Jinʼs Fanfics for Minsu
Ba’zan bir kun ham o‘tmayotgandek tuyuladi.
Ba’zan esa yillar qanday o‘tib ketganini sezmay qolasan.
Minsu uchun bu uyga kelgan ilk oylar cheksiz qamoq kabi edi.
Har tong u uyg‘onganda birinchi oʻylagan narsasi shu bo‘lardi:
Ammo har safar biror narsa uni to‘xtatardi.
Ba’zan qo‘riqchilar.
Ba’zan baland devorlar.
Ba’zan esa… o‘zi ham tushunmaydigan narsa.
Birinchi yil
Minsu deraza yonida turib tashqariga qarardi.
Bu uy chiroyli edi. Hatto juda chiroyli. Ammo baribir u o‘zini oltin qafasda yashayotgandek his qilardi.
U har doimgidek sokin edi. Go‘yo bu uy ham oʻz xoʻjayini misol viqorli va butunlay sokin boʻlgani kabi
Minsu darrov yuzini boshqa tomonga burdi. Chunki u bilardi Jindan koʻzlarini olib qochishning imkoni yoʻq edi
— Yana meni kuzatyapsizmi? dedi u sovuq ohangda.
Jin deraza yoniga kelib sekin Minsuni yoniga oʻtirdi.
— Unda nega bu yerga keldingiz
Jin bir necha soniya jim turdi.
— Siz meni ob-havo haqida ogohlantirish uchun keldingizmi. Jin gidrometeorologiya xizmati ogohlantiradi Minsu tashqarida havo sovuq muzdek viyy🥶
Uning nigohida qandaydir quvonch oʻynagandek boldi.
— Sen hali ham meni yomon ko‘rasanmi
Minsu esa shunchakijavob bermadi.
Ammo ichida bir narsa titrab ketgandek boʻldi
Bir necha oy o‘tib kuni kechasi Minsu qattiq shamolning ovozidan uyg‘onib ketdi.
Katta zal qorong‘i, faqat bitta stol ustida chiroq yonib turardi.
Oldida bir nechta qog‘ozlar va telefon.
Minsu uni birinchi marta charchagan holatda ko‘rdi.
Shamoldan qoʻrqarding ishga berilib yodimdan koʻtarilib ketibdi shuning uchun uxlolmayapsanmi
Siz buni qayerdan bilasz
Minsu stulga Jinning yoniga ótirdi
Shunchaki bilaman qizaloq jin choʻntagidan minsuga bounty uzatdi
Minsu shokoladni olib yegancha asta Jinning hujjatlarini tomosha qila boshladi.
Stol ustida xaritalar va turli belgilar bor edi.
— Siz doim shunaqa yashaysizmi?
— Doim jangga tayyor bo‘lgan ajdarho jangchisidek.
Jin jilmaygancha biroz o‘ylanib qoldi.
Bu javob juda oddiy edi. Ammo unda qandaydir og‘irlik bor edi.
Minsu birinchi marta Jinga odam sifatida qaradi.
Ikkinchi yil
Minsu endi uydagi hamma joyni bilardi.
Kutubxona uning eng sevimli joyiga aylandi.
Bir kuni u kitob o‘qib o‘tirganda orqasidan ovoz eshitildi.
— Siz bu kitobni o‘qiganmisiz?
— Unda nima uchun bu yerda turibdi?
— Demak siz… meni bu yerda nima qilayotganimni bilasiz.
— Bu uyda men bilmaydigan narsa kam. Aynan shu kitobni oʻqishni istagansan men uni oʻqib chiqdim lekin zerikarli ekan
Bu safar Minsu ham sekin kuldi.
Bu ularning birinchi tinch suhbati edi.
Uchinchi yil
Bir kuni Minsu nihoyat bog‘ darvozasigacha yetib bordi.
U qo‘riqchilar yo‘q paytni kutgandi.
- Men ketaman… nihoyat ketaman
Shu payt orqasidan tanish ovoz eshitildi.
— Siz meni baribir kuzatasiz to‘g‘rimi?
Ammo qaysidir maʼnoda bu ham javob edi.
O‘sha kuni u birinchi marta o‘zi qaytib keldi.
Beshinchi yil
Ba’zan ular birga ovqatlanardi.
Ba’zan esa bog‘da jim sayr qilishardi.
Bir kecha ular balkonga chiqishdi.
Shahar chiroqlari uzoqdan miltillan juda chiroyli ko‘rinardi.
— Siz meni birinchi qachon ko‘rgansiz Jin?
— Va siz shunchaki… meni olib ketishga qaror qildingizmi?
Bu gap Minsuni jim qoldirdi.....
Yettinchi yil
Minsu endi 25 yoshga yaqinlashayotgandi.
Bir kuni u yana kutubxonada oʻziga tanish eski papkani topdi.
Eng oxirgi surat esa boshqacha edi.
Va uning yonida kichkina qizaloq.
Orqasidan yillar davomida qalbiga sokinlik bergan tunlari shamoldan qoʻrqib uygʻonganda uni ovutgan oʻsha tanish ovoz keldi.
Jin Minsuni qolidan papkani olib asta yopdi.
— Hali buni bilishingga vaqt bor.
Minsu uning ko‘zlariga qaradi.
Bu safar u yerda sovuqlik emas… qandaydir yashirin og‘riq bor edi.