Dkkdkdkd kejdkd
Men karavotimning bir chetiga o'tirdim, barmoqlarim asabiy tarzda ko'ylagimning etagini burishdi, lekin hatto chiroyli ko'ylak ham meni o'ylarimdan qutqara olmadi.
Men Dimitriy bilan uchrashganimga uch kun bo'ldi va bugun men ketadigan kun.
-Bu yerga kel deb buyruq berdi uning ovozi yoʻgʻon edi va har bir aytayotgan soʻziga urgʻu berib aytardi
Oyoqlarim miyamda sodir bo'layotgan voqealarni o'zlashtira olmaguncha harakat qildi.
Ko'ylagimning matosini tekislagancha qo'llarim qaltirab, yonidagi kursiga o'tirdim.
Uning nigohining oʻtkirligiga deyarli chidab bo'lmas edi.
Avvaliga u hech narsa demadi. U shunchaki menga tikildi, nigohlari og'ir va oʻqib boʻlmas edi.
Sekin o'rindiqqa suyanib, qalin, chandiqli qo'llarini birlashtirdi.
-U o'n to'qqizda, - dedi Aybike soxta tabassum bilan
- Rafiqa boʻlish uchun ideal yosh, shunday emasmi?
Dimitri darhol javob bermadi,uning ko'zlari hamon menda edi. Nihoyat, uning lablarida tabassum paydo boʻldi
- Jim. Men jimlikni yaxshi ko'raman.
Har bir instinkt menga qarayman deb qichqirsa ham, uning nigohini ushlab turishga majbur bo'lib, qattiq yutinib qoʻydim.
-Rahmat, - dedim ohista, ovozimni eshitgani dargumon.
Dimitriy tabassum kengayib ketdi, lekin bu tabassum uning ko'ziga ham, sovuq ko'zlariga ham yetib bormadi.
U tutun hidini, boy va shilimshiq narsaning hidini sezdi.
To'satdan u qo'l cho'zib, qo'limni qo'liga oldi, qo'pol barmoqlari menikidan kattaroq edi. Uning teginishi yumshoq emas, lekin shafqatsiz ham emas edi go'yo u meni sinab ko'rayotgandek edi.
- Yumshoq, - dedi u o'ziga o'zi. Keyin qo'limni joyiga qoʻydi va suyandi.
Uning so'zlari menga yengillik berdi, garchi gap nima haqida ekanligini bilmasam ham.
Balki men rad etishimning iloji yo'qligini bilganim uchundir va yana uning roziligi o'limdan qochishning yagona yo'li edi.
- Rahmat, - dedi Aybike ohista va suhbatni nazorat qilish uchun oldinga qadam tashlab.
- Siz rozi bo'lishingizni bilardim, Melisa yaxshi rafiqa bo'ladi.
Dimitriy bosh chayqadi, uning nigohlari hamon menda edi.
U ovqat paytida kam gapirdi, diqqatini ovqat va menga qaratgan edi.
Uning so'zlari qisqa edi, har bir gapi huddi buyruqday eshitilar edi.
-Ko'p gapirmas ekansan - dedi u bir payt meni oʻrganarkan, koʻzlarini qisib.
Qattiq yutindim, tomog'im qurib qoldi.
- Men... xalaqit bermoqchi emasdim.
Uning qiyofasi o'zgarmadi, lekin men uning ko'zlarida bir narsaning miltillashini, zavqlanishni yoki ehtimol ma'qullashni ko'rdim deb o'yladim. U paydo bo'lgandek tezda g'oyib bo'ldi.
Kechqurun o'tib ketarkan, men qo'rquvimga qaramay, uning borligining shiddatiga tortilib, unga qaradim.
Unda e'tibordan chetda qoldirib bo'lmaydigan, yuragimni hayajonli va dahshatga soladigan bir narsa bor edi.
Ovqat tugagach, Dimitriy o'rnidan turib, kechki payt tugaganini bildirdi.
U menga oxirgi marta qaradi, uning qiyofasi har doimgidek sovuq va o'qib bo'lmaydigan darajada edi.
-Uch kundan keyin Moskvaga jo'nab ketamiz.
Va xuddi shunday, u yo'q bo'lib ketdi, uning qadamlari dahlizda aks sado berdi.
Kresloda qotib o'tirarkanman, qo'rquvdan etim jimirlab ketti.
Ammo qo'rquv ostida boshqa narsa bor edi. Yuragimni tez urib, qornim zirqirab turgan narsa.
Yaxshimi yoki yomonmi, Dimitriy Mixaylov mening kelajagim edi....
Men karavotimning bir chetiga o'tirdim, barmoqlarim asabiy tarzda ko'ylagimning etagini burishdi, lekin hatto chiroyli ko'ylak ham meni o'ylarimdan qutqara olmadi.
Men Dimitriy bilan uchrashganimga uch kun bo'ldi va bugun men ketadigan kun.