Tong nuri ichidagi Sayyora❤️🔥
Hikoyamizning nomi: "Tong nuri ichidagi Sayyora"
Tong saharda shahar jimjit edi. Hamma narsa uyg‘onishga shay, lekin hali uxlardi. Sayyora esa deraza oldida choy ichib o‘tirardi. Qog‘oz varaq ustida yarim yozilgan so‘zlar, qalamni oxirgi marta bosgan joyi hali ham iliq edi. Uning ichida aytilmagan gaplar, yozilmagan sahifalar, tushuntirib bo‘lmaydigan orzular to‘lib-toshgan.
U yozishni sevardi. Har bir so‘z — ichidagi tuyg‘ularning aks-sadosi edi. U ko‘p narsaga ulgurgisi kelardi: darslar, tillar, hikoyalar, kanallar… Va bularning hammasi orqasida bitta orzu bor edi — insonlarga yurakdan ta’sir qiladigan so‘zlar orqali yetib borish.
Ammo… bu orzuni yonayotgan olovga aylantirish uchun biror narsa yetishmasdi. Atrofda unga ishonadiganlar bor edi, lekin u o‘zidan kuchliroq signal kutayotgandi. Ichki ovoz unga shunday dedi:
> “Sen barchasiga yeta olasan. Faqat yozishni to‘xtatma. Chunki so‘zlar — sening qanotlaring.”
Shu kuni Sayyora yozuv daftarchasini qo‘liga oldi, va yangi hikoyani boshladi. Bu hikoya boshqalarnikiga o‘xshamasdi. Bu uning hayoti, uning kurashi, va uning g‘alabasi haqida bo‘lar edi…
2-qism: So‘zlar ortidagi dunyo
Sayyora choyini ilib, daftarchasining birinchi betini varaqladi. Har bir so‘z — uning qalbidan chiqqan edi. U endi bitta narsa tushunib yetgandi: yozgan har bir hikoyasi orqali u o‘zining boshqa bir versiyasini yaratmoqda. Har bir qahramon — uning ichki ovozining aksi.
Shu kuni u “Asay” nomli yangi hikoyasini yozishni boshladi. Sehrli o'tmish, zamonlararo sayohat, sirli bal... bu oddiy fantaziya emasdi, bu — Sayyoraning ichki olami edi.
Yozgan sari u o‘zini unutdi. Atrofdagi shovqin yo‘qolganday bo‘ldi. Maktabdagi darslar, sertifikat imtihonlari, orzular — bularning barchasi birdan bir hikoyaning bir parchasiga aylanib qoldi. Chunki u bitta narsani tushundi:
> “Men yozganimda — men yashayman. Men yashaganimda — men qanot ochaman.”
Derazadan tushgan tong nuri daftar varaqlarini yoritdi. Bu nurlar — uning ichki ishonchining timsoli edi. Va shunda, birinchi marta... u o‘z olovini o‘zi yoqdi.
Ertasiga Sayyora hikoyasining ilk qismini Telegram kanaliga joyladi. Yozayotganda yuragi shunchaki zavq bilan to‘lgan bo‘lsa, endi biroz hayajon, biroz xavotir paydo bo‘ldi. "Kimdir o‘qir-mikan? Kimga yoqadi, kimga yoqmaydi?"
Ammo oradan bir necha soat o‘tib, telefoniga birinchi bildirishnoma keldi:
"Siz yozgan hikoya yuragimga tegdi. Go‘yo o‘zim boshimdan kechirayotgandek. Iltimos, davom ettiring..."
– @noanaviy_qiz
Ko‘zlari chaqnadi. Bu birgina jumla — unga kuch berdi. Ichidagi olov birdan lovullab yoqildi. Demak, u yolg‘iz emas. Uning so‘zlari birovning qalbini silkitmoqda. Uning hikoyasi, aslida, boshqalarning ham hikoyasiga aylanmoqda.
Shu ondayoq u yangi bo‘limni yozishga kirishdi. Qahramonini yanada chuqurroq sirlar sari olib kirdi, kechagi bir xayol endi haqiqiy bir sarguzashtga aylandi. Bu endi oddiy yozuv emasdi — bu uning ovozi edi.
