Pedofil

BOB Hamma qismlar

1-Qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm.
Katta qora qo‘rg‘onning baland devorlari tashqarisidagi shamol ovozini yutib yuborardi.
Yigirma bir yoshli Jeon Jungkook xonasining yarim qorong‘u burchagida, qora yog‘och stol ortida kompyuter ekranidagi murakkab hujjatlarga tikilgancha ishlayotgan edi. Stol ustidagi kumush chiroqning yumshoq, ammo sovuq nuri uning yuziga tushib, ko‘zlaridagi g‘amgin va o‘tkir jilvani yanada keskinlashtirdi.
Eshikdan hech qanday taqillatishsiz, ogohlantirishsiz, to‘satdan sokin bir qadam tovushi eshitildi. Jungkook boshini ko‘tarmasdan kirgan odamning borligini his qildi.
Taxminan 12 yoshlar atrofidagi, oppoq terisi sutdek tiniq, qora uzun sochlari beligacha tushgan, old qismi ko‘zlariga yengilgina tushib turadigan cholkali bir qiz edi. Uning qorakuya kabi Tim qora ko‘zlari ichiga sirli chuqurlik yashirgan, butun qiyofasi esa jonli odamdan ko‘ra qo‘g‘irchoqqa o‘xshardi. Go'yoki Tirik qo'g'irchoq.
Qiz xonani asta-sekin ko‘zdan kechira boshladi. Go‘yoki bu qo‘rg‘on unga begoba emasday. U Jungkookning borligiga e’tibor qilmay, devorda osilgan eski suratlar tomon yurdi va ularga diqqat bilan termuldi.
Shu payt, eshikdan shoshilib xizmatkor ayol kirib keldi. Nafasi bo‘g‘ilgancha, qizning bilagidan tutib, o'zi tomon tortdi.
— Kechiring, janob Jeon, u hali bola… uni olib kelmasligim kerak edi.
Jungkook: Hammasi joyida. Ketishingizmumkin.
— U stulda orqaga suyanib, xizmatkor ayolga sovuq nigoh tashladi.
— Qizaloq shu yerda qolsin. Aftidan, unga mening xonam yoqib qolgan ko‘rinadi.
Ayol uning bu so‘zlarini eshitgach, ichida bir lahza ikkilanib qoldi. U xo‘jayini qanday shafqatsiz ekanini yaxshi bilardi. Pastki labini sekin tishlab, qizi tomon qisqa bir qarash tashladida, hech narsa demasdan xonadan chiqib ketdi. Eshik sekin yopildi.
Jungkook nigohini qizga qaratdi. U xuddi bu yerda bo‘lishi tabiiydek, qo‘rquvsiz turardi.
Jungkook: Salom, kichkintoy. Isming nima?
Qiz ham bir zum jim turdi, keyin katta, yaltirab turgan qora ko‘zlari bilan to‘g‘ridan-to‘g‘ri erkakka qaradi.
— Salom Ismim Ibura.
Jungkookning yuzida uzoq vaqtlardan beri ko‘rinmagan, unutilgan bir tabassum sekin jilvalandi. Bu tabassum iliq emasdi...
Jungkook: Agar istasang, men senga bir narsani ko‘rsataman.
Ibura sekin boshini tepadan pastga, pastdan tepaga siljitib, unga qaradi. So‘ng mayda, xuddi qadamlar bilan erkak tomon yaqinlasha boshladi.
Jungkook uning har bir qadamini diqqat bilan kuzatarkan, Qizning nozik, oppoq oyoqlari gilam yuzasida hech qanday ovoz chiqarmasdi. Qora ko‘zlarida esa hech qanday qo‘rquv yo'q edi. Odatda Jungkookka hamma qo'rquv ko'zlari bilan boqsa bu qiz butunlay boshqa dunyodan edi.
Qiz uning oldiga kelgach, Jungkook qo‘lini cho‘zdi va mitti gavdani osongina yerdan ko‘tardi. Uning yengil tanasi go‘yo hech qanday og‘irlikka ega emasday, erkak qizni tizzalari ustiga o'tirg'izgancha quchog‘iga oldi. Qiz ham qarshilik ko‘rsatmasdan, qo‘g‘irchoqdek jim o‘tirardi.
Barmoqlari bilan kompyuter sichqonchasini asta harakatlantirarkan, Jungkook ko‘zlarini ekranga emas, balki bag‘rida tinchgina o‘tirgan bu sirli qizga qadagancha qoldi.
Erkakning nigohi odatdagi sovuq, bepisand qarashlar o'rniga ichki bir qiziqish egallardi.
Jeon Jungkook o'n besh yoshida
O'z otasini unga baqirganligi sabab hech qanday ikkilanishlarsiz uni otib tashlab, qondosh akasiga barcha aybni ag'dargancha o'zini begunoh ga solgan bola.
Ilk qotilligidan so‘ng ham u dahshatga tushmadi, qo‘llari qaltiramadi. Aksincha, yuzida beparvo sovuqlik bilan qondosh akasiga barcha aybni ag‘dardi. Hamma uning begunoh ekaniga ishonib qoldi. Otasi qabristonda, akasi esa temir panjaralar ortida yo‘q bo‘lgach, oila va imperiya uning qo'li ostiga o‘tdi.
Shu kundan boshlab u butun bizneslarni boshqarishni o‘z zimmasiga oldi. Ammo bu hokimiyat pul yoki mansabning kuchiga tayanmasdi uning kuchi peshonaga tiralgan qurollar, o'ldirilgan dushmanlar va hech kim so‘ray olmaydigan savollarda edi.

Endigina yigirma bir yoshga kirgan Jungkook odamlarning yuragini muzlatadigan ismga aylangandi. Uni tanigan biror kishi ko‘zlariga tik qarashga jur’at etolmas, Oldida ovoz ko‘tarish tugul, nafas olish ham ehtiyotkorlik talab qilardi.
Jeon Jungkookning qo‘lidagi imperiya qonun bilan emas, to'kilgan qonlar bilan mustahkamlangandi.
Uning eng katta va eng xavfli daromad manbai noqonuniy qurol ishlab chiqarish va uni butun mintaqaga tarqatish edi.
Qo‘rg‘onning yer ostida, hech kim bilmaydigan va kirishga jur’at qilmaydigan maxfiy sexlar bo'lib u yerda tunu kun ishlaydigan odamlar bo'lsada ammo ularning yuzlarini hech kim eslab qolmasdi, chunki bunday odamlar uzoq yashamas, Metallning keskin hidi, po‘latning shitirlashi va qurol bo‘laklarining bir-biriga urilishidan chiqadigan tovush bu Jungkook imperiyasining yurak urishi edi.
Har bir miltiq, har bir to‘pponcha uning hukmronligining yana bir quroli. U faqat sotmasdi, u shart qo‘yardi. Qurollar uni sotib olganlarning qo‘lida emas, Jungkook uchun xizmat qilardi. Uning mijozlari orasida qora bozor yetakchilari, chegaradagi yollanma askarlar, hatto ayrim siyosatchilargacha bor bo'lib,
Pul oqimi uzluksiz kelardi, ammo erkakning Asl qudrati odamlarning qo‘liga tiralgan sovuq po‘lat bo‘lib, ularning hayotini bir lahzada so‘ndira olishida edi.
Va eng muhimi, hech kim uning bu ishlab chiqarish zanjirini to‘xtata olmasdi.
Erkakning quchog‘ida xotirjam o‘tirgan qizaloq, go‘yo butun dunyo unga tegishli kabi, kichkina oyoqlarini osiltirib, ekrandagi rang-barang multfilmni tomosha qilardi
Har bir kadr almashganida, Ibura ko‘zlaridagi yaltirash yanada kuchayardi. U na atrofdagi qalin jimjitlikni, na erkakning sovuq nigohini sezardi. Go‘yo bu yerda faqat u va ekrandagi jonli qahramonlar mavjud edi.
Jungkook esa shunchaki tomosha qilmayotgandi u qizning har bir mayda harakatini, lab chetida paydo bo‘layotgan yengil tabassumni, kipriklarining sekin qimirlashini , hatto nafas olishidagi tinch ohangni ham kuzatardi.
Uning quchog‘ida bu qadar erkin o‘tirgan bola bu odatda hech kimning yaqiniga yaqinlashishga yo‘l qo‘ymaydigan erkak uchun g‘alati, hatto xavfli his edi sababi esa qizaloq allaqachon uning e’tiborini tortib ulgurgan… va Jungkook buni o'zi ham sezardi...

2-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Jungkook sekin egilib, yuzini qizning bo‘yni ostiga yaqinlashtirdi. Uning nafas olishi juda ohista, deyarli sezilmasdi, ammo o‘sha lahzada Iburadan taralayotgan mayin, tiniq ifor erkakning hushini chalg‘itdi. Bu hid toza va shirin mandarinni eslatardi. Jungkook ko‘zlarini yumib, yanada chuqurroq nafas oldi, chiqargan nafasi qizning nozik bo‘yniga tegib o‘tdi.
Ibura esa qarshilik ko‘rsatmasdi u beg‘ubor, beparvo holda multfilmni tomosha qilishda davom etardi. Go‘yo uning quchog‘ida o‘tirish butunlay tabiiy holatdek.
Vaqt o'tarkan, Rang-barang kadrlar sekin o‘chdi, multfilm yakunlandi. Ibura yuzini burib, yana o‘sha katta, qorakuya ko‘zlari bilan Jungkookning ko‘zlariga tik qaradi.
Jungkook: Yana multfilm qo‘yib beraymi? — dedi erkak, tovushida g‘alati bir yumshoqlik bilan.
Ibura: Yo‘q
— dedi qiz xotirjam ohangda, erkakning tizzalaridan tushib ketarkan.
— Oyimga borishni istayman.
Jungkook bir lahza jim qoldi. Uning nigohi qizdan uzilmadi. So‘ng, go‘yo o‘z irodasiga qarshi, yana qo‘lini cho‘zib, Iburani o‘ziga yaqinlashtirdi. Uni qayta tizzalariga o‘tqazib, quchog‘iga oldi.
U bu ifordan yana nafas olishni, to‘yib-to‘yib his qilishni istardi. Go‘yo bu hid uning ichidagi sovuq va qora bo‘shliqni to‘ldira oladigan yagona narsaday.
Qiz erkakning quchog‘ida bir oz tipirchilab, mayin gavdasini chapga-o'nga silkib qo‘ydi. So‘ng asta, qo‘g‘irchoqdek yengil harakat bilan uning tizzasidan tushdi.
Ibura: Oyimga qachon javob berasiz?
Jungkook bir zum hayron bo‘lib qoldi.
Jungkook: Bu nima deganing?
Ibura unga qarashdan to‘xtamasdi.
Ibura:Men aqlli qiz bo‘lishim kerak, oyimga xalal bermasligim kerak.
U meni uyda bir o‘zimni tashlab ketmaslik uchun bu yerga olib keldi.
Ammo… men och qoldim. Uyimizdagi ovqatni yeyishni istayman.
Oyimning ishlari qachon tugaydi?
Jungkookning qoshlarida yengil bir chiziq paydo bo‘ldi.
Jungkook:Och qolgan bo‘lsang, mening uyimda ovqatlan.
Ibura boshini sekin chayqadi.
Ibura: Yo‘q, bu mumkin emas. Oyim taqiqlagan. Bu uyda hech narsaga tegish mumkin emas, deb aytgan.
Bir lahza jimlik cho‘kdi. Jungkookning nigohi qizda edi, ammo bu safar bu qarashda bir oz boshqacha hissiyot bor edi. Chunki u bilardi bu uyda hech narsaga tegmaslik qoidasi… aslida uning o‘zi tomonidan qo‘yilgandi va ilk marta, bu qoida uning o‘ziga yoqmay, ichidan g‘ashini keltirayotgandi.
Jungkook stulini orqaga surib, kompyuter stolining ortidan sekin turdi. Nigohi hali ham qarshisida turgan, tanasining yarmidan ham kichik, nozik gavdali qizda edi.
U hech bir so‘z demasdan, Iburaning belidan ehtiyotkor, ammo qat’iy harakat bilan ko‘tarib oldi. Qizning yengil tanasi erkakning qo‘lida go‘yo hech qanday og‘irlikka ega emasdek edi.
Jungkook uni o‘ng qo‘li ustiga o‘tkazib, bemalol ko‘tarib turarkan, nigohida yengilgina jilmayishga o‘xshash nimadir paydo bo‘ldi.
Jungkook: Bir gap aytaymi?
Ibura: Ha
— qisqa javob berdi, ko‘zlarini undan uzmasdan.
Jungkook tovushini yanada chuqurlashtirib gapirdi.
Jungkook: Bu uydagi qoidalar… buzish uchun yaratilgan.
Shu so‘zlardan so‘ng u qizni yanada mahkam ushladi-da, hech qanday shoshilmasdan, ammo qat’iyat bilan oshxona tomon yo‘l oldi. Eshiklar oralab o‘tayotganlarida, uyning sovuq jimjitligi ostida, Jungkookning qadamlari go‘yo o'lim ovoziday eshitilardi.
Oshxona qo‘rg‘onning qolgan qismlaridan farqli o‘laroq, yorug‘roq edi. Tomdagi baland derazadan tushayotgan nur marmar peshtaxtalarda yaltirab, havo ichiga iliq rang yoyardi.
Jungkook Iburani peshtaxtaning yonidagi yumshoq, baland stulga ehtiyotkorlik bilan o‘tqazdi. Qiz oyoqlarini osiltirib, atrofga ko‘z yugurtirdi, ammo hanuz qo‘llarini tizzasiga qo‘yib, juda tartibli o‘tirardi go‘yo
“bu uyda hech narsaga tegma”
degan so‘zlar uning qulog‘ida hanuz jaranglayotgandek.
Erkak esa peshtaxta tomon yurib, shkaflarni ochdi, U tokchadan chiroyli oq likopcha, keyin yangi non bo‘lagi, pishloq va bir nechta mandarin oldi. Mandarinni qo‘liga olarkan, nigohi beixtiyor qizga tushdi o‘sha tanish hid yana dimog'ini to‘ldirgandek bo‘ldi.

Jungkook: Och qolding, shundaymi?
— dedi u, pichoq bilan non kesarkan.
Ibura yengilgina bosh irg‘idi.
Ibura: Oyim bunday qilma, degan edi.
Jungkook bir zum kulimsirab, yelkasini qisdi.
Jungkook: Ba’zan, kichkintoy… ba’zi taqiqlar buzish uchun qo‘yiladi.
U mandarin po‘stini ohista archib, bo‘laklarini kichkina likopchaga terdi. So‘ng non va pishloqni ham qo‘shib, likopchani qizning oldiga surdi.
Ibura ikkilanib, unga qaradi. Jungkook esa barmoqlari bilan likopchani yanada yaqinlashtirdi.
Jungkook: Ye. Bu yerda bo‘lganingda, sen mening mehmonimsan. Mehmonlar esa ovqatlanadi.
Qiz nihoyat bitta mandarin bo‘lagini olib, labiga yaqinlashtirdi. Jungkook esa uning harakatlarini diqqat bilan kuzatar, ichida g‘alati bir qoniqish hissi taralayotganini his qilardi.
Bu erkakning qoidalarini o‘zi buzgan ilk lahza edi...
Oshxonadagi ovqatdan so‘ng vaqt sekin o‘tar, Jungkook qizning yonidan uzoqlashmas u Iburaning multfilm tomosha qilayotganini, ba’zan qiziqib atrofga ko‘z yugurtirishini jim kuzatardi. Qiz esa unga e’tibor qaratmas, xuddi bu qo‘rg‘on va uning xo‘jayini allaqachon hayotining bir qismiga aylangandek erkin o‘tirardi.
Ikki soat shu tarzda o‘tdi. Har daqiqada qizning beg‘ubor harakatlari, xotirjam nigohlari erkakning ongida sirli iz qoldirardi.
Deraza ortida osmon to‘q tusga kirib, qo‘rg‘on ichida kunning ohirgi sokinligi hukm sura boshlaganda, eshik oldida qadam tovushlari yangradi. Xizmatkor ayol kirib keldi. Ayolning ko‘zlarida vahima, Iburaning yuzida esa odatdagidek sokinlik bor edi.
— Kelaqol, Ibura, uyga ketamiz
— dedi onasi, qo‘lini cho‘zarkan.
Qiz hech qanday norozilik bildirmadi, faqat o‘rnidan turib, xotirjam qadamlar bilan onasiga ergashdi. Jungkook ularning chiqib ketishini kuzatarkan, Nigohi Iburada biroz ortiqcha vaqt turib qoldi, go‘yo uning kichkina qiyofasini xotirasiga o‘yib qo‘ymoqchidek.
Jungkook: Ertaga ham qizingni olib kelsangiz yaxshi bo'lardi.
Ayol uning ovozidagi buyrug‘ni eshitib, bosh irg‘adi, nihoyat uning yuragidagi qo'rquv yana uyg'ongandi. So‘zning ortidan hech qanday izoh so‘rashga jur’at etmadi. Chunki bilardi Jeon Jungkookning istagi hech qachon shunchaki istak bo‘lmaydi, u buyruq.

3-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Taksi tungi ko‘chalar bo‘ylab jim harakatlanar, Mashina ichida faqat dvigatelning yengil g‘uvillashi va yomg‘irdan ho‘l bo‘lgan shinalarning shovqini eshitilardi. Orqa o‘rindiqda o‘tirgan ayol boshini yon oyna tomon burib, tashqariga tikilgancha jim turardi.
Shaharning chiroqlari oynadan yaltirab o‘tar, ularning aksida ayolning yonoqlaridan jimjimador izlar bilan oqayotgan yoshlar porlab ketardi. U lablarini mahkam siqib, ovoz chiqarmaslikka harakat qilar, Chunki bitta titroq nafas uning ichidagi butun og‘riqni tashqariga chiqarib yuborishi mumkin edi.
Qizni qo'rqitib yubormaslik uchun bor ovozini ichiga yutdi.
U bilardi Jeon Jungkook odatda hech kimni o‘ziga yaqinlashtirmas, Lekin biror kishiga qiziqsa, uni majburan bo‘lsa ham o‘ziniki qilmasdan qo‘ymasdi.
Ayolning yuragi siqilib ketdi. Ongida tinimsiz bir vahimali o‘y aylanardi.
-Agar u qizimni mendan tortib olsa-chi?
Ko‘z yoshlari tinmas,Har tomchisi uning ichidagi umidni yuvib, faqat bo‘shliq va qo‘rquvni qoldirardi.
Sababi u xo'jayinining qanchalar vaxshiyligini bilar, yo'q javobi o'lim shartnomasiga qo'l qo'yish bilan barobar ekanini tushunardi.
Taksidan tushgach, ayol qizaloqni qo‘llariga mahkam bosgancha zinapoyalardan ko‘tarildi. Qorong‘i va sokin hovlida faqat oyoq tovushlari eshitilardi. U darvozani yopib, uy eshigini shoshilib ochdi, ichkariga kirar-kirmas temir qulfni burab qulfladi.
— Hozir ovqat isitib beraman, qizim...
— dedi u, ovozi charchoq va pushaymonlikdan qaltirab.
— Kechir meni, seni u yerga olib bormasligim kerak edi...
Ibura esa, ko‘zlari kattalashgan, ammo so‘zlari juda katta odamlarniki kabi mulohazali edi.
Ibura: Oyi, men to‘qman. Xo‘jayiningiz menga ovqat tayyorlab berdi. Otam vafot etgach, o‘zingiz qiynalayotganingizni bilaman... uzr so‘ramang.
Ayol qizining so‘zlarini eshitib, yuragi yanada ezildi. Bu mitti qizaloq qanday qilib bunchalar tez ulg‘ayib ketdi? Uni mahkam bag‘riga bosib, yana asta qo‘yib yubordi-da, oshxona tomon yurdi.
— Xo‘jayinim senga qattiq gapirmadimi?
— deb so‘radi u ehtiyotkorlik bilan.
Ibura:Yo‘q
— dedi Ibura, ohistagina jilmayib.
— U menga o‘zini juda yaqin tutdi.
Ayol qo‘lidagi qoshiqni biroz ko‘tardi.
— Ovqat pishirib berganini aytayapsanmi?
Qizaloq boshini chayqadi.
Ibura: Yo‘q... u meni deyarli yonidan uzoqlashtirmadi. Quchoqlab o‘tirdi...
Ayolning quloqlarida xuddi kimdir qasddan metall idishlarni urgandek g‘ijirlash eshitildi. Qo‘lidagi qoshiq sirg‘alib, pol ustiga tushib ketdi.
Ayolning yuragi beixtiyor tez ura boshladi. Qizining so‘zlari miyasida jaranglab turar, ichida bir vahshiy gumon ildiz otdi. U keskin burilib, qizi tomon shoshildi.
— Ibura... tur
Qizaloq hayratdan kattalashgan ko‘zlari bilan onasiga boqdi. Ayol uning oldiga tiz cho‘kdi-da, hech narsa demasdan ustidagi kalta ko‘ylagini yechib oldi. Nafasi qisilib, qo‘llari ham titrayotganini his qildi.
Kichkina, oppoq yelkalardan boshlab, orqa va yon tomonlarini diqqat bilan ko‘zdan kechirdi. Bironta ko‘karish, tirnalish yoki iz yo‘qmi u bilishi kerak edi. Yuragi o‘qdek sanchilar, har lahza qo‘rqinchli bir izni topib qo‘yishdan dahshatga tushardi.
Ibura: Oyi... — dedi qiz mayin, tushunmayotgandek.
Ayol esa javob qaytarmadi. Uning quloqlarida faqat yurak urishining qattiq tovushi bor edi. Ichidan bir ovoz hech narsa chiqmasin, hech narsa topilmasin deb iltijo qilardi.
Ayol qizning butun tanasini sinchiklab ko‘rib bo‘lgach, uzun qora sochlarini orqasiga yig‘ib, yuziga diqqat bilan boqdi. Hammasi joyida ko‘rindi, ammo ko‘zi beixtiyor bo‘yniga tushganda o‘sha yerda nozikgina qizargan iz paydo bo‘lgandi.
Ayolning yuragi tez ura boshladi. U beixtiyor qizning bo‘yniga tegdi, barmoqlarining uchida issiqlik sezildi.
— Ibura… bu nima?
— dedi u, ovozidagi bezovtalikni yashira olmay.
Qizaloq boshini bir oz tortib, yelkasini qisdi.

Ibura: Bilmayman… xo‘jayiningiz yonimda o‘tirgandi… shunda nafas olganda issiq bo‘ldi…
Ayolning tomog‘i qurib ketdi. Ichidan g‘azab bilan qo‘rquv aralash hissiyot ko‘tarildi.
— U… sening bo‘yningga yuzini qo‘ydimi? Tishladimi?
— deb so‘radi u past, lekin titroq ovozda.
Ibura bexabar ohangda bosh irg‘adi.
Ibura: Ha… u mandarin hidi bor dedi.
Ayolning qo‘llari muzlab ketdi, ichida esa qaynagan vulqon portlashga tayyor edi. Shu zahoti yuragida o‘z xo‘jayiniga nisbatan g'azab paydo bo‘ldi.
Ertalab Jungkook uyg‘ongan zahoti ichida sabrsizlikni bosolmay, barcha odatdagi ishlarini shoshma-shosharlik bilan bitirdi. U bugun boshqa kunlarga o‘xshamasdi ichida tushuntirib bo‘lmas bir kutish hissi bor edi. Zalga o‘tib, divanga yonboshlab o‘tirdi. Qulog‘i eshikdan eshitiladigan har qanday tovushni ilg‘ashga tayyor...
Oradan yarim soat o‘tdi jimjitlik.
Bir soat o‘tdi hamon yo‘q.
Odatda Jungkook hech kimni kutmas, xizmatkorlar esa ertalab soat oltida uyda bo‘lishardi. U barmoqlarini tez-tez chertib, asabiy ohangda nafas olarkan, nihoyat eshik ochilib, xizmatkor ayol ichkariga kirdi. U boshini egib, odatdagi hurmat bilan salom berdi.
— Salom, janob…
men ishdan bo‘shamoqchiman. Oilaviy muammolarim sabab bu yerda ishlashni davom ettira olmayman,
— dedi ayol qat’iy ovozda.
Jungkook ayolning yonida qizini ko‘rmagach, ko‘zida yengil bezovtalik uchquni chaqnadi. Biroq yuzidagi hissiz pardani buzmay, sovuq ohangda gapirdi.
Jungkook: Senga uch baravar oylik to‘layman, lekin ishdan bo‘sholmaysan.
Ayol boshini chayqadi.
— Janob, siz yaxshi oylik to‘laysiz, ammo muammo pulda emas. Hozir katta tanaffus payti, u uyda yolg‘iz qolib ketayapti.
Jungkookning nigohi chuqurlashdi, ovozi esa keskinlashdi.
Jungkook:Unda hammadan yaxshi, qizing bilan mening uyimda yashaysan. Muammo yo‘q.
Ayol ko‘zini olib qochdi, qo‘llarini siqib gapirdi.
— Janob, u hali bola… bu uyning qoidalarini bilmaydi. Iltimos, menga ruxsat bering ketay.
Jungkookning lab burchagi yengil qimirladi, ammo bu tabassum emasdi.
Jungkook: E’tirozlarni yig‘ishtir. Bugun mening uyimga ko‘chasiz. Bolaga keladigan bo‘lsak, u uchun bu uyda hech qanday qoida yo‘q. Xohlaganini qilsin, uyimni yoqib yuborsa ham qarshiligim yo‘q...

4-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
– Ha, tushundim, janob
– dedi ayol yelkasini sekin tortib, ko‘zlarini pastga qaratgancha.
Jungkook esa unga tik qaradi, ovozida hech qanday muhokama yo‘qligini bildiruvchi qat’iylik bor edi.
Jungkook: Hozir odamlarim sen bilan birga boradi. Kerakli barcha narsalaringni yig‘ib olasan. Qizaloq bilan birga uyimga ko‘chasan.
Bu so‘zlar ayolning yuragiga sovuq pichoqdek botdi.
Ayol chiqish eshigiga tomon yo‘nalishganda, qo‘riqchilar allaqachon kutib turardi, qadam tovushlari yo‘lak bo‘ylab og‘ir va bir maromda yangrar, go‘yo har biri buyruqni bajarayotgan jangchi singari jimgina o‘z ishiga sho‘ng‘igan edi.
Uyga kirishgach, ayolning qo‘llari ozgina titrardi. U shkaf eshiklarini ochib, qizaloqning mayda ko‘ylaklarini, o‘yinchoqlarini va bir nechta shaxsiy buyumlarini yig‘a boshladi. Qo‘riqchilardan biri jimlikni buzmasdan, og‘ir chamadonlarni olib, eshik yoniga qo‘ydi.
Ko‘zlarida hech qanday ifoda bo‘lmagan bu yigitlar hammasini puxta va tez bajarayotgandi ular uchun bu oddiy vazifa, ammo ayol uchun butun hayoti ag'dar to'ntar bo'layotgandi.
O‘yinchoq ayiqchani qizaloqning qo‘liga tutqazib, ayol bir zum to‘xtadi. Nafasi biroz qisildi.
Shunday qilib, chamadonlar yopildi, eshiklar qulflandi. Qo‘riqchilar buyruq bo‘yicha oldinga yurishdi. Endi ayol va qizaloq uchun yangi manzil Jungkookning uyi edi.
Qora mashina sokin tarzda, ammo qora qo‘rg‘on darvozasi oldida to‘xtadi. Darvoza yonidagi kuzatuv kameralari miltillab yondi, Qisqa tekshiruvdan so‘ng og‘ir temir darvoza asta ochildi va mashina ichkariga kirdi.
Hovli ichida marmar yo‘laklar, ikki yonida esa puxta parvarish qilingan daraxt va butalar bo‘lib, kechki shamolda mayin shitirlardi.
Qo‘riqchilar mashinadan tushib, chamadonlarni puxta harakatlar bilan uy tomon ko‘tardilar.
Ayol esa bir qo‘lida chamadon tutgan, ikkinchi qo‘li bilan qizini mahkam yetaklab, katta kirish eshigiga yaqinlashdi. Ichkarida yirik ustunlar, baland shift va mayin, ammo o‘tkir hid taratayotgan qimmatbaho atir hidi ularni qarshi oldi.
Jungkook, mashinaning kelishini eshitgach, odatdagidek jiddiy yuz ifodasini saqlagancha zal bo'ylab tashqariga chiqdi. Ammo ayolning yonida turgan kichkina Iburani ko‘rishi bilan jiddiy chehrasida sezilar-sezilmas, ammo samimiy bir tabassum paydo bo‘ldi.
Jungkook: Kiyimlaringizni joylashtirguningizcha, unga o‘zim qarab turaman
— dedi Jungkook ohangida buyruq va ishonch aralash. So‘ng egilib, qizaloqni yerdan ko‘tardi va qo‘llariga oldi.
Ayolning barmoqlari beixtiyor qizining qo‘lidan sirg‘alib ketdi. Yuragi biroz siqildi, ammo hech narsa demadi. Faqat ichida, bu yangi uy, yangi odam va yangi hayotga nimalar olib kelishini bilmasdan, qiziga tashvishli nigoh tashladi.
Jungkook qizni ehtiyotkorlik bilan, go‘yo eng nozik narsani ko‘targandek qo‘llarida ko‘tarib xonasi tomon yurdi. Qiz uning bag‘rida yotib, ko‘zlarini yumgancha jim qoldi na qarshilik, na so‘z, faqat yuraklarining bir maromda urishi eshitilardi. Xona eshigiga yetganda Jungkook oyoqlari bilan sekin surib ochdi, so‘ng ichkariga kirib, uni yotoqning oppoq choyshablariga ohista qo‘ydi. Bir lahza uning yuziga tikilib qoldi qizning lablari xuddi nimanidir aytmoqchidek titradi, ammo so‘z chiqarmadi.
Bu paytda ayol esa, qo‘lida og‘ir chamadonlari bilan, ularga ajratilgan xona tomon ohista yurdi. Eshik qarsillab yopildi, va koridorda faqat chamadon g‘ildiraklarining sust ovozi qolib ketdi.
Ayol xonasiga kirishi bilan yuragi g‘ash tortdi. Xonada g‘alati, tushuntirib bo‘lmaydigan bir sovuq havo sezilar, chiroyli qandil ostidan esa nimadir osilib turganini ko‘rdi. Ko‘zlari shu tomonga qadalgan sayin yurak urishi tezlashdi, oyoqlari esa beixtiyor titrardi.
Birdan eshik ortidan og‘ir qadamlarga o‘xshash ovozlar eshitildi. U ortga burilishga ham ulgurmay, ikki qora kostyumli qo‘riqchi xonaga kirib keldi. Ularning yuzida hech qanday his yo‘q edi faqat vazifa bajarayotgandek sovuqqina nigoh.

Eshik ortidan qulflash ovozi eshitildi. Qo‘riqchilardan biri ayolga bir qadam yaqinlashdi, ikkinchisi esa yonida nimadir ushlab turardi.
Ayolning nafas olishi tezlashdi, ammo ovoz chiqarmoqchi bo‘lganda birdan yuziga achchiq hidli mato yaqinlashdi. Hidi miyasiga yashin tezligida urildi tanasi asta bo‘shashib, ko‘zlari xira tus ola boshladi. Oxirgi marta ko‘rgan narsa, shift ostida sekin tebranayotgan arqonning soya tasviri edi.
Xona jimjit qoldi. Faqat qandilning eng mayin chayqalishi va uzoqdan kelayotgan bo‘g‘iq tovushgina mavjud edi. Tashqaridan qaraganda esa, bu voqea go‘yo tasodifiy va o‘z ixtiyori bilan yuz bergandek ko‘rinar edi…
Yerda chalqancha yotgan ayolning nafaslari bezovta, bo‘g‘iq chiqardi. Uning bo‘yin terisida allaqachon qo‘rquvdan muzlab ketgan tomirlar tarang tortilgan.
Qo‘pol qo‘llar uni tizzalab turgan joyidan tortib, qattiq arqon bilan bo‘g‘zidan o‘radi. Arqonning qattiq tolalari teriga kirib, tirnashgan joylardan mayda qon tomchilari chiqdi. Ayol bo‘g‘ilib, ko‘zlari chaqchayib, havoni yutishga urinar, ammo nafas yo‘li asta-sekin yopilayotganini his qilardi.
Ularning biri arqonning uchini balandda osilgan qalin ilgakka o‘tkazdi-da, bir siltash bilan ayolning gavdasini yerdan uzib yubordi.
Poyabzalining uchlari polga qattiq urildi, so‘ng asta havoda titrab qoldi.
Bo‘g‘ilish ovozi xonada dahshatli g‘ijir-g‘ijir tovush bilan aralashib ketar, ayolning qo‘llari havoda befoyda talpinardi. Uning yuzidagi rang asta ko‘kargan sari, tomirlar qattiq taranglashdi, lablari titradi.
Bularning barchasi xonadagi sukutni yanada dahshatli qilardi faqat arqonning cho‘zilib g‘ijirlagan ovozi va ayolning bo‘g‘iq hansirashi eshitilardi.
Ayolning jasadi ulkan qandil ustida, xuddi muzlagan qushdek, havoda jim osilib turardi. Qandilning mayin tebranishi bilan birga jasadning soch tolalari ham sekin silkinar, xona ichida esa muzdek va og‘ir sukunat hukm surardi.
Shu payt boshqa bir burchakda, oppoq choyshablar bag‘rida, butunlay boshqa, ammo xavfliroq bir sahna kechar, Jungkook Iburani bag‘riga bosgancha yotardi. Uning quchog‘i shunday mahkam, shunday ediki bu holat bolakay quchog‘idagi o‘yinchoq ayiqchani eslatardi. Lekin bu beg‘uborlik emas yigit ichida allaqachon barcha chegaralarni buzib tashlab, hammasiga erk bergandi u o‘zini ortiq to‘xtatolmasdi.
Yuzini qizning nozik, hali bolalarcha yumshoq bo‘yniga yaqin olib kelib, chuqur nafas oldi. Yana o‘sha hushdan ketkazuvchi mandarin hidi... Qizning uzun, ipakdek sochlari yotoq bo‘ylab yoyilib ketgan, bir necha tolasi yigitning yuziga tegib, ko‘zlarini qitiqlardi. Jungkook buni sekin, haddan harakat bilan tuzatdi qizning sochlarini qulog‘i ortiga ohista surib qo‘ydi.
U bu shirin ifordan to‘ymayotgandi. Agar shu hidni abadiy his qilish uchun hamma narsasidan kechish kerak bo‘lsa, u hech ikkilanmasdi.
Ibura esa asta yuzini yigit tomonga burdi. Qora, chuqur ko‘zlari uning nigohiga tushdi. Nigohida bolalarcha ich-ichida yig‘ilgan qo‘rquv va so‘rashga jur’at yig‘ayotgan iztirob bor edi. Nihoyat qiz asta ovoz chiqardi.
Ibura : Oyimga… borsam bo‘ladimi?..
— dedi u
Yigitning qo‘llari bo‘shamadi, aksincha qizni quchog'iga qattiqroq tortdi...

