutish imkonsiz boʻlgan yuraklar haqida qissa.