𝓐𝓻𝓪𝓶𝔂𝔃𝓭𝓪𝓰𝔂 𝓺𝓾𝓹𝓲𝓪
Гримерка бөлмесінің есігі жабылған сәтте ауа ауырлап кеткендей болды.
Алина айна алдындағы орнынан баяу көтерілді. Оның жүрегі кеудесін жарып шығатындай қатты соғып тұр. Көздері алдында тұрған адамнан ажырар емес.
Ол бірнеше секунд бойы үнсіз тұрды. Бірақ есіне түскен сәттер денесін мұздай қарып өткендей болды.
Сол түн.Сол қорқыныш.Сол жылағаны.Содан кейін Абудың оны жалғыз тастап кеткені.Алина еріксіз артқа шегінді.
Абулхаир де үнсіз қалып қойған. Оның жүзі алғаш рет сондай ауыр көрінді. Әдеттегі суық қалпы жоқ.
Оның көздері жасқа толып бара жатты.Абулхаир бір қадам жақындады.
— ТҮСІНДІРЕ АЛАСЫҢ БА?! — Алина даусын көтеріп жіберді. — Сен менің өмірімді құрттың!
Бөлме іші қайта үнсіздікке көмілді.Абудың жұдырығы түйіліп кетті.
— Бірақ сол кезде өкінбедің ғой!
Ол сөзін аяқтай алмай қалды. Тамаққа өксік тығылды.Абулхаир көзін төмен түсірді.
Бұл сөз Абуға ауыр тигендей болды.Алина көз жасын сүртіп, оған ашумен қарады.
— Сол түні менің қандай күйде болғанымды білесің бе сен?.. Мен өзімді жек көріп кеттім.
Абулхаир оған қайта қарады. Көзінде алғаш рет шынайы кінә бар еді.
— Мен сені ренжітемін деп ойламадым…
— Кешірейін бе?.. Сен кеткеннен кейін бір рет болса да хабарластын ба? Жоқ. Мен тірімін бе, өліп кеттім бе — саған бәрібір болды.
Түнгі қала шамдары жаңбырдан кейінгі асфальтқа шағылысып, айналаны неон түстерге бояп тұрған. Көліктердің жарығы бір-бірімен араласып, көшелерге ерекше атмосфера беріп тұр.Алина көліктің терезесіне қарап үнсіз отырған. Ал қасында отырған Абулхаирдің көңіл-күйі керісінше көтеріңкі еді.
— Сен әлі де ренжіп отырсың ба? — деді ол күліп.
— Менің бұл жерге барғым келмейді, — деді Алина суық дауыспен.
Бірнеше минуттан кейін көлік қаладағы ең танымал клубтардың бірінің алдына тоқтады.
Ғимараттың сыртының өзі көз тартарлық еді. Үлкен LED экрандар жарқырап, кіреберісте қымбат көліктер тізіліп тұр. Қара киімдегі күзетшілер адамдарды өткізіп жатыр. Музыканың ауыр бассы сыртқа дейін естіліп тұр.
Ішке кірген сәтте Алина еріксіз тоқтап қалды.
Қараңғылау залды көк, күлгін, қызыл шамдар кезекпен жарықтандырып тұр. Музыка соншалықты қатты болғандықтан, адамдар бір-біріне айқайлап сөйлесуге мәжбүр. Ауада қымбат әтірдің, алкогольдің және түтіннің иісі араласып кеткен.
Бірнеше бөтелке үстелге қойылды.
Абулхаир ішуді тоқтатпады. Бір бокал. Екіншісі. Үшіншісі.Ал Алина тек лимонад ұстап отырды.Ол өзін жайсыз сезініп бара жатты. Әсіресе Абудың көзқарасы өзгерген сайын.Ол кенет орнынан тұрып кетті.
Абулхаир жауап берместен оның қолынан ұстап, дәліз жаққа алып жүрді.Алина бірден мазасыздана бастады.
Абулхаир бір бөлменің есігін ашты.
Біраз қызға қарап тұрған Абу қыздың көйлегін сырды да, іш-киімін лезде шешіп тастады.Дайындамай ақ суық қаруын қыздың ішіне тыға салды.Күтпеген жерден кірген мүше қызды ғарышқа ұшырып жібергендей болды.
Абу Алинаны төсекке жатқызды да бар ықпалымен үстіне мініп алып,қызды аяусыз айдап жатыр.
— Д…до..доғар. Ах-ах. - деп қыз амалсыз дауыстар шығарып жатыр.
— Абу ж...жек кө...рем сені....аххххх.
Оны еститін құлақ бар ма? Керісінше адреналин алып жатқан жігіт қыздың тар екенін сезіп одан әрі жылдамдық қосып жатыр.
— Алина....тарсың,жаным тарсыың....-деп қыздың ішіне өзінің сұйықтығын ағызып жібереді.
(Қуанышымызға орай ол сұйықтықтан қызымыз аман қалып бала көтермеді)
Той керемет өтті.Тойдан кейін еркім өз бөлмесіне барып (екеуі бөлек жатады) шаршағаннан неке түні болмастан ұйықтап қалады.