4-qism: So‘z ortidagi yuraklar
Kun o‘tib, izohlar ko‘paya boshladi. Kimdir "ko‘z yosh bilan o‘qidim" dedi, boshqasi "boshimdan kechgan voqealar!" deb yozdi. Har bir izoh Sayyoraning yuragiga umid tomchilarini to‘kardi.
U bir kuni tunda ekraniga termilib o‘tirarkan, o‘sha tanish ismni yana ko‘rdi:
@noanaviy_qiz: “Nega bu hikoya menga juda tanish tuyulyapti? Men o‘zimni unda ko‘ryapman…”
Sayyora chuqur nafas oldi. Qiziq, bu inson kim? Nega u ham hikoyaga shunchalik bog‘lanmoqda?
Shu kuni u navbatdagi bo‘limni odatdagidan boshqacharoq yozdi. Unda qahramon birinchi bor o‘zini hikoya orqali anglaydi. "Qog‘ozda jonlangan qahramon, men emasdirman?" deb o‘ylaydi.
Va shu sahifada Sayyora bir satr yozdi, faqat @noanaviy_qiz uchun:
“Agar sen o‘zingni topayotgan bo‘lsang — demak, men to‘g‘ri yo‘ldaman.”
O‘sha kecha hikoyani o‘qigan yuraklar jim bo‘lib qoldi. Ammo bitta yurak, aynan o‘sha — hayajon bilan ura boshladi.
5-qism: Ikki yurak, bir hikoya
@noanaviy_qiz bu safar uzoq izoh qoldirdi. Unda faqat yuraklar emas, ko‘z yoshlari ham bor edi:
"Siz men ayta olmagan hislarni so‘zga aylantiryapsiz. Har bir satr — ichimdagi jim yig‘i. Kimligimni aytolmayman, lekin biling, bu hikoya menga hayotimdagi eng muhim narsa bo‘lyapti."
Sayyora yuragini tutib o‘qidi. O‘sha tun u javob yozdi:
“Men seni ko‘rmagan bo‘lsam ham, yuragingni his qilyapman. Har satrim seni topish uchun yozilganday.”
Shundan so‘ng ular shaxsiy xabarlashishni boshlashdi. Hikoya orqali tanishgan bu ikki notanish inson — ikki yurak. Kunlar o‘tdi, ular bir-biriga bo‘lgan qiziqish va ishonchni boyitib bordilar.
Bir kuni @noanaviy_qiz yozdi:
"Men seni ko‘rmoqchiman. Lekin bu qo‘rquvdan iborat istak..."
Sayyora ham shunday his qilardi. Hikoyani yozgan qiz endi o‘zining haqiqiy hikoyasiga duch kelayotgandi.
Va ular uchrashuvga qaror qilishdi.
Ular uchrashadigan joy sifatida shahar markazidagi eski kitob do‘konini tanlashdi — bir-biriga begona bo‘lib tanishgan, ammo ruhan yaqin bo‘lgan ikki qalb uchun bu joy eng mos edi. Bu yerda so‘zlar jimjit, ammo har bir javon, har bir kitobning ichida minglab hikoyalar yashardi — xuddi ular kabi.
Sayyora oldinroq keldi. Yuragi gupillab urardi. Har doimgidan ko‘ra oddiy, ammo o‘ziga ishonchli libos tanlagandi. Qiziq, @noanaviy_qiz qanday bo‘lishi mumkin?
Kitoblar orasidan oppoq ko‘ylakda bir qiz paydo bo‘ldi. U ko‘zlarini tushirmay qaradi va jilmaydi.
— Sayyora? — so‘radi sekin.
— Ha, — deb bosh irg‘adi Sayyora. — Senmi?..
— Ha, bu menman. @noanaviy_qiz.
Ular bir daqiqa jim turishdi. Yillar davomida yozilgan izohlar, yurakka o‘rnashgan satrlar, har bir "yoqdi" va "qoldirgan izoh" endi jonli bo‘lib turgandi.
— Bilasanmi, — dedi qiz, — men senga ko‘p bora aytmoqchi bo‘ldim… sen yozgan hikoyalar meni saqlab qoldi. Endi esa… sen o‘zing ham qolgani kabi g‘amimni eshitishga tayyormisan?
Sayyora qizning qo‘lini ushladi:
— Endi sen yolg‘iz emassan. Biz birga yozamiz. Hikoyani ham, hayotni ham.
Uchrashuv boshlandi. Va bu — ularning yangi hikoyasining birinchi sahifasi edi.