5-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Jungkook quchog'ida xarxasha qilayotgan qizni qo'lidan ushlagancha yetaklab, sekin qop-qorong‘i xonaga kirdi. Havoda g‘alati bir muzdek hid nam yog‘och va qotib qolgan qon aralash bir hid sezilardi.
Eshik ochilishi bilan shift ostida yengil tebranayotgan jasad ko‘rinib qoldi. Xira chiroq nuri ayolning uzun sochlarini yelkasi ustidan pastga sochgancha, oq libosining qirralarini shamol misol asta harakatlantirarkan, Bo‘ynidagi arqon bo‘g‘imidan chirsillab qattiq tarang tortilgan, yuzining rangida esa hayotning hech bir alomati qolmagandi.
Jungkook:…Onang… o‘z joniga qasd qildi
— dedi Jungkook ovozini qizning qulog‘iga yaqinlashtirib, xuddi mutlaqo hissiz ohangda.
Qiz avval tushunmadi. Ko‘zlari bir muddat muzdek shaffof pardaning ortidan qaragandek qotib qoldi.
Ibura: Yo‘q… yo‘q… yo‘q…!
- qizning ovozi xirillab chiqdi, yig‘i birdan bo‘g‘ziga tiqildi. U oyoqlarga qo‘lini tekkizib yubordi, sovuq terining qotganligi uning yuragini yanada siqdi.
Xonadagi sukut faqat qizning titragan nafaslari va shift ostida chiyillagan arqon ovozidan iborat edi. Jungkook esa yonida turib qo‘lini uning yelkasiga qo‘ydi go‘yoki tasalli berayotgandek, ammo ichida qandaydir qorong‘i, yashirin niyatlar uyg‘onayotgandi.
Jungkook uni bag‘riga bosgancha bir lahza ham qo‘yib yubormay, yanada qattiq quchoqladi. Unga yaqinlashgan sari, qizning iliq tanasi va mayin, titroq nafaslarini yanada aniqroq sezarkan.
Go‘yo u qo‘lidagi tirik qo'g'irchoqni yo‘q bo‘lib ketishidan qo‘rqardi.
Jungkook: Hech qayerga ketmaysan Endi men borman. Men bilan birga yashaysan o'zim senga qarayman.
Qizning kipriklari nam , ko‘zlarida esa hayrat va qo‘rquv aralashgandi, U ketishni istasada, Jungkookning quchog‘idan hech qayerga chiqa olmasdi. Borishga esa joy yo'q
Tashqaridan qaralganda qandilga osilgan jonsiz tana ostida erkak quchog'ida mitti gavdali qizni yupatishga urinardi.
Ibura ko'p yig'laganligi sabab nafas olishga qiynalib hiqqillagan ovoz chiqarar ko'zlaridan oqayotgan yoshlar allaqachon yuzini yuvib bo'lib onasining sovuq oyoqlarini sekin qo'yib yuborib Qo'llarini Jungkookning bo'yniga o'rab uning bo'yni ostiga tiqilib tiqilib nafas olarkan, yuzidagi namlik Jungkookning bo'yniga tegib biroz g'ashini keltirardi.
Erkak qizning tanasini quchog‘idan biroz bo'shatib yuzini kaftlari orasiga olib kalta cholkalari orasidan ko'rinib turgan qop qora ko'zlariga boqqancha
Jungkook:Qara Ibura hammasi yaxshi bo'ladi, senga va'da beraman, hech qanday muammo bo'lmaydi, sen oldingidan ham yaxshi yashaysan, Iltimos meni qiynab Yig'lama
Qiz Yig'lamaslik ka urinib bor nafasini tomog'ida ushlab turarkan, eplolmay yana baland yig'lab yubordi.
Jungkook qizning tanasini yerdan ko'targancha quchog'iga olib o'z xonasi tomon ketarkan, ayol jasadi bor xonaning eshigi qars etib yopildi.
Jungkook qizni xonasiga olib kirgach, eshikni asta yopdi, kalitni burab qulfladi. Xonada faqat deraza pardalaridan o‘tgan xira oy nuri qizning titragan yuzini yoritib turardi.
Ibura hali ham qaltirar nafaqat sovuqdan, balki ichidagi bo‘shliqdan, ko‘ksida yirtqichdek o‘rmalab yurgan vahshiy og‘riqdan.
Jungkook uni sekin yotoqqa qo‘ydi, ammo qo‘llarini qo'yib yubormadi. U qizning bilaklarini muloyim siqqancha, yuziga tikildi.
Jungkook: Ibura…
— uning ovozi shunchalik past chiqardiki, go‘yo odamni o‘ziga tortib olardi
— Men seni endi hech kimga bermayman. Tushundingmi?
Qiz javob bermadi. Na bosh silkidi, na tasdiqladi. Faqat ko‘zlaridagi yoshlarni yutishga urinib, labini tishlari orasiga oldi
Jungkook yostiqqa engashdi, qizning nam soch tolalarini barmoqlari bilan yuzidan yig‘ishtirib, peshonasiga bir lahza lablarini tekkizdi. Bu o‘pichning iliqligi ham, sovuqligi ham yo‘q edi u xuddi maktubga chekkan izoday tuyulardi.
Jungkook: Endi sen faqat menga tegishlisan

— deya so‘zini davom ettirdi u, qizning qulog‘i ostida sekin pichirlab.
— Bu uyning tashqarisida sen uchun hech nima qolmadi.
Iburaning yuragi gursillab urarkan, qiz ko‘zlarini yumdi ichida qandaydir qattiq qarshilik chaqnab o‘tgan bo‘lsa ham, Jungkookning quchog‘idan chiqishga kuchi yo‘q edi.
Erkak uning bo‘yin chuqurchasiga yuzini yashirdi. Qizning hididan chuqur nafas olarkan, barmoqlari uning belini sekin silab, har lahzada yanada qattiqroq o‘ziga tortardi.
Tashqarida shamol daraxt shoxlarini derazaga urar, uzoqdan esa itlarning bo‘g‘iq vovullashi eshitilardi. Uy ichida esa faqat ikki xil ovoz qizning bo‘g‘iq nafaslari va Jungkookning sekin, og‘ir nafas olishi.
Keyin Jungkook birdan qizning iyagini ko‘tarib, yana o‘sha qop-qora ko‘zlariga qaradi.
Jungkook: Sen men uchun yashashga majbursan , Ibura…
Lekin bu tiriklik sen o‘ylaganingdek bo‘lmaydi.
Shu lahzada qiz yuragida yana bir narsani his qildi qo‘rquvdan ham chuqurroq, umidsizlikdan ham og‘irroq hissiyot. Go‘yo bu erkak uni asta-sekin o'zgartirib o'zi uchun shaxsiy qo'g'irchoq tarbiyalamoqchi edi.
Tong.
Ibura ko‘zlarini asta ochdi. Yuragining ustiga bosilgan issiq va qattiq qo‘l, bo‘yniga tegib turgan iliq nafas Jungkookka tegishli edi. U qizning belini quchoqlab, xuddi tun bo‘yi qo‘yib yubormagandek, yuzini uning sochlariga yashirib yotardi.
Bir lahza Ibura qayerda ekanini unutgandek bo‘ldi, ammo shift ostidagi sokinlik, o‘sha kechagi muzdek hid hammasini esiga soldi. Yuragi yana tez ura boshladi. U asta qo‘zg‘almoqchi bo‘ldi, lekin erkakning qo‘llari yanada qattiqroq uni quchib oldi.
Jungkook: Yot…
— dedi u past ovozda, ko‘zlarini ham ochmay.
— Hali hech qayerga bormaysan.
Shu payt tashqaridan qattiq taqillatish eshitildi. Avvaliga uyning uzun yo‘laklarida qadam tovushlari yangradi, so‘ng eshik ortidan erkak ovozlari.
— Politsiya! Eshikni oching!
Iburaning butun tanasi qotib qoldi. Kechagi manzara ko‘z oldida yana gavdalandi:
onasining jasadi, arqon, shamolda hilpiragan soch tolalari… Qizning bo‘g‘ziga yana o‘sha xirillagan nafas tiqildi.
Jungkook esa mutlaqo shoshilmasdi. U yotgan joyida qizning yuziga qarab, labining bir chetida g‘alati, deyarli sezilmaydigan tabassum paydo bo‘ldi.
Jungkook:Hozir ularni uyga kiritaman… Sen esa hech narsani gapirmaysan. Tushundingmi, Ibura?
U asta o‘rnidan turdi, ustidagi qora ko‘ylagini tartibga keltirdi va xonadan chiqib ketdi. Ibura esa yotoqda qimirlamay yotdi, yuragi quloqlarida urayotgandek.
Bir necha soniya o‘tib, yo‘lakdan eshik ochilishining temir ovozi, politsiya zobitlarining qattiq qadam tovushlari eshitildi. Ular odimlagan sari uyning hidi yanada keskinlashib borardi go‘yo o‘lim hidini havo hali ham chiqarib yubormagan dek.
Politsiyachilar marosimdek sokinlikda jasad turgan xonaga kirishdi. Qop-qora sumka ochildi, va sovuq tana sekin ichiga joylandi. Shift ostidagi arqon esa bo‘shab, erkin osilib qoldi.
Ibura buni ko‘rmasligi uchun pardalar orasidan hech qayerga qaramaslikka urinar, ammo ichida bir tuyg‘u tinchlik bermasdi go‘yo o‘sha jasad bilan birga uning bolaligi, erkinligi ham ketayotgandi.
Politsiya ketgach, uy yana o‘sha og‘ir sukunatga cho‘mdi. Ibura deraza yonida jim o‘tirar, biroq yo‘lakdan eshitilgan baland ovoz uni hushyor qildi. Jungkookning qadam tovushlari g‘azab bilan eshik tomon borarkan
Jungkook: Sen aytding? Politsiyani bu uyga sen chaqirding, to‘g‘rimi?
Past ovozda, qo‘rquvdan titragan javob eshitildi bu xizmatkor ayol edi.
— Janob… Men… men faqat yordam berish uchun… u jasadni…
Gapini tugatishga ulgurmasdan, Jungkookning kafti uning yuziga qattiq urildi. Xizmatkor shoshib ortga tisarildi, ammo Jungkook uning bilagidan mahkam tutib, so‘ray boshladi.
Jungkook: Sen mening ruxsatimsiz siz bu uydan tashqariga biron xabar bera olaman deb o'yladingmi?
Ayol na javob bera oldi, na qarshilik ko‘rsatdi. Uning ko‘zida faqat vahima bor edi.

Jungkook hech qanday izoh bermasdan, uni sudrab yo‘lakdan olib o‘tdi. Ibura esa xonadan chiqib qararkan
Jungkookni hech qachon bunday ahvolda ko'rmagandi xizmatkorning yalang oyoqlari gilam ustida sudralar, har bir qadamida uning nafaslari tezlashardi.
Podval eshigiga yetgach, Jungkook kalitni buradi. Qalin temir eshik ochilishi bilan, ichkaridan nam, chiriyotgan hid urildi. Qorong‘u zinapoyalar pastga, yer tagiga cho‘zilib ketgandi.
Jungkook:Pastga tush
Xizmatkor boshini chaqadi Jungkook uning yelkasidan itarib yubordi. Ayol qoqilib, zinadan pastga tushib ketdi. Qorong‘ulik ichida uning qo‘rqinchli nafas olishi eshitilib turardi.
Podval ichida hech qanday chiroq yo‘q , faqat shiftning bir burchagidan osilgan kichik lampochka xira nur taratar, soyalar devor bo‘ylab titrardi.
Jungkook: Bu uyda qoidalar hamma narsadan muhim
— dedi Jungkook sekin pastga tushib borarkan.
— Xiyonat qilgan odamning jazosi bitta bo‘ladi.
Ayol titragancha orqaga tisarildi, ammo devor uning yo‘lini to‘sdi. Jungkook yonidan uzun, og‘ir temir quvurni oldi.
Keyingi lahzada temirning og‘ir zarbasi podval ichida gumburlab yangradi.
Ibura esa zinaning yuqorisida qotib qolgancha, qaltirab, qayerga qochish haqida o'ylardi...
Podval ichida temir zarbalari ham, xizmatkorning ovozi ham allaqachon butunlay ga o'chgan, Iburaning tanasini titratardi.
U bo‘shashgan oyoqlari bilan sekin zalga yugurdi. Bu joy ham bo‘m-bo‘shdek, ammo ko‘zi o‘rtada turgan katta yog‘och stolga tushdi. Uning tagi qorong‘i, tor va bolalikdagi o‘yinlarda yashirinishga o‘xshash joy edi. Qiz hech ikkilanmay stulni surib, stol ostiga kirib oldi.
U bo‘yinini egib, tizzalarini quchoqladi, titroq qo‘llaridan birini og‘ziga bosdi ovozi chiqib ketmasligi uchun. Ammo tomog‘iga tiqilgan yig‘i asta-sekin ko‘z yoshlaridan oqib, barmoqlarini ho‘llab yubordi. Yuragi shu qadar tez urardiki, go‘yo u qichqirib yuboradigandek edi.
Oradan yarim soatlar o‘tib. Zinapoya tomondan sekin qadam tovushlari eshitildi. Keyin qalin eshikning qars etib yopilishi. Iburaning yuragi joyidan chiqib ketadigandek bo‘ldi.
Zalga kirgan qadam tovushlari endi yaqinlashdi, podval eshigi tomondan Jungkook chiqdi. Uning kaftlari va bilaklari to‘q qizil qonga belangan, oq ko‘ylagidagi dog‘lar esa asta qurib borardi.
Jungkook: Ibura… — uning ovozi g‘alati bo‘sh va past edi, ammo shu qadar sovuqki, qizning umurtqa pog‘onasi bo‘ylab sovuq o‘tdi.
Jungkook xonasiga qarab yurdi, eshikni ochdi xonada hech kim yo‘q...
Jungkook: Ibura, qayerdasan?— deb baqirdi
U yo‘lak bo‘ylab yurarkan, ko‘zlari hamma burchakni tekshirar, Nihoyat, katta stol yoniga kelib, bir lahza to‘xtadi. Erkak Sezgandi. Boshini sekin egib, stol ostiga qaradi , yig‘idan shishgan ko‘zlari bilan, titrab o‘tirgan qiz ko‘rindi.
Jungkook qo‘llaridagi qonni yuvishga ham urinmay, stol ostiga qo‘lini cho‘zdi va qizning oyog‘idan mahkam ushladi.
Jungkook: Seni topdim…
Qiz qichqirishga ulgurmasidan, Jungkook uni stol ostidan tortib chiqardi...

6-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Jungkook Iburaning oyog‘idan tortib stol tagidan chiqarib olarkan, qizning kichkina gavdasi uning qo‘lida butunlay ojiz edi.
Ibura oyoqlarini tepdi, qo‘llari bilan itarishga urinib ko‘rdi, lekin bu faqat erkakning barmoqlarini yanada qattiqroq siqishga majbur qilardi.
U qizni o‘ziga yaqinlashtirdi.
Qonli kaftlari Iburaning yuziga tegdi iliq, yopishqoq va temir hidiga to‘la. Qizning burun teshiklariga o‘sha hid shu qadar keskin urildiki, u hiqqillab, nafasini ichiga tortdi.
Jungkook: Ibura…
- Jungkookning ovozi past, lekin chuqur edi, xuddi qahrini yutayotgan odam kabi.
— Nega mendan yashirinding?
U qizning iyagini barmoqlari bilan ko‘tarib, yuzini o‘ziga qaratdi. Ibura ko‘zlarini yumdi, lekin bu ham foyda bermadi qop-qora, sovuq nigoh uning yuziga o‘qdek qadalgan holda Jungkook undan ko'zlarini uzmasdi.
Jungkook: Bu ishing menga yoqmayapti
— dedi u asta, lablari qizning qulog'iga yaqinlashtirib.
— Men senga tegmayman… lekin buning uchun sen meniki bo‘lishing kerak buni unutma ...
Ibura tomog‘idagi yig‘ini yutishga urinarkan, lekin lablari titrab, ko‘z yoshlari baribir yuzidan sirg‘alib tushdi.
Jungkookning qonga belangan barmoqlari esa pushti yonoqlaru qizil lablardagi yoshlarni artib qonga bulg'ardi.
Jungkook: Meni qiynama, Ibura… sensiz yasholmayman, agar meni tashlab ketsang bu dunyodagi barchani shu podval ostiga ko'maman.
U qizning yuzini ikkala kafti bilan tutib, peshonasini unga tekkizdi. Nafaslar aralashib ketarkan, qizning yuragi go'yo erkakning qonga belangan iflos barmoqlari orasida edi.
Jungkook :Endi meni tushundinga?
— deb bu savolga javob kutmasdan, qizning qo'lidan ushlagancha katta katta qadamlar bilan xonasi tomon sudrashni boshladi.
Xonaga qizni olib kirgan Jungkook eshikni ichkaridan qulfladi. Kalitning temir tovushi Iburaning quloqlarida qattiq yangrarkan yuragi ko'krak qafasi ichidan otilib chiqay derdi.
Jungkook qizni yotoq chetiga qo'yib o‘zi esa sekin uning oyoqlari ostiga tiz cho‘kdi.
Jungkook: Endi bu uyda sen uchun yangi qoidalar yaratamiz Ibura Menga qarashing, gapirishing, hatto nafas olishingni, qayerga o'tirishingu turishinggacha men hal qilaman.
U qo‘lini qizning iyagiga qo‘yib, yuzini yuqoriga ko‘tardi.
Jungkook: Sen endi boshqa hech kimga qaramaysan. Hech kim bilan gaplashmaysan. Agar tashqariga chiqishingga ruxsat bersam chiqasan, bermasam uyda aqlli Qiz bo'lib o'tirasan
Ibura lablarini tishlari orasiga oldi. Yuragining urishi tezlasharkan, ammo ko‘zlaridagi o‘sha yashirin qo‘rquvni yashira olmasdi.
Jungkook: Bugungi xizmatkorga keladigan bo'lsak U mening qoidalarimni buzdi. Bu uyda xiyonat hech qachon kechirilmaydi.
U so‘zlarini aytarkan, barmoqlari Iburaning yonoqlaridan pastga siljidi. Qon dog‘lari hanuz uning yuziga bo'yalgandi .
Jungkook: Agar men aytsam, sen bajarasan, senga qarasam, mendan qochmaysan, Agar men xohlasam, sen… Sen men xohlagan odam bo‘lasan.
Qizning ko‘zlaridan yana yosh chiqdi.
Shkaf eshigini ochgan Jungkook ichkaridan oppoq, uzun ipak ko‘ylakni chiqardi. Yenglari nozik, matosi yengil, lekin go‘yo sovuq shamol singari o‘tib ketardi. Qonga belangan qo‘llari oq mato ustida yanada dahshatli ko‘rinarkan.
Ko'ylayni qizga uztgancha o'sha nigohlari bilan
Jungkook: Kiy
Qiz yerga tikilgancha, qo‘llarini harakatga keltira olmadi. Ko‘zlari xira, tanasi titrardi.
Jungkook: Ibura Kiy dedim.
U qizning iyagidan ushlab, yuzini o‘ziga qaratdi. Ko‘zlarida na mehr, na yumshoqlik bor edi faqat sovuq. Qizning ichida nimadirlar sindi, qarshilikka kuchi yetmasligini bilardi.
Titroq qo‘llari bilan ko‘ylakni oldi. Matoning sovuqligi terisiga tegishi bilan tanasidan o‘tgan titroq ich ichigacha singib ketardi.
Qiz tanasini orqa tomonga o'girgancha ustidagi furbolkani yechdi qora uzun sochlari bir zum tepaga ko'tarilgancha qizning futbolkasi yechilgach yana oppoq tanani berkitdi, qiz esa oppoq bo'lsada qon dog'lari bor ko'ylakni olib asta Qo'llarini suqqancha boshini o'tkazib, uni kiydi uzun sochlari Ko'ylayning ostidan chiqib qolarkan, qiz ularni ko'ylagining ichidan chiqarib old qismiga chiqardi.

Jungkook yonidan siljimay turar, har bir harakatini jim kuzatardi.
Ibura kiyib bo‘lishi bilan erkak oq matoni bel qismidagi belbog'ini mahkam bog‘lab qo‘ydi.
Shu payt qiz uning qo‘llaridan taralayotgan qonning iliqligini sezdi oq mato esa bu iliqlikni yutib, rangini asta-sekin iflos qila boshladi.
Jungkook: Juda chiroylisan,
Jungkook biroz o‘ziga kelgach, qarshisidagi qizga qarab qotib qoldi. Qiz yig‘idan shishgan ko‘zlari bilan unga qarar, kipriklaridan asta sekin titrab yosh tushardi. Yonoqlarida , lab chetlarida , yuzining bir chekkalarida quriy boshlagan qonning qoramtir izi bor edi.
Ustidagi oppoq ko'ylakda ham qon bor, Qo‘llariga qararkan, tirnoqlari ostida hamon qon borligini, barmoqlarining titrayotganini ko‘rdi. Bu o‘zi qilgan ishlarining isboti edi.
Nafasi bo‘g‘zida tiqilib, ovozi zo'rg'a chiqdi
Jungkook:Men… men… qildimmi buni..
U bir qadam oldinga yurib, qizni asta quchoqlamoqchi bo‘ldi, ammo qiz o‘zini orqaga oldi. Qizning Jungkookdan qo'rqishi uning yuragini allaqachon bo'laklarga bo'lib tashlagandi, umrida ilk marotaba undan qo'rqmagan insonning ko'zlarida ham hozir qo'rquv bilinib turardi,
Jungkook:Ibura… Men… kechir… iltimos…
Jungkook uning titrab turgan yelkalariga ehtiyotkorlik bilan qo‘llarini qo‘ydi. Qiz qarshilik ko‘rsatmadi, ammo buning sababi ham qo'rquv edi. Erkak sekin uni qo‘llaridan tutib, hammom tomon yetakladi.
Eshik ochilishi bilan ichkariga sovuq marmar hidi urildi. Jungkook ichkariga qadam qo‘yib, dush kranini buradi. Suv oqib tusharkan, oqish bug‘ havoga taraldi. U qizning uzun sochlariga qo‘li tegib ketdi.
Issiq bug‘ hammom ichini tutib, shishadek tiniq oynalarni xiralashtirib qo‘ygandi.
Suv oqishi ostida faqat ikki odamning nafas tovushi va tomchilarning tinimsiz shildirashi eshitilardi xolos.
Jungkook qo‘llarini sekin ko‘tardi, qizning sochlariga tegdi. Soch tolalari ham qonga bulg'angan , qattiqlashgandi. Erkak ularni barmoqlari orasida mayin ajratishga harakat qilarkan, Ibura ko‘zlarini yumdi bu unga yoqimtoy teginish emas, aksincha tanasini qaltiratib yuboradigan tok urishiday edi xolos.
U yelkalarini qimirlatib, ozgina orqaga chekinmoqchi bo‘ldi, lekin marmar devor uning orqasini to‘sib qo‘ygandi. Qochishga joy yo‘q va qarshisida esa o'zidan gavdasi ikki baravar keladigan erkak.
Jungkook qo‘llarini qizning yelkasidan pastga, bilaklarigacha tushirdi, qizning tanasida qurib qolgan qonni iliq suv ostida sekin massaj qilib tushirar ekan, ichida bir og‘ir tuyg‘u girdob bo‘lib aylanardi. Har qanday vaziyatda ham unga ozor bermasligi kerak edi.
Ibura esa yuzini va nigohlarini yerga qadadi, hech bo‘lmaganda uning ko‘zlariga qaramaslikka urinardi. Qizning pushti yonoqlari allaqachon qizil tusga kirib ulgurgandi, tanasiga tekkan qon sababli emas, ustida kiyimi yo'qligi uchun edi...
Suv tomchilari asta pastga oqib, uning terisidagi qon dog‘larini olib ketar, ammo bir dog‘, bo‘ynidagi ingichka qizarish, yuvilganda ham qizil iz sifatida qolib ketganday tuyulardi.
Jungkook unga tikildi, so‘ng sekin lablariga biroz tabassum yugurdi
Qizning bo'yniga muhrlagan iz hali ketmagandi...
Qizning sukunati Jungkookni yanada bo‘g‘arkan, Erkak qizning yuzini qo‘llari bilan ushlab, past ovozda shivirladi:
Jungkook: Men seni shunday holatda ko‘rishga loyiq emasman…
Ibura esa nihoyat boshini ko‘tardi nigohida qo‘rquv, uyat va charchoq aralash, go‘yo bir kechada bir necha yilga ulg'aygandek .
Jungkook qarshisidagi qizning yalang'och tanasiga qaragancha pastki labini biroz tishladi...

7-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Qizning lablari qaltirab ochildi, ammo biror so‘z aytmadi. Go‘yo ichida yig‘lab yuborish istagi bor, lekin bu hammomning issiq bug‘ida ham uning ko‘z yoshlari chiqishga jur’at etolmasdi.
Jungkook asta qizning yuzidagi soch tolalarini chetga quloqlari orqasiga o'tkazdi va Qizning bo‘ynida qolgan qizil izni barmoqlari bilan yengil silagancha
Jungkook l: Ibura…
— dedi zo‘rg‘a eshitiladigan tovushda.
— Meni yomon ko‘rsang ham, hozircha shunchaki… menga ruxsat ber.
Issiq suv ostida, ikki begona yurak bir-biriga juda yaqin turardi.
Uning ko‘kragiga tegayotgan iliq bug‘ Iburani yanada ko‘proq uyaltirarkan, Qiz asta yon tomonga qaradi oynaga tushgan xiralashgan soyalar ichida o‘zining yalang‘och qiyofasini ko‘rdi va yuzini tezda yana pastga burdi.
Jungkook qizning bilaklarini ohista ushlab, unga yaqinroq egildi. Uning nafasi Iburani yondirib yuboradigandek issiq...
Jungkook: Sen meniki bo'lishingni istayman.
Qiz hech narsa demadi. Shunchaki o‘zini unga topshirgancha, yuzidagi qizarish yanada kuchaydi. Issiq suv qizning sochlaridan oqib, yelkalaridan sirg‘alib, oyoqlaridan o'tgancha sovuq marmar ustiga to'kilardi.
Jungkook asta ko‘ylagining tugmalarini yecha boshladi. Qizning yuzidagi issiqdanmi yoki uyatdanmi, yonoqlari yanada qizarib borarkan tanasi titrarkan qarshisidagi ulkan gavdadan o‘zini yanada kichikroq his qilar, hatto o'z tanasida his qilayotgan Jungkookning issiqlidan qochishi uchun biroz orqaga risarilib muzday kafelga yopishdi.
Erkak hamon hech nimayam gapirmasdan, oyoqlaridagi nam poyafzalini, so‘ng shimini yechib, qiz tomon qaytdi. Uning yalang‘och gavdasi suv ostida yanada aniq ko'rinardi. Qo'llaridagi bo'rtib chiqqan tomirlaridan boshlab yalang mushaklariyu...
Qiz ko‘zini olib qochdi, biroq ko‘rganlaridan yuragi tez urib yana ko'krak qafasiga sig'may, go'yo ovozi quloqlarigacha eshitilardi.
Jungkook bir qadam yaqinlashib, qo‘llarini qizning bilaklaridan pastga siljitdi va qizning belidan ushlagancha asta o'ziga yaqinroq tortdi. Issiq suv oqimlari ularning terisiga aralashib ketarkan, qonning iliq qizilligi ham asta asta oqib ketayotgan bo‘lsa-da, ikkisining yurak urishlari tobora kuchayib borardi.
Jungkook: Ibura…
— dedi u past ovozda, qizning ko‘zlariga qarashga majbur qilib.
— Iltimos menga imkon ber.
Qizning qizarib ketgan yonoqlaridan suv tomchilari sirg‘alib tusharkan, u bir lahza ko‘zlarini yumdi.
U hamon uyalar, ammo yonida turgan erkakning quchog'idan qocholmasdi.
Suv oqimi tagida turar ekan, Ibura bir lahza qimirlamay qoldi. Uning ko‘krak qafasi tez-tez ko‘tarilib tushar, lablari titrardi. Jungkook sekin qo‘llarini qizning beliga qo‘ydi, barmoqlari uning nam terisini his qilganida, ichida nimadir qizib ketdi.
Qiz instinktiv ravishda qo‘llarini ko'kragiga qo‘ydi, Ammo Jungkook uning kaftlarini asta olib, tanasidan pastga tushirdi. Qizning nafaslari yanada qisqarib, uyatdan boshi egildi.
Jungkook: Menga qara
Jungkook sekin qizning iyagini ko‘tarib, lablariga yaqinlashdi. Birinchi tegish nihoyatda ehtiyotkor edi, ammo keyingi lahzalarda uning lablari tobora talpinib, chuqurlashib borardi. Ibura beixtiyor titradi bilaklari bilan erkakning yelkasiga suyanar ekan, oyoqlaridagi kuchni yo‘qotdi.
Ularning nafaslari aralashib ketdi. Suv oqimi orasida qo‘llar qizning belidan sonlariga tomon siljidi. Ibura bir zum ko‘zlarini yumib, hushini yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqdi.
Jungkook: Qo'rqma… senga yomonlik qilmayman.
Erkakning nafasi og‘irlashib, yuragi qinidan chiqib ketadigandek urarkan Qizning nam sochlari yelkasidan sirg‘alib tushar, uning hali to'liq shakllanmagan qomati esa Jungkookning hirslari bilan o'ynashardi.
Erkak bir lahza ham o‘ylamasdan, uni belidan ko‘tarib, qo‘llaridagi og‘irlikni his qilgancha yotoqxonasi tomon olib ketdi.
Shoshilgancha ichida to‘xtab bo'lmas ehtiros bilan Yotoqqa yetgach, qizni ohista to‘shak ustiga qo‘ydi va uning oldiga engashgancha Lablarining orasidan issiq nafas chiqib, qizning yuziga urildi.

Jungkook qo'pollik bilan lablarini qizning labiga bosdi, yotoq va Jungkookning orasida turgan mitti tana erkakning ostida hatto bilinmasdi.
Erkak asabiylik bilan lablarini qizning og'iz boshlig'i ichiga kirgizdi va oradan biroz vaqt o'tgach bolaga havo yetmay Jungkookni o'zidan itargani sabab lablarini ajratdi.
Qizning Ko‘zlaridagi yosh asta yonoqlaridan oqib tushar, u esa bir so‘z ham aytmasdi.
Jungkookning bo‘g‘ziga nimadir tiqildi. Yuragida g‘alati og‘riq paydo bo‘ldi. Uning barmoqlari qizning yuzidan ko‘ksiga tomon sirg‘alib tushdi, ammo u yerda to‘xtadi.
Suvning uzoqdan kelayotgan tomchilari eshitilar, ammo shu tovush ham o'rtadagi sukunat uchun momaqaldiroq dek jaranglardi.
— Kechir… Senga buni ravo ko'rganim uchun kechir...
Pov Jungkook
Ibura… menga qaragingda o'sha hamma qaraydigan qo'rquv bilan qaraysanmi...
Mening o'rnimda bo'lish qanchalik qiyinligini bilganingda edi, o'sha o'zining tub tubiga tortib ketadigan qo'zlaringga biqqanimda nimani sezishimni bilganingda edi. Men har doim seni istayman, senga teginmaslik uchun o'zimni bosish qanchalik qiyinligini bilsa eding. Seni istashim qanchalik iflos bo‘lib ketganimni eslatadi menga.
Mening qo‘llarim… odamlarning qoniga belangan… seni ushlashga loyiq emas bu qo'llar, ammo baribir seni qo‘yib yuborolmayapman.
Meni yo‘ldan urayotgan bu hissiyot hirs emas, u ochlik.
Men sensiz och man Ibura sen menga oddiy odam kabi boqqan ilk insonsan, maxluqqa qaragnday qro'quv ko'zlari bilan emas oddiy nigoh bilan boqqan odamsan, Mening Ruhim senga muhtoj, sensiz men yana o'sha maxluqqa aylanaman.
Men sen uchun maxluqman Ibura istagan vaqti yo'q qilib yuborishi mumkin bo'lgan maxluq buni bilaman.
Shuning uchun… shunchaki yoningda qolay, Faqat sening issiqligingni his qilib yotay.
Faqat bir marta, bir kecha… ammo hozir emas hali bunga tayyor emassan.
Erkak miyyasidagi fikrlarni o'ylagancha qarshisidagi yalang'och qizni pastelga o'rab o'zi ham uning oldiga yotdi qizning hiqqilab yig'lashini eshitib turarkan, yuragi yanada tilka pora bo'lardi.
__
Jungkook pastel ichida uxlab yotgan Iburaga uzoq qaradi. Xona jim, faqat qizning sekin nafas olishi eshitilar, chiroq yorug‘i uning yonoqlariga tushib turardi.
Jungkook: Bilasanmi… men seni birinchi ko‘rganimda ham shunday qo‘rqinchli edim. Sen mening qandayligimni sezmading, men esa seni xohladim.
Men seni qo‘yib yubora olmayman. Sen faqat menga tegishlisan xolos.
U qo‘lini sekin qizning sochlariga tekkizdi, barmoqlari orasidan sirg‘alib tushayotgan yumshoqlikni his qildi.
Jungkook: Senga yaqinlashganimda… men o‘zimni yo‘qotaman. Seni himoya qilaman deb o‘zimning eng yovuz tomonimni senga ko'rsataman .
Erkakning ko‘zlari qizning lablariga tushdi.
Jungkook: Hech kim seni mendan tortib ololmaydi… faqat men seni yo‘q qilaman… yoki butun oyoqlaring ostiga tashlayman,Ikkalasini ham qiladigan yagona odam menman.
U Iburaning yuziga juda yaqinlashdi, ammo lablarini tekkizmadi. Shunchaki uning iliq nafasini his qilgancha pichirladi.
Jungkook: Sen menga tegishlisan… Hayotingda mendan boshqa hech kim hech qachon bo'lmaydi...

