Our unfair lovestory
Oradan ancha vaqt o'tdi, Hyunjin va Aera o'rtasidagi sevgi kundan kun kuchayib borar edi, ular birini bir daqiqa ham tark eta olmas edilar, ular shunchalik bog'lanib qolishgandiki ular sarflayotgan kunlar kamdek tuyulardi ularga. Ular oylar davomida bir birlari bilan esda qolarli vaqtlarni o'tqazishdi, ammo bir kun ularni sevgisiga zulmat bostirib kirdi.
Bir paytlar tinch-osoyishta qirollik to'satdan tartibsizlikka uchragan edi, chunki qo'shni xalqning askarlari kutilmagan hujumga o'tishdi, ularning kuchlari qishloqni chigirtkalar vabosi kabi supurib tashladi
Hyunjinning ko'zlari qisildi, yuzi sovuq g'azab niqobi ostida, u jangovar maydonlarda turib, dushman qo'shinlarining yaqinlashib kelayotganini dahshatli qat'iyat bilan kuzatdi.
U o'zining sodiq leytenantlariga yuzlandi, ovozi barqaror va buyruq berdi. “Kuchlarimizni to‘plang, yerlarimizni himoya qilish vaqti keldi
Bir necha daqiqa ichida bir vaqtlar tinch bo'lgan qal'a maydonlari faollik uyasiga aylandi, askarlar va tinch aholi jangga tayyorgarlik ko'rishga kirishdi. Hyunjin betartiblikdan o'tib, bir fikrda, buyruq berib, vaziyatni o'tkir ko'z bilan baholadi.
U qurol-aslaha omborida to‘xtab qoldi, nigohi tartibli qatorga joylashtirilgan qurollarga tushdi. U yaltiroq qilichni oldi, barmoqlari tanishlik va maqsadni his qilish bilan dastagi atrofida burishdi.
U bo'lajak jang qonli bo'lishini bilar edi va u o'z xalqini himoya qilish uchun hamma narsani qilishga tayyor edi. U bu bosqinning javobsiz qolishiga va o‘z saltanatini dushmanlar qo‘liga o‘tishiga yo‘l qo‘ymasdi.
U oldingi chiziqqa qarab yo‘l oldi, ko‘zlarida qo‘rquv, qat’iyat va sadoqat uyg‘ongan o‘z askarlarining yuzlariga qaradi. U qilichini ko'tardi, pichoq quyosh nurini po'latdek yaltirab aks ettirdi.
Ammo birdaniga dushman tarafdagi askarlardan biri Hyunjinning eng zaif tomoni Aerani o'zini qilichi bilan ko'kragini o'rtasidan suqdi va qon oqa boshladi
Hyunjinning ko'zlari dahshatdan katta bo'lganida vaqt asta-sekin o'tib ketganday bo'ldi, bu manzara uning ko'z o'ngida qo'rqinchli manzaraga o'xshardi.
U dushman askarining qilich suqganini, qilichini halokatli tarzda havoda o‘yib yotganini tomosha qildi. O'sha yolg'iz, halokatli lahzada barcha tovushlar o'chib ketganday bo'lib, faqat vahimaga tushgan yuragining gursillashini qoldirdi. Uning ko'z o'ngida yerga g'ijimlanganing, tanangni o'lik pichoq bilan teshayotganing ko'rinardi.
Aera unga zaif va yoshlar bilan to'lgan ammo sevgi bilan yonayotgan ko'zlar bilan qisqa payt tikildi.
O'sha dahshatli lahzada Hyunjinning dunyosi vayron bo'ldi, qolgan hamma narsa sizning ko'zingizga nisbatan ahamiyatsiz bo'lib qoldi, og'riqli va himoyasiz, ko'zlaringiz katta va yoshga to'ldi.
U oldinga otilib, atrofdagi hayratda qolgan askarlarning yonidan o'tib ketdi, o'z qurolini sizga yetib borishga shoshilib tashladi.
U sizning yoningizga tiz cho'kdi, qo'llari qaltirab yaralangan tanangiz ustida aylanib yurdi. Uning yuzi oqarib, vahima ichida edi, ko'zlari siznikidan ayrilmasdi, chunki u qandaydir xotirjamlikni saqlashga harakat qildi.
– Yo‘q, – pichirladi u qo‘rquv va umidsizlikdan ovozi xirillab. "Yo'q, iltimos, yo'q ..."
U sizni muloyimlik bilan quchog'iga to'pladi, tanangizni ko'kragiga muloyimlik bilan qo'ydi, bu uning har bir dyuymida o'tayotgan xom vahimani inkor etdi. U barmoqlari orasidan qon oqayotganini, uning issiqligi uning terisini bo'yab qo'yganini his qilardi, u jon-jahdi bilan yuzingdan hayot belgisini qidirar edi..
