Сен Хис Ет
Эртанги кун.
Ўзи ҳеч ҳам ёқтирмайдиган қиз билан учрашишга нега рози бўлганини ҳам билмайдиган Нармин барга кириб келиши билан унга жилмайиб, қўл кўтарган Амелияга тикилди. Ичидан қандайдир ноаниқ ҳиссиёт ўтиб, ортга қайтишни хоҳлади.
Лекин бундай қилиш ғирт қўрқоқнинг иши бўларди, ҳам нега бу ерга чақирганига ҳам жуда қизиқди. У чуқур нафас олди ва олдинга юрди.
— Ниҳоят келдинг, — деди Амелия юзида бехавотир жилмайиш билан. Бармоқлари билан стакан четида ўйнаркан, Нарминни кузатди. — Ўтир.
Нармин шубҳа билан унга тикилди, аммо можаро келиб чиқишини истамаганидан ёнига ўтирди.
— Гапир, — деди Нармин тўғридан-тўғри, бир нуқтага тикилиб беписанд нигоҳ билан.
Амелия ичимлигидан бир қултум ичди. Лабларини тишлаб, боши эгик ҳолда секин гап бошлади:
— Ака-укаларнинг бошини айлантириш маззами?
Нарминнинг қоши чимирилди.
— Нима?
— Нима қилаётганингни биламан, — деди Амелия, овозида беихтиёр кескинлик билан. — Аввал Исфандиёр, энди Искандар… Қизиқ, қайси бири сен учун кўпроқ қадрли? Ёки иккаласини ҳам бирваракайига севасанми?
Нармин унинг сўзларини тушунмади. Кўзларида бир лаҳзалик ҳайрат пайдо бўлди.
— Нима деётганинга тушунмадим.
— Ҳеч нарсани яшира олмайсан, Нармин, — Амелия бошини чайқади. — Аммо бу энди аҳамиятсиз. Чунки биз унаштирилдик, яқинда тўйимиз! — Шундай деганча номсиз бармоғидаги бежирим ялтираётган узукни унга пеш қилди.
Унинг овози оддий эшитилган бўлса-да, юрагининг туб-тубида ғазаб ғимирлаётган, бунга кучли нафрат ҳам қўшилиб ичи оташ бўлиб ёнарди. Қизга термулиб юзини бужмайтирар экан, Ўша тунда Искандар ундан бўса ола туриб унинг исмини айтиш ўрнига бутун тун қизни исмини “Нармин” дея такрорлагани алам қилиб кетарди. Наҳот қаршисидаги бу қатиъятли қиз Искандардек йигитни ҳаёлларини ўғирлай олди?
— Менга деса ўлиб кетмайсизларми? — Нармин ҳам ғазабини ортиқ назорат қила олмай узукдан кўз узмай деди ва ўрнидан қўзғалди.
— Ҳой, бунча қўрқоқларга ўхшаб қочмасанг сирингни ҳеч кимга айтмайман.
— Қанақа сир? Ишим йўқ сизлар билан!
— Майли, ўтир ҳали гапим тугамади. — Амелия нигоҳларини юмшатиб уни ўтиришга чорлади.
Нармин шубҳа билан унга тикилди. Ичида қандайдир безовталик ҳозир. Аммо бу шунчаки асабийликми ёки ички сезгиси уни огоҳлантираяптими—буни аниқ билмасди.
Нармин нима бўлса ҳам буни охиригача эшитиши кераклигини ҳис қилиб, мажбуран жойига қайтди. Аммо ичидан бу суҳбат унга тобора ёқмай бораётганини сезарди. Амелия эса аксинча—ўзини хотиржам, назокатли тутганча, гўёки ҳеч қандай душманлик йўқдек, мулойим оҳангда гапиришда давом этди. Шу билан бирга, ҳар бир сўзида ниш бўлиб ботадиган киноя ҳам сезиларди.
— Унда тезроқ гапир! — Нармин қошларини кўтариб кескин оҳангда гапирди.
— Биласанми, мен сен билан душман бўлишни истамайман, — деди у худди дўстона суҳбат қураётгандек. Бармоқлари билан стакан четида енгил ўйнаб, юзимга жиддий тикилди. — Фақат, баъзида одам ўз жойини билиши керак.
— Қизиқ, қайси жойимни назарда тутяпсан? — Қошларини кўтариб мазаҳлагандек сўроқлади.
— Искандар сеники эмас. Унинг ёнида сенинг ўрнинг йўқ. Исфандиёр билан бўлишни эса гўё ўзинг истамаётгандексан.