8-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Tong yorishganda Jungkook sekin o‘rnidan turdi. Yonida, oppoq pastel ichida yotgan qiz hali ham chuqur uyquda edi. Uning tinch va sokin nafas olishi erkakning yuragini g‘alati yumshatdi. Shu lahzada Jungkook qizni uyg‘otishni xohlamadi.
U ehtiyotkorlik bilan pasteldan chiqib, oyoq uchida oshxonaga yo‘naldi. Qadam tovushlari qizni bezovta qilmasligi uchun hatto eshikni ham asta ochdi. Oshxona yorug‘ida u qo‘llarini yuvib, ishga kirishdi.
Jungkook nonushta uchun eng yaxshi narsalarni tanladi —yangi pishgan baget non, yengil omlet, mayin pishloq, va asal bilan qoplangan iliq bulochkalar. Qahva mashinasidan chiqqan qahva hidi butun oshxonani to‘ldirdi. U kofeni qizning yoqtirishicha, sut va ozgina shakar bilan tayyorladi.
Har bir likopchani chiroy bilan bezarkan, ichidan o‘ziga xos bir iliqlik his qildi. Bu uning uchun noodatiy edi. Hech kim uchun bunday qilmaganini o‘ylab, labida bilinmas tabassum paydo bo‘ldi.
Tayyor bo‘lgan nonushta to‘plamini kumush patnisga joylab, u yana xonaga qaytdi. Iburaning oppoq pastel ostidagi yuzi tonggi yorug‘da yanada beg‘ubor ko‘rinardi. Jungkook asta yoniga engashdi va past ovozda dedi.
Jungkook: Uyg‘on, Ibura… bugun sen uchun birinchi marta o‘zim tayyorladim.
Ibura: Buncha erta uygondingiz yana biroz uxlay…
— dedi qiz tovushini pastlatib, biroz uyalgandek. Uning ovozi uyg‘onishdan qolgan mayinlik bilan yanada jarangdor eshitildi.
Jungkook patnisni yotoq yoniga qo‘yib, unga tikildi va jilmaydi.
Jungkook: Sen uchun uyg'ondim albatta Hech bo‘lmasa bugun men seni uyg‘otay.
Ibura ko‘zini olib qochdi, barmoqlari choyshab chetini o‘ynar, yonoqlariga iliq bir qizarish yugurdi.
Ibura: Rahmat… Lekin bunga o‘rganib qolmaymanmi? — dedi u yarim hazil, yarim jiddiy ohangda.
Jungkook: O‘rgansang yaxshi, chunki men seni endi doim shunday uyg‘otmoqchiman.
Pov Ibura: U yana menga qancha vaqt shunday qarab turmoqchi.
Pov Jungkook : Shu manzara uchun ham men butun tonglarni qurbon qilardim
Asta-sekin qiz patnisdan bir tilim tost oldi, lekin ovqatga qaraganda erkakning o‘ziga unga nisbatan ko‘proq qarayotganini sezib, yana uyaldi.
Ibura: Hidi buncha yoqimli
Jungkook: Sen aytayotgan hid non haqida bo‘lsa, afsusdaman, men esa bu hidni faqat sendan sezaman mening mandarin hidligim
Shu so‘zlardan keyin qizning yuzidagi qizarish yanada kuchaydi, ammo u jilmaygancha nonni tishladi.
____
Qiz patnisni bir chetga surib, kaftlarini yostiqqa tirab Jungkookga yanada yaqinlashdi. Sochlari yelkasidan sirg‘alib tushib, uning bo‘yniga iliq teginardi. Ibura yuzini erkakning ko‘ksiga yashirib, past ovozda, deyarli pichirlab gapirdi l.
Jungkook: Men sizni … shunday ko‘rishni yaxshi ko‘raman
Jungkookning yuragi Iburaning so‘zlaridan tezroq ura boshladi. Qiz barmoqlarini erkakning ko‘ksida mayin aylantirib, go‘yo u yerdagi har bir zarrachani yodlab olgisi kelayotgandek silardi. So‘ng yuzini ko‘tarib, uning ko‘zlariga qaradi.
Jungkook: Nega?
Ibura: Chunki… bu paytda siz… faqat meniki bo‘lib qolasiz... — dedi qiz, so‘ng uyalgandek yana yuzini yashirdi.
Jungkook uning so‘zlarini ichida qayta-qayta takrorladi. Qizning yonida tong qanday o‘tayotganini, u bilan bo‘lishgan har bir mayda lahza o‘zini qanday beqiyos his qilayotganini anglab, qo‘llarini uning beliga qo‘ydi.
Ibura esa uning quchog‘ida yanada yopishib gap boshladi
— Bugun hech qayerga ketmang…
Jungkook allaqachon qolish qaroriga kelgandi.
Ibura tanasidagi og‘riqlar bilan uyg‘onganda, bir lahza tush bilan haqiqat o‘rtasida qolib ketdi. Ko‘zlarini yarim ochgancha, yodida hali ham tunda ko‘rgan o‘sha go‘zal manzaralar yoqimtoy Jungkook... hammasi shunchaki tush ekanini tushundi.
Haqiqat esa boshqacha xonada hali ham havoda qonning hidi sezilib turar, tanasidagi og‘riqlar esa u tushga qaytolmasligini eslatardi.
U sekin yoniga qaradi. Jungkook yostiqqa tirsaklab yotgancha unga tikilayotgandi.

Erkakning Ko‘zlarida bir-biriga zid ikki holat bir tomonda kechagi voqealardan qolgan dil qoralik, ikkinchi tomonda esa nimadandir himoya qilgisi keladigan, yumshoq va sokin mehr.
Jungkook: Yomon tush ko'rdingmi
Qiz javob bermadi Uning yuragi birdan tez ura boshladi. Jungkook kaftini uning sochlariga tekkizdi, barmoqlari ohista ularning orasidan sirg‘alib o‘tdi.
Jungkook: Men seni yana... xafa qilishni xohlamayman Lekin seni qo‘yib yuborish... bu men uchun eng katta azob va men uchun o'lim bilan barobar...
Ibura Jungkook deb gapirmoqchi bo‘ldi, ammo ovozi bo‘g‘zida qolib ketdi.
Qizning lablari qaltirab, so‘zlar shakllanmoqchi bo‘lar, ammo havo tomog‘idan chiqmasdi.
Uning ko'zlari Jungkookka qadalgancha, ichida nimadir deya qichqirar, ammo ovozi tashqariga chiqmasdi.
Yonoqlaridan oqayotgan yosh pushti terisini namlab o‘tdi. Jungkook uning bu ahvolini ko‘rib, yuragi bir lahza muzlab ketdi.
Jungkook: Ibura…
Vahima aralash harakat bilan u o‘rnidan turdi-da, qizning yuzini kaftlari orasiga oldi. Uning kaftlariga tegayotgan issiq ko‘z yoshlar go'yo tanasini kuydirardi.
Jungkook: Menga qara Nima bo‘ldi? Gapir…
Jungkook qo'rqqanidan bor ovozi bilan qarshisidagi qizga baqirib yubordi
Qiz ko'zlarini qo'rqqanidan yumib oldi...

9-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Qiz qo‘rquvdan ko‘zlarini mahkam yumdi, kipriklari orasidan yana yosh sizib chiqdi. Nafasi notekis, ko‘kragi tez-tez ko‘tarilib-tushar, xuddi butun tanasini sovuq bosganday titrardi.
Jungkook uning bu holiga chiday olmay, kaftlarini sekinroq harakat bilan qizning yuzida harakatlantirdi ammo yuragi ichkarida hali ham vahshiyona urardi.
Jungkook: Och ko‘zlaringni… Ibura, menga qara…
Jungkook bir lahza o‘zini yo‘qotib qo‘ydi. Unda qo‘rquv, og‘riq va aytilmagan minglab so‘zlar yashirin edi.
Jungkook:Meni eshityapsanmi?
Qiz lablarini biroz ochdi, go‘yo biror so‘z aytmoqchi bo‘ldi, ammo yana bo‘g‘zida tiqilib qoldi. Faqat ko‘z yoshlari yana oqdi, yana uning kaftlariga issiqlik qilib tegdi.
Jungkook qizning sovuqdek titragan tanasini bag‘riga mahkam bosgancha, uni mashinaga ehtiyotkorlik bilan o‘tqazdi. Qizning boshini orqa o‘rindiqqa qo‘yarkan, ko‘zlari hanuz unga qadalgan, ammo ovozi chiqmasdi.
U rulga o‘tirishi bilan avtomobilning dvigateli jaranglab ishga tushdi. Pedal ostidagi kuchli bosim bilan mashina shiddat bilan yo‘lga otildi. Shahar chiroqlari chiziq bo‘lib o‘tayotganday ko‘rinardi, ammo Jungkookning nigohi faqat oldinda va yon o‘rindiqda jim o‘tirgan qizda.
Uning yuragi ichida g‘azab qaynardi. Qo‘llari rulni shu qadar qattiq ushladiki, bo‘g‘imlari oqarib ketdi. Har lahza tezlik oshar, yo‘ldagi shamollar o‘tkir pichoqdek yuzini kesgandek tuyulardi.
Pov: Nega u bu holga keldi? - xayolida savollar to‘lqin urar, ammo javoblar topilmasdi.
Bir qo‘li rulda, bir qo‘li esa qizning oyog‘i ustida har gal tormoz yoki burilishda u Iburaning sovuq qo‘lini siqib qo‘yardi.
Tezlik o‘lchagich 120, 130… 150 km/soatga chiqdi. Yo‘l bo‘sh edi, ammo Jungkookning ko‘ngli hech ham tinchimay ichidagi g‘azab uni yanada tezroq haydashga majbur qilardi.
U shifoxona chiroqlarini uzoqdan ko‘rishi bilan tormozni keskin bosdi, mashina chiyillagancha to‘xtadi.
Erkak shosha-pisha haydovchi o‘rindig‘idan chiqib, yon tomon o‘rindiqda chala hushsiz yotgan Iburani kaftlari bilan ehtiyotkorlik bilan quchoqlab oldi. Qizning sovuqqina qo‘llari uning bo‘yniga engashib tushganda Jungkookning yuragi muzlab ketdi.
Jungkook: Kim bor?
Jungkookning ovozi shifoxona devorlari bo'ylab aks sado berardi.
Shifokorlar va hamshiralar yugurib kelishdi. Ular qizaloqni ko‘rib, qisqa ko‘z tashlagach, biroz yengil nafas olishdi. Holat og‘ir emasligini sezishdi.
— Hozircha xavfli narsa yo‘q
Shundan keyin qizni bosh shifokorning xonasiga olib borishdi.
Doktor qizni kuzatarkan, nigohi bir lahza Jungkookka to‘qnashdi, keyin yana Iburaning oppoq yuziga tushdi.
— Siz bilan tashqarida gaplashsak bo‘ladimi?
— dedi shifokor sokinlik bilan
Jungkook og‘ir yutinib, qo‘lini yuziga surtdi.
Jungkook: Albatta…
— Qizcha jismonan butunlay sog‘lom. Lekin juda qattiq qo‘rqqani sababli tildan qolgan. Bu vaqtinchalik bo‘lishi mumkin, ammo unga tinchlik va xavfsizlik kerak. Asabiylashish mumkin emas. Psixolog yordami zarur.
Doktorning so‘zlari Jungkookning boshida chalingan qo‘ng‘iroqdek jarangladi. Qulog‘ida faqat bitta jumla aylanardi.
Jungkook: Qattiq qo‘rqqani sabab tildan qolgan…
Shu ondayoq kecha kechasi ko‘zi oldidan tasmaday o‘tdi. Qizning yonoqlaridagi yosh, uning bezovta nafaslari, o‘zining nazoratini yo‘qotib qilgan har bir harakati… hammasi ayblovdek qayta-qayta miyasiga urilardi. Erkakning qo‘llari qaltirab ketdi.
Pov: Bu mening aybim… Agar kecha hirsimni bosolganimda, bugun u shunday yotmasdi.
Erkakning bo‘ynidan sovuq ter oqib tushdi. Ko‘kragi bo‘g‘ilib, ko‘zlari qizargancha devorga suyandi.
Jungkook eshikni asta ochib xonaga kirdi. Qiz hali ham oq yostiqqa yonboshlab yotar, ko‘zlari shiftga tikilgan, ammo ko‘rmayotgandek edi.
Jungkook bir lahza qadam tashlashga ham jur’at eta olmadi. Nigohlari qizning yuzida qotib qoldi. Odatda kuchli, buyruq berishga o‘rgangan erkakning bo‘yniga birdan og'ir yuk ilindi. Uning yuragi ichidan parchalanib ketayotgandek, ammo tilidan biror so‘z chiqmasdi. U gapirsa, qizning yana cho‘chib ketishidan, hatto nigohidan ham qo‘rqayotgandi.

Jungkook uchun eng og'ir jazo bu sevgan insonining unga hatto bir og'iz ham so'z deyolmasligi edi.
Shu payt eshik taqilladi, bosh shifokor ichkariga kirib, bir varaq qog‘ozni Jungkookka uzatdi.
— Dorilar ro‘yxati Qizni tinchlantiruvchi vositalar. Vaqtida ichirish kerak.
Jungkook qog‘ozni kaftiga oldi. Unga qarab ham qo‘ymadi, ko‘zlari hali ham karavotda jim yotgan qizning yuzidan ajralmasdi. Faqat bir necha soniyadan so‘ng sekin burildi va tashqariga chiqdi.
Koridorda oyoq tovushlari jarangladi. U qog‘ozni mahkam ushlab, yo‘lakning oxirigacha yura boshladi.
Mashina yoniga kelganda qog‘ozni o‘qib chiqdi, ammo ko‘zlari so‘zlarni ilg‘amay, xayollari o‘sha oq xonada qolib ketdi.
___
Jungkook dorilar solingan paketni mahkam siqib ushlab mashinadan tushdi.
Ammo u mashinadan bir necha qadam uzoqlashgan zahoti, qorong‘ilik orasidan birdan yorug‘ chiroqlar ko‘zini qamashtirdi.
— Qo‘llaringizni ko‘taring!
— deb qichqirdi bir nechta erkak ovozi birgalikda.
Jungkook hayratdan to‘xtadi. Nigohi asta-sekin chiroqlar soyasidan ko‘rinib kelayotgan qurolli odamlarni ilg‘adi. Politsiya. To‘rt tomondan yaqinlashib kelishar, qora liboslari ostidan qurollarini unga qaratishgandi.
Bir zumda uning atrofini qurshab olishdi. Bir ofitser yaqin kelib, pistoletni uning boshiga tiradi. Temirning sovuq uchi miyaning eng nozik nuqtasiga tiralgandek, o‘tkir his berdi.
— Qo‘llaringizni yoningizga tushiring, qarshilik qilmang!
Jungkook qimirlamadi. U bir lahza pistoletni his qilar ekan, birgina noto‘g‘ri harakat hayotini yakunlashini tushundi.
Ofitserlardan biri uning yoniga kelib, temir kishanlarni chiqarib, bilaklariga qattiq taqdi. Kishanlar taq etib yopildi.
Jungkook:Anglashilmovchilik bo'lgan shekilli adashdingiz
-Ovozingizni o'chiring har bitta gapingiz o'zingizga qarshi-dedi erkak qo'lidagi hibsga olish hujjatini ko'rsatib.
Dorilar solingan paket uning qo‘lidan yerga tushib ketdi. Ichkaridan shisha shishaning jaranglagan ovozi eshitildi.
Qiz uchun olib ketayotgan umid bo‘lagi endi asfalt ustida maydalanib yotardi
Jungkook ko‘zlarini yumdi. Yelkasiga politsiyachilardan biri qo‘lini qo‘yib, uni mashinaga tomon itararkan, uning miyyasida faqat bitta narsa aylanardi.
Pov: Nima uchun?...

10-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Sovuq metall stol atrofida boshini tik tutgancha Jeon Jungkook o'tirarkan, stol ustiga sekin-sekin tashlanayotgan dalillar... Hona ichidagi havo dim, shift lampasining oq nuri bevosita Jungkookning yuziga tushib, ko‘zlarini yanada jiddiy ko‘rsatardi. U qimirlamay, stulga o‘tirgancha, qo‘llaridagi kishanlarni jim silkitib o‘tirar, ko'zlari esa oldidagi hujjatlar va suratlarni yoyayotgan tergovchiga qadalgandi.
Tergovchi qalin papkani stol ustiga tashladi. Ichidan birinchi dalilni chiqarib, stolga qo‘ydi.
— Bu Birinchi ayblov. Bu suratlarni ko‘ring.
Suratlarda Iburaning kichkina qo‘llaridagi ko‘karishlar, bilaklardagi qattiq bosilgan izlar va bo‘yin sohasidagi tish izlari yaqqol ko‘rinib turardi. Suratni stolga tashlar ekan, tergovchi davom etdi.
— Shifokorning va dalillarning xulosasi bo'yicha qizcha qattiq zo'ravonlik ostida tildan qolgan Sizning bolaga nisbatan zo‘ravonlik qilganingiz haqida bosh shifokorning o‘zi xabar berdi.
Tergovchi papkadan ikkinchi hujjatni chiqarib stolga tashladi. Bu tibbiy ekspertizaning natijalari.
— Ikkinchi ayblov. Sizning uy xizmatchingiz, ya’ni Iburaning onasining qonida kuchli dozada giyohvand modda qo‘shilgan uyqu dorilari aniqlandi. Bu tasodif emas, janob Jeon. Sizning uyingizda yashovchi ayol zaharlangan. Nima uchun?
Tergovchi uchinchi dalilni qo‘ydi. Fotosuratlar Jungkookning uyidagi podvaldan olingan kadrlar. Beton pol ustida qurib qolgan qon dog‘lari yaqqol ko‘rinardi.
— Uchinchi ayblov. Sizning podvalingizda topilgan qon izlari. Hali jasad topilmadi, ammo bu qon odamniki ekanligi ekspertiza orqali tasdiqlandi. Siz nima deysiz? Qon kimniki? Nima uchun u yerda?
So‘roq xonasida sukunat cho‘kdi. Lampaning qizdiruvchi shovqini va uzoqda eshitilgan temir eshikning g‘iyqillashi bu jimjitlikni buzardi.
Jungkook qanchalik asabiylashmasin yuz ifodasini o'zgartirmasdi. U boshini ko‘tardi va tergovchiga nigohini qadadi.
Tergovchi oxirgi marta stolni kafti bilan qattiq urdi.
— Uchta og‘ir ayblov. Bolaga nisbatan zo‘ravonlik. Zaharlash. Qotillikda gumon. Endi gapiring, Jeon Jungkook.
So‘roq xonasi hatto Jungkookning yirik gavdasini ham ezib qo‘yganday edi. Qo‘llaridagi sovuq kishan temiri asablarini yanada siqar, ammo uning yuzi hech qanday ifoda bildirmasdi. Oldida stolga tashlangan rasmlar, qon izlari, ko‘karishlar barchasi jinoyat belgisi singari turardi.
Jungkook : Advokatim bilan gaplashasiz, Hozir esa men telefon qilmoqchiman.
Tergovchi labining bir chetida kulimsirab bosh irg‘adi.
— Mayli, janob Jeon. Bir marta imkoniyat...
Erkak Telefonni stol ustiga qo‘ydi. Jungkook uni qo‘liga oldi. Barmoqlari titrayotgandek ko‘rinsa-da, u raqamlarni aniq va asta bosardi. Jungkook qo'ng'iroqni bosdi...
Nihoyat ikkinchi tomondan tanish ovoz eshitildi
— Alo.
Jungkook: Salom, Taehyung...
Menga hozir keraksan. Shahar politsiyasiga darhol yetib kel.
Ikki soniya davom etgan sukut butun umrga teng tuyuldi. Faqat nafas tovushi eshitilardi. Taehyungning ovozi nihoyat titrab qaytdi.
— Jungkook... yana nima bo‘ldi?
Jungkookning ko‘z oldidan kechagi manzaralar tasma kabi o‘tdi Iburaning titragan qo‘llari, chiqmay qolgan ovozi, qizaloqning ko‘z yoshidan ho‘l bo‘lgan yonoqlari... Va endi uning qo‘llarida faqat muzdek kishan bor edi xolos.
— Ko‘p tushuntirishga vaqtim yo‘q, tezroq kel. Men seni kutaman.
_
Xona tor, oynasiz, havosi dim. Temir stol ustiga qo‘yilgan qog‘ozlarning sas-sadosi Jungkookning yuragini yanada siqardi. Qarshisida o‘tirgan yagona odam, yillar davomida yonidan ketmagan, ammo hozir sud zalida ham dushman, ham qutqaruvchi bo‘lishi mumkin bo‘lgan inson Kim Taehyung edi.
Jungkook og‘ir xo‘rsinib, sochlariga qo‘lini olib bordi.
Jungkook:Men bu dalillar bilan ozodlikka chiqolmayman, do‘stim, Menga yolg‘on umid berishingni istamayman. Hatto ayblarni boshqa odam tan olsa ham, baribir men qamalaman.

Uning lablari ozgina qaltiradi, keyin qo‘lini stol ustiga urdi, ammo ovozini balandlatmadi.
Jungkook: Sen Iburani vasiyligingga olishing kerak. Qamoqdan chiqqunimcha u sen bilan birga bo'ladi uni Bolalar uyida yashashini istamayman
Taehyung: Jungkook, sen tushunmayapsan. Sud meni unga vasiy qilib bermaydi. U mendan atigi o‘n yosh kichik. Qonun bo‘yicha kamida o‘n besh yil farq bo‘lishi kerak.
Jungkookning yuzida asabiylik yana uyg‘ondi. Ko‘zlari qorayib, lablarini chimirdi.
Jungkook: Unda... unda uni asrab oladigan oila top. Pulini men to‘layman. Lekin unga yaxshi qara. Esingda bo‘lsin, o‘tirib chiqqanimdan keyin agar sochidagi bitta tolasi yulingan bo‘lsa ham, hech kimni ayamayman.
Taehyung do‘stining fe’lini yaxshi bilardi, aytgan gapidan qaytmaydi.
Jungkook asta egilib pichirladi.
Jungkook: Qancha vaqtga qamalishim mumkin, shuni ayt.
Taehyung kaftlarini stol ustida siqdi. Ko‘zlari bir nuqtaga qadalgandek jim qoldi, keyin javob berdi.
Taehyung: Odamlaring biz o‘ldirdik deb tan olishadi.
U holda sening ustingdan odam o‘ldirish bo‘yicha ish yopiladi.
Lekin bolalar zo‘ravonligi va... pedofillik bo‘yicha sud seni oqlamaydi. Olti yilga qamalasan.
qamoqxonadagi bir kun bu yerda o‘tayotgan ikki kunga teng. Agar yaxshi muomala qilsang, uch yildan keyin qaytib chiqishing mumkin. Agar qizchani... zo‘rlab qo‘yganingda edi muddating ancha ko‘p bo‘lardi.
Jungkook ko‘zlarini yumdi. U endi na advokatning so‘zlariga, na qog‘ozlardagi dalillarga, na qamoq devorlariga qiziqardi. Uning quloqlarida faqat bitta ovoz jaranglardi: ismim Ibura...
Unga tikilgan hech narsadan qo'rqmaydigan Tim qora katta ko'zlar...
Shifoxonaning oq devorlari , deraza pardasidan tushayotgan nur qizning xira ko‘zlariga yetib bormasdi, yotoq oldidagi stulda psixolog o‘tirar, daftar va ruchkasini tayyorlab qo‘ygandi.
— Bilaman, hozir senga bu oson emas, lekin men savol beraman, sen javob berishing kerak, Agar ha demoqchi bo‘lsang, boshingni tepadan pastga qimirlat, agar yo‘q demoqchi bo‘lsang, o‘ngdan chapga burasan. Hopmi?
Qizning ko‘zlari mungli, qo‘llari esa adyolni mahkam changallagancha bo'lsada U sekin boshini tepadan pastga tushirdi.
Psixolog chuqur nafas olib, savollarni boshladi.
(Virella javob berilmagan sahnalarda ... Qo'yaman)
1. Senga yaqin bo‘lgan odam seni xafa qildimi
(ha)
2. Bu odam seni yaxshi ko‘raman deb aldaganmi?
(yo'q)
3. U seni o‘z xohishingga qarshi o'zi bilan olib qoldimi?
(ha)
4. Seni qo‘rqitib, hech kimga aytmaslikni buyurdimi?
(ha)
5. U seni himoya qilishi kerak bo‘lgan odam edi, shundaymi?
...
6. Bu narsani oldin hech kimga aytolmading, to‘g‘rimi?
(ha)
7. Hali ham u odamdan qo‘rqasanmi?
...
8. U senga yaqinlashganida sen qarshi bo‘lishga harakat qildingmi?
(ha)
9. Bu narsalar bir martadan ortiq takrorlandimi?
...
10. Hozir ham o‘zingni xavfsiz his qilyapsanmi?
(yo'q)
Psixolog qizning har bir bosh qimirlatishini diqqat bilan kuzatardi. Qizning yelkasi qaltirab, ba’zan javob berishga qiynalsa ham, uning bosh harakatlari ko‘p narsa aytib turar, Har bir ha javobi pichoq singari yurakni tilka-pora qilarkan ayol qarshisidagi bolaga rahmi keldi...
Psixologning Xulosalari
12 yoshli bemor bilan o‘tkazilgan suhbat davomida bolaning ruhiy va jismoniy zo‘ravonlik qurboni bo‘lgani aniqlandi. Suhbat maxsus metod asosida o‘tkazildi: bolaning og‘zaki javob berishiga hozirgi psixologik ahvoli imkon bermagani sababli “bosh harakatlari” orqali javob qaytarildi.
Qizning javoblari quyidagilarni ko‘rsatdi:
Zo‘ravonlik mavjud bo‘lgan. Qiz “ha” javobini berdi.
Zo‘ravon shaxs o‘zini mehribon sifatida ko‘rsatib, aldagan.
Zo‘rlash va majburlash mavjud bo‘lgan.
Zo‘ravonlik haqida hech kimga aytmaslik uchun qo‘rqitilgan.
Zo‘ravon shaxs qizning ishonchini suiiste’mol qilgan va himoya qilishi kerak bo‘lgan odam bo‘lgan.
Bu hodisalar bir martadan ko‘proq takrorlangan.
Qiz hanuzgacha qo‘rquv ostida va o‘zini xavfsiz sezmayapti.

Tanasida aniqlangan ko‘karishlar, tish izlari, va shifokor tomonidan qayd etilgan shikastlar qizning bosh harakatlari bilan tasdiqlangan javoblariga to‘liq mos keladi.
Psixologik tahlil shuni ko‘rsatadiki, bola uzoq ruhiy jarohat olgan va undan keyingi hayotida doimiy qo‘rquv, ishonchsizlik va depressiv holatlar rivojlanishi ehtimoli yuqori.
Xulosa:
Bolaning ko‘rsatmalari va tibbiy dalillar bir-birini tasdiqlaydi. Bu esa qizning bolalar zo'ravonligi qurboni bo'lganligini yaqqol ko‘rsatadi.

11-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
----------------------------------------------
Sud zali.
Qorong‘i yog‘och devorlar orasida Sudyaga qarshi tarafda prokuror stolda qalin papkani ochdi. Ichidan psixologning xulosasi chiqarildi. Har bir varaqqa tushgan so‘z Jungkookka qarshi bir o'q edi.
Prokuror baland ovozda o‘qiy boshladi:
— 12 yoshli bemor bilan o‘tkazilgan suhbat davomida bolaning zo‘ravonlik qurboni bo‘lgani aniqlandi. Bola og‘zaki javob bera olmagani sabab bosh harakatlari orqali tasdiqlovchi javoblar qayd etilgan Bir necha marotaba zo'ravonlik, qo‘rqitish va ishonchni suiiste’mol qilish faktlari tasdiqlandi...
Zalda shovqin ko‘tarildi. Odamlar o‘rtasida pichirlashish, g‘azab bilan Jungkookka qarab pichirlay boshladi.
Jungkook ko‘zlarini stol ustiga qadadi. Ammo ichida o'z dunyosi vayron bo‘layotgandi.
Pov: Bu ishimdan hech qachon afsuslanmayman sen umrbod meniki bo'lib qolasan.
Taehyung yon tomondan unga qarab turardi. Do‘stini himoya qilish uchun kelgan bo'lsada hozir eshitayotgan dalillari unga ham og‘ir zarba bo‘layotgandi.
Prokuror davom etdi:
— Psixologik tahlil shuni ko‘rsatadiki, bola uzoq muddatli ruhiy jarohat olgan. Bu jarohat keyinchalik uning butun hayotiga ta’sir qilishi ehtimoli juda yuqori. Qizning tanasida topilgan ko‘karishlar, tish izlari va boshqa shikastlar, bolaning bosh harakatlari orqali tasdiqlangan javoblari bilan to‘liq mos keladi.
Sudya yuzini ko‘tarib, bepisand ohangda so‘radi:
— Janob Jeon Jungkook, ayblovlar bo‘yicha biror so‘z aytmoqchimisiz?
Zalda sukut...
Jungkook sekin boshini ko‘tardi.
— Men... Hech qanday xato qilmadim istasa o'z dunyoyimni oyoqlari ostiga sochaman va men qilgan ishlarimdan afsuslanmayman.
Sudya qo‘lida qog‘ozni ushlab, o‘rnidan turdi. Zal ichida o‘tirganlarning bari o‘rnidan qo‘zg‘aldi, kimdir hadiksirab, kimdir sabrsizlik bilan qarab turardi. Hamma nigoh birgina odamga Jeon Jungkookka qadalgan...
Sudya qog‘ozni stol ustiga qo‘yib, baland ovozda qarorni o‘qidi:
— Sud qaror chiqaradi. Jeon Jungkook bolalar zo‘ravonligida aybdor deb topiladi. Jinsiy tajovus amalga oshirilmagan bo‘lsa-da, unga uringanligi isbotlangan. Shu sababli unga ikki yil ozodlikdan mahrum qilish jazosi tayinlanadi.
Zalda bir zumda pichir-pichir ovozlar taraldi. Lekin sudya davom etdi:
— Shu bilan birga, ayblanuvchining qilgan ishidan pushaymon emasligi, jabrlanuvchiga nisbatan yana tahdidlar ehtimoli mavjudligi inobatga olindi. Bundan tashqari, ayblanuvchining uyida topilgan jasadlar bo‘yicha ham jinoyat ishlari birlashtirildi. Natijada, Jeon Jungkookka qo‘shimcha bir yil qo‘shilib, umumiy hisobda 3 yil muddat belgilandi. Jazoni Seul shahri chetidagi qamoqxonada o‘taydi.
Sudyaning ovozi jaranglab zalni to‘ldirar ekan, hammaning yuragi bir zumda qattiq ura boshladi. Taehyung esa yon tomonda jim turardi, ko‘zlari qahr bilan yonar, ammo ichida og‘ir bo‘shliq hukmron edi.
Sudya oxirgi sahifani yopib, qat’iy ohangda so‘zini yakunladi:
— Jabrlanuvchining onasi vafot etganligi va boshqa yaqin qarindoshi yo‘qligi sababli, qiz davlatning bevosita vasiyligiga olinadi.
Zalda og‘ir sukut cho‘kdi. Bir zumda hamma qarashlar qizaloqqa qaratildi. U esa hech narsa tushunmagandek, qo‘llarini libosiga mahkam chirmashgancha boshini egdi.
Jungkookni esa ikki nafar soqchi yonidan tortib sud zalidan olib chiqib ketarkan U ortga qaradi. Nigohi sovuq, ammo ichida g‘alati bir tinchlik bor edi. U oxirgi marta qizaloqqa tikildi na uzr so‘radi, na ko‘z yosh to‘kdi.
Jungkook bu Tim qora, o'z domiga tortib ketadigan ko'zlarni yana uzoq vaqt ko'rolmasligi haqida o'ylarkan, ularga yana bir bor tikilib qoldi ...
Sud chiqargan qaror sabab qizning yuragi yana bir marotaba o'ksidi.
Ibura shundoq ham dunyodagi eng qattiq zarbani boshidan o‘tkazgan, endi esa butunlay begona qo‘llarga topshirilayotganini eshitdi.

