Sensizlikda
1-qism: Darslar va Sirli Nigohlar
Anora har doimgidek birinchi bo‘lib sinfga kirdi. U har safar deraza yonidagi orqa partani tanlardi — bu yerda hamma jim bo‘lardi, o‘zi bilan o‘zi qolardi. Qizil daftarini ochdi, sekin yozishni boshladi. Uning yozuvi ham o‘ziga o‘xshardi — aniq, jiddiy va sokin.
Darvoqe, shu kuni sinfda biror narsa o‘zgacha edi. To‘g‘risi, bu o‘zgarish Anoraning yuragida his qilinardi — Tohirning nigohi unga tobora tez-tez tushyapti. Odatda kulgili gaplari bilan sinfni kuldiradigan yigit bugun g‘amgin ko‘rinardi. Go‘yoki, nigohi ortida bir sir yashiringan.
"Anora," dedi Tohir darsdan keyin, qo‘lida kitob ushlab. "Ertaga adabiyotdan loyiha bor, sen bilan birga ishlasam bo‘ladimi?"
Bu so‘zlar oddiy tuyulgandi. Lekin Anora yuragida allaqachon titroq sezgandi...
2-qism: Kutubxonadagi Yaqinlik
Ertasi kuni maktab kutubxonasi odatdagidan jim edi. Anora va Tohir burchakdagi stolga joylashdi. Kitoblar ochildi, lekin ko‘proq suhbat davom etardi, ayniqsa Tohir boshlagan mavzular...
"Sen nima uchun har doim yolg‘iz yurasan?" — so‘radi Tohir, ovozida chin qiziqish bilan.
Anora bir zum jim qoldi. So‘ng sekin javob berdi:
"Men... odamlarga ishonishni o‘rganyapman. Har kim do‘st emas."
Tohir kulimsiradi.
"Agar men do‘st bo‘lishni xohlasam-chi?"
Anora yuragida nimadir siljigandek bo‘ldi. Bu doim masofani saqlaydigan qiz ilk bor ko‘zlarida iliqlik sezdi. U kuldi — ehtimol ilk marta chin dildan.
Kutubxona ortida, kitoblar orasida ikki qalb yaqinlasha boshlagandi. Tohirning sirlari ochilmasa-da, Anora endi bu yigitni boshqacha ko‘ra boshlagandi.
Ular birinchi loyihani tugatgach, Tohir:
"Yana biror narsa qilishni xohlaysanmi? Faqat men bilan," — dedi.
Anora kulib bosh irg‘adi:
"Xohlardim..."
3-qism: Yurakni Sezdirmaslik Qiyin
Maktab kunlari birin-ketin o‘tardi. Anora bilan To‘hir endi nafaqat darslarda, balki tanaffuslarda ham birga bo‘lishar, hattoki uy vazifalarini baham ko‘rib, bir-birining quvonchi va tashvishiga sherik bo‘lib qolishgandi.
Bir kuni yomg‘ir yog‘ayotgan edi. Maktab hovlisi bo‘sh, deraza ortida shovqin yo‘q. Anora deraza oldida turgan edi. Tohir sekin yoniga keldi.
"Sen yomg‘irni yoqtirasanmi?" — so‘radi u.
"Ha. U meni tinchlantiradi. Lekin hamisha biroz xafa ham qiladi…"
To‘hir sekin yonboshlab qaradi:
"Men bilan bo‘lganda ham?"
Anora ko‘zlarini chetga olib qochdi, yuragi gursillab urayotganini yashirishga harakat qildi. Tohir esa yana dedi:
"Men sendan nimadandir qo‘rqyapman, Anora. Chunki yuragimni sezdirmaslik endi qiyin bo‘layapti."
Anora hech narsa demadi. Faqat sekin qo‘lini Tohirning qo‘liga qo‘ydi. Ularning ko‘zlari to‘qnash keldi. U paytda so‘zlar keraksiz edi.
Bu daqiqa — birinchi marta tan olingan his-tuyg‘ular — har ikkisi uchun ham unutib bo‘lmas lahza edi.
4-qism: Yurakdagi Yozilmagan Xat
Bahor faslining ilk kunlari edi. Maktab bog‘idagi daraxtlar asta-sekin kurtak yozayotgan, qushlar chug‘urlab uyg‘otadigan tonglar ko‘paygandi. Anora har kuni maktabga kelishdan xursand edi — sababi aniq edi: Tohir.
Bir kuni Tohir darsdan keyin Anorani kutib turdi. U qo‘lida katlanma bir varaq ushlab olgan, biroz hayajonli edi.
— "Men senga bir narsa yozdim, lekin o‘qishingni xohlayman, faqat hozir emas. Uyga borgach, yolg‘iz o‘qigin," — dedi u va qog‘ozni Anoraga uzatdi.