Нармин суҳбатнинг айни нуқтасида энсаси қотганини ҳис қилди. Гапларнинг таг маъносини тушунган сари юрагида ғазаб тўплана бошлади. У Амелиянинг ўзидан устун келишини истамасди. Ҳозир гап қайтармаса, мағлуб бўлгандек туюларди.
— Буни сенга Искандар айтдими? Умуман Исфандиёр билан муносабатларимизга нега аралашяпсан?
Амелиянинг жилмайиши бир лаҳза ўчди. Нигоҳи ўзгарди, аммо у ўзини тезда қўлга олди ва яна бепарволик ниқобини тақди.
— Мен уни акасини қаллиғиман, шу оиланинг бўлажак аъзоси. Сен?! Сен кимсан?
Нармин кескин тикилди. Сўзлар юрагини тирнаб ўтса ҳам, ўзини йўқотмади. Шунчаки совуқ жилмайди.
— Шундай бўлса, нега юрагинг ёниб ,куйиб кетяпти? — деди у сокин, бироқ кескир оҳангда. — Ўзингдан ҳам кўра кўпроқ мени ўйлаётганингни ҳеч қанақасига яширолмайсан. — Амелия бир лаҳзага сесканиб кетди. Юзи қотди, аммо ўзини йўқотиб қўймади. У атайлаб секин ҳаракат қилди, ичимлигидан майин қултум олиб, лабларини ялади.
— Чунки сени ўртада ўралашиб, ҳар оёқ босган ердан ёввойи ўтга ўхшаб чиқиб келишинг асабимга ўйнаяпти.
— Бу мени муаммойим эмас! — Нармин ўрнидан туриб асабийлашиб плашини ечиб орқасига қўйди.
— Шу он, вазиятдан фойдаланиб қолган Амелия кафтига махсус майда капсулани олди ва ҳеч ким сезмайдиган тезлик билан Нарминнинг стаканига ташлади. Дори ичимлик билан аралашиб, бир зумда эриб кетди. Энди эса қизни шу ерда ёлғиз қолдириб кетса кифоя у нима қилганини ҳатто ўзини билмай қолиши тайин. Чунки бу энг кучли психотроп моддалардан ҳисобланарди, ҳатто ўзи унақасини ҳеч қачон қабул қилиб кўрмаган.
— Сени ўзинг муаммосан ҳаётимизга бостириб кирган!
— Сафсата сотишни бас қил! Искандар шунчаки сендан фойдаланяпти, бу унаштирувга қанчалик ўзингни ва бошқаларни ишонтиришга уринма, эплай олмаяпсан! — Ғазаби тошган Нармин, айнан шу асабийлик ортидан нима қилаётганини тушунмай қолди—стаканни қўлига олди ва ичимликдан ҳўплади, ҳатто стаканни бир зумда бўшатиб қўйди. Амелия бўлса унда кўз узмай тураверди. Балки нима қилиб қўйганини айнан шу дақиқада англади.
— Яъни ролинг умуман ишонарли чиқмаяпти! — Нармин стаканни қарсиллатиб стол четига қўйиб устидан кулиб кўз қисиб қўйди.
— Кўрамиз кимни роли ишонарсиз экан! — Кичкина сумкасини тўнғиллаб қўлига олган Амелия “Баттар бўл” дегандек қараб кета бошлади.
— Ҳей, энди қаерга қочиб кетяпсан, қўрқоқ?
Ҳамма нарса бирданига ғалати тус ола бошлади. Атрофимдаги товушлар гўё сув остидан эшитилаётгандек бўғиқ эди. Энди ҳатто ўзимни овозимни эшитолмаётгандим. Гапирардиму овозим чиқмасди гўё. Нафас олишим оғирлашди, юрагим эса тартибсиз уриб кетди. Кўзларимни юмдим, кейин очдим— Атроф гир айланар қаршимдаги йигитни юзи оқиб кетаётгандек эди. Қўлларимни столда маҳкам сиқиб, ичимда қандайдир безовталик кучаяётганини сездим. Аввалига бу шунчаки асабийлик, ғазаб оқибатида бўлаяпти деб ўйладим. Аммо тез орада оёқларим беихтиёр титрай бошлади.
«Бу нима?»
Қўлимни пешонамга қўйдим—иссиқ эди. Нафасим тобора тезлашарди, юрагим шу қадар тез урардики, ичим ёниб кетарди. Кўксимга босим тушгандек бўлди, кўришим эса аста-секин хиралашиб борарди. Қандайдир оғриқ ва ғалати енгиллик бутун танамни қуршаб олди. Худди бутун олам бироз қийшайиб кетгандек, хонадаги чироқлар эса ҳаддан ташқари ёруғ бўлиб кўринарди.