Kitob do‘konidan chiqqach, ular shahar chetidagi kichik parkga yo‘l olishdi. Bahorning ilk kunlari edi — havo iliq, shamol esa xuddi qo‘shiq aytayotgandek quloqlarga ohang olib kelardi.
Sayyora yo‘l bo‘yidagi daraxtlarga qarab yurarkan, sekin so‘radi:
@noanaviy_qiz jilmayib javob berdi:
— O‘zimni anglaganimdan beri. Lekin yuragim bilan yozishni esa sening hikoyalaringni o‘qib o‘rgandim.
— Sen o‘zingni juda chuqur yashirgansan. Faqat satrlar orqali ko‘rinasan. Nega?
— Chunki… — bir zum sukut saqladi u. — Chunki dunyo ko‘rganimni tushunmaydi deb o‘ylardim. Hikoyalarim — mening panohim edi. Ammo endi sen bor ekansan, balki ochilish vaqti kelgandir...
Ular parkdagi eski yog‘och skameykaga o‘tirdilar. Sayyora sumkasidan kichik daftarchani oldi va unga ko‘z yugurtirdi.
— Bu nima? — qiziqib so‘radi qiz.
— Orzularim. Har bir sahifada bir tilak bor. Bir necha yil oldin yozishni boshlagandim. Ba'zilari amalga oshdi. Ba'zilari hanuz yo‘lda. Birortasini o‘qimoqchimisan?
Qiz bosh irg‘adi. Sayyora birinchi sahifani ochdi:
> “Bir kun kelib, men o‘zim kabi bo‘lgan bir qalbni uchrataman. U menga nafaqat ilhom, balki tinchlik ham olib keladi.”
@noanaviy_qiz sekin, qo‘lini yuragiga qo‘ydi:
Sayyora ko‘zlariga tik qaradi. Bu nigohda savol ham, javob ham yo‘q edi. Faqat his-tuyg‘ular — tushunarli, chuqur va halol.
— Bilasanmi… bu orzu allaqachon amalga oshdi, — dedi Sayyora.
O‘sha kuni kechga qadar ular yozishdi, o‘qishdi, xayol qilishdi. Ularning hikoyasi endi faqat matnlarda emas, yurakda ham yozilayotgan edi.
Oradan bir hafta o‘tdi. Ular har kuni ko‘rishdi, yozishdi, birgalikda yangi hikoyalar o‘ylab topishdi. Har bir suhbat, har bir qarash go‘yo yurakda yangi bir satr bo‘lib yozilar edi. Ammo Sayyorani bir narsa o‘ylantirar — @noanaviy_qizning ko‘zlarida goh-gohida paydo bo‘ladigan g‘am.
— Menga bir narsa aytmoqchimisan? — deb so‘radi bir kuni Sayyora.
— Ha… faqat qanday qilib boshlashni bilmayapman, — dedi u asta.
Ular Toshkentning chetidagi eski kutubxonaga borishgan edi. Kutubxonaning yerto‘lasida bir xonada o‘tirib, vaqtni unutib yuborish mumkin edi.
@noanaviy_qiz qog‘ozga nimadir chiza boshladi. Bu kodga o‘xshardi. Sayyora hayron bo‘ldi:
— Bu nimani anglatadi?
— Bu mening hikoyam. Faqat uni faqat sen tushunishing mumkin, chunki sen mening yuragimni o‘qiydigan yagona insonsankim…
Sayyora kodni yechishga harakat qildi. Harflar orasida yashiringan so‘zlar bor edi:
> “Mening ismim ham soxta. Meni boshqa dunyodan izlab topganingni bilmayapsan. Men oddiy qiz emasman...”
Sayyora nafasini ichiga yutdi. Bu hazil emasdi. Bu — sir edi.
— Demak… sen bunday… — dedi u shivirlab.
— Men senga faqat bir marta imkoniyat bera olaman, Sayyora. Bu dunyo emas, balki boshqa bir haqiqatga yurish. Men seni chaqiryapman.
— Agar u yerda ham yozish mumkin bo‘lsa… va yuraging men bilan bo‘lsa — men tayyorman, — dedi Sayyora, jur’at bilan.
Qiz jilmaydi. Ularning hikoyasi shunchaki muhabbat emas edi. Bu — ikki qalbning ikki olam o‘rtasidagi shaffof, go‘zal va sirli bir ko‘prigi edi.