Yonidan ikki nafar ijtimoiy xodim chiqib kelib, unga mehribon ohangda murojaat qilishdi.
— Qani, qizaloq... biz bilan yurishing kerak. Hamma narsa yaxshi bo‘ladi, seni yolg‘iz qoldirmaymiz.
Ibura esa stuldan qo‘zg‘almay, ko‘z yoshlarini artib bilmasdi. U titrab boshini chayqadi.
Pov Ibura: Yo‘q... men ketmoqchi emasman... meni olib ketmanglar, iltimos...
Xodimlardan biri uning kichkina qo‘llaridan ushlab, sekinlik bilan turg‘izdi. Zalda yig‘i ovozi yangradi. Qizaloq ko‘z yoshlarini tiyolmay, qayta-qayta bir xil so‘zlarni takrorlardi.
Ibura Pov:Men uyimga borishni xohlayman... onamni xohlayman... iltimos...
Taehyung esa sud zalining orqa qismida qotib qolgandek turardi. Ko‘zlari qizaloqdan uzilmas, ichida o‘zini ayblab, qanchalik ojizligini his qilardi. Lekin qonun uni ham jim turishga majbur qilardi.
Eshik ochildi. Qizaloqni olib ketisharkan, u birdan ortiga o‘girilib, so‘nggi bor zalga qaradi. Ko‘zlari umidsiz, ammo yordam kutganday edi. So‘ng eshik yopildi.
Qizning hayoti esa qonun bo'yicha endi bolalar uyidagi sovuq va begona devorlar ichida davom etishi kerak edi.
____
Bolalar uyi shaharning chekkasidagi eski binoda joylashgan bo'lib, Devorlari oqarib ketgan, oynalari esa eski pardalar bilan yopilgandi
Ibura shu yerga ilk marta qadam qo‘yarkan, yuragi battar siqilib ketdi. U hali ham onasining iliq qo‘lini izlab topolmasdi, muzday oyoqlariga yopishib yig'lagani hali ham ko'z oldida aylanardi.
Ijtimoiy xodim uni kichkina xonaga olib bordi. Ichkarida ikki qavatli karavotlar qator bo‘lib joylashgan, devorlarda esa bolalarning rasmlari ilinib turardi.
— Mana, bu joy endi seniki, Hozir uxla, ertaga hamma narsani tushuntiramiz.
Ibura boshini quyi solib, asta yostiqqa boshini qo'ydi. Xodim chiqib ketgach, xona yana o‘sha sovuq jimlikka cho‘mdi. Uning yonidagi karavotlarda boshqa bolalar uxlab yotar, biroq hech biri tanish emas, hech biri yaqin emas edi.
Qizaloq yostiqqa yuzini yashirdi, lekin ko‘z yoshlari to‘xtamasdi. Uning kichkina yelkalari titrab-titrab yig‘lar, Qanchalik ko‘zini yumib uxlamoqchi bo‘lmasin, qulog‘ida onasining ovozi, ko‘z oldida esa qamoqqa hukm qilingan Jungkookning sovuq nigohlari jonlanardi.
Bazi bir bolalar bor ularning bolaligi bo'lmaydi taqdir esa aynan shu bolalar bilan o'ynashadi...
Tashqarida yomg‘ir tomchilari oynaga urilardi...
Temir panjaralardan o‘tib kelayotgan sovuq shamol vizillab, xonadagi bo‘shliqni yanada sovuqlashtirardi. Yangi kelgan mahbus Jeon Jungkook tor kameraga joylashtirilgan. Devorlari qop-qora chizilgan, betonda na iliqlik bor edi.
U karavotning ustiga cho‘zildi. Yostiq qattiq, adyol esa qalin bo‘lsa-da, sovuqni haydab yubora olmas, Ammo Jungkookni qiynayotgan narsa sovuq emasdi. U bo‘ynini yostiqqa bosib, ko‘zlarini shiftga qadadi.
Iburaning ko‘zlari... U ko‘zlarda nafaqat qo‘rquv, balki chorasizlik, tushunarsiz mehr izlari ham bor edi.
Jungkookning lablari qimirlaganday bo‘ldi.
Jungkook:Ibura...
Shu ismni pichirlab aytishi bilan ko‘kragi qisilib ketdi. U sud zalida qizaloqqa oxirgi marta qaraganini, ammo qarashlarida aytib ulgurmagan gaplari qanchalik ko‘p bo‘lganini endi his qilayotgandi.
Boshini yostiqqa bosgancha o‘zicha gapirdi.
Jungkook: Yana uch yil, bor yo'g'i uch yil keyin seni qaytarib olaman
Kameradagi tun davom etar, tashqarida soqchilar qadam tovushlari yangrar, lekin Jungkook o‘zining qorong‘i o‘ylaridan qocholmasdi. U shu ahvolida ham o‘zini qurbon sifatida ko‘rar, Ichkarida esa g‘azab bilan aralash g‘alati bir ehtiyoj Iburaning yonida bo‘lish istagi yuragini o'rtardi
Uning ko‘zlari uyquga yumulsa ham, orzularida ham qizaloqning yuzi paydo bo‘lar, u yig‘lab unga qarardi. Erkak uchun qamoqxonada qolish emas, mandarin hidli qizsiz qolish qiyin edi...

12-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Taehyungning butun fikri bitta joyga yig‘ilgandi, xayolida faqat kichkina qizaloq aylanardi, bolaning hayoti qanchalar og‘ir bo‘lishini, boshidan o'tkazganligi sabab bolalar uyidagi sovuq qoidalarga qanday moslashishini juda yaxshi tasavvur qilardi.
Pov Taehyung: Seni u yerda qoldirolmayman
Erkak advokat do‘stiga qo‘ng‘iroq qildi, undan huquqiy jihatdan vasiylik masalasini yanada surishtirdi. So‘ngra tong otishi bilanoq shahar ijtimoiy xizmatlari bo‘limiga bordi. U yerda ko‘plab qog‘ozbozlik, yuzaki muomala va befarq qarashlardan o'tgach baribir o'ziga kerakli hujjatlarni oldi, do‘stlari, tanishlari va turli jamg‘armalar orqali bir necha oilalar bilan uchrashdi. Ammo hammasi unga ko‘ngildagidek tuyulmasdi:
kimdir qizni faqat moddiy yordam uchun qabul qilmoqchi , kimdir esa begona bolani haqiqiy farzandi sifatida qabul qilishga tayyor emasdi.
Taehyung har bir juftliklar bilan suhbatdan so‘ng yuragi siqilib qaytardi. Har safar o‘ziga savol berardi:
Nahotki, men uni hech kimga ishonib topshirolmasam?
Kunlarning birida u Universitetda dars beruvchi eski tanishi farosatli, mehribon ayol bilan uchrashib qoldi. Ayol va uning eri farzandsiz bo'lsada , ko‘p yillardan beri mehribonlik uyidan bola olish niyatida yurishardi, bu odamlar qizni asrab, unga chin yurakdan ota-ona bo‘la olardilar.
Pass Time
Taehyung: Siz haqiqatan ham bolani farzandingizdek qabul qila olasizmi?
Ayol jilmayib, boshini egdi.
— Men har tongda uyg‘onganimda, yonimda chaqalog‘imning ovozini eshitishni orzu qilaman. Yillar davomida shifokorlar oldiga bordik, umid va umidsizlik o‘rtasida yashadik ammo ichimdagi ona bo‘lish istagi hech qachon o‘chmadi. Agar bizga bola berishsa, u biz uchun tanlangan eng katta ne’mat bo‘ladi. U kim bo‘lishidan qat’i nazar, biz uni o‘z bo'lamiz deb qabul qilamiz.
Erkakning yillar davomida ko‘plab yolg‘on va niqoblarni ko‘rib, odamlarning asl yuzini ajratib o‘rganib qolgandi. Lekin bu ayolning so‘zida soxtalik .
Ayolning eri:
— Biz uni pul uchun emas, jamoat oldidagi obro‘ uchun emas, balki chin dildan orzu qilganimiz uchun xohlaymiz. Agar siz ruxsat bersangiz, qizni bir umr asrab-avaylab, unga ota-onalik mehrini bera olamiz.
Taehyung qizaloq bolalar uyida bir oy ham bardosh bera olmasligini bilar. Unga samimiy mehr, issiq qo‘llar, boshini qo‘yishga yelkasi bor uy kerak edi.
Taehyung :Faqat bitta iltimosim bor, qizaloq ko‘p narsani boshidan o‘tkazgan. Sizdan iltimosim unga sabr qiling, u darrov mehringizni qabul qilmasligi mumkin. Qattiq qo'rquv sababli hozir gapirolmayapti shifokorlar psixolog kurslaridan keyin o'ziga kelishi haqida aytishdi.
Ayolning ko‘zlari yoshga to‘ldi, u qo‘lini yuragiga qo‘ydi.
— Biz sabr qilamiz. U faqat bizning qizimiz bo‘ladi.
Taehyung shu lahzada yengil nafas oldi. Go‘yo bo‘ynidan og‘ir yuk tushganday bo'ldi.
Bolalar uyining devorlari eski bo‘lsa-da, ichkarida hamon tartib hukm surardi. Har kuni bir xil bolalar navbatchilikda ovqat olishar, qat’iy belgilangan vaqtda o‘yin maydoniga chiqar, belgilangan vaqtda kitob o‘qishardi. Hamma joyda intizom hukmron mehrdan ko‘ra, qoidalar muhim.
Taehyung tanlagan oila o‘sha kuni ertalab hujjatlarni ko‘rib chiqish uchun ijtimoiy xizmat xodimlari bilan birga bolalar uyiga kelishdi. Ayol qo‘lida fayl, eri esa kerakli ma’lumotlarni to‘ldirish uchun ruchka ushlab olgandi.
— Sizning arizangiz tasdiqlandi. Endi bir necha jarayon qolgan:
bola bilan tanishish, kuzatuv protokoli, keyin esa vasiylik huquqini rasmiylashtirish.
Taehyung esa ularning yonida hammasini kuzatardi.
Bir necha varaqlar imzolangach, tug‘ilganlik haqida ma’lumot, ota-onadan voz kechish dalolatnomasi, vasiylikni qabul qilish shartlari. Har bir satr, har bir muhr Taehyungning yuragini qisib borardi.
So‘ng tarbiyachi ularni kichik xonaga boshlab kirdi. Ichkarida bir necha bola stol atrofida rangli qalamlar bilan chizayotgandi. Shular orasida Ibura ham bor, U boshini past solib, qog‘ozga bir nimalar chizardi.

Ayol uning yoniga asta keldi, tiz cho‘kib qog‘oziga qaradi. Qizcha boshini ko‘tarmadi. Ayol sekin jilmayib qo‘ydi, qizning yonida turgan stulga o‘tirdi va shunchaki jim kuzata boshladi. Hech qanday majburiy savol, hech qanday isming nima? kabi oddiy so'zlarni ham aytmadi.
Eri ham yonidan joy olib, rangli qalamni qo‘liga oldida, qiz chizayotgan tasvirdan davom ettirib bir chiziq tortdi. Go‘yo uning chizig‘iga qo‘shilganday bo‘ldi. Bu harakat juda sodda edi, ammo qizning ko‘zida asta-sekin hayrat uchqunlari paydo bo‘ldi. U qalamini yana harakatlantirdi, erkak esa jimgina ortidan davom etdi.
Tarbiyachi yonida turgan Taehyungga qarab sekin pichirladi
— Bu juda kamdan-kam uchraydigan narsa. U odatda hech kimning yoniga yaqinlashtirmaydi.
Taehyung yuragi hapriqib ketdi. Ko‘z oldida kichkina jussasi bilan sovuq qoidalarga bo‘ysunib yashashga majbur bo‘lgan qizaloq emas o'z o'tmishi turardi.
Ayol qizning kichkina qo‘liga yengilgina tegib, yangi qalam tutqazdi. Qiz qarshilik ko‘rsatmadi, qalamni ushladi.
Bolalar uyidagi birinchi uchrashuvdan so‘ng oila ketishga tayyorlanarkan, Ibura ularni jim kuzatib qoldi. Qizning ko‘zlarida ifodasiz, ammo chuqur qarash bor edi. Oila xonadan chiqib ketdi, tarbiyachilar esa qizni odatdagidek mashg‘ulotlarga olib bordi
Endi hammasi hujjatlar va sinovlardan iborat. Agar ular ijtimoiy xizmatning talablariga chiday olishsa, Ibura bu oilaga beriladi. Agar yo‘q bo‘lsa, u yana shu devorlar orasida qoladi…
Kuzatuv davri
Ijtimoiy xizmat vakillari oilani har bir qadamda sinab ko‘rdi. Ularning uyiga borib, yashash sharoitini tekshirishdi.
yotoqxonalar alohida, pokiza va bolaga mosmi
moliyaviy daromadlari yetarlimi,
oilaviy muhitda kelishmovchiliklar yo‘qmi.
Birinchi safar nazoratchi ayol ularning uyiga kirdi. Yorug‘ mehmonxona, devorda osilgan oilaviy suratlar, kitoblar bilan to‘la javonlar . Hamma narsa iliq ko‘rinardi. Ayol daftariga qayd qilib qo‘ydi: Uy sharoiti yaxshi.
Taehyung esa o‘zini xotirjam tutishga urinsa-da, ich-ichidan har kuni xavotirda edi. Telefonini qo‘lidan qo‘ymay, ijtimoiy xizmatdan qo‘ng‘iroq kutardi.
Qizaloq bilan ikkinchi uchrashuv
Bir necha haftadan so‘ng oila yana bolalar uyiga keldi. Bu safar hujjatlar tayyorlangan, faqat kuzatuv uchun ikkinchi muloqot o‘tkazilardi. Qizcha yana stol ortida o‘tirardi
Ayol bu safar qo‘llarida kichkina kitob olib kelib Stol ustiga qo‘yib dedi
— Xohlaysanmi, men o‘qib beraman?
Qiz javob bermadi, lekin qalamni chetga qo‘ydi. Ayol varaqlarni ochib, mayin ovozda ertak o‘qiy boshladi. Qizaloq asta-sekin surat chizishni to‘xtatdi va quloq soldi. Ko‘zlarida birinchi bor qiziqish uchquni chaqnadi.
Oila barcha hujjatlardan o‘tib, nihoyat ijtimoiy xizmat ularga Ibura vaqtincha sinov muddatiga ularning uyida yashashiga ruxsat berdi. Agar bu muddat muvaffaqiyatli o‘tsa, qizning rasman huquqiy qog‘ozlari ham tayyorlanardi.
Mashina asta-sekin shahardan chiqib, sokin mahallaga kirib bordi. Derazadan tashqariga qarab o‘tirgan Iburaning ko‘zlari g‘ira-shira chiroqlarga tushib, yana xiralashardi. Qiz butun yo‘l davomida hech narsa demadi.
Uyga kirishganda, eshik oldida hovur taratib turgan iliq havo uni qarshi oldi.
Ayol ohista dedi:
— Bu endi sening ham uying Ibura .
Qiz esa oyoqlarini asta tortib ichkariga qadam qo‘ydi. Xona yorug‘, devorlarida rangli suratlar, derazadan tushayotgan oq pardalar…
Lekin Ibura uchun bu joy begona edi.
Juftlik qiz uchun alohida xona tayyorlab qo‘ygandi. Kichkina, ammo juda ozoda: oppoq choyshabli to‘shak, deraza yonida yumshoq o‘yinchoq ayiqcha, stol ustida rangli qalamlar. Bularni ko‘rib ayol jilmaydi, lekin qizaloqning yuzida hech qanday o‘zgarish bo‘lmadi.
Ibura to‘shakka o‘tirib oldi. Uning qo‘llari tizlari ustida qimirlamay turardi.
Biroz vaqt o'tgach juftlik qizni kechki ovqatga chaqirdi. Ular stolni bezab, iliq sho‘rva, yangi non va taomlar qo‘yishgandi,ular mehr bilan gapira-gapira ovqatlanar, qiz esa jim qarab turardi. Bir-ikki qoshiq ovqatdan keyin qoshiqni chetga qo‘yib, ko‘zlarini pastga tikdi.

— Mayli, shoshilma. Bu yerda hech kim seni majburlamaydi.
Pov: Jungkook ham boshida shunday mehribon edi hammangiz bir xilsiz
Qiz esa sukutda o‘tirib, keyin stoldan sekin turib o‘z xonasiga qaytib ketdi.
O‘sha kechasi ayol qizning xonasiga kirib, ustini yopib qo‘ydi. O‘yinchoq ayiqcha uning yonida jim turardi.
Pov avtor:
Bu juftlikning ismlari Han Jiwon va Sara edi. Ular endigina 30 yoshda bo‘lsalarda, hayot ularning peshonasiga anchagina ko‘plab sinovlarni yozib qo‘ygan...
Jiwon xirurg shifokor, uning qo‘llari yuzlab insonlarga hayot bag‘ishlagan, lekin u har safar uyiga qaytganda sukunatga to‘la bo‘shliqni his qilardi. Uyni bolalar kulgisi to‘ldirmas, bu esa uning qalbida yashirin og‘riq bo‘lib qolaverardi.
Sara esa universitetda o‘qituvchi, adabiyotdan saboq berardi Ammo uning yuragida ham bir orzu bor mehrini kimnidir issiq qo‘llariga, ko‘zlariga, butun hayotiga bag‘ishlash. Shuning uchun ham ular er-xotin bir qarorga kelishdi: o‘ziga tegishli bo‘lmagan, ammo qalblariga tegishli bo‘lishi mumkin bo‘lgan bolani asrab olish.
Ular uchun ota-ona bo‘lish qon bilan emas, balki qalb va fidoyilik bilan o‘lchanardi. Shu qaror ularni bolalar uyiga olib bordi. Ular bu qilgan qarorlaridan hech qachon afsuslanishmasdi...

13-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Pov avtor:
Kunlar sekin, sokin o‘ta boshladi. Ibura avvaliga hech narsaga ko‘nikmas, har qanday so‘z yoki tabassum unga begonadek tuyulardi. Sara buni yaxshi anglarkan, Shuning uchun ham qizni hech qachon majburlamas, o‘z xohishiga ko‘ra sekin asta ochilishini kutardi.
Oradan bir hafta o‘tgach, Sara Ibura uchun psixolog bilan uchrashuv tashkil qildi. U qizni qo‘lidan tutib, kichkina xonaga olib kirdi. Xona rang-barang o‘yinchoqlar bilan to‘la edi. Psixolog ayol yumshoq jilmayib, Qiz hech narsa demadi, faqat stol ustidagi yumshoq kubiklarni asta siladi.
Keyingi hafta esa logoped mashg‘ulotlari boshlandi. Ustoz qo‘liga rasmli kartochkalar olib, qizdan tovushlarni aytishni so‘rardi. Ibura boshida qimirlamasdi, ammo bir kuni qizil olma rasmi ko‘rsatilganda, uning lablari juda sekin titrab o… degandek qimirlaganini Sara ko‘rib, ko‘zlari to‘lib ketdi.
Han Jiwon esa qizning ko‘ngliga yo‘l topishga urinarkan har kuni ishidan qaytishda kichkina sovg‘alar olib kelardi. Bir kuni esa qog‘oz va akvarel bo‘yoqlar olib keldi. Ibura ularni faqat yoniga qo‘yib qo‘ydi. Ammo bir kecha Sara eshikni sekin ochib qarasa, qiz stol yonida o‘tirib, chiziqlar tortib o‘tirganini ko‘rib qoldi. O‘sha daqiqada qizning qo‘llari til o‘rniga gapirayotgandek edi.
Oila qizni majburlamasdan, uning har bir mayda odatiga hurmat bilan qarar, vaqt berardi. Ibura esa asta-sekin bu uyda xavf yo‘qligini, hech kim uni majburlamasligini sezib borar va juftlikka o'rganishni boshladi, hali ham ko‘zlari sovuq… ammo bir kuni stol ustiga chizgan rasmida kichkina qiz va uning yonida ikki katta insonni tasvirladi...
Pass Time
Jungkook qamoqxona telefonining sovuq temir tugmalarini birma-bir bosarkan, barmoqlari titragandek tuyuldi. Og‘ir koloniyadagi minglab mahbuslar uchun bunday imkoniyat orzuday edi, biroq Jeon Jungkook uchun qamoqning o‘zi ham qoidalarni buzib, go‘yo shaxsiy villaga aylantirilgandi.
Yashil tugma bosilishi bilan uzun chiyillash eshitildi va keyin narigi tomonda tanish, yillar davomida yonma-yon kechgan do‘stining ovozi yangradi.
Taehyung: Salom, Jungkook. Yaxshimisan, ahvoling joyidami? U yerda qiynalmayapsanmi?
Jungkook chuqur nafas olib, lablari orasidan asta so‘z chiqardi. Ovozi dag‘al, ammo ichida yashirilgan alam sezilib turardi.
Jungkook: Salom, Taehyung… Oradan bir yil o‘tdi. Yana ikki yil sabr qilsam, Farishtamning oldiga chiqaman. Lekin har bir kunim ming yilga teng bo‘lyapti. U… u mening yonimda emas. Men uning har bir kulgisini, har bir qadamini ko‘rishni istardim. Ko‘z oldimda ulg‘ayishini ko‘rish orzuim edi. Lekin bunday bo‘lmadi…
Jungkookning qo‘lidagi go‘shak qattiq qisilganidan oqargan barmoqlaridan sovuq ter tushdi.
Jungkook : Taehyung, uning rasmlarini menga yubor. Men chiqqanimda u allaqachon o‘n besh yoshda bo‘ladi. Bolaligini yonida ko‘rishni istardim, lekin… endi faqat suratlarda ulg‘ayayotganini ko‘rib sabr qilishimga to‘g‘ri keladi.
Taehyungning yuragiga bir lahzada go'yo shisha parchasi sanchildi do‘stining dardini yengillashtirish uchun qanday so‘z topishni bilmasdi.
Telefonning narigi tomonida Taehyung uzun jimlikdan so‘ng xo‘rsinib gap boshladi. Ovozida achinish va bir oz kuchsiz kulgi aralashib ketgandi.
Taehyung: Do‘stim… men seni yaxshi tushunaman. Men bilaman, sen qanchalik orzu qilgan eding uning yonida bo‘lishni. Lekin hayot biz kutmagan tomonga oqib ketadi. Hozir eng muhimi sen o‘zingni ushlab turishing kerak . Qolgan ikki yil seni yanchib qo'ymasin
Jungkook go‘shakka labini yaqinlashtirib, ovozini pasaytirdi.
Jungkook: Menga uning rasmlarini yubor, Taehyung. Har birini. Hattoki oddiygina daftar chetidagi chizmalari bo‘lsa ham. Men qamoqda emas, u bilan birga yashayotgandek tasavvur qilmoqchiman o'zimni. Shundoq ham agar u bo'lmasa men bu yerda bir kun ham yashamasdim, faqatgina u uchun yashayapman buni sen ham bilasan...

Taehyung ko‘zlarini yumib, boshini silkidi. U Jungkookning intilishlarini tushunsa-da, ichida bir narsa qiynardi. Chunki qiz asta-sekin boshqa hayotga ko‘nikib borayotgandi, yangi oila, yangi muhit…
Taehyung: Mayli, yuboraman. Ammo sen ham bilishing kerak uning hozir yangi oilasi bor Hayoti o‘z yo‘liga tushyapti. Bu yaxshi. Chunki sen chiqquningcha u o'ziga kelib oladi.
Jungkook: Men uni o‘zim ulg‘aytirishim kerak edi, Taehyung! Qo'limda telefondagi rasm emas, qo‘limda jonli qiz bo‘lishi kerak edi. Men bu qafasda chiriyotganimda, u mendan uzoqda…lekin mayli. Sening aytganingdek, muhimi u sog‘ va salomat bo'lishi
Taehyung qo‘lidagi go‘shakni qattiq ushlab, ovozini muloyimlashtirdi.
Taehyung: Ha, Jungkook. Sen chiqasan. U seni unutmaydi. Sening qaytishing… u uchun eng katta sovg‘a bo‘ladi. Shunchaki sabr qil.-dedi erkak garchi bu so'zlariga o'zi ishonmasada
Telefon ortida qisqa sukunat cho‘kdi. Faqat temir panjara ortidan eshitilayotgan qamoqxona tovushlari va Jungkookning og‘ir nafaslari quloqqa urilardi.
Jungkook : Mening farishtam… ikki yil… ikki yilni yengib o‘tsam, qaytib uning yonida bo'laman. Taehyung agar chiqqunimcha unga nimadir bo'lsa ishon hech kimni ayamayman.
Jungkookning kafti qattiq siqqanidan telefon ezilayotganday tuyulardi. Tomirlari bo‘rtib chiqqan qo‘llarida qaltirash sezilarkan Bir zumda ekranga yangi xabar kelib tushdi. Surat. Erkakning ko‘zlari yonib, darhol ochib yubordi.
Uning yuragi birdaniga og‘ir zarba yegandek qattiq urdi. Ekranda uzun ko‘prik ustida turgan qizaloq ko‘rinardi. Kalta shortik, keng futbolka, oyog‘idagi oq krossovkalar, ammo bularning bari unga ahamiyatsiz edi. Uning nigohi faqat qora uzun sochlariga va yuziga qadalgandi. Sochlari belidan pastga oqib tushar, shamolda asta hilpiragancha suratga tushgandi.
Jungkook titrab barmog‘i bilan suratni kattalashtirdi. Birinchi bo‘lib qizning yuzini ko‘rdi. Chehrasida ulg‘ayishning ilk alomatlari paydo bo‘lgandi. Xuddi vaqt uni hech kutmagancha oldinga uloqtirgandi. Erkakning ko‘zlari namlandi, nafasini ichiga yutdi.
Keyin yana suratni kattalashtirdi, nigohi qizning qora ko‘zlariga qadaldi. Shu lahza qamoqxona devorlari yo‘qoldi, og‘ir panjaralar erib ketdi. U faqat o‘sha ko‘zlarning tubiga qarab qoldi.
Labidan titragancha so'zlarini gapirdi
Jungkook : Yuraging ichiga emas… qora ko‘zlaring tubiga meni ko‘m, Ibura…
Uning ovozida cheksiz sog‘inch, g‘azab va o‘zini ayblash aralashib ketgandi. Telefon ekrani tebranar, lekin Jungkook qo‘lini bo‘shatmasdi. U suratni qo‘yib yuborishga, o‘zini chetga tortishga qodir emasdi.
Jungkook: Ancha ulg'ayipsan, Men esa seni ko‘ra olmay… shu qafasda chirib yotibman.
Shu so‘zlardan so‘ng uning bo‘g‘zida nimadir tiqilib qoldi. Qamoqxonaning sovuq devorlari ichida bir erkakning dardi va sog‘inchi yonib turardi.
Uch kishilik stol atrofida taralayotgan shovqin o‘ziga xos iliq muhitni yaratardi. Oshxonaning kichkina derazalaridan kirib kelayotgan quyosh nuri taomlarning ustiga tushib, ular yanada mazali ko‘rinardi. Qizning ko‘zlari kulib turganida, bu uyning haqiqiy baxti qayerdaligini chetdan qaragan odam ham darrov sezardi.
Ibura: Sara, qo‘lingiz dard ko‘rmasin, ovqatingiz juda ham zo‘r chiqibdi.
Sara: Rahmat, qizim. Senga yoqqanidan juda xursandman.
Shu payt Jiwon qo‘lidagi qoshiqni qo‘yib gapirdi
Jiwon: Nima deysizlar, bugun birga kino ko‘ramizmi?
Qizaloqning ko‘zlari chaqnadi. Sara ham, Ibura ham bir paytning o‘zida boshlarini silkib
Sara va Ibura: Ha - deyishdi.
Pov avtor:
Tinimsiz psixolog va logoped kurslaridan so‘ng Ibura yana gapira boshlagandi. Qiz maktabga qatnar va bu oilaning bir a'zosiga allaqachon aylanib bo'lgandi. Sara va Jiwon ham uni o'z qiziday yaxshi ko'rib mehr berishardi.

14-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Ibura maktabda o‘qirkan, yuqori sinf o‘quvchisi Yujin maktabning eng bezori va hammaga hukmini o‘tkazuvchi qizi qandaydir sababga ko‘ra aynan shu sokin qizaloqqa qiziqib qolgandi. Pastki sinfdagi qiz bilan do‘stlashish unga g‘alati tuyulsada, ichidan nimadir uni Iburaning yoniga boshlab kelardi...
Tanaffus qo‘ng‘irog‘i chalindi. Sinflarda shovqin, kulgi, yugur-yugur boshlanib ketdi.
Yujin eshikni ochib kirishi bilanoq, xonadagi qizlarning hammasi birdan qaltirab, qo‘rqqancha o‘rindiqlarini shoshilinch tark etishdi. Kimdir daftarini ham yig‘ib ulgurmay tashlab chiqdi, kimdir sumkasini tortib chiqib ketdi. Odatdagidek, hech kim Yujin bilan bir xona ichida qolishni istamasdi.
Faqatgina bitta qiz qimirlamadi. Sinfning eng orqa partasida uzun qora sochlarini parta ustiga yoyib, qalamini tez-tez qog‘ozda yurgizayotgan qiz . Hamma chiqib ketganidan keyin ham boshini egib, rasmiga mukkasidan ketib, uni tezroq bitirishni xohlardi.
Yujin qizning bunday beparvoligidan hayron bo‘ldi. Odatda u kirgan joyda hamma qo‘rqib qochardi, ammo bu kichkina qiz uni hatto sezmagandi. Qizning oldiga borib, parta yonida to‘xtadi.
Yujinning soyasi qog‘oz ustiga tushganda, Ibura nihoyat boshini ko‘tardi.
Yujin qarshisidagi Tim qora ko'zlar domiga cho'kib ketdi...
Bu qarash beg‘uborlik edi. Shu payt qizning qog‘oziga ko‘zi tushib ketdi. Unda chiroyli manzara, daraxtlar va osmonga parvoz qilayotgan qushlar tasvirlangandi.
Yujinning lablarida beixtiyor yengil tabassum paydo bo‘ldi.
Yujin sekin egilib, qarshisidagi qizning rasmiga yana bir bor qaradi. Uning odatdagidek qo‘pol va sovuq nigohlari o‘rnini qiziqish va hatto biroz iliqlik egallagandi.
Yujin: Buni o‘zing chizdingmi?
Ibura boshini yengil silkib, indamay tasdiqladi. Odatdagidek, gapirmasdan, faqat ko‘zlari bilan javob berdi.
Yujin: – Hmm… Men seni bu sinfdagilardan farqli chizishga berilib ketganingni ko‘rmagan ekanman.
U shunday deb partaga tirsaklarini qo‘ydi. Odatda Yujin kimningdir yonida turganda, hamma qo‘rqar, lekin Ibura uning ko‘zlariga jim qarab o‘tiraverdi. Bu esa Yujinni yanada hayratlantirib qizga nisbatan qiziqishini yanada oshirardi.
Yujin: Nega boshqalar qochib ketsadi, sen esa o‘tirib olding? Mendan qo‘rqmaysanmi?
Ibura: Men... Rasmni tugatmoqchiman.
Yujin kulib yubordi. Bu kulgi o‘zida ham hayrat uyg‘otdi, chunki u odatda maktabda hech qachon chinakam kulmas, faqat masxara qilardi.
Yujin: Qiziq ekansanku.
Ibura asta rasm varag‘ini Yujinga surib qo‘ydi.
Ibura: Xohlaysanmi, men senga ham rasm chizib beraman?
Yujin hech qachon hech kimdan shunday samimiy taklif eshitmagandi.
Pass Time
Ibura 14 yoshga to‘lgan kuni xonasida yolg‘iz o‘tirardi.
Yonida hech qanday shovqin yo‘q oynadan tushayotgan sokin nur va qog‘oz ustidagi chiziqlar. Qiz oppoq ko‘ylagi orasida egilib, mo‘yqalamini asta harakatlantirarkan, uning nigohi qog‘ozdagi tasvirdan uzilmasdi.
U tasvirlayotgan qizcha 12 yoshlar atrofida edi ingichka yelkalariga sochlari yoyilgan, bag‘rida esa doimiy hamrohiga aylangan ayiqchasini mahkam quchoqlagancha turardi. O‘sha kichkina qizaloqning ko‘zlarida chuqur iztirob yashiringan, go‘yo uni hech kim ko‘rmasin, hech kim sezmasin deganday…
Ibura rasmni chizarkan, birdan yuragi siqildi. Qizning qora o'tmishi ko'z oldidan tasma kabi o'tarkan, Qog‘ozga tushayotgan chiziqlar aslida uning yuragidagi alam edi.
Qiz qo‘lini biroz titratib mo‘yqalamni yoniga qo‘ydi va chuqur nafas oldi.
Pov: Yaratgan egam sendan yolvoraman Jungkook ozodlikka chiqmasin.
Ibura asabiylashgancha qog‘ozdagi rasmni oxiriga yetkazmay, ruchkasini qalamni ustiga tashlab yubordi. Qiz xonadan chiqib oshxonaga qarab yo‘naldi, ammo shu payt qo‘shni xonadan Sara va Jiwonning suhbatlari eshitildi.
Sara : Eshik oldida turibdi... uni nima qilamiz?
Jiwon: Mashinani yo‘qotolmaymiz, bu uning sovg‘asi.