Стулдан туришга ҳаракат қилдим, лекин гавдам ўзимга бўйсунмасди. Хаёлим чалкашди, ҳатто нима ҳақида ўйлаётганимни англай олмасдим. Ичимда нимадир тинимсиз ғимирлар, юрагим эса ичкаридан қаттиқ урарди.
Шу пайт ёнимга кимдир келди. Бегона йигит. У нигоҳи билан мени ўраб олди, лабларида кулги бор эди. Бироқ юзи аниқ кўринмайди.
— Сен яхшимисан? — деди у овозида ғамхўрлик оҳангини ясаб.
Жавоб бера олмадим. Гапиришга уриндим, лекин тилим калимага келмасди. Юрагимни нотаниш ваҳима қоплади. Ич-ичимдан бу одамдан узоқлашишим кераклигини сезардим, лекин танам менга бўйсунмасди.
Йигит аста қўлимдан ушлади. Нафаси бўйнимга урилди.
— Йўқ…… йўқ! — Чорасиз шундай дедим аммо ундан узоқлашишга бўлган бир ҳаракат ҳам қила олмадим. Мени аста қаергадир юритди, оёқларим бир-бирига чалишиб кетсада мени тўҳташимга йўл қўймасди.
— Юрақол, жонгинам тинроқ жойга борамиз!
Унинг ҳаракати қандайдир ҳаддан ташқари яқин ва ёқимсиз эди. Орқага тисарилмоқчи бўлдим, лекин танамни бошқаролмасдим. Йигит юзимга яқинлашаётган эди…
Шу пайт кимдир елкам узра уни чангалидан мени тортиб олди.
— Қўлингни торт ундан.
Жиддий ва совуқ овоз эшитилди. Йигит шошиб ортга бурилди. Ёнимда бўйчан, қора кийимдаги бегона одам турарди. У менга эмас, йигитга тикилиб турарди.
— Кимсизлар, жин урсин?! — Иккала йигитни ўртасида ерга ўтириб қолдим.
— Жонингдан умидинг бўлса тез бу уердан туёғингни шиққиллат! — Овозларни аниқ фарқалай олмаяпман, лекин таҳминимча буни янги келган йигит бошқасига таҳдид қилиб айтди.
Кейин яна ўзимни йўқотдим, бошимни чангаллаб мийямда аралашаётган овозлардан қутилишни истадим.
— Бошлиқ, ҳонимни ёнингизга олиб бораман.
ИСКАНДАР….
Менинг лабларим уни исмини айтишга уринди, лекин овозим чиқмасди, кейин эса ҳаммаси зулматга сингди.
Мени ўша нотаниш кимса, буни Искандарни одами деб ўйладим машинага ўтказди. Кўзларим юмиқ ҳатто гапиролмаяпман аммо ҳаммасини энди аниқ-тиниқ ҳис этиб турибман. Машина юриб-юриб оҳири тўҳтади.
— Тегма, уни ўзим олиб чиқаман.
Ишонгим келмайди, бу Искандарнинг овози! Унинг кафтлари атрофимни ўраб турган бир пайтда, танам оҳиста ҳаракатланаётганини ҳис қилдим. Машинадан тушаётганимни, қандайдир қаттиқ, аммо ишончли бағрига босилганимни билардим. Кўзларим ҳали ҳам юмилган, оғзимдан эса бирор сўз ҳам чиқмасди, аммо онгим бутунлай уйғоқ эди. Шунчаки бу ерда эмас эди, ўзга оламларда сайр қилиб юрарди, тўғрироғи қанотсиз парвоз қиларди.
— Нармин, аҳволинг қандай? — Бўйнимда нафасини ҳис этиб илкиниб уни бағримга маҳкамроқ босдим.
— Искандар….
Қандайдир жойга кирдик. Ҳаво ўзгарди. Машина ичидаги ҳидсиз ҳаводан кейин бу ердаги нозик, аммо жуда таниш атир ҳиди димоғимга урилди. Юрагим шундоққина дўппиллаб кетди. Бу жой… бу Искандарнинг ҳидига сингиб кетган ер эди.
У мени мулойимлик билан қандайдир юмшоқ жойга ётқизди. Тўшак… Ҳа, бу тўшак эди. Юрагим бутун танам бўйлаб овоз чиқариб ураётган бўлса-да, ҳамон кўзларимни очолмасдим.
— Сув келтиринг, — паст овозда, аммо буйруқ оҳангида гапирди u.Kimdir узоқлашди. Хона яна жимжит бўлди.