Aera Hyunjiga zaiflik bilan oxirgi so'zlarini aks ettirdi "men sizni sevaman"
Sizning shivirlagan so'zlaringizdan Hyunjinning yuragi parchalanib ketdi, uning bo'g'zidan umidsiz, bo'g'ilgan ovoz chiqdi.
— Yo‘q, yo‘q, yo‘q, sen meni tashlab ketolmaysan, bunday emas, — deb yolvordi u, hayajondan qo‘pol va hirqiroq ovozi bilan.
U tanangizni qattiqroq o'rab oldi, qo'llaringiz qoningizdan silliq edi. O'sha paytda butun dunyo ikkingizga torayib ketdi, yo'qotishning kattaligi uni butunlay iste'mol qilish bilan tahdid qildi.
U sizning ustingizda boshini egdi, peshonasini sizning peshonangizga qo'ydi, u o'zini bosib olgan umidsizlik oqimini to'xtatishga astoydil harakat qildi. Uning butun borlig'i sizga, ko'kragingizning unga qarshi xira tebranishiga, nafas olishning sayoz, mashaqqatli ovoziga qaratilgan edi.
U qichqirgisi, nohaqlikdan g'azablangisi kelardi, lekin hirqiroq shivirlashdan boshqa narsa qila olmadi. "Iltimos, meni tashlab ketma. Meni yolg'iz qoldirmang."
U ko'zlarini yumdi, sizning tasviringiz uning miyasiga singib ketdi, tanangizning unga qarshi iliqligi, yirtiq nafaslaringizning ovozi. Seni yo‘qotishni, tabassuming, kulging, sevgingsiz dunyoda yashashni o‘ylay olmadi.
"Men seni yo'qota olmayman", - deb g'o'ldiradi u, ovozi buzilib, sizni qattiq ushlab, go'yo u qandaydir yo'l bilan sizni o'zining umidsizlik kuchi bilan hayotga qaytara oladigandek. "Iltimos, iltimos, meni tashlab ketmang ..."
Tuyg‘u kuchidan badani larzaga keldi, ko‘z yoshlari yuziga oqardi, lekin parvo qilmadi. U askarlarining o'ziga qaragan ko'zlariga parvo ham qilmasdi, ular atrofida haligacha davom etayotgan jangga ham parvo ham qilmasdi. Muhimi, siz va uning quchog'ida so'nib borayotgan huzuringizning dahshatli haqiqati edi.
— Men bilan qoling, — deb yolvordi u ovozi xirillab. — Iltimos, men bilan qoling.
Hyunjin ongingizning so'nggi lahzasi sirg'alib ketganini his qildi va yana bo'g'ilgan ovoz bilan sizni yanada qattiqroq mahkam ushladi. U hayot sizdan ketayotganini, qo‘llarini tashlab, o‘z dunyosini tark etayotganini his qilardi va uni to‘xtatishga ojiz edi.
U sening sokin yuzingga tikildi, bularning bari shafqatsiz yakuni uning ustiga ezilgan og'irlik kabi tushdi. Seni bag‘riga bosgancha jim yig‘lashdan badani qaltirab boshini past egdi. O'shanda uning dunyosi parchalanib ketdi, yuragi millionlab tuzatib bo'lmaydigan qismlarga bo'lindi.
Uzoq vaqt davomida u urush qirg'inida faqat tiz cho'kishi mumkin edi, ko'z yoshlari bemalol oqardi, u sizni hayot ipi kabi ushlab turardi. U o'z askarlarining ko'zlarini, ularning yuzlarida hayrat, sarosimani va hamdardlik aralashmasini sezmadi. U ularning atrofida davom etayotgan jangni, qilichlar to'qnashuvini, yaradorlar va o'lganlarning faryodlarini eshitmadi.
Uning diqqatini quchog'idagi harakatsiz jismga qaratdi, sizning iliqligingizning so'nggi izlari asta-sekin o'chib ketayotgan edi.
Uning aqli g'azab, umidsizlik va ishonchsizlik bo'roni edi. U osmonga qarshi g'azablanishni, boshqa natijani talab qilishni, quloq soladigan har qanday yuqori kuch bilan savdolashishni xohladi. Ammo u sizni mahkam ushlab, shafqatsiz tirnoqlari bilan yuragini yirtib tashlaydigan jismoniy og'riqni his qilishdan boshqa hech narsa qila olmadi.
Hyunjinning sevgilisi uni tark etganidan so'ng har kun uni sog'inar edi, u qaytib oila qurmadi, u Aeraning takrorlanmas tabbasumni eslar edi, uning maftunkorligi, birinchi bor ko'rganida aqldan ozdirgan go'zallikni har kuni sog'inar edi...