9-qism: Qog‘oz orqasidagi eshik
Kutubxona yerto‘lasidagi xona endi faqat eski kitoblar hidi bilan emas, balki sirli bir energiya bilan to‘lib ketgandek edi. @noanaviy_qiz qog‘ozdagi kodni Sayyoraga uzatarkan, ko‘zlarida nihoyat yengillik balq urdi — go‘yo yillar davomida yuragini bosib turgan og‘irlikni bo‘lishdi.
Sayyora kodni yana bir bor ko‘zdan kechirdi. Harflar o‘rtasida chizilgan kichik belgilar bor edi — bu oddiy yozuv emasdi. Bu xarita edi. Va xarita — kutubxonaning o‘zida yashirin eshikni ko‘rsatardi.
— Bu yerda boshqa olamga eshik bor, to‘g‘rimi? — deb so‘radi Sayyora ohangsiz.
@noanaviy_qiz bosh irg‘adi:
— U yerda vaqt boshqacha oqadi. Men bolaligimdan beri u yerda yashaganman. Bu dunyoga qochib kelganman. Faqat bitta sabab bilan — seni topish uchun.
Sayyoraning yuragi hapqirab urardi. Shu payt, devordagi javon yonida yengil tovush eshitildi. Go‘yo bir narsa sirg‘alib ochilgandek. Javon orqasida temir tutqichli eshik paydo bo‘ldi.
— Bu eshikdan o‘tsam, hech narsa avvalgidek bo‘lmaydi, to‘g‘rimi?
— Ha, — dedi qiz, — lekin yuragingda hikoya bo‘lsa, hech qachon adashmaysan.
Sayyora nafas oldi. Uning ko‘zlari yonayotgan edi. Qadam tashladi. Javon ochildi. Eshik g‘ing‘illab ochildi. Orqasida qorong‘ulik emas — yaltirab turgan ko‘k rangli yorug‘lik bor edi. Va undan musiqaga o‘xshash, yurakni tinchlantiruvchi ovoz eshitilardi.
Ular birga, qo‘l ushlashgan holda, eshikdan o‘tishdi.
Va hikoya — endi haqiqiy sehrga aylanar edi.
10-qism: Yorug‘lik ortidagi dunyo
Eshikdan o‘tishlari bilan Sayyora va @noanaviy_qiz butunlay boshqa makonda edilar. Osmonda yulduzlar yerga yaqinroq ko‘rinar, havoda esa noaniq porlab turgan zarrachalar suzib yurardi. Daraxtlar moviy yaproqli, yer esa engil charaqlardi — bu dunyo tasavvur va haqiqat orasidagi nuqtada joylashgandek edi.
— Bu joyning nomi “Elorya”, — dedi @noanaviy_qiz asta. — Men bolaligimni shu yerda o‘tkazganman. U yerda vaqt sekinroq o‘tadi. Har bir fikr, har bir his-tuyg‘u bu yerda shaklga kiradi.
Sayyora hushyor qadam bosardi. Har bir narsaga e’tibor bilan qarardi — ayniqsa, katta oynavand minoraga o‘xshagan bino diqqatini tortdi.
— U yer — xotiralar minorasi. Har kim u yerda o‘z o‘tmishidan haqiqatni ko‘radi.
@noanaviy_qiz kulimsirab bosh irg‘adi:
— Faqat yuraging tayyor bo‘lsa.
Minoraga qadam qo‘yganlarida havodagi zarrachalar aylana boshladi. Sayyoraning yuragi tez urar, ko‘z o‘ngida chaqnayotgan tasvirlar paydo bo‘ldi: u bolaligida kitoblarga berilgan, doim o‘z olamini yaratar, va har doim... kimnidir kutardi.
To‘satdan minoraning oynasida o‘sha yigit — yillar oldin tushlarida ko‘rgan, qog‘ozlardagi yozuvlarda yashagan silueti paydo bo‘ldi. Unga qarab jilmaydi.
— U kim? — deb so‘radi Sayyora, yuragi hapqirab.
— U senga tegishli hikoyaning boshqa sahifasi, — dedi @noanaviy_qiz. — Va sen unga yaqinlashgan sayin, u ham uyg‘onadi.