Sara: Ammo Jiwon... u bizning qizimiz.
Jiwon: Bilmayman, Sara...
Iburaning yuragi hapriqib ketdi. Gap nimadan ketayotganini anglash uchun u tezlik bilan hovliga chiqdi. Ko‘zlari beixtiyor o‘rtada turgan kattaligi bilan ko‘zni qamashtiruvchi pushti rangli Rolls Roycega tushdi. Mashina ustida esa nafislik bilan joylashtirilgan qip-qizil g‘unchalardan yasalgan ulkan buket, uning tepasida esa oppoq konvert turardi.
Qizning oyoqlari bo‘shashib, qaltirab borar, ammo qandaydir sirli kuch uni o‘sha konvert sari yetaklardi. Buketning atir hidi havoga yoyilgan, ammo Iburaning yuragiga tinchlik emas, balki qo‘rquv solardi. Nihoyat qiz konvertni qo‘liga oldi.
Qaltirayotgan barmoqlari bilan uni ochdi va ichidagi satrlarni o‘qiy boshladi:
— Salom, mening qora ko‘zli farishtam...
Iburaning ko‘zlari katta ochildi, lablari titradi. Xatdagi so‘zlar ko‘ksiga og‘ir toshdek sanchilardi.
— Yagonam, hayotimning mazmuni... oradan ikki yil ham o‘tibdi. Meni sog‘indingmi? 14 yoshingni ham mensiz nishonlayotganing uchun uzr so‘rayman. Bu mashinani esa mendan arzimas sovg‘a sifatida qabul qil. Yana bir yil sabr qilsang, uchrashamiz...
Qizning qo‘llari pastga tushib ketdi. Qog‘oz shamolda hilpirab, titroq barmoqlari orasidan chiqib ketay derdi. Ko‘zlari yoshlanib, yuragi bezovta urar, ongida minglab savollar girdob bo‘lib aylana boshladi.
Ibura: Jungkook...
Qamoqxonaning tor, sovuq xonasida Jungkook temir panjaralar ortida jim o‘tirardi. Uning yonida faqatgina qo‘pol temir karavot va qalin devorlar bor xolos Lekin qo‘lida ushlab turgan telefon unga dunyodagi eng qimmatli xazina edi.
Ekranda esa yangi kelgan suratlar paydo bo‘ldi.
Suratlarda Qiz oppoq ko‘ylakda, hovli o‘rtasida pushti rangli Rolls Royce yonida turardi. Mashinaning kapotida esa qizil gullardan yasalgan katta buket va konvert ko‘zga tashlanardi. Suratni ko‘rgan zahoti Jungkookning yuragi gupillab ura boshladi.
Bu mashina uning sovg‘asi edi. U qamoqdan turib ham qizni yolg‘iz qo‘ya olmasdi. Qaysi yo‘l bilan bo‘lmasin, qalbining bir bo‘lagini unga yetkazishni istardi. Sovg‘a orqali qizga shivirlashdek so‘z aytmoqchi bo‘ldi.
Pov: Men seni unutmadim, Farishtam. Oradan ikki yil o'tgan bo'lsada, sen hamon hayotimning mazmunisan.
Jungkook suratlarda qizning holatini ko‘rib yuragi ezildi: Ibura konvertni titroq qo‘llari bilan ochayotgandi, boshqa rasmda esa yon tomonga qaragancha ko‘zidagi yoshlarni yashirishga urinardi.
Jungkook telefon ekranini yuziga yaqinlashtirib, sekin pichirladi
Jungkook: Ibura... mening qora ko‘zli farishtam...
Panjaralar, devorlar, qalin temir eshiklar bularning bari uni qizdan uzoqlashriesada, suratlar orqali u go‘yo bir zumga qizning yonida, mashina oldida tasavvur qildi.
Pov:Yana bir yil... Bir yil qoldi Ibura, keyin uyimizga qaytamiz...
Hovli sukunatga cho‘mgan, shamol esa qizning uzun sochlarini yengil o‘ynatar, oppoq ko‘ylagi esa pushti mashina fonida yanada beg‘ubor ko‘rinardi.
Ibura: Jungkook...
Yo‘q... bu mumkin emas...
Ammo qog‘ozdagi satrlarni qayta-qayta o‘qib chiqdi. Yozuvda yashiringan ohang...
Qizning oyoqlari bo‘shashdi, u mashina kapotiga suyanib, boshini pastga egdi. Ko‘zlaridan yosh sirg‘alib tushdi.
Ibura: Nega meni tinch qo‘ymayapsan?..
Qizqog‘ozni buklab ko‘ksiga bosdi. O‘zidan qochmoqchi bo‘ldi, ammo satrlar allaqachon uning qalbini zabt etib bo‘lgandi.
Hovlida faqat shamol esar, pushti Rolls Royce esa xuddi qora xabar yetkazuvchi elchiday turar, qizning o‘n to‘rt yoshlik bayramini sovg‘a emas, balki iztirob bilan to‘ldirardi...

15-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Kechagi tug‘ilgan kuni ko‘ngildagidek o‘tmagani uchun qizning qalbi hali ham xira edi. Sovg‘a o‘rniga balo bo‘lib kelgan pushti Rolls Royce hovlida hanuz turar, qiz esa unga ko‘z tashlaganda yuragi g‘ash tortardi.
Ryukzagini yelkasiga ildi-da, lablarini tishlab mashinaga qahr bilan qaradi.
— Nega?.. Nega aynan men?..
Hovli darvozasini qattiq yopib chiqib ketarkan, oyoqlari deyarli yugurib borardi. U maktabga borishni ham istamasdi, lekin uyda ham qolishni istamasdi...
Ko‘chada shamol yuzlariga urildi, qizning qora ko‘zlari esa yoshga to‘lib qizarib chiqdi.
Pov: Men oddiy qiz bo‘lishni xohlardim... o‘z tengdoshlarim kabi, qo'rqmay yashashni istardim.
Bir lahza ortga qarab qo‘ydi. Quyosh nurlari ostida mashina yana ham porlab, go‘yo uni chaqirayotganday jim turardi. Qiz esa yuzini burib, yuragini bosib, maktab sari qadam tashlashda davom etdi.
Go'yo bu mashina Jungkookning borligini eslatishga kelgan o'lim farishtasi edi...
Maktab darvozasidan kirib kelishi bilan butun muhit o‘zgardi. Iburaning ko‘zlari qorong‘u tunning tubidan chiqqan ilonday, sovuq va yovuzona jilvalanardi. O‘sha nigohni bir marta ko‘rgan inson qaytib hech qachon unutolmasdi.
O‘quvchilar odatiy shovqin-surondan to‘satdan jim bo‘lib qolishdi. O‘qituvchilar ham unga ko‘z qiri tashlaganida bexosdan yuraklarida bezovta qo‘rquv uyg‘onardi. Go‘yo maktab yo‘laklaridan bir o‘quvchi emas, balki iblis ko‘rinishidagi qiz o'tayotganday...
Tor yo‘lak asta kengayib, odamlar yon tomonlarga chekinishdi. Ularning orasida Ibura baland poshnali podiumda yurganday, qaddini tik tutib, xuddi hammani jonini oladiganday qarab o‘tardi...
Sinf yonidan uzoqlashib borayotganini kuzatib turgan qizlardan biri chayqalib, past ovozda dedi:
— Yujinni arzandasini ko‘rdingmi?..
Ikkinchisi qo‘lini yuragiga bosib, bo‘g‘ilib qoldi:
— Qarashinichi… tavba, yuragim tovonimga tushib ketay dedi.
Shu so‘zlardan keyin hamma pichirlashib qoldi, lekin hech kim uning qarshisida baland ovoz chiqarishga jur’at qilmasdi. Iburaning ko‘zlari bilan to‘qnash kelgan odam, go‘yo o‘zini eng qo‘rqinchli tushida ko‘rganday, ko‘p vaqtgacha o‘ziga kelolmasdi.
14 yoshli qizaloq allaqachon butun maktabning og‘ziga tushgandi. Uning qo‘lida hech qanday kuch yo‘qdek tuyulsada, biroq aslida u odamlarni mag‘lub etish uchun mushtlarga muhtoj emas, Unga faqatgina o'sha tub tubiga tortib ketadigan qora ko'zlariyu, ikki og‘iz so‘zi kifoya qilardi. Bir qarash bilan kimnidir yerga urardi, birgina iltifot bilan esa eng pastkashni ham yuksaklikka ko‘tarardi.
Butun boshli maktab uchun bu tushunarsiz edi qanday qilib 14 yoshli qiz shu qadar ta’sir o‘tkazishi mumkin?
Ammo javob hammaga ayon maktabning eng dahshatli qudrati Kim Yujin. Bitiruvchi sinfda o‘qiydigan, bezorilar to‘dasining boshlig'i , kimningdir ismini tilga olsa, u o‘quvchi maktabni tark etishga majbur bo'lardi, agar tark etmasa bedarak g'oyib bo'lar yoki biror xalokatga uchrardi . O'quvchilar uyoqda tursin o'quvchilar ham unga har gapirgan gapini o'ylab gapirardi.
Ammo taqdir shunday qizni ham Tim qora ko'zlar tubiga abadul-abad zanjirladi , bu ko'zlar egasiga nisbatan Yujin qo‘rqinchli bezori emas, balki mehribon opaday edi. Iburaga qarshi qattiq gapirishni o‘ylash ham mantiqsiz edi xolos.
Shu sabab, maktab yo‘laklarida Iburaning qadam tovushi yangragan zahoti o‘quvchilar yo‘lini kengaytirib, unga yo‘l ochib berishar...U go‘yo podiumda yurayotgan malika kabi qad ko‘tarib yurardi.
Sinf ichida zerikarli dars davom etarkan O‘qituvchining quruq ovozi havo ichida go'yo yo'qolib ketardi. Biroq Ibura uchun bularning bari hech qanday ahamiyatga ega emas... U zerikkan ko‘zlarini derazadan olib, stol ustidagi daftarini ohista yopdi. O‘qituvchi gapirayotgan mavzuning yarmini ham eshitmasdan, go‘yo hech kim yo‘qdek o‘rnidan turdi. Butun sinfning nigohi beixtiyor unga qadaldi,qiz esa beparvolarcha sinfdan chiqib ketdi.

Shovqin-suron birdan bosildi. Faqat o‘qituvchining bo‘g‘ilib qolgan ovozi eshitilardi. Ammo u ham qizning sovuq ko‘zlaridan keyin davom ettirishga jur’at topolmadi.
Ibura yo‘laklarga chiqqach, maktabning yuqori qavatiga qarab ko‘tarildi. Poyabzal tovushlari keng koridorda jaranglay boshladi. Sport zaliga yaqinlashar chog‘ida quloqlariga g‘alati ovozlar eshitildi. Avvaliga bu g‘o‘ldirash va keskin chinqiriqlarga o‘xshardi, ammo qiz asta yaqinlashgan sayin, bu ovozlar g‘alati tarzda uning quloqlariga yoqib, yuragini allaqanday to‘ldira boshladi.
Qiz eshikni sekin itarib ochdi. Ko‘zlari ro‘parasida ochilgan manzara esa qo‘rqinch va qiziqishni birgalikda uyg‘otdi. Zal o‘rtasida ikki yigit polda yotgan bir qizni ayovsiz kaltaklar, musht va tepki ostida qoldirgandi. Qizning yuzi qon ichida, nafaslari bo‘g‘ilib, qarshilik ko‘rsatishga majoli qolmagan bo'lsada hali hanuz Xushidan ketmagandi.
Zalning narigi tomonida esa Yujin stulda xuddi sudyadek bemalol o‘tirar, qo‘llarini orqasiga chalishtirgancha yuzidagi beparvo tabassum bilan manzarani kuzatardi. Bu tabassumda na rahm, na g‘azab bor edi. Yujin bu shavqatsizlikdan zavqlanardi xolos.
Iburaning ko‘zlari Yujinga qadalganda, yigit bir lahza unga qarab jilmaydi. O‘sha iblisona jilmayish... hamma uchun dahshatli, ammo Ibura uchun g‘alati darajada yoqimli edi.
Jihoon sport zalidagi vahshiyona manzarani bir lahzaga unutdi. Eshikdan kirib kelgan Iburani ko‘rgach, qonga belangan qo‘llarini ham, polga yiqilib dod solayotgan qizni ham unutdi. Qon tomchilari bilagidan pastga oqib tushar, u esa go‘yo hech narsa bo‘lmaganday qadam tashlab Ibura tomon yaqinlashardi.
Jihoon: Salom, Ibura... yaxshimisan?
Qonli qo‘lini uzatib, qizning sochlarini silash uchun qo‘l cho‘zdi.
Lekin o‘sha lahzada Iburaning ongida dahshatli xotira paydo bo‘ldi. Go‘yo maktab devorlari yo‘qolib, ko‘z oldida faqat Jungkook ko‘rindi qonli qo‘llari bilan uni oyoqlaridan sudrab ketayotgan lahza. Bu tasavvur butun vujudini titratib yubordi.
Qizning ko‘zlari g‘azab va qo‘rquvdan yoshlanib, Jihoonning qo‘lini asabiylik bilan itarib yubordi.
Ibura:Menga tegishga qanday hadding sig‘di.
Iburaning ovozi butun zalni larzaga soldi. Yigit qizdan bunday muomalani kutmagani sabab orqaga biroz tisarildi Yujin esa stulda o‘tirgan joyidan jilmayib, bu sahnani go‘yo kutgandek zavq bilan tomosha qilardi.
Iburaning bo‘g‘ilib kelayotgan nafasi zal bo‘ylab eshitilarkan, Qattiq qo‘rquvdan uning qo‘l-oyoqlari titrardi, ko‘zlaridan esa jimirlab yosh oqqancha U asta sekin yerga o'tirib , yuzini kaftlari bilan berkitgancha ovozsiz yig‘lashga tushdi. Sport zalidagi bezorilar, hatto Jihoon ham, bunday holatni hech qachon ko‘rmagandi. Har doim hammani bo‘ysundiradigan, iblis ko‘zlari bilan hammani jonini oladigan o‘sha qiz endi holda yerda o'tirguncha yig'lardi.
Odatda Iburaning qat’iyatli qiyofasini ko‘rib zavqlanadigan Yujin hozir o‘zini boshqa ko‘rdi. U stuldan sakrab tushdi-da, tezda Ibura yoniga bordi. Tashqaridan shavqatsiz Yujinning yuragi bu qiz uchun mehribon mushukchaga aylanib qolardi.
Yujin: Ibura... Hoy, nima bo‘ldi senga? Qani, menga qara...
Yujin qizning bilagidan ushlab, unga taskin bermoqchi bo‘ldi. Lekin shu payt Ibura titroq, aralash pichirladi.
Ibura: Jungkook...Iltimos... qo‘yib yubor...
Tanasi qaltiragancha, ovozi esa bo‘g‘ilib chiqdi. Va u beixtiyor, yonidagi qizni o‘ziga yov kabi ko‘rib, Yujinni itarib yubordi. Yujin qoqilib ortga yiqildi.
Ibura ko‘z yoshlarini apil-tapil artib, asabiy holatda o‘rnidan turdi. Yuragi hali ham gursillab urar, oyoqlarining titrashi bosilmagan bo‘lsada, o‘zini qo‘rqoqdek ko‘rsatishni istamasdi. U shoshilgancha zal eshigini ochdi va g‘azab bilan chiqib ketdi.
Ortidan esa sukut cho‘kdi. Jihoon ham, boshqa yigitlar ham nima deyishni bilmas, bir-birlariga tikilib qotib qolishdi.
U asta sekin eshik tomon yurdi. Iburaning ko‘ngli bezovta ekanini sezgan, bo'lsada unda g'alati tramva borligini ko'rish ham achinarli edi go'yo Qizning og‘zidan chiqib ketgan Jungkook ismi quloqlarida jaranglab, yuragini parchalardi .

Pov Yujin: Jungkook endi sen kim bo'lding?
Go‘yo kimdir ko‘rinmas qo‘llari bilan ularning hammasini bo‘g‘ib, jimlikka mahkum qilgandi.
Yujin eshikni ochib, Iburaning orqasidan qaradi. Qizning kichkina qaddi tor yo‘lakda uzoqlashib borar, ammo u qaddini tik tutganicha qadam tashlardi.
Pov Yujin: Bu men bilgan Iblis ko'zlar emas, nimani mendan yashirishga urinyapsan Ibura?
___
Kechqurun maktab yo‘laklari huvillab qorog'ulik hukm surarkan, Yujin sekin qadamlar bilan ikkinchi qavatdagi direktor xonasi tomon yurdi.
Pov Yujin: Shuncha joydan keyin orqaga qaytib bo‘lmaydi, Yujin.
Qiz eshikni ohista itardi. Qorong‘u xona ichida faqat oynadan tushayotgan oy nuri mebellarning ustiga oq pardadek yoyilgandi. Direktorning tartibli javonlari, qalin papkalar va qog‘oz hidi xonani to‘ldirib turardi.
Yujin shoshilgancha Har bir papkada yuzlab bolalarning ismlari, tug‘ilgan yillari, ota-onalari haqida ma’lumotlar bitilgandi. Ammo uning nigohi faqat bitta ismni qidirardi...
Barmoqlari titrab, u papkalarni birma-bir sura boshladi. Lee... Kim... ... derken, nihoyat Ibura yozilgan qog‘ozni ko‘rib yuragi hapriqib ketdi. Papkani tortib oldi-da, oynadan tushayotgan oy nuri ostida varaqlay boshladi.
Ammo ilk sahifani ochishi bilan qizning ko‘zlari kattalashdi. Unda odatdagi ota-ona ma’lumotlari yo‘q edi. Tug‘ilgan sanasi ham, uy manzili ham chalkash yozilgan, ba’zi joylar esa qoralab o‘chirilgandi. Faqat bir nechta satr yodida muhrday o‘yilib qoldi.
Qiz onasining vasiyati bilan maktabga joylashtirilgan.
Vasiysi: Jeon Jungkook...
Ammo bundan keyingi habarlar boshqacha edi unda qizning Onasi Sara otasi esa Jiwoon deb qayd qilingan bo'lsada sarg'ayib ancha joyi o'chirilgan hujjatda Jeon Jungkook ismi hali ham bor edi.
Yujinning tomirlariga sovuq qon yugurdi. U endi tushunardi Iburaning tilidan bexosdan chiqib ketgan o‘sha ism oddiy ism emasdi. Bu qizning hayotini butunlay belgilab qo‘ygan, qop-qora o‘tmishning kaliti edi.
Qizning qo‘llari qaltirab ketdi. U varaqlarni yana tezda o‘qib chiqdi: maktabga kelish sanasi, bir nechta intizomiy qaydlar, lekin har safar yonida kimnidir imzosi bor edi o‘sha odamning. Jungkookning imzosi.
Yujin orqasiga qaradi. Go‘yo kimdir qorong‘u burchaklardan uni kuzatayotganday.
Yujin Ibura oddiy oilaning qizi emasligini tushundi u kattaroq kimningdir bolasi yoki yaqini aks holda hech kim bu hujjatlarni bulg'ab o'chirishga haddi sig'masdi.
Yujin qo‘lida qog'ozlarni joyiga qaytardi va xona eshigini sekin yopib chiqdi. Yuragi gursillab urardi.
Ertasi kuni tushlik payti u Iburaning yoniga borishdi. Zalning bir chetida hech kim bilan kelishmagancha o‘tirgan Ibura yana odatdagidek jim turardi.
Yujin uning oldiga kelib o'tirdi:
Yujin: Ibura... Men sendan bir narsa so‘ramoqchiman. Javob berishing kerak, chunki men kechagi voqeadan keyin jim turolmayman.
Ibura ko‘zlarini qizning yuziga tikilganida, o'sha nafratdan yonib turgan ko'zlari Yujinni ko'rgach biroz muloyimlashdi.
Ibura: Nimani bilmoqchi bo'lsang so'ra.
Yujin: Kecha Direktor xonasida kirdim... Sen haqingdagi hujjatlarni ko‘rdim. Unda yozilgani bo'yicha sening vasiying... Jungkook ekan. Kim bu odam? Nimaga undan buncha qo'rqasan?
Iburaning qo‘llari muzlab ketdi. U stulni mahkam ushladi, ko‘zlari esa darrov yerga qadaldi. Uning butun tanasi titray boshladi.
Ibura: Nimaga mening ishlarimga aralashyapsan Yujin...
Yujin bo‘sh kelmasdan, stulini Iburanikiga yaqinroq surib o‘tirib oldi.
Yujin: Yo‘q, Ibura. Men indamay turaolmayman. Bu oddiy qo‘rquv emasdi. Bu odam senga nima qilgan? La'natlar bo'lsinki shu ismni eshitsang Azroilni ko'rganday bo'lasan.
Qiz lablarini tishlab oldi, ko‘z yoshlari yana to‘kilayotganini sezdi.
Ibura:Jungkook... mening oldingi vasiyim. U... Mening qora o'tmishim...
Yujin bu gaplarni eshitarkan qarshisidagi qizning ilojsizligi ham uni yanada o'z domiga tortardi.

U Iburaning qo‘lini ushlamoqchi bo‘ldi, lekin qiz qo‘lini tortib oldi.
Ibura:Yujin o'tinaman bu mavzuni yop yolvoraman boshlama...
Qiz bor ovozida o'zi bilmagan holda baqirib yuborarkan hammaning ko'zlari unga qadaldi.
Chetdan qaralganda hech kimni mensimaydigan kibrli har qanday vaziyatda ham gavdasini tok tutadigan kichik o'smir qizning ilojsizligini ko'rgan hamma unga nima bo'lganligiga qiziqardi...

16-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Qamoq panjaralari ko‘pchilik uchun ozodlikning qotili, hayotning so‘nggi manzili bo'lsa, Ammo Jungkook uchun bu joy O'z sevgan insonini uch yilda kutib chirish uchun qabr va qamoqdagi odamlar uchun Azroil edi. U uchun panjaralar temirdan emas, odamlarning qo‘rquvlaridan qurilgandi.
Jungkook qamoqqa kirgan kunidan boshlab o‘zini oddiy mahbus kabi tutmadi, birinchi kechadanoq jim turdi, atrofni kuzatdi, kim kimligini, kimning qanday zaifligi borligini o‘rgandi. Jungkook hech qachon shoshilmasdan u avval o‘ljasini sinchiklab o‘rganib, so‘ng bittada yiqitadigan yirtqich kabi unga tashlanib parchalab tashlardi.
Bir oy ichida qamoqxonaning eng xatarli odamlarini yoniga olib, qolganlarini bo‘ysundirib bo‘ldi. U musht ko‘tarib baqirmasada odamning ichini teshib o‘tadigan sokin ovozda gapirardi.
Biror bir mahbus unga qarshi chiqmoqchi bo‘lganida, uch kun o‘tmay uning tashqaridagi yaqinlaridan kimdir vafot etar yokida sirli tarzda yo'qolardi.
Bu bilan Jungkookning qo‘llari panjaralardan ham uzoqqa yetaolishini hammaga isbotladi.
Soqchilar ham unga qarshi chiqa olmas, Chunki Jungkook ularning oilalari haqida hamma narsani bilardi: kimning qizi qayerda o‘qishi, kimning xotini qachon uyda yolg‘iz qolishi… U bularni qanday topganini hech kim bilmasada, ammo bu sir hamma uchun vahimali edi.
Mahbuslar Jungkook ozodlikka chiqishini yokida o'lib qolishini duo qilib so'rasharkan, Qamoqxona Jungkookning qirolligiga, Panjaralar esa uning taxtiga aylangan , devorlar unga sadoqat bilan xizmat qilardi...
Ibura Jungkookdan qanchalik uzoqda bo'lmasin, Jungkook shu holatida ham qizning hayotini nazorat qilardi.
Ibura kechqurun uyga qaytarkan, ko‘chada mashinalar farasining chaqnashidan ham cho‘chirdi,Jungkook qamoqda bo‘lsa ham, uning odamlari tashqarida edi. Qiz telefoniga sirli xabarlar ola boshladi:
Bugun maktabda juda chiroyli ko‘rinding farishtam
Har doim shu habarlar ortida qora yurak belgisi turar, aksiga olib bu raqamni qiz qanchalik bloklashga urinmasin baribir habarlar kelaverardi.
Jungkook qizning dars jadvalidan tortib kim bilan yurishiyu maktabda qanday kiyinimda borishi darsda nimalar qilganigacha Telefoniga rasmlar kelib tushardi.
Qiz bugungi ishlardan so'ng uyiga kirarkan Sara va Jiwoon birga kechki ovqatga ketishgan oshxona stoli ustida bir dona oppoq atirgul va konvert turardi.
--Bugun o'zingni aqlli qizlarday tutmang qora ko'zli Farishtam buning uchun badal to'lashga majbursan...
Bu yozuvni ko‘rgan qizning qo‘llari qaltirab ketdi.
Qizning telefoniga qo‘ng‘iroq bo‘ldi.
Birdan jaranglagan ovoz Ibura seskantirib yubordi. Qo‘llari titrab, go‘shakni ko‘tardi.
Yujin: Alo... alo, Ibura! Iltimos... meni qutqar
Bu ovozni eshitgan qiz muzlab qoldi.
Ibura: Qayerdasan, Yujin? Qayerdasan, ayt!
Telefon ortidan faqat to‘xtovsiz yig‘i eshitilardi.
Yujin: Ibura... yordam ber...
Ibura: La’nati, qayerdasan deyapman senga
Yujin: Maktab... maktabda man... AAAAAAAAA
Yujinning vahimali qichqirig‘i go‘yo yuzlab pichoqdek Iburaning yuragini teshib o‘tdi. Go‘shakdan chiqqan xirillash, so‘ng birdaniga uzilgan aloqa...
Qizning qo‘lidan telefon sirg‘alib tushdi, sovuq taqillatib polga urildi. Nafasi bo‘g‘ilib, tomog‘i qurib ketdi. Bir soniya ham o‘ylamasdan, yugurib chiqdi.
Tunda ko‘chalar bo‘sh, chiroqlarning sariq shu’lasi ko‘zini qamashtirardi. Har bir soyada kimdir yashirinayotgandek, har bir eshitilgan qadam unga Jungkookning odamlari ortidan quvayotgandek tuyulardi. Lekin qizga bular muhim emas Yujinning hayoti muhim edi...
Ammo bor kuchi bilan maktabga yetib kelgan qiz birdan to‘xtab qoldi. Nafasi bo‘g‘ilib, tomog‘idan chiqayotgan havo issiq edi. Darvoza oldida bir necha odam to‘planib turganini ko‘rdi ularning yuzlari dahshat va vahima bilan qorong‘ida oqarib ketgandi.
Qizning yuragi orqaga tortdi. Oyoqlari qaltirab, qadamlarini sekinlashtirdi.

Shu payt uning ko'zlari yuqoriga, maktab darvozasi ustiga tushdi.
...va dunyosi bir lahzada chilparchin bo‘ldi.
Darvoza ustida Yujinning tanasi osilib turardi. Uning oq ko‘ylagi qonga belangan, bo‘yni esa qizil izlardan qattiq qisilgancha ip bilan bog‘langandi. Yonidan asta tomchilayotgan qon maktab darvozasi temiriga qizg‘ish izlarni qoldirib pastga oqib tushardi.
— Bu qanday vahshiylik...
— Qizaloqni shu ahvolda topishibdi...
— Politsiyaga qo'ng'iroq qilinglar
Iburaning oyoqlari kuchini yo‘qotib, yerga yiqilib tushdi. Ko‘zlari qonga belangan Yujinning ko‘zlariga qadalgandi ular endi hech narsani ko‘rmasdi.
Maktab tomon yaqinlashayotgan sirenalar ovozini eshitgan qiz esa ko‘z yoshlarini shoshqaloqlik bilan artib, titrab ketgan qo‘llariga qaramaslikka harakat qilarkan, Nafasi g‘alati, bir baland, bir pas eshitilar, yuragi esa go‘yo qafas ichida bo‘kirayotgan yirtqichdek urardi.
Odamlar orasidan asta, sekin qadam tashlab o‘ta boshladi. Hammaning xayoli maktab darvozasi ustida osilib turgan jasadga qadalgan bo'lsada, hech kim qizning qanchalik qo'rqayotganini payqamasdi.
Orqa tarafda miltillab yonayotgan ko‘k-qizil chiroqlar va sirenalar ovozi tobora yaqinlashar, biroq qiz qorong‘ilikka ichiga kirib ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi.
Uyi tomon harakatlanarkan go‘yo kimdir ortidan ergashaytganday tuyilardi kimdir uning qadamini kuzatayotganday Qiz yuragini tinchlantirish uchun o‘zini ovutgancha orqasiga qarab qarab yugurgancha uyiga shoshilarkan o'n to'rt yoshli qiz uchun shahar ko'chalari xavfsiz emasdi...
Uy eshigiga yetib kelganda esa, yana o‘sha oppoq atirgul va konvert stol ustida uni kutib turgandi...
Qiz shoshqaloqlik bilan uy eshigini yopib, kalitni apil-tapil aylantirdi. Yuragi hanuz ko‘kragini teshib chiqayotganday urar, qo‘llari esa qaltirashdan tinmasdi. Polga sirg‘alib tushgancha chuqur nafas olib, yuzidagi ko‘z yoshlarini qo‘li bilan artdi. Shu payt yerda yotgan telefon qattiq jiringlab, xona ichida vahimali aks sado berdi.
Qiz yuragi yana bir bor orqasiga tortib, qo‘rquv bilan telefonni qo‘liga oldi. Ekranda noma’lum raqam yonib turardi. Qo‘llari muzlab ketganday bo‘lsa-da, baribir xabarni ochdi.
— Sen to‘lagan badal mening senga sovg‘am edi, Farishtam. Esingda tut sen hech kimni mendan ortiq sevolmaysan. Hayotingda mendan yaqin kim bo‘lsa, men ularni birma-bir sendan tortib olaman. Toki yer yuzida faqat men va sen yolg‘iz qolmagunimizcha…
Xabar ostida yana o‘sha qora yurak belgisi turardi.
Qizning qo‘li telefondan sirg‘alib ketdi, nafas olishga qiynaldi. Go‘yo xona devorlari uni siqib kelayotganday, har bir so‘z tomirlariga zahardek singayotganday edi.
Jungkook qamoqda o‘zi uchun ajratilgan maxsus xonada, yarim qorong‘i devorlarga suyanib o‘tirarkan, Oldida telefonining ekrani unga tashqaridagi dunyoni, undan ham muhimi, Iburani nazorat qilish imkonini berardi.
Ekranda uy ichidagi kamera jonli ko‘rsatardi. Qiz eshikni qulflab, hushidan ketguday charchoq va qo‘rquv bilan yerda o‘tirar, ko‘z yoshlari yonoqlaridan oqardi, yig‘lab, o‘zini butunlay ojiz his qilarkan, Jungkook ekranga termilib, bir zum bo‘lsa ham chuqur jim qoldi. So‘ng lablarining bir cheti sekin ko‘tarildi, yuziga asta-sekin yovuzona tabassum yoyildi. Uning ko‘zlari qorong‘uda yaltirab ketar, xuddi o‘z qo‘li bilan qizning ruhini sindirib, qo‘rquvda qaltirashini tomosha qilayotganday zavqlanardi.
Jungkook: Mana shunaqa ko‘rinishing menga yoqadi, Farishtam, Seni himoya qilishim uchun har doim shunday ojiz bo'lishga majbursan, agarda mustaqil bo'lishni istasang bundan ham yomon ahvolga solaman , tan ol Ibura bu dunyoda hech kim seni menchlik sevmaydi...
Tabassumi yanada kengaydi. Qamoqdagi panjaralar unga endi temir emas, balki o‘zi yaratgan o‘yinining shirin dekoratsiyasiday tuyulardi.

17-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Ertasi kuni Maktab darvozasi atrofini politsiya mashinalari o‘rab olgan, sariq lenta har bir kirish joyini to‘sib qo‘ygandi. Odamlar uzoqdan qarab yig‘lab, vahima ichida pichirlasharkan
Darvoza ustida esa Yujinning jasadi hali ham bo‘ynidan osig‘liq turar, uning oqartib ketgan barmoqlari sovuq shamolda mayin tebranardi.
Maktab ichiga kirilganida esa yanada vahshiyona manzara qarshi oldi. Uzoq yo‘lak bo‘ylab oq gilamlar endi qip-qizil dog‘larga to‘lgan, devorlarda qon sachragan izlar qotib qolgandi. Sinf xonasining markazida Jihoonning jasadi yotar,Yosh yigitning ko‘krak qafasi shafqatsizlarcha teshib tashlangan besh marta pichoq sanchilgan, so‘ng oxirgi zarba to‘g‘ri yurak ustiga urilgan va pichoq qayta sug‘urib olinmagan holda jasad qotib qolgandi.
Atrofda yotgan stullar ag‘darilgan, oynalar sinib ketgan xuddi o‘sha xonada kimdir qonga chanqagan vahshiyona marosim o‘tkazganday edi.
Ammo ko‘pchilik dahshatga tushgan bo‘lsa-da, ich-ichidan quvonganlar ham bor edi. Maktabni oxirgi yillar davomida dahshatga solib kelgan bezorilar endi yo‘q...
Hatto Yujinning soyasidan ham qo‘rqib yurgan bolalar bugun uning sovuq, qonga belangan jasadiga qarab quvonishardi.
Oradan uch kun o‘tgach, maktab darvozasi oldida yana o'sha Qizning ko‘zlarida chuqur iztirob izlari bor edi.
Uzoq yig‘idan shishib ketgan ko‘zlari qizning ichida nimalar o'tganini aytib turarkan, Ammo maktab hovlisiga qadam qo‘ygan zahoti hamma unga qarashdan to‘xtamadi.
Ularning pichirlashlari bir-biriga ulanib, butun yo‘lakni to‘ldirdi:
— hammasini shu biladi…
— Yujin bilan Jihoonga nima bo‘lganini u yashirayotgandir…
— Balki… bu qizning o‘zi sababchidir?
Ibura boshini tik tutib maktab ichiga kirdi.
Uning iblis ko‘zlariga qarashning o‘ziyoq jasorat talab qilardi.
Kunlar o‘tdi. Maktabdagi joyni avval Yujin egallab kelgan joyni kimdir to‘ldirishi kerak edi. O‘n to‘rt yoshli qiz esa asta-sekin shu bo‘shliqni egallay boshladi.
Qizning gaplaridan ko'ra ko'zlariga qarash qo'rqinchli...
Butun maktab
— U hali bola… ammo ko'zlari...
— Yujinning soyasi u… uning o‘rnini egallayapti.
Deb gapirardi
Ha, 18 yoshida vafot etgan Kim Yujinning qotilona taxtini endi u egallagandi. Yujin davrida qanday bo‘lsa, endi undan-da vahshiyroq tarzda qo‘rquv maktabni qamrab oldi.
Maktabda qora dorilarni qizning to'dasi sotar va foyda o'rtada teng taqsimlanardi.
To'da haqida ma'lumot bilganlar va to'da a'zolarining ham kiyimsiz suratlari yoki pornografik videolari majburiy tarzda suratga olinar agarda kim qayerda bo'lishidan qatiy nazar Malumot bersa ushbu video va suratlar turli xil saytlar va Maktabning shaxsiy kanalida ham noqonuniy tarzda tarqatilardi .
Maktab ichida birinchi sotqin topilishi uzoq cho‘zilmadi. Sotqin go'dak bu ishlarga rahbarlik qilolmasligi va to'da ning jirkanch ishlari haqida o‘qituvchilardan biriga yashirincha gapirdi, ammo o‘sha tunning o‘zida xabar qizning qulog‘igacha yetib bordi.
Ertasi kuni maktabning sport zalida barcha to‘da a’zolari majburan yig‘ildi. Hech kimga u yerda nima bo‘lishini aytishmadi . Qiz esa o‘rtada sokin, yuzida hech qanday hissiz qarash bilan turardi. Yonida esa qo‘rqinchdan titrab ketayotgan sotqin bola yerga tiz cho‘kkan holatda oyoqlari ostida yotardi.
Ibura: Kimdir biz haqimizda gapira boshlabdi yigitlar va albatta opalarim bizda qoidalar bor unutmasligimiz kerak sotqin jazolanishi shart.
Shunda qiz telefonini ko‘tarib, bolaning kiyimsiz suratlari va videolarini ekranda ochdi. Bir necha qizlar qo'rqib ketdi, yigitlar esa yuzini chetga burdi. Bola yig‘lab, o‘zi uchun rahm qilishlarini so‘ray boshladi.
Uning ishorasi bilan videolar maktabning yashirin kanaliga yuborildi. Atigi bir necha soniya ichida butun maktab ichida xabarnomalar jarangladi. Hamma o‘quvchilar bolaning sharmandali suratlarini ko‘rishdi.