Бирдан танам енгиллашиб, мийям ичидаги шовқин бирданига ўчди. Нафасим жойига келди, юрагим ҳам бироз секинлашди. Кўз қовоқларим қимирлай бошлади.
Ниҳоят, оғирлик буткул йўқолди ва мен кўзларимни очдим.
Унинг қаттиқ ва жиддий чеҳраси жуда яқин эди. Жилмайиш йўқ, мулойимлик йўқ—фақат ташвиш аралаш кескин нигоҳ. У қандайдир айтиб бўлмас чуқур қараш билан менга тикилиб туриб сочларимдан силади. Мен эса ҳеч нарсани ўйламасдим. Мийям бутунлай бўш эди. Танам ўзидан ўзи ҳаракатга келди.
Искандарнинг олдинга эгилган қоматига қўлларим етиб борди, кейин эса ўзимни англамай, бутун вужудим билан уни бағримга тортдим.
— Иссиқ…Бунчалар ёқимли ифор!
— Нармин, сенга нима бўлди нимадир ичиб олдингми?
Шунчалар иссиқ ва ҳимояловчи бир қучоқ эдики, онгим бу лаҳзада бошқа ҳеч нарсани қабул қилмасди. Фақат шу илиқлик, шу таниш ҳислар… шу ёқимли ифор….
— Нармин… — Мендан жавоб истаб бўйнимни сочларимдан тозалаб ташлади. Унинг шокка тушган оҳангида номимни айтиши қулоғим остида жаранглади. Бироқ мен фақат юрагимнинг шиддат билан ураётганини ҳис қилардим.
Кейин эса…Унинг юзига юзимни яқинлаштириб, лабларимни оҳиста ёноқларига босдим.
Кўзимни юмганча, бу илиқликни чуқурроқ ҳис этиш учун яна, яна…юзларидан ўпавердим.
Искандар эса қотиб қолганди.
Искандарнинг юраги гупиллаб урарди. Нафаси қизнинг ёқимли ҳидидан оғирлашди, бармоқлари эса беихтиёр Нарминнинг белида қаттиқроқ сиқилди. У ҳеч ҳам қизнинг очиқ белидан сиқмагани учунми ичи баттарроқ олўвланди. Лекин бу тўғри эмас эди.
Бирдан Искандар лабларини Нарминнинг юзидан юлқиб олди. Нафаси ичига тушиб, юраги шиддат билан урганча, қизни белидан тутиб, мулойимлик билан ўзидан узоқлаштирди.
— Йўқ… Бу тўғри эмас, — паст, аммо қатъий овозда гапирди.
Нармин эса ҳайрон бўлиб, унга тикилиб қолди. Ўша маст ҳолати ҳамон давом этарди, юраги санчилиб, кўзлари Искандарнинг нигоҳидан ҳайрат қидирди.
— Нега? — пичирлади у.
Искандар бир лаҳза қизнинг юзига тикилди. Унинг беғубор, аммо айни дамда ғалати жозибадор чеҳрасида аллақандай содда ишончсизлик бор эди. Искандар буни кўриб, лабларини маҳкам тишлади. Ахир, ҳозир Нармин ўзида эмасди. У нима қилаётганини англамасди. Гарчи танасидан алкогол ҳиди унчалик анқимаётган бўлса ҳам, ҳаракатлари буни инкор этиб турарди.
— Сен ўзингда эмассан, Нармин, — Искандар чуқур нафас олди. Қизнинг елкасидан ушлаб, унга тикилиб турди. — Бу сен эмассан!
Нармин унинг гапларини тушунмаётгандек, секин бош чайқади.
— Мен сени истайман, Искандар, — Нармин унинг бўйнидан майин-майин ўпиб олд тугмаларини ечишга киришди. Искандар кўзларини юмиб, ўзини босишга ҳаракат қилди.
— Ўзи Амелия билан нега кўришдинг, бунча ичиш нимага керак?
— Сув илон ҳақида гаплашмайлик. Сиз унга уйланмайсиза? — Нармин сапчиб йигитнинг бўйнидан узилиб сўради.
— Ҳаммаси ўйин-ку шундайми?
— Йўқ! — Яна қизни ўзидан узоқлаштирди.
— Мени… рад қиляпсизми? — деди у худди болаларча ранжиб.
— Шунчаки эртага пушаймон бўлишингни исатамайман.
Искандар унинг сочларига аста қўл югуртирди, юзига тушган майда ипларини оҳиста орқага сурди.
— Мени ҳохламайсиз! — Уни елкасидан уриб норозлигини изҳор этди.