11-qism: Elorya yuragidagi sir
Sayyora minoradan chiqqach, yengilgina titrardi — na sovuqdan, na qo‘rquvdan, balki ichida uyg‘ongan hislardan. O‘sha yigit… u tushlaridagi kabi begona emasdi. U go‘yoki Sayyoraning qalbiga yozilgan edi.
@noanaviy_qiz jim yurardi. U Sayyoraga nazar tashladi va asta dedi:
— Bu sening taqdiringdan bo‘lak bir narsa. Elorya — har kimga ochilmaydi. Bu yer seni tanladi.
— Demak, men bu yerga tasodifan tushmadim?
Birdan osmonda sehrli yorug‘lik paydo bo‘ldi. Bu — “Lunera” edi, Eloryaning yillik oy marosimi. Marosimda har kim o‘z qalbida yurgan eng katta savolga javob topar ekan.
Sayyora yuragini tingladi. Birinchi marta o‘zini to‘liq va kuchli his qildi. Marosim maydoniga kelgach, bir nurli qopqon ichida yana u — o‘sha yigit paydo bo‘ldi. U bu safar aniq ko‘rinardi: uzoq ko‘zlar, beg‘ubor nigoh va labida g‘amgin tabassum.
— Men seni kutdim, — dedi u. — Har kechadagi orzularing meni Eloryaga yetakladi. Men… Elliotman.
Sayyoraning ko‘zlari chaqnadi. Bu ism — uni o‘zga zamonlardagi sahifalarda, hikoyalarda ko‘rgan edi. Unga orzu qilgan edi.
— Men seni bilaman… — deya pichirladi u.
Elliot yaqinlashdi. — Bu dunyo — bizning hikoyamiz. Endi birga yozamiz.
Oy yorug‘ida, marosim maydonida, vaqt va makon oralarida Sayyora orzusi bilan yuzma-yuz turardi. Endi u bilardi: u yolg‘iz emas. Va bu yuraklar o‘yini hali endi boshlanayotgan edi.
Oy marosimidan so‘ng Eloryaning osmoni birdan quyuq tus oldi. Shamollar g‘amgin kuylay boshladi. Elliot Sayyoraning qo‘lidan tutdi — iliq, ishonchli. Ammo bu tinchlik uzoqqa cho‘zilmadi.
@noanaviy_qiz ularga qarab ohangdor, ammo qat’iy ohangda dedi:
— Sizning yuraklaringiz uyg‘ondi. Endi Elorya sizni sinaydi. Bu yerda muhabbat — faqat tuyg‘u emas, bu — kuch. Qolish uchun isbot kerak.
Sayyora va Elliot “Shakl Yo‘q Darvoza” tomon yo‘l oldilar. U yerda har kim o‘z qalbini ko‘radi, undagi qorong‘ulik bilan yuzma-yuz keladi.
Darvoza ochildi — Sayyora yakkalanib qoldi. Atrofda faqat jimjitlik va… o‘zining bolalikdagi ovozlari:
— Senga ishonmaymiz… orzularing behuda… sensanmi yozuvchi?
U larzaga keldi. Bular — o‘ziga o‘zi yillar davomida aytgan, yuragining yorig‘iga aylangan so‘zlar edi. Ammo bu safar... u yuragini Elliot bilan bo‘lishgan edi. Bu og‘riq — endi uni yemaydi, aksincha, kuch bag‘ishlaydi.
Sayyora yuragidagi so‘zlarni baland aytdi:
— Men yozaman! Chunki so‘zlar meni tirik qiladi!
U darvozadan o‘tdi. Qarshisida Elliot kutib turardi — u ham o‘z qorong‘iligidan o‘tgan, o‘zining yo‘qotgan onasi, kechirilmagan ayblari bilan yuzma-yuz kelgan edi.
Ular bir-biriga qarashdi. Elorya to‘lqinlanib, oppoq nurga to‘ldi.
@noanaviy_qiz kulib qaradi:
— Sizlar endi Eloryaning haqiqiy mehmonlarisiz. Endi sizni… Tanlov kutmoqda.
Elorya endi ularni sinov emas, sir bilan kutardi. Tog‘larning narigi tomonida joylashgan Qalb Ko‘li — faqat yuragi poklar ko‘ra oladigan maskan. Ammo unga borish uchun so‘nggi eshik — Ishonch yoriqlaridan o‘tish kerak edi.