Uyga qaytgach, yuragi hapqirib, varaqqa qaradi. Unda shunday yozilgandi:
“Men sen bilan oddiy darsdosh bo‘lishni istamayman. Meni senga tortayotgan narsa — faqat do‘stlik emas. Bu his, bu yurak — sen uchun uradi. Har kuni senga boqib, ichimdan quvonaman. Agar bu his bir tomonlama bo‘lsa, hech narsa demagin. Ammo agar sen ham his qilsang... faqat ‘ha’ deb yoz. Hech gap kerak emas.”
Anora o‘sha kechasi qo‘liga ruchka olib, pastiga bitta so‘z yozdi: "Ha."
Ertasi kuni u qog‘ozni to‘g‘ridan-to‘g‘ri To‘hirning daftariga yashirincha solib qo‘ydi. Tanaffusda Tohir o‘qib, uzoq vaqt o‘sha so‘zga qarab qoldi. Keyin, u Anorani topib, hech narsa demasdan uni quchoqladi.
O‘sha quchoqlash — ilk marta tan olingan tuyg‘ularning javobi edi. Va bu tuyg‘u endi kun sayin kuchayardi…
5-qism: Ayriliq ortidagi va'dalar
Vaqt o‘tib, maktab hayoti oxirgi chorakka kirgan edi. Bitiruvga oz vaqt qolgandi. Anora va Tohir o‘z sevgilarini yashirmay, lekin ehtiyotkorlik bilan davom ettirishardi. Har bir tanaffus, har bir ko‘z qarashi ular uchun bir olam edi.
Ammo hayot har doim ham bir tekis ketavermaydi.
Anoraning oilasi boshqa shaharga ko‘chib ketmoqchi edi — ota-onasining ishi tufayli. Bu yangilik Anora uchun yashin kabi tushdi. U bu haqda Tohirdan yashirishga harakat qilgan bo‘lsa-da, ko‘zlar buni aytib qo‘ygan edi.
Bir kuni, maktab bog‘idagi o‘sha tanish skameykada, ular so‘nggi marta birga o‘tirishdi.
— "Men ketaman..." — dedi Anora, ovozida titroq.
To‘hir boshini egdi, bir lahza jim qoldi. Keyin ohangdor, qat’iy ohangda shunday dedi:
— "Sen qayerda bo‘lsang ham, men seni kutaman. Faqat bir narsa so‘rayman — va’da ber. Biz yana uchrashamiz."
Anora ko‘zida yosh bilan bosh irg‘adi.
Yillar o‘tdi. Anora boshqa shaharda universitetni bitirdi, o‘z yo‘lini topdi. Tohir esa Toshkentda qoldi, mehnat qildi, o‘qidi, katta ishga kirdi. Ammo hech qachon Anorani unutmadi. Ularning yozishmalari oraliqlari cho‘zilgan bo‘lsa-da, yuraklar bir-biriga sodiq edi.
Va nihoyat, yetti yil o‘tgach, Anora yana Toshkentga qaytdi. Bu safar o‘zi istab, o‘zi tanlagan yo‘l bilan.
U eski maktab bog‘iga bordi. Daraxtlar hamon o‘sha yerda, lekin endi kattaroq, baravar chiroyli edi. Skameykada esa bir yigit o‘tirgan edi. Qo‘lida xuddi o‘sha qog‘oz bor edi.
— "Men seni shu yerda kutaman degan edim," — dedi Tohir, kulimsirab.
Anora hech narsa demadi, faqat yugurib borib, uni quchoqladi.
Ular maktab sevgisidan hayotiy muhabbatgacha yetib keldi.
Baxtli yakun bu edi: so‘zsiz tushunish, yurak bilan sevish va va’dalarga sodiqlik.
7-qism: Yurakdan chiqqan taklif
Anora va Tohir bog‘da uzoq o‘tirishdi. Ko‘p narsalar haqida gaplashishdi — o'tgan yillar, orzular, va, albatta, qanday qilib bir-biriga bo‘lgan tuyg‘ular o‘zgarishsiz qolganini.
Tohir cho‘ntagidan kichkina, lekin chiroyli qutichani chiqardi. Uni ochib, Anoraga qaradi.
— "Meni ilk sevgan, bolaligimdan yuragimni egallagan yagona insonsan. Maktab sevgisi deyishgan... lekin bu butun umrga cho‘zildi. Men endi seni hech qachon yo‘qotgim kelmaydi. Men bilan bir umr birga bo‘lishga rozi bo‘lasanmi?"
Anoraning ko‘zlari yaltiradi. Bu lahza hayotidagi eng baxtli on edi. Uning javobi aniq edi:
— "Ha, Tohir. Har doim ‘ha bo‘lgan."
Ular quchoqlashdi. Shu payt osmondan mayin yomg‘ir tomchilari tushdi — bu baxt yomg‘iri edi. Atrofda hech kim yo‘q, faqat yuraklarining tovushi va va’dalar yangrardi.
Maktabda boshlangan oddiy tuyg‘u, haqiqiy muhabbatga aylangandi.