Ibura: Bu faqat birinchi ogohlantirish, Keyingi safar kimdir xiyonat qilsa, nafaqat obro‘sidan, balki hayotidan ham ayriladi.
Oradan anchagina vaqt o‘tdi.
Bugun u 15 yoshga kirarkan, maktab hovlisida qizga ko‘z tashlamagan odam qolmadi.
Oxirgi bir yil ichida u maktabda ko‘rinmasada eng kuchli odamga aylangandi. O‘quvchilar ham, ustozlar ham unga gapirmasa, qiz esa ularga tegmasdi.
Chetdan qaragan odam uchun u oddiy bir o‘smir qiz bo‘lib ko'rinsada bu qiz anchagina odamning yostig'ini quritgandi .
U tug‘ilgan kunini uyda yaqinlari bilan nishonlash uchun yo‘lga chiqarkan, yonidan o‘tayotgan o‘quvchilar asta-sekin ortga yurib yo‘lni bo‘shatib berishardi.
Qiz yuzidagi kulgu bilan uy eshigini ochib ichkariga kirarkan, Bir lahza ham hayajonini yashirmasdi bugun uning tug‘ilgan kuni uy ichida yaqinlari kutib oladi, deb o‘ylagandi. Ammo…
Dastlab oyoqlari ostida nimadir g‘ichirlab ketdi. Oppoq, yangi kiyilgan paypoqlarining tagi qizil rangga bo‘yalib, sovuq, shilimshiq narsaga yopishib qoldi. Qizning yuragi siqilib, nafas olishi qiyinlashdi. U asta boshini pastga egdi va ko‘rgan manzaradan butun tanasi muzlab qoldi.
Qizil dengiz singari qon uy ichini bosib ketgandi. Uning ustida esa ikkita tanish jasad yotardi. Sara va Jiwoon.
Bu shunchaki o‘ldirish emasdi. Bu insoniylikdan butunlay chiqib ketgan azob-uqubat, qasddan, vahshiylarcha qiynoqlar edi.
Saraning tirnoqlari birma-bir sug‘urib tashlangan, barmoqlarida hali ham qon ivib qotib qolgan, Oyoq suyaklari temir bilan sindirilganidan, oyoqlari buralib ketgandi. Jiwoonning quloqlari esa pichoq bilan kesib tashlangan, yonida sochlariga yopishib qolgan qon hali ham bor edi
Ammo eng dahshatlisi bo'yinlari.. . Qattiq tilim-tilim qilingan, qon tomirlari uzilib ketganidan ikkalasi ham o‘z qonida bo‘g‘ilib jon bergandi.
Qizning butun badani titradi, ovoz chiqarmoqchi bo‘ldi, ammo ovozi ham bo‘g‘ilib qoldi. Oyoqlari bo‘shashdi va yerga qulab tushdi. Qonli gilam sovuq va ho‘l bo‘lib, uning kaftlarini qonga beladi.
Xonada hali ham o‘limning hidi qon, chiriyotgan tana va kuydirilgan terining qorishmasi ko'ngilni aynitadigan darajada rasvo edi.
Qiz qon ustida cho‘zilib yotar, yuragi go‘yo ko‘kragidan sug‘urib olinganday edi. Onasi o‘lgach, uning hayotida Sara va Jiwon bor edi xolos. Endi esa taqdir ularni ham tortib oldi.
Polga to'kilgan qon hidini yutib, ko‘zlarini shiftga qadarkan, bu ishlarning boshida Jungkook turganini bilardi.
Cho‘ntagidan telefon ovozi eshitildi. Ammo qiz, xuddi hayotdan uzilgan odamdek, uni ko‘tarishga ham kuch topa olmas,Bir necha daqiqadan so‘ng, qo‘li titrab, qonga belangan barmoqlari bilan telefon ekranini ochishga urindi. Har bir raqamni bosishida qon izlari qolib, shisha yuzasi qizil dog‘larga belanardi.
Nihoyat, xabarlar bo‘limiga kirganda ekranda Jungkookning yozuvi paydo bo‘ldi:
Salom, qora ko‘zli Farishtam. Bu yilgi sovg‘am seni xafa qilganidan afsusdaman. Men ular sen uchun qadrli ekanini bilmasdim. Ammo... televizorni yoqsang, bundan ham yaxshiroq sovg‘amni ko‘rasan. Axborotlar kanaliga kir. Vaqt kam qoldi...
Bu so‘zlarni o‘qirkan, qizning bo‘g‘ziga nimadir tiqildi. Tomirlari muzlab, barmoqlari telefonga qattiq yopishib qoldi.
Qiz qaltiragan qo'llari bilan televizor pultini izlay boshladi. Polda qonga bulg‘angan gilam ustida yotgan pultni ko‘rib, uni ushlash uchun sudraldi. Pultning qizil dog‘lar bilan qoplangan tugmalari qo‘liga yopishib qoldi, ammo u baribir kanalni almashtirdi.
Ekran qorong‘i fon birdan yonib-o‘chdi. Bir necha lahzalik shovqinlardan so‘ng, nihoyat tanish boshlovchining yuzini ko‘rdi.
Boshlovchi:
— Hurmatli tomoshabinlar… bugungi maxsus efirda biz shok holatdagi xabarni uzatamiz. Hozirgina...
Qizning yuragi tez ura boshladi. U stulga suyangancha, ko‘zlarini ekrandan uzolmay qoldi. Har bir soniya dahshatning eshigini kengroq ochayotganday go'yo .

Ekran qorayib, studiyada boshlovchining rangi oqarib ketgan yuzi ko‘rindi. Mikrofon ortida ovozi titrar, ammo u o‘zini qo‘lga olishga urinardi.
— Bugun… Jeon Jungkook qamoqdan chiqdi. Barchangiz eslab qolgansiz… bundan uch yil avval u pedofillik va voyaga yetmaganlarga nisbatan jinsiy zo‘ravonlik ayblovi bilan sudga tortilgandi. Sud hukmiga ko‘ra, uch yil muddatga ozodlikdan mahrum qilingan. Va mana endi…— boshlovchi qaltirayotgan qo‘llarini stol ostida yashirdi.
Ekran bir zumda Jungkookning qamoqxona darvozasidan chiqayotgan suratlarini ko‘rsatdi. Kameralar chaqnarkan, jurnalistlar uni o‘rab olgandi, ammo u hech narsadan cho‘chimay, qora kostyum va sovuq tabassum bilan yurar... Ko'zlari to‘g‘ri kameraga qadalib, go‘yo ekranning narigi tomonidagi qizning ko‘ziga qarayotganday edi.
— …u endi erkin. Lekin shuni unutmasligimiz kerakki, bu ism ortida yuzlab qorong‘i jinoyatlar, noma’lum qurbonlar va yechilmagan ishlar yashirinib yotibdi. Hozirgi paytda ham huquq-tartibot organlari unga nisbatan nazoratni davom ettirishlarini aytishmoqda, ammo…
Boshlovchining ovozi shu yerda bo‘g‘ilib qoldi. Qizning yuragi bir zumga orqaga tortdi. Birdan tasvir uzildi va qora fon chiqdi. Oq harflarda esa faqat bir jumla paydo bo‘ldi:
Qora ko‘zli farishtam, endi navbat seniki.
Qiz qo‘rquvdan qaltiragancha oyoqlariga tik turdi. Yuragi hali ham qonga bo‘g‘ilgan uy ichida vahshiyona urib turardi. U xonasiga yugurib kirib, devorga suyanib turgan katta, hali chizilmagan oq portret varag‘ini olib keldi. Yonida qalamlar, bo‘yoqlar, cho‘tkalar… hammasini sudrab jasadlar yoniga olib chiqdi.
Qiz o‘zini tut olmasdi qo‘llari qaltirardi, nafas olishga qiynalardi lekin ichida bir kuch unga majburiyat singari shivirlardi:
Ularni qayta tiriltira olmaysan, ammo ulardan nimadir qolishi kerak.
U titrab turgan qo‘llari bilan qora qalamni ushladi. Polga suyanib, bo‘sh varaq ustiga chizishdan oldin bir zum ko‘zlarini yummoqchi bo‘ldi, ammo jasadlarning ko‘rinishi yana ko‘z o‘ngida gavdalandi. Qiz asta-sekin yordamchi chiziqlarni tortdi. Har bir tafsilot yonoqlarning burchagi, labning shakli, hatto kipriklarning tolasigacha… qo‘lida titroq bo‘lsa-da, qalbi muz bo‘lsa-da, qo‘li san’atkorning o‘tkir aniqligi bilan ishlardi.
Soatlar o‘tdi. Vaqt bu uyda go‘yo muzlagan, faqat soat mili kabi qizning qalam harakatlari o‘zining sekin, iztirobli yo‘lida davom etardi. Nihoyat, qora qalamdagi ish tugadi. Qog‘ozdagi qiyofa shu qadar vahshiyona go‘zal chiqardiki, qizning ko‘zlaridan qonli yoshlar oqayotgandek tuyulardi. Endi navbat ranglarga...
U bo‘yoq qutilarini ochdi, cho‘tkani asta sekin ranglarga botirdi, va professional darajada portretni jonlantirdi. Har bir rang, har bir chiziq ularning yo‘qolib ketgan ovozlarini qaytarganday edi. Ammo bu suratni to‘liq tugatish uchun oxirgi zarba kerak.
U asta-sekin cho‘tkani qo‘liga oldi. Polga qaradi. Qon hali ham qotib ulgurmagan, muzday suyuqlik singari pol ustida shilimshiq turardi. Qiz sekin, titrab, cho‘tkani qonga botirdi.
Suratdagi qizning ko‘zlari chizilgan joyiga cho‘tkani olib bordi. Cho‘tkadagi qizil suyuqlik oq bo‘yoqqa singib, ko‘z ostidan oqib tushayotgan yoshlarni qon rangida bo‘ydi. Endi surat go‘yo qon yig'layotganday tuyulardi.
Ibura portretga qarab, ichida vahshiy bir quvonch va chidab bo‘lmas iztirobni his qildi.
Pov: Yaratgan egam bundan keyin qalamni ushlasam shu qo'llarimni sindir...

18-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Ibura chizgan portretiga termulib qoldi. Yonidagi murdalar hamon o'z qoniga belanib yotarkan Qizning qo‘llari hanuz titrar, cho‘tkadan qon izlari oqib yerga to'kilardi.
Oq qog‘ozda jonlanayotgan yuz unga qarab jilmayayotgandek tuyuldi. Bu tabassum ortida o‘limning sovuq istehzosi bor edi. Qizning nafaslari og‘irlashib, pasteldek(Uzbekchasi esimda yo'q) ko‘tarilib-tushardi.
Qiz cho‘tkani qo'rqqanidan o'tib yubordi otib yubordi.
-Menga bunday qarama
Ammo qiyofa hali ham unga qarab turardi. Qon bilan bo‘yalgan ko‘zlardan oqib tushayotgan qizil chiziqlar oqar, qog'oz ustida asta yoyilib borardi. Qizning quloqlarida qotib qolgan jasadlarning ovozi eshitilgandek bo‘ldi og‘riq, iltijo, so‘nggi nafaslarning xirillagan jarangi.
Ibura qo‘lini yuziga qo‘ydi. Qo‘llari hali ham qonga bo‘yalgandi, barmoqlarini ko‘ziga bosib yubordi, bo‘yoq emas haqiqiy qon terisiga singib ketayotganini his qildi.
Qiz qarshisidagi o'zi yaratgan asardan qochib orqaga yurarkan, Polning sovuq qoni oyog‘ini sirpantirib ketdi, u yiqilmaslik uchun devorga suyandi. Ammo qanchalik uzoqlashmasin, portretdagi ko'zlar uni qo'yib yubormasdi.
Ibura boshidan oyoqlarining uchigacha qonga belangancha hammom ichiga kirdi. Eshik ortidan yopilarkan qizning sochlariga yopishib qolgan qonlar deyarli qotib qolgan butun tanasi hattoki yuzlarigacha qonga bo'yalgandi.
Qiz dush ichiga kirib suvni yoqdi tanasiga tekkan sovuq suvning oqimi qonga tegishi bilan polga quyuq qizil rangda aralashib oqdi, lekin qancha yuvmasin, qon go‘yo teriga singib ketgandek, rangi o'chmas di...
Qiz tishlarini g‘ijirlatib, kaftlari bilan terisini qirib tashlagudek qilib ishqalarkan. Barmoqlari qontalash bo‘lib ketdi.
Suv ostida bo‘lsa ham, quloqlarida murdalar qichqirig‘i eshitilardi. Uning ruhiga yopishib olgan ovozlar xuddi sovuq suv bilan birga qayta-qayta uning qulog‘iga kirardi. Har tomchi suv qonga aralashib oqarkan, go‘yo jasadlarning ruhlari hammomning tor devorlari bo'ylab aylanib yurardi.
Qiz qarshisidagi oynaga qararkan o'zining kulib turgan yuzini ko'rib qo'rqib ketdi
Ibura: Yo‘q... bu men emasman... Yo'qol la'nati
Ammo ko‘zlari qizarib, tomirlari yorilib ketay degan yuzda qizil jilmayish kengayib borardi.
Ibura vahshiylik bilan ko‘zguni mushtladi. Shisha parchalari suv va qon bilan birga sochilib kafel uatiga tushdi. U qo‘lidan oqayotgan yangi qon tomchilariga qaradi.
Qiz suv ostiga tizzalarini quchoqlagancha o'tirdi. Qon va suv bir-biriga qorishib, Qizning badanini tozalardi.
Jungkook qora qo‘rg‘on ichidagi xonasiga uch yil ichida ilk bora qaytib kirdi.
Erkak qo‘lida yarim to‘ldirilgan viski stakanini asta silkitar, amber (Sariq va oltin ranglari orasidagi biroz qizg'ish rang bilmaganlar uchun) rang suyuqlik xuddi qon tomchilari kabi yaltirardi. Erkak stakanni labiga olib bordi, tomchilab og‘ziga quyarkan, ko'zlari monitor ekranidan uzilmasdi.
Ekranda hammom ichidagi qiz qon va suv bilan yuvinayotgan, qonga belangan tanasini shafqatsizlarcha ishqalab, o‘zini tozalashga urinardi.
Jungkookning lab chetida zavqdan tabassum paydo bo‘ldi go'yo gunohga botayotgan bo'lsada barcha narsaning boshida turgan Satana (shayton) kabi
Jungkook: Tanang yo'qligimda anchagina o'zgaribdi Iburam. Oldimda bo'lganingda shu qora ko'zlaringga to'yib to'yib boqardim qonga belangan qo'llaringdan o'pardim. Mandarin hididan asar ham qolmagan bo'yningga lablarimni bosardim, ipakday mayin bo'lsada rasvo bo'lgan sochlaring ni o'zim yuvardim.
Stakanini stolga qo‘yib, barmoqlari uzun qora klaviaturaga tomon harakatlantirdi. Bir tugma bosilishi bilan kamera burchagi o‘zgardi endi ekranda hammomdagi qizning ko‘zlari yaqin planda ko‘rinar, uning nafasi monitor orqali Jungkook qulog‘iga kirib kelardi. Suv sabab Chuqur chuqur hayajondan nafas olayotgan tovushlar go'yo erkakning nafsi bilan o'ynashardi.

Jungkook yelkasini kresloga tashlab, boshini orqaga qo'yib ko‘zlarini yumdi, qulog‘ida hammomdan kelayotgan suvning shovqini, qizning nafaslari va qo‘rg‘on devorlarida aks sado berib erkakka yoqimli rohat bag'ishlardi.
Jungkook: Uch yil... uch yil kutdim... Ibura... Oz qoldi keyin yana birga bo'lamiz...
Jungkookning Tabassumi yuziga yoyildi Kompyuter ekranidagi Iburaning qo‘rquvdan keng ochilgan ko‘zlari esa yillar davomida Jungkook uchun eng yoqimli manzaraga aylangandi.
Jungkook monitor qarshisida sokin o‘tirib, qo‘lini klaviaturadagi maxsus tugmalar ustida sekin surgancha yana bittasini bosdi.
Ekranda Ibura qaltirab, hammom devoriga suyandi. Nafasi tezlashib, atrofga qarardi. Birdan yorug‘lik o‘chib qoldi. Hammom ichida zulmat faqat qizning olgan nafaslari va muzdek suvning shovqini eshitilardi.
Jungkook kresloga suyanib, stakanini lablariga yaqin olib kelib alkagol dan qonib ichdi.
Ekran yorqinlashdi, kameraning infraqizil rejimi yondi. Jungkook yana hammasini ko‘rib turarkan qizning qonga belangan, muzdek suv ostida qaltirayotgan, ko‘zlari vahshat bilan portlab turardi.
U barmoqlarini klaviaturada yana bir tugmaga sekin bosdi. Hammom ichida yashirincha o‘rnatilgan dinamiklardan Jungkookning ovozi eshitildi, ammo Ibura ovoz qayerdan kelayotganini anglay olmasdi.
Jungkook:Sen har doimgidanda go'zalsan Ibura...
Qiz bu ovozni bittada payqadi ha bu Jeon Jungkookning ovozi edi, bu tovushdan so'ng tanasidagi har bir umurtqa pog'onasi qaltirab ketdi, dahshatdan ko‘zlarini yumdi, qo‘llari bilan quloqlarini yopdi, ammo sovuq, qorong‘u va Jungkookning ovozi baribir allaqachon uni egallab olgandi...
Qiz qo'rqqancha hammomdan chiqib, tanasini zo‘rg‘a o‘rab olgan sochiqni yechgancha, qaltirab turgan qo‘llari bilan shkafni ochdi, eshik qarsillab devolga urildi, kiyimlar yerga yerga to'kildi Nafasi qisilib, yuragi qinidan chiqay deyayotgandek urardi.
Qo'llarini kiyimlar tomon cho'zdi oq rangli kalta yubka va ipdan to‘qilgandek mayin lyamka ilindi xayolida shu uydan chiqib ketsa bas ularni shoshgancha ustiga kiydi. Oyoqlariga esa oppoq krasovkalarni topdi ammo poyabzal tagi hali qurimagan qonni bosib, iz qoldira boshladi. Oppoq oyoq kiyimlari endi qip-qizil dog‘lar bilan ifloslanayotganini ko‘rsada bunga umuman e’tibor bermasdi.
Qiz yugurgancha o'zini eshikka urdi.
U chiqish eshigiga yaqinlasharkan, birdan shift chiroqlari yonib o‘chdi.
Uydan ovoz eshitildi:
Jungkook: Qayerga shoshyapsan, Iburam... Men seni qo‘yib yuboraman deb o‘ylayapsanmi...
Yana shu ovoz...
Qizning Nafasi qisilib, oyoqlari titrar, yuragi go‘yo butun shahar bo‘ylab eshitiladigandek urardi. Oppoq krasovkalari qonga belangancha qorong‘u ko‘chani bosib o'tarkan Atrofda odamlar yo‘q, faqat shamolning ovozi eshitilardi.
Qiz yirik savdo markazlari, katta kiyim do‘konlari ko‘ziga tashlandi. Ammo ularning eshiklari berk edi.
Shu payt orqadan motor tovushi eshitildi Yo‘l chiroqlari orasida qora sharpa ko‘rindi bu o‘sha M5 BMW edi. Mashinaning faralari yirtqich hayvonning ko‘zidek o‘qday otilib kelardi.
Qizning tomirlari muzlab ketdi. U o‘zini chap tomondagi eski o‘yin butkalari tomon urdi. Yuragi og‘ziga tiqilgandek, hovliqib ularning zanglagan eshigini itarib, ichkariga kirib ketdi.
Mashina esa uning ortidan kelib to‘xtadi, eshikning sekin ochilgan tovushi eshitildi. Qora kiyimli Jungkook avtomobildan tushdi. Labining chekkasida o‘sha tabassum ko'rinib turardi.
Jungkook:Qayergacha qochasan, Iburam?
Jungkook sekin qadamlar bilan qiz kirib ketgan butkalar tomon yurdi. Uning oyoq tovushlari ham qizning quloqlariga bolg‘a urayotgandek jaranglardi.
Qizning yuragi qafas ichidagi qushdek tipirchilab urardi. Xona ichi qorong‘i, havosi changga to‘la, go‘yo nafas olishning o‘zi azob...
Tashqaridan esa Jungkookning qadam tovushlari tobora yaqinlashib kelardi. Qiz qo‘rquvdan ko‘zlarini yumdi.

Shu zahoti eshikning temir tutqichi asta qimirlay boshladi. Qizning tomirlari muzlab, oyoqlari bo‘shashdi.
Eshik ochildi Jungkookning tanasi qorong‘uda ko‘rinishni boshlarkan, biroz qimirlamasdan turdi, lab chekkasidagi o‘sha tanish tabassum bilan qizni kuzatardi.
Jungkook: Shuncha yildan keyin ham qochishni yaxshi ko‘rasan, Lekin bilasan-ku, qochishning oxiri ham bitta…
Jungkook asta ichkariga yurdi, oyoq tovushlari yanada baland eshitilardi. Har bir qadami bilan qizning yuragi yanada tezroq ura boshlarkan erkak qiz tomon egilib, yuzini qorong‘ida yaqinlashtirdi, qiz esa shu daqiqada butun vujudini sovuq qo‘rquv qamrab olganini his qildi.
Jungkook: Endi… qayerga qochasan?
Jungkook pichirlab gapirarkan nafasi qizning yuziga urilardi...
Qizning ingichka tanasi erkakning qo‘llari orasida qaltirarkan, Jungkook uni hech qanday yo‘l qoldirmay, o‘yin avtomatiga tiradi. Iburaning orqa tomoniga bosilgan sovuq metallning qattiqligi, erkakning tanasidan kelayotgan issiq va vahimali nafas bilan aralashib, uni battar hushidan ayirar, go'yo oyoqlaridagi kuchni so‘rib olardi.
Jungkook yuzini uning bo‘yniga yaqinlashtirdi, lablari qizning terisiga tegishi uchun atayin uzoq cho‘zdi va nihoyat uning qulog‘i oldida shahvoniy pichirladi.
Jungkook: Uch yil… qamoqda chirib yotdim. O‘sha yillarda sen ulg‘ayib, yanada chiroyli bo‘libsan. Meni sog‘indingmi, Iburam?..
Qizning butun vujudi dahshat bilan dir-dir titrardi.
Ibura: Men… men sizdan qo‘rqyapman… iltimos, qo‘yib yuboring…
Jungkookning lablari qiyshayib, yuzida sovuq kulgi paydo bo‘ldi. U qizning ko‘kragini qo‘llari orasiga olib, beayov siqa boshladi. Iburaning ko‘zlari ochilib ketdi, ammo uning ojiz qarshiliklari hech narsaga arzimasdi.
Jungkook:Qo‘rqishing kerak
— deya davom etdi Jungkook, uning yuziga tobora yaqinlashib.
— Chunki men uch yil sen haqingda o‘ylab, qamoqning har bir tunida nafrat va istak bilan yondim. Endi esa… badalini to'laysan.
U qizning kalta yubkasini qo‘li bilan sekin ko‘tararkan, uning ko‘zlariga tikildi. Iburaning ko‘z yoshlari yonoqlaridan oqib tushardi
Ibura: Iltimos… kerakmas…
Jungkook: Hali uzoq yolvorasan Iburam axir uch yilimning badalini to'lashing kerak...
Qiz lablarini tishlab, nafrat bilan qarashga urindi, ammo qarshisida turgan erkakning ko‘zlari istak va nafratdan yonib turardi.
Jungkook uning yuziga juda yaqin kelib, qizning yig‘idan ho‘l bo‘lgan yonoqlarini lablari bilan sekin o'pdi.
Jungkook: Yig‘lashlaringni ham sog‘ingan edim… Meni unutding Iburam Men esa… har bir soniyada o‘limni emas, seni o‘yladim, har nafas olganimda qora ko'zlaring haqida o'yladim.
Uning qo‘llari qizning bilaklarini yanada qattiq siqib oldi. Qizning tanasi bo‘shashib qolayotgandek tuyular oyoqlari esa qaltirardi.
Ibura : Nega men?.. Nega doim men?..
Jungkook: Chunki sen meni o‘zgartirgan yagona odamsan. Men o‘sha panjara ortida bo‘lganimda ham qamoqdan sening oldingga chiqish uchun nafas oldim, quloqlarim ostida ehtirosli ovozlaringni eshitish uchun yashadim Endi esa… meni to‘xtatishga haqqing yo‘q.
Shu ondayoq u qizning yuzini kafti bilan ushlab, lablariga zo‘r berib yopishdi. Ibura qarshilik ko‘rsatishga harakat qilsa ham, uning kuchi yetmas, faqat ko‘z yoshlari tomchilab, qaltirayotgan tanasi Jungkookning qo‘pol, harakatlariga qarshi bo‘lsada sekin asta unga suyandi.
Eslatib o'taman fanfikning ushbu qismida pornografik sahnalar mavjud ‼️
Erkak qizning yupkasini anchagina tepaga tortib ichki kiyimini pastga tushurdi
Jungkook:Qara Iburam uch yil yo'qligimda butun maktabni qo'rqitgan qizga o'xshamayapsan Nimagadir, oyoqlaring ostida to'dangdan chiqqan qancha sotqin qizlarni zo'rlatganing esingdami shunchaki kulib tomosha qilarding
Ibura:Nimalar... deyapsiz...Immm
Qiz ostida ishqalanayotgan barmoqlar sabab lablarini tishlagancha yig'idan bo'g'ilib gapirdi.
Jungkook:Bugun amalda shuni sinab ko'ramiz tushundingmi

Erkak lablarini qizning bo'yniga bosib qattiq tishladi va kamarini apil tapil yechib tugmasini ochgancha kichik zamochkani pastga tushurdi.
Qiz hozir Jungkook uni zo'rlashini tushungancha tipirchilashni boshladi ammo tanasi Katta gavdali erkak va o'yin avtomati orasiga siqilgani sabab u yerdan chiqolmadi.
Erkak shimini pastga tortib bir qo'li bilan qizning sochlaridan changallagancha boshini o'yin avtomatiga bosib oyoqlari orasiga qalin tomirlari bo'rtgancha aloqani istab turganday qattiqlashgan a'zoni qattiq harakat bilan tiqib yubordi.
Shu vaqtda qizning ko'zlari qattiq yumulib bor kuchi bilan lablarini tishladi ko'z oldi go'yo qorong'ulashib butun tanasi hatto har bir hujayrasigacha juda ham qattiq og'riqni his qildi.
O'n besh yoshli qizning tanasi to'liq rivojlanmaganligi va qini torligi uchun Jungkook ham og'riqni his qilayotgandi.
Qiz baland ovoz bilan yig'lashni boshladi Jungkook esa qizning tanasi biroz bo'lsada moslashganini bilib sekin astalik bilan harakatlanishni Lablari bilan qizning ochiq yelkasiga lablarini bosib turarkan o'ng qo'li qizning ko'kragini qattiq ammo yoqimli holda ezardi, qo'li bilan uning lyamkasiga qo'shib lifchikni yuqoriga ko'tarib ochiq hali normal holatda kattalashmagan qizning ko'kragini qattiq siqib oldi, va barmoqlarini ko'krak uchi ustida sekin asta aylantirdi,tishlarini oppoq benuqson yelkaga botirgancha qizg'ish iz qoldirib lablarini qizning bo'yni tomon harakatlantirdi.
Ibura:og'riyapti
Qizning ko'zyoshlari yuzlariga o'qib bo'g'ilib chiqayotgan ovozi bilan birga ehtirosli nafas olardi.
Jungkook: Chidaysan Ibura, men shu ovozlarni eshitish uchun qamoqda kun sanadim.
Pov Jungkook: La'nati u juda ham tor
Erkak qizning bo'yi pastligi va Bazi bir noqulayliklar sabab aloqadan to'liq rohatlanolmayotgandi, Iburaning belidan ushlagancha qizning oyoqlarini yerdan Ko'tardi va o'yin avtomatiga yanada qattiq tirab tezroq harakatlanishni boshladi, bir qo'lini qizning belidan olib uning yuzini o'zi tomonga burgancha lablarini qizning labiga bosdi qattiq va qo'pol aloqa yetmayotganday Jungkookning juda ham qattiq bo'sasi qizga nafas olishiga ham qiyinlashtirardi.
Har oyoqlari orasiga katta zarb bilan bor uzunligicha kirib chiqayotgan a'zo qin devorlari bo'ylab qattiq ishqalanib qizning ahvolini yanada yomonlashtirarkan Iburaning bularga chidashdan boshqa iloji yo'q edi.
Qiz qo'llari bilan Jungkookning ko'kraklari ustiga urib erkakning bo'sasini uzdi
Ibura:Juda ham qattiq og'riyapti
Baland ovozi bilan yig'laguncha gapirayotgan qizning ovozi aloqadan to'liq holatda rohatlanayotgan va ayni eng cho'qqisiga chiqqanda sarmast erkakning quloqlariga kirmasdi.
Jungkook yana uch marta qizning tanasiga qattiq bor uzunligicha kirgach ichidagi spermalar qizning ichiga tomon harakatlandi, erkakning tanasi biroz bo'shashib chuqur chuqur nafas olgancha o'zini o'yin avtomatiga tiralib turgan qizning tanasiga suyadi.
Taxminan o'n yetti daqiqalik aloqadan erkakning tanasi terlab to'liq qoniqqan bo'lsada qizning ahvoli yomon edi, Jungkook o'zini orqaroqqa tortarkan qiz o'yin avtomatiga qorni bilan biroz sirpangancha pastga tushdi, oyoqlari lanj holda qaltirab yerga tegib turarkan erkak qizning qo'llaridan yiqilib ketmasligi uchun qattiq ushlab oldi bir necha daqiqa shunday turgach qizning lifchigini pastga tushurib lyamkasini ham to'g'irlab qo'ydi biroz pastga qararkan qizning sonlari orasidan qon tizzasi tomon spermalarga qo'shilgancha pastga tomon harakatlanardi Jungkook mamnun holatda tizzasidan pastga oyoq kiyimlari ustida turgan shimining cho'ntagidan dastro'molchasini oldi va qizning sonlari orasini artib ichki kiyimini kirgizib kalta yubkasini pastga tushirib bo'lgach o'zining ham shimini kiydi .
Qizning tanasini qo'llariga ko'tarib olgancha bo'yniga yuzini ko'mib chuqur nafas oldi biroz ter va yana o'sha mandarin ifori...
Ammo Jungkook bir narsani unutgandi qizning telefoni avtamat butkasidan sal uzoqroqda hali hanuz yoniq holatda mingdan ortiq odamlar vahima bilan kuzatayotgan Instagram blogidagi jonli efir davom etardi...