— Йўқ, Нармин. Аксинча… — Унинг кўзларига тикилди. — Мен сени ҳаддан ташқари хоҳлайман. Шунинг учун ҳам тўхтаяпман.
Шу сўзларни айтиб, Искандар аста Нарминнинг елкасига кўйлагини ташлади. Қиз эса ҳозирги ўрнига кўниколмай, беихтиёр унинг бўйнига яна ёпишмоқчи бўлди.
— Ёлғон! Мен буни ҳис этмаяпман.
— Нармин! — Нечинчидир марта қизнинг исмини кескин айтди.
— Сизни севаман… тан олинг мени севасиз-ку. Йўқса Исфандиёрни ёнига кетаман. — Ўрнидан туриб устига ёпилган кўйлакни ечиб қайта юлқиб отди.
— Ҳаддингдан ошяпсан! — Қизни билагидан маҳкам сиқди.
— Ҳа нима? Мени севасизми тан олинг! Ёки бошқасиники бўлишимни томоша қилинг! — Искандарнинг нигоҳлари жиддийлашгандан- жиддийлашиб қўли қизникини янада маҳкамроқ сиқди.
— Аслида ҳаммасини барбод қилган ўзингиз! Менга бўлган ҳисларингизни яшириб ўша гапларни aytmaganingizda….tan олганингизда буларнинг ҳеч бири бўлмаган бўларди. Қайтиши йўқ жарликка сиз етакладингиз мени! — Нармин Искандарнинг кўксига бошини қўйиб қўли билан уни енгил уриб алаҳсирагандек шу сўзларни айтди.
— Айбингни осонгина менга тўнкамоқчимисан? — Бирдан қизни ўзига қаратди. — Сен ўзингча бегуноҳмисан? Қасос олиш учун укамдан фойдаландинг! Уни севгисини ўзинга қалқон қилиб олдинг, аммо энди бундай давом этолмайди. Сени тўҳтатаман! — иккала елкамдан маҳкам сиқиб ўзига тортди.
— Модомики ягона чора шу экан мен уни қўллайман.
Искандар Нарминнинг елкасини баттар сиқди ва бирдан унинг нозик гавдасини кўтариб, ётоққа улоқтирди.
— Искандар! — Қизнинг юраги шув этиб кетди. Бироқ Искандар унга жавоб қайтармади. У энди олдинги вазмин ва жиддий йигит эмас эди. Кўзлари қаҳр билан чақнаб турарди.
— Мен билан ўяншмоқчимисан? — паст овозда ғазаб билан сўради у. Сезилар-сезилмас титроқ овозида босиб келаётган хавфни ҳис қилиш мумкин эди.
Нармин эса ҳеч нарсани тушунмай, тўшакда ётганча унга тикилди. Кўзларида яна ўша ишончсизлик, яна ўша алам… ва балки истак ҳам бор эди.
— Мен сени севмайман, шундайми? — Искандар унинг устига эгилди, юзлари бир-бирига жуда яқин эди. Бўйни бўйлаб кўксининг қоқ ўртасида бармоқларини сайр қилдирди, — Сени хоҳламайман, тўғрими?
Нармин жавоб бера олмади. Унинг нафаси ичига тушиб кетди. Искандарнинг оғир нафаси юзига урилиб, танаси енгил титраб кетди.
— Лекин мен… — Искандар лабларини қизнинг бўйнига яқинлаштирди. Нафаси иссиқ эди. — Агар сени ҳозир ўзимники қилсам, эртага нима бўлади, Нармин?
— Эртанги кун, атрофимиздаги кимсалар ҳеч бири қизиқ эмас! Илтимос мени қўйиб юборманг. — Қиз титраб лабларини тишлади. Искандарнинг қўллари аллақачон белида эди. У қизни ўзига тортди, лабларини бўйнига яқин олиб келди.
— Сени қўйиб юборишни истамайман. — Оҳиста қизнинг шимининг тугмасига қўлларини қўйди.
Искандар Нарминнинг ним қалтираётган гавдасини аста қучоқлаб, лабларини бўйнига яқин олиб келди. Қизнинг нафаси ўзгариб, юраги гупиллаб урарди. Искандарнинг бармоқлари унинг белида сирғалиб юраркан, ҳар бир майин ҳаракат унинг юрагига бевосита таъсир қиларди. Искандарнинг кейинги ҳаракатлари кескинлашиб кетди. Қизни шимидан ҳалос этгач, лабларидан шиддат билан ўпиб белидан сиқаверарди.