@noanaviy_qiz bu safar ancha jiddiy ko‘rindi:
— Bu eshik faqat chin ishonchga ochiladi. Agar birortangiz ichingizda shubha, ikkiyoqlama tuyg‘u saqlasangiz… bir-biringizni yo‘qotishingiz mumkin.
Elliot Sayyoraga qaradi. U endi boshqa ko‘zlar bilan qarardi unga — qalbini titratgan, quvnoqlik va iztirobni bitta satrga sig‘dira oladigan qizga. Ammo ichida bir yolg‘on soya bor edi: agar Sayyora bu joyda qolishni tanlasa, u zamonga qayta olmaydi.
Sayyora esa jim. U ko‘zlarini yumdi. Uning ichida boshqa shubha yo‘q edi.
— Men seni ishonchim bilan tanlayman, Elliot, — dedi u ovozini titratmasdan. — Eloryani emas, seni tanlayman.
Shu lahzada Elliotning ichidagi soya eridi. Yuragidan chiqqan eng toza haqiqat tiliga ko‘chdi:
— Men seni tanlamaganimda, hayotim ssenariysiz filmga o‘xshab qolardi.
Ishonch yoriqlari porladi. Eshik ochildi.
Ular yonma-yon turib eshikdan o‘tishdi.
Qalb Ko‘li ularni kutayotgan edi. Ko‘l sathi oynadek tiniq — unda ular bir-birining nigohida aks etardi. Atrofda qushlar kuylardi, tun gullari sekin ochilardi.
@noanaviy_qiz uzoqdan qarab turardi. Bu endi yakun emas edi. Bu — boshqa hayotga eshik.
Qalb Ko‘lidagi sukunatni bir lahza jimlik buzdi. Sayyora Elliotning qo‘lini tutdi. Ularning yuraklari bir hil urardi — bu joy ularni bir-biriga bog‘ladi, ammo bu bog‘ endi vaqt bilan emas, qalb bilan edi.
“Biz bu yerni tark etamiz, lekin o‘sha sehr ichimizda qoladi.” — dedi Elliot sekin.
@noanaviy_qiz ularning oldiga keldi. Qo‘lida oynadek yaltiragan kichik tosh bor edi.
— Bu — Elorya Yuragi, — dedi u. — Kimda bo‘lsa, u hech qachon unutilmaydi. U sizga yo‘lingizni eslatadi.
Sayyora toshni olib, yuragiga bosdi.
Elliot so‘nggi marta atrofga qaradi — osmon moviy, shamol muloyim. Bu joyni sevib qoldi, lekin Sayyorani yanada ko‘proq.
Ular birga ko‘zlarini yumishdi. Va ko‘z ochishlari bilan — auditoriyada, dars boshlanayotgan edi. Hech kim hech narsani sezmagandek edi. Lekin ularning nigohi bir-birini topdi.
Sayyora yuragini ushladi — u yerda haligacha Elorya Yuragi bor edi.
— Haqiqiy mo‘jiza — orzular emas, balki o‘sha orzular bilan uyg‘onish.
Bir yil o‘tdi. Sayyora hozir universitet talabasi, Eliot esa yaqin atrofdagi bir ilmiy institutda ishlaydi. Ularning yo‘llari turlicha ko‘rinsa-da, yuraklari birga edi.
Har oyning birinchi juma kuni, ular shahar chetidagi eski bog‘ga borishadi. O‘sha yerda Sayyora kichik daftarni olib chiqadi — “Elorya yodnomasi”. Unda faqat orzular emas, balki bugungi kichik mo‘jizalar ham yozilgan.
Bugun ham shunday edi. Quyosh botib, shahar chiroqlari yoqila boshlaganida Elliot unga qaradi.
— Bilasanmi, men Eloryada qolishni xohlagan edim, lekin sen bu yerda bo‘lsang, bu dunyo ham mo‘jizaga aylanishi mumkin, — dedi u jilmayib.
Sayyora unga tikildi, yuragida o‘sha qadimiy tosh ohangdek urardi — Elorya Yuragi. U sekin javob berdi:
— Men seni u yerdan olib chiqishga qaror qilganimda, bilardimki, haqiqiy mo‘jiza — muhabbatning o‘zi.
Shu payt, bog‘ ustidan hilpirab o‘tgan shamol bir daqiqa Eloryaning hidini olib keldi — shirin, sirli va unutib bo‘lmas.