19-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Jungkook qizni quchoqlagancha, ko‘chaga chiqdi. U Iburaning hushsiz tanasini orqa o‘rindiqqa sekin asta joylashtirdi.
Mashina motorining g‘uvillashi bilan Qorong‘u yo‘llar bo‘ylab tezlik bilan qora BMW asvalt ustida qo'rg'on tomon harakatlanishni boshladi.
Jungkook:O'zi senga endi yetishdim Iburam aslo, aslo qo'yib yubormayman...
Nihoyat mashina baland devorlar bilan o‘ralgan, uch yildan beri o'z egalarini kutayotgan qop qora qo'rg'on oldida to'xtadi Temir darvoza avtomatik ochildi, mashina to'g'ridan to'g'ri hovliga kirdi.
Jungkook mashina orqa eshigini ochib qizni yana qo‘llariga ko‘tarib oldi. U Iburaning sovuq va zaif gavdasini zinapoyadan yuqoriga olib chiqib, keng yotoqxona tomon qadam tashladi,Xona ichida xira chiroqlar yonib turar, devorlarda qora rangli rasmlar va baland kitob javonlari qator bo‘lib turardi.
U qizni katta yotoqqa qo‘ydi. Yostiqqa yuzini qo‘yishi bilan Iburaning nafas olishi ancha sekinlashdi, ammo ko‘zlari ohista ochilib, Jungkookni yana ko'rdi.
Ibura: iltimos, meni qo‘yib yuboring...
Jungkook esa jilmayib, yon tomonga egilib, qizning quloqlariga sekin pichirladi.
Jungkook: Bu uyda sening gaplaring emas, faqat meniki amal qiladi. Men esa faqatgina bu uydan jasadingni chiqishiga ruxsat beraman o'la-o'lguningcha sen uchun xo'jayin bo'laman.
U qizning yuzidan soch tolalarini asta quloqlari orqasiga o'tkazdi.
Jungkook zinapoyadan pastga tusharkan, telefoni jiringladi.
Jungkook: Alo?
— Janob… men sizning telefoningizga habar yubordim. Iltimos, ochib qarang.
Jungkook :Hozir emas.
— Janob… bu Ibura bilan bog'liq.
Boshqa erkakning tilidan bu ismni eshitgan zahoti Jungkookning yuragini Rashk va g‘azab egalladi, telefonni ochdi.
Ekranni yangiliklar egalladi.
Oxirgi habarlarda butun internet tarmog‘ini egallab yuborgan video… ushbu Videoda pornografik sahnalar kichik yoshli qizga nisbatan ochiqdan ochiq bo‘lgani sababli, biz uni cheklashga majburmiz. Lekin… qizning shaxsi aniqlandi. U o‘n besh yoshli Ibura Hellsing.
Ekranda kadrlar ketdi. Qizning qorong'ida bir erkak tomonidan zo'rlanayotgani xiralashtirish sabab bilinmasada yosh qizning yig‘lagan ovozi va erkakning ehtirosli ovozlari hamma narsani ochiqdan ochiq ko'rsatib turardi.
— Ibura qizining akkauntidan buni aniqlash qiyin bo‘ldi. Politsiya uning uyiga borganda esa dahshatli manzaraga guvoh bo'lishdi uni asrab olgan ota-onasining jasadlari uydan topildi. Vahshiylarcha o‘ldirilgan. Hozircha gumondor aniqlanmagan…
Jungkookning tomirlari g'azabdan qattiq bo‘rtib chiqdi.
U stolida ustida turgan stakanni devolga uloqtirib yubordi, shisha parchalari yuz tarafga sachradi.
Shu payt yuqoridan sekin qadam tovushlari eshitildi.
Ibura: ...Jungkook?..
Erkakning ko‘zlari g'azabdan qizardi Telefonini stolga tashladi.
Jungkook birdaniga zinapoyadan yuqoriga qarab yurib chiqdi. Qiz esa ortga chekinar, ammo qochishga ham jur’ati yetmasdi.
Jungkook: Bu nima Ibura
Dedi erkak, katta qo'llari bilan qizni o‘ziga qaratib. Uning qo‘li qizning mayda yelkasiga bor kuchi bilan qattiq siqarkan bu og'riqli edi.
Ibura: Jungkook... iltimos kerakmas
Jungkook qo'llari bilan qizning yuzini o'ziga qattiq tortib peshonasini uning peshonasiga yopishtirdi qizning ko‘zlariga qarab qoldi yana o'sha Tim qora ko'zlar bu ko'zlar ichida Jungkook abadul abad zanjirlangandi Ichida bir-biriga qarama-qarshi ikki kuch g‘azab va qo‘rquv kurashardi.
Jungkook uni o‘ziga yaqin tortdi. Qiz qarshilik qilmoqchi bo‘lsada , ammo erkakning qudratli qo‘llari uni mahkam quchog'iga oldi.
Ibura ko‘z yoshlarini to‘xtatolmasdi.
Jungkook esa uning mayda tanasini bag‘riga mahkam bosib, quloqlari ostiga pichirladi.
Jungkook: Endi sening yagona Jazoying menman Ibura...
Jungkookning ko‘zlari vahshiyona porladi, qizning yuzini kaftlari bilan qattiq ushlab, uning qarashidan ko‘z uzmasdi.

Jungkook: Sen hozirgacha kimga tegishli ekaningni tushunmadingmi Ibura?
U qizni birdan ko‘tarib yana pastga tushira boshladi. Ibura qo‘llari bilan erkakning yelkasidan itarmoqchi bo‘ldi, ammo Jungkookning qo‘llari oldida ojiz edi.
Ibura: Iltimos, Jungkook… men chiday olmayman… men aybdor emasman… Nima qilmoqchisiz..
Jungkookning butun vujudini rashk va g‘azab egallagandi. Qizni divanga tashlab yubordi, yuziga egilib, yana o‘sha qo‘rquvdan titrayotgan nigohlariga tikildi.
Ibura yuzini chetga burib, qaltirab yig‘lardi. Jungkook esa uning ko‘z yoshlarini kafti bilan artib, pichirladi.
Qiz divandan turib, eshik tomon chopdi. Yuragi bo‘g‘ziga tiqilganday urar, oyoqlari qaltirab yiqilay yiqilay derdi. Ammo u hali eshikka a ulgurmasidan, Jungkook sochlarini changalladi
Jungkook:Qayerga qochayapsan
Qizning sochlari erkakning panjasida qattiq tortilgancha, boshi Jungkookning qo'li qayerga harakatlansa u ham o'sha tomon harakatlanardi.
Jungkook: Menimcha podvalni ancha sogingansan
Ibura: Iltimos, iltimos, qaytib bunday qilmayman, faqat shu yergamas
Jungkook qizning sochlaridan tortib, uni sudray boshladi.
Podvalning eshigi qattiq g‘iyqillab ochildi. Ichkaridan sovuq, nam havoning o‘tkir hidi dimoqqa urildi.
Ibura: Jungkook, iltimos istaganingni qilaman, faqat shu yergamas
Jungkook: O'zing so'rab olding Ibura Meni ahmoq qilganing uchun, qochmoqchi bo‘lganing uchun…
U qizni zinadan pastga, sovuq podvalga tomon sudrardi.
Ibura: Jungkook yolvoraman iltimos faqat bu yerga emas istagan hamma ishingizni qilaman faqat bu yerga emas
Erkak bir zum to'xtadi va qizning sochlarini biroz qo'yib yubordi
Jungkook: Aytgan hamma ishimni bajarasanmi
Ibura: Istagan barcha ishingizni bajaraman faqat iltimos podvalga emas
Erkak qo'lini qizning sochlaridan olgancha qorin boshlig'i tomon harakatlantirdi qiz Jungkookning nimani nazarda tutayotganini tushunmagach erkak o'zi aytishga qaror qildi
Jungkook:Shu yerda aynan shu yerda mening bolam bo'lmaguncha menga ehtirosli tunlar hadya qilishingni istayman
Bu gapni eshitgan qizning tanasini go'yo tok urib yubordi.
Ibura: Axir... axir men endi o'n besh yoshda man o'zim bola man qanday qilib mendan bola haqida so'rayapsiz?
Jungkook: Birinchidan sen o'n besh yoshda bo'lganing bilan oxirgi uch yilda anchagina narka baronlar bilan ishlading buni qirq yoshdan oshganlar ham eplolmaydi ikkinchidan esa o'zing menga istaganingni so'ra deding agar xoxlasang mening xonamda emas shu sovuq podvalda qolishing mumkin Ibura
Qiz qorong'u podvalga qararkan yillar oldingi qo'rquvlari yana yuragini parchalardi
Ibura asabiylik bilan oyogining uchiga tik turdi va Jungkookning bo'ynidan ushlagancha o'ziga tortib lablarini erkakning lablariga bosdi yoqimli bo'sa uzoqqa cho'zilmay rozilik belgisini olgan Jungkook qizning belidan ko'targancha uning oyoqlarini o'z beliga o'rab lablarini qattiqlik bilan qizning lablariga mahkamroq bosib qorong'u podval zinalaridan yuqoriga tomon harakatlandi.
Erkak qizning kichik gavdasini xonaga olib kirarkan oyog'i bilan eshikni tepib yubordi va qizni yotoq ustiga sekin qo'ydi ammo qiz oyoqlarini erkakning beliga qattiq o'rab qo'yib yuborishni istamasdi qo'llari ham go'yo shunday.
Jungkook: Yo Xudo Ibura nima qilayapsan qo'yib yubor
Erkakning yuziga qizning yosh bolalarcha qiligidan biroz tabassum yugurdi va beliga o'ralgan oyoqlarni qo'llari bilan qattiqroq harakatlardan so'ng ochib oldi
Ibura: Jungkook
Erkakning qizning og'zidan muloyimlik bilan chiqqan ismi butun tanasini titratib yubordi.
Jungkook qizning yuziga yuzini yaqinlashtirgancha bo'ynidan ushlab lablari tomon lablarini yaqinlashtirdi o'rtadagi sezilar sezilmas masofa ham hech narsani hal qilmasdi
Jungkook:Gapir yana bir marta ismimni ayt
Ibura: Jungkook.... og'riyapti
Jungkook: qayering ayt Ibura
Ibura: qiz ko'zlarini oyoqlari orasiga qaratdi.
Jungkook: O'tib ketadi boshida og'riqli bo'ladi o'zi

Ibura: Uxlaymizmi bugun charchadim
Erkakning ko'zlari qizning o'sha Qora ko'zlariga muhrlangach yana o'zini yo'qotdi shu ko'zlarni yaqindan ko'rish butun dunyoni yo'q qilishga tayyor bo'lsada ularga qarshi ojiz edi.
Jungkook:Uxlaymiz hozir og'riq qoldiruvchi dori olib kelaman biroz sabr qil
Ibura: Hop
Jungkook:Balkim Qo'llaringni bo'ynimdan olarsan
Ibura: Kechiring
Erkak yana zinalardan pastga tomon harakatlanarkan ko'zlari nogoh eshik oldidagi katta qutiga tushdi.
Jungkook ahamiyat bermay zinadan pastga tushib dorini olib qaytishga shoshilarkan, yana ko'zlari eshik yonida turgan katta qutiga tushdi.
Avvaliga e’tibor bermaganday o‘tib ketmoqchi bo‘ldi, lekin yuragi g‘alati bir tortishni sezdi. Go‘yo ichida nimadir uni chaqirayotgan dek...
U qo‘llarini qutining chang bosgan chetlariga qo‘yib qopqog‘ini ko‘tardi. Qutining ichi to‘la eski qog‘ozlar, daftar bo‘laklari, yirtilgan kitob sahifalari bilan to‘lib ketgandi. Ammo ularning orasidan bitta rasm ko‘ziga tashlandi.
Rasmni qo‘liga olganida nafas olishi sekinlashdi. Bu Iburaning chizgan rasmi edi. Oddiy chizma emas – qizning o‘z qo‘llari bilan chizilgani darrov bilinardi.
O'sha kameralar oldida soatlab chizilgan surat...
Qog‘ozda qizning yuzi tasvirlangan edi, ammo ko‘zlari g‘alati ulardan qon oqayotgandek chizilgan, haqiqiy qon bilan...
Jungkook suratni orqa tomoniga o'girib qararkan imzo turardi u bilgan tanish imzo.
Tomirlariga asabiy issiq qon yugurgancha qo‘lidagi rasmni siqib yuboray dedi. Tanasini asabiylik chulg‘ab oldi, hatto bo‘g‘zida issiq qon urayotganini his qildi.
U imzoni o‘qib bo‘ldi-yu, o'zini ushlab qoldi.
Jungkook: Qanday qilib…
Dorini qo‘lida mahkam ushlagancha yuqoriga Iburaning oldiga qaytishdan avval yana bir bor imzoga qaradi...
Jungkook: Nega aynan shuncha yildan keyin qaytding? Endi unga yetishganimda?

20-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Jungkook qog‘ozlarni bir chetga surib, qutining ichiga qo‘lini cho‘zdi asta-sekin qo‘lida qora konvert paydo bo‘ldi. Qalin muhridan va silliq yuzasidan uning kimdan ekanligini darrov anglash mumkin edi.
Jungkookning yuragi qattiq urib ketdi. Konvertni ochayotganda barmoqlari qaltirayotganini o‘zi ham sezmadi.
Salom, umrimning besh bahori...
Yo‘qligimda zerikmasliging uchun yangi qo‘g‘irchoq topib olibsan, shekilli. Diding chakki emas Jungkook har soimgiday tanlov bu safar ham yomon emas. Ammo unutma, o‘sha qo‘g‘irchoq uchun sen uch yil badal to‘lading. Balki endi mening yo‘qolgan besh yilim uchun ham to‘lov qilish vaqti kelgandir?
Isabella
Jungkook qog‘ozni sekin qo‘llaridan tushirib yuboray dedi, ammo o‘zini qo‘lga oldi. Bu ism, bu ohang, bu so‘zlar hammasi uning miyyasida aylanatdi. U kim yozganini bilardi.
Jungkook: Isabella…
Qog‘ozdan taralayotgan o‘sha tanish hid, Jungkookning butun tanasiga yana eski xotiralarni eslatib yubordi.
O‘n yil avval
Jeonlar qo‘rg‘onida vaqt to'xtab qolganday kunlar bir-biriga o‘xshash hammasi qoidalar asosida o'tarkan shu devorlar ichida o‘n to‘rt yoshli Jungkook ulg‘ayardi. Hech kimga qo'shilmay faqat o'z bilganini qilgancha...
Uning hayoti qattiqqo‘l otasining qoidalari bilan to'la edi. Jeonlar uyida mehrdan ko‘ra tartib va qattiq intizom hukm surardi. Shuning uchun Jungkook ko‘p gapirmas, hech kimga yaqinlashmasdi. Go‘yo bu yerda yashayotgan bu bola uchun dunyo sovuq, odamlar esa masofa bilan o‘ralgandek ...
Har doimgiday bir inson barchasidan mustasno bo'lishga haqli edi Har safar otasining kotibasi ish yuzasidan qo‘rg‘onga kelganida, u bilan birga qizi ham kelardi Isabella. Qiz yigitdan Bir yil katta bo‘lsa-da, Isabella Jungkookning bolalikdagi eng yaqin va yagona do'sti sirlarini bo‘lishadigan odamiga aylangandi.
Isabella quvnoq , ko‘zlari jilvalanib turardi u kulganida Jungkookning yuzida ham tabassum yuguriardi bolalar besh yildan beri birga ulgayishar ko'rgan odamning biroz hasadi ham kelardi.
Jungkook:Bo'lishi mumkin emas axir sen o'lgansan o'zim ko'rganman buni
Pov avtor:
Ammo bu sokin bolalikning bag‘rida ham zulmat yashirinardi. Jungkook va Isabellaning do‘stligi, ular orasidagi sirli yaqinlikni hamma ham ko‘tara olmas edi. Ayniqsa, Jeonlar oilasidagi kattalardan biri Jungkookning akasi. O'n to'qqiz yoshli o'smirning yuragi Isabellaga tushgandi ammo qiz u bilan gaplashmas faqat Jungkook bilan birga yurar va u uchun tabassum qilardi.
Akasi uchun Jungkook doim zaif, mehrga muhtoj bola bo‘lib ko‘rinar, Isabella esa go‘yo uni kuchliroq qilayotgan yagona sabab edi. Bu esa hasad olovini yanada kuchaytirar, qonga chanqoqlikni uyg‘otardi.
Bir kuni, o‘sha qo‘rg‘onning qorong‘i kechasida, falokat yuz berdi. Isabella qaytib ketayotga mahal uni hech kim ko‘rmaydigan yo‘lakda to‘sib qolishdi. Qizning qo‘rquvdan keng ochilgan ko‘zlari, lablaridan chiqayotgan iltijolar bularning bari zulmni to‘xtata olmasdi. Vahshiyona g‘azabda, Jungkookning akasi uni o‘lim quchog‘iga rashk bilan qo'shib uloqtirdi.
Tong saharda qo‘rg‘on yana o‘zining odatiy sokinligiga qaytganday bo‘ldi. Ammo Jungkookning hayoti endi hech qachon o‘sha holiga qaytmasdi. U Isabellani qidirib, asta zinalardan chiqdi.
Qizning jasadi sovuq pol ustida yotar, oq libosi qon bilan bo‘yalgandi. Jungkook nafas olishga ham qo‘rqardi. Ammo eng dahshatlisi qizning bo‘ynida uch marotaba tortilgan pichoq izlari edi.
Bola pol yonida tiz cho‘kib, qo‘llarini qonga belab, qichqirdi.
Jeonlar qo‘rg‘oni uchun bu oddiy fojia edi. Lekin Jungkook uchun bolalikdagi eng katta tramva...
Oradan ko‘p o‘tmay, zinalardan qadam tovushlari eshitildi. Jungkook boshini ko‘targanda, ko‘zlari akasini ko‘rdi. U qonga belangan qo‘llarini yashirmasada bu manzaradan zavq olayotgandek tabassum qilib turardi.

— Ko‘rdingmi, Kookie? U seni emas, meni sevishi kerak edi. Lekin sen uni mendan tortib olding. Men ham uni qaytib tortib oldim.
Jungkook: Nega axir
Akasi esa asta egilib, qulog‘iga shivirladi
—Agar bu haqida bir og‘iz gapirsang, navbatdagisi sen bo‘lasan.
Bola yana Isabellaga qaradi sovuq va oqargan yuz, ko‘zlari yarim ochiq Uning yonida tiz cho‘kkan Jungkook shu ondayoq bolaligini unutdi endi hech qachon sodda, beg‘ubor bola bo‘la olmasdi.
Jeonlar qo‘rg‘onida bu voqea hech qachon ochiq gapirilmadi. Xizmatkorlar og'zini yumishga majbur bo‘ldi, janob Jeon esa barchasini bilsa-da, o'g'liga bir og'iz ham gapirmadi.
Ammo Jungkook har kecha qizning sovuq tomga qarab qotib qolgan ko‘zlarini tushida ko‘rar, bo‘ynidagi pichoq izlari uning ongida yaralardek qayta-qayta qonab turardi.
Oradan vaqt o'tgan sari Jungkook tushidagi o'z qoronguligiga asir bo'ldi toki o'shi ikki juft qora ko'zlarni uchratmaguncha Ibura uni shu jarlik ichidan chiqarib o'z ko'zlari tubiga abadul abad zanjirladi ...
Jungkook o'z Iburasi haqida o'ylarkan og‘riq uni ezayotgani ayon edi. Erkak yuragining qattiq urishini bosolmay, dori bilan bir stakan suvni olib xonasi tomon chiqdi.
Ibura yotoqda yotar lablari qurib qolgandi. Jungkook asta yoniga qizning yoniga o'tirdi dorini qo‘liga ushlagancha qizga yaqinlashdi
Jungkook: Ich
Qiz bir zum ikkilangancha , so‘ng asta dorini lablariga olib bordi va suv bilan ichib yubordi. Jungkook uni kuzatib, ko‘zlarini yumdi.
Qiz dorini ichib bo‘lgach, erkak sekin boshini yostiq ustiga tashladi. Uning qo‘llari Iburaning nozik tanasini ehtiyotkorlik bilan quchoqlab oldi. Avvaliga qiz biroz cho‘chidi, ammo qarshilik qilmadi.
Jungkookning qo‘llari hali ham qizni bag‘ridan qo‘yib yubormagandi.
U asta sekin boshini burdi va yonida uxlab yotgan Iburaning yuziga tikildi.
Jungkookning tomirlari qattiq urib, bo‘g‘iziga achchiq hissiyotlar tiqilib keldi. U hech narsani o‘zgartira olmasligini, o‘tmishdagi yaralar hali ham uni quvib kelayotganini tushunsada Ammo bu qiz unga dunyoning qolgan barcha narsasidan ko‘ra muhimroq edi.
U qizning yuzidagi soch tolalarini ohista chetga quloqlari orqasiga oldi, barmoqlari titrardi
Jungkook: Men senga loyiq emasligimni bilaman Ibura ammo sendan vos kecholmayman
U qizni yanada mahkamroq quchoqlab, yuzini uning yelkasiga komdi. O‘zini xuddi yillar davomida kutgan qo‘rg‘onini topgandek his qildi na boylik, na kuch, na o'tmish haqida Faqat yonida uxlab yotgan qiz haqida o'ylardi …
Jungkook uyg‘onib ko‘zlarini ochmasdan, yonida Iburaning iliq tanasini izlab qo‘lini uzatdi. Ammo yotoq sovuq edi. U yana qayta paypasladi, uning butun badani bo‘shashib ketdi, so‘ng esa ichini vahima egallab oldi. Yigit ko‘zlarini katta ochib, yoniga qaradi hech kim yo‘q. Yonidagi yostiq ham anchadan beri sovib qolgandi.
Jungkook: Ibura…
Erkak birdaniga o‘rnidan turib ketdi, ko‘zlari qonga to‘lgandek xonani ko‘zdan kechirdi.
Jungkookning jag‘lari qattiq qisildi xuddi hayvondek devorga mushtladi .
Jungkook: Ibura... Xudo haqqi, qochgan bo‘lsang, yerni tagidan bo‘lsa ham topaman.
Jungkook uchun bu dunyoning markazida Ibura turardi
Jungkook xonadan otilib chiqdi, chiqish eshigi tomon shoshilarkan, birdan yoqimli hid uning ongini qamrab oldi. Go'sht, qovurilayotgan tuxum va qahva hidi xuddi ohangraboday uni o‘ziga tortdi. Erkakning qadamlarini g'azab emas, instinkt boshqara boshladi.
Oshxonaga yetib kelganda, u ko‘zlariga ishonmadi. Oppoq futbolkada, sochlarini beparvo yig‘ib olgancha, orqasiga ham qaramay nonushta tayyorlayotgan Ibura turardi. Qizning beliga tushib turgan sochlari, nozik yelkalaridan taralayotgan yoqimli hid Jungkookni telbaday o‘ziga jalb qilardi.
Bir lahza ham kutmau orqadan kelib uni quchdi va yerdan ko‘tarib oldi.
Qizning hayratdan chiqqan mayin ovozi ham unga yoqib tushdi.
Ibura: —Jungkook Nima qilayapsiz, qo‘yib yuboring

Erkak uni ko‘tarib olarkan, o‘zining qonli qo‘li qizning oppoq futbolkasiga tegdi. Qizning kiyimida qizil izlar paydo bo‘ldi lekin Jungkook bunga e’tibor qilmasdan qizni aylantirdi uning bo‘yniga yuzini ko'mib , chuqur nafas oldi
Jungkook: Iltimos hech qachon mendan oldin uyg'onma Tongni sensiz qarshi olishni istamayman.

21-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Oradan yarim yil o'tdi
Pov avtor: Bazi bir narsalar o'zgaradi muz yuraklardan tortib farishtalargacha oxirgi yarim yil ichida qiz Jungkook bilan baxtli oila timsolida muammolarsiz baxtli kun kechirisharkan
Jungkook yaxshi kayfiyat bilan ishdan qaytib uyga kirgach sevgilisining ismini takrorladi
Jungkook: Ibura... men keldim
Ammo eshik tagida uni kutib turgan qiz va har kuni shu vaqtda oshxonadan taralayotgan ifor yo'q edi.
Jungkook biroz qoshlarini chimirgancha yuqori qavatga chiqdi
Jungkook:Ibura...
Qiz o'z ismini eshitgach bir qat uchib tushdi
Ibura: Kookie men bu yerdaman
Yotoqxonadan o'ziga kerakli ovozni eshitgan Jungkook qadamlarini tezlatib ovoz kelgan tomon harakatlandi.
Ammo yotoq ustida ko'zlari yig'idan shishib ketgan qiz uni qo'lida nimadir yashirgancha kutib turardi.
Erkak borib qizning peshonsini ushladi issiq emas o'rtacha haroratda edi.
Jungkook:Senga nima bo'ldi nega bunday ahvdasan ayt menga
Derkan qizning uzun ikki zulflarini quloqlari orqasiga o'tkazdi.
Qiz qo'lidagi plastmassa uzun tayoqchani erkakning qo'llariga tutqazdi.
Ibura: Jungkook...
Jungkook:Gapir nima bu
Erkak asabiylik bilan qo'lidagi plasmassaga qararkan ikta tayoqchani ko'rdi
Jungkook: Bu kimniki
Ibura:Men... Men homiladorman
Jungkook quloqlari bilan eshitgan gapni anglashga biroz vaqt ketdi.
Pov Jungkook: Men ota bo'laman...
Erkak kaftini qizning qorniga yaqinlashtirib futbolkasi ichidan ichkariga tiqdi qo'llari qizning issiq haroratini sezgach yuziga yarim tabassum yugurdi va yotoq ustida ko'zlari shishib ketgan qizni belidan ushlagancha yuqoriga Ko'tardi tepaga o'tib yana qo'llariga mahkam ushlab oldi.
Jungkook:Raxmat raxmat raxmat
Lablarini qizning yuz ko'ziga bosib tinimsiz raxmat aytayotgan erkakning ichiga quvonchlari sig'masdi.
Ibura: Kookie qo'rqyapman iltimos meni yerga tushuring
Erkak qizning tanasini tepaga o'tib yana qo'llariga ushlagancha sekin yerga qo'ydi, bu harakatlardan boshi biroz aylangan qiz esa Qo'llarini erkakning bo'yni atrofida aylantirib quchdi.
Ibura:Men qo'rqdim
Jungkook:Nimadan qo'rqding ayt menga
Ibura:Siz uni qabul qilmay siz deb qo'rqdim.
Jungkook:Yo'q unday emas endi hayotimni bag'ishlashim mumkin bo'lgan yana bir inson mening olamimga keladi bu uchun raxmat Farishtam.
Ibura:Kookie ammo men unga qarolmasamchi, eplolmasamchi
Jungkook: bular haqida sen emas men o'ylayman axir bir emas endi ikta to'polonchiga qarashimga to'g'ri keladi
Ibura: Men deyarli o'n olti yoshdaman
Jungkook: Bo'ldi gapirmadim kichik xonim endi tabassum qil
Qiz erkakni bo'ynidagi Qo'llarini bellaridan aylantirib boshini ko'ksiga qo'ygancha quchoqladi.
Ibura:Kookie men aniqrog'i biz och qoldik
Jungkook qizni qo'llaridan ushlagancha oshxona tomon harakatlandi...
Jungkook: Bitta yeb to'ymas iktaga aylanganidan xursandman bu menga hozirdan yoqayapti
Derkan ko'zlari likopchalar ichidagi mandarin va shkalatlarni apil tapil yeyayotgan qizda edi.
Jungkook: Quloqlarim faqatgina sen ovqatlanganingda dam oladi shu uchun ko'proq ovqatlanishing kerak
Baland ovozda kulgan Jungkookka xayoli ketgan qizning tomog'iga yeyayotgan ovqati tiqilib qoldi.
Shunday go'zal kunlar Birin ketin o'tib borarkan yarim yil yeldek o'tib ketdi.
Jungkook juda ham rashkchi bo'lganligi sabab Ibura deyarli uydan chiqmasdi, Jungkook esa noqonuniy barcha ishlarini ota bo'lishini bilgach tashladi va katta bir korxonaga asos soldi, ishdan kelgan vaqti uyda juda ham zerikib ketgan qovoq lari o'yilgan sevgilisini ko'rgach aylanishga o'zi bilan olib chiqardi.
O'n olti yoshli qizning tanasidagi yetti oylik homila qizni ancha qiynab qo'ygan va buni Jungkook ham sezardi.
Hamma narsa ham har doim bir tekisda ketavermaydi deganlari balkim shudir qishning izg'irin bo'ronli tunida soat 22:00dan o'tgan bo'lsa ham Jungkook tirbandlikda qolganligi sabab hali uyga kelmagandi.

Ibura esa oshxonada ikki kishilik stol atrofida tushlik qilmay Erkakni kutib o'tirarkan goh-gohida oynadan tashqariga qarab ilohim Jungkook sog' salomat kelsin deb qoyardi.
Katta qo'rg'on eshigi uch marotaba taqilladi, Iburaning yuragini biroz hovur bosdi Jungkook odatda eshikni taqillatmasdan kirardi.
Ammo tashqaridagi qoriqchilardan begonalar o'ta olmasligi sabab qiz stuldan biroz qiynalgancha turdi ichkaridan go'yo tugilmagan farzandi ham eshikni ochma deganday qattiq tepib yubordi. Qiz qornidagi biroz og'riq sabab belini ushlagancha kirish eshigini ochdi.
Eshikni ochgan zahoti ko‘zlari kattalashdi. Qarshisidagi odamning qaddi-qomati, yelka kengligi, yuzining ko'rinishi hammasi Jungkooknikiga o‘xshardi. Faqat nigohlari... u nigohlar begona edi...
— Salom, Ibura Sen bilan ko‘rishishni uzoq kutdim.
Qizning lablari qimirlar-qimirlamas, ammo gapirmadi. Yuragi tomirlariga sig‘may ura boshladi, xuddi ko‘kragini yorib chiqadiganday.
Pov Ibura: Bu kim? Nega Jungkookka shu qadar o‘xshaydi?
Ibura: Siz… siz kimsiz?
Erkakning lablari yarim tabassumga qilsada, lekin ko‘zlari o'zgarmadi.
—Nihoyat ilk marotaba uzoq yillardan keyin kimdir meni Jungkook bilan ajrata oldi Men seni ko‘rishga juda ko‘p yillar kutdim. — u bir qadam oldinga tashladi, qiz esa orqaga ...
Qizning qo‘llari asta eshik tutqichiga qaytdi, uni yopmoqchi bo‘ldi. Ammo erkakning qo‘li chaqqonlik bilan oldinga o‘tdi va eshikni ochiq qoldirdi.
— Ibura, qo‘rqma. Men seni yomonlik uchun oldingga kelmadim. Faqat bir narsani bilishing kerak: men sendan qarzdorman... va bu qarzni qaytarish vaqti keldi.
Qizning bo‘g‘ziga qattiq nimadir tiqilib qoldi.
Qornidagi bola go‘yo onasining qo‘rquvini sezib, yana ichkaridan qattiq tepdi. Ibura o‘zini to‘xtata olmay bir qo‘li bilan qornini mahkam ushladi.
Erkakning nigohi qizning harakatiga tushdi va u bir lahza jim bo‘lib qoldi. Ko‘zlaridagi sovuqlikda boshqa bir narsa tanib bo‘lmas darajada og‘riq va g‘azab aralash his paydo bo‘ldi.
— Demak… naslimiz davom etarkanda
Ibura: Kimsiz o'zi...
Kel yaxshisi senga bir ertak aytib beraman ammo eshik oldida turishni istamayapman balkim uyga teklif qilarsan
Qiz qo'rqqancha erkakni oshxona tomon boshladi ikki kishilik tushlik tayyorlangan stol atrofiga, erkak stulga o'tirgach Ibura ham uning qarshisiga o'tirdi.
--- xo'sh unda ertakni boshlayman gapirmasdan eshit
Boylikka o'ch bir mansapparast faqat o'zi haqida o'ylaydigan bir erkak bo'lgan ekan katta qora qo'rg'on ichida ayoli vafot etgach ikki o'g'li va xizmatkorlari bilan birga yasharkan.
Katta o'g'li o'n to'rt kichik o'g'li o'n yoshdalik vaqtida o'sha mansapparast erkakning xizmatchilardan biri bu uyga o'z qizi bilan keladigan bo'libdi qizning ismi Isabella ekan katta o'g'ilning ismi esa Edvard qiz o'n bir yoshda bo'lishiga qaramay kichik o'g'il uchun deyarli tirik qo'g'irchoq vazifasini bajarsada katta o'g'il bu qo'g'irchoqqa inson sifatida mehr qo'yibdi kunlar o'tgan sari qizga qiziqishi ortib borarkan oradan to'rt yil o'tgach qiziqish o'rnini egalik aralash sevgi tuyg'usi qamray boshlabdi, ammo O'sha Qora qo'rg'on zinalaridan tusharkan kichik o'g'il Isabellaning yuziga lablarini bosib turganini koribdi katta o'g'ilni rashk qamrab olgancha qiz yolg'iz qolgach uning bo'ynidan so'yibdi. Butun qo'rg'on buni kim qilganini bilsada bir og'iz ham gapirmabdi, sababi mansabdor erkakning obro'siga putur yetishi mumkin ekan, ammo kichik o'g'il nafrat tomon o'zgarib yuragidagi alamni bir yil saqlabdi va oradan bir yil o'tgach tirik qo'g'irchoqning vafot etgan kuniga hech narsa qilmaganligi sabab otasini so'yib o'ldirib hamma aybni akasi bo'lgan katta o'g'ilga to'nkabdi, politsiya kelib tekshirganida xizmatkorlar katta o'g'il qotil deya guvohlik bergani va yolg'on dalillar sabab katta o'g'ilni qamab qo'yishibdi.
Mana ertak ham tugadi ammo nimaga bularni ayttim bilasanmi Ibura

Ibura:Yo'q
--Mansab parast erkakning ikkala o'g'lining familiyasi ham Jeon bo'lsada kichik o'g'lining ismi Jungkook edi.
Qizning yuragi shu zahotiyoq muzlab ketdi. Eshitgan ertagi emas, balki uning oxirgi so'zlari , erkakning lablaridan chiqqan ism Jungkook butun tanasini titratib yubordi.
Ibura qo‘lidagi stakanni mahkam siqib, titragancha stol ustiga qo‘ydi.
Ibura: Yo‘q… bo'lishi mumkin emas… — dedi qaltirab.
Erkakning yuziga qorong‘i tabassum yugurdi, keyin esa qo‘lini stol ustiga qo‘yib, barmoqlari bilan ohista taqillatdi.
Edvard : Ertaklar hech qachon shunchaki aytilmaydi, Ibura Ular ichida yashiringan haqiqat bo‘ladi.
Ibura tomog'iga tiqilgan narsani bo‘g‘ilib yutdi. Qiz ikki qo‘lini qorniga qo‘yib, o‘zini himoya qilganday o‘tirardi.
Ibura: Demak… siz… siz Jungkookning…
Edvard: Ha, Men o‘sha Edvardman. Sen sevgan Jungkooking esa men qilmagan jinoyatni bo‘ynimga yuklab, butun hayotimni ag'dar to'ntar qilgan odam...
Edvard: Men yillar davomida temir panjaralar ortida chiridim, O‘z qotilligi, o‘z xiyonati bilan sening sevgiling meni qamoqqa tashladi. Endi esa men qaytib keldim. Uning baxtini, hatto naslini ham ...
Ibura stulni qattiq surib, biroz orqaga chekindi.
Ibura: Siz… mendan nimani xohlaysiz?..
Edvard: Men faqat adolatni xohlayman, Ibura. O‘sha qonga belangan ertak hali tugamadi Sen uning yakunida oxirgi sahifada qonga bulg'anishingni istayman...

