Harin❤️ Sunghoon
Tong hali to‘liq yorishmagan, maktab hovlisi esa odatdagidan ham sokin edi. Faqatgina bitta odam bugun erta kelgan — va u ham boʻlsa Sunghoon.
U qo‘lida kichkina quti ushlab sinf eshigi yonida turardi.
— Bugun aytaman… albatta aytaman— dedi u o‘ziga oʻzi
Bugun oddiy kun emas edi. Bugun Harinning tug‘ilgan kuni edi.
Dars boshlanishidan biroz oldin Harin sinfga kirib keldi. Sochlari yengil shamolda hilpirab yuzida odatdagidek sokin tabassum bor edi. Va bugun u har galgidan ham goʻzalroq koʻrinardi Sunghoonning koʻziga
— Erta kelibsizmi Sunghoon — dedi u kulib.
U gapini davom ettira olmadi. Yuragi tez urardi.
Kun davomida u bir necha marta Haringa yaqinlashmoqchi bo‘ldi, lekin har safar kimdir halaqit berardi. Darslar tugagach esa Harin sumkasini yig‘ib chiqib ketmoqchi bo‘ldi.
— Harin! — nihoyat chaqirdi Sunghoon.
Sunghoon unga yaqinlashdi. Bir necha soniya jim turdi keyin qo‘lidagi qutini uzatdi.
Harin hayron bo‘lib qutini oldi.
— Ochib ko‘r — dedi Sunghoon sekin.
Quti ichida kichkina qjuda chiroyli bilaguzuk bor edi. Ichki tomoniga esa xat bor edi: “Doim yoningda bo‘lishni xohlayman.”
Harin bir zum jim boʻlib qoldi.
— Men… seni anchadan beri yoqtiraman — dedi u nihoyat, ko‘zlarini olib qochmay.
— Bugun aytmasam yana jur’at qilolmayman deb o‘yladim.
Atrof sokin edi. Faqatgina yurak urishlari eshitilayotgandek.
Harin asta kuldi. Bu safar odatdagidan boshqacha, iliqroq edi.
— Men ham kutgandim qachon aytarkin deb.
— Men ham sizni yoqtiraman — dedi Harin sekin uyalib
Shu on go‘yo butun dunyo to‘xtagandek bo‘ldi.
Sunghoon yengil kulib yubordi, ichidagi barcha hayajon birdan yo‘qolgandek.
— Demak… bu tug‘ilgan kuning eng yomon sovg‘a emasmi?
Ular yonma-yon maktabdan chiqib ketishdi. Quyosh botayotgan edi, lekin ular uchun aynan shu kun yangi boshlanish edi.