Нармин унинг елкасидан маҳкам ушлаб олди, гўё ҳозир ҳеч ким, ҳеч қачон уларни ажрата олмаслигига ишонч ҳосил қилгандек. Унинг юраги қаттиқ урар, лаблари беихтиёр титрар эди.
— Унда менга яқинроқ бўлинг… — пичирлади у.
Искандар яна бир бор кўзларига тикилди. Бу кўзлар олўвдек ёнарди. Ҳис-туйғулар ва истаклар қоришиб кетган, бироқ улар бу ҳисларга таслим бўлишдан қўрқмасди. Ҳар бир нафас, ҳар бир тегиниш уларни бир-бирига боғлаб борарди.
— Нармин сен мени ақлдан оздиряпсан…. Менга азоб беряпсан! — Искандар унда олган ҳар бир бўсасини нечундир шу сўзлар билан безади, Нармин эса кўзларини юмиб, Искандарнинг қўллари орасида буткул эриб бораётганини ҳис қилди.
— Энди ортга йўл йўқ, Нармин… — Искандар қизнинг сочларини сўнги бор майин силади.
— Мен ҳеч қачон қайтишни истамайман, Искандар…
— Менга бу илк кечанг эканини эслатиб тур йўқса....
— Йўқса нима?! — қизиққонлик билан уни жумлаларини давом эттирди қиз.
— Йўқса ўзимни бошқаролмай қолишим мумкин! — Қизни такрордан чангалига олиб ҳаракатларини буткул чеклаб қўйди.
Ва шу кеча, барча шубҳалар, барча дардлар, барча қийинчиликлар унутилди. Фақат юрак уришлари ва бир-бирини севган икки инсоннинг нафаслари қолди. Улар энди ажралмас эди гўё. Бироқ тонг отади, ўша ҳеч қачон тугамайдигандек туйилган ҳиссиётлар, ҳаяжонлар, эҳтирослар ҳам ҳеч қачон ҳис қилинмагандек йўқликка юз тутади…
Бошим… шу қадар оғрир эдики, гўё ичкарида кимдир уни қаттиқ сиқаётгандек. Қошларимни чимириб, ёстиққа босдим, лекин оғриқ босилмасди. Оғир, босим билан тўла ҳушёрлик аста-секин онгимга қайта кираётган эди.
Кўзларимни очдим. Хонада хира шафақ ёритиб турган ёруғлик ва бегона, аммо шу қадар таниш бўлиб улгурган ҳид… Оҳангдор нафас олдим. Кейин эса бирдан…
Кўксим тез-тез кўтарилиб-тушиб кетди. Мийям ичида шиддат билан кечаги лавҳалар чақноқдай ўтиб-чиқарди. Искандар… Унинг қўллари, нафаси, нигоҳлари… юрак уришлари. Ҳар бир майда деталларгача ёдимга тушаётган эди. Нафасим бўғзимда тиқилиб қолгандек туюлди.
“Нармин биз имконсизмиз. Сен билан мен….. Бизнинг муносабатларимиз сўнги жарлик бўлган йўл!”
Тезда ўрнимдан турмоқчи бўлдим, аммо танам буткул заифлашиб қолганди. Худди кечаги тун барча кучимни тортиб олгандек. Ёнбошимга ағдарилиб, кўзимни юмдим. Лекин бу ҳеч нарса ўзгартирмасди.
Булар… ҳақиқатан ҳам содир бўлдими?
Ҳақиқат шунчалик равшан, шунчалик беғараз эдики ҳеч қанақасига буни рад эта олмайман. Юрагим бўғзимга тиқилиб, ичимда қандайдир ғалати титроқ уйғонди. Афсусми бу? Хижолатми? Ёки бутунлай бошқа нарса? Нега ундай қилдик? Ёки барига мен айбдорманми?
Ҳақиқат шундаки, мен ўзимни кечира олмасдим… ёки уни.
Ўрнимдан аста қўзғалиб, атрофга қарадим. Хонада Искандардан асар ҳам йўқ эди. Бир муддат юрагим тез урди. У кетиб қолганмикан?
Аммо кейин хонанинг ярмини ўраб олган катта дераза ёнида унинг таниш силуэтини илғадим. У менга орқасини ўгирганча, хотиржам турарди. Гўё ҳеч нима бўлмагандек. У жуда сокин, жуда вазмин эди. Худди ўтган тун ҳеч нарса англатмагандек.
Ичимни аллақандай ғазаб ва изтироб чулғади. У ўзгармаган. Ҳар доимгидек совуққон, ҳар доимгидек сирли.
Лекин мен… энди ўша Нармин эмасдим, балки энди ҳеч қачон ўзим бўла олмайман.