22-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Edvardning sovuq ko‘zlari Iburani joyida mixlab qo‘ygandek edi. Bir lahza ichida u stol ustidagi kichik pichoqni qo‘lga olib, qizning bilagini o'ziga tomon qattiq tortdi
Ibura dod solishga ulgurmasdan, o'tkir tig‘ tomir ustidan sirg‘alib o‘tdi.
Og‘riqdan qizning ko‘zlari kattalashdi, qon favvoradek otilib chiqa boshladi.
Edvard: Mana shunday
dedi Edvard shivirlab, qonga belangan pichoqni stol ustiga tashlab.
Qizning tanasi titrab, qanchalik ko'p qon oqsa, shunchalik ko‘zlari xiralashib borardi. Qornidagi farzandni himoya qilgandek, bir qo‘lini o‘sha joyga bosib qon oqayotgan bilagini ushlab turardi.
Edvard esa ortiga qayrilib ham qaramay, sekinlik bilan eshik tomon yurdi.
U ko‘chaga chiqish uchun dastakni ushlagan zahoti eshik ostonasida butunlay jiqqa ho‘l bo‘lgan Jungkook turardi.
Uning ko‘zlari qonga to‘lgancha Edvardni ko‘rib qotib qoldi.
Jungkook: Sen…
— dedi Jungkookning ovozi xirillab. Qo‘li palto ichidan qurolni tortib chiqardi.
Edvard tabassum qildi.
Edvard: Ukajonim… kechikding.
Shu zahoti Jungkookning barmog‘i tebrandi. To‘pponcha ovozi butun qo‘rg‘onni larzaga soldi. Birinchi o‘q Edvardning ko‘ksiga sanchildi, keyingisi esa uni orqaga uloqtirib, devorga urib yiqitdi. Erkak lablaridan qon oqgancha, oxirgi marta yovuzona jilmayib, qimirlamay qoldi.
Jungkook nafratga to‘la ko‘zlarini biroz bo‘lsada yumdi, ammo keyin Ibura haqida fikrlar miyyasini egalladi.
Jungkook: Ibura
U oshxonaga yugurib kirganida, qiz pol ustida chalqancha yotar, qo‘llari qonga belangan, lablari rangsiz. Nafasi bo‘g‘ilib, ko‘zlari yumuq zo'rg'a ochilardi.
Jungkook: Yo‘q, yo‘q, yo‘q… — Jungkook tiz cho‘kib, uning yoniga o‘tirdi. Kafti bilan qizning yarasini bosib, qon oqishini to‘xtatishga urinar, ko‘zlari yoshga to‘lib, titragancha pichirladi.
Jungkook: Meni tashlab ketma… iltimos, Ibura, sensiz nafas ola olmayman axir. Meni osonlikcha tashlab keta olmaysan.
U qizni kaftlariga ko‘tardi. Qon uning kiyimlarini bo‘yab borardi, ammo Jungkook buni his qilmasdi ham. U faqat bir narsani bilardi agar Ibura vafot etsa Jungkook butun dunyoni shu podval ostiga ko'mishi aniq edi.
Jungkookning qo‘llari titrarkan ongini vahima emas, faqat bir fikr egallagandi
Ibura tirik qolishi kerak.
U atrofiga alanglab qaradi va stul ustiga tashlab qo‘yilgan oq sochiqni qo‘llariga oldi qizning bilagini ko‘tarib, yarasidan sal teparog‘idan qattiq o‘rab bog‘ladi. Mato qonga belangancha toxtamasdi , ammo oqim sekinlashgandek bo‘ldi.
Jungkook: Senga hech narsa bo‘lmaydi, Ibura, eshityapsanmi?
Qiz ko‘zlarini zo‘rg‘a ochib, sekin bosh irg‘adi.
Jungkook: Kookie… qo‘rqyapman…
Jungkook: Menga qara, qo‘rqma, men bor ekanman seni hech kim tortib ololmaydi, — Jungkook uni bag‘riga mahkam bosib, qadamlarini eshik tomon tashladi.
Jiqqa ho‘l kiyimlari yana ham og‘irlashgan bo‘lsada, u Iburaning yengil gavdasini ko‘tarib chiqdi. Qo‘rg‘on darvozasini ochib, qora avtomobiliga yugurib bordi.
Qizni ehtiyotkorlik bilan orqa o‘rindiqqa qo‘ydi, keyin o‘zi rulga o‘tirdi. U yashin tezligida motorni ishga tushirdi. Mashina shiddat bilan yo‘lga otildi, yomg‘ir tomchilari oynaga urilar, shovqin bilan oqib tushardi.
Jungkook : Chida, Ibura chida
— dedi Jungkook qo‘llaridan biri rulda, biri orqa o‘rindiq tomonga cho‘zilib qizning qo‘lini siqarkan.
— Faqat ko‘zlaringni yumma, men bilan gaplash.
Jungkook: Bolam… u… meni kechiradi deb o‘ylaysanmi?.. U meni tashlab ketmaydimi...
Jungkookning ko‘zlari yoshlanib, yo‘lni zo‘rg‘a ko‘rib haydardi.
Jungkook: Bizning farishtamiz seni hech qachon kechirishga majbur bo‘lmaydi, chunki sen uning yonida bo‘lasan. Men seni ham, uni ham asrayman.
Mashina sirenasi bilan shifoxona darvozasi ochildi. Jungkook tormozni bosib, qizni qo‘liga ko'tarib oldi, yomg‘irli jalada shifoxonaga yugurib kirdi.
Jungkook: Shoshiling — uning qo'llarida qonga belangan qizni ko‘rsatarkan.

Jungkook: U homilador.
Shifoxona bo‘ylab yugurib kelgan hamshira va shifokorlar qizni tez yordam aravachasiga yotqizib, darhol operatsiya xonasiga olib kirishdi. Jungkook esa ularning ketidan chopib, eshik oldida to‘xtab qoldi.
Oq xalatli jarrohlar bir-birlariga buyruqlar berishardi
— Tezroq qon tayyorlang, u juda ko‘p yo‘qotgan
— Bilagini tikish uchun jarrohlik anjomlarini olib keling.
— Homila yurak urishini tekshiring, keseravaga tayyorlash kerak
Iburaning qo‘llaridan ignalar o‘tkazilib, vena orqali qon quyila boshlandi. Oq shlang ichida oqayotgan qizil hayot tomirlari bo‘ylab yugurib, asta-sekin qizning lablariga rang qaytayotgandek bo‘ldi.
Bir jarroh qizning qo‘lini ushlab, tikarkan Qizning bilagi titrar, tikuv ignasi terini teshib o‘tganda tanasi ozgina qaltirardi. Ammo hamshiralar uni tinchlantirish uchun og‘riqsizlantiruvchi berishgandi.
— Tomirlari juda chuqur kesilgan, ammo tiksa bo'ladi
Ikkinchi tomonda esa jarrohning ovozi baland eshitildi
— Bolaning yuragi sekinlashmoqda, vaqt yo‘q. Tezroq keserava
Pichoqning tig‘i qizning qornini kesib o‘tdi. Qonga aralash suyuqlik ko‘rindi. Hamshiralar shoshilib jihozlarni uzatishdi. Bir necha lahzadan so‘ng, hali yig‘lashga ulgurmayoq, shifokor chaqaloqni havoga ko‘tardi. Keyin uning ko‘kragiga yengil urdi. Yig'i ovozi.
— Bola tirik ammo u yetti oylik anoning ahvoli joyidami?
Bir paytda Iburaning tikilgan qo‘llari ham asta sekin qonashni to‘xtatdi. Qo‘shimcha qon quyilishi natijasida uning rangi sekin o‘zgardi
Eshik ortida esa Jungkook peshonasini sovuq devorga urgancha, qo‘llari qaltirab kutardi.
Hamshira bolani toza choyshabga o‘rab, yon xonaga olib chiqib ketdi. Shifokorlar esa oxirgi choklarni tikib Iburaning qo‘liga va qornidaga iplarini tekshirisharkan birdaniga apparat ovozi baland chiqdi . Monitor chizig‘i tebranmay, tekis tortildi.
— Yuragi to‘xtayapti
Darhol defibrillyator olib keling.
Hamshiralar hushsiz yotgan qizning ko'krak qafasi ustini ochib qo‘yishdi. Shifokor elektr tokini bosib yubordi. Qizning tanasi qattiq titradi, ammo monitor hanuz chiziqday tekis.
— Yana bir marta
Ikkinchi zarbadan keyin nihoyat monitor sekin-sekin titrab, yurak urishlari qayta tiklana boshladi.
— U chuqur komaga tushdi
— dedi bosh jarroh charchoq bilan.
— Onaning tanasi juda zaif, faqat umid bilan kutish mumkin.
Eshik ochildi va hamshira chaqaloqni olib chiqib, Jungkookning qo‘liga berdi. Erkakning qo‘llari qaltirardi, ammo baribir uni bag‘riga bosdi. Yangi tug‘ilgan chaqaloq yuzini uning ko‘ksiga bosib, yana yig‘ladi. Jungkookning ko‘zlari namlandi.
— Ibura… bizning farzandimiz… — peshonasini bolasining issiq peshonasiga tekkizarkan.
Hamshira:Janob qizaloq muborak bo'lsin
Ammo orqasidan o‘sha qahrli so‘z yangradi.
— Onasi komada, hushiga kelishi noma’lum…
Jungkook bu so‘zlarni eshitib, ko‘kragini azobni his qildi. Bolani bag‘riga yanada mahkamroq bosdi.
PovJungkook:Yo'q meni tashlab ketolmaysan Ibura, bizni tashlab ketishga haqqing yo'q.
Erkak qanchalik mag'rur, kuchli va zabardast bo'lmasin ayriliq azobi hali kelmasidanoq uning qalbiga zahar kabi o'rnashib ich ichidan parchalardi. Boshi hech qachon egilmagan Jungkookning boshi egildi ko'zlaridan oqayotgan yosh qo'lidagi chaqaloq yuziga tomdi. Jungkook ko'z yoshini artish uchun qizining yuziga Qo'llarini harakatlantirarkan bu ko'zlar Iburaning ikki juft qora ko'zlari bilan bir tomchi suvday o'xshash edi. Jungkook abadul abad ko'milgan qora ko'zlar...
Operatsiyasi tugagach, qizni darhol alohida palataga ko‘chirishdi. Yo‘lak bo‘ylab sekin yurayotgan zambil ustida uning tanasi choyshabga o‘ralgan, yuziga oppoq niqob qo‘yilgandi. Har bir qadamda apparatlar qarsillab signal berib, hamshiralar bir-biriga buyruqlar berib shoshishardi.
Palataga olib kirishgach, qizni oq choyshabli yotoqqa o‘tkazishdi. Birin-ketin apparatlar ulana boshladi yurak urishini kuzatib turuvchi monitor yonib o‘chdi, qon bosimini o‘lchovchi aparat signal berdi, qo‘llariga esa tomchilar ulab chiqishdi. Uning nozik bilaklaridan uzun-uzun simlar chiqib, yon tarafdagi temir stollarda joylashgan apparatlarga ulanib ketardi.

O‘pkasi to‘xtab qolmasligi uchun sun’iy nafas oldiruvchi aparat ham ulanib, har bir bosishda ko‘kragini past-baland qilib qimirlatardi.
Iburaning tanasi xuddi muzday qo‘g‘irchoqdek jim yotar, yuzidagi rang oqarib ketgan, lablari oqarib shishib qolgandi.
Palataga kirgan Jungkookning yuragi yana bir bor siqildi. U eshikdan ichkariga qarab, qizning har bir nafasini, hattoki hayotini apparat ushlab turganini ko‘rib, yuragi orqaga tortib ketdi.
Jungkook: Meni o'ylamasang ham Bolamizni yetim qilma, o'tinaman Ibura...

23-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Jungkook qizning yoniga sekin borib, stulni olib yotoq yoniga o‘tirdi. Qo'llarini qizning muzday qo‘llari ustiga qo‘ydi tomirlarga qadalgan ignalar kaftlarini to‘liq ushlashiga yo'l qo'ymadi.
Jungkook: Qachongacha jim yotmoqchisan Ibura?
Bilasanmi qizimizga hali ism qo'ymadim ko'zlari seniki bilan shunchalik o'xshashki qaragan odam menga o'xshab o'sha ko'zlar tubiga asir bo'lmasa deb qo'rqaman...
Apparatning tovushlari sabab Jungkookning nervlarini tarang tortildi. U qo‘llarini yuziga olib, chuqur nafas oldi. Ko'zlaridagi qizargandi.
Jungkook qo‘lini qizning yuziga yaqinlashtirdi, barmoqlari titrab, uning muzday yonoqlarini siladi. Ko‘zlaridan birinchi tomchi yosh oqib tushdi Iburaning qo'llari ustiga tomdii.
Jungkook: Sen men uchun uyg‘onishing kerak, Ibura… qizimiz uchun uyg'onishiga majbursan axir
Palatada yana faqat apparatlar tovushi balandlashdi
Erkak o‘sha tovushlarni nafrat bilan eshitar, ularning har biri uning sabrsiz yuragini tilka-pora qilardi.
Bir hafta davomida palatada faqatgina apparatlar tovushi va shifokorlarning ovozi, Jungkookning yalingan tovushlari eshitilardi xolos. Shifokorlar va hamshiralar har kuni bolani maxsus apparatlarga ulab, uni nazorat qilishar, kichkina yurakchasi atigi boshlang‘ich ritm bilan urayotgan bo‘lsada urishdin to‘xtamasdi. Iburaning tanasi esa hanuz jim, nafas apparati yordamida yashayapti xolos.
Jungkook kunu tun uning oldida Har kuni o‘sha (shishalik bola solib qo'yiladiku qanaqadur aparatga ulab nomini bilmayman) yaqinlashib, kichkina bolasining mayda barmoqlarini ko‘zlari bilan kuzatar Ammo uni qo‘liga olishga ruxsat yo‘q hali juda zaif, to‘liq rivojlanmagan. Shunday bo‘lsa ham, u har kuni shisha ortidan uni ahvolini kuzatardi.
Jungkook: seni qo‘limda ushlagim kelyapti Onang uyg‘ongach, seni ikkovimiz birgalikda quchoqlaymiz, farishtam…
Bir hafta o‘tdi.
Karavot oldida sevgilisini kuzatayotgan erkakning ko'zlari uyqudan yumulib ketar derkan, Iburaning barmoqlari sekin qimirladi
Jungkook o'rnidan sapchib turgancha Doktor oldiga yugurdi
Doktor va hamshiralar yugurib kirib kelishdi.
---Ibura uyg'ondingizmi Ibura... - qiz sekin qovoqlarini ochdi.
Ko‘zlari charchoqdan shishib uyg‘ongandi.
Jungkook qizning yuzini qo‘llari orasiga oldi, ko‘zlaridan yosh tomarkan
Jungkook: Ibura…
Ibura: Kookie bolam bolam yo'q
Jungkook:Tshshsh tinchlan qizimiz sog' omon
Ibura:Qiz ekanmi?
Jungkook: Ha onasiga o'xshagan qora ko'zli Farishta
Oradan bir necha soat o‘tgach, qizning ahvoli biroz yaxshilangandan so'ng , shifokor uni nogironlar aravachasida bolasini ko'rishga ruxsat berdi.
Jungkook koridorning oxirida kutib turar, va nihoyat, eshik ochilib, oq xalatli hamshira aravachani itarib chiqdi.
Ibura aravachada o‘tirarkan Jungkook uchun o'zini majburlab biroz tabassum qildi qo‘llari esa aravacha ustida osilib turardi. Jungkook uni ko‘rgan zahoti yuragi yana o‘rtanib ketdi ammo u ham baribir jilmaydi, yoniga kelib, qizning kaftlarini o‘z qo‘llariga oldi.
Jungkook:Hech qanaqa ish yo'q hech qachon seni yolg'iz qoldirmayman, meni tashlab ketmaganing uchun raxmat.
Ibura: Kookie… qizimizni oldiga olib bor
Jungkook boshini egib, lablarini qizning barmoqlariga bosdi.
Jungkook nogironlar aravachasini asta-sekin apparatlar bilan to‘la xona tomon olib bordi Xonaga kirish bilan, qizning ko‘zlari to‘g‘ridan to‘g‘ri shisha qutiga qadaldi.
Uning ichida, mayda tanasi simlar va naychalarga ulangan, ammo hali ham hayot uchun kurashayotgan chaqaloq yotardi
Ibura aravachadan egilib, qornida his qilgan jon endi ko‘z o‘ngida ekaniga ishonolmasdi.
Ibura: Bu… mening bolammi
Jungkook: Ha, Ibura Bu bizning farishtamiz sen yashaganing uchun u ham yashayapti.
Ibura: Kookie, u meni kutgan xuddi men uni kutganimday…
Jungkook uni quchoqlab, lablarini qizning peshonasiga bosdi.

Doktor xonaga kirib keldi
— Chaqalog‘ingiz hozir biroz xavfli davrda Uning o‘pkalari to‘liq rivojlanmagan, yurak faoliyati ham juda zaif. Har bir daqiqa muhim. Biz qo‘limizdan kelganini qilayapmiz.
Ibura nogironlar aravachasida o‘tirar, qo'llari qaltirarkan qo‘lini Jungkookning qo‘liga qo'yib :
Ibura: U yashaydi biz uchun yashaydi shundaymi Jungkook
Jungkook: Xavotir olma hammasi joyida Ibura
Butun shifoxona qizning ortidan g'iybat qilardi Oddiy bemorlar uchun tug‘ilgan chaqaloq xushxabar bo‘lsa bu safar esa vaziyat boshqacha yoshi endigina o‘n olti ga yetgan qizning farzand ko‘rgani hamshira va shifokorlar orasida norozilik uyg‘otgandi.
- - Bunga qanday qilib jim qarab turibmiz ?
---Nega politsiya aralashmadi?
Sababi bitta bolaning otasi Jeon Jungkook butun shaharda nufuzli, katta ta'sirga ega chuqur shaxslardan biri
Ammo Jungkook uchun bular qiziq emas ...
U uchun dunyo faqat ikki narsadan iborat edi koma holatidan endi uyg'ongan sevgilisi va shishali qutiga ulangan kichkina farzandi.
Jungkook biroz xayollaridan so‘ng nogironlar aravachasida o'tirgan qiz tomon boshini egdi.
Jungkook : Qizimizga qanday ism qo‘yamiz, Ibura?
Qizning charchaganidan va ogriqlardan shishgan ko'zlari bolasiga qadaldi
Ibura: Isabella...
Jungkook bu ismni eshitgach xotiralari girdobiga cho'kdi Shu ism o‘n yil avvalgi qora o'tmish Yillar davomida erkakning yuragini eng chuqur qismida yashiringan yarani kimdir yana atayin qonatganday bo‘ldi.
Ammo ajal quchog'idan tirik chiqqan sevgilisi va hali yashab ketishi ham noma'lum go'dakka qaragancha
Jungkook: Menga yoqdi Isabella juda ham go'zal
Pov Jungkook: Isabella...
Bu ismni Iburaning lablaridan eshitgan onimda yuragim muzlab qolganday bo‘ldi.
Yillar... qancha yillar o‘tdi. Men bu nomni unutishga urinsamda , uni yodimdan deyarli butunlayga o'chirgan bo'lsamda sen yana takror va takror barini boshdan boshlashga urinyapsan Ibura, O'sha kechada men yo‘qotgan hamma narsam hammasi shu birgina ismga bog'liq sababi mening u haqida boshqa xotiralarim qolmagan.
Erkak qo‘lini shisha ustida ushladi Balki taqdir menga shu orqali bir imkoniyat berayotgandir. Balki bu ismni alam bilan emas, butun borligim bilan eslashim uchundir.
Pov Jungkook : Jungkook, sen yana o‘sha xatoni qaytaryapsan. Bu ism senga baxt emas, azob olib keladi... Agar qizingni taqdiri ham unikiga o'xshasachi ?
Yo'q yo'q yo'q bu safar unday bo'lmaydi hech kim hech qaysi bir tirik jon mening yaqinlarimga tegolmaydi
Erkak Iburaning peshonasidan o‘parkan lablari orasidan faqat bitta so‘z chiqdi, unda va’da ham, qasam ham, azob ham barcha barchasi bor edi
Jungkook : Isabella...

24-qism 18+
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
Oradan bir oy o‘tdi.
Bu bir oy ichida shifoxonadagi lar ham Jungkookka o'rganib qolishgandi
Har kuni u shu yerga kelar, goh inkubator ortidan farzandining nafas olishini kuzatar, goh palata eshigi yonida tinimsiz qo‘riqchiday turib qolardi.
Qizaloqning ahvoli kundan-kunga yaxshilanib borar. Boshida shifokorlar ham juda xavotirda bo‘lishgandi, ammo endi hammasi yaxshi bo'la boshladi. Jungkook har safar qizining qo‘llarini kichkina panjalari bilan qimirlab ochib-yopishini ko‘rganda, yuragi hapqirib urardi.
Bu kichkina bola uning hayotini tamoman o‘zgartirib yuborgandi.
Ibura ham asta-sekin o‘ziga kelayotgandi. Uzoq vaqt koma holatida yotgan ayol qizaloqni qo‘liga berganlarida Iburaning ko'zida quvonch porladi.
Jungkook har kuni shu manzaraga guvoh bo‘larkan, ich-ichidan g‘ururlanardi. U o‘zining eng qimmatli boyligini yo‘qotishdan qo‘rqsada uning hayotida ikki sabab bor edi qizi va Ibura. Ularning yashashi uchun erkak hech hech narsadan qaytmasligi aniq...
Kechqurun soat sakkizdan oshgan bo'lsada U yonida nogironlar aravachasida turgan sevgilisini harakatlantirib ko'chada turgan mashina tomon borar, orqasidan hamshira kichkina chaqaloqni o'ragancha quchib ketayotgandi.
Katta qora mashina eshik oldida kutib turarkan Haydovchi past egilib, eshikni ochdi. Jungkook avval qizini mashina ichiga joylashtirdi, so‘ng ayolini ehtiyotkorlik bilan qo‘liga ko'tarib , o‘zi mashina ichiga sekin asta ohistalik bilan qo'ydi . Ibura hali ham zaif bo'lsada uning yonida bo‘lish Jungkook uchun dunyodagi eng sevimli lahzalardan biri edi.
Mashina sekin harakatlana boshladi. Shahar ortda qolarkan, Jungkook oynadan tashqariga qaradi.
Bir necha soatdan so‘ng mashina ulkan qo‘rg‘on darvozasi oldida to‘xtadi. Qalin temir panjaralar sekin ochildi, Qora qo‘rg‘on hamisha qo‘rqinchli, vahimali manzara bo‘lib kelgan bo‘lsada , bugun u o'z ichiga yangi xo'jayini kutib olayotgandi .
Jungkook avval bolani ehtiyotkorlik bilan qo‘liga oldi, keyin Iburaning yoniga keldi. U ayolini mashinadan o‘zi ko‘tarib tushirdi. Qo‘rg‘on zinalaridan ko‘tarilarkan, Ibura to‘xtab, ko‘zlarini baland devorlarga qadadi. Qanchadan qancha baxtli kunlar haqida o'ylarkan ko'zlari padvalga nogoh tushdi baxtli kunlari qanchalik quvonchli bo'lmasin, eslashni ham istamaydigan kunlari yo'q emasdi.
Jungkook asta uning yoniga egildi, lablari qizining peshonasiga tegdi, so‘ngra sekinlik bilan
Bu qo‘rg‘on endi nafaqat meniki, balki seniki ham, Ibura albatta Qizaloqimizniki ham
Uzoq muddatli dard azoblardan so‘ng o‘z xonasiga qaytganini his qilgan qizning nigohlarini tomga qaragancha chuqur nafas oldi.
Jungkook qo‘llarini qizining bilaklari ustidan harakatlantirgancha, belini quchoqlab sekin yoniga tortdi.
Ibura ko‘zlarini yumdi
Ibura: Kookie... men charchadim.
Jungkook uning yuzini kaftlariga olib, sochlarini sekin siladi
Jungkook: Endi dam ol, farishtam. Men shu yerdaman.
Oxirgi oylar ichida ilk marta ular quchoqlashgancha bir-birining yonida yotardi.
Boshqa xonada esa kichkina Isabella belanchakda uxlab yotarkan yonida xizmatkor ayol ohista qo'shiq kuylardi. Uning qo‘llari harakatlanayotgan belanchakni sekin silkitarkan
Jungkook va Ibura bir-birini quchoqlagancha uxlashar, qo‘rg‘on ichida birinchi marta uzoq o'tmish ichida haqiqiy baxtli tun kechardi .
Oradan ikki yil o‘tdi.
Shahar markazidagi katta zal marosim uchun hashamat bilan bezatilgandi. Yorqin chiroqlar, rang-barang sharlar, oltin yozuvli bannerlar ostida oq libos kiygan bitiruvchilar bir-biridan tabriklar qabul qilib, kulgu va quvonchga to‘lib turarkan Ibura ham o‘z tengdoshlaridan biri sifatida shu zalda Hali endigina o‘n sakkiz yoshga qadam qo‘ygan qiz qo‘liga attestatsiya qog‘ozini olarkan, ko‘zlari portlab turardi
Zal eshigidan kirib kelayotgan odam esa bir zumda barcha nigohlarni o‘ziga qaratdi. Qora kostyumda, qat’iyatli qadamlar bilan ichkariga kirayotgan 27 yoshli Jeon Jungkook shaharning ko‘plab yerlarida nomi tilga olinadigan, lekin hech kim hayotda yaqindan ko‘rmagan odam edi.

Yonida oppoq libos kiygan, jingalak sochli ikki yoshli Isabella jilmayib otasining qo‘lidan ushlab olgandi.
Zalda shovqin birdan bosildi.
— Bu... Jeon Jungkookmi?..
U sahnaga ko‘tarilayotgan Iburaning yoniga kelib, hech narsadan qo'rqmay ikkilanmagancha, hech narsani yashirmay uning peshonasidan sekin o‘pdi.
Ibura qizarib ketdi, qo‘lidagi attestatsiya qog‘ozi biroz g'ijimlandi . Ammo ko‘zlariga qaraganida Jungkookning sokinligi uni tinchlantirdi. Yonida esa kichkina Isabella o‘z onasiga qo‘l cho‘zib
Isabella: Mama
Shahar ahli ko‘p yillar davomida Jeonlar oilasi haqida eshitgan, ammo ularning haqiqiy yuzini ilk bora ko‘rib turishardi sobiq qora bozor egasi, tadbirkor va Pedofil degan gaplarni uzoqdan uzoq eshitishgandi.
Kimdir asabiylashib , kimdir havas bilan ularga qarar , yana kimdir qo‘rqib, bu oilaga yaqinlashmaslikka urinardi. Jeonlar qo‘rg‘oni haqida eshitilgan haqiqatlarning ko‘pi rost bo‘lishi mumkinligini barcha bilar .
O'n ikki yoshli qizni majburlagan Jeon Jungkook haqidagi mish mishlar haqiqatdan ham barchaning ogzida yurar ammo hech qanday dalil yo'q, borlari ham topib olib yo'q qilinardi.
-Janob Jeon Jungkook!
— dedi o'qituvchilardan biri
— Sizni bu shaharda barcha taniydi. Qora bozorning eng qora yillari va bugungi ishlarning barchasi Ammo sizning yoningizda turgan qiz sizdan o‘n bir yosh kichik, endi bitiruvini olgan bu nimasi axir, yetmaganiga qizingiz ham bor
Hamma jim
Jungkook esa qizini quchog‘iga qattiqroq bosdi, Iburaning yelkasiga qo‘lini qo‘yarkan, yuzida sovuq tabassum paydo bo‘ldi.
Jungkook : Savoling tugadimi?
— Sizning o'tmishingizni deyarli barcha biladi janob Jeon. Ammo... farzandingizning onasi hali o‘smir bo‘lsa, bu qonun oldida qanday bo'ladi ?
Jungkook: Men bu uchun uch yil qamoqda yotib chiqqanman shunday ekan sevgilim bilan ham bolam bilan ham ishingiz bo'lmasin
Deya qizning qo'lidan qattiq ushlagancha bir qo'lida Isabellani ko'tarib u yerdan olib ketdi.
Jungkook Rulni shunday qattiq ushlardiki, xuddi uning barmoqlari rulni parchalab yuborishi mumkin edi. Chap qo‘li rulda, o‘ng qo‘li esa Iburaning sonida turarkan qo‘lini og‘riq keltiradigan darajada qattiq siqardi.
Ibura qizini qattiq quchoqlab qo'rqqancha
Ibura: Jungkook... Iltimos... Meni qo‘rqityapsiz.
Ammo erkakning yuragida g'azab portlab turardi.
Jungkook : Men seni hech kimga bermayman, Ibura... Sen faqat menga tegishlisan qolgan hamma hammasiga tupuraman
Mashina ichida qizaloqning yig‘isi eshitilar Ibura uni bag‘riga bosib, erkakning ko'zlariga qarashga ham jur’at eta olmasdi.
Yo‘l bo‘ylab mashina tezligi tobora ortar, xuddi Jungkook o‘zining ichki olamidan qochayotgandek edi.
O‘qdek uchayotgan mashina go‘yo hammani ortda qoldirishga urinayotgandek edi.
Yo‘lda burilish paydo bo‘ldi. Iburaning yuragi qattiq guppillab urib ketdi qizchasini bag‘riga mahkam bosib, qichqirib yubordi
Ibura : Jungkook Iltimos, To‘xta...

Final
Yuraging ichiga emas, qora ko'zlaring tubiga meni ko'm...
O‘qdek uchayotgan mashina go‘yo hammani ortda qoldirishga urinayotgandek edi.
Yo‘lda burilish paydo bo‘ldi. Iburaning yuragi qattiq guppillab urib ketdi qizchasini bag‘riga mahkam bosib, qichqirib yubordi
Ibura : Jungkook Iltimos, To‘xta...
Erkakning qo‘li rulni mahkam burdi. Mashina sirpanib asfalt ustida chiyillab ketdi. Nihoyat, mashina yo‘l chetiga kelib to‘satdan to‘xtadi.
Ibura qaltiragancha, ko‘z yoshlaridan ho‘l bo‘lib unga qaradi.
Ibura: Nega bunday qilayapsan? Meni o'ylamasanh ham Qizimiz haqida o'ylasang bo'lardi axir.
Jungkook rulni qo‘yib yubordi. Peshonasiga qo‘lini tekkizib , chuqur nafas oldi.
Jungkook : Chunki men seni yo‘qotishdan qo‘rqaman... Har safar sening shu qora ko'zlaringda menga tegishli bo‘lmagan bir soya ko‘raman. Men... men seni yo'qotib qo'yishdan qo'rqaman har safar shu haqida o'ylasam ichimdagi g'azab doim meni boshqaradi. O'zimni yo'qotib qo'yaman.
Iburaning yuragi ezilib ketdi qizchasini ohista quchog'iga qo'ygancha Jungkookka yaqinlashdi.
Ibura : Abadul abad men faqatgina senga tegishliman Jeon Jungkook
Erkak qo‘lini Iburaning yuziga qo‘yib, qattiq bo‘lsa-da mehr bilan siladi.
Jungkook : Meni kechir, Ibura... Sen mening butun dunyoyimsan seni yo'qotishni istamayman, men o'zim sevgan qora ko'zlar tubiga asirman va umrimning qolgan qismi ham shunday o'tishiga qarshi emasman.
Erkak birdan ayolni qo‘lidan tortib o‘z bag‘riga bosdi. Ibura qarshilik ko‘rsatishni o‘yladi, ammo Jungkookning quchog‘idan kelayotgan issiqlik va uning olayotgan nafaslari qizning kuchini olib qo‘ygandi. U ilk marotaba uning yurak urishini juda yaqindan eshitdi.
Jungkook uning sochlarini yuzidan olib quloqlari orqasiga oldi, lablarini peshonasiga bosdi.
Jungkook : Men sendan boshqa hech kimga kerak emasman Butun dunyo nima desa ham men faqat sening so'zlaringga ishonaman Ibura. Hattoki yolgonligini bilib tursam ham sen bu haqiqat desang gaplaringga ishonaman,butun umr meni aldashingga ham roziman faqat yolvoraman meni tashlab ketma, sendan boshqa mening suyanadigan insonim yo'q
Ibura ko‘zlarini yumib, qattiq nafas oldi qarshisida yig‘lab yuboradigan darajada turgan erkakka qararkan Shu lahzada u hamon unga qarshi kurashayotganini, ammo yuragi allaqachon taslim bo‘lganini anglab yetganday bo‘ldi.
Pass Time
Mashina qo'rg'on darvozasi oldida to'xtadi
Jungkook rulni qo‘yib yuborgancha , Iburaning titrayotgan qo‘llarini asta o‘z kaftlariga orasiga oldi.
Ibura indamadi o‘zini bu devorlar orasida asira deb o‘ylardi, Jungkookning rashki shu darajada qattiqligi sabab, deyarli qizi tug'ilgandan beri shu devorlar orasidan chiqmagandi
Isabella Iburaning qo'lida uxlarkan ayol qizini Jungkookka uzatdi, Isabella otasining kuchli qo'llari orasiga o‘tdi. Jungkook qizchasiga bir qaradi, keyin ayoliga. Ularning ikkisiga boqqanida, uning hayoti birinchi marta ma’no topganday bo‘ldi...
Jungkook yotoq ustida uxlarkan qarshisida yotgan ayoliga ko'z tashladi, o'rtalarida yotgan Isabella ora orada ginshib qolar
Qizining mayin nafasi qulog‘iga chalinib turardi. Jungkook esa ayolining peshonasidan o‘pib, sekin pichirladi
Jungkook : Sen mening qorong‘u dunyomdagi yagona yorug‘ligimsan. Ko'mirlar orasidan topgan olmosimsan Ibura...
Final.