Искандар ортига қараб турарди.
Мен эса унинг кенг елкасига, сочлари орасига яширинган бўйин чизиғига, тошдай қотиб турган гавдасига тикилиб қолдим. Ичимда эса минглаб фикрлар гирдобдек айланарди. Ҳали ҳам кеч эмас… Ҳали ҳам ниманидир ўзгартириш мумкин…
Ютиниб, нафаси ичимга тушганча унинг исмини секин пичирлаб айтдим:
— Искандар… — У секин ўгирилди.
Аммо унинг нигоҳи… шунчалар совуқ, шунчалар бегона эди.
Гўё кеча мен ўзимни бағрида йўқотган йигит бу эмас. Гўё мени юрагимни остин-устун қилган, ҳаёлларимни буткул банд қилган, барча чегара ва тамойилларимни ер билан яксон қилган инсон бошқа эди.
Ўша нигоҳни кўришим билан ичимда чақнаб турган сўнгги умид учқунлари ҳам ўчди.
— Уйғондингми?! —Мен томон ҳотиржам қадамларини ташлар экан, йўл-йўлакай қўлидаги стаканни стол четига жойлаштирди. Мен бўлсам эгнимда ҳеч нарса йўқ бўлганлиги учун ҳижолат тортиб кўрпани устимга яхшилаб тортдим. Энди уялишдан нима фойда аслида?
— Кечаги тун ёдингдами? — Менга бир неча қадам қолганда тўҳтаб сўради.
— Бироз... — Бошимдаги оғриқдан ҳар томон сачраб ётган сочим аралаш бошимни чангаллаб кўзларимни юмдим. Балки ўзимда бўлмай қилган қилиқларим-у сўзларимдан уялиб кетдим. Лекин нега ўзимда эмас эдим, аҳир ҳеч қандай алкоголли нарса ичмадим.
— Мана бу дорини ичиб ол! — Тортмани очиб дори пачкасини олдимга ташлади.
— Назаримда нега бундай бўлаётганини биладигандексиз. — Нигоҳларимни бирдан жиддийлаштириб унга қададим. Ҳа, умуман ҳайратда эмас, нигоҳида на бир ғазаб ва на бир афсусланиш акс этади. Ёки ҳаммасини ўзи уюштирдими?
— Ўртамизда содир бўлганлар катта хатодан бошқа ҳеч нарса эмас эди, Нармин! — кўзлари билан атрофни кезиб чиқиб сўнгра менга қайтди ва ишонч ила юрагимни жойидан суғириб олди.
— Нармин, сен укамни севгилисан! Ўртамизда бўлганлар… Уларнинг ҳеч биридан Исфандиёр хабар топмаслиги зарур! Истаганингни сўра, бераман. Аммо ҳеч қандай ҳолатда Исфандиёр буни билмайди. Ҳеч қачон!
Искандарнинг овози қаттиқ эди. У ҳеч қандай шубҳа ёки иккиланмасиз гапирарди. Қаттиқ, совуқ ва қатъий. Унинг нигоҳларида ҳеч қандай ҳис-туйғу сезилмасди.
Мен эса карахт эдим. Қулоғим остида унинг сўзлари тинмай жарангларди. “Истаганингни сўра, бераман…” Шу жумла бутун вужудимни музлатиб юборди. У мени ким деб ўйлаяпти? Кимга айлантириб қўйди?
Ичимдан ҳайқирдим. Ғазаб билан, алам билан, хўрлик билан! Аммо ташқаридан буни билдира олмадим. Таним қотиб қолгандек эди. Лабларим титради, лекин бирор оғиз сўз ҳам чиқмади.
Ўзимни бир пулга зор, пул учун ҳар нарсага қодир биридек ҳис қилдим. Гўё мен шунчаки бир шартнома эдим. Шу ерда турганимнинг ўзиёқ мени хўрлаб, тубсиз жарликка улоқтираётгандек эди.
Кўзларим Искандарга қадалганди. Лекин у кўрмаётгандек, сезмаётгандек эди. Гўё мен ҳеч ким эдим, ҳеч қачон ҳеч қандай аҳамиятга эга бўлмаганман у учун!
— Унда нега бундай қилдингиз? Нега сизга ишонишимга жим қараб турдингиз? — Нафасим ичимга тушиб кетди. Беиҳтиёр юзларимни ёшларим ювди.
— Менга бошқа чора қолдирмадинг! — ётоқ четидаги оппоқ юпқа жемперни устига кияр экан, бепарво оҳангда
— Режангиз шу эдими? — сўнгги кучимни йиғиб, унга қарадим. Овозим заиф, аммо титроқ эди. — Мени укангиздан шу йўл билан узоқлаштирмоқчи эдингизми?
У кўзимга тик қарамади. Нигоҳи ҳамон совуқ ва ҳиссиз.
— Нима деб ўйлашинг қизиқ эмас! — деди у шунчаки, худди гапимнинг аҳамияти йўқдек.
— Энди бу ерда қолмайсан, — Искандар кескин оҳангда давом этди. — Исфандиёр ортиқ сени руҳингни ҳам кўрмаслиги керак! Чипта ва бошқа ҳамма нарсалар аллақачон ҳал қилиб бўлинган, онангни ёнига учасан.
— Ҳеч қаерга кетмайман! — Шундоқ ёнимда ётган Искандарнинг тим қора кўйлагини асабий устимга кийдим.
— Эшитмадим, — деди у секин, аммо қаттиқ оҳангда. Нигоҳларини тўғридан-тўғри юзимга қадай туриб, товушини янада пасайтирди. — Такрорла.
Юрагим шу қадар тез урганидан кўксим тепага пастга тушиб мени сотиб турарди. У яқинлашиб келаётган эди, ўртадаги масофа тобора қисқариб борарди.
— Ҳеч қаёққа кетмайман, — дедим, кўзларимга қатъият йиғиб. — Ҳеч қандай куч мени бунга мажбурлай олмайди.
Искандар энди тўғри қаршимда турарди. У худди "шундай деб ўйлайсанми?" дегандек эгилиб, юзимга яқинлашди...
— Шундоқ ҳам ҳеч ким сени мажбурламайди. — Бўйнимдаги кўм-кўк ўзи қолдирган изларни қўл учида силади. — Ўз хоҳишинг билан кетасан!
— Бу ерда бошқа гап бор шундайми? Мендан ниманидир яширяпсиз, чунки сиз шунчаки бесабаб бундай қилмаган бўлардингиз. — Яна умид билан сўнги бор булар бари ёлғон эканига ишонишга уриндим.
— Сабаб бор! — Оҳиста олдимдаги мен ёпишга улгурмаган тугмаларни жойига қадади. — Наҳотки тушунмасанг, Исфандиёр учун нафақат сендан бутун оламдан вос кечаман.
— Унда нега мени шунча пайт қўйиб юбормадингиз ўзингизда сақладингиз?
— Қизиқиш важидан! — Мени ўзидан буткул ҳалос этиб узоқ кетди. — Энди ўша қизиқиш ҳам сўниб қолди.
— Нафратланаман сендан! — Стол устида гулдон стакан нима бўлса ер билан бир қилиб улоқтирдим. —Ёмон кўраман сени! — Навбат ётоққа етиб кўрпа тўшаги билан ағдариб ташладим.
— Етар! — Билагимдан шу қадар қаттиқ сиқдики оғриқдан зумда бақиришим керак бўлган вақти кўзларига кулиб қараб турдим.
— Лекин ҳаммасидан ҳам кўпроқ сенга ачинаман. Нақадар ожизсан ҳатто ўзинг севган қизга эгалик қилолмайсан. Сени учратган ўша тунга минг ланаътлар бўлсин.
— Ўзингчи? Қачонгача бу қадар сени севишимга ишониб ўзингни алдайсан?
— Токи буни ўз оғзинг билан тан олмас экансан, мен ҳам гапиришдан безмайман.
— Шукр-ки сени эшитишга мажбур эмасман. — Мени силтаб ётоқ устига ирғитди.
— Ҳеч нарса олишинг шарт эмас тўғри шу ернинг ўзидан Азиз билан жўнаб кетасан.
— Мен сенга ҳеч қаерга кетмайман дедим, эшитмадингми? — Дарҳол қаддимни ростлаб яна ғазаб билан ўшқирдим.
— Унда қадрли онажонингни бошқа кўрмайсан. — Телефонида ниманидир очиб ётоқ устига улоқтирди. Дарров телефонга ёпишиб қарадим, не кўз билан кўрайки онам ўзи ишлайдиган кийим дўконда юрипти.
— Агар кетишдан бош тортсанг ёки қандайдир муаммо чиқарсанг, онанг ўлади. — Менга орқамача туриб ҳиссиз оҳангда қатиъй сўз қотди.
— Ундай қилолмайсан! — Бир нуқтага тикилиб бояги шаштимдан анча тушиб овозим титраб базўр кўзимда ёшларим билан дедим.
— Шундай қила оламанки. — Қошларини кўтариб мен томонга қайрилди.